Dourfestival Dour 2012 - donderdag 12 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ wordt nog steeds erg geapprecieerd. Want er was al veel volk …
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen.
Het derde grote festival van ons landje was toe aan de 24ste editie en is de ideale windowshop-geleider door 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
Net als vorig jaar en net als op het Cactusfestival had Dour al meteen af te rekenen met zware regen . En dan klinkt Dour hard en ‘duure’ … Vier dagen lang zelfs, onophoudelijke regen, modder en slijk. De hoeveelheid stro en grinten hielpen iets, maar het terrein kon niet ontsnappen aan een heuse modderpoel . In het Guinness Book of Records werd deze editiehet ‘modderste’ festival ooit , maar ‘la boue’ en het glibberige parcours kreeg het moedige, enthousiaste publiek niet klein; de sfeer en de muziek waren de pleister. Dat houdt het festival hoog in het vaandel .
Met 148000 waren we dit jaar om schitterende momenten te beleven … Een memorabele ‘My name is mud ‘ – editie en heerlijk ruikend muzikaal geweld …
Bon soit, we staan stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is … Maintenant à toi …
dag 1 – donderdag 12 juli 2012
Beloftevolle openers op elke stage , Steak Number Eight , een vroegere HRR winnaar, postrock sludgemetal die even naar adem doet happen en alleszins de zonnestralen durft te verdrijven . Broeierige set met weerhaken , af en toe wat hobbelig, op dit vroege uur.
Verderop stonde de jonge band uit Luik, Roscoe geprogrammeerd die eerder nog op Les Nuits Bota stonden. Ze proberen zich een plaatsje toe te eigenen naast Ghinzu en Girls In Hawaii , en horen we daar ergens geen Absynthe Minded , The National en Radiohead doorsijpelen?! Hartverwarmende , sfeervolle, meeslepende melancholie , die niet vies is van wat postrock zelfs …
De huidige HRR winnaar Compact Disk Dummies kon ook al meteen van start gaan op één van de stages . De West-Vlaamse jonge gasten Coorevits slaan wild om zich heen met bonkende electro, en bijten sterk van zich af. Songs die nog wat meer om het lijf mogen hebben, maar ok, Britneys “Toxic” is meer dan de moeite!. En ze kunnen groeien , dat zagen we al bij vroegere HRR winnaars, en die kaart trekken we!
Eén van de ‘openbaringen’ zijn de Noren uit Bergen Casiokids . Ze zijn al toe aan hun derde album en palmden eerder al de Bota in . Een aanstekelijke, meeslepende mix van indie/synthrock, dromerige melodieën en forsere beats drijven ons mee in een wondere wereld van schaapjes tellen in het wolkendek. Ergens tussenin hoorden we een “Walk of life” riedel van de Dire Straits . De twee vocalisten/multi-instrumentalisten bieden galm en zweverigheid en gaan samen met de andere leden op in hun sound . Zij gingen ervoor en kregen gaandeweg het publiek aan hun zij . Hun sound werkte in op de dansspieren daar vooraan , en deed de rest heupwiegen .
En het publiek had er zin in gekregen … Merdan Taplak zorgde ervoor … Man met twee nationaliteiten die op gezwinde wijze een mix van culturen samenbrengt. Merdan Taplak heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals samengebundeld in een zwierige groovende dancepopplaat en brengt dit moeiteloos over aan het publiek . De Max op StuBru en hier in de namiddag op Dour … Een MC, een accordeonist , blazers en flutes worden toegevoegd en hitsen de Marquee op . Balkan, dubstep, breakbeats, wave en trippop sijpelen doorheen de rits broeierige, slepende en bonkende beats. Soms wordt wat gas terug genomen met zangeres Eline Mabilde , maar de “On the rocks” anthem ontbrak niet om de boel te doen ontploffen . Merdan Taplak is ‘hot’, da’s zeker …
Eerlijk gezegd van Nick Waterhouse had ik nog niet gehoord , maar daarvoor ben je nu net op zoek naar Dours ontdekkingsreeks . We hoorden een heus collectief van ontspannende; speelse ‘60s rock’n’roll , jazz , soul en r&b. Een beetje de alternatieve versie van Mayer Hawthorne, Aloe Blacc en Buddy Holly.
School is Cool , ook al een HRR winnaar , is gestadig gegroeid en heeft al een pak fans achter zich op een goed jaar tijd . Hun indiepop met synths en percussie werkt aanstekelijk . Een super enthousiaste band die hun fans een ideaal festival willen geven . De singles “The world is gonna end tonight”, “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town” (met de leden van Great Mountain Fire) passeerden de revue en een moshpit werd gerealiseerd . Kortom , Net als op Werchter, duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel dragen. Spijtig om continu het publiek in het Engels aan te spreken …
Dan san raakten met hun melancholische, dromerige pop, de samenzang en de wikkelingen op een instrumentarium als viool, harmonica en klarinet, wat kleur biedt en hen onderscheidt. Het Luikse Dan San , een sextet, heeft hun tweede album 'Domino' uit . Ze zijn ietwat het Waalse antwoord op The Bony King Of Nowhere en Geppetto & The Whales, en waren al support van o.m. Beirut en Bat For Lashes. Hun ingetogen sound en sfeervolle samenzang ontroerde. Ze misten nog dat tikkeltje extra om echt te beklijven, maar ze leverden een meer dan een geslaagde prestatie met “The end of the day part 2” en “Irony” .
Potige, rauwe rock’n’roll , daar staan de twee van Black Box Revelation , ’s lands één van de populairste duo’s, garant voor en ondanks de uitgebreide (uitputtende) tour staan ze even gezwind en gretig te spelen . Rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Een geoliede tandem, want de heren zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Voor ze hun ‘best of’ inplugden als “High on a wire “, “Never alone”, … want dat kunnen ze nu al met hun platen, hoorden we eerst stevig rockende, knap uitgewerkte songs, “Madhouse”, “Shadowman” en “I don't want it”. Hier telde de sound , de oerpower . Een nieuwe track “Crazy wildmen?” vulde aan, en in de fikse regenbui sloten ze af met een wel stomend “Set your head on fire”.
Wat verderop namen we Owlny Sigoma Band (5 Londense en twee Keniaanse muzikanten ) mee , een mix van afroworld, pop, jazz, funk, folk en elektronica . Aangenaam en verfrissend en goed voor een laatste streep zon ..
Great Mountain Fire , zijn beloftevolle indierockers en één van de hypes uit Brussel. Ze brengen een poppy mix met flarden rock en electro en hadden bij Pias het goed onthaalde 'Canopy' afgeleverd. Muziek waarop je niet anders kan dan stampvoetend en hoofdschuddend naar luisteren. Ondanks de diversiteit bleef het allemaal iets te braaf en bleef het niet boeien, en zaten we ietwat op onze honger …
Even kansen geven aan Montevideo, nee niet die hoofdstad uit Uruguay . Ze zijn al een pak jaren actief en houden het op broeierige rock en dromerige synths , die zowel qua sound als zanglijnen durven krachtiger te gaan, richting Franz Ferdinand en Sonic Youth. Een catchy sound, een uitgelaten frontman Jean Waterlot, een puike samenzang en een hoofdrol voor de keyboardspeler. Montevideo loste de verwachtingen en doen reikhalzend uitkijken naar de nieuwe plaat ..
Een glimp zagen we nog van Plants & Animals , een Canadees indierockend collectief , die net als Casiokids er graag punkfunk ritmes tegen aan gooien. Een handvol aanstekelijke, groovy songs hoorden we , en het publiek lustte het … Mooi …
Selah Sue – Shaka Ponk …Opdelen dus …
Ze toverde op ieders gezicht een ‘smiley’ ... “Doureuuuuh” was haar openingswoord . We hebben het over Sanne Putseys aka Selah Sue . In de gutsende regen zalfde de sound en haar stem . Samen met haar vierkoppige begeleidingsband en 3 enorme banners op het podium -met daarop alle tracks van haar debuut- begon ze voorzichtig met “Just because I do” en “Black part love”. Dat ze er zin in had was wel duidelijk, ze kreeg interactie met de voorste rijen en gaf een volwassen, professionele indruk.
Kleine meisjes worden groot, zeer groot …; we zagen knappe vocale prestaties bij “This world” en “On the run”. Haar band is intussen goed geroutineerd en stond ér . De ‘regen’ set werd afgesloten met publiekslieveling “Crazy vibes” en het funky “Crazy sufferin style”. En nu tijd voor een nieuw album, Sanne!
De weg werd geplaveid naar de Franse gekte van Shaka Ponk . Al veel over gehoord door m’n Franstalige collega’s … en why not ? Een discokitsch punkparty was het daar en er was veel volk. Een schaars geklede ‘aantrekkelijke’ frontvrouw en frontman, een light/videowall die sensualiteit ademde en humor .. jawel de acts , de gimmicks en hun ‘credo’ van een monkey sierden. Naast denderende shows in eigen land nu ook dit najaar in de AB trouwens …
En waar de Franstalige vrienden nog van houden ? Van Caribou , die intussen ook Vlaanderen hebben veroverd … Dan Snaith en de zijnen krijgen meer armslag en de verdiende erkenning .. Een volle Marquee om dit zinderend collectief te horen, door die aanstekelijke, intrigerende sound van percussie, keys en gitaar . Een beetje een rockende Underworld … Meteen waren we verkocht met een song als “Hannibal”, maar alle remmen sloegen pas los in het tweede deel van de set op de uitgesponnen jams van “Odessa” en “Sun” … Overweldigend, aantrekkelijk en opzwepende muziek dus naar het eind …
Die platen rond 2005 van de uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand zijn in ons geheugen gegrift, en dat blijft na dit optreden ook zo. De postpunkers hadden af te rekenen met helse regenbuien, maar dat kon de pret niet bederven als ze de aanstekelijke hits op ons afvuurden. Ze zijn met nieuw werk bezig en na de welgekomen rustpauze gaan ze opnieuw gretig te werk. Aan het oude werk als “The dark of the matinee”, “No you girls” ,“Do you want to” , “Walkaway”, “Take me out” , “Michael” , “40” en “This fire in the city” kunnen ze nu niet meer tippen, ze zijn en blijven duurzaam. Origineel was hoe ze hotsende “Can’t stop feelings” mixten /speelden met Donna’s Summer “ I fee l love”. De nieuwere songs stellen meer synths voorop, een breder geluid , minder strak , maar ook … minder spannend . Hopelijk zakt FF niet (verder) weg om als nostalgie te worden bestempeld ... Afwachten dus …
De Briste DJ, Mickey Moonlight, leidde het avondluik in de 'The Magic soundsystem', 'gehost' door het Franse Ed Banger label. Een mix van funk, disco en house hoorden we en schitterende visuals sierden. Veel belangstelling, al had de fikse regenval hier iets mee te maken . Naast het dj werk en het producen werd hij ook gevraagd door Justice en Jack Penate voor hun remixen. Een alleraardigste set speelde hij, een mooie opwarmer voor het grotere dancegeweld later op de avond als …
Eén van de elektronica grootheden Squarepusher kwam langs met een DJ set ; een paar jaar terug was hij nog te zien met band. Vannacht was het aan de knopjes draaien en achter hem stonde een groot LED scherm , synchroom met zijn helm . Experimentele, abstracte elektronica , dance met allerhande breakbeats, uitstapjes, tempowisselingen en onverwachtse wendingen . Iets aparts en unieks toch in het muziek ’dance’ landschap …
Tot slot onder die aanhoudende regenval hadden we op Last Arena Nero (live) . Bezwerende en pompende drum’n’bass, dubstep en pop van de Britse DJ’s waarvan “Innocence” en “Promises” de meest herkenbare tunes waren. In die gietende regen zagen we in de verte nog ergens achter de decs een zangeres staan …
Een fijne tocht ontdekkingen, maar een vermoeiende eerste dag door de fikse regenval en de modder …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival , Dour
10 Days Off 2012 – Dag 05 – Holy Other (UK – Live), When The Saints Go Machine (DK – Live), Matthew Herbert (UK)
10 Days Off 2012
Wie vanavond een dansbaar feestje had verwacht, moet een tijdje op zijn honger blijven zitten vooraleer ze echt de beentjes kunnen uitschudden. De organisatie heeft voor deze dinsdagavond wel een heel aparte line-up gepland. Bezoekers zullen in ieder geval iets minder makkelijk verteerbare muziek moeten zien te verwerken. Het publiek bestond uit nietsvermoedende en wat verveelde partyseekers en ware liefhebbers van abstractere muziek.
Nosedrip mocht de avond inzetten. Dit jong talent deelde reeds de affiche met heel wat bekende namen zoals, Nathan Fake, Gold Panda, Nicolas Jaar, DJ Food, Hexstatic, Gaslamp Killer en Tokimonsta. Geen klein Belgisch bier met andere woorden.
Naar goede gewoonte brengt hij een mix van future dubstep, hip hop, electronica en broken beats. Ondanks nog geen half volgelopen zaal krijgt hij heel wat appreciatie van zijn fans.
Holy Other is de man achter het geheimzinnig persoontje dat zich verstopt achter de overmaatse monnikskap. Hij brengt ons geen pure laptopset maar is gewapend met hardware en software waar hij een typische UK-sound uit puurt. Holy other staat voor een atmosferische sound vol van soundscapes, dreunende bassen en broken beats die zowel melancholisch als breekbaar mooi zijn. De ideale headphonemuziek voor een mistige zomerochtendwandeling. Deze opkomende producer uit Manchester trekt in het najaar met samplewizard ‘Amon Tobin’ op tournee doorheen Amerika. Er staat hem ongetwijfeld nog heel wat moois te wachten.
When The Saints Go Machine is de eerste band op het tiendaagse festival die het podium van de Vooruit mag bezetten. Deze vierkoppige Deense band zijn de laatste twee jaar aan een fameuze opmars bezig. Ze kregen een duwtje in de rug door remixes van superproducers als Shlomo en Nicolas Jaar. WSGM zijn een typische, wat rare Scandinavische synthpopband zoals The Knife, Casiokids en Royksopp waarin een zekere ambientsfeer terug te vinden is. De meeste nummers klinken zeer toegankelijk terwijl ze op sommige momenten ook zeer experimenteel uit de hoek komen.
Hoewel ze even opgehouden werden door technische problemen speelt dit collectief technisch een vrij goede set. Spijtig dat enkel de vocals en percussie goed uit de verf kwamen en dat de moog synth wat in de achtergrond verstopt bleef. Hoogtepunt van het concert was ongetwijfeld “Fail Forever”. Na een uurtje hielden zij het voor bekeken en ondanks hun naamonbekendheid werden ze getrakteerd op een welgemeend zinderend applaus. Er staat hen zeker nog een mooie toekomst te wachten.
We hebben even moeten geduld uitoefenen om een levende legende als Matthew Herbert eindelijk aan het werk te kunnen zien als DJ. Deze muzikale duizendpoot heeft al tal van zeer uiteenlopende projecten op zijn CV staan. Wat ben ik blij dat hij niet dé grote publiekstrekker is. Vanavond kunnen we lekker ongegeneerd en niet opeengepakt als sardientjes de heupen wiegen op de eerste uptempo beats van de avond. Wat hij gaat brengen weet je nooit zeker, maar hij staat wel altijd garant voor een eclectisch dansfeestje. Wat Herbert zo speciaal maakt als dj is dat hij heel onbekend werk afwisselt met gegoochel van samples uit dance classics en tegendraadse tracks. Hij speelt ook vooral analoog klinkende nummers die af en toe offbeat gaan. Zijn totaal lak aan trends en stijlen maakt deze persoon net zo interessant. Hij is één van de weinige dj’s die met zo een divers materiaal zo een sfeer kunnen scheppen. Het is de moderne laptop-dj van vandaag niet meer gegeven.
Dit is zonder twijfel het beste wat ik op dit festival al gezien heb. Mis nooit een kans om een genie als hem aan het werk te horen.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2012 – Dag 04 – Gaiser (USA – Live), Richie Hawtin (CAN), Paco Osuna (ES)
10 Days Off 2012
Het mag dan misschien wel ongewoon zijn, maar deze maandag is de tot nu toe de enige avond dat volledig uitverkocht raakte. Grootheid Richie Hawtin zorgt al op twaalf 10 Days Off-edities voor tot de nok gevulde zalen. Dit jaar bracht de mateloos populaire mister Plastikman nog andere broeders mee van zijn wereldbefaamde label Minus. Muzikaal gezien lijkt deze maandag de meest tot de verbeelding sprekende affiche te zijn. Naar onze mening zouden er op dit tiendaags festival wat meer label nights zoals deze mogen plaatsvinden. De hoge verwachtingen voor deze avond werden ook probleemloos ingelost.
Het feest barst al los van bij de dj-set van de Amerikaanse Ambivalent. Rechttoe rechtaan underground minimal techno met enorm meeslepende en duistere baslijnen. Zijn geweldig opbouwende set verslapt geen enkel moment. Ambivalent weet moeiteloos de volledige concertzaal – dat intussen een broeierige sauna is geworden - op stelten te zetten.
Labelmaat Gaiser gaat in zijn live set nog iets dieper en harder. Hij serveert ons een uur lang enorm energieke, duistere en stomende techno met breekbare melodieën, geweldige drumpatronen en subtiel wisselende atmosferen. Terwijl de man net als zijn muziek één brok energie uitstraalt, raakt het publiek alleen maar in een diepere roes. Een roes waarvan je als buitenstander zou denken dat ze heel grimmig is.
Richie ‘Plastikman’ Hawtin start stipt om 3u. en nog van voor hij goed op dreef raakt, wordt het publiek uitzinnig. Zijn dj booth wordt voortdurend omsingeld door met smartphones gewapende fans. Vrij enerverend als je het ons vraagt maar dit typeert hoe populair deze genie ook wel is. Technisch gezien speelt hij een perfecte set gaande van vrij minimaal naar stevig ritmische en rechtlijnige techno met heel veel ruimte voor pompende en ruw uiteenspattende climaxen.
Na precies twee uren houdt hij het voor bekeken en maakt hij ruimte voor de Spaanse Paco Osuna. Het is nooit een makkelijke opdracht om na een bons als Richie Hawtin het publiek in hun sfeer te houden. Paco neemt echter met een enorme bravoure over van de grote publiekstrekker. Ook hij gaat door met snoeiharde techno, zij het dan dat hij net iets meer groove in zijn set weet te brengen. Alle aanwezige Minus-dj’s zijn intussen ook op het podium komen staan om Paco te ruggesteunen.
Leuk om te zien dat de zeer geamuseerde Minusfamilie een geweldige avond beleeft. Ambivalent, Richie en Gaiser staan heel gewillig mee te dansen op de iets melodieuzere techno van de Spanjaard.
De zaal bleef tot de laaste noot tot de nok gevuld. En dan nog schreeuwde het publiek naar meer. Dit was ongetwijfeld de topavond voor het Gentse indoor dancefestival. Hopelijk tot volgend jaar Richie.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2012 – Dag 03 - Matthias Tanzmann (DE), Len Faki (DE), Kr!z (BE)
10 Days Off 2012
Er was een tijd dat 10 Day sOff nog ‘10 Days Off Techno’ heette. Wel, wat we vanavond te horen kregen deed ons aan deze vervlogen tijd terugdenken. Je zou in dit dubsteptijdperk haast denken dat techno over zijn top heen is, maar toch blijkt de scene nog heel levendig te zijn. Weinig tienergeweld ,vooral iets oudere partyheads op zoek naar een beukend feestje. Moon Harbour labelbaas, Matthias Tanzmann, knalt na Dan Drastic de avond definitief goed op gang met een soort happy, melodieuze techno met tech-house-injecties. Dat het heel aanstekelijk werkte, lijdt geen enkele twijfel. Armen en benen werden vlotjes in alle richtingen gegooid.
Len Faki had de boodschap goed begrepen. Hij bouwt verder op Tanzmann’s elan van pumpy feel-good-techno. Hij is normaal een man waarvan verwacht wordt een ruwe en donkere sfeer te scheppen.
Dit soort werk heeft hij overgelaten aan ons Belgisch techno exportproduct Kr!z. Op het moment dat de eerste zonnestralen over de Vlasmarkt vielen, besliste Kr!z om er een nog eens stevig de pees op te leggen.
Verdorie, dit was een lekkere avond dansen. Onze benen hebben het geweten. Tijd voor een bezoekje aan de Flashmarkt! Tot morgen... of beter gezegd: vanavond!!
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Gent Jazz Festival 2012 – Gent Funkt!
Gent Jazz Festival 2012
43 jaar na Woodstock komt Larry Graham met zijn Graham Central Station nog eens met de vingers in de neus tonen hoe je het vuur aan de lont moet steken en wat echte ritmische progressieve funk is. In zijn eentje is hij verantwoordelijk voor de slapping techniek, voor de sound van de legandarische Sly and The Family Stone en voor wat Bootsie Collins en zijn Funkadelic verwezenlijkt hebben. Om nog niet te spreken over wat hij deed met The New Power Generation en als bassist bij Zijne Ongeschiktheid Voor Basket Prince. Ik heb al veel muziek shows – en ik gebruik hier opzettelijk het woord show - meegemaakt en weet nu al dat ik de meest funky show ooit heb gezien. (Sorry, Prince Roger Nelson).
De tent is half gevuld als LH&GCS om stipt half negen wordt aangekondigd en Larry Graham met zijn band van achter uit die tent als een brassband aan hun tocht naar het podium begint. Het is meteen showtime! En dat wordt niet meer los gelaten. De nodige glitter en vooral rode kleur zorgen voor de rest. Als ook de laatste bezoekers een plaatsje hebben gevonden in de uiteindelijk toch goed gevulde zaal staat het zestal al op het podium en zoeken ze meteen de vijfde versnelling op. Het is onmogelijk om stil te zitten en Larry’s zangeres Biscuit (Ashling) verwelkomt ons met een eigen lied over ‘Belgium’ en dat we hier altijd vol ‘love’ zijn. Het publiek vindt het prachtig. Biscuit laat meer dan eens horen over een loepzuivere stem met enorme power te beschikken. Ook etaleert Larry Graham meteen een staaltje van zijn kunnen op de bas, slappin’ and pickin', zoals hij het zelf noemt.
Het euh… regent dik anderhalf uur lang ‘do ya feel good?’s, ‘clap your hands’, sing alongs en ‘snap your fingers’. Larry Graham is een showman van het zuiverste water en zet met zijn band een fantastische optreden neer dat nergens inzakt en continu doordendert. Af en toe is het wel heel Amerikaans, maar Graham weet het perfect te doseren. Oude nummers wisselen af met nieuw materiaal. Biscuit plaagt ons nog even met een soulvolle versie van “I can’t stand the rain”.
Ondertussen laat hij ons genieten van zijn kunsten als bassist, waaronder met een solo waar Jimi Hendrix zich niet voor had hoeven schamen, inclusief het aanranden van een microfoonstandaard en het bespelen van het instrument met de mond. Ook het spelen tussen het publiek terwijl hij zich rond laat rijden op een flight case en dansend met zijn basgitaar met de bezoekers dolt, is iets waar hij zijn hand niet voor omdraait. Uitgerekend dit deed hij op ongeveer anderhalve meter van ondergetekende! Hoe intiem wil je een concert hebben? The Lady komt ook op en inviteert enkele tientallen fans op het podium om mee te dansen en mee te zingen…. En dan nog die ronduit fantastische apotheose met de Sly-klassiekers “Dance to the Music, Thank you for letting me be myself” en het onvermijdelijke “(I wanna take you) higher”. Onder een ovationeel applaus verlaat de band de zaal op de manier zoals het binnenkwam. Dit keer alleen met een tamboerijn en het laatste refrein zingend, het publiek in een roes achterlatend. Gent Jazz kan niet meer stuk.
Line up: Larry Graham (bass), Brian Braziel (drums), Ashling Cole (zang), David Council (keyboards), Jimi Mc Kinney Jr. (keyboards), Wilton Rabb (gitaar)
De ondankbare taak voor afsluiter D’Angelo was om beter te doen en daarin is hij absoluut niet geslaagd. Een publiek meer dan een half uur laten wachten voor een oppervlakkige show waarin attitude en pose primeerden op de muziek is toch not done voor iemand die blijkbaar terug de muziek als focus point in zijn leven heeft gekozen. Alles klonk wat rommelig - waarom deed er niemand iets aan dat krakend keyboard - en er stond gewoonweg te veel volk op het podium: drie gitaristen en vier achtergrondzangers is bijvoorbeeld misschien toch net iets teveel van het goede.
Als een kruisbestuiving tussen James Brown, Prince en Terence Trent d’Arby laveerde D’Angelo tussen stroperig zoete ballads en rijk georkestreerde funk. Het funkgedeelte was hierbij nog het meest de moeite omdat zijn begeleidingsband hier venijnig swingend uit de hoek wist te komen. De solo-medley aan de piano haalde alle vaart die in het optreden zat eruit en hier en daar zagen we fans ontgoocheld beginnen afdruipen (tja, het was intussen ook weer oude wijven aan het regenen). Eentje merkte me terecht op dat hij meer weg had van een oude vergane glorie en er van power en bezieldheid geen sprake was. Jammer want er best een groot fanlegioen opgedaagd dat bereid was de man veel krediet te geven en de show mee vooruitstuwde.
We hebben er lang moeten op wachten maar D’Angelo is wel degelijk nog niet terug. Twaalf jaar snuiven, drinken en roken hebben ‘The R&B Jesus’ duidelijk geen deugd gedaan. Een beetje een afsluiter in mineur voor Gent Jazz 2012.
Line up; D'Angelo (zang, gitaar, keyboards), Jermaine Holmes, Kendra Foster, Rob Lumzy (backing vocals), Isaiah Sharkey (rhythm gitaar), Jesse Johnson (eerste gitaar), Cleo Sample, Raymond Angry (keyboards), Pino Palladino (bas), Chris Dave (drum)
Play List: Welcome, Playa, Playa, Feel Like Makin Love, Aint That Easy, Devil's Pie, Chicken grease, Watching You, Shit Damn, Medley - Brown Sugar, Medley- Spanish Joint, Medley – Untitled, Medley - Send it On, Lady, Sugah Daddy; Brown Sugar.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2012- Rodrigo Y Gabriela - Jamaican Legends - Het mooiste moment is het solo-moment
Gent Jazz festival 2012
Wijt het maar aan vrijdag de dertiende maar hoe Gabriel Rios het er solo als opening act vanaf bracht zult u van iemand moeten vernemen die reeds op tijd op het festivalterrein raakte.
Want onder de schuchtere blauwe hemel zwerven mensen met dreadlocks nu naar de grote tent. Tijd voor een potje dub, reggae en dancehall. En Gent Jazz zou Gent Jazz niet zijn moest het dan geen reggae-band van Jamaican Legends betreffen, die naast de mellow grooves ook de jazz niet ongenegen zijn. Maar legenden tekenen niet noodzakelijk voor een boeiend concert, dat bleek ook uit het vrij tamme concert dat de Jamaican Legends ten gehore brachten.
Van de tandem Sly & Robbie in de ritme en bassectie zou nochtans wel vuurwerk mogen verwacht worden. De twee heren vormen al jaren een onafscheidelijk invloedrijk duo en hebben een vinger in de pap in ontelbare (pop) nummers. Het waren zij die de Riddim buiten de reggae brachten en injecteerden in talloze genres. Vanavond lijken de heren wel een beetje op automatische piloot te draaien want vonken en exploderen doet het nooit echt.
Neen, geef ons dan maar de krasse oude knar Ernest Ranglin die met zijn gitaar stevig in de afrobeat en afrikaanse blues geworteld staat. Met ontwapenende glimlach en veel spelplezier tilt hij met zijn gitaarspel het optreden een trap hoger. De nummers worden stuk voor stuk lang gerokken wat hem een aantal keren de kans biedt het beste van zichzelf te geven. Zijn de lange nummers een zegen voor de solo’s dan wel ook een vloek voor de spanningsboog van het optreden dat daardoor af en toe teveel inzakt.
Met Tyrone downie als vierde man tenslotte staat een man uit The Wailers van Bob Marley mee op het podium. Altijd goed dus voor een portie originele Marley-tunes waarvan we “Lively Up Yourself”, een klein riedeltje “No Woman, no Cry” en een meegezongen “Redemption Song” kregen.
Rodrigo y Gabriela, in het tweede luik van Gent Jazz na de geweldige Damien Rice voor de tweede avond op rij een headliner waarin de versmelting van man en gitaar centraal staat. Of beter, man én vrouw, beiden met hun gitaar. Voor hun gig van deze editie brengen ze een extra band mee, C.U.B.A.. Dit naar aanleiding van hun laatste worp ‘Area 52’ waarin ze 9 van hun nummers herwerkten samen met de Cubaanse band. Voor wie Rodrigo Y Gabriela ooit reeds aan het werk zag een welkome afwisseling maar zelfs in deze setting zijn het toch vooral de solo (of duo) momenten die het optreden zijn echte kracht geven.
Want laat ons eerlijk zijn, eigenlijk hebben ze die extra begeleidingsband helemaal niet nodig. Het middenstuk waar ze solo samen het beste van zichzelf geven stijgt met gemak uit boven de rest van de set. Verhalende melodieuze gitaarlijnen en welgekozen akkoordprogressies gegoten in een flamenco-metal pasvorm zijn hun handelsmerk. Rodrigo, de ‘fingerpicking’-virtuoos en Gabriela, de energieke ritmische kant van het duo die het hele optreden door rondspringt. Vooral de camerabeelden waarin ingezoomd wordt op de snelheid waarmee ze spelen blijven indrukwekkend.
Heeft de band C.U.B.A. dan helemaal geen meerwaarde? Toch wel! Enerzijds was het zeer verfrissend een aantal van de echte klassiekers als “Diablo Rojo of Tamacun” een Cubaans feestjasje te zien aangemeten worden. En anderzijds kregen ook verschillende muzikanten van C.U.B.A. hun solo-moment. Alfredo Echevarria die op magistrale wijze met zijn bas meezingt en scat, Edwin Sanz die qua vingervlugheid op percussie niet voor Rodrigo en Gabriela hoeft onder te doen, en Alex Wilson met een pianostuk dat heel sereen begint en uitgroeit tot een echte meeklapper.
In de bissen mag het wat zwaarder en doet Rodrigo een oproep aan de metalheads tussen de jazzfestival-gangers. Toch geweldig dat dit anno 2012 allemaal door elkaar kan en mag stromen. Kortom, het publiek hield van Rodrigo Y Gabriela en het was wederzijds! Als geen ander verstonden ze de kunst het publiek op te zwepen en mee te nemen. Met of zonder C.U.B.A., missie geslaagd!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2012 – Tindersticks - Damien Rice - Love is good if your dick is made of wood
Gent Jazz Festival 2012
De tweede dag van de tweede week had eigenlijk niets met jazz te maken, maar toch hebben we weer fantastische dingen gezien …
Opener Amatorski nam ons op een eerder amateuristische wijze meer naar hun sprookjesland middels begeesterde soundscapes, melancholie en verhalende teksten . Amatorski kon daarmee het eerder lauw reagerende publiek niet echt begeesteren. Er was ook niet veel contact met dat publiek en een aangekondigde signeersessie kon de plooien niet echt glad strijken. De frêle stem van Inne Eysermans komt net dat iets te kort om zich te kunnen meten met pakweg Beth Gibbons.
Line up: Inne Eysermans (zang, piano, gitaar), Sebastiaan Van den Branden (gitaar, backing vocals), Hilke Ros (contrabas, synths), Christophe Claeys (drums, glockenspiel)
Anthem,soldier,cyrk, 22 februar, peaceful, 8 november, warsawa, tegek, impatient, Never told
De melancholie, de schoonheid, de zo herkenbare bariton van crooner Stuart A. Staples. Tindersticks roept een warme melancholische wereld op vol rijk georkestreerde songs. Deze melancholische koningen van de Britse soul noir openen nochtans poppy met het gekende stop pretending. En van pretending was er gedurende gans het optreden geen sprake. Ze hadden maar te kiezen uit hun rijk gevulde repertoire en brengen dit alles heel gelaagd opgebouwd waarbij muzikaal alles juist zit. Vanavond touren ze vooral met hun laatste worp ‘The Something Rain’ waarop ook elektronica de Tindersticks-sound steeds meer binnensluipt. En die sound ligt hun live wel, een aantal van de met stip genoteerde hoogtepunten komen allen uit die laatste plaat. Zo is er het met de sax langzaam aanzwellende “Show Me Everything” en het door een zenuwachtig hinkelend drummetje voorgestuwde “This Fire Of Autumn”. En ook het afsluitende duo “Frozen” – waarin het wat experimenteler mag - en een lang uitgesponnen “Come Inside” waarin een innemende sax-solo een orgelpunt achter de reguliere set zet. Al was het vast niet iedere bezoeker zijn meug, organisator Flamand heeft met dit optreden al weer een schot in de roos.
Blood, If You’re looking for a way out, Dick’s Slow Song, Show me Everything, This fire of autumn, A night so still, Medicine/torn, I know that loving, Slippin’s shoes, Frozen, Come inside
Wat moeten we in godsnaam schrijven over Damien Rice? De Ierse hippie- miljonair schotelt namelijk weer krek hetzelfde recept voor: gewapend met enkel een gitaar en een piano treedt hij het publiek tegemoet met zijn ruwgerande folkpop, gevoelige zangpartijen en de nodige humor anderzijds. Vanaf de eerste tot de laatste seconde droeg hij het publiek op handen en omgekeerd.
Hij begint er duidelijk ontspannen aan en begint te zingen over iets als een houten penis, brengt vervolgens de tent aan het lachen met enkele opmerkingen over grappige cigaretten, om dan een van de effectjes op zijn verlebberde akoestische gitaar aan te slaan, gaat in een rock overdrive en shockeert even datzelfde publiek. Tussendoor imiteert hij in even een dronken Fransman, speelt een beklijvende versie van zijn “Cold water’, en van – jawel - ‘Hallelujah’.
Hij weet dus met zijn leuke verhalen en scherpe tong het publiek perfect te entertainen. Als voorbereiding op “Cheers Darlin’” kapt de man op tien minuten een halve fles rode wijn binnen, waardoor het nog nooit zo echt als een dronkemanslied klonk, over de teleurstelling wanneer de realiteit niet strookt met wat je hoofd je voorspiegelde. Maar bovenal primeert bij Damien Rice de muziek in zijn puurste vorm. Uit zijn gitaar tovert hij rauwe, prachtige versies van “I Remember” en ultieme bisnummer “The Blower’s Daughter”. Op de piano laat hij “9 Crimes” en “Accidental Babies” zo mooi, naakt en ingetogen tot leven komen.
Omdat hij zichzelf relativeert en zijn eenvoudige songs meteen goede songs zijn, krijgt hij heel wat gedaan bij zijn publiek. Wat te denken van de massaal meerstemmig meezongen versie van “Volcano” – toch een hoogtepunt van dit festival – en “Cannonball” waarvoor hij zelf alle versterking uitschakelde en heel alleen de tent muisstil kreeg. Voor zulk een krachttoeren alleen al verdient deze no nonsense knaap een negen op tien.
Hij liet het publiek verward, ontlast, dolblij en met zin naar meer achter. Een gig om nooit meer te vergeten, temeer omdat de man met een halve fles wijn op bekent dat deze minitour hem weer ongelofelijk zin geeft weer een plaat op te nemen.
The Professor & La Fille Danse, Delicate, I Remember, 9 Crimes, Amie, Volcano, Accidental babies, Woman Like a Man, Cold Water + Hallelujah, The Box, Elephant, Cannonball, Cheers Darlin’, The Blower’s Daughter
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
In de jaren tachtig werd Robert Cray onthaald als de nieuwe wonderboy van de blues, de man die een nieuwe frisse wind blies in het genre en daarmee tot in de mainstream en zelfs tot in Torhout Werchter geraakte. Beetje vreemd, want eigenlijk speelde Robert Cray een vrij conventionele soort blues die clean genoeg was om niemand tegen de borst te stuiten en die niet echt iets wereldschokkend nieuws te bieden had.
Na al die jaren is de aandacht voor de man zijn muziek sterk geluwd en tot normale proporties teruggebracht. Robert Cray heeft zich gewoon verder kunnen perfectioneren in zijn geliefkoosde genre en heeft een hoop meer dan behoorlijke maar weinig opvallende platen gemaakt (zo een 20 albums ongeveer en die zijn min of meer onderling verwisselbaar, u heeft genoeg aan een stuk of drie).
In een uitverkochte Zwerver bleek vanavond dat Cray aan zijn formule trouw is gebleven. Proper gespeelde en cleane blues met een pak soul en enkele funky uitstapjes. Een goedgeluimde Robert Cray toonde zich niet alleen een begenadigde gitarist maar ook een uitmuntende zanger. Die heldere stem van hem barstte van de soul en zijn gitaarsolo’s waren vloeiend en tot in de puntjes verzorgd. Er werd duidelijk binnen de strakke lijntjes gekleurd wat echter niets afdeed aan de intensiteit en de bezieling van Cray en zijn band, waarin vooral de bedrijvige keyboardspeler Jim Pugh een hoofdrol speelde.
Robert Cray sprong spaarzaam om met het oudere materiaal waar het gros van het volk nochtans wel zat op te wachten. Hij speelde daarentegen een hoop nieuwe songs die weliswaar allemaal netjes binnen zijn gekende afgelijnde stijl pasten. Toch waren het oudjes als “Phone boot” en vooral “Smoking gun” die voor gensters zorgden.
Verrassend was het hele gebeuren niet, muzikaal viel het altijd binnen de juiste plooien, en dat was ook de betrachting van de groep.
Wat groep en publiek betrof een geslaagde set dus, wat ons betrof mocht er wat meer modder aan de blues hangen. Robert Cray was wel aardig op dreef, maar het ware een stuk spannender geweest mocht hij wat meer uit de bol zijn gegaan, hoewel we er aan twijfelen of ie dat überhaupt ooit al eens gedaan heeft.
Desalniettemin een genietbaar optreden van een klasbak die de blues (en de soul) in het bloed en de aderen heeft zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robert-cray-band-11-07-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Gent Jazz Festival 2012 – Antony & The Johnsons and Metropole Orchestra
Een uitverkocht Bijloke vanavond. Het is duidelijk dat de tweede week van het festival veel van de eerste week dient goed te maken, toch qua opkomst. De brede programmatie is daar het bewijs van. Waar voorheen voornamelijk fusion aan de basis lag van de tweede week, zien we nu een allegaartje aan bands die weinig of niets met jazz gemeen hebben. Deze man vind het jammer, maar ondergaat.
LISA VAN DER AA mag aftrappen in een reeds dan bomvolle tent. De stoeltjes moesten voor de helft plaats ruimen voor een staand publiek, al kan dat toch niet de bedoeling zijn om een symfonisch orkest te bekijken. ..? Maar het ging over Lisa Van der Aa.
Hoewel bekoorlijke dame, goeie songteksten en zin voor avonturisme, kon de set me maar matig boeien. Als de band echter in actie kwam (naar mijn mening veel te laat in de set), was het vuurwerk. Met Pieter-Jan De Smet, Eprahim Cielen en Arne Leurentop, creëerde ze een plots totaal ander geluid en gingen ze er stevig in. Het avant-gardistisch gedoe vooraf stond daar haaks op. Gefriemel met viool en loops, experimentele klanken en oeverloos lawaai. Hoewel fan van dergelijke dingen, komt een band hier beter mee weg dan een dame alleen. Of ze moet Lou Reed of the Velvet Underground heten. Leuk concert niettemin, toch maar even haar geesteskind ‘Troops’ beluisteren. Kan nie slecht zijn.
Maar de tent was vol voor ANTONY AND THE JOHNSONS AND METROPOLE ORCHESTRA. Nooit in mijn leven zoveel gaypeople bij elkaar gezien, en al zeker niet ertussen gestaan – ik waande me even in één of andere parade… ‘Oh, my god!’
Antony Hegarty creëert met zijn karakteristieke stem een heel eigen universum en wist zijn eigen plaats af te dwingen binnen de muziekwereld. De plaat ‘I am a Bird Now’ werd met alle mogelijke prijzen overladen en katapulteerde Antony tot eigenzinnige wereldster. Hij werd de hemel ingeprezen door niemand minder dan Lou Reed (waarmee hij samenwerkte voor ‘The raven’ – het Edgar Allen Poe-gedrocht…) en lanceerde zo zijn carriere in the States. Zijn platen verkopen echter wereldwijd als zoete broodjes, en terecht! Pareltjes als “Hope There is Someone” en “You are My Sister” en later ook nog “The Crying Light” en “Swanlights”, verdienen alle lof die ze kregen toegezwaaid.
De voor de gelegenheid in het zwart geklede transgender, bracht een middelmatig concert. Of iets dat het midden hield tussen een therapeutische sessie en een concert. Om écht goed te zijn, had hij het beter bij de kracht van zijn muziek gehouden, en bij die van zijn fenomenaal stemgeluid, of zijn typische gestes die hij maakt op het podium en daarmee het publiek in begeestering brengt.
Te pas en vooral te onpas legde hij het concert stil om even over een themaatje te orakelen, wat het concert te vaak onderbrak en sfeer wegnam. Ook het publiek werd er horendol van. Tien minuten speechen kan verdomme saai worden. En drie maal tien minuten is al heel lang.
Whatever…
Met “Rapture” opende Hagerty, gevolgd door “Cripple and the starfish” (Antony and the Johnsons (1998) en “For today I’m a boy” (I’m a bird now). Pilaar op ‘I’m a bird now’, en nummer waarmee hij groot werd…
De keuze voor een tournee met het Metropole Orchesta is Antony op et lijf geschreven. Het sluit aan bij zijn theatraliteit en zijn in wezen vrij klassieke composities. Zijn stemgeluid sluit perfect aan bij de klanken van een symfonisch orkest.
“Epilespy is dancing” maakt de overstap naar Beyoncé’s “Crazy in love” – fan-tas-tische versie overigens, al moesten we even zoeken naar de oorspronkelijke composer. In “Cut the world” – op piano – met een plots onzichtbare Antony en het onwrikbare “Another world”, toont hij zich meester in het songschrijven. De (onbereikbare) liefde is vaak het centrale thema, en het dubbel gevoel geconfronteerd te worden met een vreemde sexuele voorkeur. Aan het publiek te zien en te horen, zal hij wel niet de enige zijn. En dan was het de ene parlando na de ander, waardoor het concert plots aan intimiteit en sfeer moest inboeten. Schauvlieghe kon alvast niet klagen, want het geluid stond eigenlijk te stil voor een overvolle tent.
“I fell in love with a dead boy”, “Salt, silver and oxygen” en vooral het onnavolgbare “You are my sister” gooiden nog hoge ogen. Daarna hield ik het voor bekeken. Er kwam nog een bis met “Encore” en “Hope there is someone”.
Antony and The Johnsons was een gedenkwaardig concert, maar iets te onregelmatig, waardoor de sleur er wat in zat. Hij blijft echter beroeren met iets ongezien en ongehoord binnen de populaire muziek: een eigenaardig wezen (M/V) met een dito stemgeluid, poëtisch vermogen en muzikale kwaliteiten én een entertainer.
Nog bedankt voor de setlist, Koen!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Twee jaar na de release van hun debuutalbum ‘The Lunar Maria’ komt Adrift for days, uit Australische bodem, aanzetten met een tweede album ‘Come Midnight…’. Art As Catharis is een Australisch record label die de beste experimentele muziek vanuit de ondergrond tot aan uw voordeur brengt.
‘Come Midnight’ is een 71 minuten lange reis doorheen doom, drone, sludge, stoner metal, psychedelische rock, postmetal en postrocklandschappen. En ze weten deze stijlen perfect te integreren in nummers die een puurheid bezitten. Als je je afvraagt hoe Neurosis, Pink Floyd, Boris en Earth samen zouden klinken, is Adrift for days het passende antwoord.
Adrift for days is een ware revelatie waar veel bands een voorbeeld aan kunnen nemen!
Op http://adriftfordays.bandcamp.com/ kan je je oor ten luister leggen.
Met ‘Tempest Roar’ zijn The Dyeing Merchants uit Victoria aan hun derde album toe. Ze eren de DIY ethiek en namen hun album op in de Fifty Fifty Arts Collective, een non-profit organisatie die door vrijwilligers gerund wordt en een platform voorziet voor onafhankelijke artiesten.
The Dyeing Merchants brengen aanstekelijke nummers, bruisend van energie, waar je niet op stil kan blijven zitten. Ze vallen moeilijk onder een bepaald genre te classificeren, maar brengen indie rock met experimentele invloeden. Met z’n doorrookte stem brengt Jzero Schuurman bezieling terwijl de gitaar en drum een verfijnde dialoog voeren. Hun muziek past in het intieme kader van een donkere kroeg, waar de lokroep van de nacht (en overmatig ethylalcoholgebruik) menig zielen beroerd. The Dyeing Merchants zijn het levende bewijs dat eenvoud siert.
Op hun website http://thedyeingmerchants.com/ kan je terecht voor een voorsmaakje. Hun Facebookpagina http://www.facebook.com/pages/The-Dyeing-Merchants/ houdt je op de hoogte van aankomende optredens.
Kasan bracht eerder dit jaar hun eerste album uit onder de titel ‘Drown’. Ze zijn afkomstig uit Leipzig en mochten in het verleden al het podium delen met Caspian, Year Of No Light, God Is An Astronaut, en andere postrockgoden.
Ze beginnen hun album met “Drown” en eindigen met “Float”, woorden die ze muzikaal perfect weten te vertalen. De nummers tussenin kenmerken zich door een onheilspellende, dreigende toon en creëren een opbouw die tot de verbeelding doet spreken. Je waant je in een stormachtige oceaan, waar woeste golven je naar adem doen snakken en geen sprake is van redding nabij. Ze houden dit dan ook vast voor een gemiddelde duur van acht minuten per nummer.
Kasan brengt meer dan melodisch klinkende nummers. Ze verrassen de luisteraar bij elk nummer door een plotseling losbarsten van een stormvloed aan doom en metaal. Het is een plezier te luisteren naar nummers met dergelijke variatie in ritme, zonder in een chaos te vervallen.
Op www.kasan.bandcamp.com kan je hun album gratis downloaden.
… Een waardige opvolger voor het massieve brokstuk ‘Meanderthal’. Wederom weet Torche de melodie te behouden zonder de heavyness uit het oog te verliezen. Het is zware en compacte metal met poppy hooks en doet ons denken aan de betere Helmet of prille Soundgarden.
Het tempo wordt er in gehouden door de overwegend korte songs zonder veel adempauzes elkaar te laten opvolgen. De gitaren creëren loodzware riffs in “Letting go” en “In pieces” maar gaan geregeld ook voor een portie verfijning in “Snakes are charmed”, “Reverse inverted” en “Roaming”. Moordtempo songs “Walk it off” en “Sky Trials”, elk goed voor een dikke minuut straight in your face rock, dingen met zijn tweetjes naar de titel ‘bruutste oplawaai van het album’ en het instrumentale titelnummer lijkt ons een zeer geschikte soundtrack voor een tsunami. Helemaal op het einde mag het wat trager, maar daarom niet minder heavy, met de zware en logge sleper “Looking On”, het apocalyptisch einde van een bronstig album.
Torche smeden hun metaal op uiterst hoge temperatuur, ‘Harmonicraft’ is een gloeiend hete plaat.
Het NYse ensemble White Rabbits is toe aan hun derde cd en zijn een goed bewaard geheim binnen het indiepoplandschap . De broeierige songs hebben een evenwichtige opbouw en kunnen verrassen door de stuwende ritmes , de onverwachtse wendingen en de tempowisselingen, die zweren aan punkfunk , psychedelica en allerhande experimentjes. Geraffineerd, goed uitgewerkt materiaal en daar tekenen songs als “Heavy metal“, “Temporary”, “Hold it to the fire” en “It’s frightening” voor . Een eenvoudig verrassend popgevoel ontwikkelt zich bij deze band ,die opnieuw sterk voor de dag komt .
Nederlands 
Français 
