Eindhoven Psych Lab 2015 – vrijdag 5 juni 2015
Eindhoven Psych Lab 2015
Effenaar
Eindhoven
2015-06-05
Simon Van Extergem
Eindhoven Psych Lab is al aan hun 2e editie toe. Ze zitten nog steeds onder de vleugels van het grote Liverpool International Festival of Psychedelica. Een bescheiden festival op 2 podia binnen De Effenaar, de prachtige en gezellige muziekzaal in Eindhoven. Met een 30-tal bands is er voor ieder wat wils, zolang je maar graag wat psychedelica hoort natuurlijk.
dag 1 – vrijdag 5 juni 2015
Naar Eindhoven rijden is altijd een beetje feest. Net als vorig jaar is het branderig heet. Waar toen de file stond rond Antwerpen zijn nu alle wegen na Antwerpen ook met files bezaaid. Het gevolg is dat we later en een stuk meer moe toekomen dan verwacht. Gelukkig kunnen we wel nog de eerste band meepikken.
En dat is Warm Graves. Ze brengen ingetogen psychedelische muziek. Een trio bestaand uit keyboard drum en gitaar. Een bijzonder aangenaam welkom op het festival.
Tijd om te bekomen.
Terug bij Electric Eye. Noorse band. Leunen aan bij post-rock. Maar dan met een ferme scheut psychedelica. Dit wordt het codewoord van dit festival. Zweverige muziek die stevig genoeg is om de aandacht te behouden. Heupwiegen mag niet alleen, het is onoverkomelijke. 4 man op een rijtje die de naam van het festival eer aan doen: een psychedelisch experiment. Met een Tim Van Haemel lookalike op de gitaar en zang.
Psychedelica in het Frans. Tis ook weer iets anders. Maar de dames en heren van the Liminanas doen het wel. Klassieke psychedelica, met soms een iets zwaardere toets. De Franse taal en de zwoele stem van de zangeres maken het geheel iets specialer. Het klinkt wel heel bezwerend. Maar dat wordt ook wel verwacht van deze muziek. Maar al bij al toch vrij middelmatig.
Pow! klinkt zoals hun naam klinkt: carnavaleske muziek die probeert feestelijk te klinken. Maar in mijn oren klinkt het vooral kinderlijk. Alhoewel het publiek hiermee wel content lijkt. Die Hollanders hebben al eens graag een feestje. Het doet er dan niet toe of het goed is. Voor mij jammer genoeg wel.
Nederland boven nu, want één van hun grootste muzikale exportproducten mag aantreden: Jacco Garner. Een poppy versie van de psychedelische muziek die wordt aangeboden. Ze zijn een groot commercieel succes, zowel in binnen- als buitenland. Maar commercieel succes betekent niet automatisch een hoogstaande band. Alles is mooi gespeeld en gezongen. Maar het heeft iets te weinig haar op de tanden en borst om mij echt te boeien. Het klinkt allemaal heel lief en beleefd.
Moon Duo is de headliner van deze avond. En met recht en rede. De frontman van Woorden Shjips zijn zijproject is stilaan tot een topper op zich uitgegroeid. Ook geen duo meer want er is een drummer bijgkomen. Psy zoals het hoort. Geen overbodige show, geen Tierlantijntjes. Gewoon goeie muziek die voor zichzelf spreekt. De gitaar zingt heel de hoop bij elkaar en zweeft doorheen de songs. Ondertussen houden de keyboards en de drum alles geheel afgelijnd en vlot. We zweven het gehele optreden lang naar het hoogtepunt toe.
Op het einde van deze dag wacht ons nog één band. En dat is geen gewone band: Teeth of the sea! TOTS is een band die mij nog nooit heeft teleurgesteld. En dat is ook vanavond niet het geval. Ze maken er een geweldig optreden van. De muziek is niet eenvoudig te omschrijven. Het is meer een totale belevenis dan een simpel optreden. Een totaalpakket aan instrumenten wordt gebruikt om een fenomenale sound te creëren: rudimentaire drum, elektrische gitaar, bas, keyboard, elektronica, stem, trompet,... Het gehele arsenaal wordt boven gehaald om een wall of sound te creëren. Een geheel eigen wereld en atmosfeer wordt opgebouwd en zuigt je mee. De lichamen staan niet stil, zowel van de band als van het publiek. Kwamen ook naar de mag 4 in Brussel !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eindhoven-psych-lab/
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Reo Rock 2015 – Teenage Kicks!
Reo Rock 2015
Reo Veiling
Roeselare
2015-06-06
Geert Huys
Waren we afgelopen weekend getuige van de aangekondigde dood van een sympathiek festival? Laat ons hopen van niet, want de kleine duizend -in plaats van de verhoopte 2000- man die zaterdag de weg vonden naar de REO veiling in Roeselare waren collectief getuige van hoe Reo Rock zichzelf tijdens deze vierde editie althans op muzikaal gebied ruimschoots overtrof.
Voor het eerst lonkte de organisatie wel erg nadrukkelijk over de landsgrenzen bij het ineen knutselen van de affiche. Eén en ander resulteerde in het binnenhalen van vier buitenlandse acts, maar als het even kan krijgen jonge honden met West-Vlaamse roots elk jaar de twijfelachtige eer om het Reo Rock publiek op te warmen. De potige retrogrunge van Sinrise en de behoorlijk uit de kluiten gewassen stoner rock van King Hiss deden dat met verve, maar net zoals vele vaderlandse bands laven ze zich te nadrukkelijk aan de nalatenschap van hun inspiratiebronnen om écht te imponeren. Hetzelfde kan overigens gezegd worden van John Coffey, een Nederlands vijftal dat al een klein decennium lang probeert om niet als een politiek correcte rip-off van de Zweedse hardcore punkvernieuwers Refused te klinken.
Derry’s finest The Undertones stonden vervolgens blijkbaar te popelen van ongeduld om -dik een kwartier vroeger dan voorzien- nog maar eens te bewijzen wie de belangrijkste groep ever uit Noord-Ierland is. Weinig bands overleven het vertrek van hun iconische frontman, maar toch is er geen hond die zich anno 2015 nog afvraagt hoe het nog zou zijn met Feargal Sharkey. Met ene Paul McLoone heeft de groep immers al 15 jaar een evenwaardige vervanger in de rangen die gewoon geboren is om rond te hossen op een podium. Met tongue-in-cheek humor, foute danspasjes en theatrale grimassen kreeg hij het publiek al vlug op zijn hand terwijl zijn vier maatjes zich met een rotvaart doorheen de set ploegden.
Op het eerste zicht lijken The Undertones gewoon een bende overjaarse kwajongens met simpele liedjes over boys and girls. In werkelijkheid zijn het ware meesters in beknoptheid wiens teksten vol dubbele bodems en zelfspot steken. De meeste van die songs zijn trouwens uit de pen gevloeid van de tengere broertjes O’Neill wiens strakke gitaarlijntjes telkens weer de lont aan het vuur staken.
We zijn een dikke vijf minuten ver in de set en het publiek heeft met “My Perfect Cousin”, “I Gotta Getta”, en “Here Comes The Summer” Ramones-gewijs reeds drie klassiekers achter de kiezen. En op een paar recentere nummers na, waaronder de op Record Store 2013 uitgebrachte single “Much Too Late”, bleef het een uur lang maar poppunk evergreens regenen. Wie in detail over de volledige setlist wil gaan grasduint beter nog eens door de eerste twee platen van de Noord-Ierse lads. En omdat jullie aandringen, tenslotte nog een aantal highlights: “Teenage Kicks”, “Jimmy Jimmy”, “Top 20”, “Family Entertainment” en “Get Over You”.
Ze bestaan intussen bijna een kwarteeuw en kunnen zonder schroom de pioniers van de Nederlandse indie scene worden genoemd: zelfs in een notendop klinkt de bio van Bettie Serveert al bepaald indrukwekkend. Frontvrouw Carol van Dyk draagt in Roeselare dan wel een T-shirt van Joy Division, al 10 albums lang knipogen de songs van Bettie Serveert eerder naar The Velvet Underground, Throwing Muses en Neil Young & Crazy Horse.
Met verder ook nog oerleden Peter Visser (gitaar) en de immer cool ogende Herman Bunskoeke (bas) in de rangen én aangevuld met de zoveelste (nieuwe) drummer Jaap Molenaar gooide de groep zich vol overgave in een moeilijke strijd. Moeilijk maar ook moedig, want tijdens het eerste halfuur waren amper crowdpleasers te herkennen en teerden de noorderburen vooral op de adrenaline kick die ook op hun twee recentste platen uitdrukkelijk komt bovendrijven.
De Betties klonken zowaar als een volbloed rechttoe rechtaan rockband op het brutale “Deny All”: Reo Rock lustte er wel pap van en gaf de Nederlanders het krediet waar ze recht op hebben.
En uiteraard zijn van Dyk & co het aan zichzelf verplicht om een paar nummers uit hun debuut en instant Nederpop classic ‘Palomine’ (’92) te serveren. Behalve de rustige titelsong halen ook het aan The Dream Syndicate schatplichtige “Balentine” en dé hit van 80 jaar geleden (dixit gitarist Visser) “Kid’s Allright” de setlist. Het zijn songs die ondanks hun gezegende leeftijd nog steeds met panache de weinig gezellige REO veilingzaal werden in geslingerd.
Kortom, de passage van Bettie Serveert in Roeselare was meer dan een vrijblijvende déjà vu én maakte de artistieke bloedarmoede in de generatie post-Bettie gitaarbandjes van boven de Moerdijk nog maar eens pijnlijk duidelijk.
Ook The Stranglers moeten het al enige tijd zonder oorspronkelijk boegbeeld stellen. Anders dan bij The Undertones echter is het fanlegioen sinds de afzwaai van Hugh Cornwell intussen verdeeld in twee kampen. In het pre-Cornwell kamp oogst huidig zanger Baz Warne - ooit nog aan de slag bij The Toy Dolls - behalve een opgestoken middelvinger verder maar weinig sympathie. Alle vooroordelen daargelaten, in Roeselare maakte de man een meer dan behoorlijke beurt. Tijdens openers “Toiler On The Sea” en “(Get A) Grip (On Yourself)” etaleerde Warne meteen dat tikje brutaliteit en arrogantie die The Stranglers anno 2015 nodig hebben om als progpunk instituut nog geloofwaardig over te komen. Eigenaardig genoeg werd Cornwell enkel gemist bij de trage nummers, zoals het Top Of The Pops walsje “Golden Brown” en publieksfavoriet “Always The Sun”, die voor kale knikker Warne weinig meer dan verplichte kost bleken.
Uit de oorspronkelijke bezetting staan tegenwoordig enkel nog Jean-Jacques Burnel (63) en Dave Greenfield (66) op de planken. Dankzij beide éminences grises blijft de groep toch de nodige authenticiteit uitstralen, want net Burnel’s grommende bas en Greenfield’s van Ray Manzarek geleend orgeltje vormen de ruggegraat van zowat elk Stranglers nummer. Anderzijds deed de groep haar best om zich niet louter als nostalgie act te profileren. Een half dozijn nummers werd immers geplukt uit de jongste drie studio platen, waarmee de vier men in black duidelijk te kennen gaven dat ook in post-Cornwell tijdperk de creatieve vonk nu en dan nog eens overslaat. De frisse Britpop van “Time Was Once On My Side” en het door Burnel gedeclameerde “Freedom Is Insane” pasten wonderwel in de waardig ouder worden strategie van de band. Van oudjes gesproken, die waren er in overvloed aan het eind van de set met “Duchess”, “Hanging Around” en het ultieme bisnummer “No More Heroes”.
De live reputatie van The Stranglers is tegenwoordig even onvoorspelbaar als de oneliners van Bart De Wever, maar vanavond bewezen de veteranen dat ze evengoed de rol van headliner op een middelgroot festival kunnen waarmaken.
No more Reo Rock in 2016? Laten we het bij een flauwe woordspeling houden die hopelijk ver van de waarheid verwijderd is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/reo-rock-2015/
Organisatie Reo Rock , Roeselare
The Limboos - Spaanse hipshakers...
The Limboos
café de Zwerver
Leffinge
2015-06-03
Ollie Nollet
In het voorafgaande promotekstje van De Zwerver werden we om de oren geslagen met ronkende namen : Ike Turner, Little Richard, The Beatles, Jim Jones Revue, Screamin’ Jay Hawkins en zowaar ook The Sonics.
Meer dan voldoende om mij richting Leffinge te begeven voor het Madrileense combo The Limboos. Van al die namen hoorde ik enkel echo’s van The Beatles uit hun prille begindagen terwijl ik de uitstekende compilatiereeks ‘R&B Hipshakers’ een veel beter referentiepunt vond. Of maakt de Screamin’ Joe Neal-cover, “Tell me pretty baby” u wat wijzer? Op de heupspieren werkende rhythm ‘n’ blues en rock-‘n-roll uit de jaren ‘50-‘60 met hier en daar een latin toets of een novelty-element. Mooi gebracht maar toch kon ik het gevoel dat ik naar een afkooksel (let wel, geen slap!) keek niet onderdrukken. En dan heb ik het niet over hun accent.
Nee, misschien deden ze net iets te hard hun best om zo vintage mogelijk te klinken. Dat lichte onbehagen verminderde toch naarmate de set vorderde en steeds duidelijker werd dat Roi Fontoira naast een goeie zanger ook een uitmuntend gitarist is. Onopvallend, dat wel, maar zo heb ik ze het liefst. En dan bleef er nog altijd de extreem coole (cooler dan Isolde L., het kan!) en in hotpants gehulde drumster Daniela Kennedy die misschien net iets te goed verborgen zat achter de zanger.
De Zwerver heeft er een bijzonder knap voorjaar opzitten en dat vooral dankzij de café-optredens, waar de muzikale fijnproever telkens op zijn wenken bediend werd : kwaliteit in een intieme omgeving met een perfecte klank (onbetwistbare kers op de taart was Daniel Romano). Het goede nieuws is dat men daar van plan is die lijn ook door te trekken naar een afgeslankt en van alle ballast ontdaan ‘Leffingeleuren’. De namen die me daarvoor in het oor werden gefluisterd doen me nu al reikhalzend uitzien naar het derde weekend van september!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
De Leuvense Selah Sue had na haar debuut en de daaropvolgende (zenuwslopende) tour tijd nodig voor zichzelf , alles op een rijtje plaatsen om dan stap per stap te werken aan de opvolger , die dus vier jaar later verschijnt.
Zij valt op door haar een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Haar songs hebben een geraffineerde opbouw, zijn warm, spannend en mooi uitgewerkt. Vorig jaar trad ze al eens op en kregen we al een paar nieuwe tracks te horen . Intussen zijn “Alone” en de titelsong “Reason” al meteen twee sterkhouders. Sfeervolle pop , met een vol geluid , een lichte groove (van funk, jazz , reggae , dub tunes), die emotioneel geladen zijn.
Die emotionaliteit is en vormt nog steeds de rode draad doorheen haar materiaal . Ze brengt het samen in een rits songs die het genre afwisselen .
Naast de twee eerste singles hebben we een reeks extraverte als “I won’t go for more”, “Fear nothing” , “Daddy” , “Sadness”, “Feel” , “Right where I want you” en “Falling out”. Ze staan tegenover de ingenomen , breekbare nummers, die de donkere kant laten horen , “The light” en “Always home” .
Die dampende fusie levert opnieuw een overtuigend album en onderstreept haar talent.
Frederik Sioen , Gentenaar in hart en nieren , is aan zijn zesde cd toe en heeft al verschillende invalshoeken in de muziek benaderd , de sing/songwriter op piano , werk van broeierige composities die een voller geluid hebben en zijn afro uitstap onder ‘Calling up , Soweto’ . De single “Lost today” werd als soundtrack voor ‘Marsman’ gebruikt en ging de plaat vooraf .
We hebben hier opnieuw een vertrouwder geluid , dat balanceert tussen een dromerige extravertie en ingenomenheid , keys en piano zijn er nog doorheen verweven, maar kent nu ook zijn gelijke met gitaarcomposities als het rockende “Fjords”.
Een duister kantje sijpelt door . Hij grijpt hier eerder terug naar z’n vroeger plaatwerk, maar evolutie is duidelijk hoorbaar naar rootsmusic. De songs zijn wat minder gepolijst en boeien door de intense spanning (“Hope for this land” , “Women ’s riddles”, “Hongdae”) of als op een “Pharaoh”, met een bezwerende gitaarriedel en een spannend beatje.
Een speelse benadering , een strakke sound , een sterke band en dat levert een overtuigende plaat op !
Het multiculturele trio All We Are debuteert met deze titelloze plaat . Je zou niet meteen denken dat ze een internationaal karakter hebben als je de sound er op nahoudt . De sound manifesteert zich binnen de dromerige indie met catchy, aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De band omvat bassiste Guro Gikling uit Noorwegen, gitarist Luís Santos uit Brazilië en drummer Rich O’Flynn uit Ierland; ze zijn gehuisvest in Liverpool.
Ze omschrijven hun muziek als ‘psychedelic boogie’ en dat is zeerzeker te horen op “Ebb/flow”, “Feel safe” of “Keep me alive” met die fris tintelende ritmiek . De andere nummers zijn slepender. Een eighties tune is niet veraf , gezien de stem van Gikling veel meeheeft van Siouxie Sioux. Hemelse vocals zijn dus verweven in hun geluid .
De groep heeft een tof debuut uit , is ambitieus en zet dit om in een rits goede nummers!
Heel wat mooie namen op de affiche van Graspop dit jaar! Een daarvan is Danko Jones, de Canadees die al vijftien jaar uiterst vermakelijke platen op de wereld loslaat. ‘Fire Music’ is het zevende album van het trio rond Jones en van enige vaart verminderen is geen sprake, integendeel.
Elf nummers lang blaast deze band uit Toronto de luisteraar van zijn sokken met een lekkere, catchy mix van hardrock, rock-n-roll, metal, punkrock en stevige blues. AC/DC, Dead Kennedys, Metallica en Thin Lizzy verpakken in één en hetzelfde nummer? Danko Jones doet het moeiteloos... Met stevige meezingers als “Gonna Be A Fight Tonigh”, “Body Bags”, “Do You Wanna Rock” en “She Ain’t Coming Home” is ‘Fire Music’ een van de fijnste platen van 2015! Mis deze band dus niet in Dessel en beweer nadien niet dat wij het niet gezegd hebben...
Het Gentse Pruikduif (wel degelijk een Engelstalige band, ze hadden gewoon ietsje te veel op toen de groepsnaam werd gekozen) is opwarmer van dienst. De jonge snaken komen sterk voor de dag met een onbevangen indie-rock sound en een handvol montere songs met soms een pittig eighties tintje.
Het Canadese Ought maakte met ‘More Than Any Other Day’ één van de meest verfrissende indie-rock platen van 2014, een album dat grossiert in frisse hooks en scherpe eigenwijze songs. Ook de EP ‘Once More With Feeling’ die kort daarna verschenen is, schittert met diezelfde hoekige en vinnige stijl.
De grote invloeden Talking Heads, Televison en Clap Your Hands Say Yeah zijn ook bij de live act van Ought niet weg te denken. Wij zouden daar graag nog the Fall aan toevoegen, in het prachtige nieuwe “Beautiful Blue Skies” herkennen wij duidelijk de stijl van Mark E Smith, en dat maakt het tot een hoogst aangename dwarse song. De Canadezen testen vanavond nog meer nieuw materiaal uit, aan de ene song is merkbaar nog wat meer sleutelwerk dan aan de andere, maar de frisse sound en spitse gitaartjes blijven steeds van de partij en bij het punky “Celebration” gaan de jongens wel zeer hitsig en woest te keer.
Veelbelovend nieuw werk dus, maar onze favorieten van de avond zijn wel de prijsbeestjes van die voortreffelijke debuutplaat, het flink naar Television en Feelies neigende “Today, More Than Any Other Day” en het schitterende “Habit”. Ought weet met “Around Again” de gemoederen behoorlijk aan te wakkeren en het venijn wordt steeds scherper naarmate de set vordert, band en publiek komen aardig onder stoom en er wordt geëindigd met snedige uitbraken als “Clarity” en het heftige “Gemini”.
Helaas is hier geen omvangrijk publiek komen opdagen, maar de aanwezigen kunnen unaniem tot één conclusie komen : energieke band, puike songs, uitstekende sound. Waarmee dus bevestigd is dat Ought één van de beste nieuwe indie-rock bands is van het moment. Nog te ontdekken op diverse zomerfestivals in Europa, waaronder Pukkelpop.
Organisatie: Vooruit, Gent
Ons Arsenal heeft dit jaar iets te vieren … Inderdaad 15 kaarsjes worden letterlijk uitgeblazen en dat deden ze met reeks AB concerten , die in z’n totaliteit een vol Sportpaleis aankonden . Op dit afsluitend concert heette John Roan iedereen hartelijk welkom, en konden alle remmen losgemaakt worden!
In optimale stemming dus en we hielden er een wauw–gevoel aan over . Kan ook niet anders als je hun warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat, hoort .
En Arsenal onderga je ! Iedereen gaat ervoor. Een enthousiaste bende van wel 8 op het podium die een zelden gezien tropical feestje speelt . In het bijna twee uur durend concert waren er geen mindere, zwakke momenten te noteren . Ze bezorgen je een onvergetelijke , ontspannende avond .
En de decoratie siert de sound . Het was alsof ze op een open plek in een bos stonden met warempel echte bomen op het podium. Kosten noch moeite werden gespaard om het feestje compleet geslaagd te maken.
De uitverkochte AB werd omgedoopt tot een regelrechte dampende discotheek. Iedereen kon heupwiegen, dansen en mee zingen op hun songs , gezien zij al een pak hits op hun palmares hebben. We blijven maar verbaasd van wat ze doen en hoe ze het boeiend en muzikaal aantrekkelijk houden , ondanks de variaties in muziekstijl en de wisselende bezetting op het podium. Een verdienste voor de tandem Roan - Willemyns.
Eén van de weerkerende gasten is Baloji (ex Starflam), die het rappen nog niet is verleerd . Integendeel hij hitst de menigte mee op. De gekte bleef duren.
Een andere opvallende genodigde was de Deense zangeres en elektronica-artieste Lydmor ('moeder van het geluid'), die eerder op de avond, in haar eentje, als opwarmer, al enkele nummers uit haar volgende week te verschijnen cd 'Y' had voorgesteld. Jenny Rossander, zoals de chanteuse eigenlijk heet, kronkelde als een slang over het podium en manifesteerde zich daarna als een bosnimf van een andere planeet.
De finale stond in het teken van het lang uitgesponnen maar nooit vervelende “Melvin”. Het publiek was inmiddels helemaal door het dolle heen en bleef nog een hele tijd "Turn it up now baby, turn it up on me" zingen, nadat Arsenal al van het podium was .
Een avondje 'pure ambiance' dus, de ultieme extase, van een groep die er blijft in slagen populair, poppy als energiek, dansbaar als vernieuwend te klinken. Arsenal fascineert, boeit en blijft één van de opwindendste live acts . "Ik hoop dat jullie er over vijftien jaar wéér bij zijn", zei Roan tot slot. Hier was er eensgezindheid alvast. Dat komt helemaal in orde. Tot in 2030.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lydmor-31-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arsenal-31-05-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
In zes jaar tijd is het Britse Florence & The Machine uitgegroeid tot een supergroep. Onze ‘rosse’ Florence Welch is nu toe aan haar derde album . De indringende en zwierige indierock op ‘Lungs’ maakte plaats voor bombast en theatraliteit op die tweede ‘Ceremonials’. Een donker randje is altijd wel verweven in haar sound . Haar heldere , overtuigende vocals , die hemels , rauw kunnen zijn, vormen een enorm pluspunt .
We hebben al heel wat singles genoteerd en ook op deze nieuwe hebben we er een handvol . Lekker in het gehoor liggen “Ship to wreck” , “What kind of man” en “Queen of peace” , die een breed publiek bereiken, maar die ook de fans van het eerste uur niet zullen verliezen .
Het voller, bombastisch geluid blijft aanwezig , maar is meer gedoseerd dan op de vorige . De galmende pop met aanstekelijke , sfeervolle , gotische ritmes en de puike opbouw is stemmig, gevoelig als stuwend , dansbaar, energiek , en tekenen voor een uiterst genietbare plaat . Opnieuw overtuigt deze Florence ten stelligste met deze derde plaat .
Live is ze rasechte performster en zorgt ze voor heel wat dynamiek . Een elegante dame die vol overgave te werk gaat en floreert, huppelt van de ene naar de andere kant. Iets wat we ook onrechtstreeks ervaren op de nieuwe plaat.
Als de t-shirts van ‘3 decades of Neubauten’ beginnen te verbleken, dan ben je als band al een tijdje bezig. 35 jaar om precies te zijn, dus Blixa en co. vonden het tijd om nog eens een carrière overzicht te brengen in de Ancienne Belgique onder de noemer ‘Greatest Hits’. De dag erop, zouden ze hun nieuwste album ‘Lament’, een werkstuk in het Duits, Engels en zelfs Nederlands over de Eerste Wereldoorlog voorstellen, maar dus eerst ‘de hits’.
Die heeft Einstürzende Neubauten natuurlijk niet, maar bizar genoeg klonken veel nummers vanavond toch heel vertrouwd aan. Bijna hadden we geen optreden gehad, want het uitvallen van de Belgische luchtvaartcontrole had de reisplannen van de band in de war gestuurd, zodat de band via Dusseldorf naar Brussel had moeten reizen. De zes Neubauten begonnen er heel rustig aan, met “The garden” en “Nagorny Karabach”, uitgepuurde kamermuziek op onconventionele instrumenten, met Blixa Bargeld als orkestmeester, en dit zou eigenlijk de rode draad door heel het concert worden, met hier en daar een stevige tempoversnelling. Duits en Engels gezongen nummers wisselden elkaar af doorheen het concert.
Het is al zeker twintig jaar dat Einsturzende Neubauten de banden met industrial en gothic doorgeknipt hebben, niettemin liepen er heel wat goths rond in de zaal.
Neubauten blijft echter een instrumentarium bespelen dat je niet bij de conventionele instrumentenwinkel zult vinden, maar eerder bij de dienst Openbare Werken van de Stad Brussel, en zo blijft het industriële muziek in de originele betekenis van het woord.
Daarom vind ik het ook een band die je eerder live moet zien dan op plaat beluisteren: nergens anders zie je iemand drummen op plastieken vaten, of op kabels of springveren, of vormt een bak met metalen staven die omkipt de apotheose van een nummer.
Nummers kwamen vanavond vooral uit de laatste 4 à 5 platen, met af en toe een oudje als “Haus der Lüge”.
Blixa, zoals altijd in een zwart pak gehesen, perste er in één van de nummers een schrille schreeuw uit, en ook het ‘gehum’ van alle bandleden in een ander nummer suggereerde dreiging.
In die zin is wat de Neubauten de laatste twintig jaar doen, heel vergelijkbaar met Nick Cave’s recentere werk dat ook in veel rustiger vaarwater gekomen is en ook meer met suggestie werkt dan voor de frontale aanval te kiezen. Lange plastic buizen gebruikt voor een analoge slaapkamertechno met ingeblikte violen toonden die evolutie aan. Even ging het wat harder, met een stevig industrieel ‘klingklang’ geluid, een boormachine teisterde metalen platen, maar de slijpschijven die we tijdens een vorige passage in de AB nog in actie gezien hadden, bleven achterwege.
In de eerste van de twee bissen, deed de percussionist iets met een gouden warmhou-folie, en kwamen we nog het dichtst in de buurt van een rockgeluid à la Cave en zijn Bad Seeds.
Neubauten gaven vanavond een mooi overzicht van hun vijfendertigjarige carrière, hun geluidswerken gebaseerd op industriële materialen vertonen zich meer en meer in een uitgepuurde vorm, zodat het bijna onconventionele kamermuziek wordt.
Setlist: The Garden - Nagorny Karabach - Die Interimsliebenden - Dead Friends (Around the Corner) - Unvollständigkeit - Youme & Meyou - Haus der Lüge - Die Befindlichkeit des Landes - Sonnenbarke - Von wegen - Sabrina - Susej
Encore: Ein leichtes leises Säuseln - Redukt - Alles
Encore 2: Total Eclipse of the Sun
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/einsturzende-neubauten-27-05-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Pond en Tame Impala zijn nauw met elkaar verbonden . De Aussies hebben drummer Jay Watson en bassist Albrouck gemeen . De eerste zit nog bij Tame Impala , de andere trok er zich definitief uit in 2013 en is de zanger van Pond.
De band heeft al een handvol platen uit in evenveel jaar en profileert zich binnen de retropsychedelische poprock . Ze houden ervan dat de songs wat uitgesponnen zijn, een dromerig, sfeervol karakter hebben , omfloerst van zalige gitaaruitbarstingen, en een emotionele lading behouden op die manier ; ze ondergaan verrassende wendingen en tempowisselingen , check maar eens “Waiting around for grace” , opener, en de ideale sfeermaker in het genre ; verder krijgen we tintelingen op “Sitting on our crane” , “Outside is the right side” en de titelsong , die de cd besluit .
In zijn geheel hebben we fantasierijke arrangementen, waar keys durven aan te vullen en het materiaal kleuren .
Letterlijk ervaren we een ‘in space’ gevoel met wat deze gasten brengen . Kortom , een psychedelisch geluid dat nazindert …
Een vijftal jaar terug zat de wind letterlijk in de zeilen voor het beloftevolle Team William , die een pak prijzen wegkaapte in rockconcours en op de Humo’s Rock Rally van 2008. Aanstormend talent van catchy, broeierige, energieke , springerige indiepop met een rauw randje .
Het frisse , aanstekelijk geluid is op die nieuwe plaat duidelijk gebleven , want het kwartet brengt een reeks songs , die een emotionele lading hebben , en de keys geven kleur aan het geheel . “Ocean fire”, “A new country”, “Stormy weather” en de eerste single “1995” zijn fijne, rake popparels .
Ze balanceren tussen speelsheid en melancholie . De band rond zanger/gitarist Floris De Decker en Arne Sunaert (keys) intrigeren ook met opbouwende songs als “Faster than light” en “Into the night” . Prachtsongs in één woord …
Met de jaren is het materiaal van Team William wat innemender , indringend geworden . Het is ‘real teamwork’ wat de heren presenteren!
The Decemberists uit Portland , Oregon zijn al zo’n tien jaar bezig en staan garant voor knap gearrangeerde, sfeervolle , broeierige indiefolkpop . Ze passen in het rijtje van Belle & Sebastian, Arcade Fire en Sons & Daughters. Het combo heeft al verschillende wegen bewandeld in het genre en durft te experimenteren tot zelfs een folkopera . Het toont maar aan dat de band tot veel in staat is .
De nieuwe plaat is zeerzeker de moeite met veertien ‘gewone’ songs die afwisselend van aard zijn . We krijgen een reeks melanchole , dromerige nummers en een reeks aanstekelijke , frisse , speelse , onbevangen , zelfs zwierige nummers. Blazers , viool , piano , keys en accordeon vullen aan en geven kleur.
Op die manier laveren we van het intense “The singer addresses his audience”, “Make you better” naar de zwierige “Cavalry captain”, “The wrong year” of maken we de ommezwaai naar een indringende “Till the water is all long gone” , “Carolina low” met tot slot een rits sfeervolle nummers . Het onderstreept nog maar eens de titel van de plaat en maakt deze compleet.
Nederlands 
Français 
