Het was verdomme een tijdje geleden dat we nog eens zo perplex van onze trompet werden geblazen. ‘Fantasy Empire’ van het Amerikaanse noise duo Lightning Bolt schudt ons volledige darmstelsel genadeloos door elkaar, vermorzelt hardvochtig onze testikels en pleegt een moordzuchtige staatsgreep op onze nietsvermoedende hersenkwabben. Dit is briljante teringherrie van het gemeenste soort en we zijn er vanaf de eerste splijtende seconden van de verpletterende opener “The Metal East” compleet ondersteboven van.
Lightning Bolt is een duo, maar ze schoppen zo veel keet dat je er een ganse terreurbende achter zou vermoeden.
Een bas/drum rock duo dan nog, maar denk nu niet aan Royal Blood, want deze verhouden zich tot Lightning Bolt als een ordinaire kruimeldief tot een bloeddorstige seriemoordenaar. Bassist Brian Gibson haalt de meest verschroeiende effecten en loops uit zijn instrument, als u zich ooit al eens afgevraagd heeft hoe een basgitaar zou klinken als die bloed ophoest, hier heb je het. Een arsenaal pedalen zorgt er trouwens voor dat de meest agressieve gitaarklanken uit dat ding worden gepuurd. 
Zet daarnaast een compleet krankzinnige drummer Brian Chippendale die het power-equivalent van dertig op hol geslagen bizons uit zijn drumstel mokert en dan ook nog eens een set ijzingwekkende vocals bedolven onder een vette laag feedback uit zijn strot ramt, dan mag je stellen dat de ultieme apocalyps wel zeer nabij is.
De razende vocals doen ons wel eens aan Zen Guerilla denken, de ontspoorde noise rock aan de meest extreme Ministry en de op hol geslagen jungle drums aan “Teethgrinder” van Therapy? Maar bovenal is dit een geweldige brok nietsontziende noise die zijn gelijke niet kent.
Eigenlijk moesten we ons ook een beetje schamen, deze band is immers al sedert begin deze eeuw actief in de sector van de muzikale terreur, ‘Fantasy Empire’ is namelijk al hun zevende bomaanslag, maar hun geniaal kabaal was tot op heden nog niet tot bij onze reeds fel geteisterde trommelvliezen geraakt. We hebben dus nog wat huiswerk te doen, snel hun backcatalogue checken.

Blues Pills, horen wij u al luidop denken. OK, er is iets van, maar Smoking General is iets minder heavy en is niet zo doortrokken van die moddervette zompige rock. Hoewel  zangeres Sarah, een kloeke madam met dito stembereik (natuurlijk nog geen Beth Ditto, die is in alle opzichten hors catégorie), hier een aardig muiltje staat te zingen, mocht het van ons nog net iets heviger. Giet nog een extra geut chilipeper in haar strot en je komt bij Lisa Kekaula van de geweldige Bellrays terecht, en dan kan het helemaal niet meer stuk.
Twee bandleden hebben een verleden in het stoner/hardrock combo Gootch, niet verwonderlijk dus dat Smoking General bij vlagen lekker door rockt en dat ‘Lost and Found’ een stel potige gitaarriffs en solo’s in huis heeft. Een set sterke songs ook zoals het stevig wegrollende “Pushing And Shoving”, de kloek rockende titelsong  en “One Bottle”, een knap rustpuntje die met succes de slijmbalvrees, die eigen is aan de zogenaamde rockballads, vakkundig weet te omzeilen.
U kan Smoking General boeken op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., en vraag The Bellrays als support act, …of misschien toch maar omgekeerd.

Vergelijkingen met en invloeden van James Blake, Massive Attack, Antony & The Johnsons en Alt-J zorgen niet bepaald voor lage verwachtingen. Wanneer David Letterman hun unieke blend van dromerige, psychedelische elektronica en interessante trip hop ook nog eens ‘Fantastic’ noemt, dan weet je dat er magie in het spel is.

Bij het begin van de ticketverkoop bleek al snel duidelijk dat het kleine KERK onmogelijk alle fans van Glass Animals zou kunnen verwelkomen. Dus werd het concert al snel verplaatst naar de grotere zaal van de Handelsbeurs. Ook daar vlogen de tickets onmiddellijk de deur uit. Wie ze zag op de afgelopen editie van Pukkelpop of in de AB, enkele maanden geleden, wilde er absoluut opnieuw bij zijn. Anderen zouden ze geen drie keer op rij missen. En terecht.
Het is amper drie jaar geleden dat frontman Dave Bayley, geneeskundestudent, aan zijn eerste songs begon te sleutelen. In 2014 stuurde het viertal hun debuutplaat ZABA de wereld in. Die werd overal, van NME tot Clash Magazine, met de grote loftrompet onthaald. Idem wat betreft die livereputatie.
Starten deed het vijftal uit Oxford maandag met “Black Mambo”. Een vrolijke gelaagde song die onmiddellijk de toon zette voor het volledige concert. Bayley klinkt vocaal perfect en huppelt het podium rond met zwierige armbewegingen en een mimiek waar cliniclowns jaloers op zijn. Waardoor iedereen -de dromerige dansers links, de rustige muziekliefhebber achteraan en de hippe boho   vooraan– van in het begin mee is. “Psylla” en “Exxcus” bouwden verder op dat elan, maar het is vooral tijdens “Goey” dat de band bewees hoe hard hun puzzel klopt. Hoe hun meervoudige samenzang, opzwepend tromgeroffel en getriangel in voorzichtige laagjes samen worden geboetseerd tot betoverende songs. Tussendoor pakte Bayley nog eens uit met een gitaarsolo waar het kruim uit de rockwereld jaloers op kan zijn.
Wie op dat moment nog stilstond, gooide lijf en leden los op het aanstekelijke en heupwiegende “Walla Walla”. Na een bonkende climax volgde “Intruxx”, het enige instrumentale nummer op het album, dat voorzichtig overgleed naar “Hazey” en “Toes”. Prachtige betoverende songs waar fluisterende vogels en andere oergeluiden de betoverde stem van Bayley begeleiden. Verborgen parels in een levendige jungle van dierengeluiden. Tussenin stilvallen deed de band nooit, maar met “Flip”, werd de sound opnieuw iets opzwepender, om met “Cocoa Hooves” naar een veelzijdige climax toe te werken. Eindigen deed Glass Animals al na veertig minuten met “Wyrd”.
Om na amper twee minuten opnieuw het podium op te klimmen en “Love Lockdown” van Kanye West in te zetten. Frontman Bayley dook het publiek in en zorgde daar, een volledig nummer lang, voor het smartphonemoment van de dag. Tussen dans en zang door poseerde hij gewillig voor de tientallen fans die jaren later nog zullen pronken met hun selfies en filmpjes.

De mannen van Glass Animals weten heel goed wat ze doen. En spaarden dan ook het pulserende “Pools” voor het allerlaatst. De song zorgde voor een hoogtepunt, zo één waarvoor het woord werd uitgevonden, en vatte perfect samen waar het bij hen allemaal om draait. Glass Animals koppelt eenvoud aan complexiteit, betovert en hypnotiseert, zonder zich ook maar één moment te verliezen in ontoegankelijke of te etherische songs. De populariteit van de band heeft nog geen proporties aangenomen zoals die van Alt-J. Lang zal dat echter niet meer duren.
(Pics homepag Louis Favril)

Organisatie: Democrazy Gent

Noel Gallagher’s High Flying Birds - Straffe doch minder op het verleden terende Noel Gallagher
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Ancienne Belgique
Brussel

Noel Gallagher heeft met ‘Chasing Yesterday’ een nieuw album dat gepromoot moet worden en hij doet dat goed. Oh, hij weet hoe dat moet. Te pas en te onpas andere muzikanten beledigen in NME (passeerden de afgelopen weken onder anderen de revue: Kanye West, Alex Turner, Ed Sheeran en Gary Barlow), een levende legende uitnodigen om een gitaarpartijtje in te spelen dat hij ook perfect zélf kon doen (Johnny Marr op “The Ballad of The Mighty I”) en verkondigen dat het de beste plaat is sinds de eerste twee van Oasis, allemaal aloude Noel-trucjes om de media te halen.
Vreemd is wel hoe ‘Chasing Yesterday’, z’n tweede als Noel Gallgher’s High Flying Birds, op de een of andere manier volledig anders klinkt dan de eerste. Rauwer, minder inwisselbaar en gepolijst en, naar Noel’s normen, experimenteler, meer uit z’n comfort zone. Benieuwd hoe dat live tot z’n recht kwam , trokken we op 22 maart naar de AB in Brussel. Dikke pluim voor (het management van) Noel om net als tijdens de tour van de vorige plaat terug naar de AB te komen, dezer dagen worden de Sportpaleizen en Vorst Nationalen van deze wereld ter beschikking gesteld van veel mindere goden. Noel verkiest blijkbaar het intieme boven het bombastische, en dat zien we graag.

Noel Gallagher is natuurlijk de spilfiguur achter Oasis, voor velen (terecht) de belangrijkste band uit de jaren ’90. Hoewel er wat over te zeggen valt of Oasis ooit zo ver was geraakt als ze het zonder Noel’s jongere broertje Liam (en diens pitbullsmoel, Manchester attitude en bijkomstig ook stem) hadden moeten  doen, kan je niet ontkennen dat het wel Noel was die 99% van de songs schreef.
Het was dan ook niet verwonderlijk dat er een aantal nummers van zijn vorige band de setlist haalden. Slechts bij twee Oasis-nummers hadden wij het gevoel dat ze de set écht naar een hoger niveau tilden: “Digsy’s Dinner”, een muzikaal super opzwepend doch tekstueel volstrekt idioot nummer over op theekrans gaan en lasagne eten bij de dorpsgek in een of andere wijk in Manchester en de magistrale afsluiter “The Masterplan”. Ja, oké, eigenlijk zou ook “Don’t Look Back In Anger” in dit rijtje mogen thuishoren. Op papier zou die andere meezinger die de setlist haalde, “Champagne Supernova”, dat eigenlijk ook moeten doen, ware het niet dat we bij dit nummer voor het eerst op een Noel-concert Liam echt misten. Voor ons werd zo extra in de verf gezet dat de kracht van dat nummer vooral in de stem van de laatstgenoemde zit. Het belette het publiek in de AB niet het nummer luidkeels mee te zingen. En voor de volledigheid: ook “Fade Away”, het B-kantje van “Cigarettes & Alcohol”, haalde de setlist.
Nee, ons draaide het toch, enigszins verrassend, vooral om de solonummers, die gewoon veel minder aanvoelden als verplichte nummertjes. Noel kwam binnen met een knaller van een openingstrio: “Do The Damage”, het B-kantje(!) van de eerste single uit de laatste plaat en onrechtstreeks misschien ook wel een afrekening met zijn geitenwollensokkenimago, en “(Stranded On) The Wrong Beach” en “Everybody’s On The Run” uit zijn eerste plaat. Vervolgens stapelde hij met songs als “In The Heat Of The Moment”, “Lock All The Doors”, “The Death Of You And Me” en “Ballad Of The Mighty I”, “The Dying Of The Light” en “Dream On” de hoogtepunten een na een op. Straffe kost.
Anders dan zijn vorige passage in de AB, in het prille begin van Noel Gallagher’s High Flying Birds, leek dit veel meer op het optreden van een band en minder op frontman plus begeleidingsband. Geen akoestische intermezzo’s, minder Oasis-nummers (5/20 versus 9/20 in 2011), weinig ‘gechase’ after yesterday.
Opvallend ook veel minder humor als middel om te charmeren of interactie met het publiek tout court. Hij vroeg naar de uitslag van de Bekerfinale en had een wat ongemakkelijk gesprek met een fan over het al dan niet weggeven van een plectrum.

Dit alles zou erop kunnen wijzen dat hij met een tweede plaat op zak net als ons ook van mening is dat zijn solonummers gewoon sterk genoeg zijn om niet meer op het succes van Oasis te moeten teren. Of misschien ook niet, het is en blijft Noel Gallagher en Noel Gallagher zal nooit onzeker in het leven staan. 

Organisatie: Live Nation