Al bij vorig werk werd de kenmerkende glamrock van de Oostendse Gentenaars The Van Jets gestuwd door elektronische ritmes . Hun oprechte rock’n’roll kreeg een evolutieve boost , die hier verder wordt gezet, duidelijk is geïntegreerd en omgezet wordt in een reeks heerlijk aanstekelijke songs “Two tides of ice”, “The sound of sea”, “Carpet man” en de titelsong .
The Van Jets blijven ambitieus en verliezen hun rockend hart niet , maar de (toegevoegde) bezwerende synths gaan nu hand in hand .
Ze klinken tussenin wat meer gewoontjes , maar een intense broeierige spanning ervaren we steeds . En er mag wat gas worden teruggenomen en het mag soms iets rustiger, gevoeliger klinken als bij het sfeervol ingenomen “Utopia” en “Pink & blue”.
‘Do believe your eyes’ zien we ergens op de hoes … The Van Jets slagen er nog steeds in boeiende platen te maken , ook al is onstuimigheid beduidend geraffineerd en verfijnd geworden met de jaren …
De muzikale carrière van zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo kende nogal wat ups en downs . Wat in ’94 begon met het titelloze album als een sprookje en commercieel succes , kon in Europa praktisch niet meer worden verdergezet … Met vlagen productief en in wisselende kwaliteit.
En kijk, de cirkel kan wel eens letterlijk rond zijn , want goed twintig jaar na het debuut , benadert deze plaat het sterkst het geluid van vroeger . Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. De single “Back to the shack” wordt hier vooruit geschoven .
Een gezellig plaatje dus , dat speels spontaan en vaardig in elkaar steekt . Buiten de trilogie op het eind , is dit een ouderwets aanstekelijk ‘college rock’ Weezer . Een oude vos verleert dan toch z’n streken niet?!
Ze zijn aan een volgende jeugd toe , de Schotse heren van Simple Minds rond Kerr – Burchill. Een drietal jaar terug stoften zij even hun eerste vijf planten af , trokken op tour , de respons was groot en de concerten zaten goed in elkaar . Daarbovenop was er nog een ‘greatest hits’. Het blies de band nieuw leven in , een gretig spelende band trouwens; die het vuur aan de lont stak en bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn.
De nieuwe platen waren niet echt veel soeps , maar op deze ‘Big music’ zit alvast ‘nieuw leven‘ . We horen een vertrouwd concept: een waverockende sound met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . De productie was in handen van Steve Hillage , die we ook kennen van hun werk in de eighties .
Het oude geluid resulteert in een reeks puike songs, intens broeierig , spannend met een dromerige , sfeervolle soms dansbare groove als “Blindfolded”, “Midnight walking” , “Human”, “Let the day begins” en “Concrete & cherry blossom”.
Kortom, Simple Minds zijn goed bezig en hebben een geslaagde (retro) trip klaar!
Billy Corgan, muzikaal icoon uit de nineties, weet met zijn Smashing Pumpkins van geen ophouden. De band die pakweg twintig jaar geleden verantwoordelijk was voor enkele legendarische rockalbums is met ‘Monuments To An Elegy’ al aan haar negende plaat toe. Binnenkort komt met ‘Day for Night’ trouwens nummer tien eraan.
‘Monuments’ is een voor Corgan opvallend kort album want de amper negen songs klokken af na iets meer dan een half uur. De egocentrische multi-instrumentalist keert duidelijk terug naar de nineties want gitaren vormen de basis. Verwacht echter geen doorslagje van ‘Siamese Dreams’ want de synths zijn daarvoor te prominent aanwezig.
‘Monuments To An Elegy’ is in ieder geval het beste Pumpkins-album in zeer lange tijd. Met tracks als opener “Tiberius”, het meezingbare “Monuments” en het dreigende “Anti-Hero” heeft Billy Corgan namelijk een pak goeie, cathy poprocknummers geschreven, iets waar hij in de nineties een patent op had.
Nog meegeven dat Tommy Lee (nog zo een iconografisch individu uit de vorige eeuw) instond voor het slagwerk.
De samenwerking tussen Lee en Corgan is in ieder geval geslaagd en misschien wel het bewijs dat oude rocksterren het alleen maar kunnen vinden met andere bejaarde rocksterren …
Westvlaamse garage pop met een surfrandje, denk aan The Growlers, Black Lips en The Allah Las. De lazy en zonnige gitaarrock van deze debuutplaat mag er best zijn, maar nergens kan Alpha Whale boven de hier voormelde groepjes uitstijgen, zeker Allah Las lijken nog een stapje te hoog. Een tintelend retro sfeertje dwarrelt gans de tijd door dit plaatje en op “Hidash” komt zich met succes een sitar mengen, maar toch zou het Alpha Whale goed doen mocht er wat meer Thee Oh Sees gekte of Ty Segall waanzin aan toegevoegd worden. En ook die Dick Dale gitaartjes mogen van ons een paar versnellingen hoger.
Qua claustrofobische postpunk en no wave kon die vorige plaat ‘Zeros’ van Luis Vasquez aka The Soft Moon wel tellen, enkel in het werk van Dirty Beaches ontdekten wij diezelfde donkere en onheilspellende golven. Dirty Beaches is ondertussen met ‘Stateless’ naar de ambient afgrond afgegleden maar The Soft Moon wandelt op ‘Deeper’ verder door de duistere krochten van de eighties wave en industrial.
De songs worden nog meer dan op de vorige plaat gedragen door onrustbarende eighties synths en onderkoelde bassen. De gitaren mogen ook nog wel meedoen, maar ze komen vaak rechtstreeks uit een ondergronds buizenstelsel en worden daarna nog eens door de echomolen gedraaid. Op “Black” en “Wrong” zit the Soft Moon in de wereld van Skinny Puppy en Nine Inch Nails en op “Far” wordt The Cure in een met zwavelzuur gevuld synthesizerbad gedompeld. Bij “Try” moeten we aan Chromatics denken maar dan met wat meer venijn en minder melodie. Op de verslavende tonen en de ritmische synths van “Feel” mag u van ons zelfs geen dansen, maar trek dan wel iets zwarts aan, en terwijl u uw indianendansje uitvoert mag u hier zowaar ook even richting New Order wegdromen, maar nu ook weer niet te lang.
De plaat eindigt met de indringende waanzin van “Being”, bij wijze van statement splitst The Soft Moon hier op het eind een minutenlange knarsende ruis in onze oren, kwestie van ons nog eens duidelijk te maken dat dit geen alledaags plaatje is. We love it.
The Soft Moon staat op 17/05 op Les Nuits Botanique
Hier zijn onze Zuid-Afrikaans/Hollandse vrienden van SKIP & DIE terug met hun nieuwe ‘Cosmic Serpents’. In 2012 kwam hun Debuut ‘Riots in the Jungle’ uit, een verassend plaatje die toppers bevatte als “Love Jihad” en “La Colombia Dictatura”.
Hun laatste nieuwe heeft een stapje vooruit gezet. Deze uiterst verfrissende plaat wordt gemengd in een pot vol verschillende beats, Zuiderse geluidseffecten en af en toe enkele Westerse gitaren.
We moeten eerlijk toegeven dat we geen snars verstaan van hun Zuid-Afrikaans taaltje maar dit maakt het des te leuker om alle tracks uit volle borst mee te zingen. Ook onze heupen kunnen niet langer blijven stilstaan en ons strorokje hebben we al terug uit de kast gehaald. Bij “Perpetual War” worden we verwend met dubreggae en in “Space Girl” vinden we wat drum’n’ bass terug overgoten met een zomers briesje. De absolute topper van deze plaat is ongetwijfeld “Mami Wata” met diepe dub invloeden bijgestaan door enkele jungle geluiden met middenin de track een stukje Spaanse gitaren en castagnetten. Een ideale combinatie hoor!
Van alles door elkaar gooien is hun specialiteit en daar heeft zangeres Cata Pirata (een knappe verschijning die haar eigen haarkleur niet meer kan bijhouden) ook genoeg pap van gegeten.
‘Cosmic Serpents’ is het perfecte plaatje om de zomer in te zetten en op reis te vertrekken. Dit maakt ‘Sunshine Rebellion Gang’ met zijn Islamitische sound ons ook nog eens extra duidelijk.
Hup naar de zomerfestivals, dit moet je gezien hebben!
Years & Years
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Girls & Boys … Years & Years scoorde dit voorjaar meteen al één van de nakende zomerhits met het fris aanstekelijke, optimistische “King” , dat we kunnen meeneuriën, - zingen en dansen .
Years & Years is een Brits talentrijk synthpop ‘boys’ bandje , rond Olly Alexander . Naast de single spreken de stevige “Take shelter”, “Desire” en “Real” de dansspieren aan . Je wordt meegezogen in die aangename deuntjes en aanstekelijke beats , waarin house en soul verweven zijn . Ze waren mooi verdeeld in de set . De indringende , sterke stem en de sensuele, huppelende danspasjes van Alexander intrigeren en passen mooi in het Years & Years-concept . Charisma heeft hij duidelijk wel; hij bespeelt de tienermeisjes op de eerste rijen , kan het publiek moeiteloos naar zijn hand zetten en doen bewegen tot handclaps , wat de set naar een hoger niveau krikt!
Het debuut komt binnenkort; op basis wat we live zagen, kan het kwartet nog wat sleutelen aan de nummers, gezien buiten die vier songs , de muzikale medaille niet altijd in de goede richting valt. De andere zijn sfeervoller en soms wat lichtjes ; de ontspannende, dansbare groove en de aangename spanning valt weg .
Ok , we ervaren variaties met een song als “Memo” door de pianotunes en “Worship” , “Border” door de diepe bass , die zich weten te onderscheiden in de korte set . De golvende elektronica waait er over heen .
Een volledige set kunnen ze nog niet boeien , maar we gokken op meer bruisende , dynamische uptempos in hun genre. Benieuwd wat het de komende maanden wordt met dit jonge bandje.
Trouwens , ze hebben nog Years & Years voor de boeg! .
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Sunset Sons is een internationaal collectief, ze bestaan namelijk uit leden van Australië, Nederland en Engeland. Hun uitvalsbasis is dan weer de Franse Alpen waar de band ook ontstond. Dit op een snowboardvakantie waar het viertal elkaar ook voor het eerst ontmoette. Hun gedeelde passie voor snowboarden en surfen bracht hen aan de praat. Startten deden ze als coverband op verschillende après-ski’s. Maar toen ze in Londen van de band hoorden, beslisten verschillende managers om meteen naar de Alpen te vliegen. Geen wonder, hun mix van Kings Of Leon en The Script zorgt dan ook voor fantastische popsongs. Onder meer door deze gouden combinatie werd de band ook voor BBC Sound of 2015 genomineerd.
Een volwaardig album zit er voorlopig nog niet aan te komen, maar met drie EP’s op zak besloot de band toch een volwaardige Europese tournee te doen. Deze hield ook halt in de Witloof Bar waar het toch al een blijk van populariteit gaf. Het was vooral gezellig volgelopen in de zaal wanneer de band het podium betrad. Begonnen deden ze met een nummer van de recentste EP, “Medicine”, tevens degene met de meeste rocknummers. Wat meteen opviel was het uiterlijk van de zanger zeer gelijkend is met die van Caleb Followil, zanger van Kings Of Leon. Wanneer Rory dan nog eens begint de zingen is het net alsof er een concert van Kings Of Leon aan het spelen is.
Maar niet alles is zoals voorgenoemde band. Sunset Sons hebben nog een piano die mee hun sound bepaald. Daarnaast hebben ze ook een typisch Australisch surfgeluid. Maar wanneer er gitaarsolo’s worden bovengehaald kan er niet anders dan vergeleken worden met Kings Of Leon. Enkele nieuwe nummers passeren ook de revue “Know My Name”, “Disco Bands” en “September Song” zijn hier enkele van. De laatste doet de band meer klinken als The Script. “No Way Home” is dan weer een zeer melig nummer. Het valt op dat de band nog moet beslissen welk genre ze willen spelen. Op het ene nummer neigen ze meer naar pop terwijl ze op andere nummers zware gitaren bovenhalen.
Bij het nummer “She Wants” creëert de band een leuke sfeer door de gitarist te laten meezingen. Deze heeft een zeer hese stem wat een groot contrast geeft op de samenzang met de zanger. Wanneer hun “grootste” hit “Remember” wordt ingezet merk je dat het einde nabij is. De zanger probeert het publiek mee te krijgen, maar dit is net nog iets te geforceerd. Met “Watch Your Back” probeert de band uit te bollen waarna het eindigt, net zoals vele nummers op een apotheose met veel gitaren.
Er wordt geëindigd met “On The Road” waarna we een prachtig concert gezien hebben van Sunset Sons (of was het nu Kings Of Leon?!). De band heeft zeker potentieel om later grote zalen te vullen. Aan hen zal de keuze liggen om ofwel surf-rock te maken, of meer de pop-kant op te gaan. Maar het zal moeilijk worden om hun oorsprong in de surfwereld te verloochenen… Benieuwd hoe het toch zal evolueren?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sunset-sons-20-04-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Bijna 30 jaar nadat hij Prong ergens in een New Yorkse achterbuurt boven de doopvont hield, moet frontman Tommy Victor ongetwijfeld toch met enige weemoed terugdenken aan diens gloriedagen tijdens de jaren ’90. In de eerste helft van dat decennium was dit powertrio niet enkel een graag geziene gast in haar natuurlijke niche -lees: het betere metal festival-, maar evengoed maakte de band toen moeiteloos de oversteek richting Pinkpop of Pukkelpop. Crossover in de echte betekenis van het woord dus.
Fast forward naar 2015, en we zijn eerlijk gezegd wat pessimistisch over de onuitwisbaarheid van Prong’s muzikale sporen in Belgenland. Dat de groep nog steeds in geen mijlen te bekennen is in StuBru’s Zwaarste Lijst kan je met veel goodwill een veeg teken noemen, maar dat een sympathieke club als De Kreun het bordje ‘uitverkocht’ niet mag bovenhalen wanneer de drie Amerikanen er op een kermiszondag het lentestuifmeel van de trommelvliezen komen blazen , baart ons al meer zorgen.
Dat Tommy Victor er na drie decennia echter nog steeds staat , heeft hij grotendeels aan zijn enthousiasme en gretigheid te danken, en ook al lijkt de rest van de zaal niet volledig gevuld, zolang hij de eerste rijen kan ophitsen lijkt de man zichtbaar tevreden. Bovendien verkeert Prong de jongste tijd in een wel erg creatieve bui. Vorig jaar verscheen nog het prima ‘Ruining Lives’, wiens stuiterende titeltrack de set in Kortrijk op gang mocht blazen, en nu al is er de opvolger in de vorm van het coveralbum ‘Songs From The Black Hole’.
Als voormalig geluidsman van hét punkhol bij uitstek CBGB zag een jonge Victor medio jaren ’80 zowat elke band met naam en faam in de hardcore scene passeren, en met dit in Berlijn ingeblikte album lijkt de veteraan een persoonlijke tribute aan zijn jeugdhelden te willen betuigen. De Kreun rook dan ook heel even naar New York toen trashy interpretaties van Bad Brains’ “Banned in DC” en Black Flag’s “The Bars” het jonge grut inspireerde tot het betere beukwerk in een spontaan gevormde moshpit.
Dé band die echter meest bepalend is geweest tijdens de adolescentie van Prong moeten we aan de andere kant van de grote plas zoeken. Volgens Victor is Killing Joke met voorsprong zijn alltime favourite band, en dat zette Prong vanavond nog eens overtuigend in de verf met een getrouwe versie van “Seeing Red” uit het titelloze comeback album van hun inspirators uit ‘03.
Prong een ganse avond in de rol van coverband aan het werk zien zou niet eens zo’n gek idee zijn als je weet dat er op ‘Songs From The Black Hole’ ook nog hommage wordt gebracht aan o.a. Hüsker Dü, Butthole Surfers, Fugazi en ja zelfs Neil Young, maar dat zou de erfenis van Victor toch enigszins geweld aan doen. Het duurde dan ook niet lang of er werd een sixpack stone cold classics opengetrokken uit zowat alle tijdsgewrichten en subgenres waarin Prong brokken heeft gemaakt.
“Beg To Differ”, “Unconditional” en “Lost and Found” stammen uit de tijd dat de band het begrip crossover metal van een nieuwe definitie voorzag, wat hen even later overigens tot vaste klanten van MTV’s Headbangers Ball zou maken. De oorspronkelijke versies van “Another Wordly Device”, “Whose Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” uit het opus magnum ‘Cleansing’ (‘94) en het titelnummer uit ‘Rude Awakening’ (‘96) kregen door sterproducer Terry Date destijds een industrial randje aangemeten, maar ook zonder die studio spielerei blijven het retestrakke anthems die gevoelstemperatuur en polsslag simultaan de hoogte injaagden.
De beperkte bloemlezing uit de platen die Victor in een steeds wisselende bezetting opnam na de reunie van Prong begin jaren ’00 liet alweer een ander geluid horen, dit keer richting melodieuze trashmetal. “Power Of The Damager” en “Revenge...Best Served Cold” uit de Prong v2.0 albums scoorden ei zo na de brutaalste riffs van de avond, in hoofdzaak de verdienste van de virtuoze vingervlugheid van een onvermoeibare Victor. Toen de voorste rijen even naar adem hapten in de bloedhete zaal , was de frontman er als de kippen bij om wat olie op het vuur te gieten. “Are you tired already?” klonk het provocerend, want als er iets is wat Victor haat als de pest dan is het wel een mak publiek.
Zoveel interactie er is met zijn fans, zo weinig gebaren heeft Victor nodig om zijn twee kompanen in de pas te laten lopen. We hebben Prong de afgelopen twee decennia een stuk of vier keer live meegemaakt, met telkens andere muzikanten in loondienst. Vanavond waren Jason Cristopher (bas én voetblessure, ex-Stone Sour) en Art Cruz (drums, ex-Winds Of Plague) van de partij, maar erg veel deed dat er niet toe: Prong = Tommy Victor en omgekeerd, zoveel is duidelijk.
Tijdens de encores hadden Victor & co nog wat covers van persoonlijke helden te geef, en voor het eerst vanavond waren we zowaar toe aan wat relatieve rustpunten. Waar Sisters Of Mercy’s “Vision Thing” nog vrij waarheidsgetrouw klonk werd “Third From The Sun” van de wat illustere industrial pioniers Chrome vakkundig binnenste buiten gekeerd. Prong hield finaal de eer aan zichzelf en klauwde zich een weg naar de eindmeet met “For Dear Life” en “Prove You Wrong”.
Met zweet op de rug en een lijf doordrongen van adrenaline strompelde het publiek met mondjesmaat naar buiten. De kermisgekte op het stationsplein was inmiddels het zwijgen opgelegd. Laten we hetzelfde nooit hopen voor the allmighty Prong.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-19-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/prong-19-04-2015/
Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk
Het voorprogramma vanavond werd verzorgd door An-Sofie Noppe, geselecteerd uit de vele inzendingen via vi.be. Tot gisteren voor mij een absolute onbekende maar na haar korte concert bleek dit toch wel een jongedame met lef en potentieel te zijn. Zeker als je weet dat ze normaal met band op podium staat maar nu (door omstandigheden) enkel werd bijgestaan door haar vriendin Trui Amerlinck uit Nederland op contrabas.
An-Sofie deed ooit backing vocals voor Eva De Roovere en zit nu met haar eigen songs en stijl een beetje in hetzelfde genre. (H)eerlijke kleinkunst op een pure en breekbare manier gebracht met gitaar of ukelele als begeleiding en met een heldere stem en zuiver timbre…
Eenvoudige, mooie en amusante nummers die me soms deden denken aan Bart Peeters en zijn herkenbare oeuvre van de laatste jaren…”Peperkoekenhart”, “Flamingo” en “Haven” (cover van ZAZ) stonden op de korte setlist…Het nummer “Sprookje” bleef het langst hangen en stak er wat mij betreft bovenuit. Het kwam tot stand na samenwerking met Reinhard Vanbergen van Das Pop. De set werd afgesloten met een slaapliedje…
En dan was er De Mens … én dat zullen ze in Sint-Niklaas geweten hebben! Geen slaapliedjes meer, maar ‘lawaai maken’ zoals frontman Frank Vanderlinden zijn muziek omschreef bij aanvang van het optreden en zoals hij ook zelf zong tijdens het refrein van openingsnummer “Kim is dood”.
De Mens staat zo’n 23 jaar op het podium en doet dat nog altijd met veel goesting en overgave. Ze pakten het volk in De Casino zonder moeite in met hun stevige NL-talige rock en stelden met veel plezier hun nieuwste CD ‘Nooit Genoeg’ voor.
Door toevoeging van David Poltrock op toetsen is de specifieke sound van De Mens ‘voller’ en meer volwassen geworden. Het blijft natuurlijk snedige en heerlijk eigenwijze rock maar die ‘elektronische’ invloeden zorgen toch, al dan niet subtiel, voor een iets ander, naar mijn inzien, beter geluid.
Ook tijdens het 2de nummer van de avond “Nooit Genoeg” was dit overduidelijk hoorbaar en genietbaar.
Van bij het begin was het duidelijk dat de band er veel zin in had! Het plezier spatte letterlijk van het gezicht van Frank. De veelvuldige bindteksten met de nodige droge humor en een vleugje zelfspot, de wisselwerking met zijn jeugdmakker Michel De Coster (basgitaar) op het podium, de constante vaart en intensiteit van het optreden…het werkte aanstekelijk op de fans in de zaal. Een fijn feest was het resultaat.
Na “Bijna” en “Dit lawaai” werd voor het eerst een beetje gas terug genomen tijdens het oudere “Sheryl Crow (I need you so)”. Om meteen daarna terug een paar stevige songs op het publiek los te laten met die typische donkere, sombere ondertoon in melodie en tekst : “Pijn, Dronkenschap, Verdriet” en “Haat je me nog”.
“Als je niets hebt” is dan weer wat ‘luchtiger’ van opzet en “Angst” zorgde bij Vanderlinden zelf voor een (gespeeld) dubbel gevoel, gezien het recente succes van het nummer, waarvan de tekst voor één keer niet van de grootmeester zelf kwam maar van ‘die fucking Brusselmans’ uit Hamme.
“En in Gent” zorgde voor een eerste bommetje! Het publiek was nu echt helemaal mee en reageerde enthousiast op het snelle nummer waarin een stevig duel zat tussen Frank en Michel. Die 2 voelen en vullen op het podium elkaar beter aan dan om het even welke ééneiige tweeling.
Halfweg de set werd terug iets meer ‘rust’ ingebouwd en kreeg het thema van de liefde alle aandacht in 3 parels met “Seks verandert alles”, de nieuwe single “Bemin me later” en tot slot “Een liefdeslied of misschien ook niet”.
“Zonder verlangen” klonk daarna zeer intens en beklijvend en het epos over “Jeroen Brouwers” blijft één van de beste nummers van De Mens, door ondermeer de leuke tekst en dito refrein, klinkt dit zelfs na meer dan 20 jaar, nog steeds fris. “Jeroen Brouwers” betekende ook meteen het einde van het eerste deel van dit verkwikkend optreden.
Er volgde een 2de deel (of m.a.w. een zeer lange bisronde) waarbij gewoon verder werd gegaan alsof De Mens tot de volgende morgen Sint-Niklaas zou trakteren op hun zalig lawaai. Zowel band als publiek bleken onvermoeibaar en amuseerden zich zichtbaar met elkaar.
“Nooit genoeg van jou” was nog enigszins ingetogen en in relaxe sfeer, maar “Kamer in Amsterdam” was alweer pure en potige rock’n’roll en tijdens “Onderweg” nam de menigte met veel enthousiasme de zang een tijdje over van meneer Vanderlinden.
Als slot van de geweldige avond werd nog een trio nummers uit de beginjaren bovengehaald en werd ook nog maar eens bewezen waarom De Mens, naast Noordkaap en Gorki, behoort tot de grote 3 van de Nederlandstalige rock met oorsprong in de jaren negentig.
Wie kent niet het nummer “Irene”? En waarom is “Maandag” zoveel mooier dan menige echte begindagen van de week? “Lachen en mooi zijn” is de gouden raad die we nog meekrijgen van Frank en zijn bende. Het lachen is op zijn oude dag misschien wel makkelijker dan het mooi zijn maar dat is bij ondergetekende zeker niet anders…but who cares when fun is in the house?!
Best jammer dat enkel De Mens momenteel nog in de oorspronkelijke versie te bewonderen is. Maar ze doen dit dan ook met veel verve en verdienen hiervoor mateloos respect en een dikke merci voor de fantastische avond!
Al doet Stijn Meuris sporadisch zijn stinkende best om er nog altijd bij te horen en probeert Gorki een leven op te bouwen na Luc De Vos, het wordt moeilijk deze avond te overtreffen.
Enkel het nummer “Dit is mijn huis” waarmee het allemaal begon voor De Mens ontbrak verrassend genoeg op de playlist maar dat zal de fijne herinnering aan dit concert niet kunnen beïnvloeden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/an-sofie-noppe-18-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/de-mens-18-04-2015/
Organisatie: de Casino, Sint-Niklaas
Het kan alleen maar een goede zaak zijn dat SOAD volhardt in de boosheid en blijft ijveren voor de erkenning van de grootschalige genocide van de Turken op het Armeense volk zo’n 100 jaar geleden. Voor deze zaak hebben de leden (met Armeense roots) van SOAD immers na een lange periode van non-activiteit van maar liefst 10 jaar terug de koppen bij elkaar gestoken voor een korte tournee gevuld met onsterfelijke alt-metal songs die hun gelijke niet kennen.
Voorlopig geen nieuw materiaal, en het is maar zeer de vraag of dat er ooit nog gaat van komen want het schijnt niet altijd even goed te boteren tussen de groepsleden.
SOAD is altijd al een buitenbeentje geweest in metal-kringen, een wereld waar je sowieso al niet veel politieke getinte bands tegenkomt. In hun bruisende metal-cocktail worden bijzonder snedige riffs afgewisseld met Oosterse geluiden en bruuske tempowisselingen, SOAD heeft hiermee een eigen sound gecreëerd en heeft die tussen 1998 en 2005 op vijf onsterfelijke platen voor de eeuwigheid vastgelegd. Die sound is uniek en werd tot op heden door geen enkele metal-band geëvenaard.
In een kolkend Vorst Nationaal bleek dat de band met een broek vol goesting stond te spelen, hard, strak, wild, bijzonder gedreven en uiterst energiek. Als er al een paar problemen zouden zijn tussen de heren, dan konden ze dat verdomd goed wegsteken, want hier stond een hechte en solide bende op het podium. Een vlammend enthousiast, woelig en extatisch publiek kregen ze als dank, want ook bij de fans was de honger onnoemelijk groot na een veel te lange pauze van 10 jaar. Zelden hebben wij Vorst Nationaal zo over kop zien gaan als hier, en dat was volkomen terecht.
SOAD had hun politieke boodschap netjes in een paar originele video’s ingepakt, zo kwam die perfect aan zonder de rotvaart uit hun splijtende set te halen. Geen prekerige toestanden dus, hier stond geen Bono op het podium, wel een bende uitgelaten speedrockers die er zich ten volle van bewust waren dat hun fans gekomen waren voor een portie splijtende metal met vlijmscherpe weerhaken.
De hyperkinetische metalsongs volgden mekaar in ijltempo op, de menigte werd steeds uitzinniger. Had u al op voorhand een verhoopt verlanglijstje in gedachten, dan werd u op uw wenken bediend want quasi alle songs die u had durven hopen kreeg je hier op een ultra-hete schotel geserveerd, en alles bijzonder pittig gekruid.
Maar liefst 33 bommetjes werden afgevuurd, we gaan ze hier niet allemaal opnoemen, maar Vorst kookte meermaals over bij knallers als “Aerials”, “Prison Song”, “B.Y.O.B”, “I-E-A-I-A-I-O”, “Radio/Video”, “Needles”, “ Bounce”, “Chop Suey”,… .
Ook als het even wat kalmer aan mocht bleef de magie in de lucht hangen, vooral in deel twee konden de gemoederen een beetje bedaren met een stel fraaie en rustige (nou ja) momenten, het was genieten van de tedere pracht van “Lonely Day” ,“Lost In Hollywood” en het geweldige “Spiders” .
Alsof Vorst nog niet ver genoeg boven het kookpunt was uitgestegen, ontplofte het hele zootje in het derde deel nog een ultieme keer met een salvo verschroeiende hardcore splinterbommen “Science”, “Chic’n’Stu”, “War”, “Toxicity” en “Sugar”, de één zowaar nog heftiger dan de ander. Wij konden amper nog één woord over onze lippen krijgen : “WOW !”
Vorst Nationaal werd vanavond compleet ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd. Wat een show! Wat een setlist! Wat een energie! Wat een agressie! Wat een band!
Deze jongens hebben we veel te lang moeten missen.
Organisatie: Live Nation
Rachel Anne (Rae) Morris, is een Britse zangeres uit Blackpool, een klein dorpje in het Noordwesten van Groot-Brittanië. Maar deze stad brengt wel een groot zangeres voort. Ze werkte samen met onder meer Clean Bandit en Bombay Bicycle Club, tourde met George Ezra, Tom Odell of Lianne La Havas en bracht begin dit jaar haar debuutalbum ‘Unguarded’ uit. Verbazingwekkend dat Rae Morris niet bekender is bij het grote publiek. Zelfs na haar nominatie voor BBC Sound Of 2015, die ze niet wist te verzilveren, blijft ze haar simpele zelf. Haar debuut is een pareltje die zowel popnummers als fantastische pianonummers bevat. Hierop wordt ze zelfs vergeleken met de grootsten zoals Kate Bush, Feist en zelfs PJ Harvey.
Ondanks al haar samenwerkingen met populaire bands en haar nominatie voor BBC Sound Of 2015, blijft Rae Morris relatief onbekend. Hierdoor was de zaal (boot) slechts halfvol gelopen. Maar de thuisblijvers hadden ongelijk. Hier stond een artiest die binnen een jaar niet meer in deze kleine, gezellige zaaltjes speelt wegens te populair. In de boot bleef ze zelf heel bescheiden en voor de gelegenheid had ze een volwaardige band mee op haar eerste concert in Frankrijk. Ook Rae Morris was onder de indruk van de omgeving waarin ze speelde, op een boot. Dit is iets wat later nog zal naverteld kunnen worden.
Beginnen deed Rae Morris zeer rustig. De kalme, sfeervolle pianonummers van haar debuutalbum passeerden eerst de revue. Onder meer met “Skin”, “Grow” en “This Time” werd gestart. Meteen viel op wat een geweldige stem Rae heeft. Hoge en lage tonen, niets is te veel voor de zangeres uit Blackpool. Het nummer “Closer” dat werd gereleaset als single en is meer een popnummer. Dit was ook zichtbaar aan het publiek die lichtjes begon te dansen. Haar stem gaat in dit nummer ook zeer zwoel te werk. Daarna volgt het kippenvelmoment van de avond. De band houdt even alle instrumenten stil en enkel Rae en haar Piano zetten “Don’t Go” in, haar eerste single ooit. Het is muisstil in de zaal, iedereen kijkt met open mond naar hoe ze dit nummer brengt. Met enkel haar stem en piano toch een zaal zo naar de hand krijgen. Het lukt Rae Morris in dit nummer. Op het einde wordt nog een klein beetje basgitaar bij het nummer gevoerd. Zeer emotioneel nummer dat met dezelfde emoties gebracht wordt.
“Cold” , een andere single van Rae, is normaal een duet met zanger Fryars. Maar omdat deze niet meekan op tour moet Rae de stem van de mannelijke zanger nadoen. Zeer speciaal, zeker voor wie de albumversie kent. Maar ze komt er gemakkelijk mee weg, ze geeft er haar eigen touch aan waardoor ook dit nummer live zeer goed klinkt. Mede dankzij de vrouwelijke drummer die met haar hoge tonen de stem van Rae deels vervangt. Er is slechts één jammerlijk moment in de set. “Up Again”, een nummer die ze samen met Clean Bandit maakte is erin geslopen maar past er totaal niet in. Het is een drum’n’bass nummer, maar in tegenstelling tot de andere dus veel te heftig.
Rae die tijdens haar volledige concert achter haar piano zit staat hier recht en waagt zich aan een voorzichtig dansmove. Eindigen doet ze met “Love Again”, de recentste single die het meest potentieel heeft om een echte radiohit te worden.
Rae komt nog terug voor twee nummers, “Not Knowing” een pianonummer en “Under The Shadow” een popnummer. Dit is dan ook de balans van haar optreden.
Een perfecte mix van rustige pianoballads en echte popnummers zoals Ellie Goulding ze zou maken. Rae Morris, een geweldig sympathieke dame die binnenkort wel eens de wereld zou kunnen veroveren!
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set , een dag later in de Ancienne Belgique (AB Club) Brussel
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rae-morris-15-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roselien-15-04-2015/ (support-act in de AB Club)
Organisatie: Agauchedelalune , Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Een speciaal debuut is afkomstig van de zanger/pianist Benjamin Clementine van Brits/Ghanese afkomst . De songs profileren zich binnen een klassiek patroon , hebben een soul jazzy invloed en schuwen zelfs een operasfeertje niet . Een soort muzikale poëzie , sfeervol als gedreven, die je weet te raken, en geïnjecteerd door zijn vaardig direct stemgeluid en praatzang. Contrabas , viool vullen mooi aan om die unieke artistieke sfeer te beklemtonen. We horen ergens Anthony Hegarty als Nina Simone . Hij heeft met “Cornerstone” , “Quiver a little” twee puike songs uit die het album samenvatten .
Nederlands 
Français 
