Geniale Steven Wilson & Band!
Steven Wilson
Rockhal
Luxemburg
2015-03-21
Nathalie Mares
Najaar 2013, in Het Depot in Leuven, was het de laatste keer dat ik Steven Wilson live aan het werk zag. Onlangs heeft deze Engelse ProgGod zijn vierde soloalbum uitgebracht. De opvolger van 'The Raven That Refused To Sing' heet: 'Hand. Cannot. Erase.’ en is op zijn minst een zeer opmerkelijke release. Qua sound klinkt het op de nieuwe schijf toch allemaal iets anders. Wilson verliet de progrocksound van de jaren '70 en laat op de nieuwe plaat een modernere sound horen die iets meer de richting uitgaat van wat hij samen tijdens de laatste jaren met Porcupine Tree uitbracht.
Alhoewel de nieuwe plaat niet door iedereen even warm werd onthaald zijn alle optredens tijdens deze tour reeds lang vooraf uitverkocht. Wij reden voor dit progfeestje helemaal tot in Luxemburg. Place to be: de Club van de Rockhal op de postindustriële site in Esch-sur-Alzette waar Wilson & Co 1100 toegewijde fans opnieuw een sublieme avond bezorgden.
Het begon allemaal na een veel te lange video-intro toen toetsenist Adam Holzman het podium opkwam om "First Regret" in te zetten. "3 Years Older" volgde en bracht de volledige band op het podium. De Steven Wilson band is dezelfde als tijdens de vorige tour: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en drummer Marco Minnemann. Theo Travis (Flute/Sax) is er deze keer niet bij.
Al meteen speelde gitarist Guthrie Govan zich in de kijker met waanzinnig mooie psychedelische gitaarsolo's. Het eerste deel van de set lag de nadruk op het conceptuele nieuwe album dat visueel met erg mooie filmpjes en een prachtige lichtshow extra in de verf werd gezet. Voor "Routine" verontschuldigde Steven zich omdat de zang van de Israëlische zangeres Ninet Tayet niet live kon worden gebracht. De dame is net moeder geworden en kon zich onmogelijk vrij maken om mee te gaan op tour. 'Gelukkig kan ik dankzij Apple deze song wel live brengen', grapte Steven. Toch was het even vreemd om naar een zangstem te luisteren die er niet live bij was. Anderzijds kan ik Wilson wel begrijpen dat hij deze song absoluut live wou brengen want "Routine" is toch wel een van de sterkere composities van de nieuwe plaat.
Even liet de band de nieuwe plaat voor wat ze was en werd een vernieuwde versie van "Index" op ons losgelaten. Een song die startte met ritmisch vingerknippen en zich verder ontplooide tot een pikdonker zwart industrieel rockpareltje! Ondraaglijk, angstaanjagend en beklijvend tezelfdertijd!!! Terug naar de nieuwe plaat dan met sublieme uitvoeringen van "Home Invasion" & "Regret #9" waarin de adembenemende gitaarsolo's van Govan rond de oren vlogen en een, op luid applaus onthaalde, waanzinnige keyboardsolo van toetsentovenaar Holzman. Ook fans van Porcupine Tree werden niet vergeten wat zo zat heel verrassend "Lazarus" in de set. Een song die perfect aansloot bij het nieuwe album, zei Wilson. Machtig om deze melodieuze popsong nog eens live te horen.
In de finale werden nog eens alle registers opengetrokken met een gebalde versie van het uit Wilson's jeugd geïnspireerde "Harmony Korine". Verdere prog-extravanganza kregen we met "Ancestral", uit het nieuwe album. Een werkstuk vol knotsgekke complexe tempoveranderingen en muzikale extremiteiten. Het melodieuze epos "Happy Returns" sloot de reguliere set.
Tweemaal kwam de band terug om te bissen. Het sluimer-projectiedoek viel neer voor het podium waarop ontelbare klokken werden geprojecteerd. Tijd voor "The Watchmaker"! Hierna werd nog even hard van leer getrokken met de Porcupine Tree song: "Sleep Together".
De band kwam nogmaals terug om in alle rust en schoonheid afscheid te nemen met “The Raven That Refused To Sing”, een bijzonder mooi werkstuk waarin het thema van eenzaamheid nog maar eens werd uitgediept.
Wat een sublieme concertavond was dit! Een geniale begeleidingsband en een opvallend vrolijk communicerende Wilson zorgden voor vuurwerk in de middelgrote Rockhal Club. Het nieuwe album dat bijna integraal in de set was opgenomen klonk live heel overtuigend en sloot perfect aan bij oudere Wilson composities.
Setlist:
*First Regret *3 Years Older *Hand Cannot Erase *Perfect Life *Routine *Index
*Home Invasion *Regret #9 *Lazarus *Harmony Korine *Ancestral *Happy Returns
*Ascendant Here On...
-------------
*The Watchmaker *Sleep Together
-------------
*The Raven That Refused To Sing
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steven-wilson-21-03-2015/
Organisatie: Rockhal, Luxemburg
We hebben er een ongelofelijk avondje opzitten … Underworld gaf een prachtconcert van hun Rewind ‘Dubnobasswithmyhead man’ uit ‘94. Underworld stelde die doorbraakplaat – 20 + 1 jaar - integraal voor en schitterde. De veertigers onder ons hadden de ‘time of their life’. Twee uitverkochte AB concerten en dat telde!
Hier in ons landje begon het eigenlijk wel allemaal voor het vaste duo Karl Hyde (zang/gitaar) en Rick Smith (knoppenfreak). Als we even het archief opstoffen , lezen we nog volgende cd bespreking ‘Een heerlijk genietbare trip waar we meegevoerd en -gezogen worden , van dance , trance , dub en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen, zang in een web van flashy lights en stroboscoops. Een mijlpaal voor de scene!’
Underworld heeft een eigen weg geplaveid en was samen met Daft Punk, Prodigy, The Chemical Brothers de belangrijkste vertegenwoordigers van de 90s dancepop. Een golf van DJs en bands volgden die net ook iets hadden met dance, techno, electro en retro acid.
De heren zijn nu aangevuld met Darren Price (mede pionier Darren Emerson verliet Underworld rond 2000 btw!) en het was een uitdaging om alle nummers in hun volledigheid te spelen : de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven . Elk nummers werd ook afgebeeld .
Het publiek genoot ervan, zwalpte, hotste heen en weer, de armen in allerlei bewegingen en in de lucht; een sterk onthaal bij elke wisseling, kortom sfeer , ambiance en een AB letterlijk op zijn kop . Wat een uitgelatenheid en enthousiasme!
Die dynamiek , opwinding werd dan ook overgezet op de drie op het podium . Hyde zat letterlijk in een droomwereld en vooral Smith kon zijn ding doen en ging loos op z’n computer en knoppen.
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht door “Dark & long” , dat mooi uitgesponnen werd . Duidelijk was ook hoe subtiel elk geluidje in zijn repetitieve ritmiek en opbouw op zijn plaats viel.
Elk nummer heeft zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. Een beetje dwarse sounds misstonden niet op “Mmm skyscraper” en “Spoonman”. “Surfboy” duwde vervolgens het gaspedaal in , maar de duivels werden een eerste keer écht ontbonden op de gekende “Dirty epic” en “Cowgirl”. Verder met een “Rez” en de twee afsluitende tracks op plaat , die in al die jaren praktisch nog geen hoor kans hadden gekregen, “Bigmouth” (met die onweerstaanbare bluesy loops en mondharmonica) en het slepende “Spikee”, waar het tempo omhoog werd gekrikt , steeds krachtiger werd en net niet explodeerde door die ingehouden spanning . Tussenin hadden we een rustmoment door de loungy groove van “Tongue”, “River of bass” en “M.E”.
We werden letterlijk een laatste keer bij het nekvel gegrepen op “Born slippy”, waarmee Underworld het grote publiek bereikte . Een long version , die iedereen in extase bracht! Zweetdruppels parelden op het voorhoofd … En dan was het over & out . Ze vielen in elkaars armen en bedankten voor de uitbundigheid op hun songs!
Hier snoven we de clubsfeer op , was iedereen op dezelfde golflengte en in optimale stemming. Totaal wat anders dan een rockconcert ! We hadden ‘the time of our life’!
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Met de Support act Whiz hadden we al eens kunnen kennismaken. Zij wisten eerder een plaatsje te bemachtigen op het showcase festival ‘We Are Open’ dat plaatsvond op 13 en 14 februari in Trix Antwerpen. Deze Limburgers brengen softrock met aanstekelijke en poppy deuntjes.
Daarna kwamen Yannick Aerts, Stijn Boels, Arne Omloop, Noah Melis en Yorgos Tsakiridis (The Hickey Underworld, Hazy Hands) hun nieuwste en 2de plaat ‘Cycle’ voorstellen. Dit sympathieke Limburgs/Antwerpse combo liet ons proeven van hun psychedelische pop/rock. Een hemelse tocht door de sixties die ons spontaan door de zaal deed huppellen.
Bed Rugs releaste dit jaar ‘Cycle’ , de opvolger van het alom geprezen ‘8th Cloud’. Hun muziek geeft een vette knipoog naar bands als Pond, Tame Impala en Temples. De set van dit concertje was quasi volledig gevuld met het nieuwe materiaal uit ‘Cycle’. Een vrijwel volle zaal bewoog heen en weer op een scheut veelkleurige en zweverige rocksongs. Het donkere maar geniale “Clear Obscure” deed onze denkbeeldige bloemen even verwelken om ze daarna weer te laten openbloeien met hen single “Specks”.
Deze veelbelovende band beschikt over een uitgesproken eigen sound en vocals die nog lang blijven na sidderen. Verder in de set hoorden we als uitschieters “The Knot”, “Chronicles”, “Shine” en het mooie “Love”. Eindigen deden ze met het fantastische “Piles”, het pronkstukje van hun laatste plaat. Een song die de lente in het land brengt en op donkere dagen de zon volledig laat schijnen, althans dit is het gevoel dat je krijgt als dit nummer u live voorgeschoteld wordt.
Bed Rugs’ sterkte is de opvallende variatie in hun songs die er tevens ook voor gezorgd heeft dat deze vijfkoppige band ons steeds bleef boeien, een uur leek bijgevolg veel te kort.
Deze avond lieten zij ons kennismaken met tal van verschillende soorten psychedelische sounds die bijgestaan worden door sterk gitaargeweld. Ze weten steeds vernieuwend uit de hoek te komen en hun gevarieerde setlist heeft voor een sterk optreden gezorgd! Deze band is klaar voor de zomerfestivals!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
The Script - 26 januari 2013, ik maak kennis met een aanstormende boysband uit Ierland. Vorst Nationaal was zelfs niet uitverkocht. Het Ierse trio uit Dublin is dan wat op zoek naar zichzelf maar vooral naar bevestiging overzee.
The Script - 19 maart 2015, een bomvolle lotto-arena, al weken uitverkocht. De bevestiging is er. Van de volgelingen althans. Die krijgen de show die ze verdienen. Een klank-, laser- en lichtspektakel waarmee ze voor niemand moeten onderdoen.
Dit doet dromen van meer…
In de week van St. Patricks day werd de setlist handig aangepast, en hoe! Ik heb al veel intro’s gezien, maar deze was toch wel heel origineel. Danny, Glen en Marc werden geëscorteerd door groene lichtfakkels en vlaggen.
Wat direct de aanzet was voor “Paint the town green”. Een nummer ivm St. Patricks day en de Ierse invloed werd verder gezet met “Hail rain or sunshine” waar de Ierse folk echt tot z’n recht komt. Die roots wordt met deze plaat sterker benadrukt en aangehaald. “Breakeven” en “Before the worst” gingen een eerste topmoment vooraf. De hit “Superheroes” toonde direct wat de nieuwe show in petto heeft. Lasers, lichteffecten, alles werd uit de kast gehaald. Marc toonde met “ We cry” dat hij zelf geen slechte zanger is en eigenlijk bij gelijk welke band terecht kan. “If you could see me now” werd mooi begeleid op het scherm en bracht even rust. Dat de band geëvolueerd is , toont het aan met iets simpels als bv. bindteksten. De totstandkoming van het nummer “Man on a wire” duurde bijna 3 minuten. Vroeger werden de nummers meer afgehaspeld. De inleiding van “Nothing” was ,alweer, hilarisch. Ocharme de ex-vriendin die aan de andere kant van de lijn hing. Origineel was dat er stukje van “For the first time” verwerkt zat “Good ol’ days” .
Met “ Never seen anything quite like you” , “ The man who can’t be moved” kregen we een soort ‘Coldplay-moment’. Een tweede podium werd aangesproken wat tegenwoordig in is. Maar superb uitgewerkt. Projectieschermen vormden een kooi en in symbiose met het licht rondom was dit een heel ‘charmante’ locatie. Tijdens “You won’t feel a thing” worstelde Danny zich als vanouds tussen het publiek. Met “Six degrees of seperation” kreeg Danny direct het publiek op z’n hand. Een sing-along pur sang. “It’s not right for you” vormde een mooie afsluiter.
Achore : Met “the energy never dies”, “ for the first time” , “ no good in goodbye” en “hall of fame” werden de ultieme sing-alongs opgespaard voor de slot-apotheose.
Ohja, opwarmers van dienst waren Colton Avery, een jong Amerikaans talent met het timbre van George Ezra en Tinie Tempah. Een Londense rapper met enkele ‘underground’-hits. Had z’n eigen dj mee, en met z’n tweetjes klaarden ze mooi de klus want het publiek ging makkelijk mee.
Het is duidelijk dat deze band geen “’Boysband’ meer is die er alleen maar is voor de gillende tienermassa. Dit Iers trio heeft duidelijk stappen voorwaarts gezet en geleerd van anderen; zowel qua performance, lichttechniek, podiumbouw enz. Danny weet als geen ander het publiek te bespelen en betrekt het ook bij het optreden. Als toeschouwer voel je de appreciatie.
The Script - 2013 Vorst Nationaal, 2015 de Lotto-arena. De volgende stap moet gewoon het grote gebouw hiernaast zijn. België is er klaar voor.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tinie-tempah-19-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-script-19-03-2015-2/
Organisatie: Live Nation
Heden ten dage lijkt de Nijdrop wel een ‘on-inneembare’ vesting. 1 verkeersomleiding en we komen 40 minuten later aan dan gepland. Geen voorprogramma dus …
Maar de hoofdact was gelukkig wel nog aanwezig, het geweldige Briqueville. Over het wie en waar van deze band valt er bijna niets te melden. Reden daarvoor: wie de bandleden zijn behoort tot de best bewaarde van de Belgische muziek. Waarom dat zo is, is mij nog altijd niet duidelijk. Het onbekende trekt aan zeker?
Briqueville staat voor sludge, geïnspireerd door de groten in het genre: Neurosis, Amenra,... Dat betekent dus nummers met een trage opbouw. Langzaam worden gitaren, bas en drum in stelling gebracht. Klaar voor een grote explosie, die voor altijd op zich laat wachten. Want echt ontploffen doet het nooit. Waar Briqueville het van moet hebben is de spanning die wordt opgebouwd, het weven en kneden van de instrumenten om het publiek te overvallen en naar zich toe te trekken.
Een set waar er over nagedacht is ook, maar waar er weinig ruimte is voor improvisatie. Want al iedere keer ik ze zag (3x) spelen ze krak dezelfde set. Maar als het altijd zo goed gebracht wordt, is er geen reden om niet nog een 4e, 5e en 6e keer te zien.
… Een korte set ook. Maar wel boeiend en uitdagend en perfect gedoseerd. Een grote prestatie van een jonge band, die ongetwijfeld nog heel wat in zijn mars heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nijdrop-opwijk/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Een uitverkochte AB stond paraat om de twee rockfenomenen Mike Kerr en Ben Tatcher toe te juichen. Samen vormen ze Royal Blood , duidelijk de heetste band in het rocklandschap op dit moment. Voor hun lancering aan het grote publiek konden ze rekenen op de ondersteuning van Arctic Monkeys, een band waar ze het voorprogramma voor verzorgden in 2013. Daarbuiten hebben ze ook een nominatie voor BBC Sound of 2014 ontvangen wat hun populariteit enkel deed groeien. Hun eerste langspeelplaat, met de originele naam ‘Royal Blood’, verscheen augustus 2014 en kon terecht rekenen op positieve respons en werd het snelst verkochte rockalbum van de voorbije drie jaar in de UK. Hun blues-hard-garage rock sloeg zelfs zo hard aan dat ze vorige maand nog een BRIT-Award ontvingen voor ‘Best British Group’ overhandigd door rocklegende Jimmy Page. Deze twee mannen zijn met andere woorden een ware explosie in de muziekwereld! Benieuwd of hun dynamie(k/t) ook de AB zal laten knallen.
Het voorprogramma was de driekoppige band Mini Mansions. Stevige indie-pop met een psychedelisch kantje lijkt mij wel een juiste omschrijving van hun muziek. Live is deze band een streling voor het oog dankzij de performance van Michael Shuman. Zijn haren die alle kanten op vliegen, zijn expressie tijdens het zingen en dat allemaal terwijl hij drumt, zorgen voor een geslaagde voor-show!
Royal Blood - Op de legendarische trompettonen van rapper Pharoahe Monch met “Simon Says” werd het publiek al opgewarmd en was er meteen een goede lading adrenaline aanwezig. Op een donker podium neemt Ben Tatcher als eerste plaats achter zijn drum en vervolgens ook Mike Kerr achter de micro met zijn basgitaar. Het lont van het publiek was al bijna op nog voor het duo enig noot had gespeeld. Met “Hole” zetten ze de toon voor de rest van het concert: Strak, beheerst en een verdomd goeie sound!
Helaas zijn ‘strak’ en ‘beheerst’ wat dubbel te interpreteren. Zo was het duo niet echt verassend. De show kwam over als een geroutineerd geheel waarbij de nummers behoorlijk trouw bleven aan de studio versies. De bindteksten, het eens op een versterker gaan staan, dan de drumstokjes gooien en dan het publiek eens aanmoedigen leken een vast stramien bij die bepaalde nummers. Ook was de interactie tussen Mike en Ben miniem. Blindelings speelden ze de show. Maar begrijp me niet verkeerd! De band zette een prima prestatie neer! Dit op een sober podium met enorm wit tegenlicht dat te pas en te onpas het publiek volledig verblind. We zagen tijdens het optreden veel armen in de lucht, wat geduw en getrek, crowdsurfing en een speelse circle of death. De sfeer was op en top en het publiek was mee van begin tot eind.
De explosie kwam voor mij bij “Little Monster” waar Mike vroeg “Do you want some real rock and roll?”. Waarna de volgende noot iedereen door het dolle sloeg! De bom was op dit moment zeker al voor de vierde keer ontploft! Hun muziek doet genieten en is werkelijk knap opgebouwd.
Het is overduidelijk. Royal Blood breekt door en is klaar voor meer en groter! Wat een power, wat een sound, wat een duo! Deze zien we terug in Vorst of wie weet wel het Sportpaleis. En kan je dan een kaartje bemachtigen… Doen!
Setlist: Hole, Come On Over, You Can Be So Cruel, Figure It Out, You Want Me, Better Strangers, Little Monster, Blood Hands, One Trick Pony, Careless, Ten Tonne Skeleton, Little Monster, Loose Change, Out of the Black
Organisatie: Live Nation ism met Ancienne Belgique, Brussel
Het gaat hier om een zijsprong van de heren van Parquet Courts die het goede weer maken binnen de NYse indienoisescene . Parquet Courts heeft al een paar puike platen afgeleverd en refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
We hebben nu een reeks lofi opnames , in een tweetal weken opgenomen met een viersporenrecorder , met een knipoog naar Guided By Voices , maar verder komen een Velvet Underground, Thurston Moore aan bod en ervaren we wel het oude Nada Surf. Het zijn grauwe , licht schurende , sfeervolle en aanstekelijke nummers , die door de repetitieve ritmes , wat roots en psychedelica intrigeren als “Insufferable”, “Eveyday it starts” , “Pretty machines” en “Psycho structures” . Een paar instrumentals en strakke postpunk (o.m. “No concept” vullen aan . Ook twee covers zijn er, eentje van 13 th Floor Elevators ( “Slide machine”) en “These boots …” van Nancy Sinatra , mooi in dit muzikaal wereldje ondergedompeld . De toegevoegde sax is een meerwaarde .
Die lofi rammelende aanpak met die vroegere invloedssfeer is en blijft toch wel iets speciaals bij deze band en overtuigt meer dan ooit . Parquet Courts is met allerhande projecten bezig (ook sterk PCPC (met PC Worship )) , die telkens opnieuw meer dan de moeite zijn . Sterk!
Het West-Vlaamse Het Zesde Metaal is al een kleine tien jaar bezig en draait rond zanger/componist Wannes Cappelle , die nu al toe is aan zijn derde plaat . ‘Nie voe kinders’ volgt ‘Akattemets’ en ‘Ploegsteert’ op . In een wisselende bezetting werkt hij in het West-Vlaams pakkende , boeiende songs uit, die op sobere of op een meer bredere wijze eenvoudig, broeierig en subtiel uitgewerkt zijn . Die taal en de muziek communiceren met elkaar en zoals hij het zelf omschrijft in één van de nummers “het zit ‘em allemaal wel goed in elkaar”. Vriendschap , liefde en wereldproblematiek , je hoort het ergens wel allemaal in deze deftige reeks songs . “Gie , den otto en ik” en “Dag zonder schoenen” zijn enorm sterk.
Er valt verder voldoende afwisseling te noteren o.m. een sfeervol dromerig “Bouwt ip mie” , een rockend “Vaskes” , een poppy “Genezen” , de roots van “Ik ga niet storen” of een ingetogen “Zet mie af” op piano. Nederlandstalige muziek die intrigeert!
Deze ‘pop noir’ dame kon na een zelfdestructieve periode een sterke comeback maken; nog steeds wordt ze na een bewogen jong leven gerespecteerd. In de loop van vijf decennia is Marianne Faithfull uitgegroeid tot één van de grote dames van de popmuziek.
Het afgelopen jaar heeft ze een rustperiode moeten inschakelen , gezien een gebroken rug haar aan bed kluisterde .
Intussen hield haar creativiteit niet op en kon ze aankloppen bij een rits artiesten die mee de nummers schreven o.m. Steve Earle , Tom McRae, Ed Harcourt, Anni Calvi tot Roger Waters en Nick Cave , haar zielsverwant binnen de donkere romantiek.
Haar gruizige, grauwe, rokerige stem geeft kracht, emotionaliteit en kwetsbaarheid. Opnieuw hebben we een mooie, afwisselende cd ; de songs hebben een broeierige ondertoon , kunnen weerbarstig zijn , zelfs behoorlijk stevig voor haar doen of ze tuimelen in de intimiteit .
Het geheel straalt een vaudeville stijl uit en balanceert tussen indringend gevoel en een optimistische stemming.
“True lies”, “Sparrows will sing” en de titelsong intrigeren al meteen en zijn mooi uitgewerkt; even intens spannend klinken “Mother wolf” iets verderop de plaat en met de poppy cover (Bryan Ferry / Everly Brothers) “The price of love” overtuigt ze even sterk . Maar geen Faithfull zonder een sfeervolle benadering , te horen op “Love more or less” , “Late victorian holocaust” of “Falling back” , “Deep water” en “Going home” .
Een grenzeloos respect hebben we voor haar en dat krijgt ze evenzeer van veel artiesten en bands. Klasse dus!
The Baboons spelen rootsrock die lijkt te zijn ontgonnen in Amerikaanse zuiderse gronden. De sound leunt aan bij The Blasters, Dave Edmunds en The Paladins en de vijf heren hebben gezamenlijk een bundel Bo Diddley en Chuck Berry wortels verorbert. Als we dichter bij huis naar referentiepunten zoeken dan komen we algauw bij de onvermijdelijke Seatsniffers terecht. De blues dus, maar dan niet de katoenpluk- of Chicago versie, wel de meer swingende vertolking vermengd met country (“Devil Moon”, “Shade Of Blue”, “She’s Sweet”), een flinke scheut soul (“Rain”, “I’m Just A Fool To Care”), old school rock’n’roll (“Texas Sun”) en rockabilly (“Hard To Cool Down”, “No Way Out”). Niks origineels, maar het swingt lekker de pan uit, en daarmee zijn we meer dan tevreden.
Onder meer te bewonderen in Nijdrop Opwijk (27/03), Trix Antwerpen (18/04) & N9 Eeklo (12/06).
Een stel jonge Belgen springt nu ook op de steeds voller lopende Krautrock-trein, bands als Monomyth, Follakzoid, Chris Forsyth & The Solar Motel Band en Camera achterna, en op zoek naar de achterliggende roots van Can, Neu! en ook wel een beetje Television. In de bio heeft het zestal het zelf over Pink Floyd en Sonic Youth, maar wij spreken nogal graag eens bio’s tegen. Pink Floyd is trouwens te ver gezocht, en voor Sonic Youth zit er te weinig gruis tussen de groeven (leg nog eens ‘Sister’ en ‘Evol’ op en u zal weten wat we bedoelen).
Wat we u wel kunnen vertellen is dat Statue’s tweede album ‘Calexico Point’ een bijzonder knap en volledig instrumentaal werkstukje geworden is waarin maar liefst vier gitaren het mooie weer maken zonder elkaar in de weg te lopen. Integendeel, ze worden in laagjes op mekaar gestapeld en blijven steeds verder prikkelen, de ene keer ingetogen, de andere keer hard en uitgelaten. Geen gezongen woord te bespeuren in de songs zelf, maar bij het kiezen van de songtitels hebben de jongens zich eens goed laten gaan, wat dacht u van “Go March Or Get Some Exercise”, “The Cricket and The Woodpecker” of “Rilatine For A Rabbit Syndrome”, trouwens een prachtig ding die onderweg guitig de gitaren laat aanwakkeren en dan eindigt in een rustig dwarrelend surfwatertje. Ook de afsluitende titelsong is een pareltje, hiervoor halen we met plezier de superlatieven boven die we ook veil hadden voor het betere werk van Mogwai, Explosions In The Sky en Crippled Black Phoenix.
Een bijzonder moedige keuze trouwens om volledig instrumentaal te gaan, want hiermee hebben ze meteen ook alle kans op een beetje airplay bij StuBru op de helling gezet. Fuck Stu Bru, hier is het de muzikale kracht en intensiteit die primeert, niet de zogenaamde coolness of hippe sound. Statue is tenminste nog eens een band met een volledig eigen smoel, en daar is het dikwijls ver naar zoeken in ons apenlandje.
‘Calexico Point’ is een avontuurlijk, boeiend en gelaagd album, en zo worden er veel te weinig gemaakt in onze contreien.
‘Calexico Point’ wordt voorgesteld onder meer op Fons Label Nights (27/03 MOD Hasellt), in Café Café Hasselt (16/04), Fatkat Antwerpen (18/04), De Living (10/05 Heist Op Den Berg) en Vk Molenbeek (22/05).
José González – Geserveerde puurheid
José González – Olöf Arnalds
Koninklijk Circus
Brussel
José González is de man waar we vanavond op stonden te wachten. De 36 jarige Zweed met Argentijnse roots bracht zijn eerste langspeelplaat ‘Veneer’ uit in 2003. Een doorbraak was hier nog niet mee gemoeid. Deze kwam pas 2 jaar later wanneer zijn akoestische cover van ‘The Knife’ met “Heartbeats” internationaal werd opgemerkt in een kleurrijke reclamespot. In de voorbije twaalf jaar, toerde hij solo, toerde hij met de band Junip en schreef hij de soundtrack voor de film ‘The secret life of Walter Mitty’. Zo komen we in 2015 waar we na 7 jaar lang watertanden eindelijk kunnen proeven van zijn nieuwe solowerk. Het album ‘Vestiges & Claws’ is een waardige opvolger waarbij José trouw gebleven is aan zijn succes formule: de bedrieglijke eenvoud, een klassieke gitaar, summiere percussie en als kers op de taart: zijn stem.
Het voorprogramma werd verzorgd door Olöf Arnalds. Een jonge dame van amper dertig jaar uit de welgekende IJslandse ‘Arnalds’ familie en reeds bekend van de groep Múm. Vergezeld door een tweede gitarist bracht ze sobere songs waarbij haar stem de hemel kon bereiken. Zo fragiel, beetje theatraal en enorm puur zijn de drie kenmerken die ik haar toeschrijf. Algemene conclusie: een sympathiek voorprogramma.
Een net niet uitverkocht Cirque Royal, stond te tieren voor José González. Op het podium verscheen hij met maar liefst 4 extra man. Twee hanteerden allerlei slaginstrumenten, een derde als extra gitaar en een vierde stond achter de ‘keys’. Op een verhoogd podium, met als achtergrond een groot zwart doek met witte bergen, namen ze plaats met José in het midden. Hij opende met het nieuwe werk. Nog geen maand oud maar precies al bekend in de oren van het publiek. Het enthousiasme zat erin, er hing een goed geluimde sfeer in de zaal.
Na het nummer “What will” liet de band José alleen achter op het podium. De grote lichten doofden en de witte bergen in het sobere doek lichtte plots op. De spot ging aan en daar klonken de tonen van “Crosses”. Het publiek gaf blijk van appreciatie, maar doofden al snel de stembanden en het handgeklap om te genieten van José op z’n puurst. Prachtig was dit. Vervolgens speelde hij “Hints” waarin hij een slag mistte. Deze fout werd door het publiek goed onthaald, het was voor hen een teken van ‘echt en puur’ muziek maken. Zo kon José rekenen op een oorverdovend applaus na dit nummer. Je zag dat hij genoot om voor ons te spelen.
Na het nummer “With the ink of the ghost” verscheen de band terug op het podium en werd het concert alleen maar beter. Het publiek werd alleen maar meer mee op sleeptouw genomen door het indrukwekkende samenspel van de band. Tot slot trakteerde José ons bij de bis op een samenspel met Olöf Arnalds (het meisje uit het voorprogramma). Zo brachten ze een schattige cover van “I’ll be your mirror” van The Velvet Underground.
De show was een goede mix van het oude werk, het nieuwe werk, een Junip nummer en covers. Een deel van het publiek had misschien gehoopt op een van de soundtracks uit de film ‘The secret life of Walter Mitty’, maar deze kwamen niet aanbod. Voor mij persoonlijk kon zijn set niet beter in elkaar zitten.
Op het einde van het concert heb ik de gewoonte om de setlist op te vragen. Deze kwam helemaal niet overeen met wat de band werkelijk had gespeeld. Zo stonden er maar 13 nummers op terwijl we er 20 hebben gekregen en kwam de volgorde niet overeen. Dit getuigt van een concert op maat van het publiek. Chapeau!
De algemene conclusie luidt als volgt. José González maakt zijn plaat waar op het podium. Even eerlijk als doordacht weet hij de nummers over te brengen in een live gebeuren zonder gebruik te maken van overroepen showelementen. Hij staat er zoals hij is, een echte sympathieke topmuzikant.
Setlist: Afterglow, Stories, Carry, Killing for love, In our nature, What will, Crosses, Hints, Heartbeats, Stay in the shade, With the ink of a ghost, Home, Always (Junip), This is how we walk on the moon, Teardrop, Down the line; Bis: I’ll be your mirror (The Velvet Underground), Every Age, Leaf off/The cave
Organisatie: Botanique, Brussel
Wat hebben Elvis Costello, Grant Hart en Bob Mould met elkaar gemeen? Wel, behalve dat ze alle drie behoren tot het pantheon der songwriting performers werden ze de voorbije maanden in allerhande achterafzaaltjes in cognito gespot door hun collega Steve Wynn, telkens enkel gewapend met een elektrische gitaar en een amp. De immer kwieke Wynn hield er nadien een geniale ingeving aan over. Na een drukke reunie tour met oerband The Dream Syndicate vond de sympathieke Amerikaan namelijk de tijd rijp voor een nieuwe solo oversteek richting Europees clubcircuit, voor het eerst niet akoestisch maar wél in het gezelschap van een elektrisch aangedreven sixstring.
Voor de enige Belgische passage tijdens zijn ‘Solo Electric’ tour koos Wynn voor een wel erg bescheiden plekje in de foyer van Het Depot, dezelfde zaal trouwens die hij een kleine twee jaar terug samen met zijn maats van The Dream Syndicate net niet deed overkoken. En kijk, de guitige veteraan pikte de draad gewoon weer op waar ie al die tijd was blijven liggen door van leer te trekken met twee Syndicate evergreens, “Tell Me When It’s Over” en “Daddy’s Girl”.
De muzikale template van Wynn’s nieuwe solo avontuur is even primair als avontuurlijk. De studioversies van ’s mans nummers werden voor deze tour tot op het bot gestript van alle muzikale ballast tot enkel de lyrics en een paar akkoorden overbleven. De naakte restanten werden door Wynn vervolgens terug aangekleed met een breed uitwaaierende gitaar die afwisselend een infuus met een weldadige dosis reverb of feedback kreeg toegediend. De spreekwoordelijke vergelijking van de folk troubadour die zich voor één avond een ongedwongen garagerocker waande ging hier dus wel op, voor Wynn zelf voelde het aan als ‘going out to a fancy dinner party dressed in a swimming suit’.
Met dergelijk beperkt instrumentarium zou de verveling bij menig andere songwriter al vlug toeslaan, maar de doorwinterde Wynn kent alle knepen van het vak om bijna twee uur lang het tegendeel te bewijzen. De Amerikaan had hiervoor een opvallend afwisselende setlist in elkaar gepuzzeld waar de contrasten tussen hard of zacht, furieus of intiem, en blues of rock vakkundig werden afgetast.
Een overstuurde stomp in de maag als “Southern California Line”, waarin een overduidelijke knipoog naar Neil Young & Crazy Horse verstopt zat, ging op die manier naadloos over in een intieme versie van “When You Smile” dat met mondharmonica werd opgesmukt tot een would-be Dylan song. Young en Dylan, het zijn twee regelmatig terugkerende referenties die Wynn muzikaal hebben gevormd, maar boven alles blijkt de man een zelfverklaarde adept van Lou Reed. In Leuven kreeg de betreurde rock’n’roll animal trouwens een doorleefde versie van “Coney Island Baby” postuum kado van één van zijn beste leerlingen. Het bleken zes huiveringwekkende minuten van bezinning over de zin en onzin van onvoorwaardelijke liefde, of kort gezegd, siddering langs de rug en krop in de keel.
Een ander zeldzaam moment waarop ernst plots de kop opstak was toen de sympathieke peer bekende wel degelijk enige podiumvrees te kennen. In het verleden werd dat toegedekt met allerhande roesmiddelen, tegenwoordig zoekt Wynn zijn toevlucht in een soort mindfulness en voegde daar als persoonlijke challenge een fraaie versie van The Band’s “Stage Fright” aan toe.
Na pakweg een uur kreeg Wynn dezelfde ingeving als wij eerder op de avond al hadden bij het binnenstappen van de foyer. De plooistoeltjes die wat onhandig op de eerste rijen waren neergepoot werden op zijn verzoek naar de kant verbannen, waarop de echte finale met de obligate ‘time for requests’ oproep in een ongedwongen sfeer kon beginnen. Met een publiek waarvan een groot deel al vlotjes de kaap van 50 lentes had gehaald was het dan ook niet verwonderlijk dat nummers van The Dream Syndicate hier het leeuwendeel gingen opeisen. Ook in zijn dooie eentje wist Wynn begeesterende versies neer te zetten van “Boston”, “The Days Of Wine and Roses”, “Merrittville”, and “50 In A 25 Zone”, stuk voor stuk essentiële schakels in het muzikale erfgoed from the American heartland.
Ook de erfenis van Wynn’s andere, weliswaar erg kortlevende indiesupergroep Gutterball met ex-leden van o.a. The Long Ryders en House Of Freaks werd in Het Depot niet ongemoeid gelaten. Eerder op de avond werden reeds “Transparancy” en “Hesitation” uit ‘Weasel’ (‘95) vanonder het stof gehaald, maar hét moment van de avond diende zich aan toen ondergetekende luidkeels verzocht om “Top Of The Hill” uit de eerste Gutterball schijf … en deze jongen prompt op zijn wenken werd bediend. En de pret bleef gewoon duren tot helemaal op ’t eind toen “Baby, We All Gotta Go Down” werd opgedist uit het debuut van Danny & Dusty, de songschrijvers alliantie die een dronken Wynn tijdens een verloren weekend ergens midden jaren ’80 aanging met een toen minstens even dronken Dan Stuart (Green On Red).
De door adrenaline aangedreven solo electric jukebox kon wat ons betreft zo nog uren doorgaan zonder dat we er erg in hadden, maar Wynn trok er toch tijdig de stekker uit om vervolgens aan de merchandising tafel schouderklopjes en diens meer in ontvangst te nemen. Het is één van die vaste rituelen waar de Californische New Yorker én zijn fans avond na avond naar uitkijken. Sommige jongere lezers begrijpen er vast niets van, maar neem het toch maar van mij aan: social media never get better than this!
Organisatie: Het Depot, Leuven
Sleepmakeswaves – Tides Of Nebula – Skyharbor: Intercontinentale muziek, maar Australië boven
Kavka
Antwerpen
Starten doen we met Skyharbor. Deze heren komen uit India. Een groot verschil met de hoofdact. Een mix van progrock en post-metal. Met vooral een leadgitarist die er met momenten stevig op inhakt en zalige bekken trekt tijdens het spelen. Een hele cleane zang, zoals het progrock betaamt en die zeker voor de progrocksound zorgt. De complexe solo's worden naadloos in de muziek ingebouwd, zonder dat de muziek stilvalt. Dit geeft de band een grote vaart, die a sortie is met hun energieke presence.
Tijd nu voor echte postrock, in de vorm van Tides Of Nebula. Postrock in een vrij traditioneel kleedje. Hier (nog) geen elektronicafantasietjes. Maar wel het betere gitaargeweld, dat het niet moet hebben van riffs, maar wel van opbouw, melodische stukken, lyrisch gitaarspel. Het klinkt altijd spannend en uitdagend. En met opbouw bedoelen we niet alleen trage en langdradige stukken. Maar ook stevig beuken en daveren. Een heel volwassen sound die niet als filmmuziek moet geïnterpreteerd worden, maat als stevige lappen geluid en songs. Alles blijft ook volledig instrumentaal. 4 man die weet hoe je moet blazen zonder aan schoonheid in te boeten. Het enige vocale dat te horen is, is de gitarist die het publiek am roepend en zonder micro bedankt. Ze zijn zeker niet vies van wat bombast, maar bij deze muziek mag dat wel. Op het einde duikt de gitarist nog even het publiek in, wat de sfeer alleen nog maar uitzinniger maakt. Die Polen, het zijn toffe mannekes.
Headliner van deze avond is zonder meer Sleepmakeswaves. Deze Aussies komen maar wat graag naar onze contreien. Getuige hun optredens op Dunk!festival (2 maal), Handelsbeurs, 4ecluses,... Ditmaal gaan ze voor Antwerpen. En dat zal Antwerpen geweten hebben. Want Sleepmakeswaves kwam, zag en overwon! Ze zijn de helden van de moderne postrock. Ze spelen geen traag opgebouwde lang uitgesponnen nummers, maar stevige gebalde songs, die dan misschien lang duren qua tijd, maar qua gevatheid hun gelijke niet kennen in het genre. Sleepmakeswaves laveert binnen hun postrock naar postmetal, vleugjes electro,... Maar hun hoofdtaak is een gigantische wall of sound creëren die je wegblaast. Heel wat nummer zijn van hun nieuwe plaat en dat stoort mij zeker niet. Want die laatste plaat is zeer geslaagd. De hoofdrol is weggelegd voor de bassist die met zijn strakke en typische sound de band draagt en verheft naar een hoger niveau. Het enthousiasme spat er bij alle vier de bandleden vanaf en dat straalt uit naar de rest van het publiek dat duchtig wordt meegevoerd door de golf genaamd sleepmakeswaves.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/skyharbor-15-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tides-from-nebula-15-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sleepmakeswaves-15-03-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes ism Kavka, Antwerpen
Nederlands 
Français 
