‘The Time’ is het tweede album van de Fransman Arthur Pochon aka Art Bleek. Een ‘laid back’ plaat met een warme gloed door de verfijnde progressive (house) en melodieuze techhouse .
Zweven we in het begin nog mee met sfeervolle cinematografische trance , dan komen de meeslepende, swingende tunes en lekkere uptempo beats iets verderop om de hoek kijken . Om dan tot slot opnieuw in zalvende , ontspannen tracks te eindigen .
Lekker in het gehoor liggende nummers, die refereren aan de ‘90s elektronica
Info http://www.soundcloud.com/art-bleek
Grown Below - Opmerkzaam kwartet dat zich profileert binnen de stijl van Isis , Cult of Luna, Russian Circles, And so I watch you from Afar en Amenra. . Binnen de postrock, - metal en sludge zorgen ze voor een boeiende , frisse mix. Een concept van 5 uitgesponnen songs en 2 korte instrumentals , repetitief opbouwend , slepend en exploderend ; ingetogen passages en krachtige , stevige geluidsgolven met een donkere , zweverige , etherische, filmische ondertoon . Heerlijk voor wie houdt van deze ritmiek . Een ‘brutal’ gromzang en een symfonische fluisterzang wisselen af .
Net als bij Killing Joke hebben we op ‘The long now’ een verhaal dat draait om de einde der tijden . Maar ondanks dit gegeven zal het kwartet waarschijnlijk nog overweldigend materiaal wensen te maken …
Info http://www.grownbelow.bandcamp.com
Nemea is een Oostends kwintet die er stevig invliegt . Ze zijn niet aan hun proefstuk en hadden eerder al een demo EP uit , ‘A lion sleeps in the heart of every brave man’. Metal/hardcore van zwaar geschut , spannend , hard en bedreven, en die een donkere, dreigende ondertoon heeft.
De songs hebben een enorme explosiviteit en intensiteit , waarbij grauwe vocals de ideale outfit vormen bij het genre .
Ze hebben hun naam niet gestolen , … gehaald van de mythe Nemea van Herakles die hier de zgn. leeuw van Nemea zou gedood hebben, maar ook in historische tijden, Nemeïsche Spelen die hier om de twee jaar plaatsvonden. Het is ook een plaats en gemeente, in de Griekse regio Peloponnesos.
Een band ‘in process’ , die in deze stijl overtuigen en het boeiend wensen te houden .
http://www.nemea.be
Crocodiles zijn hip! Een aantal dagen geleden speelden ze nog samen met Sex Pistols drummer Paul Cook in Londen, zanger Brandon Welchez is naast een Lou Reed lookalike ook nog eens het liefje van Dee Dee Penny van Dum Dum Girls en achter de drums zit dan weer Jay Space, ex drummer van de collega lawaaimakers van A Place To Bury Strangers. Een dikke twee jaar geleden tourden ze nog in het voorprogramma van White Lies maar nu mocht de underground noiseband uit San Diego headlinen in de Witloof Bar van de Botanique,oftewel de kelder, letterlijk ‘underground’ dus.
Een voorprogramma was er niet. Dus omstreeks half negen betraden de jongens (én het keyboardmeisje) het podium. En de krokodillen hadden honger, grote honger, zo bleek. Openers van de avond waren “I Wanna Kill Tonight”, iets wat je zonder nadenken plots staat mee te brullen en het fantastische “Sunday”. Veel noise, veel feedback. Wat The Jesus and Mary Chain, flarden van Sonic Youth en een scheut Velvet Underground, you couldn’t wish for more.
Zonder boe of ba gingen ze door op het zelfde elan met ijzersterke songs als “Neon Jesus”, “Summer Of Hate” en de titeltrack uit hun laatste album: “Endless Flowers”.
“No Black Clouds For Dee Dee” (dus niet Dee Dee Ramone, maar Dee Dee Penny) en mokerslag “Stoned To Death” sloten de amper vijfendertig minuten durende set af. Veel mensen bleven op hun honger zitten maar voor mij was het ideaal. Beter kort en stevig dan langdradig!
Klein minpuntje: voor het b-kantje van “Sunday” hadden ze niemand minder dan onze eigen Belgische punkhelden The Kids gecoverd met “Fascist Cops”. Helaas haalde hun dijk van een cover de setlist niet. Een gemiste kans. Desalniettemin een fantastisch optreden van een band die hopelijk niet te lang meer in de underground blijft steken.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het zag er lange tijd naar uit dat het nooit iets zou worden met John Paul Keith uit Knoxville, Tennessee. Na zijn geluk vergeefs gezocht te hebben in het ‘saaie’ Nashville, trok hij op aanraden van zijn zuster naar Memphis. Maar ook daar leek het op een sisser uit te draaien tot hij Jack Oblivian ontmoet. Die pikt hem op voor zijn (samen met Harlan T Bobo) Europese tour in 2007. Die tour leidt hem o.a. naar de Pit's en de 4AD waar toen al bleek dat hij een schitterend gitarist is. In 2009 volgt dan zijn eerste plaat, ‘Spills and thrills’, die hij opneemt met zijn eigen band, The One Four Fives. Een jaar later trekt hij opnieuw met Harlan T Bobo en Jack Oblivian naar Europa maar deze keer mag hij de show openen met een eigen korte set. Vorig jaar verscheen dan zijn tweede plaat (een live-cd buiten beschouwing gelaten), ‘The man that time forgot’ en dat bleek een echte parel die bij de kenners wereldwijd zeker niet onopgemerkt bleef.
Zo kon hij uiteindelijk op zijn 37ste op eigen kracht naar Europa komen en dan blijkt verdomme dat er niemand in België bereid is hem te boeken! In deze tijden waarin beats primeren en ouderwets vakmanschap met een scheef oog bekeken wordt, lok je hier uiteraard geen volle zalen mee maar moet dat dan altijd? Gelukkig bestaat er dan nog iets als de Vera in rock-'n-rollcity Groningen waar dergelijke artiesten steeds welkom zijn en er toch nog zo'n 50 man opdaagden voor de aftrap van JP Keith's Europese tour.
John Paul Keith begon zijn set helemaal alleen met de titelsong van zijn laatste plaat maar het optreden ging pas echt van start toen zijn twee bandleden opdaagden. Dat waren niet The One Four Fives die we kennen van op de plaat maar James Godwin (toerde reeds een paar maal aan de zijde van Jack Oblivian in de States) op bas en youngster Graham Winchester (pas zijn tweede optreden met JP Keith) op drums. Rock-'n-roll : daar gaat het om bij John Paul Keith en die bracht hij met een loepzuivere stem en erg vintage klinkende gitaren, steeds gegoten in melodieuze songs. Al vroeg in de set gaf hij het fantastische "Anyone can do it" prijs, een nummer dat zo op een ‘Best of’ van Buddy Holly had kunnen staan. Maar zijn grootste inspiratiebron bleek toch Chuck Berry te zijn en een paar covers van de meester zelf konden dan ook niet uitblijven ("Oh Carol", "Memphis"). Tussendoor smokkelde hij ook veel obscure instrumentals (o.a. van Ike Turner) de set binnen waarin hij telkens excelleerde op een sprankelende gitaar. De ballads klonken misschien net iets te zeemzoeterig maar dat was in de fifties niet anders, dus nam ik die er zonder al te veel morren bij. Naar het einde toe werd het rechte pad der rock-'n-roll steeds meer verlaten en kregen we met "Let's get gone" zelfs een verschroeiende boogie voor de kiezen. Na een concert van zo'n anderhalf uur waarin de drie werkelijk alles hadden gegeven kwamen ze toch nog terug voor een drietal bissen om in pure schoonheid te eindigen met "Come on let's go" van Richie Valens.
Organisatie: Vera, Groningen
Naast een paar stokoude bluesplaten en de voltallige Led Zeppelin collectie heeft Jack White ongetwijfeld ook een arsenaal van Gun Club, Stooges, Dinosaur Jr. en Jon Spencer platen in huis, getuige zijn onstuimige gitaarstijl. Om maar te zeggen, Jack White is Mark Knopfler niet. Mensen die vanavond klaagden dat de grootmeester niet echt zuiver en veel te wild speelde, die hebben het volgens ons niet goed begrepen.
Een eigenzinnige Jack White speelde onder zuinig blauw schemerlicht immers furieus, scherp, luid en inderdaad een beetje rommelig, maar zo is nu eenmaal rock’n’roll, zeker in zijn geval. En dat de klank aanvankelijk wat tegenzat, was niet zijn schuld maar dat van de geluidsman, hoewel wij er eigenlijk nauwelijks last van hadden want de rock’n’roll vibreerde al snel doorheen onze ledematen.
Het supertalent heeft dezer dagen de luxe om uit zowel zijn White Stripes, Raconteurs, Dead Weather en solo repertoire te putten, en daar maakte hij gretig gebruik van, ook al koos hij niet voor de meest voor de hand liggende nummers. White en zijn male band (de vrouwtjes mochten deze keer in het hotel blijven) floreerden van heftige blues (“Top yourself”) naar gruizige gitaarrock (“Sixteen saltlines”), roots folk (“Apple blossom”) en ongekuiste soul (“Wheep themselves to sleep”). Absolute toppers waren “Hello Operator” (nog van voor er ook maar iemand van The White Stripes gehoord had), de meedogenloze gortige blues “Ball and bsicuit”, de vlijmscherpe Dead Weather garagerocker “I cut like a Buffalo” en het heerlijk aanzwellende “Carolina Drama”.
Ook de bisronde mocht er zijn met het bijzonder aanstekelijke “Steady as she goes” en het vette “Freedom at 21”. Eindigen met “Seven Nation Army” was dan misschien een beetje te voorspelbaar, de song –noem het gerust een anthem- is een stuk erfgoed geworden en mag gewoon nooit in een Jack White set ontbreken. Bovendien klonk die ook vandaag sterk en verbeten en kon die alweer gelden als het enige juiste sluitstuk voor een uiterst fel Jack White concert.
U vond het te slordig ? Ga de volgende keer naar Coldplay zien. Wij daarentegen verkiezen nog altijd vuile rock’n’roll bovenop gesteriliseerde mainstream pop.
Organisatie: Live Nation
Daan Simple Quintet – songs in hun meest eerlijke, pure vorm …
Daan Simple Quintet en Spencer The Rover
Erg populair is hij intussen wel geworden, onze Daan (Stuyven) . De veertigjarige artiest heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
De muzikale duizendpoot is nu al tijdje ‘on tour’ met de plaat ‘Simple’, die voornamelijk herwerkte versies van oudere nummers en twee nieuwe nummers bevat. Wat oorspronkelijk door een trio werd uitgedokterd, Daan (zang, piano, gitaar), Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist Jean-François Assy, is met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist . Iets groter kon niet uitblijven en Daan Stuyven was zelfs twee keer te zien in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof.
We waren ferm onder de indruk hoe de eigen songs op elegante, ingenieuze en inventieve wijze werden aangepakt, sober, spaarzaam of iets breder georkestreerd , aangevuld met enkele ‘nauwelijks herkenbare’ covers , werk van z’n vroegere Dead Man Ray, een paar nieuwe nummers en fijne huldes aan z’n favorieten . Ingetogen, sfeervol en fris .
Ook Isolde neemt een meer vooraanstaande rol bij het werk van Daan; een multi-instrumentaliste, die naast drums , de xylofoon hanteert, hamertics klopt en zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunten van Daan-Isolde samen: “Gabriel” en “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn ontdaan van enige franjes en klinken in hun meest pure, eerlijke vorm . Emotie schuilt in zulke nummers .
Knappe versies van hun singles hoorden we, o.m. een semi-akoestische “Housewife”, die z’n gedreven , pompende ritme verliest, en kippenvel bezorgt. Rasmuzikanten zien en horen we hier , waarbij Daan – Isolde moeiteloos van het ene naar het andere instrument stappen.
Verder een “Exes”, met allerhande subtiele geluidjes, de charmerende country tunes van “Icon”, een rockende “Victory”, een aanstekelijke versie van “The Player” en het eerder vernoemde “Swedish designer drugs” … Sterk! … Respect!
Covers als Neil Young’s “A man need’s maid” en “Daddy’s down the mine” van Timbuk 3 werden ‘anders gezien’ en kregen een eigen identiteit. Of ‘A single thing’ en ‘Brenner’ van Dead Man Ray , de filmische tracks “Metroploitan”, “15 ans déjà” en “Protocol”. Uitgekiend allemaal, wat de muzikale veelzijdigheid onderstreept van een hecht klinkend collectief . Op “A simple song” kreeg het publiek enige neurie-ruimte . Een gedreven “Landmijn”, de protestsong die Daan schreef met de slepende regeringsformatie aan het adres van Bart DW, besloot een uitermate geslaagd en boeiend concert. En tussenin klonk z’n grauwe , rokerige stem met een vleugje humor en cynisme diep door.
Wat Daan liet horen is een goed uitgebouwd vervolg op ‘Manhay’; de essentie van een popsong wordt beklemtoond en de set schitterde door de variërende en subtiele aanpak. Onder dit gegeven kreeg het Simple Quintet nog meer elan en kracht .
Eerder hoorden we reeks songs van Spencer The Rover , het muzikale project van multi-instrumentalist Koen Renders. Een ‘songsmid pur sang ‘ die een bloemlezing speelde van z’n ‘The accident’ . De piano en het (tokkelende) gitaarspel waren het houvast; hij werd bijgestaan door een tweede virtuoos. Fijn gearrangeerd materiaal , muzikale motiefjes, een verhaallijn, die een echte eenheid vormen.
Tja die muzikale werelden van Spencer The Rover en Daan hadden veel met elkaar gemeen. Een gepaste support act dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-quintet-05-09-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
De immer sympathieke Britse Keane rond de tandem Tim Rice-Oxley en zanger Tom Chaplin klinken op de vierde cd ‘Strangeland’ minder geforceerd en gekunsteld . De elektronica die meer armslag kreeg , is terug naar af en de songs klinken meer als op het sterke debuut ‘Hopes & Fears’, compacte , romantische liedjes, een soort onbevangen aanstekelijke droom ’ballad’ pop . Gevoelig materiaal , met een zalvend weerhaakje, aangevuurd door zeemzoeterige piano/toetsen en de emotievolle zang van Chaplin. Los, ontspannen ‘feelgood’ heerlijke songs , niet vies van een hapklare Coldplay en Snow Patrol . Het levert een reeks toegankelijk singles op , “Silenced by the night” , “Sovereign light café” en “Day will come” .
Keane heeft z’n oude glans teruggekregen , eerlijke pop , leuke mee neuriënde refreintjes en een knuffelbeergehalte. De toegankelijker melodieuze Keane molen draait opnieuw op volle toeren!
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Stonerpsychedelica en lang uitgesponnen nummers . Heerlijk zoiets …
Maar het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , en de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, catchy, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes , gedoseerde noise en pedaaleffects , ondersteund van een goed uitgebalanceerde, dromerige zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend. Deze muzikale evolutie brengt Sleepy Sun richting The Music, een onvolprezen Britse band van een paar jaar terug , door de broeierige , meeslepende , aanstekelijke poppy melodieën. En er mag meer sprake zijn van finesse , songs als “She rex”, “Siouxie blaqq”, “Creature” , “Martyr’s mantra” en “Yellow end” tillen Sleepy Sun naar een hoger niveau …
Santigold , de ‘o’ door een ‘i’ gewijzigd, heeft vier jaar op zich laten wachten , na ‘Santogold’, haar debuut. De inmiddels 35 jarige Santi White heeft niet de beste periode gekend , maar dat is zeker niet te horen op de zomerse, speelse, zwoele en smachtende songs. Een frisse cocktail van hippop, funk , soul en electro , hyperkinetische dancehall - dubby pop en donkere, dromerige liedjes, bepaald door de zingende, rappende, kirrende en hijgende Santi – Gold . The Yeah Yeah Yeahs en leden van TV on the radio zijn uitgenodigd op de een of andere manier en de invloed van een Missy E. en M.I.A. is onmiskenbaar bij het materiaal. Een boeiende afwisseling van catchy, toegankelijk liedjes , van een hitsende “Go!”, een groovy “Disparate youth” , naar een slepende “Fame” , een dansbare “The keepers” tot een bezwerende “Look at these shoes” . Fijn plaatje dus !
Ze zat vroeger onder de vleugels van Devandra Banhart . Jana Hunter heeft even haar freefolkende stijl in de koelbox gestopt en komt aandraven met een nieuw project, Lower Dens . Hier gaat ze met haar band ergens tussen The Antlers, Beach House, Slowdive en Stereolab. We horen een bedwelmende , hypnotiserende sound door een minimalistische repeterende onderbouw , donkere, onheilspellende ritmes en haar indringende zang. Dreampop, indie wave en krautrock zijn nauw met elkaar verbonden en zorgen voor dromerig, huiverend, meeslepend intrigerend materiaal, die door de soundscape-opbouw en de effects onrustig kunnen zijn . En ze zijn niet vies om af en toe snedig en met meer beats te klinken . Hoogtepunten: “Brains” , “Lion in winter” en het uitgesponnen , uitgemergelde “In the end is the beginning”.
‘The Sound Of Your Beating Heart’ is de derde plaat van deze Scandinavische artieste. Het is een samenwerking met producer Johannes Berglund – bekend van werk met landgenote Lykke Li. Ondanks de zeer lelijke hoes, verbergt deze plaat prachtige popliedjes die perfect geproduceerd zijn. Enig minpuntje is dat ze soms te zeer neigt naar de vroege Madonna of dat ander jaren tachtig icoon Cyndi Lauper. Hoogtepunten zijn “Wolf Hour”, “Hard to come by” en “Falling”.
Velo-Rock 2012 – Met Pretty Maids en Samael sterke doorgroei mogelijkheden
Wie Velo-Rock zegt, zegt Metal… keiharde Metal. En toch, het vernieuwde Velo-Rock 2.0 kon ons overhalen doordat de organisatie de Deense melodieuze rockband Pretty Maids op de affiche plaatste. Een nieuwe start met meer variatie binnen het genre, lokte dan ook heel wat metal liefhebbers naar de nieuwe locatie.
Velo-Rock, het blijft een vreemde naam, maar de naam verwijst naar de Oostendse velodroom waar het festival de laatste 15 jaar plaatsvond. Voor deze 1(6) editie onderging het festival ingrijpende veranderingen. Niet alleen werd het bestuur grondig vernieuwd, ook de veel aantrekkelijkere locatie van het Sportpark De Schorre moest het nieuwe Velorock meer zuurstof geven.
In het verleden stonden gevestigde namen zoals: Rage, Girlschool, Epica, Destruction tot Paul Di’Anno al op de affiche. Deze keer was de absolute headliner de black-metalband Samael. Het verrassende Pretty Maids, Loudblast, Aktarum, Always Fallen, Asatru & Powerstone vervolledigden de affiche. Spoil Engine moest in laatste instantie afhaken en werd vervangen door Crimson Falls.
Helaas konden we het festival van bij de start (al om 13:30) niet bijwonen en moesten we zo de eerste drie bands missen.
Wij wandelden binnen op de loeiharde tonen van de Metalcore band Crimson Falls. Niet meteen spek voor onze bek, maar we waren wel gecharmeerd door de loepzuivere sound en power. Opvallend hoe weinig volk er nog maar aanwezig was. We vreesden voor het ergste want op amper 30 kilometer verder in Torhout vond immers het concurrerende festival ‘Masters @ Rock’ plaats met o.a. Channel Zero & Soulfly. Bovendien scheen er een zalig zonnetje zodat vele bezoekers buiten bleven zitten.
Het daaropvolgende Aktarum had meer bijval. De trollenband profiteerde van de wijziging in de affiche en mocht zo een plaatsje hoger spelen. Niet helemaal onterecht trouwens, want hun originele folk ‘troll’ metal deed het publiek een eerste keer uit de bol gaan. Zanger Trollour gebruikte een ‘80’s ‘Europe’ gitaarkeyboard wat binnen de ‘black-metal’ setting toch voor enkele hilarische momenten zorgde.
Na Aktarum mocht het Franse Loudblast aantreden. We onthouden vooral dat hun trash/death-metal loeihard en met veel overtuiging gebracht werd, maar echte fans zullen we wel nooit worden van het genre.
Daarna was het eindelijk de beurt aan de ‘mooie maagden’ Pretty Maids uit Denemarken en gelukkig was de tent ondertussen aardig volgelopen. Het was wel even schrikken toen de heren het podium kwamen oplopen. Het laatste optreden dat ik van dit Deens hardrock/metal ensemble zag dateert immers al van 10 juni 1984….inderdaad, op het Heavy Sound Festival in Poperinge. De tand des tijds heeft zanger Ronnie Atkins en gitarist Ken Hammer (beiden bijna 50!) alvast niet gespaard. Vers bloed in de vorm van Rene Shades op bas, Allan Tschicaja op drums en Morten Sandager op keyboards bieden de band anno 2012 de nodige versterking. Dit jaar bracht de band naar aanleiding van hun 30ste verjaardag een dubbel live-album uit (‘It Comes Alive – Maid In Switzerland).
Momenteel zitten de Denen in een Duitse studio om aan de opvolger te werken voor het succesvolle album ‘Pandemonium’ (2010). De titeltrack van het recentste album was ook de opener van de avond en bracht de band meteen in poleposition. De man achter de P.A. zorgde voor een aanvaardbaar geluid en met een snelvaart vlogen de songs ons om de oren. Zowel nieuw materiaal: “I.N.V.U.”, “Little Drops Of Heaven”, “It Comes At Night”, als oudere songs zoals: “Walk Away” & “Love Games” werden met eenzelfde enthousiasme gebracht. De bisronde met o.a. “Back To Back” & “Red, Hot & Heavy”, beiden uit het debuut van 1984, waren de kers op de taart.
Pretty Maids brachten een verrassend sterke set die zeer goed bij de fans werd ontvangen.
Afsluiter en headliner van Velorock 2012 was het Zwitserse Samael. Deze black-metal formatie was al een tijdje niet meer te zien in België en dat bleek, want vele aanwezigen genoten van de geïnspireerde black-metal met industrial invloeden. Anderzijds waren de vele melodieuze rockfans (die vooral voor Pretty Maids gekomen waren) afgezakt naar de diverse eet- en drankenstands om daar hun (on)heil te zoeken.
Het nieuwe Velorock heeft dankzij de nieuwe locatie zeker doorgroeimogelijkheden maar dan moet het misschien in eerste instantie de confrontatie met het concurrerende festival (‘Masters @ Rock’) uit de weg gaan en gewoon een weekendje op kalender opschuiven….en als het even kan toch nog wat breder programmeren…..(lees meer melodic rock/hardrock……of wat dacht je van een progressieve rockband?) maar da’s natuurlijk een persoonlijke keuze.
Petje af voor de puike organisatie, ‘see you next year’….dan kom ik met de Velo!
Youtube video: Pretty Maids @ Velorock 2012
http://youtu.be/dY2jtKm2xOw
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/velorock-2012/
Organisatie: Velorock Oostende
Crammerock 2012 – Crammerock rockt en heerst!
Crammerock 2012
Voor de 22ste editie van Crammerock stonden er niet minder dan 44 bands op de affiche, waaronder een pak grote namen als White Lies, Lamb, Triggerfinger, Ozark Henry, Channel Zero, Arsenal, Absynthe Minded, 't Hof van Commerce, Etienne De Crécy en Therapy?. Een heus festival intussen , met een (zeer) brede programmatie …
Voor de vijfde keer op rij waren alle tickets uitverkocht. Crammerock juigt! 25000 bezoekers dus, die houden van een ‘green’ Crammerock, om zowel het festivalterrein als de camping ‘clean’ mogelijk te houden . Cheers Crammerock! Redenen genoeg om opnieuw een kijkje te nemen in Stekene.
Op het festivalterrein heerste een gezellige sfeer. Randanimatie en een grote merchandising vrolijkten de boel op. Optredens? Jawel, hieronder dag 2 van het festival …
"Limburgers en West-Vlamingen, twee handen op nen buik." In welke provincie't Hof van Commerce nu ook is , Feest is het uitgangspunt ... Het Belgische hip-hop trio Flip Kowlier, Serge Buyse en DJ 4t4 - die eerder speelde in de 'Club Stage'- is de ganse festivalzomer op tour met hun nieuwe CD 'Stuntman'. Enkele nieuwe songs, afgewisseld met oudere nummers zoals "Dommestik en Leverancier" en "Kom Moar Ip", werden sterk onthaald . "Zonder Totetrekkerie" werd uit volle borst meegezongen. "Hey Hey.." -de stomende, ietwat prikkelende, arrogante set - "Ik ben van't westn van Vlaendern, ik ben de baes, grodder dan Jezus, ik ben de baes, ik ben ne heerser." - werd afgesloten met hun comebacksingle "Stuntman".
Aan de andere kant van de tent, op de 'Main South' zette Absynthe Minded net in. De vijfkoppige groep uit Gent bestaande uit Jan Duthoy, Jakob Nachtergaele, Renaud Ghilbert, Sergej Van Bouwel en frontman Bert Ostyn speelden enkele nummers van hun nieuwe album 'As It Ever Was', o.m. "24 7" en "You will be mine". Tussenin een mix van alternatieve pop, rock , Balkan en jazz ; het hoogtepunt was het 'kippenvel' brekende "My Heroics, Part one" . In 2009 werd die single nog uitgeroepen als het beste Belgische nummer van het decennium volgens StuBru. Ostyn beschikt over een erg heldere indringende stem .
Hier genoot het publiek van ...
Op de Main North stond Lamb dan, een band die er terug bij is na jaren stilte; eerder waren ze te zien met hun reünie in de Bota en in OLT Rivierenhof . We zagen hen in 2009 op FihP, en waren toen sterk onder de indruk van deze Britse trippop, die een trancy feeling opwekte; hen konden we vanavond niet links laten liggen . Na een lange intro kwam zangeres Louise Rhodes het podium op; ze viel op met haar mantel en toga met pelsen om de schouders. Opener "Cotton Wool" was al een verrassend prijsbeest en greep terug naar de begindagen . Het intiem broze en pakkende "Gabriel" volgde snel, net één van die nummers die de zangkwaliteiten van Rhodes onderstreepte.
Het recente album '5' kwam in de spotlights .Die songs sloegen minder goed aan; Lamb moest het hebben van het oudere materiaal als klassieker "Gorecki", die zweverig klonk en uiterst heerlijk werd uitgesponnen. Goede set, maar net te weinig betoverend om de aandacht te houden ...
De optredens van Ozark Henry van de West -Vlaamse Parisien Piet Goddaer zijn dit jaar tijdens de zomer in ons land op één hand te tellen. Een professionele set hoorden we van de ingenomen Vlaming. Hij was alvast op dreef , gezien hij eerder die dag nog de Galibier beklommen had voor 'Climbing For Life' ( een actie van Studio Brussel die de aandacht vestigt op astma- en mucopatiënten) . Van vermoeidheid geen sprake dus! Vroeger zat hij wat verscholen achter zijn piano, nu was hij een echte leadzanger die het publiek nauwer betrok bij het materiaal en hen zelfs aanporde mee te zingen .
Goddaer , al aan zijn 6de studioalbum toe, bracht een mooi overzicht van z’n oeuvre. Een pak songs kwamen van de laatste plaat ‘Hvelreki’, dat verrassend genoeg bij de meesten goed gekend was. Met oudere nummers "Out Of This World" en "Sweet Instigator" kon hij de laatste twijfelaars overtuigen. Een goed optreden zonder grootse dingen dus; Piet Goddaer is niet de grootste showman, maar boeit op zijn eigen manier het publiek.
Voor afsluiter White Lies hadden we eerlijk gezegd een beetje schrik na hun minder geslaagde set in de Lotto Arena eind vorig jaar. Verrassend openden ze met één van hun grootste hits “Fairwell To The Fairground”; op die manier hadden ze iedereen van in het begin al mee. Het eerste half uur werd een soort hitparade, die duidelijk in de smaak viel bij de enthousiaste Crammerockers. Wel pijnlijk was hoe de aandacht voor de band verslapte, toen ze wat onbekender materiaal speelden. Mensen die het geen muzikale hoogvlieger vonden , konden zich wel vergapen aan een prima lichtshow, die de band ondersteunde. Frontman Harry McVeigh , vocaal soms niet even toonvast, kwam goed voor de dag, al misten we interactie met het publiek.
Bisnummers waren “Unfinished Business” en “Bigger Than Us”, prachtige afsluiters om de menigte een laatste keer uit hun dak te laten gaan.
Dit optreden toonde een evenwichtige band , die vanavond overtuigender klonk dan in de Lotto Arena.
Een vlekkeloos verlopen festival , dat tot in de puntjes was verzorgd … Tot volgend jaar …
Neem gerust een kijkje naar de pics van vrijdag 31 aug – 1 sept 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/crammerock-2012/
Organisatie: Crammerock, Stekene
Nederlands 
Français 
