Main Square Festival 2012: zaterdag 30 juni 2012
dag 2 - "La pluie fait battre mon coeur"

Zonder symbolisch of metaforisch te willen klinken: dag twee van Main Square Festival anno 2012 begon stralend, maar verwaterde naarmate de dag vorderde, op enkele zonnebuien na. En zelfs in natte nood zijn er optimisten, zo zagen we op een paraplu op het doorweekte festivalterrein: La pluie fait battre mon coeur.

Een vriendendienst voor old time friends, zo startte de dag. X, een legendarische Amerikaanse punkband, stapte op uitnodiging van Pearl Jam (die ooit één van hun nummers opnam) weer de toerwereld in en beleeft een revival nadat de band zo'n 24 jaar geleden een eerste keer begraven werd. De punkrock (met een The Doors-inslag) sloeg behoorlijk aan in Arras en dat voor een oogopener op een zomerse zaterdagnamiddag.

Het was wenkbrauwen fronsen toen we op de line up aanvankelijk La Moustache de Martin PinPin lazen. Een nieuwe Franse toegift van de organisatie, maar we geraakten niet in de Greenroom.

Even Frans (maar dan in het Engels) en even chauvinistisch bejubeld (maar dan terecht) is Skip The Use uit het naburige Rijsel ofte Lille. Electrofunk, heet het officieel, maar het neigde echt veel meer naar stevige rock. De zwarte, lijzige frontman - even beweeglijk en ogend als spiderman in zijn rood met blauwe accenten - haalde alle truken van de foor uit de kast: hij bouwde een religie op voor (het Franse) Shaka Ponk dat een dag later op het programma stond, liet de fans hun 'sexy derrière' draaien en kreeg ze bij het voorlaatste nummer allemaal op hun achterste om dan even energetisch omhoog te doen schieten. Het was een uurlang één brok energie. Pas mal du tout.

Haast gelijktijdig krijste Kreayshawn zich in de Greenroom te pletter voor amper honderd man, nadat ze een dag eerder in Werchter zo goed als afgemaakt werd. De half-Amerikaanse Natassia Gail Zolot - dochter van een punkwijf - blijkt meer naast dan op het podium een grote mond op te zetten. Haar kompaan deed het niet veel beter. De dj deed het meeste werk, wat in het weinige publiek toch wat beweging bracht. Het was ons deel niet.

Net voor Revolver (en Within Temptation) het podium betrad openden de hemelsluizen zich en geen klein beetje. Iedereen zocht dekking en niet echt voor Revolver. Het festival lag even stil en de beeldschermen gingen nadien (even) niet meer aan. Het enige stukje Nederland ter plaatse, Within Temptation, had de dag ervoor op weg naar Arras een stop gemaakt in het Belgische Werchter (tien jaar naar haar eerste passage), een stop die niet iedereen was bevallen. Arras bleek een betere versie die best te pruimen viel. Sharon Den Adel klonk live toch wel weer zoals op iedere plaat en haar stevige achterban stond er. De hitmachine is misschien geen hotmachine meer, maar blijft bij momenten meeslepend. Les points pour la Pays-Bas: sept (na discussie onder ondergetekenden, de ene gaf 6,5, de andere 7,5).
Halverwege Within Temptation begon het weer te druppelen tot De Adel bij haar afsluit een ingedund en doorweekt publiek voor zich had. La pluie leek Main Square in een natte nachtmerrie te laten verzinken en verdrinken en hoewel het overging in druiprekregen, werd het de storende factor in Arras.

Miles Kane kreeg een dag ervoor op Werchter een open doekje, maar moest nu wel tegen een nat publiek kampen. Ze blaakten nochtans van de goesting en trachtten de dappere toehoorders met een 'fuck the weather' mee te krijgen, wat grotendeels lukte omdat ze gewoon zelf goed waren. De Britten Alex Turner en James Ford stuwden hun korte nummers loeihard over de Greenroom, maar opvallend was dat het geluid stukken beter getuned stond dan de gigs van vrijdag. En de trompet-pianoman op de achtergrond was bij momenten vol aanwezig. En dat was goed.

Omdat we ook The Kooks wilden, moesten we wel iets vroeger afscheid nemen en achteraf gezien bleek dat niet de juiste keuze. Hun Werchterperformance (hun vierde in zes jaar) moet indruk gelaten hebben, maar hun nummers dropten in Arras neer op paraplu's of (zelf gefabriceerde) poncho’s, op hun hits (o.a. “She Moves In Her Own Way”) na. Niet dat Luke Pritchard en co er niet voor gingen. 'Fuck it up', gaf hij vol medeleven mee toen hij het over de regen had. En misschien hoorde hij ook dat het geluid niet het zuiverste was dat hij ooit op een publiek losliet. Een troost voor de massa onder de regenschermen: de videoschermen werkten wél weer.

En de Greenroom werkte ook en hoe: Miyavi ! Ja, Miyavi, (ook?) voor ons onbekend. Volledige naam: Takamasa Ishihara. Een half Koreaanse Japanner uit Osaka en zo bleek al na amper vijf seconden: een zot met zijn gitaar. Hij en zijn drumster sloegen met zijn tweetjes al meteen gensters en die vonken bleven komen. De Michael Jackson lookalike heeft een cool en grapte even wat voor een 'nice weather' het wel was, maar hij deed vooral waarvoor hij gekomen was: keiharde gitaarrock op het randje van het meer heavy soort. Die zouden we wel nog eens in de volgende edities van Werchter (of beter nog Pukkelpop) kunnen tegenkomen.

Het stevige werk stoorde bijwijlen zelfs de intimiteit die Florence + The Machine op hetzelfde moment even verder tentoon spreidde. Maar de zoetgevooisde engel trok er zich niets van aan en speelde de regen weg en de kazerne plat. 'We did a reverse sundance', glimlachte de in turquose geklede en vooral stralende frontvrouw die er ontegensprekelijk veel zin in had en het hele podium tientallen keren afliep. De zon werd bejuicht door een ontketende menigte. Een menigte die uit Florence haar hand at: op haar commando werd er gesprongen, samen gezongen, gedanst en kroop men op elkaars schouder. Simpele trucjes en het werkte, vooral omdat La Florence (Welch) en haar muziek zelf ook aanstekelijk werkten en herkenbaar zijn. Want in enkele jaren tijd reeg ze de hits aan elkaar en bereikte ze een heel breed publiek. Op een vorige editie van Main Square Festival twee jaar geleden maakte ze al indruk in de (toen nog tentgevormde) Greenroom. Nu parkeerde de organisatie haar net voor Pearl Jam op la Grande Scène. Ja, er zijn nog gevestigde namen, maar die moeten het dan ook waarmaken om de rangorde te verdienen. Florence en haar geoliede machine zetten in die twee jaar zevenmijlslaarzenstappen vooruit. Op vele gebieden. Zaterdag waren ze top of the day, of zelfs van het weekend tot dan toe.

Werkte de Greenroom even tevoren super, voor (en op) Izia was het wachten wegens geluidsproblemen. Izïa Higelin is een Franse gitaarrockster met een live reputatie. Ze was aangekondigd als één van de attracties van deze editie van Main Square Festival. En ze was stevig, zowel qua sound als qua performance. Maar we zijn er niet uit of ze straks nog hoger op de ladder klimt. In de gaten te houden.

En dan was het tijd voor datgene waarvoor meer dan de helft van Main Square voor gekomen was en wat we er twee jaar geleden al aan het werk zagen. Toen was het verdict van Pearl Jam niet ronduit positief: te traag, saai, verkrampt in de eigen glorieuze geschiedenis. Met een kwartier vertraging begon den Eddi (Vedder) eraan, fles wijn in de hand, zijn rauwe stem meteen in juiste stemming. Kop twintig jaar na het historische debuut 'Ten' leek Vedder er echt weer schwung en zin in te hebben en zijn fans des te meer. Grunge en PJ, het blijft iets wat je moet kennen om de fles ten gronde uit te drinken, in pakweg twee uur. PJ was goed, heel goed, muzikaal af, qua enthousiasme ook een stap vooruit bij twee jaar geleden. De set was stukken beter opgebouwd, breder grasduinend. De korte politiek boodschap stoorde zelfs niet, de hommage aan Joe Strummer (The Clash) was haast ontroerend.

Maar halverwege haastten we ons toch naar The Rapture, de mannen uit New York City die disco, punk en funk in een rockkleedje stoppen en er leuk mee weg komen. Zelfs met een hit. Eigenlijk bestaan ze al meer dan een decennium, maar het duurde tot nu eer ze in Europa ook wat vasteland onder de voet kregen. Ook zij moesten een twintigtal minuten later beginnen in de Greenroom, maar met een slome en slungelige nonchalance zetten ze de in een modderpoel herschapen weide op een schaatsen. Het weinige volk wel te verstaan, want de rest stond steviger op de harde ondergrond (waar ook wel kleine beken richting afvoer vloeiden) die Pearl Jam deed daveren. Maar The Rapture hield de fans (in spe) in trance en de New-Yorkers genoten er zelf zichtbaar van.

The Rapture had de mensheid tot dansen uitgenodigd en het vervolg kwam met Birdy Nam Nam dat de dag ervoor ook in Werchter afsloot. In België waren ze blijkbaar ok maar kregen ze nog weinig beweging in de Marquee, in Frankrijk zijn ze gewoon gigantesque, die vier dj's! DJ Pone, DJ Need, Crazy-B en Little Mike lieten het vinyl scratchen en maakten er een heuse electroshow van. Trouwens, hun grappige naam haalden ze uit de film ‘The Party’ (uit 1968 met Peter Sellers).

Voor het jonge volkje dat nog kon en wou de nacht en de modder induiken was er in de Greenroom nog The Zombie Kids. Een Turk en een Spanjaard die de volle crisis even doen vergeten en straks alles in hun eerste album gaan bundelen nadat hun eerste single ‘Face’ meteen een hit was, vooral in Spanje dan.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France  

Main Square Festival 2012: vrijdag 29 juni 2012
dag 1 – vrijdag 29 juni 2012 - Editors corrigeren départ in uitgesteld relais

Het eerste weekend van juli, dat is in onze Belgische muziekwereld Werchter, maar steeds meer ook Arras, het Franse zusterstadje van Oudenaarde,  zo’n 60 kilometer voorbij de grens. Main Square Festival is een beetje (veel) mini-Werchter. Deze editie viel het iets minder op, maar de hand van de ‘Schuer’ (Schuermans) is voelbaar aanwezig. Meer dan de helft van bands die in Arras optreden, staan ook in Werchter. Maar niet omgekeerd. Jammer.

Arras,  het blijft toch iets ‘typiquement français’, in alle betekenissen van het woord. Dat ze een stuk of wat Franse groepen programmeren, tot daar aan toe en zelfs alle begrip daarvoor. Maar de site bijvoorbeeld: www.rockwerchter.be spreekt vlotjes in drie talen, terwijl op MSF er naast een Franse ook wel een Engelse versie is, maar klik aub niet op de artiesten, want ‘more info coming soon’. Ook nog na het festival.
En info zoeken, dat was wel nodig, al zitten we nu al jaren in ‘het vak’ en zakken we al vier jaar naar Main Square af. We helpen u – aan de hand van de line up – doorheen een weekendje festivalzomeropening à la Française. Hoewel, een flink pak toeschouwers ‘klappen geweun  (West-)Vloams.’

Veel van die Vlamingen kwamen dit jaar vooral/slechts voor één dag, wegens toch wel een gebrek aan headliners over de volle drie dagen. Arras begon ook een dag later dan Werchter, maar het massale gedrum van boven de grens ontbrak. Om 15 uur trapten The Maccabees, die donderdag in Werchter openden, af, maar veel volk was er toen nog niet. Voor de hele vrijdag gingen trouwens 22.000 tickets over de toonbank, toch een fractie van de Werchter-overrompeling.

In de Greenroom (het tweede podium) stonden dan Lolito (Indie pop/rock zonder nasmaak) en Greenshape (melancholische folk) op de affiche. Twee Franse groepen die – laat het ons zachtjes fluisteren – volgend jaar ook niet op Werchter zullen staan.

De eerste band die wel onze aandacht (even) trok, was The Subways al was het omdat onze oren voor het eerst om dopjes smeekten. Alternatief, zo klinkt het label dat de Londense rockers (drie albums hebben ze al) opgeplakt krijgen en dat was het dan ook zowat voor ons. Een blonde del op gitaar, een ADHD-frontman en wat opgefokte en te luide muziek, al deden ze op een late namiddag allemaal hard hun best om het publiek wakker en opgewarmd te krijgen. Daarbij kondigden ze zelfs aan dat ze halverwege een nummer zouden stoppen om dan het publiek te laten invallen. Hun live performance mag er gerust wezen, maar het was (nog) niet echt ons ding. Het was ook de eerste niet-Franse ‘merci beaucoup’ die we te horen kregen. Zij het niet de laatste. En het compliment ‘amazing festival’ klonk bijna echt …

Daarna volgde de eerste grote naam, zij het van weleer: The Simple Minds. Vroeger klonk het ‘alive and kicking’, nu eerder ‘undead and kicking’. Wij bewonderden en aanbaden ze nog op de Torhoutversie van Werchter zo’n 25 jaar geleden. Ja, zo oud zijn we al. En Jim Kerr heeft het nog altijd: de stem én de trekjes: zijn knievallen, zijn gespeel met de draadmicrofoon. Toentertijd gingen ze het duel aan met U2, nu stonden ze eenzaam retro te wezen op een jong festival.
Maar we konden nog genieten van de oude Schotten. Zoals bij zoveel onderstofte bands was voor hen ook een comeback een latente dwanggedachte. Met ‘5 x 5’ reden ze eerder dit jaar al door Europa, waarbij ze vijf nummers uit hun eerste vijf elpees (tussen 1979 en 1981) opvoerden. Die eerste vier (‘Life In A Day’ , ‘Real To Real Cacophony’, ‘Empires and Dance’, ‘Sons and Fascination/Sister Feelings Call’) gingen in hun tijd aan het grote publiek voorbij, maar met ‘New Gold Dream (81,82,83,84)’ maakten ze hun naam. En die staat nog altijd, al stonden vooraan vooral wat oudere knarren die Jim met zijn Simple Minds ’77-T-shirt nog eens van kortbij wilden zien. En ze speelden ze, die hits van toen (althans een deel: “I will travel”, “Love song”, “Waterfront”, “New Gold Dream”), genietend en wuivend naar de al even genietende voorste rijen toeschouwers.

Onze nostalgie van en naar The Simple Minds deed ons Stuck in the Sound in de Greenroom mislopen, al was het een vrij bewuste keuze om de Franse indie rock band links te laten liggen. Toch arriveerden we wat later in de Greenroom voor het ons onbekende Electric Guest. Een curieuzeneuze-ontdekkingstocht was het. Electric Guest komt uit Los Angeles en de twee vermeldenswaardige redenen om even te gaan piepen terwijl Garbage vijf minuten later zou opstarten waren 1. omdat onze Musiczine-baas verwacht dat we zoveel mogelijk groepen coveren en 2. omdat Electric Guest – ooit in samenwerking met Danger Mouse - vernoemd werd op MTV's lijst van Artists to Watch in 2012.
Funky songs, wat jumpy bij momenten, maar dan weer terugschroevend tot reggaeritmes, maar vooral heel gesofisticeerd synthesisergerelateerd. De frontman is inderdaad een ‘dangerous’ springende muis op scene en er kwam ook verrassend veel volk op af, of was het omdat de wei voor the Greenroom ook daadwerkelijk een weide is in tegenstelling tot de steentjes voor de Main Stage? De hoge stem – Mika-alike - klonk verbazend goed en stevig.

Het was niet onaangenaam, maar de wind blies de Garbagesound richting Greenroom en we gaven toe aan de verleiding.
Een dag eerder hadden de Amerikanen rond de sterke Schotse frontvrouw Shirley Manson met dotje en combat shoes op Werchter al hun vuilbak uitgekieperd. Hun hoogtepunt lag al in de nineties, waar ze toen hits scoorden met “Stupid Girl”, “Only Happy When It Rains” en “I Think I’m Paranoid”, maar het moet gezegd, er zit nog altijd snee op het scherpe lemmet en de songs uit hun nieuwe album 'Not Your Kind Of People' breien de hits netjes aan elkaar. ‘Ma français est perfect, right’? vroeg de zangeres (45 al intussen maar dat was niet zichtbaar) zich luidop af toen ze een technisch probleem moest volwauwelen en dat deed ze deels (behoorlijk) in het Frans. Best een genietbare performance.

Tijd voor een mysterie. Brigitte in de Greenroom. Een mysterie want onze fotografen kregen gewoon geen toestemming om te gaan kieken. En op ‘het net’ valt er ook niet zoveel te vinden, toch niet over deze Brigitte. Maar kijk (en luister), de volle weide (er was ook niets op de Main stage) bood een schouwspel van Fransen die de teksten (naar verluidt feministisch en ludiek) meezongen. Twee frontvrouwen (rood- en zwartharig) in frivole jurken, al waren ze aanvankelijk bedekt in sluiers, geflankeerd door drie man in ’t wit met een zwarte hoed en een stenen geitje op de bühne. Een bizar mysterie dat voor ons onopgelost geraakt, want wat ze brengen leek ons niet meteen opwindend en/of muzikaal interessant. Au revoir dan maar.

We hadden een goed excuus trouwens, want Kasabian was al bezig aan hun opwarmer voor hun Werchterperformance een dag later. De Britten, die vorig jaar al Werchter aandeden en na hun straf debuut in de UK, stilaan sant in Belgenland geworden zijn, openen vrij indrukwekkend. De ‘zwartzakken’ rocken en zetten een stevige set neer. Frontman Tom Meighan weet niet goed of hij nu al of niet zijn zonnebril op moet en als hij niet zingt, draait hij even graag zijn rug naar het publiek. Zijn gitarist daarentegen draagt de set en bespeelt zijn gitaar en het publiek alsof hij meedoet voor een prijs. Nog een prijs, want de groep uit Leicester grossiert intussen in de Awards. En de boys verdienen die voor wat ze brengen. Ze zijn niet voor niets hot.

Maar dan moet de set van de avond nog komen. Na de laatste noot van Kasabian  slaan de Editors aan. Hun eerste zomeroptreden in Europa dat de dag erna gevolgd wordt door het laatste: op Werchter, in België dus, sinds een aantal jaren zowat hun thuisbasis. Maar Arras dus eerst en dit was zelfs geen generale repetitie voor Werchter, dit was af, indrukwekkend, meeslepend en overweldigend. Het rookgordijn met fel wit licht zorgde voor een versluierde aanzet (tot grote ergernis van onze fotografen) en meteen was de juiste toon gezet. Frontman Tom Smith centraal maar zijdelings achter zijn piano kroop van noot één in zijn muziek en kwam er niet meer uit tot de laatste uitgesponnen tonen van “Papillon”. ‘Arras, are you there?’ Yes, they were. Van harte en helemaal uitgelaten, al waren de intieme momenten even impressionant. En dat er een draad niet mee wou, of een micro halsstarrig niet uit zijn standaard kwam, het deerde hem niet. De duim omhoog, naar technicus en publiek, het sierde hem. En zijn optreden. Af dus, zoals we schreven. De strubbelingen in de groep lijken helemaal verteerd, of toch subliem opgevangen.

Het zou moeilijk worden om deze ‘echte headliner’ te evenaren, laat staan te overtreffen. Noch op de main stage, noch in de Greenroom. En zo zou blijken. Het leek alsof The XX gevraagd werd om de boel zachtjes af te sluiten en iedereen indommelend huis- of tentwaarts te begeleiden. De verkeerde keuze qua programmatie, wat ons betreft, al krijgen ze verder overal schouderklopjes over waar ze mee bezig zijn.  De jonge Londense bende schakelde op automatische piloot in een trage versnelling, maar dat lijkt hun handelsmerk. Voor ons niet gelaten, maar liefst niet als runner up van de top of the bill op een festival.

En die top zou (na enen ’s nachts) Justice (moeten) worden nadat we de Engelse elektroband Metronomy hadden moeten overslaan. De dag ervoor hadden de twee vriend-dj’s uit Parijs op Werchter een lauwe ontvangst gekend. Nochtans moet dit dansmuziek zijn om weer wakker te worden en de Fransen smullen daar wel van. Justice is wel zowat het beste Franse exportproduct op dat gebied en valt ook internationaal wel te pruimen. Lekker eighties sounds met een serieuze moderne (lees drum’n’bass en dubstep) dansinslag.

Chase and Status live, de dag erna ook op Werchter, sloot na tweeën af, maar de Britse drum’n’bass lieten wij ook voor wat het was, want er kwamen nog twee volle dagen op ons af.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France