‘Any Ol’ Way’, het nieuwe album van Tweak Bird kwam eind vorig jaar uit. Het was een soort wedergeboorte want het album was in alle opzichten een nieuw begin voor de band. Alles werd zelf gedaan en ze richtten zelf een eigen label op. De sound bleef min of meer onveranderd al neigt het nieuwe album meer naar Stone Temple Pilots, terwijl vorig werk beperkt bleef tot een mix van Mastodon en Queens Of The Stone Age. Genoeg redenen dus om op tour te gaan. Op deze tour werden enkel kleine zaaltjes in Europa aangedaan, zo ook Cactus Club (MaZ) in Brugge.

Het voorprogramma was weggelegd voor de Kortrijkzanen van The Glücks. Met hun potige garagerock lieten ze de zaal al vooraf rommelen. Hun sound is een mix tussen The White Stripes, Blood Red Shoes en onze eigen Black Box Revelation. Het duo serveerde een stevige set en hadden er zichtbaar zin in. Ook het publiek kon het wel smaken. Toen single “On The Road” volgde was het einde nabij. Na een halfuurtje stevige rock te serveren verlieten ze het podium.

Tweak Bird – Het publiek dat was afgezakt naar Brugge kreeg waar voor zijn geld. Het duo die met hun zelf getiteld album ‘Tweak Bird’ veel roem en faam kregen in 2010 doen tegenwoordig intieme sets in het kader van hun wedergeboorte. Zo vonden vooraanstaande bladen als Mojo en Uncut dit album een nieuwe weg inslaan in de Rockgeschiedenis. Omdat de twee broers het simpel wilden houden ontbraken ook de nummers met saxofoon. Een gemis was dit zeker niet. Want de broers vervingen deze solo’s gewoon door zalige gitaarsolo’s.

“Does everybody feel allright?”, riep drummer Ashton Bird. Het concert begon met het ontwaken van het publiek en de band zelf. Nadat bevestigd werd dat iedereen in orde was begonnen ze eraan met een fantastische gitaarsolo. Deze solo gemixt door een zeer intensieve drummer zette meteen de toon voor de rest van het concert. De solo ging over in het nummer “People” waarna er voor het eerst gebruik werd gemaakt van de microfoon. Veel gezongen werd er niet in het concert. Dit bleek niet nodig want hun oerklanken maakten alles goed. Deze geluiden waren de leidraad doorheen het concert. Ook de zware gitaren en hevige bassen kregen iedereen aan het bewegen. Het typische drumgeluid met extra cymbalen was ook in ieder nummer terug te vinden.
Na “People” volgde “Psychorain” ook een nummer van hun vorige plaat “Undercover Crops”. De samenzang van de band doet uitschijnen dat een volwaardige band op het podium staat. Met slechts twee man dit laten uitschijnen, het is niet velen gegeven. Hoge stemmen gemengd met zware gitaren is een vreemde combinatie. Toch laat Tweak Bird dit zo goed klinken dat er zelfs niets vreemd meer aan te vinden is.
Wanneer de set eindigt is kijkt iedereen nogal bedeesd, nog geen 40 minuten gespeeld en nu al een einde? Dit laat het publiek niet aan hun hart komen en ze roepen de band terug. “Future” wordt gescandeerd, en dit is dan ook het laatste nummer die ze spelen. Of toch niet? Want nogmaals komt de band, na lang aandringen, terug. Dik tegen de zin van de andere broer Caleb Bird. “Shivers” wordt gescandeerd, het nummer volgt. Meteen hierna verlaat Caleb het podium, waarschijnlijk iets te vermoeid om nog een nummer te spelen, het is dan ook één van de laatste shows op de tour. De drummer doet nog een solo waarna het einde van de set, die net geen uur duurde, definitief is.

Een zware set, die in de perfecte setting van een klein maar gezellig publiek volledig tot zijn recht kwam, en de moeite waard is om in de toekomst nogmaals te zien!

Organisatie: Cactus Club, Brugge

De eerste halte van het Canadese duo Purity Ring op hun Europese tournee was in Brussel. Ze kwamen er hun nieuw album ‘Another Eternity’ voorstellen. Dit album kwam begin maart uit en is de opvolger van hun debuut ‘Shrines’ uit 2012. Purity Ring valt het best te vergelijken met The Knife, The xx of zelfs Burial. Een alternatieve groep met een zeer specifiek elektronisch geluid. Dit geluid komt, zoals ook bij voorgaande bands het geval is, vooral live goed tot zijn recht. Benieuwd of dit bij Purity Ring ook het geval is.

Op hun tour hebben die van Purity Ring de land- en genregenoten van Born Gold mee om hun voorprogramma te doen. Een band die al verschillende albums uitbracht maar nooit echt wist door te breken. Ook door het voorprogramma te spelen zal dit hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren. De zanger van de groep doet te hard zijn best om te veel te zingen waardoor de muziek slechts bijzaak wordt. Jammer, want qua geluid zit het bij deze band wel snor.

De zaal was aardig volgelopen en het publiek bleef toestromen naarmate het concert naderde. Iedereen die de zaal binnenkwam keek verbaasd naar het podium. Wat een feeëriek tafereel staat er daar klaar? Links en rechts tientallen touwen met lampjes aan en in het midden een soort troon. Een troon omringd door reuzenwattenstaafjes! Helemaal achteraan hing een reuze cirkel die de maan moest voorstellen om het podium te verlichten. Het was dus afwachten tot het begin van het spektakel om te zien waarvoor dit allemaal diende.

Beginnen deden ze met “Stranger Than Earth”, een nummer van het nieuw album. De lichtshow werd nog niet volop gebruikt om de spanning nog hoger te houden. Tot plots de lichtjes aan de touwen oplichtten. Een fantastisch beeld was dat. Honderden kleine lampjes verlichtten het podium en veranderen constant van kleur. Dit zorgde voor een zeer sprookjesachtig decor. Maar waarvoor dienden die wattenstaafjes? Vroeg iedereen zich nog steeds af. Het antwoord kwam snel bij “Push Pull” de wattenstaafjes waren een soort reuzendrumstel. Telkens wanneer instrumentalist Corrin Roddick de staafjes aanraakte, lichtten deze op en kwam er een specifiek hoog geluid uit.
Zangeres Megan James paste perfect in dit idyllisch geheel. Door haar twee vlechten en een volledig wit tenue ging ze volledig op in het decor. Veel nieuwe nummers passeerden de revue: onder meer “Repetition” en “Heartsigh” werden gespeeld. Toen nam de zangeres plaats achter nog een speciaal decorstuk op het podium. Daar zorgde ze met weerspiegelende handschoenen voor een nog beter lichtspektakel. Verschillende lichtstralen werden in het publiek geschoten.
Al deze visuele pracht kreeg ook de beste soundtrack die het zich kon inbeelden. Elektronische dreampop vergezeld met de prachtige stem van Megan James. Haar stem is zowat te vergelijken met een soort Chinese zangeres. Maar toch heeft het haar eigen geluid met de sound van Purity Ring. Telkens Megan door de lampentuin wandelde, leek het alsof ze in een bloemenveld liep. Met een roze galm net zoals de albumhoes van ‘Another Eternity’.
“Obedear”, “Bodyache” en “Begin Again” leidden het einde in van de zeer korte set.

Na nog net geen uur te spelen hielden ze er al mee op. Het publiek keek nogal verdwaasd op want er werden zelfs geen bisnummers gespeeld. Jammer, want deze droomwereld stopte net zoals gewone dromen veel te vroeg.

Organisatie: Botanique, Brussel

Het wordt alsmaar moeilijker om zich nog te onderscheiden in het shoegaze genre nu al die nieuwe bandjes er bij komen, maar Spectres (Bristol, UK) steken er onmiddellijk boven uit, dat voel je, dat hoor je, dat ruik je, dat beleef je gewoon op ‘Dying’. De band heeft op hun vlijmscherpe debuut het gruizigste van Sonic Youth en het meest heftige van A Place To Bury Strangers bij mekaar gehaspeld en is daarmee aan de slag gegaan.
De gitaren scheuren geweldig, als Ride en Swervedriver in hun beste dagen, en de bassen dreunen bij wijlen heel angstig en diep door. Er wordt geregeld een noise barrière overschreden, maar net voor de kakafonie onhoudbaar dreigt te worden zetten ze telkens tijdig een handige stap terug.
Na opener “Drag”, anderhalve minuut  gedruis die lijkt te zijn opgenomen in het hartje van een staalfabriek, zet de shoegaze TGV aan met drie razende oplawaaien “Where Flies Sleep”, “The Sky Of All Places” en “Family”, om dan de remmen even dicht te gooien en hartig naast de sporen te rijden op de scheurende tonen van “This Purgatory”.  In het ontregelde “Mirror” gaat het ganse gevaarte terug aan de haal, en met  het verslavende “Blood In The Cups” komt men aan bij het absolute hoogtepunt van dit album, een dreun van een song die ankers vastpint in ons beenderstel, Swans zijn in de buurt.  Na nog wat brandende herrie op “Sink” en “Lump” gaan nog één keer alle registers open op het negen minuten durende “Sea Of Trees”, een rumoerig epos dat met bijtend zuur overgoten is en heel wat Sonic Youth extracten bevat.
Spectres is één van de revelaties van het jaar, dit hemels kabaal willen we wel eens live meemaken. Er zijn vooralsnog geen concerten gepland op het vasteland, maar we houden het nauw in de gaten.

Joe Bonamassa is het soort bluesrock-gitarist die getrouwd is met zijn gitaar, er mee gaat slapen en waarschijnlijk ook gaat kakken. Zo eentje die graag zichzelf hoort spelen en zijn eigen solo’s uitermate fantastisch vindt. Op een Bonamassa optreden kan u tijdens één solo gerust op uw gemak een toiletbezoekje plegen én daarna een pintje gaan pakken in het café ernaast, u bent op tijd terug.
‘Muddy Wolf At Red Rocks’ moet zowat zijn elvendertigste live cd zijn en deze keer is het een eerbetoon aan de al lang overleden bluesgrootheden Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Wat moeten we daar nu mee ? Beide helden waren vermaard omwille van hun authenticiteit, Muddy Waters voor die bruisende combinatie van prachtig doorleefde bluessongs met die typisch wenende gitaar, en Howlin’ Wolf vooral omwille van zijn rauwe songs en die unieke stem waaraan hij zijn naam had te danken (zowel de rasperige kelen van Captain Beefheart, Tom Waits als die van Arno zijn schatplichtig aan de meester).
Qua stem moet Bonamassa sowieso onderdoen voor de twee blueslegendes, hij is een bleekscheet die de blues geleerd heeft op de gitaarschool en niet op de katoenplantages. Bij Waters en Wolf zat de blues onlosmakelijk ingebakken in hun lijf, bij Bonamassa komt die uit de boekjes.
Hij ontbeert dus een hoop talenten als het op de blues aankomt, en als hij die tracht te vervangen door een aan grootheidswaanzin lijdende elektrische gitaar, dan vinden wij dat nogal blasé. Dit live album wordt nog enigszins opgesmukt door een stel soulvolle blazers, maar als Bonamassa het voor de zoveelste keer niet kan laten om uitvoerig zijn gitaar te neuken, dan gaan wij regelmatig een toertje om de blok wandelen. Natuurlijk is het songmateriaal sterk, bijna alle songs zijn klassiekers, echte bluesstandards zeg maar, maar ze zijn al duizenden keren gecoverd.
Bonamassa geeft de songs wat extra bombast maar geen meerwaarde, hij gebruikt ze alleen maar om zijn eigen virtuoze kunstjes te etaleren en uit te vergroten. Of Muddy Waters en Howlin’ Wolf zich hiermee vereerd zouden voelen is maar zeer de vraag.
Maar goed, als u elektrische macho-bluesrock verkiest bovenop authentieke primaire blues, en u kickt bovendien op een overdaad aan narcistische gitaarsolo’s, dan is dit zeker uw ding.