Couleur Café 2012 - vrijdag 29 juni 2012
Couleur Café 2012
Ruim 76.000 bezoekers ontdekten de voorbije 3 dagen een vernieuwd festivalterrein en genoten van meer dan 50 concerten, Alle artiesten op de 5 podia slaagden er telkens in ‘no time’ in het publiek te begeesteren. Kortom, De 23ste editie van het wereldmuziekfestival Couleur Café was terug een groot succes en staat al jaren garant voor een sfeervol en kleurrijk multicultureel, meerdaags festival; een mix van muziekgenres uit alle windstreken, een gemoedelijke sfeer, fijne randanimatie, flashmobs en een fantastische ‘Palais du BienManger’ (met meer dan 50 world food keukens)
Andere hoogtepunten waren zonder twijfel:
De audiovisuele 3D-projectie op de gevels van het Maritiem Gebouw
De festivaltattoos die elke festivalganger brandmerkte als CC-fan
De openluchtexpositie Cool Art Café waar de natuur letterlijk de gebouwen overwoekerde en het publiek enthousiast meedeed aan de creaties ter plekke
De originele zoektochten naar hernieuwbare energie in het Solidarity Village
De Indische relaxatie massages in de Be Cool zone
De festivalzomer wordt dit weekend eindelijk definitief ingezet. Terwijl Werchter al één dag gitaargeweld achter de rug heeft, maakt Couleur Café zich op om op deze prachtige zomerdag hun podia te laten bezetten door grootheden zoals Lee Perry, NAS en Erykah Badu
dag 1 - vrijdag 29 juni 2012
Psy4 De La Rime
Dit Frans collectief stond voorheen al op één van de podia van Couleur Café. Nog steeds hebben ze een heel eigen stijl van rap. Hun teksten zijn nogal gespierd maar zeker niet agressief te noemen. Onze ideale opwarmer voor deze avond.
NAS
De New Yorkse Nasir Jones wordt beschouwd als één van de meest getalenteerde rappers allertijden. Zijn eerste album uit 1994, ‘Illmatic’, heeft hier ongetwijfeld toe bijgedragen. In tegenstelling tot een paar jaar terug verschijnt NAS dit jaar met een full live band op het podium. Geen slechte keuze als je het mij vraagt. In dit concept klinkt het alvast veel bombastischer en organischer. Gedurende de set besteedt hij heel veel aandacht aan zijn nieuwe album, ‘Life is good’, dat deze maand nog op de wereld wordt losgelaten. Op zich is daar niets mis mee maar hij focust zich naar mijn mening iets te veel op het heden. Zijn klassiekers werden vooraan in zijn set gepland waardoor de aandacht bij het publiek halverwege merkbaar verslapte.
Sharon Jones & The Dap-Kings zijn zonder meer dé sensatie van deze vrijdagavond. Sharon is één massieve brok soul en funk. Deze dame met explosieve stem wordt ook wel eens de vrouwelijke James Brown genoemd. Naast een klok van een stem heeft ze ook geweldige danspasjes in de voeten zitten. Er zou echter geen sprake zijn van een geweldige act zonder haar excellente begeleidingsband, ‘The Dap-Kings’. Samen brengen ze een soort klassieke vintage soul funk sound. Eerlijkheid gebied ons te zeggen dat The Dap-Kings ongetwijfeld het geheel dragen. Het materiaal uit de albums ‘Soul Time’ en ‘I Learned The Hard Way’ komt vanavond pas echt tot leven op het podium. Wat een geweldige act.
Erykah Badu, de soulqueen bij uitstek, kwam maar liefst 40 minuten te laat opdagen. Dit deed ze wel in stijl. Wie al die tijd heeft zitten wachten op haar verschijning zal het zich allerminst beklaagd hebben. De immer sensuele Badu bewijst nog altijd de moeite waard te zijn. Eénmaal miss Badu haar keel openzet, vergeten we al vlug dat we lang op haar moeten hebben wachten. We hebben haar wel al in betere vorm gezien. Daarom dat we nog niet konden laten om deze enige echte headliner op de Titan stage niet helemaal uit te kijken. We laten de souldiva met plezier even links liggen om nog heel even een levende reggaelegende aan het werk te zien. Lee Perry, één van de grondleggers in zijn genre, treedt voor het eerst op mijn zijn zoon Omar. Daarnaast werden zij nog vergezeld door dubsteppionier Adrian Sherwood en de Homegrown Band. Om de Univers Stage terug te vinden laten we ons simpelweg leiden door de niet onaangename geur van pretsigaretten en door de relaxte reggaesound. Spijtig konden we enkel nog het einde meemaken. We hoorden onder meer nog een a capella versie van “Give peace a chance”. Een aangename afsluiter van een geslaagd festival.
Neem gerust een kijkje naar de sfeerfoto’s
http://www.musiczine.net/nl/fotos/couleur-cafe-2012/
Neem gerust een kijkje naar de pics op de CC site http://www.couleurcafe.be
Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel
Le Splendid in Lille is een concertzaal waar je er niet meteen ééntje zou verwachten. Een gebouwtje met een relatief kleine ingang herbergt grotendeels ondergronds een charmant concertzaaltje, en op 3 juli 2012 was dat zaaltje de setting voor het optreden van Stephen Marley.
Na een uitgebreide intro, waarin de Reggae-master zelf nog nergens te bespeuren is, is het zover. Na het huldigen van de Rastafarai-vlag komt Marley, zoals het een ‘Rasta-Man’ betaamd relaxed het podium op, en de sfeer is meteen gezet. Op de vraag: “Do you like Reggae Music?”, is het antwoord dan ook voorspelbaar. Het publiek weet duidelijk voor wie ze gekomen zijn, en het duurt dan ook geen volledig nummer voor de zaal verandert in één deinende massa, en al snel wijst de thermometer “marcelleke” aan. Marley en band (en misschien ook een beetje de lichtman van dienst) kleuren de zaal rood, geel en groen...
Mr. Marley is echter niet alleen gekomen. Hij laat zich voor de gelegenheid vergezellen door ‘Jasmin Karma’. Helaas is haar naam ook het meest interessante. Wat volgt is een weinig inspirerende popsong, die behalve het feit dat toevallig de begeleidingsband van Marley op het podium staat, weinig met reggae te maken heeft. Dat allemaal tot daaraan toe, ware het niet dat Miss Karma ook niet echt in staat is om de toon te pakken te krijgen en heel het nummer zowat onderaan de zanglijn bungelt.
Het publiek trekt er zich gelukkig niet al te veel van aan en de sfeer heeft er niet echt onder te lijden. Ze gaan gewoon verder. Dat Stephen de zoon is van één van ’s werelds grootste reggae-iconen ooit, dat hoef ik waarschijnlijk aan niemand meer te vertellen, maar hijzelf benadrukt dat toch nog even met een ongelooflijk getrouwe versie van papa’s “Buffalo Soldier”. Ook het veelzeggende “No cigarette smoking in my room” kan op de nodige respons rekenen.
Tijd voor afwisseling. Deze keer in de vorm van mondharmonica, en die mens heeft dat duidelijk nog gedaan. Een soort vreemde mix van blues en reggae is het logische gevolg, maar werken doet het zeker.
Al bij al een apart concert, en al zal Stephen (net zoals al Bob’s andere nakomelingen) muzikaal altijd een beetje naast zijn vader gezet worden, Le Splendid heeft er duidelijk van genoten.
Peace man!!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stephen-marley-03-07-2012/
Organisatie: Break Productions, Lille
Mother/Destroyer, een band met voormalige leden van Black Moth en Jon Jones and the Beatniks Movement, brachten hun debuut EP ‘Mother/Destroyer’ eind maart uit. Ze zijn afkomstig uit Leeds waar jaarlijks het beruchte Leedsfestival plaatsvindt.
Mother/Destroyer is een opkomende band, die heel wat meer aandacht verdient. De rode draad in hun nummers is pure energie. Met drie bandleden brengen ze een doordachte chaos aan rock, noise en heavy not metal geluiden. Ze nemen je mee in een waanzinnige wildernis en vullen je oren met non stop noise. Nummer na nummer tonen ze aan dat ze weten waar stevige rockmuziek om draait.
Hun EP telt slechts vier nummers al fluisterden ze me toe dat ze volop bezig zijn met het werken aan nieuwe nummers. Paul Artrocker van Artrocker magazine gaf hun alvast al een plaats in zijn wekelijkse radioshow. Redenen genoeg dus om deze band door uw luidsprekers te draaien!
Je kan hun geweldige EP beluisteren op http://motherdestroyer.bandcamp.com/
Op hun Facebookpagina MotherDestroyer kan je hun updates volgen.
Wie heimwee heeft naar het einde van de ’70 en begin 80 jaren kan zijn hart ophalen aan deze cd. Een heleboel muzikale invloeden bepalen de sound van deze band. Post-Punk, New wave, flarden Joy Division, The Chills en de Velvet Underground, allemaal maken ze deel uit van het geluid van Opposite Sex. Beste nummers zijn “La Rat” , catchy indie pop met heerlijk valse zang, “Dada Creep”, gitaargedreven postpunk en “Vague Notion”, een bijna instrumentaal nummer in de traditie van Television en The Modern Lovers. Zeker een aanrader .
Miike Snow is een popelektronisch trio , bestaande uit twee Zweden en 1 Amerikaan . Van hun debuut onthielden we alvast de singles “Black & blue” en “Animal”. Ze slagen erin sferische, dromerige en beeldrijke melodieuze synthpop te brengen, met een bredere laag, die live forser en krachtiger durft te gaan en kan exploderen.
Ook op de opvolger behoudt het trio dezelfde lijn , en zijn de nummers ontspannend en onschuldig met een groovy ondertoon. Een handvol potentieel singles zijn terug te vinden als “Enter the joker’s lair” , “Vase” , “Bavarian 1” en “Paddling out “ . Op “Black tin box” komt Lykki Li zelfs langs.
‘Happy to you’ biedt lekker in het gehoor liggende pop , waarbij de songs live een handige draai kunnen hebben en leuke interventies krijgen .
Droompsychedelische pop is de term die we het best gebruiken voor Washed Out aka Ernest Greene uit Georgia . Het woord chillwave spreekt hij liever niet uit . Hoewel , dit is sferische muziek bij ondergaande zon : intieme en opzwepende lofi psychedelische synthpop en een zweverige, bedwelmende zang. Een paar songs als “Eyes be closed”, “Echoes” , “Soft” en “You & I” worden sterk aangevuld met galmende synths , percussie , onderliggende drones en zijn niet vies van wat bombast. Ze balanceren ergens tussen M83 en The Aloof .
De negen songs zijn alvast de moeite, hebben troeven in huis en smaken naar meer van deze elektronica wizzard .
Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaren we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Ze werden één van de sterkst onthaalde bands in het voorjaar . Een schot in de roos . Ze bevestigen alvast met hun titelloos album. Django Django (d)jengelt!
Ze leveren een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit. Catchy materiaal, waarbij naast “Default” , “Zumm zumm”, “Love’s dart” en “Wor” intrigeren door de repeterende, aanstekelijke, groovy ritmes .
We horen meeslepend, broeierig, opwindend materiaal door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie.
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën.
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Django Django tapt uit verschillende vaatjes en heeft hét alvast. Live mogen ze de ritmes nog meer laten exploderen. Een tip voor de volgende plaat?!
Get Your Gun bestaat uit broers Simon en Andreas Westmark en Søren Nørgaard afkomstig uit Denemarken. Ze stonden eerder dit jaar geprogrammeerd in Cafe Video waar ze een geweldige liveshow gaven. Eind mei was het dan zover, en brachten ze hun eerste EP uit onder dezelfde naam. Hun nummers brengen een combinatie van rauwe uitbarstingen van energie en monotone drones, in een spectrum van lawaai, wanhoop en passie. Goed te vergelijken met het geluid van postpunk uit de jaren 80, elektrische Americana en de surf noir uit B films. Dit is donkere, sombere rockmuziek geleverd door drie ambitieuze muzikanten.
Je kan hun album gratis downloaden als je naar deze link surft: http://getyourgun.bandcamp.com/
Op Facebook kan je hun vinden onder http://www.facebook.com/getyourgundk
Mummy Short Arms bracht eind mei hun debuutalbum” Old Jack’s Widowless Playhouse” uit, een dik jaar na hun singles “Cigarette Smuggling” en “Change”. Deze laatste werd door THE LIST in november 2011 uitverkozen tot single van de maand. Paul Artocker toonde zijn appreciatie door hun airplay te geven in z’n radioshow en hun te omschrijven als ‘the best band you haven’t yet heard’. Een uitspraak die je na het beluisteren van hun geweldig debuutalbum alleen maar kan bevestigen.
Mummy Short Arms heeft een bezetting van maar liefst zeven bandleden en zijn afkomstig uit Glasgow. Ze vinden hun inspiratie bij bands als Pixies, Talking Heads, Captain Beefheart en Sonic Youth en hun muziek werd al vergeleken met grote namen als The Velvet Underground en Tom Waits.
Allen’s rauwe, gierende stem doet erg denken aan deze van Isaac Brock van Modest Mouse en is dan ook het brandmerk van deze band. Ze brengen nummers die een melancholische vrolijkheid in zich dragen door gebruik te maken van onder andere een mondharmonica, en schurende gitaren die voor de nodige portie geweld zorgen.
Mummy Short Arms past perfect in het kader van een zomerse avond, waar vrienden rond een kampvuur zitten en het leven vieren.
Momenteel zijn er enkel optredens in de UK gepland, maar men kan enkel hopen dat Mummy Short Arms ooit voet mag zetten op Belgische grond.
Je kan hun op Facebook vinden onder deze link: http://www.facebook.com/mummyshortarms
Rock Werchter 2012 – zondag 1 juli 2012
Rock Werchter 2012
dag 4 – zondag 1 juli 2012: Top met Toppers: Florence (Welch) & the Machine , Snow Patrol en RHCP – een crème. Er werden feestjes gebouwd vandaag: punky rock’n’roll van The Vaccines, rollende bluesrock met Kitty, Daisy & Lewis, de Dropkick Murphys’ Ierse punkfolk en ravende, ophitsende hiphop van Die Antwoord . Tot slot kunnen sing/songwriters ook ‘hip’ zijn, o.m. Ed Sheeran palmde the Barn moeiteloos in. Sjie k!
De muziek van Isbells biedt een zondagmatinée met borrelhapjes. Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash, Elliott Smith, Nick Drake, en is te situeren tussen Bon Iver, Iron & Wine en Fleet Foxes. Ze zijn toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’’, die akoestisch ingehouden klinkt, maar net als Bon Iver durft elektrischer, frisser en krachtiger te gaan. Sommige songs zijn breder gearrangeerd, ondersteund van een zacht zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met die ‘Duyster’-dame Chantal Acda . En die afwisseling zagen we in ook de Barn . Veel volk zelfs voor Isbells. Een warm ontvangst en de hulp van het publiek hadden ze , waar nodig, op songs als “Stoalin’” , “Heading from the newborn”, “As long as it takes” en “Reunite” . “Elation” en “Erasure & deat” trekken de sound breed open en klinken zelfs uitermate stevig. Isbells weet hoe een festival aan te pakken en zorgde voor een geslaagde set.
Intussen was The Hickey Underworld , Humo’s Rock Rally winnaars in 2006, én net hun tweede cd uit, bezig op de Mainstage. We hoorden een rauwe, hard rockende, soms verwoestende sound dito video’s . De kaart van rammelende, vettige noisy gitaarrock met screamo achtige stukken trokken ze; soms neigde dit naar een soort killer spaghetti rock’n’roll door de vaart en de dreigende ondertoon . “Zero Hour”, “Whistling”, ”Mystery bruises”, “Blonde fire” en “Future words”, ze zaten allemaal in hun 45 minuten durende set!
‘Tamer animals’, tweede cd van de uit Oklahoma afkomstige Other Lives (Marquee) had onze appreciatie met hun dramatische sferische indiefolk , die richting Midlake, Calexico , Mercury Rev Flaming Lips, Supertramp en Pink Floyd ging. De veelheid aan instrumenten (naast het traditionele instrumentarium, piano, synths, violen, trompet, contrabas, klavecimbel en allerlei soorten cymbalen), was afwisselend en bood subtiliteit en finesse. De in melancholie gedrenkte songs boeiden, waren mooi uitgediept en durfden wel krachtiger te klinken. En de single “Tamer animals” was er eentje om in te lijsten …
De ‘rock’n’roll radio’ van The Ramones weergalmde toen de Britse Vaccines (Mainstage) het podium kwamen opgelopen . ‘One two three four’ … enerzijds onvervalste rock’n’roll, fris, rechttoe-rechtaan , energiek, opwindend, puntig en direct, anderzijds zijn er intens broeierige, opbouwende rockers. Spontaan en ongedwongen staken ze vaart in de songs. De anderhalf minuut durende dynamische instant klassieker “Wreckin bar” vatte het al meteen samen . De nieuwe plaat werd in Brussel opgenomen en lijkt veelbelovend. En natuurlijk ontbraken “Wetsuit” en “Post break-up seks” niet. Vaccines stonden ér! Gunther D (van StuBru) was tevreden .
En met Kitty, Daisy and Lewis (Marquee) was het ‘retro Radio Modern’. Ze werden al sterk onthaald op het BRBF in Peer, door hun frisse, aanstekelijke mix van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s. Heerlijk klonk de muziek van de familie Durham: pa & ma , de twee dochters en hun zoon . Jeugdig enthousiasme, freakness, speelsheid, spontaniteit en kunde ! Brian Setzer, Stray Cats, Jon Spencer , Red Devils, Heavy trash en Boss Hog zouden opkijken. Ook wij waren hier ferm van onder de indruk van deze in de blues wortelende band …
Een andere party was aan de gang op de Mainstage met het Amerikaanse Dropkick Murphys, die gestaag aan populariteit winnen. Ierse punkfolk , energiek en venijnig, opgezweept door twee hitsende bulldogzangers. Het tempo was de ganse set strak en gedreven. Een wild feestje , waarbij refreinen luidkeels werden meegezongen . Twee traditionals ontbraken niet, “The wild rover” en “TNT” (ACDC ) . Een brok dynamiet met een grote pot bier of Guinness. Festival Dranouter mag wel eens aan het lijstje worden toegevoegd; Flogging Molly deed hyet hen al vóór.
En een feestnamiddag was het ... in de Marquee kwam de Z-Afrikaanse raprave sensatie Die Antwoord . Het jonge volkje was al op temperatuur geraakt en hier dweepte het trio met hiphop, raps en loodzware, pompende beats. In een oranje fluoriserende jogging kwamen ze het podium gehuppeld . De beats van DJ Hi-Tek en de messcherpe raps van het man (verbeten/rauw) – vrouw (schril/fijn) duo (Ninja – Yo-Landi Visser) vlogen om de oren . Vet! We onthouden alvast “Fok Julle Naaiers” , Enya’s “Orinoco flow” en “Enter the Ninja”.
Een groot spandoek wapperde op de Mainstage ‘NGHFB’ toen onze Vincent Kompany de Manchester City supporter Noel Gallagher introduceerde. Terecht want City won de beker en zo’n ontmoeting kon men niet links laten liggen . Na de split van Oasis is deze tekstschrijver met z’n High Flying Birds een aardige solocarrière aan het uitbouwen . Goed klinkende Britpop , niet meer , niet minder , met soms aanstekelijke refreintjes, “Dream on” , “If I had a gun” en “The death of you & me”; fijne broeierige, dromerige rockers, mooi uitgebalanceerd, maar gezapig allemaal … Ook zelf geschreven Oasis songs konden niet ontbreken , opener “It’s good to be free” en op het einde twee classics “Little by little” en “Don’t look back in anger”.
Vorig jaar zagen we Beady Eye van broer Liam een maar matige set spelen, Noel bracht het er heel wat beter vanaf , maar een hoofdpodium was ietwat te hoog gegrepen!
In de Barn waar Noel moest gestaan hebben, was een ‘andere’, ‘jongere’ Brit bezig Ed Sheeran. Ongelofelijk wat een aanhang hij al heeft, want de tent zat afgeladen vol voor z’n sing/songwriterpop … Begeleid van z’n akoestische gitaar , een loopmachine (om verschillende lagen boven elkaar te laten horen), drumbeats en z’n innemende stem en raps, palmde hij moeiteloos de tent in . Tja een link naar Rodrigo y Gabriela was gemaakt bij het vingervlugge gitaarspel en de gitaar als bassdrum; Beatboxen deed hij ook. Gedegen vakmanschap, gezien de charismatische zanger op elegante wijze kleppers als “Lego house”, “You need me , I don’t need you“ en “A-team” afvuurde. Een bard in verschillende sing/songwriting stijlen, die z’n publiek animeert … In het najaar in de AB te zien (voor een goede 2000 man ) en in Lille, La Péniche du Pianiste ( btw een boot , waar maar 70 man een artiest kan zien!) Onze keuze is gemaakt
En nu regelrecht naar de headliners op de Mainstage . Op drie jaar tijd zijn het Britse Florence Welch & the Machine groots geworden . De twee platen ‘Lungs’ en ‘Ceremonials’ bevatten beiden een rits hits die indiegothic als best gemene deler hebben, niet vies van wat bombast en theatraliteit .
Muzikanten in het zwart gekleed , zwarte gordijnen en kerkramen stonden opgesteld. Vooraan Florence Welch, een flamboyante bosnimf, in een even stijlvol zwart kleed met open rug. Ze dartelde, huppelde en gleed over de stage naar haar publiek . Vocaal drong ze je hersenpan binnen met haar betoverende, heldere, indringende stem . De songs zijn poppy, melodieus, toegankelijk en behouden een zekere mystiek. Grootse arrangementen , een harp en backing vocals vullen aan . De belangstelling en de respons was enorm; de songs konden een volle weide aan ,en hebben een zangeres die de massa weet op te zwepen . Een juiste keuze maakte ze: “Cosmic love”, “Rabbit heart”, “Spectrum”, “Never let me go” , “Shake it out” , “Dog days are over” en “No light no light” … Meeslepend en opwindend …. De dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering zouden met wijd open mond toekijken …
Aan de top van de affiche hebben we Snow Patrol , één van de meest charismatische bands van de laatste tien jaar . Gary Lightbody en de zijnen: altijd open , vriendelijk, sympathiek, meegaand, optimistisch en gemotiveerd . En dàt doet deugd op een festivalweide , want dan gaat het publiek er ook voor .
Dit is een band met een hoge aaibaarheidsfactor , uitgegroeid tot een wereldgroep, en men zal hen niet snel betrappen op enige kapsones of sterrengedrag. Eenvoud dus. Terecht zijn zij de ‘bijna’ afsluiter van het festival, en net als bij Florence kan je zeggen dat ze al reeks radiohits bij elkaar hebben met meezingrefreinen om de set ruim een uur te vullen. Mooie projecties zagen we op de achtergrond . Lief en aangenaam allemaal.
En die reeks nummers noemen we graag op: “Hands open”, “Take back the city”, “Crack the shutters”, “This isn’t everything you are”, “Run”, “In the end”, “Shut your eyes” , “Chasing cars” , “Called out in the dark”, “Fallen empires”, “Just say yes” en de twee duetten: het sfeervolle “New York” met Ed Sheeran en een huiverende “Set the fire to the third bar” (op plaat met Martha Wainwright) , maar live – als ze in België zijn – met Eva De Roovere. Opnieuw zeer geslaagd!
En we werden goed gesoigneerd: Geruststellend … The Red Hot Chili Peppers zijn als vanouds opgedoken . Hoewel de laatste studioplaten, dito live sets ‘genen vetten’ meer waren en zij bij hun vorig optreden (2006) weinig peper op de tong en in de broek hadden , klonken ze zelfs vervelend; we konden het ergste vermoeden, maar kijk , Kiedis – Flea – Smith hebben er een goed ‘jonger maatje bij, Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde en de set niet in de kiem smoorde . Een vijfde lid vulde aan.
Niet al te veel recente slepers, gelukkig maar , de sfeervollere aanpak werd eerder opgeborgen. Ze konden de doortastende smaak van een chili pepper laten indringen. Rocken deden ze! Klassemuzikanten deze keer! Wild om zich heen springend, exploderende ritmes en stevige rauwe, funky en melodieuze jams . Op die manier boeiden en walsten ze met songs als “Can’t stop” , “Scar tissue”, “Dani California”, “I like dirt”, “Under the bridge”, “Californication” en “By the way”; enkele nieuwe “Monarchy of roses”, “Ethiopia” en “The adventures of Rain Dance Maggie” pasten mooi in het rijtje .
Een paar grappige interventies tussenin van Flea en een geconcentreerde Kiedis … Dolle vijftigers, die er nog een ‘Bloodsugarsexmagic’ bis aan toevoegden met “Give it away” als hoogtepunt. Hun retour ticket haalden we eerst boven , maar hebben we nu wijselijk opgeborgen.
Een Rockend Werchter kon worden besloten en … dat knalde met vuurwerk . Tot volgend jaar
Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2012 – zaterdag 30 juni 2012
Rock Werchter 2012
dag 3 – zaterdag 30 juni 2012: Een stevige bries ‘80s blies er met Simple Minds , The xx en Editors , die zelfs 10 kaarsjes op de stage hadden staan . Alabama Shakes en M83 brachten je in extase in de Marquee en met Chase & Status is de opvolging klaar van de Chemical Brothers en Underworld
De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow (Marquee) had een vijfkoppige band bij zich en maakte ons zachtjes wakker met z’ n intimistische , dromerige, broeierige folky americana pop , die door de bredere aankleding fris en aanstekelijk kon zijn . De laatste plaat ‘Early in the morning’ zorgt voor de definitieve doorbraak en z’n zachtmoedige fluwelen stem gaf elan . Met Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan stevens in z’n achterzak, levert hij een handvol fijne songs af . Heel wat volk was al aanwezig, wat McMorrow een onwennig gevoel gaf , maar de ietwat schuchtere zanger was zo vroeg op het middaguur ontspannen genoeg om telkens een amicale draai te geven .
En in de Barn bleef het nog even gezapig met rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop van Michael Kiwanuka , die dit jaar definitief doorbrak met een handvol sfeervolle hits en die kregen we hier allemaal te horen als “Home again” , “Tell me a tale” en “I’ll get along”. Met een knipoog naar “Albatross” van Fleetwood Mac, werden we meegevoerd naar een droomwereld , een terrasje bij valavond met een cocktail in de hand . “Always waiting” smaakte hier het lekkerst. Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken hoorden we, songs in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.
Het Amerikaanse Alabama Shakes (Marquee) heeft een zangeres Brittany Howard, om U tegen te zeggen . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma , uitstraling en beschikt over een gouden stem, die alles aan flarden kan doen springen … indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Haar mondbewegingen spreken boekdelen en hun fraai aanstekelijke garagerock en rollende bluesy soul pop raakte , en is te situeren bij een Black Keys , White Stripes, Sharon Jones & The DapKings en Bellrays. De gespierde, energieke en meeslepende songs van hun debuut ‘Boys & girls’ met de broeierige, huppelende en exploderende ritmes, en die frisse “Hold on” single voorop, werden er praktisch helemaal doorgedraaid.
The Alabama Shakes hadden de juiste toon gezet voor een namiddagje rock’n’roll … Op de Mainstage hadden we de jonge wolven Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), Black Box Revelation , en die doen waar ze goed in zijn: rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Ze zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze vorig jaar een nieuwe plaat uithadden, ‘My perception’ , speelden ze een ‘Best of’ , rock’n’roll ‘pur sang’ van “Do I know you”, “Rattle my heart” naar “Gravity blues”, “Never alone”, “High on a wire” tot “I think I like you”, “Set your heart on fire” , “My perception”, en het onstuimig opbouwende “Sealed”. Cheers!
De lekkere muziek én het ontspannend concert van Noah & The Whale (Barn) blijft in m’n geheugen geprent! Vooral de meezing/fluitende popsongs "Tonight's The Kind Of Night" en "L.I.F.E.G.O.E.S.O.N" zijn schitterend. In mooi stijlvol pak speelden ze even stijlvol heel veel moois. De ietwat terughoudende , houterige zanger was geen afbreuk aan het geheel. Integendeel. Tot mijn grote verbazing zong het publiek zowat alle nummers feilloos mee. Eén van de hoogtepunten m.i. die dag en voor ons RW weekend. (met dank aan Danny)
Wolfmother (Mainstage) is wat van z’n pluimen verloren . De heerlijke pot onvervalste seventies retro hard-rock werd na de eerste songs “Woman” en “California queen” teveel omfloerst met psychedeische tunes en meeslepende ritmes , die de vaart en de aandacht deden verslappen. Alsof Black Crowes op hun beurt kwamen meedoen voor een langgerekte jam op “Dimention” en “White unicorn”. Respect voor de weelderige haardossen en langharigen van de band, maar hun rock’n’roll was een beetje téveel losvast en téveel een kosmisch ei . Met een song als “Colossal” rockte het zoals Wolfmother moest rocken … Gemiste kans …
In onze jeugdjaren waren zij met U2, Peter Gabriel, Eurythmics niet weg te denken op de T/W –se weide . Simple Minds (Barn) hebben de laatste jaren maar weinig soeps meer uitgebracht tot Kerr – Burchill even de eerste 5 platen afstoften en op tour trokken; onder een‘5 x 5’ formule, waarbij ze vijf nummers uit die elpees (tussen 1979 en 1982) zouden opvoeren (‘Life In A Day’ , ‘Real To Real Cacophony’, ‘Empires and Dance’, ‘Sons and Fascination/Sister Feelings Call’, en ‘New Gold Dream (81,82,83,84)’, dé doorbraak naar het grote publiek). Een paar maanden terug kregen ze in het KC de nostalgici en 80s geïnteresseerde jongeren op de knieën. Nu konden ze maar een beperktere reeks voorstellen, maar ‘waaaw’, hier hadden we een gretige band , die bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn. Het vuur werd aan de lont gestoken met grootse versies van “I travel” , “Celebrate”, “The fear of God” uit hun derde cd. Kerr bespeelde en omarmde z’n publiek, huppelde, sprong en danste heen en weer , maar gelukkig liet hij die grootse gebaren en lang uitgesponnen ‘oohooh’ s’ achterwege .
In dit concept telde de waverockende sound met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . Niks anders dan sterk materiaal hoorden we, “Love song”, “The american”, en enkele ‘New gold dream’ hits als de titelsong, “Someone, somewhere in summertime” . “Waterfront” van het verderop verschenen ‘Sparkle in the rain’ rockte en de obligate “Don’t you” en “Alive & kicking” van latere platen is hen vergeven tijdens een festivaloptreden , gezien de obscure opener “Moscow Underground - een nummer uit ‘Graffiti soul van 2009 -, perfect paste in hun dark ‘80s.
Zoals de Simple Minds vandaag klonken, zouden de zwarte t-shirt, hemd of jasje van vele waverockende bands verbleken , want in dit concept speelden de Simple Minds strak en beregoed! Eén van de hoogtepunten op dag 3. En volgend jaar mogen zij dit gerust overdoen op een TW Classic!
En kijk ,één van die bands die houden van een zwarte tenue zijn de uit de UK afkomstige Kasabian (Mainstage), die gestadig in ons landje aan hun succes hebben gebouwd . In Engeland zijn ze ‘hot’ , hier hebben ze nog niet die status , wel in wording, en daar zit het laatste werk voor iets tussen . De handvol singles “Days are forgotten”, “Where did all the love”, “Clubfoot”, “Re-wired” en “Fire” ontbraken niet . Zanger Meighan en gitarist Pizzorno kregen het publiek naar hun hand . Enkele jaren terug was dit ook het geval. Er werd gedanst en refreinen werden meegezongen . Het tempo trachten ze zo hoog mogelijk te houden , wat te horen was in de elektronica boost, de ophitsende gitaren en de drums op “Switchblade Smiles” en “Vlad The Impaler”, die het publiek opfokten . Op deze nummers ontplofte Kasabian en ging met een overwinning naar huis!
Het is snel gegaan voor Marcus Mumford en z’n Sons (Mainstage). De tijd van kleine zaaltjes was in 2010 definitief voorbij toen de onbevangen speelse, frisse indiefolkende songs met die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht ongekende hoogstandjes kende, “Winter weeds” , “Little lion man”, “Roll away your stone” , “The cave” en “Awake my soul”. Songs die door een afwisselend instrumentarium gedragen worden , en tintelen door banjo, mandoline en accordeon. Deze songs waren ook op de Mainstage prijsbeesten , die iedereen in actie bracht: handclaps, heupwiegen, springen en dansen.
Het is nog even wachten vóór de nieuwe cd verschijnt , maar het lijkt erop dat de band kiest voor een sfeervolle, intiemere aanpak door een ingehouden instrumentarium en een fijne samenzang . Op zich goede songs, een acapella ingehouden “Lovers eyes” , “Lover of their light” en “Ghost that we knew”, maar niet genoeg om iedereen over de streep te trekken op de grote festivalwei. Misschien moet Mumford & Sons eenvoudigweg terug naar die knusse clubzalen?!
Respect voor Marcus want het had weinig gescheeld of ze moesten de show cancellen door z’n gebroken hand. Een vervanger nam Marcus’ taak van gitaar, mandoline en drums over .
De Fransman Anthony Gonzalez aka M83 (Marquee), is al een tiental jaar bezig en breekt nu definitief door met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . ‘chillwave/elektronica’ wordt het omschreven , niet vies van kitsch en bombast. Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats. Live een gretig spelende band en een bevallige zangeres op synths. Gaandeweg werden we meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die een ‘red bull booster’ gevoel bezorgde , de dansspieren aansprak en ontplofte op de single “Midnight city”. Heerlijk zoiets, lagen elektronica , gitaren, percussie en galmende zanglijnen . Het afsluitende , opzwepende “Couleurs” klonk verbluffend en kreeg uitzinnige reacties. We waren gewaarschuwd toen we de band in het clubcircuit zagen ; op een groot podium werden we op uitnodigende wijze meegevoerd in hun aparte rijk beladen sounds , beats en klankkleur.
We waren verwonderd dat de Britse The xx (Mainstage) zo hoog op de affiche stond op het festival , maar soit , vorig jaar deden Portishead het hen voor en ook op MSF stonden ze zelfs nà Editors . Zo zie je maar. Niet getreurd , we hadden meer (adem) ruimte en konden intens genieten van hun soort ‘pop noir’, fluisterpop ( een spaarzame mix van indiepop, postpunk, ‘80’s wavepop en r&b), die onverwachts een aardig decor meekreeg van het zwaarbewolkte weer en regendruppels . Een prachtig uit de hemel geworpen sfeerbeeld voor het trio, dat intrigeert door een minimum aan middelen een maximum aan intensiteit creëert. Ook de stijlvolle zwart-wit beelden en hun indringende blikken behoren tot de entourage.
Na twee jaar mogen we nieuw werk verwachten en dat werd netjes verdeeld in de set . Toch wel iets apart , die xx , met hun ingehouden spannende, dreigende songs, door een spooky glamrockend gitaarspel, - getokkel, verdwaalde donkere bluesrock’n’roll, wave basstunes en gestripte synths en toetsen . De duetten van Madley Croft en Sim zijn in een soort half brabbelende vertelzang . De ‘oudjes’ “Islands” , “Fantasy”, “Crystalized” en “VCR” ontbraken niet , de nieuwe songs klinken veelbelovend en op het eind kregen ze slepende, diep dreunende beats en tunes . Vele bedankingen kregen we en intussen was de invallende duisternis een bijkomende hulp om hun sound te doen huiveren . Een zaalconcert zal niet uitblijven …
Een ontgoocheling was toch wel het optreden van het indierockende Incubus (Barn). Een tiental jaar geleden, remember "Are you in" zagen we hen nog schitteren in de Marquee.
Nu was het bijna één gitaarbrij aangevuld met draaitafelbeats en de screamozang van Mike Einziger. Ondanks veel goede wil en navenante inspanningen konden deze Californische heren niet meer overtuigen ... De belangstelling en respons was matig … (met dank aan Danny)
België houdt van Editors en Editors houden van België (Mainstage). Een beetje een verhaal gelijklopend met Muse , ook zo’n groots geworden Britse band die we volgend jaar hier wel zullen tegenkomen. Een gewonnen match dus als je al het hartje van elke Belg hebt veroverd; als dank hiervoor werden tien kaarsjes uitgeblazen en trakteerden ze op een ‘Best of’: muzikale stroomstoten met “Racing rats”, “Bullets”, “Smokers outside hospital doors”, “Blood”, “An end has a start” en “Munich”. De pianoloops en de zacht dreunende electrotunes van de single “Eat raw meat - blood drool” van de laatst verschenen cd’ In this light and on the evening’ is eerder de ingeslagen weg voor een paar nieuwe songs . Tom Smith is knuffelbeer, maar na de laatste plaat is er in de bezetting toch wat veranderd: gitarist van het eerste uur Chris Urbanowicz (muzikale meningsverschillen?) is er niet meer bij en de bassist Russell Leetch is praktisch niet te herkennen. Naast het derde vaste lid Ed Lay vult een toetsenist aan.
“This is now your song” … het intimistische “No sound but the wind” was speciaal voor onze Jason , die het twee jaar terug zo intens stond mee te zingen; het pompende, dansbaar scheurende en dreunende “Papillon” blies in één ruk de tien kaarsjes uit . Topact!
Chase & Status (Mainstage) stonden vorig jaar garant voor een dansfeestje in de Marquee en wilden een vervolg verhaal breien op de Mainstage van Pukkelpop . Maar dat verhaal ken je onderhand wel . De Londense DJ’s Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard staan nu verdiend op het grote podium van Rock Werchter. In de hip-parade waren we al te vinden voor de aanstekelijke nummers “Let you go” , “Credits” , “Blind faith” en “Fashing lights”, die hier in een Prodigy drumandbass/breakbeat/dubstep achtige drone werden gedraaid. MC Rage hitste het publiek op , gooide er nodige ‘one liners’ tegenaan, porde aan tot moshpits en zalfde met ‘good music for good people’ … en het klonk hard & harder . “Killing in the name of” haalden ze door de mallemolen . “Smash to Pieces” , met een zanger op scherm, bouwt op en ontploft. Gastzanger Liam Bailey brengt krakers “Big man” en “Blind faith” . Feestje dus… De tijden van Underworld en Chemical Brothers behoren door acts als deze tot het verleden …
Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2012 – vrijdag 29 juni 2012
Rock Werchter 2012
dag 2 - vrijdag 29 juni 2012: ‘Rock Werchter rockt’ … in de beste zin van het woord met een ‘school out party’ van School Is Cool en een stampvoetende Gossip. Jack White , dEUS en Pearl Jam zijn klassebakken van de oerwortels van de rock . Fraaie muziek hadden we van de bevallige dames van Katzenjammer en van Lana Del Rey . De Balkan pop van Beirut blies ons een gemoedelijke nachtrust toe …
Nog maar is de ‘school’s out’ voor de studenten of daar komt School Is Cool aandraven . Hip zijn nu zeker want al vroeg op de middag hadden we een volle Barn voor deze Rock Rally winnaars van twee jaar terug . Hun debuut ‘Entropology’ is een schot in de roos met aanstekelijke, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie . Ze hebben al een handvol onbevangen, onschuldige, frisse, springerige en lieflijke singles afgeleverd, die hier net als de andere songs speels, dynamisch en enthousiast gespeeld werden.
“The world is gonna end tonight” en “Car backseat parking “ namen een rol als ideale wekkerradio op. En het zat goed , heel goed zelfs, met deze zelfverzekerde, super gemotiveerde band; wat een ‘positive vibe’ en uitstraling! Duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel droegen.
Heerlijk zoiets met een kleurenpalet aan sounds , opzwepende percussie en ‘circle pits’; noem maar op met een hitsende reeks “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town”. School Is Cool was erg onder de indruk , ging ervoor en genoot van het dolenthousiaste publiek. Meteen top !
Jaren hebben ze aan de weg van het succes getimmerd . Ze spietsen een ‘afternoon delight’ aan flarden. Een zware nacht werd onmiddellijk verteerd bij de bulldozerrock met brains (= unieke mix van metal , hardcore en stonerrock) van Mastodon (Mainstage). ‘Hunter’ is de doorbraak die de doorsnee rockliefhebber makkelijker over de streep moet trekken. Als een pletwals raasden ze zo vroeg in de namiddag over ons heen . Een ‘wall of sound’ van wilde , opgefokte stieren met een gouden hart. Een potige, loodzware set met Mokerslagen van songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” . Net als op Werchter Boutique , een maand terug, daverden zij over het publiek heen .
Was me dat een overstap naar de ingetogen , ontroerende , verstilde pop van Perfume Genius (Marquee)... Respect voor Mike Hadreas aka Perfume Genius, die van de intieme sfeer van de kleine clubs moedig in het festivalcircuit stapt . En erin slaagt de aandacht ‘close’ te houden met die minimaal gehouden , spaarzame composities; het zijn aangrijpende, rakende, kwetsbare songs op piano, gedragen door z’n innemende, voorzichtige, zachte, fragiele soms hoog uithalende vocals op z’n Antony Hegarty’s.
Hij wordt aangevuld op synths/piano/toetsen door tweede man en vriend Alan Wyffels en een drummer/gitarist, die het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte bieden. De songs zijn gebaad in melancholie en kunnen moeiteloos meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas. Muzikale pracht en schoonheid voor wie er voor open staat ; hoogtepunt hadden we met de ‘quatre mains’ van “Learning” en “All waters” en bij de nekvel grijpende “Mr Peterson” en “Katie”, die zo goed als solo werden gespeeld.
Eén van de nieuwe revelaties binnen de rap wordt hij omschrijven, Wiz Khalifa met name (Mainstage), maar eerlijk gezegd kon deze jonge gast in opperbeste stemming maar weinig bekoren; hij mag dan nog gelinkt worden aan Jay Z, Cypress Hill en Snoop Dogg.
Hij was alvast goed begonnen met z’n DJ & z’n band in songs “When I’m gone”, “Cabin fever” en ”Gang bang” , maar dan verloor hij en z’n band zich in oeverloos gemekker en mellow, laidback sounds. De ‘make some fxx noise’ , ‘put your fxx hands up’ , ‘some shit’ en ‘love & peace’ verveelden op den duur en brachten de vaart volledig uit het concert . “smoke them” kwam hier volledig tot zijn recht …
De vier Noorse deernes van Katzenjammer zagen we al een twee keer aan het werk, op Festival Dranouter en in het clubcircuit; zij zorgden steeds voor een leuk feestje met hun aantrekkelijke, aanstekelijke, folkloristische Scandinavische muziek, een onstuimige mix van klezmer, mariachi, hoempa, circusdeunen, zigeunermuziek en bluegrass. En de formule sloeg aan op RW , want een volle Barn droeg de dames op handen en was aan het heupwiegen . Ook de deernes entertainden hun publiek en probeerden een paar zinnen in een zo goed mogelijk Nederlands te zeggen. Fijn!
Multi-instrumentalisten zijn ze wel met een alaam aan materiaal waarbij een ‘balalaika’ bas opviel. Hun elfen ’acapella’ zang gaf elan. Een speelse droomwereld creëerden ze . Een soort ‘French can can’ hadden we in hun stomend setje , met enkele ingenieuze covers, waaronder Genesis’ “Land of Confusion”. Verwarrend en verrassend klinkt hun kattengejank wel …Krolse katinnen , die ‘fun’ waren op deze festivaldag!
De belangstelling voor Beth Ditto en haar Gossip (Mainstage) was groot. Een heuse band is het geworden. Was haar optreden een paar jaar terug minder , vandaag werd dit goed gemaakt door een goede afwisseling van de pak aanstekelijke, swingende, opzwepende rock’n’roll nummers en het sfeervolle materiaal . Die variatie en de imposante uitstraling van de vlezige Ditto maakten hét van deze uit Portland afkomstige band.
Sommige songs kregen door de springerige, huppelende ritmes een fikse scheut dance mee. Ditto speelde in op de boodschappen die op de borden stonden en ondanks een herstellende gebroken enkel, liep ze met haar volle gewicht , al of niet ondersteund door de security, hinkend alle kanten op , tot zelfs aan de PA toren. En na een “A perfect world” kon het feestje niet meer stuk ; met “Yr mangled heart”, “Get lost”, “Standing in the way of control”, “Into the wild” en “Heavy cross” bracht ze de ganse wei in beweging. Niet enkel Ditto kwam voldoende in de picture met een dikke zoen aan een fan , ook een jongedame die haar boezem liet zien , werd net door de cameraman gespot werd en kon het op het reuzenscherm tonen … Borsten Bloot dus en … Ambiance genoeg!
Het uit Melbourne afkomstige The Temper Trap (Barn) kwam met de vorige cd ‘Conditions’ in de belangstelling . Vooral de beklijvende single “Sweet disposition” zorgde voor de definitieve doorbraak in Europa . Bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en gedragen wordt de indringende falsets en rauwe zang van Dougy Mandagi . Ze hebben de opvolger klaar, simpelweg Temper Trap genaamd. Openers “Repeater” en “Need your love” kregen een snedige, krachtige aanpak; het opbouwende “Fader’ was sterk. Daarna boeide eerlijk gezegd het gezelschap minder met hun vakkundige pop . Ze raakten minder, de aandacht verslapte , en daar had ook de nieuwe single “Trembling hands” mee te maken . Het door iedereen gekende en meezingbare – fluitende “Sweet disposition” scherpte het terug aan , maar dan waren we op het eind van de set. Temper Trap bracht ons over de streep van een goed , maar niet echt verrassend optreden.
Andere koek zagen we in de vroege avond van de muzikale veelvraat Mr Jack White (Mainstage). De rock’n roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent . De duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken.
De set is tot in de puntjes uitgewerkt . De songs hebben een intens spannend rock’n’roll/blues/country gehalte , zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd, hebben verrassende wendingen en durven hevig exploderen . Hier treden freaks en rasmuzikanten aan , die hun instrumenten laten streken en ‘to the bone’ spelen .
Een verbluffend staaltje hoorden we van White en z’n bandleden die er bijna twintig songs doorjaagden als opgefokte buffels in de prairie, en deels refereerden aan een Jon Spencer Blues Explosion . ‘they ‘ve got the blues , man’! Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken …
En hij putte uit z’n verschillende projecten: “Dead leaves & the dirty ground” , “Hotel Yorba”, “The hardest button to button” van The White Stripes , “Steady as she goes” van The Raconteurs, “Two against one”, een Danger Mouse cover , een toepasselijke “I cut like a buffalo” van The Dead Weather en tot slot eigen materiaal van de onlangs verschenen soloplaat ‘Blinderbuss’, “Missing pieces”, “Trash tongue talker” en een verbeten “Sixteen saltines”, één van de singles trouwens.
Zonder adempauze werd het materiaal in een strak geregisseerde jam er door gehaspeld, met White als dirigent. De monsterriffs , de klankkleuren , alles zat perfect in elkaar , net als de ‘blauw-wit-zwarte’ kleurschakeringen en het materiaal, de doeken, de tapijten en de witte spotlights op de bühne. Dit optreden zinderde na en was zondermeer één van de hoogtepunten. .
Het Canadese kwaret Azuri & III (Marquee) , twee zangers , synths en een drummer , grijpt terug naar de dansmuziek van de jaren ’90, en haalt hier de invloedssfeer van de Detroit techno en de Chicago deephouse aan, met een beetje laidback en soul . ‘Oldskool dance’, die z’n publiek op beheerste wijze kon ophitsen en in een bezwerende trance bracht . “Manic” en de instant klassieker “Reckless” waren alvast bescheiden hoogtepunten in de set.
De bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey werd letterlijk op handen gedragen in een nokvolle Barn tent . Gaan de songs op plaat door de muzikale aankleding en de klankkleur richting broze romantiek en zijn ze wat onderkoeld op z’n Twin Peaks, haar stralende verschijning en haar interactief functioneren met het publiek maakten het zo hartverwarmend! Eén plaat heeft ze nog maar uit ‘ Born to die’ , die een paar smaakvolle, huiverende singles “Born to die” en “Video games” siert .
En wat een verschijning is ze met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, de grote witte schoentjes en een strakke Jack Daniels t-shirt . Passioneel beweegt ze naar hààr publiek toe. Begeleid door een strijkersensemble, een jazz gitarist en iemand achter de vleugelpiano , hoorden we een rits emotionele songs gedragen door haar helder , innemende , beklijvende stem , die wat meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse en Marlene Dietrich . De wisselende optredens waarvan we hoorden, werden hier meteen gewist , want “Bluejeans”, “I sing the body” en “Born to die” bereikten emotionele hoogtes . De ‘50s getinte projecties waren stijlvol en duidelijk een meerwaarde .
Ze voerde ons een klein uur mee in haar muzikale droomwereld; de songs werden tot de essentie herleid; de songs “Carmen” en “Video games” besloten gemeend een sublieme set!
Heel anders dan Skrillex was het bij Daniel Stein (DJ Fresh). Hij was vergezeld van een blanke rapper, een fantastische zwarte zangeres en een drummer. Zelf stond hij aan de keys.
De DJ Fresh live crew zorgde voor een niet te beschrijven uitzinnig dansfeestje tot ver buiten de Marquee . Een dubversie van Coldplay's "Paradise" en de twee afsluiters "Hot right now" en "Louder" waren de apotheose. Samen met Netsky een absolute ‘must to see’, waarbij eerlijkheidshave den Boris het haalde (met dank aan Danny).
Een paar weken terug verbaasde dEUS (Mainstage) nog met een onverwachts nieuwe plaat ‘Following see’, die met “Quatre mains” een prachtsingle hebben afgeleverd. En met de jaren is dEUS een hecht collectief geworden met een goed geoliede band van Pawlovski, Misseghers, Gevaert en Janzoons , de enige echte overlever met Barman . “Dit dragen we op aan iedereen die ons 20 jaar lang door dik & dun heeft gesteund”.
Het nieuwe werk werd al eens op 12 getoond en hier zagen we een band op scherp , die broeierig ,dreigend als opwindende klonk. Ook vanavond konden we hetzelfde zeggen . Geconcentreerd maar even relaxt gidsten Barman en de zijnen ons in hun al rijkelijk gevulde backcatalogue. Een bijna ‘Best of’ met o.m. “The architect”, “Constant now”, “Instant street” en “Fell off the floor man” afgewisseld met nieuwer materiaal als “Sirens” “Hidden wouds”, “Girls keep drinking” en de genadeloze prachtsingle “Quatre mains”. De intensiteit en dynamiek behielden ze, “Dark sets in”, “Hotel lounge” en “Bad timing” volgden .
dEUS is één van de goden van de Belgische rock en besloten, op verzoek van de eerste rijen, met een beheerst als losgeslagen versie van “Suds & Soda” . Zondermeer blijft het materiaal van de eerste plaat plakken en dan mag “Via” wel eens opnieuw bovendrijven … dEUS is zondermeer een band met een internationale uitstraling.
Die van Pearl Jam (Mainstage), vijf klassebakken, met Eddie Vedder aan het roer, zijn het … Na een moedige Nederlandse aankondiging vlogen ze er meteen in . En ze kunnen rocken! Anderhalf uur opwinding, dynamiek en in snelvaart, of broeierig, intens met ruimte voor alle smaken en stijlen, en een paar akoestische ballads . De wijn op Werchter smaakte goed , en de muziek van Pearl Jam was er eentje van ongekende hoogtes . Vedder is een zanger en performer apart . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes.
Pearl Jam , al ruim 20 jaar hun eigenste zelve, een Crazy Horse en Led Zeppelin op z’n best … Straf spul dus en topklasse, mensen!
Naast de handvol obligate hitsingles, “Even flow”, “Spin the black circle”; “Daughter”, “Why go” , “Better man” en “Jeremy, zijn het vooral pure rocksongs op zich: “Do the evolution”, “Got some” en “Corduroy” overweldigden meteen en na een klein half uur konden we voor eerst wat naar adem happen met het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town” . Uitermate spannend, bedreven en gevarieerd, waar opnieuw als bij Jack White de instrumenten de taal beheersen. Trouwens Mr Jack White wordt enorm gewaardeerd door Vedder . In de bis gooiden ze er een uitgesponnen “Alive” en “Yellow ledbetter” tegenaan . Een paar covers vulden aan , niet de minste btw , “PIL “ en een ‘to the bone’ uitgewerkte “Rocking in the free world”. Een huppelende Vedder begroette zijn publiek en genoot met volle teugen van de uitgelaten menigte . Respect!
En het was nog niet laat genoeg om aan te kloppen bij Beirut (Barn) rond de talentvolle singer/songwriter Zach Condon uit Albuquerque, New Mexico. Met een zevenkoppige band (blazers/toetsen/accordeon en allerhande, slaagt de charismatische Zach erin verschillende culturen samen te brengen van Balkan, zigeunerpop, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop, gedragen door z’n melancholisch zweverige, dwarrelende stem, die nauw durft te leunen aan Jeff Buckley. Vanavond hoorden we op erg gemoedelijke wijze een fijne afwisseling. Op de golven van de zee hotsten en klotsten we van “Sante fe”, “Cherbourg” naar “Postcards from Italy”, de zigeunerinstrumental “Serbian Cocek”, tot “Nantes”, “A sunday smile” en “The Gulag Orkestar”. We kregen nog een innemende “The penalty”, Condon solo, en een zwierige “Carousels”. Voor pop en aanverwanten was Beirut de ideale afsluiter , iets wat in Leffingeleuren in september kan worden overgedaan.
Tot slot om de nacht in te gaan waren er nog de partygrooves van het Franse Birdy nam nam (Marquee), vier draaitafelvirtuozen. Druk in de weer aan de knoppen , met effects en scratches; een stuwende en pompende potpourri van electro, trance, house en beats.
Verwonderd waren we voor de belangstelling van Deadmau5 (Mainstage) , een Canadese DJ en producer die torenhoog op het podium stond. Joel Thomas Zimmerman, geen familie van Dylan , knalde en trancete met een mix van electro, house, drum’n’bass en dubstep . Deadmau5 staat bekend om het dragen van een helmachtig kostuum in de vorm van een cartooneske muizenkop, zijn beeldmerk, tijdens zijn optredens.
Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2012 – donderdag 28 juni 2012
Rock Werchter 2012
2012 Editie 38 van Rock Werchter was er terug eentje om van te genieten …
Rock Werchter 2012 was meer … festival dan ooit …meer groepen dan ooit, meer mensen dan ooit, meer terrein, meer mooie momenten …
Het festival telde 139000 unieke bezoekers (67000 combi +vier keer 18000 dagtickets); dat zijn 85000 bezoekers per dag of 340000 mensen over de duur van het festival ...
Drie podia - de bijkomende tent de Barn, was een succes en wordt meteen een blijver…
De styling van het festival gaat verder en er was kunst op de wei – de opvallende creaturen tekenden mee de entourage en mag ook een blijvertje worden …
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de Marquee en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk …
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, maar jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ ‘hip’ blijven …
Om de vier vurige dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse …
dag 1: donderdag 28 juni 2012
Op deze eerste dag speelden The Maccabees een grootse set, blowde Cypress Hill ons de hemel in , was er het happy weerzien met Garbage , droeg Elbow iedereen een warm hart toe, hield oudje The Cure zich kranig , en deed Netsky de Marquee op z’n grondvesten daveren; Belgische trots die de drum’n’bass een bredere view geeft .
Startschot in de Barn gebeurde door Het Amerikaans/Canadese Metric die eerder in de spotlights kwamen op Les Nuits Bota, RW en Pukkelpop. “Help I’m alive” was een fris en aanstekelijk synthpop singletje. Ze hebben een nieuwe plaat ‘Synthetica’ uit , waaruit gretig werd geput; radiovriendelijke, dromerige en zwierige muziek, met de bevallige , kortgerokte en spring-in-‘t-veld Emily Haines in de front . Beetje Elastica, Goldfrapp , Yeah Yeah Yeahs en Garbage ; ideaal om als support van deze laatste te fungeren . Sterke start was er met “Articifal nocture” en “Youth without youth” ; dan zakte de set wat ineen, maar ze besloten overtuigend met één van hun classics “Dead disco” . Hun oude singletje werd bizar genoeg opgeborgen …
The All-American Rejects zijn mee op tour met Blink 182 , voor hen dan de ideale warming up op de Mainstage. Met een Simple Plan en My Chemical Romance in ons achterhoofd , hoorden we hier dertien in een dozijn onschuldige , eufore, ‘typical american’ pretpunkende rock waarbij het ouder werk als “Swing , swing” , “I wanna” en “Gives you hell” de sterkste respons kregen.
Het Britse Bombay Bicycle Club (Barn) van spil Jack Steadman is al toe aan hun derde plaat en worden in de UK erg opgehemeld . Hier zal het bijlange nog niet zo’n vaart hebben . Hun dromerige, broeierige en aanstekelijke poprock klonk af en toe snedig en fel , maar het waren vooral de fijne frisse, bruisende singles “Evening /morning” en “Shuffle” die tintelden …
De Pyramid Marquee werd deftig verduisterd met doeken voor de Braziliaanse samplegoochelaar Amon Tobin . Een muzikaal geheel van etherische synths en logge, slepende, dreigende, donker repeterende beats dreunden . Hij is op tournee om zijn laatste album ‘ISAM’ voor te stellen : Een live performance waarbij complexe animaties geprojecteerd worden op een metershoge, 3D-tetrisachtige blokkentorens, die voortdurend van gedaante verwisselen, en waarin we Tobin ergens middenin vonden . De show bevat drum’n bass/dubstepachtige invloeden, zachte, downtempo en rusteloze, huiverende nummers. Dit was duidelijk geen evidentie in de namiddag …
Het uit Brighton afkomstige The Maccabees (Barn) klinken op de nieuwe , derde cd ‘Given to the world’ zelfverzekerd . Ook live kan die muzikale lijn worden doorgetrokken, door de groovende elektronica, de frisse, ophitsende gitaren, de galmende gitaarriedels, de diep grommende bas en de bezwerende, opzwepende percussie. Een weemoedige , hoog uithalende zangpartij is hierin geweven.
Een referentie naar Clap your hands say yeah, Two door cinema club en nineties band The Wolfgang Press waren op z’n plaats door de heerlijke zang en de aanstekelijke, exploderende ritmes. Een spannende , overtuigende set met songs als “Child”, “Can you give it”, “William Powers”, “First love” en “X Ray” , smoorden de sfeervolle, zeemzoeterige doorbraaksingle “Toothpaste kisses” van een paar jaar terug …
De ‘I wanna get high hiphop family’ van Cypress Hill moet geen nieuwe plaat uithebben om de ganse Marquee naar zich toe te trekken . Vorig jaar op Dour stonden ze al garant voor een feestje .
De uit LA afkomstige ‘stoned’ hiphopveteranen waren in de jaren ’90 pioneers en doen de laatste jaren meer optredens dan platen uitbrengen. Bon soit, ze zijn ‘back to earth’; en ondanks het feit dat ze een twintigtal minuten te laat konden aantreden (opgehouden met hun tourbus!) vlogen ze er meteen in …’Sticky green shits’ , nasale stemmetjes en bedwelmende hypnotiserende spacy beats brachten het publiek meteen in de juiste stemming.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien en de dansspieren werden aangesproken. Niet vies van een Caribisch sfeertje en danspasje hitsten ze hun publiek op als “Get em up” , “When the shit go down”, “How I could just kill a man” en “Insane in the brain; telkens explodeerden de songs op het juiste moment . En ze joegen er een mix aan hits (o.m. “Dr Greenthumb”, “Hits from the bong”, “Thru your set in the air” ) tegenaan. Kortom , songs op het lijf geschreven van iedere marihuana liefhebber …
De oudere punkrockers van Blink 182 brachten wat er van hen verwacht werd : springers, meezingers en ambiance van een oldskool-tijdperk. De fors getatoeërden zorgden voor een heuse tempoversnelling op de Mainstage. Er werd duchtig gefeest op nummers als "RockShow" en "All the small things". Doorrammen dus . Het ingetogen "Miss you" werd luidkeels meegebruld. Het zat goed bij deze heren. Blink 182 is back. (met dank aan Danny)
Een blij weerzien voor band als publiek was Garbage (Barn). ‘Not your kind of people’ bracht hen opnieuw samen (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege na 7 jaar!) . In de jaren ’90 namen ze een voorname plaats in binnen de synthrock en de reeks oude frisse, aanstekelijke hits “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love” en “only happy when it rains” staan er nog steeds. Het kwartet met Butch Vig (topproducer van o.m. Smashing Pumpkins en Nirvana) ging gretig te werk; een band in bloedvorm dus, en de ‘coole chick’ Shirley Manson droeg haar publiek met een Schots accent een warm hart toe . Net als in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check VT4 maar eens!) is haar een glansrol toegeschreven. Toegegeven , de songs moeten zich nog wat in ons geheugen nestelen maar de snedige , strakke “Blood for poppies” en “Control” passen ideaal in het Garbage plaatje! Geslaagde rentree!
Nog maar bekomen van Garbage , plofte een splinterbom van de drum’n’bass DJ Netsky neer. Hij stond genoteerd als een niet te missen act op de zomerfestivals, vooral nu dat de tweede cd uit is.
De indrukwekkende oude nummers “Iron heart” en “Moving with you” beloofden een fijne toekomst van de übergetalenteerde Boris Daenen aka Netsky. Die heftige sound maakte hij radiovriendelijker door de bredere aanpak richting elektronica en pop met een MC , keys, live drummer en een rits gastzangers; de dance - als popliefhebber komt hier samen. Wereldwijde faam geniet hij intussen. De twee concerten in de AB waren in een mum van tijd uitverkocht . Bescheiden als hij is , ‘hotter’ kan hij momenteel niet zijn. Tot ver buiten de Pyramid moest hij gehoord en gezien worden … Iedereen stond te huppelen , te dansen, te springen op de grooves en de vibes; op gepaste momenten waren er de exploderende, knallende ritmes. Iedereen ging uit z’n dak . Ook “Give & take” werd niet vergeten. Vocaal had hij de medewerking van Selah Sue (“Get away from here”) , en kwamen “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby) en “Come alive” ft Scarlet langs . Onze nationale drum'n’bass trots gaf zowaar een stomend concert!
Onder het motto ‘wie goed is , mag zeker nog terugkeren’ begroeten we Elbow (Mainstage). Net als vorig jaar slaagden ze erin de menigte in te palmen . Daar is de charismatische zanger Guy Garvey, die het songschrijven als kunst beheerst, en de uitstekende band voor verantwoordelijk. Hij brengt de mensen bij elkaar en is met Elbow uitgegroeid als één samenhorigheidsbands bij uitstek. Het dromerige materiaal krijgt op de festival een extra dimensie , een gevoel van gelukzaligheid . Vorig jaar één van de topacts , vandaag een herhalingstoets, die met een prachttrilogie besloten, “Weather to fly”, “Open arms” en “One day” . Elbow en Garvey dragen België een warme hart toe , een ‘dream team’ op RW!
Lekker grasduinen was het in de bijna 35 jarige carrière van Robert Smith en z’n Cure (Mainstage); ondanks het jaartje ouder en de extra kilo’s erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende standvastige, weemoedige stem, de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt.
We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. De ‘Desintegration’ plaat (’89) blijft duidelijk een mijlpaal met o.m. “Love song”, “Pictures of you” en “Lullaby”. Jonge bandjes als Interpol, Editors , White Lies en The xx zijn schatplichtig aan hun geluid.
Anderhalf uur werden we gedropt in een gevarieerde ‘Best of’. De songs waren mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld . Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite waard was met “High”, “The end of the world”, “In between days”, “Just like heaven”, “The walk” , “Shake dog shake” en een ‘neverending’ “A forest “. Naar het einde zakte het wat ineen, maar we noteerden een treffende eindspurt met “End” en de toegiften “Friday, I’m in love” en “Boys don’t cry “
Vaste afspraak hebben we met The Kooks , die we nu al voor de derde keer zagen op RW. En derde keer … beste keer! Luke Pritchard en de zijnen waren in bloedvorm, speelden strak en super enthousiast. Het geluid zat snor. De Scheur zijn schuur (Barn) stond van in het begin in vuur en vlam. Toppers waren "She moves in her own way" en "Oh la". Het pakkendste moment was de soloversie van "Seaside" door Luke himself, dat vele meisjeshartjes brak. In de bis , "Naive", deed de tent ontploffen. Minutenlang geschreeuw en applaus achteraf. The Kooks zijn ‘hot’. (met dank aan Danny)
Spijtig moesten we dan keuzes maken tussen de scheurende , drilborende dubstep van de elektronica wizzard Skrillex en de electrohouserave van Justice. Juist, het heel jonge publiek was richting Marquee tent voor Skrillex . Wij kozen voor de zwarte leren jekkers van Gaspard Angé en Xavier de Rosnay van Justice (Mainstage), die een paar jaar terug de dance een bepalende push gaven en eigenlijk het paradepaardje waren voor een Bloody Beetroots en Skrillex. Het was toch al vijf jaar geleden , bij hun debuut , dat zij hier op RW waren te zien .
Altijd imposant om het grote lichtgevende kruis , geflankeerd door die Marshalltorens, te zien, maar ze klonken bijlange niet zo indrukwekkend als toen . Het zijn vooral de oudjes “Genesis”, “D.A.N.C.E.”, “DVNO” , “Thee Paarrtty” en de remix van “Never be alone/we are your friends” die ‘em doen . Pompen kunnen ze nog steeds op de nieuwe songs als “Civilisation” en “Audio, Video, Disco”; maar in die rauwe, ronkende elektronica en electro is meer ruimte voor ‘70s psychedelische soundscapes. Een party wel , maar het grootste feest speelde zich af bij Skrillex die nacht …
En hoe was Skrillex (Marquee) dan ? Met enige nieuwsgierig- en terughoudendheid trokken we naar deze aparte DJ. Immens populair is hij bij de jeugd door het nummer "Bangerang" en met de opname met Damien Marley. Onze vragen van ‘hoe brengt hij het er van af’ en ‘kan hij het waarmaken op een podium’ werden meteen gesmoord, want een uur lang vuurde Sonny John Moore aka Skrillex scheurende en dreunende drilboorbeats af, waarbij hij het publiek opzweepte met onophoudelijk gekrijs en ‘gejump’, gestationeerd op een groot DJ meubel. Het publiek tot ver buiten de tent, ging volledig voor de bijl. De plankenvloer in en rond de tent werd gegeseld. Jammer dat "Bangerang" maar amper 2 minuten te horen was. Iets unieks, iets vreemds die Skrillex! (met dank aan Danny)
Neem gerust een kijkje van de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Main Square Festival 2012: zondag 1 juli 2012
dag 3 – ‘Le vent souffle’
Le vent souffle. Wind was het centrale thema op dag drie van het festival in La Citadelle. Uit alle windstreken kwamen de genres en de zondag op Main Square 2012 had voor elk wat wils, maar voor velen misschien niet die ene headliner die iedereen omver zou blazen. Het was een wind die warm en koud blies in muzikaal en natuurlijk opzicht.
‘Sexy, mélodique et touchante’. Tja, zo omschreef de site van Main Square Festival de vrouwenspeeltjes van Girl’s Toys. Maar blijkbaar had niet iedereen de site gelezen of was toch niet overtuigd, want niet veel meer dan een dikke twintig man wou sexy, mélodique et touchante zien en/of horen. De grasweide van de Greenroom was nochtans weer perfect droog en de zon brandde lekker, met een zuchtje wind als fijn vertier.
De vier Rijselnaren kregen een halfuurtje en deden hun best en dat was verre van slecht, maar het miste toch wat bezieling (je kon haast de ontgoocheling lezen in de ogen van de leadzanger die in een poging om grappig sexy te zijn een t-shirt van Pornstar Trek aan had ) en miste vooral ook interactie met de dapperen (vrienden?) voor het podium. We onthouden een kleurrijke gitaar en een verjaardagsdedicatie voor de lichtman (‘Ik had het je gezegd dat ik je ging vernoemen’).
Maar intussen stuwde de wind de heavy sounds van The All-American Rejects richting Greenroom en dat klonk uitnodigend. De aanwezige drie man en de paardekop (letterlijk, je houdt het niet voor mogelijk hoe men zicht verkleedt op festivals) volgden.
The All-American Rejects hadden donderdag de vierdaagse van Werchter geopend. De ideale schoonzoon zal leadzanger Tysson Ritter wel nooit worden, daarvoor zitten er iets te veel F-woorden en shits in zijn bindteksten. Hij was tevens net iets te zwaar beringd, droeg een wit-zwart gestreepte new wave broek uit de eighties, zijn vestje was iets te overduidelijk gescheurd en hij gooide een flesje water van op het podium zomaar in het publiek. Maar ‘who cares’ op een festival? Wij zeker niet, hij nog minder, want het ging er stevig aan toe, al had de band ook wat tragere nummers als afwisseling.
Helemaal nieuw zijn de Amerikanen trouwens niet, integendeel, ze gaan al meer dan een decennium mee en hebben intussen al hun vierde album (‘Kids In The Street’) dat ze op Arras en Werchter kwamen promoten. Was het goed? Baja zeker, al zat er weinig constante in.
Die zat er wel in bij Michael Kiwanuka in de Greenroom, die goed vol ‘lag’, maar het lazy Sunday-gevoel dat de Britse soulhype onder een superzonnetje opwekte, bevorderde niet meteen het festivalenthousiasme. Een intens luisteroptreden, dat dachten we op voorhand ook wel, maar er ontbrak voor ons net wat spirit. En wat toenadering naar het nochtans welwillend en gevarieerd (maar vooral (West-)Vlaams) publiek.
De ‘oude man in een jong lichaam (met hoed)’ bracht vier muzikanten mee en muzikaal zat het snor, maar om nu te zeggen dat zijn optreden de jongelingen voor het podium voorgoed tot de soul zal bekeren is wellicht een sprong te ver. Daarvoor was de set wat te eentonig en hij iets te weinig entertainer. Tot overmaat van ramp moest hij na 40 minuten akoestisch verder, wegens (alweer) een geluidspanne. Kiwanuka deed ijverig verder, overlegde wat later met de organisatie en kon uiteindelijk nog een nummer brengen. ‘Because I like festivals’, liet hij zich op scène nog ontvallen. Backstage gaf hij achteraf eerlijk en supersympa toe dat Werchter (een dag tevoren) een stuk beter was dan Arras en dat hij geniet van zijn succes in ons kleine landje.
Tijdens de gedwongen stilte van Kiwanuka waren de Gaz Coombes al aan hun set begonnen. Gelukkig ging het niet rechttoe rechtaan, maar de symfonische uitspinsels waren ook niet van die aard om het terrein voor de grande scène in vuur en vlam te zetten. De ex-vocalist van Supergrass wil zijn eigen zijpad bewandelen en nieuwe open horizonten aansnijden, maar van de Arrasgangers zullen er hem – zo te zien - weinig daarop volgen.
Arras werd pas echt wakker met Beat Assailant in de Greenroom. Hip-hop in een jazz-rap-jasje. Ook wel ietwat easy going, maar de sfeer zat er meteen in. Rapper Adam Turner had twee gitaristen, een drummer en zijn twee dj’s mee en speelde een opzwepende set. Zijn rookmachines had hij daarvoor uiteindelijk niet nodig, want de wind zoog die terug in de twee grote gaten in de achterflap van het podium. Turner had er duidelijk zin in en zo ook het goed volgelopen terrein dat meer werd dan een ligweide. En dat hij Main Square genegen is, bleek toen hij een brilletje van de organisatie op zette, dat hij enkele nummers later weer het publiek in kieperde.
De rapsfeer was gezet en naar het einde van Beat Assailant zag je vooral de Fransen richting Grande Scène trekken voor Wiz Khalifa die twee dagen na zijn passage in Werchter nu een thuismatch mocht spelen. Cameron Thomaz heet de ‘opvolger’ (betekenis van Wiz Kalifa) en hij wordt sinds zijn album ‘Rolling Papers’ (2011) erg gewaardeerd door hiphopgrootheden zoals Snoop Dogg.
Zijn status in die wereld dwingt hem wel om van weed een centraal en terugkerend thema te maken, wat hij ook tijdens zijn gig in Arras deed. Ons overtuigde hij niet als de next/current? Big Thing in hiphop, al zijn we daar (eerlijkheidshalve toegegeven) niet meteen de kenners voor en van. Maar het had toch te weinig ballen, of dan op momenten van die heel kleine en zachte. Not dus !
Noah and The Whale liet even op zich wachten door alweer wat laten we het technische kwaaltjes noemen. The Greenroom scoorde niet hoog op technisch vlak dit jaar! Een intro met klank zonder beeld dat iets later werd ingevuld door vijf strakke pakken met daarin serene muzikanten. Ze brachten vooral hun jongste (derde) album ‘Last Night On Earth’ (2011): een ode aan de jeugd en aan de nacht.
Bezieler Charlie Fink, ooit nog het lief van Engelse deerne Laura Marling, bespeelde met zijn sympathieke blik het publiek maar miste verder wat interactie. Op muzikaal vlak kwamen de meerstemmige backing vocals (muzikanten) mooi aan bod. Een klaarblijkelijke dynamiek van folkrock aangedikt met elektronica en enkele riffs van wat hevigere indiepop maakte hun set nog gevarieerder. De violist (ook pianist) zorgde voor een licht Levellers-gehalte, terwijl het geheel ons wat meer aan Mumford and Suns deed denken (zeg maar verlangen). Dit zou de sfeer op een late zondagnamiddag opgekrikt hebben…maar we moesten het hebben van een alweer tweederangs-optreden, zoals meerdere op de programmatie (in vergelijking met Werchter dit jaar en een vorige editie van Arras). Al deden Noah en The wale het toch best goed.
Na het zachtere en tragere werk van vandaag kregen we een eerste proefstuk van het hardere en zwaardere op the main stage. Incubus nam de Grande Scène in voor een terrein dat geleidelijk aan begon vol te lopen, wellicht voor het na hen volgende Shaka Ponk en Blink 182. De Californiërs zijn bezig aan een tweede leven. Al hun nieuwe albums scoren in de hitlijsten van de VS. Na enkele jaren van stilte laten ze zich met hun nieuwe werk duidelijk horen, ook in Arras. De uitgestrekte muziekstijlen van funkmetal, zware alternatieve rock versterkt met dj samples en de altstem van frontman Brandon Boyd zorgden voor een heavy (metal) set. De gitaarriffen creëerden de nodige elektriciteit en het werd zelfs broeierig heet op de stage waar Boyd zijn getatoeëerde bovenlichaam ontblootte. Naast het zwaardere werk werd de afwisseling van rustigere tracks over hun mooie Amerika niet slecht bevonden. Voor ons was een half uur Incubus genoeg waardoor we het voor ons enige gekende nummer ‘ Drive’ moesten missen, maar …
dit werd gauw vergeten eens Ben Howard voor ons verscheen op de groene ‘pleine’…en voller liep ze. Het was duidelijk merkbaar dat het zondagprogramma de meeste toeschouwers had gelokt.
De jonge Ben(jamin) (23 jaar) bracht op teder, licht verlegen wijze een set waarvan de publieke verwachtingen werden ingelost. Mr. Howard is in Frankrijk – net als in heel Europa - duidelijk aan een opmars bezig. Dit was merkbaar aan de vele meezingende fans die niet alleen zijn grote hit hadden ingestudeerd. Mooie (folk)songs, gestreeld door de strijkstok van de celliste, soms wat te veel lijkend op elkaar, waardoor elke intro net wel, nee toch niet, weghad van zijn hit waar hij nu in België de muzieklijsten mee platloopt.
Naast de rustigere melancholische meezingers zoals het romantische (decor: doek met volle maan en sterren) “Only love”, stevende zijn band ook af met heavy intermezzo’s waarbij de knappe celliste ook de basgitaar ter hand nam. Het warmste moment van de avond voor ons (terwijl de temperaturen daalden en de zon zakte) was de apotheose met het lang naar gekeken ‘The Fear”’. Howards akoestische gitaar werd omgeruild voor zijn elektrische, de celliste/bassiste nam plaats achter de bassdrum en de drummer mocht deze keer de baslijn verzorgen. Niet voor niks zorgde deze instrumentenwisseling voor vonken…Vol overgave ging iedereen op het podium op in het gejuich van het publiek en bespeelde zijn instrument als nooit tevoren (die dag). Een boost die de laatste (bass)noten van “The Fear” nog lang deed nazinderen… dat was een fijn gevoel, en ook Ben zag dat het goed was…
Een pauze van 15 minuten was nodig om het melancholische te laten wegebben, zich te verplaatsen naar het binnenplein van de citadel om daar uit het niets door elkaar geschud te worden door de electric rock van het Franse Shaka Ponk. Een shot van rock en punk, gemixt met electric sounds, bezongen (soms beschreeuwd) met Franse, Spaanse en Engelse teksten. Veel vernieuwing in vergelijking met de editie in 2011 was er niet. Even beweeglijke moves, harde muziek en als apen sprongen ze over het podium. Deze keer in geel gekleurde sneakers en de toetsenist in een Schotse rok. Het oog wil ook wat, en dit was minder belovend dan het vorige jaar met de bodypaints en maskers. Of toch? Mme. Samaha Sam ontdeed zich van haar t-shirt op sensuele wijze tijdens een rustig, hot roodkleurend intermezzo…wat voor velen ook goed was.
Daarna werd het stevigere werk verder gezet, aangevuld met visuals, rechtstreeks gefilmd door de camera op hun micro (zie foto’s) , en met de gekende beelden van hun hits.
We werden als het ware weggeblazen naar de Greenroom waar The Mars Volta zijn intrede deed. En wat voor één? Cedric Bixler-Zavala opende vol onverdraaglijk gekrijs en brutaal geweld onder de begeleiding van zijn iets meer beheerste band. De Amerikaans progressive rock band bracht een set met invloeden van krautrock waarbij de hyperkinetsiche krullebol (Cedric) zijn statief neergooide en zijn micro meerdere malen door het luchtruim vloog. De complexiteit van ritmes, stijlen en zang konden maar een weinig publiek paaien. Ook ons niet. Na het toch nog (gedwongen moeten) luisteren (om onze mening eventueel te kunnen herzien) naar twee andere nummers met iets meer gecontroleerde zang maar weliswaar rare muziekkronkels hielden we het voor bekeken. Nog maar een kijk bij Shaka Ponk dan maar. Achteraan op het plein stonden groepjes mee te jumpen en lieten zich volledig gaan…
Dan maar wachten op de zogezegde apotheose van de dag Blink-182. We voelden ons al de hele dag omringd door t-shirts met vuile praat en de 3 cijfers die nu waar voor hun geld zouden gaan krijgen. Of dit effectief zo zou zijn, was echter niet overduidelijk. Het enthousiasme werd hoe later op de avond groter, maar de organisatoren van MSF hadden toch beter gekund dat Blink -182 als headliner van deze editie te programmeren.
Mark en Tom bezongen niet altijd de juiste tonen (omdat één van hen de dag ervoor nog ziek was?) maar maakten af en toe wel indruk. Bij drummer Travis, deze keer zonder kledinglijn maar met een getatoeëerde bast, vloog de energie in het rond… Naast zijn drum zat een klein stilzittend meisje met roze koptelefoon…zijn dochter? ( zie pics). De zanger-gitaristen scoorden met hun hits als “The small things” en “Allways” waarbij het publiek van alles de hoogte inkreeg. Wat een grote show moest worden werd een basis lichtshow in een gesmeerde set aangevuld met een schouwspel van rondvliegende ballen, light-in-the-dark sticks, flesjes,… Verder deed het ons uitkijken naar wat M83 (hopelijk wat meer) in hun mars had
Voor de laatste uren van MSF 2012 stond de Greenroom onder het geloei van Blink-182 verrassend vol wachtende fans voor M83. Of waren ze gewoon la grande scène ontvlucht? Een mysterieus gedaante met slurf en groene laserlicht-vingers kwam het podium op en opende de set van M83. Het gejuich klonk alsof het publiek klaar was voor een stevig stukje dansbaar materiaal en dat was wat we kregen.
Anthony Gonzalez (frontman zanger/samples/gitaar), met aan zijn zijde Jordan Lawlor (gitaar, percussie) en Morgan Kirby (synthesizer) zorgden voor bombastische sounds met kleurrijke lichteffecten die hun ritmische bewegingen extra accentueerden. Het deed ons denken aan Air maar dan het iets vluggere werk en nog meer beat door de drummer (Loïc Maurin). Ook sounds á la Simple Minds zaten er ergens tussen, al waren die dan toch beter op vrijdag.
De ledschermen op de stage zorgden voor animatiebeelden en zogen ons tijdens het tweede nummer als het ware helemaal mee in het sterrenstelsel, waar ook hun groepsnaam M(essier)83 vandaan komt. De eclectische golven van french house, eightiespop, shoegaze maakten het geheel soms wat onwennig. Af en toe een stevige gitaarrif, een bijna erotisch ogende synthpartij en weinig zang maakten het tot verrassende hits.
In “Midnight city” kwam er zelfs een saxofoonsolo aan te pas. De muzikale uitbarsting van deze groep was subliem getimed om het publiek, net afzakkend van het te vroeg afgewerkte concert van Blink 182, enthousiast en al meezingend tot bij hen te lokken. The Greenroom werd omgetoverd (weliswaar voor 1 nummer) tot een danspaleis.
De laatste 2 namen op de affiche van MSF stonden beiden geprogrammeerd om 00.45u. Drie kwartier later dan het voorziene einde van M83 en Blink 182. Dit zorgde dat enkel de echte diehard-festivalgangers op de site bleven om zich aan een laatste danspasje te wagen. Dit was voor ons een brug te ver omwille van de vermoeidheid (in onze vingers.)
Van op afstand ( tot zo’n 15 km ver in Plouvain) klonken de electro-beats beats van
Etienne de Crécy presents Beats'N'Cubes stevig. Of waren het deze van The Young Professionals, de Israelische elektro pop band? Voor de ‘plakkers’ een weten, voor ons een gissen.
Alles op een rijtje gezet van de volledige driedaagse. MSF 2012 was een editie met afwisseling in Frans geweld en Engelstalige ‘easy going’, zon en wolken, wat steviger werk en onbekend (opkomend ?) talent, wind en regen, zwarte t-shirts van echte fans en kleurrijke gadgets van genieters …
Wij hebben nooit het gevoel gehad op een overvol festivalterrein te hebben gestaan (alles samen amper 70.000 man in tegenstelling tot de meer dan 250.000 van Werchter) en misten een apotheose (met vuurwerk) zoals in vorige edities, waardoor we zonder supergevoel huiswaarts trokken. Het was een beetje wachten op… Maar wat we hebben gehoord, gevoeld en gezien, daar kunnen we alleen maar van nagenieten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Nederlands 
Français 
