Graspop Metal Meeting 2012 – zaterdag 23 juni 2012
dag 2 - zaterdag 23/06/2012: Brutal Truth, Twisted Sister, Death Angel en Fear Factory tonen hoe het moet!
Primal Fear was de eerste band die ik ging bekijken op het hoofdpodium. De power metal van deze Duitse formatie was perfect om rustig het eerste biertje op te slorpen. En rustig was wel het correcte woord van dit optreden, want ik miste de fut en kracht die normaal uitgaan van hen. Meest in het oog springende nummers waren “Nuclear Fire”, “Final Embrace” uit hun oude materiaal en “Metal is Forever” waarvan het refrein zich direct vast nestelt in je hoofd.
In Marque I was de tijd aangebroken voor Death Angel met hun thrash metal, ook afkomstig uit de Bay Area streek. En het was een uitermate speciale set!! Hun debuut album ‘The Ultra Violence’ werd integraal gespeeld, en zonder overdrijving, dit was om van te smullen! De bandleden hadden er zin in, en zanger Mark Oseguada sprong van de ene kant van het podium naar de andere. Interactie met het publiek was er in overschot en dit was duidelijk zichtbaar in het feestje dat losbarstte voor het podium. Eindigen deden ze met een cover van Black Sabbath getiteld “Heaven and Hell”.
Ik repte mij naar de Metal Dome om de death/thrashband Suicidal Angels aan het werk te zien. Er was verrassend veel volk in de tent verzameld, want ondertussen stond ook Thin Lizzy klaar om hun set af te trappen op het hoofdpodium. Suicidal Angels klonk goed, niet geheel overtuigend, maar ik heb het mij niet beklaagd om hen boven Thin Lizzy te verkiezen. Tja, ik ben nu eenmaal thrashfanaat J
All Shall Perish, een garantie op een klein uurtje beuken, startte om 16u15 in Marque II. Snoeihard, en recht voor de raap, ik heb ze eerlijk gezegd nog niet anders gezien. Luister naar “Gagged, Bound, Shelved and Forgotten”, “Royalty into Excile” en “The Last Relapse” en stel dit voor aan 200km/uur, en dat is de perfecte omschrijving van hun optreden.
Hierna was het opnieuw in de Metal Dome te doen…onbekend is onbemind gaat het spreekwoord, en dit viel er ook aan te zien bij Brutal Truth. Een klein aantal toeschouwers, nog minder dan de helft van de tent, was opgedaagd om deze Amerikaanse grindcoreband aan het werk te zien. Bassist Dan Lilker had het direct in het snotje, want hij was er als de kippen bij om in zijn microfoon de woorden: “You’re definitely NO Trivium fans” te scanderen, wat op het nodige applaus werd onthaald. Grindcore, inderdaad, niet zo gekend waarschijnlijk bij het publiek, maar wat een prestatie was me dat!! Drummer Richard Hoak acteerde zoals een machine, rechtdoor en met de nodige grimassen op zijn gezicht door de concentratie. Er stond een drummer naast mij, en zijn mond viel open van het kunnen van Mister Hoak! Het was dan ook niet onlogisch dat er na het optreden bijna gevochten werd voor zijn drumstokken. Respect man, en de liedjes die ze speelden waren één voor één verbluffend. Hierbij denk ik dan vooral aan “Stench of Profit”, “Sugardaddy”, “Simple Math” en “Small Talk”. Laat hen volgend jaar maar terugkomen.
Van grindcore naar jaja, thrash metal. Exodus maakte zijn opwachting in Marque I, en het volk stond tot buiten de tent aan te schuiven. Aangezien ik nog stond uit te hijgen na Brutal Truth was ik content dat er buiten de Marquee’s grote tv-schermen opgesteld staan om de show mee te pikken. Opnieuw een hitjescarrousel zoals ze onlangs presenteerden in de Trix, Antwerpen met “The Last Act of Defiance”, “A Lesson in Violence”, “Bonded by Blood” en de smaakmaker “The Toxic Waltz”. Puik optreden opnieuw.
Dave Mustaine stond al met zijn gitaar in aanslag, dus dan weet je al dat het de beurt was aan Megadeth. En ja, het gebeurde opnieuw…rotklank, zoals de dag voorheen met Slayer het geval was. Gelukkig duurde het niet lang voordat men de geluidsinstallatie een dreun van jewelste gaf, want na de 2 openingsnummers “Never Dead” en “Headcrusher” stond het geluid op scherp. Oké, discussiëren of Dave al dan niet een goede zanger is daar zondig ik mij niet aan, maar ik heb hem eerlijk gezegd al beter weten zingen. Gelukkig bestaat zijn band al heel lang en kon hij teren op zijn succesnummers “Hangar 18”, “Sweating Bullets”, “A Tout Le Monde” (uiteraard kende iedereen deze tekst en was meezingen een must), “Peace Sells”, “Symphony of Destruction” (wat een riff man in dit nummer) en “Holy Wars”.
Sterke set, zoals vele bands er hadden dit weekend.
En we deden maar door... Wie Dino Cazares en Burton C. Bell kent weet dat ik het over Fear Factory heb. Opener “Shock” beukte direct in de massa en blijkbaar ook in de geluidsinstallatie want hij viel uit. Een technische panne dus, die gelukkig voor ons maar een 5-tal minuten duurde. Onlangs nog maar een nieuw album uitgebracht getiteld ‘The Industrialist’ en dus kwamen “The Industrialist” zelf en “Recharger” aan bod. Maar Fear Factory zorgde vooral voor de nodige agressie en voldoening bij het publiek met hun hits als zijnde “Edgecrusher”, “Linchpin”, “Powershifter”, “Demanufacture” en “Replica”. De industrial beats sloegen in als een bom met de nodige blauwe plekken en moshpits als gevolg. Eén van de uitblinkers dit weekend voor mij!
Veertig jaar Twisted Sister, veertig jaar glamrock, weinig optredens in hun rijkgevulde carrière in België, aanwezig in de originele bezetting…een ‘must see’ dus op Graspop. En ze gingen er vol voor…
De meezingers vlogen je om de oren, en Dee Snider had het publiek in een mum van tijd op zijn handen. Ze trapten af met “What You Don’t Know”, gevolgd door “The Kids are Back”. Het eerste kippenvelmoment tijdens deze show sloeg onmiddellijk toe haha. En de hits bleven komen, terwijl de vurige vijftigers zich amuseerden. “Stay Hungry”, “You Can’t stop Rock ’n Roll” (in your face nu-metal fans), “Shoot ‘em Down”, de meezinger van het weekend “We’re not gonna take it” om dan over te schakelen naar de slow van de dag met de hit “The Price”. Eindigen deden ze met “Burn in Hell” (verplicht om met gebalde vuisten in de lucht te zwaaien), “I Wanna Rock” en “S.M.F.”. Deze band verdiende meer en had gerust de hoogste plaats op het hoofdpodium mogen krijgen. Jongens, hopelijk wachten jullie opnieuw niet zo lang om ons te entertainen! Klasse.
Stijlen in overvloed op Graspop, want na Twisted Sister kwam al het duivelsgebroed samengetroept in Marquee I. Dimmu Borgir kwam, zag en deed je sterven van geluk. “Mourning Palace” van het beste album van deze Noren ‘Enthrone Darkness Triumphant’ zette de toon van een duister optreden, waarna de hel openbarstte. “Spellbound (by the Devil)”, “Kings of the Carnival Creation”, het prachtige “Dimmu Borgir”, “Gateways” (waar de keyboardgeluiden opnieuw van uitstekende makelij waren), “The Serpentine Offerings” en afsluiter “Progenies of the Great Apocalypse” deden het vagevuur verbleken en omhulden de tent in een ware ravage. Thanks to the dark lord!
Limp Bizkit was dus verkozen om dag 2 van het festival af te sluiten. De nu-metal/rapcore van Fred Durst en zijn manschappen lokte veel volk, waarschijnlijk omdat er ook niets anders meer te bekijken was. Toch blijft het wrange gevoel knagen dat deze band zo hoog stond. Oké, hitjes bij de vleet, en deze werden dus ook losgelaten op de meute. “My Generation”, “My Way”, “Break Stuff”, “Nookie” en hun bekendste van allemaal “Rollin’” schalden uit de luidsprekers. Uiteraard ging het publiek uit zijn dak, en zeker als ze dan ook nog eens covers beginnen aanbrengen. Hun 1e cover was “Smells Like Teen Spirit” waarbij ze direct een jam aan toevoegden van “Holy Wars” en “Master of Puppets”. Ook nog werd Ministry aangehaald met het nummer “Thieves”, hun bekende ballade “Behind Blue Eyes” van The Who en het toppertje “Faith”, in bruikleen van George Michael”.
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2012 – vrijdag 22 juni 2012
Graspop Metal Meeting 2012
Musiczine was present op de 17e editie van Graspop Metal Meeting, het metalfestival waar ieder jaar door velen (inclusief mezelf) reikhalzend naar wordt uitgekeken! Maar liefst 135.000 bezoekers, onderverdeeld in 68 verschillende nationaliteiten, waren afgezakt naar Dessel. De organisatie deelde na afloop volgend bericht mee, en ik beaam dat dit een feit is nl. respect en vriendschap heerst tussen de vele metalheads. Moshpitten en daarna een vriendelijk schouderklopje. That’s the way it goes op Graspop Metal Meeting!
Na aankomst mijn eerste avond (donderdag 21/06/2012 en ‘shitty weather’ tijdens de rit, maar gelukkig was het gedaan met regenen bij aankomst, waardoor ons tentje in de droogte kon opgezet worden), was het eerst en vooral tijd voor de jaarlijkse metalparty bij uitstek in de metaldome, waar de 'metal top 100' te aanhoren was. Het vuur werd aangewakkerd met de bekende hits, de nodige hoeveelheid alcohol en de sfeer van 1 grote familie was aanwezig, zodat iedereen goedgemutst de 1e festivaldag kon aanvatten...
dag 1 - vrijdag 22/06/2012: Death metal rules in Metal Dome, ocharme Ozzy!
Ik begon in Marquee I om Skeletonwitch aan het werk te zien, terwijl in Marquee II I Killed the Prom Queen op het podium stond. De black/thrash metal van deze mannen ging erin als een goed Engels ontbijtje na een nachtje feesten en er was reeds een groot aantal bezoekers aanwezig om de band aan te moedigen. De zanger en zijn metgezellen hadden er goesting in zo vroeg in de middag en de moshpits waren aanwezig. Een 40-tal minuten had Skeletonwitch om hun muziek aan de man te brengen en nieuwe fans achter zich te scharen. Nummers als "The Horryfing Force", "Beyond the Permafrost" en "Shredding Sacred Flesh" waren voor mij de uitschieters.
Op de mainstage was het daarna de beurt aan Godsmack. Deze, in mijn ogen, rustige metal met leuke riffs in verwerkt klonk voor mij helaas wat zwakjes om met het nodige enthousiasme onthaald te worden. Uiteraard stonden hun bekende hits als "Awaken" en "I Stand Alone" op de setlist, en dat waren dan ook de enigste nummers die voor voldoende animo zorgden bij het publiek, de 'die hard fans' buiten beschouwing gelaten uiteraard.
De melodische metalcore van Unearth deden de decibels oplaaien in Marquee II en het klonk oprecht vet!! De breaks sloegen je om de oren, de drums deden je aambeeld in je oren trillen en de stem van zanger Trevor Phipps beukte erop los! Aangename set (met o.a. "The Great Dividers", "Endless" en "Black Hearts Now Reign") en na hun 3de visite aan Graspop hebben ze bewezen dat ze een deftige live-band zijn. Volgend jaar mogen ze van mij gerust opnieuw opdraven om zo'n prestatie neer te zetten :-).
De kleinste tent van het festival, de Metal Dome (maar wel de enigste waar binnenin aan de linkerkant een bar gekoppeld is), bracht voor ondergetekende de 1e band van zijn persoonlijke to-do-list aan de man. De Amerikaanse death metal band, met redelijk wat thrashinvloeden in verwerkt, maakte zijn opwachting. Uiteraard heb ik het over Possessed, de live-band bij uitstek (simpelweg omdat ze geen nieuwe platen meer creëren). Strak en beenhard, zoals het moet zijn en klinken dus! De meeste metal liefhebbers weten dat zanger Jeff Becerra in een rolstoel door het leven gaat, maar op het podium is daar echter niks van te merken. Zo vol enthousiasme, energiek en met oprechte trots brengt hij zijn nummers ten hore aan het publiek! Ik heb alleszins staan headbangen op de tonen van "Beyond the Gates", de megahit "Fallen Angel", "The Exorsist" en het toppunt van dit optreden en tevens afsluiter "Death Metal", waarbij honderden kelen samen een ode brengen aan DEATH METAL!
Fantastische show en slim gezien van de organisatie om deze band op de perfecte locatie hun ding te laten doen. Want om eerlijk te zijn, Possessed zou volgens mij minder goed klinken als je hen op het hoofdpodium dropt. Op het hoofdpodium stond tijdens Possessed ook een grote naam geprogrammeerd, want de liefhebbers van lang uitgesponnen gitaarsolo's hebben volgens mij de tijd van hun leven gehad bij Black Label Society, als ik de geruchten mag geloven. Helaas kan een mens zich niet in tweeën opsplitsen nietwaar!?
Nog nagenietend van het vorige optreden trok ik met mijn manschappen naar een ouwe gouwe in Marquee I. Old-school bay area thrash van Sacred Reich, altijd zekerheid van pure klasse. Na hun reünie in 2007 hebben ze opnieuw vele festivals afgeschuimd, maar een nieuwe plaat zit er (voorlopig?) nog niet direct in, en dus kun je spreken van een echte 'touring-band'. Teren op oude hits dus, en wat voor hits..."Ignorance", "Independence", "Love...Hate" van hun debut album 'The American Way', "Surf Nicaragua" van hun gelijknamige EP uit 1988 en de onvermijdelijke ode aan Black Sabbath "War Pigs" die altijd met bravoure wordt gebracht door deze Amerikanen.
Ik ben nog nooit ontgoocheld geweest na een optreden van Sacred Reich, en ook deze keer was dit het geval! Respect en ik hoop dat ze snel werk maken van een nieuw studio-album!
Slash was hierna aan de beurt op het hoofdpodium, en eerlijk gezegd ben ik niet zo'n fan van zijn muziek. Oké, we weten dat hij fantastisch overweg kan met zijn instrument, geen discussie daarover, maar na een tijdje luisteren heb ik het helaas gehad. Voor menig man/vrouw zal het een geweldig optreden geweest zijn, maar mij kon het niet echt bekoren. Opvallend was wel dat hij redelijk wat nummers van Guns n' Roses op zijn setlist had gezet ("Sweet Child O'Mine", "Nighttrain", "Mr.Brownstone" en "Paradise City"). Echter wel handig voor de mensen die zondag niet aanwezig konden zijn ;-). Ohja, en ook "Slither" van 'Velvet Revolver' stond op zijn 55 minuten durende setlist. Ook moet medegedeeld worden dat de strot van Myles Kennedy, tevens zanger van Alter Bridge, aangenaam om horen was.
Rond 17u30 begon Devildriver aan hun set...power en groove, met zanger Dez Fafara in een blitse hoofdrol. Moshpits en een wilde wall of death waren vooral geïnspireerd door Dez die het publiek opfokte om ten strijde te trekken! Stilstaan was uit den boze, al de agressie uit je lichaam persen des te meer. Heel goeie prestatie als je het mij vraagt, met nummers als "I Could Care Less", "The Fury of Our Maker's Hand" en de bekendste hit van deze Amerikanen "Clouds over California". En uiteraard niet te vergeten, deed de stem van Dez ons weemoedig terugdenken aan de goeie oude tijd met zijn voormalige band Coal Chamber. Goed optreden dus, maar dit optreden stond wel niet in mijn top 3 van het weekend.
De volgende groep die aan te beurt was, is namelijk mijn nummer uno!! De Metal Dome maakte zich klaar om opnieuw een toppertje op ons los te laten, en opnieuw werd dit dus een death metalband nl. Obituary!
Alle beukers en hits passeerden de revue...denk maar aan "Threatening skies", "Chopped in Half", "Dying", "Slowly We Rot", "The End Complete", het allesoverheersende "Turned Inside out" en "Blood to Give". De stem van John Tardy klinkt venijnig en smerig, net zoals je hem hoort op de platen van Obituary, de drums en helse gitaren maakten dit pareltje van een optreden compleet. Spijtig voor de fans van de power metal die naar het Zweedse vijftal van Sabaton aan het kijken waren, maar het hoogtepunt van gans Graspop was tussen 18u30 en 19u20 te bewonderen in de Metal Dome. Mijn nekspieren doen opnieuw pijn nu ik eraan terug denk!
In Marque I was hierna de viking metal van Amon Amarth te bekijken, en in Marque II stond de hardcore van Sick of it All geprogrammeerd. Ik ging richting hoofdpodium … Thrashicoon Slayer had hun materiaal geïnstalleerd en ik was benieuwd of hun prestatie beter was dan vorig jaar op Sonisphere festival, waar ze onderdeel waren van de big 4 (Metallica, Slayer, Anthrax en Megadeth). De eerste noten werden ingezet, en toen...toen tja, was het een sisser van formaat. Barslechte klank, mss had de wind er grotendeels iets mee te maken, maar toch, onaanvaardbaar voor een act op het hoofdpodium, en voor zo'n naam waarvan iedere metalfanaat zeker meer dan één album in zijn/haar bezit heeft. Ik ging een stapje dichterbij richting podium, maar helaas bracht dit geen soelaas. Naarmate de set vorderde, beterde de klank wel, maar ik moest mijn oren goed spitsen om de nummers van elkaar te onderscheiden. De setlist was nochtans van topniveau met krakers zoals de opener "World Painted Blood" van hun gelijknamig album, gevolgd door nog een nummer van deze plaat "Psychopathy Red". Het beste thrashalbum ooit 'Reign in Blood' mocht uiteraard niet ontbreken en dus stonden nummers als "Altar of Sacrifice" en "Jesus Saves" op hun schema. Geen Slayer ook natuurlijk zonder te toppers "Angel of Death", "South of Heaven", "Die by the Sword" en terechte afsluiter "Raining Blood". Spijtig van de klank, anders kon dit mss wel één van de betere optredens van het weekend geweest zijn.
In tegenstelling van Slayer was Kyuss Lives! dan enkele niveaus hoger in Marque II. De meesters en grootheden van de stonerrock speelden een puike show. Oké, geen echt metalmateriaal, maar hun muziek ging erin als zoete koek. Snedig gitaarspel die de Marque in lichterlaaie zette en dus de niet-kenners van deze band een welgemeende vinger gaf. Van het repertoire van Kyuss kende ik niet zoveel, maar er was 1 liedje die me nog lang zal achtervolgen nl. “Green Machine”. De makers van dit nummer verdienen een standbeeld.
Na een intro begon “Bark at the Moon” uit de boxen te knallen. The Prince of Darkness maakte dus zijn intrede met eigen materiaal. Hij was trouwens in goed gezelschap want onder de noemer Ozzy & Friends was hij met toppers als Slash, Tommy Clufetos, Blasko, Zack Wylde, Gus G. en Geezer Butler omringd. En laat het nu net deze mannen zijn die de show goed maakten, want zoals de meesten mij wel gelijk zullen geven, Ozzy kon het niet aan. Uit de maat klappen was zijn opvallendste actie, alsook het roepen van “I Can’t Hear You” naar het publiek. De ouderdom heeft hem serieus te pakken, en een groter scherm om zijn teksten op af te lezen zou voortaan niet misstaan tussen zijn materiaal! Maar hey, het is een legende, dus het wordt hem allemaal waarschijnlijk nog een beetje vergeven denk ik.
Soit, zoals vermeld, waren zijn vrienden de max op het podium, en de setlist was om kriebels van te krijgen. Zo werd op voorhand op de site al meegedeeld dat er veel songs van Black Sabbath gingen gespeeld worden, en dit was absoluut niet gelogen. Noem ze maar op: “Rat Salad”, “Iron Man”, “War Pigs”, “N.I.B.”, “Fairies Wear Boots” en afsluiter “Paranoid” waar al zijn gastmuzikanten mee mochten doen.
Uiteraard verloor Ozzy zijn eigen materiaal niet uit het oog, dus mochten liedjes zoals “Crazy Train”, “Mama I’m Coming Home”, “Mr. Crowley”, “Suicide Solution” met de uitstekende riffs, “Shot in the Dark” (leuke meezinger trouwens) en “I don’t want to change the world” niet ontbreken tijdens dit optreden. Om de festivaldag af te sluiten werden de voorste rijen getrakteerd op afkoeling doordat Ozzy de brandslang over hen leegspoot. Wie nog niet wou gaan slapen, kon uiteraard nog terecht in de Metal Dome voor de afterparty!
Organisatie: GMM, Dessel
Na hun wervelende gig op Groezrock van een paar maand terug waren we redelijk ‘psyched’ om de vaandeldragers uit de Fat Wreck stal nog eens bezig te zien op hun clubtour.
In de gezellige setting van de Factor ( Entrepot) in Brugge kon deze last minute show moeilijk foutgaan ...
Klokslag 21u was het toen het kwintet onder aanvoering van Joey Cape het podium innam.
Zoals steeds werd een bliksemstart genomen; ze openden de debatten met "Island of shame" en "Violins", of hoe je een tsunami-effect kan creëren op enkele minuten...
Crowdsurfers, stagedivers, singalongs in een kolkende pit en wat een vibe hing er direct in de zweterige betonnen bunker!
De ideale ingrediënten om er een memorabele avond van te maken , ook al was de kwaliteit van het geluid niet evenredig met de sterke performance van de band...
Uit de rijke backcatalogue werd een ‘greatest hits’ set gedistilleerd die vol overgave door de band gebracht werd en met een enorme respons door het publiek aanvaard werd. Zoals steeds zijn er de nodige fratsen en 'spoken words' tussen Joey en gitarist Chris Flippin; op die manier blijft ieder optreden toch spannend en doen ze gewoon hun eigen ding.
Na een dikke 20 jaar ‘on the road’ is deze bende nog steeds ‘alive & kicking’ en spat de gedrevenheid en intensiteit nog steeds van het podium, niet slecht voor deze bijna vijftigers... De band genoot zichtbaar en loofde ook het publiek voor hun geweldige repliek tijdens de set.
Alle classics passeerde de revue: "Sleep", "Mr Coffee", "Know it all" en May 16 th" … Feest dus!
Dik 80 minuten hielden ze het tempo strak en ging de zaal volledig loos op de snelle melodieuze skatepunkrock. Na een korte break werd afgesloten met het triumviraat: "Alien 8", "Making friends" en de Van Morrison cover "Brown eyed girl".
Brugge daverde, het zweet droop van de muren, Lagwagon was gepasseerd en had opnieuw op ieders gezicht een brede smile getoverd. Laat nu na bijna 5 jaar dat nieuwe album nu maar komen!
Playlist: 1.Island of shame, 2.Violins, 3.Kids don't like to share, 4.Lazy, 5.Weak, 6.After you my friend, 7.Sleep, 8.Razor burn, 9.Mr Coffee, 10.Messengers, 11.Rust, 12.Give it back, 13.Coffee and cigarettes, 14.Sick, 15.Confession, 16.Name dropping, 17.Know it all, 18.Dischords, 19.Angry days, 20.May 16th, bis: 21.Alien 8, 22.Making friends, 23.Brown eyed girl
Organisatie: Heartbreaktunes
TW Classic 2012 – Lenny Kravitz wint klassieker met grote voorsprong
TW Classic 2012
De elfde editie al van TW Classic, een festival in het leven geroepen om nostalgie op te roepen bij veertigers en vijftigers die in hun jongere jaren al wel eens één of meerdere versies van T/W hebben meegepikt en die het nu niet meer zien zitten om tussen het jonge wiet rokende grut te gaan postvatten op allerlei luide en drukke festivals.
Soms lijkt Werchter Classics een beetje op de openluchtversie van Night of The Proms, maar dan gelukkig zonder die bombastische nep klassieke muziek. Doorgaans treden hier grote namen op die op hun retour zijn maar toch ook nog ergens hun portefeuille moeten bijspijzen, want luxe leventjes zijn doorgaans kostelijk. Voor jong talent moet je hier dus niet zijn.
Of wat dacht u van The Scabs ? De heren zijn nu al zo een drie jaar aan hun afscheidstournee bezig en dat blijft maar duren. Waarschijnlijk omdat ze nu pas de erkenning krijgen die ze vroeger eigenlijk al verdienden. Het moet gezegd, ze hebben enkele onsterfelijke songs geschreven en stonden hier wel op hun plaats.
Ook de Westvlaamse rappers van ‘t Hof Van Commerce zullen er zelf van verschoten hebben dat ze al zo oud zijn, hoewel ze nog steeds garant staan voor de beste rap van Belgische bodem.
Amy Macdonald was de snotneus van de dag, het meiske is eigenlijk een eendagsvliegje van 25 jaar oud die haar succes heeft te danken aan één grote wereldhit “This is the life”, het liedje waar iedereen dan ook zat op te wachten en even voor recht veerde, om dan snel terug te gaan zitten want de rest was verwaarloosbaar.
Kaiser Chiefs zijn zo snel gegroeid dat ze na 5 keren Rock Werchter al een soort dinosaurus zijn geworden. De laatste plaat is een misser en creatief is er een volledige stilstand te bespeuren bij deze band. Ons oordeel is dat ze nu toch al te lang op hetzelfde truukje teren en dat ze dringend aan herbronning toe zijn.
De Kreuners zullen we maar als een organisatorische dwaling beschouwen. Ooit ergens in de prille beginperiode zijn ze heel even cool geweest, maar dat mocht toch geen reden zijn om ze hier op de affiche te zetten. Volgend jaar Marco Borsato met ‘dames on the stage’ ?
Ons medeleven en respect voor die ene moedige man die we met een Kreuners T-Shirt hebben gespot. Sterkte.
Dat een klasbak als Sting een concertje kan geven waar muzikaal niks op aan te merken valt, wisten we al lang. De immer goedgeluimde miljonair hield het op het podium zoals steeds vrij sober, een mega show is nooit aan hem besteed en dat sierde hem. Hij kwam gewoon, geflankeerd door een stel rasmuzikanten, zo goed mogelijk zijn liedjes spelen.
Eén en ander zorgde er dan ook voor dat het allemaal een beetje voorspelbaar en dus niet echt verrassend was. De songs werden perfect gespeeld, maar waren zelden van een extraatje voorzien, met enkele geniale passages van violist David Tickell als welgekomen uitzondering. De setlist was een mooie graai uit Stings volledige carrière, met zowel solo als Police werk. Wij hebben Sting hier enkele jaren geleden ook al zien spelen met de toen herenigde Police, en we moeten u eerlijkheidshalve vertellen dat de Police krakers toen veel pittiger klonken dan de misschien wel feilloze maar helaas wat minder vitale uitvoering die ze vanavond meekregen. Toch genoten van vooral het jazzy gekleurde “Demolition Man”, van het nog steeds tot de verbeelding sprekende “King Of Pain” en van het punky “Next to You”, nog steeds onze all time Police favoriet.
Uit zijn solo werk had Sting nogal wat aandacht voor gevoelige songs als “Shape of my heart” en “Fields of gold”, rustige momenten waar het publiek wel vrede mee kon nemen. Een paar zeldzame keren viel Sting ook door de mand met draken als “Love is stronger than justice” en “Desert song”, songs die de grens van de meligheid ver overschreden.
Sting was best aangenaam en genietbaar, maar geen hoogvlieger.
Lenny Kravitz bewees vanavond de enige te zijn die duidelijk nog niet op retour is, zelfs een plaats als headliner op de affiche van grote broer Rock Werchter zou hij met glans doorstaan.
Een loeiend openingssalvo met “Come on get it”, “Always on the Run” en “American Woman”, de Guess Who cover die na al die jaren door Kravitz onsterfelijk is gemaakt, deed het rockgehalte van de dag plotsklaps met 300% stijgen. Het mocht ook wel, want met de gezapige toestanden van daarvoor was de weide al half in slaap gewiegd.
Maar Kravitz en zijn fantastische band hadden niet alleen bruisende rock in huis, er hingen daarnaast nog hevige porties funk, jazz en soul in de lucht. Sly Stone, Miles Davis, Jimi Hendrix, George Clinton, Prince en James Brown, het zijn allemaal (zwarte) grootheden die geabsorbeerd zaten in de universele muziek van Kravitz, hij zal het graag horen.
De soul droop er af in “It ain’t over till its over” en “Stand by my woman”, de hete funk borrelde op in “Black and white America” en “Fly away”, de felle rock gutste er uit in “Fields of Joy”, “Rock star city life”, “Where are we runnin’” en een uiterst explosief “Are you gonna go my way”. Alleen bij de bis “Let love rule” zat de rek er veel te lang in, wat dan ook het enige minpuntje was aan deze show.
Kravitz had voor een knap totaalspektakel gezorgd, het zag er allemaal nogal Amerikaans uit, wat daarom niet ten koste moest gaan van de uitstekende sound en songs. Knappe retro projecties op mega groot scherm, een band met alles erop en eraan, sublieme koperblazers en een wervelende gitarist met hoog Slash gehalte. Kravitz zelf was cool as allways, sex appael intact gebleven (is er bijna 50, maar kan gerust een tiental jaartjes zeuren).
Met mijlen voorsprong het beste van deze editie van TW Classic.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Vanavond konden we twee aparte stijlen aan het werk zien in een organisatie van Democrazy, Gent
Scarlett O’ Hanna - Singer Songwriter
Scarlett O’ Hanna, de artiestennaam voor Anna Muchin, is sinds twee jaar solo gegaan maar maakt verder ook deel uit van de band CobSOn. In 2004 was ze als zangeres nog actief in de pop’n’roll band Montevideo. Ze speelde in het verleden al in het voorprogramma van onder andere Scout Niblett en Laétitia Shériff.
Haar eerste EP ‘Cheap Bling Bling’ is nog maar net uit. O’ Hanna laat zich vanavond begeleiden door piano en gitaar. Ze brengt minimalistische, frisse, eigenzinnige songs waar vocaal niets op aan te merken is. En contraire, Anna heeft een uitzonderlijke stem, die je vastnagelt aan de grond. Haar stem doet denken aan een melange van Florence and the Machine en Norah Jones.
Anna haar keuze om solo te gaan is niet de meest makkelijke weg. Een begeleidende band zou haar vocaal talent volgens mij nog meer in de verf kunnen zetten …
Oscar & The Wolf - Indie/Pop (zie foto)
Nog net vóór de festivalzomer officieel van wal steekt, tovert Democrazy dit uit z’n mouw, Oscar & The Wolf
Ze stonden reeds in het voorprogramma van grote namen als Mogwai, Lou Reed en Warpaint maar konden deze avond rekenen op een volwaardige plaats in de DOKarena. Met hun single “Orange Sky” staan ze momenteel in de Afrekening en hun tweede mini album ‘Summer Skin’ wordt eerstdaags (25 juni) gereleased.
Oscar & The Wolf bestaat uit vier energieke mannen uit Gent, Brussel en Lommel die zomerse, meeslepende en sfeervolle nummers brengen waar je hart van gaat dansen. De band heeft een naturel gevoel van hoe ze klanken kunnen laten samensmelten tot authentieke nummers en zetten op die manier toch wel een unieke sound neer.
De band vormt duidelijk één geheel door elk instrument een volwaardige plaats binnen de nummers te geven. De duozang met de drummer van de band riep een zekere melancholische sfeer op.
Wat hun optreden een extra dimensie geeft, is dat je ziet dat ze er plezier in hebben. Hun mini album ‘Summer Skin’ is een plaatje die perfect past bij de magie van een zwoele zomeravond. Oscar & The Wolf toont aan dat indiepop van Belgische makelij van een hoog niveau kan zijn. Ze sloten de avond dan ook af met een welverdiend overweldigend applaus.
Wie hun nog live aan het werk wil zien in België zal geduld moeten opbrengen tot 18 augustus, waar ze onlangs op de Pukkelpopaffiche zijn toegevoegd. (Al heb je geen glazen bol nodig om te voorspellen dat Oscar & the Wolf binnen de kortste tijd op verschillende podia in binnen en buitenland te zien zal zijn…) .
Ohja, hun nieuwe EP is gratis te beluisteren op de site van 3voor12 …
Organisatie: Democrazy, Gent
Snotneuzen uit Nashville die authentieke southern rock en swamp blues spelen, je komt het niet veel tegen. De twintigers van The Delta Saints hebben al twee veelbelovende EP tjes uit, ‘A bird called Angola’ en ‘Pray On’, en mogen in de Zwerver hun nieuwste nog te verschijnen album in primeur voorstellen.
En ze hebben hun les goed geleerd, hun blues-rock is rechtstreeks uit het moeras geplukt en klinkt scherp en spits. Alles wordt gebracht met tonnen respect voor grote voorbeelden als Muddy Waters, Black Crowes, Allmann Brothers en Led Zeppelin. Doch, in tegenstelling tot enkele van die voornoemde bands, houden The Delta Saints het eerder kort en bondig. Het zijn stuk voor stuk klassemuzikanten, maar ze bewijzen dat niet persé met ellenlange solo’s, maar wel met een hoop lekker rollende en scheurende songs. Een sublieme zanger/slide gitarist en een uitmuntende harmonica blazer zijn duidelijk de uitblinkers vanavond, de rest zorgt voor een aanhoudende drive, voor de nodige spanning en voor een ronkende sound.
Talentvol bandje. Of ze hiermee ver gaan geraken is andere koek.
Deze muziek is niet bepaald hip bij het jonge publiek. Als het aan ons zou liggen wel, want The Delta Saints laten een zeer frisse wind blazen doorheen een genre die in geen honderd jaren stuk te krijgen is. De wereld ligt niet aan hun voeten, wij wel.
Ook te bewonderen in Dranouter, ook weer zo een festival die nogal op roots gesteld is, niet voor hippe vogels dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-delta-saints-22-06-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Nadat hun concert vorig jaar door een stupiditeit van de bookers niet kon doorgaan raakten Thee Oh Sees nu dan toch in De Kreun en dat zullen we geweten hebben. Het viertal uit San Francisco zorgde, nadat ze dat eerder al eens in Trix, Charlatan en AB hadden gedaan, voor een memorabel avondje. Bovendien kregen we er met Thee Marvin Gays en Little Trouble Kids nog twee goeie groepen bovenop. Mooi, maar dan moet men niet proberen om alles in een te strak tijdschema te wurmen. Zo bleek het onmogelijk om tijdig de zaal binnen te raken wat vooral voor het legioen supporters van Thee Marvin Gays frustrerend moet geweest zijn. Deze vier uit Doornik brachten aanstekelijk rammelende garagerock, met heerlijke zang van zowel de bassiste als de gitarist, waarbij het moeilijk stil staan was. The Black Lips zullen ongetwijfeld hun grote voorbeeld zijn maar ik ontwaarde ook de naïeve charme van The Monks en meende zelfs een paar keer de hakkende gitaren van The Demon's Claws te horen. Soms dreigde een nummer wel eens te ontsporen wat evenwel niet kon verhinderen dat dit sympathieke zootje voor een bijzonder aangename verrassing zorgde.
Er bleek niet gek veel veranderd bij de Torhoutse Little Trouble Kids sinds ik ze de laatste keer aan het werk zag in de 4AD. Noisepop die me soms deed denken aan The Kills met een gedreven zangeres (Eline Adam) op de stompbox en een bijwijlen furieus op gitaar uithalende Thomas Werbrouck. Het klonk nog steeds heel opwindend hoewel ik me soms afvroeg of het niet beter zou zijn enkele keren uit het gekende stramien te breken om zo wat meer variatie te creëren.
Zanger-gitarist John Dwyer en drummer Mike Shoun leken wel op weg naar het strand toen ze in hun afgeknipte jeans en fleurige polo het podium opkwamen. Maar van een vakantiesfeer was niet echt sprake, daarvoor ging het er net iets te heftig aan toe. Nochtans kwam het concert van Thee Oh Sees, in tegenstelling tot vorig jaar in de Charlatan, wat stroef op gang en leek de motor eerst wat te sputteren. Dat kwam vooral omdat John Dwyer, eigenzinnig als altijd, ervoor koos om te beginnen met enkele weerbarstige en weinig toegankelijke nummers waarbij dat ijle, hoge piepstemmetje van hem ook niet meteen uitnodigend werkte. De man maakte het zichzelf niet gemakkelijk maar toen hij een wat bekender en meer rockende song inzette ontplofte de zaal meteen, werd er massaal gepogood en waren we vertrokken voor een verpletterende set zonder verdere inzinkingen.
Thee Oh Sees : dat is nog steeds vooral John Dwyer en in De Kreun werd nog maar eens duidelijk wat voor een schitterend gitarist hij is. De doorzichtige gitaar hoog, net onder de kin gehouden, zijn plectrum meermaals in de mond draaiend en bijna in zwelgend en soms als een balletdanser op één been kronkelend, klonk hij de ene keer psychedelisch, dan weer noisy, ruig rockend of ingetogen.
Onvoorspelbaar en toch steeds indrukwekkend terwijl de overige drie groepsleden zorgden voor een stevig karkas. Vooreerst de vervaarlijk ogende Petey Dammit! (armen en hals vol getatoeëerd) op een hypnotiserende, laag gestemde, tweede gitaar. Samen met de immer supergeconcentreerde Mike Shoun op drums zorgde hij voor de onmisbare ruggengraat van de sound, terwijl Brigid Dawson op toetsen en zang de rest van het plaatje inkleurde. Op plaat konden Thee Oh Sees voorlopig nog geen meesterwerk neerpoten maar muziek ervaar je nog steeds het best live en op het podium blijven ze onweerstaanbaar, ondanks de experimenteerdrift van Dwyer. Het zijn echt niet allemaal hapklare brokken die hij serveert en toch kreeg hij gans de zaal in extase. Buiten een paar journalisten dan, die mekkerden omdat hij niet genoeg aandacht aan zijn songs besteedde. Wie de magie hier niet voelde snapt er niets van en zoekt beter zijn heil bij bands als Coldplay of Fleet Foxes, die hebben ‘songs’.
Na een verschroeiende set, waarbij mijn favoriete nummer "Robber barons" gelukkig niet over het hoofd gezien werd, kwamen Thee Oh Sees ons nog één keer verrassen met een ellenlang nummer als bis waarmee John Dwyer blijkbaar de traditie van de jam bands in ere wou herstellen en daar nog mee weg kwam ook. Schitterend muzikant en dan had hij nog niet eens zijn dwarsfluit mee, fluisterde iemand me in het oor. Hij deed het al eens op een eigen plaat en nu ook op de jongste van Mikal Cronin in het nummer "Is it alright" weet hij dit instrument volledig te integreren in de garagerock! Wie doet het hem na?
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Eén van de levende legendes , intussen de 77 voorbij, is dichter Cohen . Sinds dat hij in 2005 ontdekte dat hij werd bedrogen door zijn manager en zijn geld kwijt was , keerde hij terug op de podia. Een wereldtournee van wel 250 shows in 31 landen , werd een groot succes en zorgde ervoor dat de kas gespijzigd werd. De sing/songwriter van een ‘See a darkness’ heeft een nieuwe plaat uit , ‘Old ideas’. Tien doorleefde , warme , sfeervolle songs met een donker kantje over dood , religie , liefde , lust en de donkere kanten van relaties , zoals we dat goed kennen van Cohen . Klankkleur krijgt het materiaal door een toegevoegd instrumentarium en harmonieën van vrouwenkoortjes van o.m. Jennifer Warnes , Sharon Robinson, The Webb Sisters en zijn partner Anjani Thomas.
Een meeslepend album met o.m. een intrigerende versie van “Amen” … zover is hij bijlange nog niet .
Binnenkort terug in het land voor een reeks concerten van een neverending worldtour …
Een fijne debuutplaat alvast van een 23 jarige sing/songschrijfster hebben we hier … Ze is geboren in Ethiopië en groeide op in Espoo (Finland). Ze ontroert door haar summier integer, ingetogen, tintelend, emotievol gitaargetokkel en haar warme , zachtmoedige zuivere stem. Innemend , gevoelig als aanstekelijk materiaal met een zekere melancholie en doorleefde muzikaliteit . 9 songs grijpen terug naar de kleine gebeurtenissen in haar leven. Hier horen we invloed van Joan Armatrading, Marianne Faithfull, Robin Proper-Sheppard en Leonard Cohen. Haar kaalgeplukt materiaal intrigeert . Hou er “No hands”, “The well”, “No death”, “Despair”, “Joe” en “To the bone” maar eens op na …
Het Britse Morning Parade uit Harlow, Essex debuteert met een reeks radiovriendelijke songs. Popsongs , die de Britpop niet verloochenen . Niet voor niks klopte het kwintet aan bij de Blur – Damon Albarn studio’s .
Een mengeling van melancholische en aanstekelijke melodieuze poprock, waarbij men houdt van meezingbare refreinen en ballads tussenin . Pré-stadionrock met brave en vette synthlagen, die een beatje kunnen verdragen . Ze halen grote bands als Coldplay, Snow Patrol en Oasis voor ogen . Qua creatief statement niet echt betekenisvol, maar eentje die met de vorig jaar verschenen EP ‘Under the stars’ met songs “A&E”, “Monday Morning” en de titelsong “Under the stars” onze nieuwsgierigheid opwekte.
Vaardige en broeierige songs horen we hier als “Blue winter” en “Headlights” die de cd openen , meeslepende “Us & Ourselves”, “Close to your hearts” en “Born alone” volgen. Ze worden afgewisseld met de (intieme) pianoballad “Running down the aisle”, “Half litre bottles” en “Monday morning” van de EP. De single “Under the stars” ontbreekt hier niet en is nog steeds die ‘finest worksong’ van de plaat …
De Canadese Claire Boucher is al enkele jaren bezig en krijgt nu de verdiende airplay met ‘Visions’ ; de electro chick , blogger darling en partynimf forceert een doorbraak naar Europa, en als we ‘t goed bijhouden via de catalogue is ze al toe aan de vierde cd .
We hebben hier synthpop die zowel warmte als koude blaast, onder haar hemels, dromerig kinderstemmetje.
Goed verteerbare aanstekelijke synthpop , met drumritmes en pianoloops en uitstapjes ambient, dubstep en r&b, melodieus verpakt. “Genesis” , “Oblivion”, “Symphonica IX” en “Skin” zijn de tofste opnames en weten te raken .
Haar kunstzinnige pop verdient het door een breder publiek ontdekt te worden .
Hellfest 2012 – Sunn O))) trekt de Valley-tent bijna vacuüm
Hellfest 2012
Op de laatste festivaldag was D-A-D (het vroegere Disneyland After Dark) de eerste band die we aan het werk zagen op Mainstage 01. De Denen brachten hun ‘good clean family entertainement’ met een knipoog. Zoals gewoonlijk dus: met ‘tongue in cheeck’. We zagen ze al meermaals aan het werk (bvb. in de jaren tachtig op het legendarische Futurama-festival in Deinze) en ze ontgoochelden nog nooit. Hun zogenaamde cowpunk werkte aanstekelijk en nummers als “Riding with Sue”, “Bad Crazyness” en “Sleeping my day away” lieten een nostalgische glimlach op menige D-A-D-fanmond verschijnen. Leuke start van dag 3.
We bleven niet tot het einde van de set daar we het Zwitserse Monkey 3, een jam-band met een voorliefde voor psychedelische stonerrock, van bij de start van hun gig in The Valley wilden meemaken. Hun voorliefde voor Pink Floyd, Black Sabbath en Led Zeppelin steken de heren niet onder stoelen of banken daar hun sound sterk geïnspireerd is door deze megabands. Hun debuutplaat ‘Monkey 3’ werd trouwens uitgebracht op het Belgische Buzzville Records label en zette hen direct internationaal op de stonerrockmap. We kregen een gebalde set, doorspekt van deze opzwepende stonerrock met een Zwitserse touch en vonden het jammer dat ze er na 50 minuten noodgedwongen moesten mee ophouden. Zeer sterk concert en check ‘em out op het Belgische Yellowstockfestival in Geel deze zomer. Dan kan je zelf aan de lijve ondervinden hoe sterk dit Zwitsers 4-tal live voor de dag kan komen.
In dezelfde Valley-tent stond een uurtje later Acid King geprogrammeerd. Deze band wilden we voor geen geld ter de wereld missen. De tent stond terug barstensvol en het Californische 3-tal liet er geen gras over groeien en spitste ons direct een loeiharde versie van “2 wheel nation” (uit het Acid King III album) in de maag. Zangeres Lori S. typische lijzige stem zat goed in de mix en ritmesectie Joey Osbourne (drums) en Mark Lamb (bas) zorgden voor de perfecte zware ondersteuning. Heavy riffs werden met orkaankracht de Valley-tent ingeblazen en na een groot half uur kregen we nog een kolossale versie van “Sunshine and Sorrow” over ons heen gewalst. Want zo kan je Acid King het best omschrijven: een pletwals van heavy stonermetal. Van het begin tot het einde een schitterend opgebouwde set. Chapeau.
Na Acid King pikten we nog een kleine portie Hatebreed mee alvorens de backstage in te stappen. De Amerikanen uit Connecticut hadden al van bij de start een moshpit in de frontlinies voor elkaar gekregen. Hun metalcore zette het publiek voor de Mainstage 01 in vuur en vlam. Opener “Never let it die”, gevolgd door “Before Dishonour”, “Betrayed by Life” en een loeihard “As Diehard As they come” ging er bij het overenthousiaste publiek in als zoete koek. Daarna trokken we naar de VIP-ruimte waar we op groot scherm nog – tussen enkele Grimbergen biertjes door – nog gretige versies van “Perseverance”, “Defeatist” en “Last Breath” zagen. Hatebreed deed wat van ze verwacht werd: het publiek geen seconde stil laten en ze overspoelen met hun typische metalcore.
Devildriver (de band rond Dez Fafara van het legendarische Coal Chamber) gaf er van bij de start ook een lap op enkele minuten na Hatebreed op Mainstage 02. Daar we nog backstage zaten, zagen we ze enkel via groot scherm maar aan de beelden te zien, ging het er heftig aan toe in de eerste rijen voor het hoofdpodium. Fafara liet geen moment onbenut om het publiek nog meer op te jutten. “Death To Rights” uit hun laatste ‘Beast’-album en uitsmijter “I Could Care Less” waren voor ons het hoogtepunt van hun energieke set.
Op weg naar het concert van Pentagram in de Valley tent kregen we toevallig nog de klassieker “(Don’t Fear) The Reaper” van Blue Öyster Cult te horen. De band stond hun set af te werken op Mainstage 01. Maar veel tijd hadden we niet, daar we zeker in het voorste gedeelte van de Valley tent wilden staan.
Pentagram zagen we twee jaar terug op Roadburn, waar ze zwaar ontgoochelden doordat zanger Bobby Liebling allesbehalve in vorm was. Op Hellfest zagen we echter een herboren Liebling. Goed bij stem, beweeglijker en levendiger dan enkele jaren geleden. En dat bracht alleen maar een positieve noot aan de 50 minuten durende superset van de uit Alexandria (Virginia) afkomstige pioneers van de doom. Pentagram is een mijlpaal in het genre maar kreeg nooit dezelfde erkenning als tijdsgenoten Black Sabbath. Maar wat kon ons het wat schelen. Met Bobby Liebling in topform en gitarist Victor Griffin in een gretige bui is Pentagram een doomband om U tegen te zeggen. En dat konden we een klein uur lang ondervinden in de overvolle Valley tent met een overenthousiast publiek. Pentagram kwam, zag en overwon deze keer. En daar waren we blij om, want hun doom is mega als ze op scherp staan.
Hier de setlist vanop Hellfest: “Death Row”, “All Your Sins”, “Into The Ground”, “When The Screams Come”, “Forever My Queen”, “Sign Of The Wolf”, “Relentless”, “Dying World” en “Wartime”.
In de verte zagen we Mötley Crüe een karikatuur van zichzelf weggeven op Mainstage 01. Spinal Tap was nooit veraf en alle clichés uit het genre waren aanwezig. Niet echt onze ‘cup of tea’ ...
The Obsessed, de band van Saint Vitus-boegbeeld Scott ‘Wino’ Weinrich was onze volgende gig die we koste wat kost wilden zien. Het was blijkbaar de verjaardag van Wino op zondag en als je dacht dat hij deze met een overload aan drank zou gevierd hebben, dan was je eraan voor de moeite. Wino stond scherper dan ooit en zag er allesbehalve dronken uit. Eerder omgekeerd: supergeconcentreerd en gretig als een jonge wolf om het publiek nogmaals te tonen dat The Obsessed meesters en pioneers zijn en blijven in het doommetal genre. De frontman vierde zijn verjaardag door het publiek het mooiste verjaardagsgeschenk terug te schenken: één uur doommetal van de bovenste plank. We konden niets beters wensen. Gezien en goedgekeurd.
En dan was het wachten op het finale concert in The Valley: Sunn O))) stond geprogrammeerd als hoofdact. We hadden ze twee jaar terug al de 013 zaal in Tilburg zien slopen en waren gespannen wat de band dit keer aan decibels had meegebracht. Toen de bandleden rond 23h30 in paterspij het door rook omgeven hoofdpodium betraden en met een oorverscheurend lawaai hun set startten, scheurden blijkbaar buiten ook de hemelsluizen uit hun voegen en barstte een stortvloed aan regen over het festivalterrein. Toeval? Wij denken van niet. Sunn O))) blies van bij de start alle zuurstof uit de Valleytent en trok ze bijna vacuüm. Wat een intense ervaring voor het talrijk opgekomen publiek. Sunn O))) slaagt er telkens in om door hun imposante geluid je ook fysiek hevig te treffen. We zagen trouwens dat enkele festivalgangers noodgedwongen de tent moesten verlaten, daar ze onpasselijk werden door zoveel lijfelijk geweld. We kregen een uur drones, noise en downtuned gitaargeweld van core bandleden Greg Anderson en Stephen O’ Malley, terwijl zanger Attilla zijn keelgat zo wijd openzette, dat je verwonderd was dat zijn luchtpijp het niet liet afweten. Geen drums, enkel nu en dan een akkoordverlaging of verhoging en wat zware keyboardsoundscapes. Zwaarder en luider kon volgens ons niet, tenzij je rekening houdt met Swans in hun hoogdagen.
Toch geraak je bij Sunn O))) concerten telkens in een vreemd soort trance. Je wordt gehypnotiseerd terwijl je lijf en oren je zeggen dat je beter het concert zou verlaten.
Moest Sunn O))) hun gig brengen voor doven en slechthorenden: ze konden de muziek aan den lijve ondervinden en ook meegenieten. Hoewel genieten niet het juiste woord is in deze context. Grappig moment was het op regelmatige basis opsteken van een opgezette reiger door iemand in het publiek. We konden ondanks de ernst van dit concert onze lach niet onderdrukken. Anderson en O’ Malley kunnen het ook nooit laten om tijdens hun gigs een fles rode wijn soldaat te maken. Ook het typische in de lucht steken van hun gitaren in de finale van hun set geeft je rillingen over je volledige ruggengraat.
En wat voor een finale: luid, luider, luidst! En dan plots niets meer … en een applaus dat verstomde daar je het bijna niet meer kon horen door een uur van een overload aan decibels. Indrukwekkend en achteraf louterend. Sunn O))) deed het terug.
Daarna wilden we nog iets van Ozzy Osbourne & Friends meepikken, maar door het barslechte weer buiten kortte Ozzy zijn set met een half uur in en was Mainstage 01 donker en verlaten toen we terug richting backstage liepen. Een backstage die zo vol was, dat we enkele minuten moesten wachten om er terug in te geraken en zo alsnog zwaar natgeregend werden.
We vonden het genoeg geweest en gingen richting camping om er ons wat af te drogen en met tinnitus in de oren probeerden we de slaap te vatten om de dag erop de lange terugweg aan te kunnen vatten. Hellfest 2012 was nog maar eens van start tot finish een schot in de roos en we kijken nu al reikhalzend uit naar de editie van 2013. Hopelijk zien we jullie daar ook!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2012 – Belgen bevestigen op dag 2
Hellfest 2012
Op dag 2 van Hellfest zorgden we ervoor dat we tegen de middag aanwezig waren op het festivalterrein. Temeer daar een klein uurtje later 2 Belgische groepen tezelfdertijd hun set moesten afwerken. Channel Zero op Mainstage 02 en Amenra in The Valley. Het spreekwoord zegt: ‘Kiezen of delen’ en we kozen voor het tweede. We pikten de eerste 2 songs van Channel Zero mee en zagen dat alles goed ging komen. Het publiek ging uit zijn dak. Maar we waren meer geïnteresseerd in wat streekgenoten Amenra zouden presenteren in The Valley. Ze namen onlangs een nieuw album (‘Mass V’) op met niemand minder dan producer Billy Anderson. Hij noemt zichzelf graag ‘producer-engine Ear’, is al sinds 1988 aan de slag en werkte in de loop der jaren samen met meer dan honderd bands. De meest gekende namen van bands waar hij mee samen werkte zijn: Sleep, Swans, EyeHateGod, Melvins, Mr. Bungle en Fantômas. Geen kattenpis dus. Bij aankomst moesten we ons naar voor wringen, zo volgepakt zat deze festivaltent. Blijkbaar slagen de mannen van Amenra er telkens in om nog meer publiek aan te trekken en hun cultstatus hoog in het vaandel te dragen.
Songs ontsponnen zich vanuit een kalme aanzet over dreigende passages tot exploderende erupties van heavy riffs en donkere soundscapes. Het recept waardoor Amenra groot is geworden. Voeg daar nog het jammerende gekrijs van zanger Colin H. van Eeckhout aan toe en je krijgt een uniek spektakel met op regelmatige basis zwaar uitgedeelde precisiekopstoten. Amenra stelde nooit teleur en kreeg dan ook een verdiend hartelijke respons van het talrijk opgekomen publiek, waaronder ook een nest Westvlamingen. Klasse optreden. Setlist Amenra: “Silver Needle. Golden Nail.” // “De Dodenakker” // “Aorte. Nous Sommes Du Même sang” // Terziele.
Een klein uurtje na onze streekgenoten was het de beurt aan Big Business. Het trio uit Seattle bracht hun stoner/sludge metal met de kracht van een voorhamer. Bassist Jared Warren (ex-Karp, Melvins) trok zijn bassnaren bijna in de vernieling terwijl hij zijn stembanden aan diggelen schreeuwde. Coady Willis (ex-Murder City Angels, Melvins) ondersteunde zijn bandmate door zijn drumset alle kanten van het podium te tonen. Wat een talentvolle drummer zagen we hier aan het werk. Met open mond stonden we te kijken hoe hij zijn drumstel binnenste buiten keerde. Scott Martin liet zijn gitaarsnaren als scheermesjes de meest bizarre riffs over het publiek uitstrooien. We genoten vooral van de songs uit hun meesterwerk ‘Here Come The Waterworks’ (2007) Onze favoriet “Hands Up” met een ‘stampede’ schreeuwende Warren, bulldozersong “Grounds For Divorce” en het opzwepende “Start Your Digging” zorgden achteraf voor hevige nekpijn door het constante geheadbang. Maar daar maalden we niet om: we zagen een subliem Big Business optreden en kunnen niet wachten tot ze binnen enkele weken in de Vooruit in Gent dit nog eens herhalen.
Sacred Reich is een trashmetal band die we sinds 1985 nauw aan het hart dragen. En dat de trashers het na al die jaren nog niet verleerd zijn, bewezen ze op Mainstage 02. Het publiek stond geen seconde stil en er werd gemosht, getrasht en geheadbanged alsof elk moment de wereld kon vergaan. Een héél gemengd publiek trouwens: van jonge tieners tot oudere veertigers en vijftigers. Ook de meisjes/vrouwen lieten van zich horen en zien, wat mooi meegenomen was. Zanger/bassist Phil Rind zag dit alles met een brede glimlach voor zijn voeten afspelen. Hij zag dat het zijn publiek met volle teugen genoot en hield eraan om hier en daar goedkeurend en knikkend individuele fans aan te wijzen met zijn typische wijsvingertje. Jammer dat ze slechts vijftig minuten toebedeeld kregen. Te weinig naar onze smaak. Toch kregen we de klassiekers “Ignorance”, “Rest In Peace”, “Love… Hate”, “Crimes Against Humanity” en “Independent” voorgeschoteld. En als kers op de taart gesmaakte versies van de Black Sabbath cover “Warpigs” (opgedragen aan de zieke Tommy Iommi) en uitsmijter “Surf Nicaragua”. Een optreden vol nostalgie en een blij weerzien met deze krasse knarren. Goedgekeurd door ondergetekende.
Een uurtje later duwde pletwals Unsane de Valleytent bijna in de vernieling tijdens een stomend concert. Ze brachten onlangs het loodzware album ‘Wreck’ uit op Alternative Records. Zaterdag moesten ze noodgedwongen gebruik maken van Coady Willis (Big Business), daar drummer Vinnie Signorelli werd opgenomen in het ziekenhuis. Dit deed echter niets af van hun typische loeiharde sound en bevestigde nog maar eens dat Willis een veelzijdige superdrummer is. Zanger Chris Spencer spuwde letterlijk zijn lyrics in de microfoon en met een verbeten grimas trok hij zijn snaren bijna van de frets van zijn gitaar. Elke serial killer of crimineel zou zich gedeisd houden, moest hij Spencer in deze staat kruisen in een steeg in zijn thuisbasis New York. Wat zag die kerel er ‘pissed off’ uit zeg. Bassist Dave Curran zorgde samen met Willis voor een perfecte backup voor het geweld van Spencer. Naast het oudere werk: “Against The Grain”, “Sick” en “Committed” liet Unsane nu en dan een nieuwe song op het publiek los. Hoogtepunt was ongetwijfeld de Flipper cover “Ha Ha Ha” uit hun laatste album en tevens de laatste song van hun set. Een hevig einde van een moordend optreden. Grote klasse. We zien ze binnen enkele weken – samen met Big Business – in de Gentse Vooruit.
En als je dan dacht dat je die dag al alles meegemaakt en gezien had, kwam Yob een uur later er nog een schepje bovenop doen. We hebben ze al uitgebreid besproken tijdens hun optreden op Roadburn en ook deze keer werden we meegezogen in het Yob-universum. Een in bloedvorm zijnde Mike Scheidt breide de machtige riffs aan elkaar terwijl zijn ritmesessie (Aaron Reiseberg op bas en Travis Foster op drums) hem hierin met verve ondersteunde. Yob stond niet als een huis maar eerder als een Egyptische piramide te heersen in The Valley. Scheidt & co zagen dat het goed was en na een goed uur durende heavy doomtrip werden we abrupt uit onze hypnose gehaald. Dit mocht gerust nog een uur geduurd hebben. Yob blijft een fenomeen dat je zeker eens in je leven live moet meegemaakt hebben. Verslavend, verfrissend en kolossaal! Het hoogtepunt van de dag.
We waren dan ook niet ongelukkig dat we hierdoor landgenoten Aborted misten in de Altar tent. We hoorden achteraf dat ook zij ons landje met trots op de kaart zetten bij onze zuiderburen. En dan was het uitkijken naar legende Saint Vitus. Een band met een cultstatus van hier tot in Tokyo en die op menige jeansvest in patchvorm prijkte. De Valley was dan ook te klein en vol met festivalgangers die een glimp van deze cultband wilden opvangen. Gelukkig hadden we tijdig een plaatsje veroverd en konden we genieten van een uur doommetal om je vingers bij af te likken. Zanger Wino (Scott Weinrich) keek nog bozer en intenser dan gewoonlijk en gitarist Dave Chandler kon zijn kunstjes terug niet laten. Gitaar achter de rug, tanden in de gitaarsnaren pluggen: het hoort allemaal bij de act van Chandler en we zijn er weg van. Ze brachten onlangs het nieuwe ‘Lillie: F-65’ uit en het was een lange bevalling, want hun laatste wapenfeit dateert al van 1995 (‘Die Healing’). “Let Them Fall” uit deze laatste schijf kon ons zeer bekoren. Hoogtepunten van de set waren: “Saint Vitus”, “Clear Windowpane”, “Dying Inside” en het lijflied “Born Too Late”. Saint Vitus bewees nog maar eens dat ze dé doomcultband bij uitstek zijn. Een optreden om in te kaderen.
Set list Saint Vitus: “Vertigo” // “Blessed Night” // “I Bleed Black” // “Clear Windowpane” // “Let Them Fall” // “The Bleeding Ground” // “Mystic Lady” // “The Waste of Time” // “Look Behind You” // Encores: “Dying Inside” & “Born Too Late”.
Daarna trokken we richting backstage om via grootscherm nog wat Machine Head en Guns n’ Roses mee te pikken tussen de gesprekken door. Het zag er allemaal goed uit van op afstand en later werd dit ook nog eens bevestigd door de later binnenstromende persvrienden in de VIP-ruimte. Het was goed geweest voor dag 2 en na een slaapmutsje (Belgische Grimbergen) vertrokken we voor een welverdiende nachtrust na een dag vol schitterende optredens.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2012 – 7de editie in een nieuw jasje
Hellfest 2012
We hadden vorige week met onze ‘GMC Explorer Van’ er met plezier terug een kleine 800 km voor over om naar het Zuidwesten van Frankrijk te cruisen voor wat alternatief muzikaal genot. Dat het driedaagse Hellfest jaar na jaar aan internationale interesse wint bij het alternatieve publiek is een understatement. Het Franse ‘Feestje in de Hel’, dat jaarlijks plaats vindt in het pittoreske dorpje Clisson nabij Nantes, werd dit jaar georganiseerd op een nieuwe site. Met een gemiddeld aantal van 35000 bezoekers per dag (wat 10 tot 15000 meer is dan bij de vorige editie) kon men niet anders dan een forse investering doen van maar liefst €800000, waarvan €200000 alleen al naar de opbouw en afwerking van het nieuwe terrein ging. Een terrein dat 14 hectare omvat, wat het dubbele is van vorig jaar. Het uit zijn voegen barstende festival had dit jaar dan ook plaats achter gesloten deuren, m.a.w. geen dagtickets meer te verkrijgen en dus volledig uitverkocht voor drie dagen hels lawaai.
Het was dan ook een beetje wennen aan het vernieuwde festivalterrein op vrijdag. Meerdere podia stonden ergens anders opgesteld en er waren er twee (The Altar en The Temple) bijgekomen wat het totaal dit jaar op 6 bracht. Ook de backstage/VIP ruimte was dubbel zo groot als vorig jaar. Na eerst wat te ‘socializen’ met wat internationale vrienden en een uit Antwerpen afkomstige stagemanager van o.a. Vomitory vertrokken we uit de backstageruimte om wat bands te gaan meepikken op het festivalterrein.
In The Valley, wat ons vast podium zou worden, zagen we halverwege de middag onze eerste verrassing van de dag. The Atomic Bitchwax uit New Jersey gaven een gevarieerde maar gebalde set van een groot half uur. Wat wil je, met ex-leden van groepen als Raging Slab, Core en Black Nasa in de rangen. Het trio Chris Kosnik (bass/vocals), Bob Pantella (drums) en Finn Ryan (guitar/vocals) stonden op scherp. Hun psychedelische stonerrock verspreidde zich als een aanstekelijk vuurtje door de Valleytent. Als we dan toch een hoogtepunt moeten kiezen: geef ons dan maar het hevig voortstuwende “Forty-Five” uit hun ‘II’-album. Een explosie zowel op het podium als ervoor met een uitzinnig publiek op de eerste rijen.
Wie nog meer op een uit de bol gaand publiek kon rekenen was het Engelse Orange Goblin. Een overvolle Valley-tent en overweldigende zanger Ben Ward, die zichtbaar intens genoot van zoveel positieve respons vanuit het publiek. Het viertal bracht dan ook drie kwartier stoner/doommetal van de bovenste plank. Vooral de songs “Acid Trial” en “The Fog” uit hun recente album “A Eulogy For The Damned” kon op veel bijval rekenen. Maar ook het oudere werk “They Come Back (Harvest Of Skulls)” uit het ‘Healing Through Fire’-album en “Blue Snow” uit het ‘Time Travelling Blues’-album werd meer dan gesmaakt door een dolenthousiast publiek. Ondergetekende genoot ook met volle teugen.
Dan was het tijd voor een uurtje excellente street punk van het Engelse, uit Birmingham afkomstige, (Charged) G.B.H. (Grievous Bodely Harm) in de Warzone. En er werd heftig tegen schenen geschopt, niet alleen qua lyrics, maar ook letterlijk in een verhitte moshpit juist voor het podium. We onthouden dat de oude punkratten het niet echt hebben voor de flikken. ‘ACAB (All Cops Are Bastards)’ was een hun leitmotiv. Ook alcohol was een terugkerend onderwerp. Je kon natuurlijk niets anders verwachten van deze oldskool punks. Van alcohol gesproken: op deze Hellfesteditie werden maar liefst 140000 liter bier voorzien, wat maar liefst 40000 liter meer is dan wat op de vorige editie achterover werd gegoten. Hoogtepunt was zonder twijfel “City Baby Attacked By Rats” uit hun gelijknamige debuutalbum van 1982. Streetpunk op zijn best en een puik optreden.
Op de Mainstage 02 bracht Turbonegro hun Noorse ‘deathpunk’ met verve. Totaal anders dan de streetpunk van G.B.H. maar desondanks even aanstekelijk. Het feit dat boegbeeld Hank Von Helvete in 2010 opstapte om bij Doctor Midnight & The Mercy Cult een wending in zijn carrière te maken, deed niets af van dit optreden met nieuwe zanger Tony Sylvester aka The Duke Of Nothing. Grappige songteksten (“All My Friends Are Dead”, “I Got Erection”, …) in combinatie met de typische ‘party-music’ maakten van hun doortocht op Hellfest terug een feestje dat je niet wil missen. Ook hun nieuwste single “You Give Me Worms” werd luidkeels meegezongen door hun Turbojugend-aanhang. Gezien en goed bevonden.
Ook het eerste halfuur Lynyrd Skynyrd (ouwe rakkers uit de 60ies) kon ons bekoren. Hun Amerikaanse seventies rock bracht ook een grote menigte voor Mainstage 01 in vervoering. Iedereen kent wel hun klassieker “Sweet Home Alabama”. Die werd dan ook luidkeels meegezongen …
… Maar we konden niet het volledige concert meepikken, daar we koste wat kost het concert van Hank 3 volledig wilden meemaken. Shelton Hank Williams III is de kleinzoon van countrylegende Hank Williams en een multi-instrumentalist, die zonder verpinken overschakelt van country, via punk naar metal. Hij speelt bas in Phil Anselmo’s legendarische metalband Superjoint Ritual, drumt bij de punkband Arson Anthem (ook met Phil Anselmo van Pantera en Mike Williams van EyeHateGod) en heeft zijn eigen punkmetalband Assjack. Met andere woorden een bezige bij die een overvolle Valley maar liefst 2 uur kon bekoren. Het eerste uur vulde Hank 3 de tent met countrysongs waar een serieuze hoek van af was. Als je dan voor je nog een zootje ongeregeld uit Holland hebt staan, kan de pret niet op. Een uurtje feesten, dansen en gek doen op een mix van punk en country. We konden onze lach niet onderdrukken. Maar na een uur was de pret op, want Hank 3 besloot het roer volledig om te draaien en het laatste uur die typische Assjack punkmetal door de Valleytent te blazen.
We stonden versteend te kijken naar een overvloed aan decibels die op het podium werd geproduceerd. Heavyness in het kwadraat met een volledig ontketende Williams op het podium. Van een omschakeling gesproken. Zelden een dergelijk bizar concert meegemaakt waarop het publiek het ene moment dolenthousiast staat te dansen om daarna verbijsterd te staan kijken.
Toch niets dan positieve reacties vanuit het publiek en van ondergetekende bij afloop.
We hadden geen tijd om deftig te bekomen van Hank 3 want we wilden als afsluiter nog Megadeth meepikken op Mainstage 01. De band rond Dave Mustaine (ex-Metallica) was al een goed kwartier bezig toen we eindelijk een plekje voor het hoofdpodium konden veroveren. We zagen een band die goed op dreef was en onthouden snedige versies van “Sweating Bullets”, “Public Enemy N°1” en het massaal meegezongen “Symphony of Destruction”. Enkel jammer dat Mustaine iets te dronken op het podium stond. Dit deed geen goed aan zijn bijdrage.
Dag 1 zat er op. We vertrokken richting backstage om nog wat na te kaarten en daarna richting camping om wat te proberen te slapen en fris te zijn voor dag 2 …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Nederlands 
Français 
