Alister Spence – Klanken tot patronen vormen geeft me nog altijd plezier

In het AB Salon in Brussel haalde de Australische pianist, improvisator en componist Alister Spence met een strijkstok, een bel en percussie onverwachte klanken uit zijn opengelegde Fender Rhodes. Even later liet hij de toetsen weer spreken. Hoe bewaart hij de samenhang in muziek die alle kanten uit kan?
Omdat het tijdsverschil tussen België en Australië een rechtstreeks gesprek bemoeilijkte, interviewden we hem per mail. Spence vertelt hoe hij ruimte maakt voor het toeval, wat hij van zijn dochter leerde en waarom hij nog altijd zoveel plezier beleeft aan het spelen.

Lees gerust LIVE 2026
Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad

Wat is je vooral bijgebleven van je optreden in het AB Salon? Gebeurde er iets onverwachts dat de richting van de muziek beïnvloedde?
Ik heb erg genoten van het optreden in AB. Bij elk optreden krijg je als muzikant te maken met onzekerheden, en die hebben gevolgen voor de muziek. Ik maak daar bewust gebruik van om nieuwe dingen te ontdekken.
Er was elektronisch gekraak dat ik niet had verwacht. Ik probeerde het te verhelpen en vroeg uiteindelijk aan Mich Leemans, die het geluid mixte, om iets aan te passen. Het was mijn fout: ik had de geluidsniveaus nog eens moeten controleren voor ik aan mijn set begon. Ik denk dat de impact op het optreden beperkt bleef. Mijn sets ontvouwen zich sowieso vaak in afzonderlijke episodes.

Hoe ben je tot je huidige, onderzoekende aanpak gekomen? Was er een ontmoeting of ervaring die je aanmoedigde om verder te kijken dan het gebruikelijke pianospel?
Dat is langzaam gegroeid, met heel wat omwegen. De eerste keer dat ik vrij improviseerde, was in 1992 of 1993, bij Clarion Fracture Zone. Tony Gorman, die samen met mij de band leidde en ook componeerde, vroeg me om zonder voorbereiding een vrije, expressieve solo te spelen in een stuk dat we opnamen voor Zones on Parade. Dat heeft echt iets bij me losgemaakt! In diezelfde band gebruikte ik een keyboard met sampler en nam ik allerlei geluiden op: metalen buizen, waterreservoirs, ritselend plastic. Ik begon aandachtig te luisteren naar wat er allemaal in die klanken zat.
Sinds 2007 heb ik het geluk gehad te kunnen samenwerken met fantastische, avontuurlijke muzikanten als Satoko Fujii, Myra Melford, Raymond MacDonald, Joe Williamson en Tony Buck. Ook onze dochter Alexandra Spence heeft een muzikale loopbaan uitgebouwd waarin klank centraal staat. Ik heb veel van haar geleerd!
In 2014 begon ik aan een doctoraat in muziekcompositie. Ik onderzocht experiment, toeval en onvoorziene omstandigheden en ging me daar ook in mijn eigen muziek bewuster op richten.

In Brussel speelde je op de toetsen van de Rhodes, maar verkende je ook de binnenkant met een strijkstok, percussie en andere voorwerpen. Wat trekt je aan in die kant van het instrument? Welke mogelijkheden biedt die buiten het klavier?
Hoe een instrument gebouwd is en welke klanken het daardoor voortbrengt, hangt nauw samen met de fysieke ervaring van het spelen. Ik hou van het tastbare karakter van de piano en de Fender Rhodes. In wezen ben ik een percussionist. Voor mij is het dan ook een logische stap om te onderzoeken welke klanken ik uit de afzonderlijke onderdelen kan halen. Of om er andere instrumenten bij te nemen, zoals kleine cimbalen of bellen, waarvan de klank erbij lijkt te passen.

In de toelichting bij Within Without gaat je band met de Rhodes terug tot de late jaren zeventig. Hoe is je manier van luisteren naar dat instrument sindsdien veranderd?
Dat is een goede vraag. Daar heb ik al jaren niet meer bij stilgestaan. De Fender Rhodes was het eerste ‘draagbare’ toetsinstrument dat ik bezat, zo rond 1976. Hij weegt lood! Destijds hoorde ik hem bij Steely Dan en Chick Corea, en op een interessant freejazzalbum van Keith Jarrett en Jack DeJohnette, Ruta and Daitya. Ik had toen nog geen muziek gehoord waarin iemand het klankpalet van de Rhodes uitbreidde. Sindsdien ben ik het ook weinig tegengekomen, al ben ik ervan overtuigd dat het bestaat. Mijn verkenning van de Rhodes is meegegroeid met mijn belangstelling voor de aard van klank.

Tijdens je optreden in de AB hoorde ik een rode draad, ook wanneer de muziek onverwachte richtingen uitging. Wat ligt er vooraf vast als je aan een soloset begint? Hoe voel je aan waar de muziek vervolgens naartoe kan?
Ik ben blij dat je er een rode draad in hoorde! Ik zet graag muzikale gebeurtenissen en klanken naast elkaar. Soms onderbreek ik bewust de richting die ik ben ingeslagen om te horen of zich daardoor een onverwachte mogelijkheid opent.
Zo ga ik tijdens een optreden te werk. Ik heb verschillende klankwerelden en combinaties van effecten in mijn achterhoofd. Soms val ik daarop terug. Als alles goed loopt, dienen die klanken zich hopelijk vanzelf aan.

Zelfs in de intense passages bleef je spel subtiel. Hoe beslis je wanneer je een klank door herhaling laat groeien en wanneer je hem onderbreekt of iets nieuws introduceert?
Dat is een persoonlijke keuze die ik op het moment zelf maak. Ik probeer te horen hoe een klank zich ontwikkelt, hoelang hij aanhoudt en wat er allemaal in zit. Daarna volg ik mijn instinct: ga ik verder of onderbreek ik hem?

Je beschrijft de soloverkenningen achter Within Without als een proces dat geduld, vertrouwen en aandachtig luisteren vraagt. Kun je je een moment herinneren waarop langer bij een klank blijven iets opleverde dat je anders zou hebben gemist?
Haha, ja. Ik kan wat ongeduldig zijn, of zo opgaan in het maken van een klank dat ik soms vergeet te luisteren. Bepaalde aspecten van geluid, zoals boventonen, hoor je niet meteen. Ik toch niet! Ze kunnen zich geleidelijk opstapelen. Je hebt tijd nodig om ze op te merken, te horen wat ze met de muziek doen en vervolgens een manier te vinden om erop voort te bouwen.

Je album Always Ever bestaat uit zestien volledig geïmproviseerde stukken, opgenomen zonder montage of overdubs. Hoe weet je dat een improvisatie ten einde is als er geen vooraf bepaalde structuur is?
Dat sluit aan bij mijn antwoord over het voortzetten of onderbreken van een klank. Er zijn zoveel manieren waarop muziek kan doorgaan of eindigen. Ik probeer de eigenheid van een stuk in het oor te houden en, als het kan, te voorkomen dat het afdwaalt of gaandeweg iets heel anders wordt.

Op Within Without verken je de Fender Rhodes, terwijl je op Always Ever terugkeert naar de akoestische piano. Hoe beïnvloedt elk instrument je muzikale denken? Wat heeft het ene je geleerd over het andere?
Ik onderzoek graag hoe je de vertrouwde klanken van beide instrumenten kunt uitbreiden, verhullen of juist even oproepen. Misschien heeft het werken met de Fender Rhodes en de elektronica die ik erbij gebruik me geholpen om nog verder af te wijken van de gebruikelijke speelwijzen en klanken. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt mijn pianowerk goed aan te vullen.

Je creëert bewust kansen voor toevalligheden in je muziek. Kun je een onverwachte klank of een schijnbare fout beschrijven die het vertrekpunt werd voor iets belangrijks?
Ja, ik maak er een gewoonte van om de richting die ik muzikaal ben ingeslagen bewust te onderbreken. Soms zet ik mijn handen ergens neer, of gebruik ik ze op een manier waarvan ik het resultaat niet precies kan voorspellen. Of ik sla plots een percussie-instrument aan. Beeldend kunstenaar Robert Rauschenberg spreekt over het belang van fouten en over ‘een kans wagen waarbij je alles te winnen hebt en niets te verliezen’. Die werkwijze helpt me om mijn ideeën fris te houden.

Je speelt al lang in trio met Lloyd Swanton en Toby Hall. Hoe blijven jullie elkaar verrassen als jullie elkaars muzikale instincten zo goed kennen?
Tegenwoordig repeteren we weinig, behalve als we een nieuw stuk beginnen in te studeren. Dat komt deels doordat we niet meer dicht bij elkaar wonen. Volgens mij helpt die afstand ook: als we weer samenspelen, is het verrassend en plezierig om opnieuw te ontdekken hoe we de muziek samen laten werken. Uiteraard moeten we erop vertrouwen dat we muzikaal op elkaar kunnen rekenen. We hebben alle drie een uitgesproken muzikale persoonlijkheid en onderbreken gerust elkaars spel als we denken dat de muziek daar beter van wordt.

Bij Asteroid Ekosystem voegt Ed Kuepper zich bij het trio. Dit jaar verscheen Sounds Have Dreams. Welke mogelijkheden heeft zijn komst geopend? Hoe heeft jullie muzikale taal zich sinds de eerste opnamen ontwikkeld?
De eerste aanzet voor de band kwam toen ik hoorde hoe graag Ed met klank experimenteert, hoeveel ruimte hij laat voor verrassing en hoe eigenzinnig hij improviseert. Ik wilde horen wat we met die raakvlakken als kwartet konden doen.
Voor de jongste plaat nam ik Ed apart op terwijl hij solo speelde en experimenteerde. Dat materiaal werd het vertrekpunt voor de stukken en de aanpak die ik voor het album uitwerkte. Sommige van die oorspronkelijke opnamen hoor je terug als intro of als klanklaag onder de uiteindelijke stukken. Ik denk dat we onze klank als band nog aan het vinden zijn. We hebben tot nu toe maar een handvol keren live gespeeld. Toch lijkt het een boeiende ontmoeting tussen rock, jazz en andere invloeden. Als we samen spelen, vloeit dat heel natuurlijk in elkaar over.

Je werkt al lang samen met Satoko Fujii. Wat heeft zij je geleerd over luisteren naar en reageren op een andere improvisator?
Het heeft veel voor me betekend dat ik Satoko en Natsuki Tamura heb leren kennen en inmiddels bijna twintig jaar met hen samenwerk. Ze hebben mijn muziek sterk beïnvloed. Hun concentratie, werkethiek en de hoeveelheid muziek die ze maken, zijn buitengewoon. Op het podium zijn ze onbevreesd en fel! Samenwerken met hen is ontzettend opwindend en stimulerend geweest. Ik ben dankbaar voor hun openheid en vriendschap. Ook zij hechten veel waarde aan onzekerheid en verrassing. Ik heb veel geleerd van de manier waarop ze verbanden leggen tussen abstracte muzikale ideeën.

Wat geeft je na al die jaren nog het gevoel dat je een beginner bent? Is er een klank, idee of samenwerking die je graag verder wilt verkennen?
Mijn instrumenten bespelen en klanken tot patronen vormen geeft me nog altijd plezier. Ik heb geluk dat ik dat zo ervaar. Ik hoef het niet te forceren, en ik hoop dat het zo blijft!
Ik denk voortdurend na over nieuwe mogelijkheden en heb het geluk dat er een paar samenwerkingen op stapel staan: met de geweldige Noorse muzikant Ivar Grydeland, met Fender Rhodes en pedalsteelgitaar; met de Turkse bağlamaspeler Muharrem Aslan, die nu in Australië woont; en met onze dochter Alexandra Spence, een uitstekende muzikante en componiste, met kerkorgel, sinustonen en veldopnamen. Daarnaast zijn er opnamen met Tony Buck en met Raymond MacDonald die binnenkort het licht zouden moeten zien!

Hartelijk dank voor je tijd en je antwoorden, Alister. Veel succes met de nieuwe projecten!

Avishai Cohen – Het publiek is het vierde lid van het trio

Een album dat blijft verrassen en een concert dat lang nazindert: Avishai Cohen wist ons de voorbije weken meermaals te raken. Op Eternal Child verbindt de contrabassist en componist persoonlijke verhalen met melodie, groove in een aanstekelijke nieuwsgierigheid.
In de Stadsschouwburg Antwerpen kreeg die muziek op 30 oktober nog een extra dimensie door het samenspel met pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik. Het enthousiaste publiek liet het trio pas na twee bisrondes vertrekken. Naar aanleiding van de plaat en dat concert legden we Cohen per mail enkele vragen voor. Over de blijvende verwondering van een kind, de lessen van Chick Corea, ruimte geven aan jonge muzikanten en de onmisbare wisselwerking met de zaal.
Lees gerust
CD ‘eternal child’ 2026 Eternal Child
Live 2026 Avishai Cohen Trio – Wat een muzikale prikkels!

In mijn recensie van Eternal Child stond het gevoel van verwondering centraal. Wat geeft je, na zoveel jaren componeren en optreden, nog steeds het gevoel van een kind dat muziek voor het eerst ontdekt?
Het draait eigenlijk om het mysterie van het instrument en de trilling. Zelfs na tientallen jaren basspelen en muziek schrijven blijf ik gefascineerd door de zuivere klank wanneer ik het hout aanraak en een snaar aansla. In de natuur, in het dagelijkse leven of aan de piano blijf ik een dagdromer. Zodra je denkt dat je alles weet over harmonie of ritme, doe je de deur dicht. Wat dat kind in mij levend houdt, is gaan zitten zonder vooraf bepaald doel. Gewoon je nieuwsgierigheid laten leiden naar een akkoord of groove die je niet had verwacht. Wanneer muziek je verrast, ben je meteen weer vijf jaar oud.

Op de platenhoes sta je als kleine jongen. Wat herken je vandaag in hem dat je als artiest nog steeds richting geeft?
Toen ik die foto van mezelf als vier- of vijfjarige tegenkwam, bleef ik er even bij stilstaan. Wat me onmiddellijk opviel, was die open, onbevangen blik: dat pure gevoel van verwondering en die levenslust. Die kleine jongen ging helemaal op in wat zich voor hem bevond, of dat nu een insect op een blad was of een geluid in de lucht. Vijftig jaar later is die vonk niet veranderd. Het herinnert me eraan dat muziek maken in wezen spelen is. Als je die onschuld en speelsheid verliest, word je eerder een ambachtsman dan een schepper. Die foto is mijn kompas: blijf nieuwsgierig, blijf open en laat routine je hart nooit verharden.

Je koos Chick Corea’s ‘Eternal Child’ zowel om te vertolken als voor de titel van het album. Wat ontdekte je in die compositie toen je haar in deze fase van je leven opnieuw benaderde?
Chick was een van de bepalendste figuren in mijn hele leven. Meestal komen mijn albumtitels uit mijn eigen composities, maar deze keer moest het een van hem zijn. Chick nam ‘Eternal Child’ op voor het Elektric Band-album Eye of the Beholder, maar de compositie heeft een tijdloos, bijna klassiek contrapunt en een lyriek die aan Bach doen denken. Toen ik het nu opnieuw bekeek, na Chicks overlijden en nadat ik zelf tientallen jaren mijn eigen groepen had geleid, hoorde ik hoe teder en onbevreesd het is. Het draait niet om ingewikkelde technische hoogstandjes, maar is een ode aan de geest van de kunstenaar. Het met dit trio vertolken voelde als het sluiten van een cirkel: mijn mentor eren door mijn eigen rijpheid en zijn blijvende jeugdigheid samen te brengen.

Is er iets wat Chick je leerde dat je pas jaren later helemaal begreep?
Chick leerde me onbevreesd op het podium te staan, maar de diepere les was zijn enorme nederigheid tegenover muziek. Hij benaderde ieder concert en iedere repetitie als een onbeschreven blad. Toen ik als jonge muzikant in zijn band Origin speelde, was ik overweldigd door zijn grootheid en deed ik zo hard mijn best om mee te kunnen. Pas jaren later, toen ik zelf jonge muzikanten en bands begon te begeleiden, begreep ik wat Chick eigenlijk deed: hij beoordeelde ons niet, maar nodigde ons uit om als gelijken te spelen. Hij liet me zien dat echt meesterschap betekent dat je een omgeving creëert waarin iedereen zich vrij voelt om te vliegen.

Op deze plaat breng je jongere muzikanten samen met je vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard. Wat maakte het opnieuw samenspelen met Jeff bij je los?
Met Jeff spelen is alsof je een handschoen aantrekt die dertig jaar geleden speciaal voor jou werd gemaakt. Toen ik in de jaren negentig in New York aankwam, bouwden Jeff en ik samen onze muzikale taal op. Chick ontdekte ons eigenlijk samen en bouwde Origin rond die basis! Toen Jeff op de derde opnamedag van Eternal Child de studio binnenkwam, kwam die diepe, onuitgesproken telepathie opnieuw naar boven. Hij brengt een organische, aardse groove en een aanstekelijke spontaniteit mee. Met Jeff hoef ik geen aanwijzingen te geven of te sturen: we ademen de muzikale frase samen. Zijn bijdrage verankerde de plaat in mijn verleden en bracht het jongere trio tegelijk in een hogere versnelling.

Wat trof je aanvankelijk in Itay Simhovich en Eviatar Slivnik, waardoor je jouw muziek met hen wilde verkennen?
Itay was pas 22 toen we deze plaat opnamen, maar zijn aanslag en de emotionele diepgang van zijn pianoklank verraden een oude ziel. Hij speelt niet zomaar noten: hij luistert naar de resonantie ertussen. En Eviatar is een buitengewone drummer: dynamisch, muzikaal en met een natuurlijk instinct voor syncopen en groove dat rechtstreeks op mijn baslijnen aansluit. Wat me het meest raakte, was niet hun technische virtuositeit, maar hun vrijgevigheid. Ze proberen niet te bewijzen hoe snel ze kunnen spelen. Ze stellen zich ten dienste van de melodie en het verhaal van elke compositie.

Herinner je je een moment waarop een van hen een compositie in een richting stuurde die je niet had verwacht?
Bij ‘Sliv El’ begonnen we de opname als trio met Eviatar. Maar de energie in de studio verschoof zo natuurlijk dat Jeff uiteindelijk meespeelde en ik overschakelde naar piano. We eindigden als duo, Jeff en ik. Eviatar en Itay creëerden een elastische dynamiek die ons de vrijheid gaf om de vorm helemaal open te breken. Of neem ‘Tonight’: tijdens zijn solo vond Itay een akkoordligging en een harmonische verruiming die de sfeer volledig veranderden. Het werd veel donkerder en beschouwender dan mijn oorspronkelijke partituur. Als je muzikanten je een verborgen deur in je eigen compositie tonen, weet je dat je de juiste band hebt.

Ooit was jij de jonge muzikant die naast Chick Corea leerde. Nu geef je jouw ervaring door aan een nieuwe generatie. Hoe begeleid je hen en laat je tegelijk ruimte om jou uit te dagen?
Je begeleidt niet door instructies te geven, maar door de maatstaf te zetten voor luisteren en intensiteit. Ik schrijf sterke melodieën en ritmische fundamenten, maar zodra we op het podium of in de studio staan, is de muziek van iedereen. Ik moedig Itay en Eviatar aan om tegengas te geven. Als een bassist zich star opstelt, sterft de band. Omdat zij jong zijn, brengen ze een rauw, eigentijds vuur mee dat me uit mijn vertrouwde gewoontes haalt. Het houdt me scherp. Ik geef hun het kader, maar daarbinnen mogen ze vrij hun eigen kleuren aanbrengen.

Stukken als ‘Simchover’, ‘Sliv El’ en ‘El Bazita’ zijn verbonden met mensen die je nauw aan het hart liggen. Hoe wordt iemands persoonlijkheid een melodie of een ritme?
Muziek is in wezen menselijke emotie die in klank wordt vertaald. ‘Simchover’ draagt het levendige, vloeiende karakter van Itay Simhovich in zich. ‘Sliv El’ vat Eviatars scherpe, ritmische gedrevenheid en geestdrift. ‘El Bazita’ is een intieme ballade met een liefdevolle verwijzing naar de familienaam van mijn partner. Wanneer je van iemand houdt of een diepe kameraadschap deelt, voel je een specifieke cadans: een bepaalde tederheid, een grap, een lichtheid of een stille warmte. Aan de piano of op de bas vertaal ik die heel eigen persoonlijke trilling naar een interval of een groove.

Denk je al aan die persoon voordat je begint te schrijven, of herken je hem of haar soms pas achteraf in de muziek?
Het werkt in beide richtingen. Bij een ballade als ‘El Bazita’ waren de liefde en intimiteit er vanaf het eerste akkoord. Maar vaak vertrek ik van een abstracte melodie of een ritmische puls. Terwijl het stuk zich ontwikkelt, onthult het zijn eigen karakter. Dan neem ik wat afstand en denk ik: ah, daar zit Itays gevatheid in, of: dat heeft Eviatars swing. De muziek vindt de persoon even vaak als de persoon de muziek inspireert.

Als luisteraar vond ik in die heel persoonlijke composities ruimte voor mijn eigen herinneringen en emoties. Hoe belangrijk is het voor jou dat luisteraars jouw muziek een betekenis kunnen geven die je zelf nooit hebt bedoeld?
Dat is het grootste geschenk van instrumentale muziek. Zodra een album is opgenomen en de wereld in wordt gestuurd, behoort het niet langer uitsluitend aan mij toe. Mijn persoonlijke verhalen — mijn jeugd, mijn relaties, mijn herinneringen — zijn slechts de vonk die het vuur aanstak. Als een nummer als ‘El Bazita’ een luisteraar doet denken aan zijn eigen moeder, zijn geliefde of een verloren zomer, heeft de muziek haar ware doel bereikt. Muziek is een open spiegel.

Het contrast tussen de intimiteit van ‘El Bazita’ en de onrustigere energie van ‘My Brues’ viel me op. Hoe breng je zulke verschillende emotionele werelden samen op één album?
Het leven heeft niet één enkele kleur, dus waarom zou een album die wel moeten hebben? Een dag in een mensenleven bevat zowel stille, fluisterende momenten als explosieve, turbulente energie. ‘El Bazita’ is onverbloemde kwetsbaarheid, terwijl ‘My Brues’ zich in de blues, de spanning en de ritmische stuwkracht stort. Wat ze verbindt, is de kern van onze trio-esthetiek: sterke melodische lijnen en een compromisloze toewijding aan de groove. Wanneer de klankwereld en de oprechtheid consequent blijven, zorgen contrasterende stemmingen ervoor dat de plaat als een volledige menselijke reis aanvoelt.

Je muziek kan ritmisch ingewikkeld zijn en toch heel natuurlijk en direct aanvoelen. Hoe weet je tijdens het componeren dat een stuk leeft en niet alleen op papier interessant is?
Als het niet zingt en je er vanbinnen niet op kunt dansen, houdt het geen stand. Ik schrijf nooit complexe maatsoorten — zoals 7/8, 9/8 of 11/8 — om muzikanten een wiskundig probleem voor te schotelen. Ik voel ze als cycli of cirkels. Ik zing alles. Als een lijn stroef of louter academisch aanvoelt, gooi ik haar weg. Een ritme leeft pas wanneer het natuurlijk ademt, wanneer je lichaam het aanvaardt zonder over getallen na te denken. De groove moet je heupen in beweging brengen en de melodie moet je hart raken.

In jouw muzikale identiteit komen jazz en invloeden uit verschillende culturen samen. Ben je je bij het schrijven nog bewust van die uiteenlopende wortels, of zijn ze inmiddels één muzikale taal geworden?
Vandaag is het helemaal één gezamenlijke moedertaal. In het begin zeg je misschien bewust: hier zit een Ladino-melodie, hier een mediterrane kleur, hier een bebopfrasering. Maar na tientallen jaren muziek schrijven vloeien al die stromen — volksmuziek uit het Midden-Oosten, Noord-Afrikaanse ritmes, Amerikaanse jazzharmonie, Bach en Latijns-Amerikaanse grooves — naar dezelfde oceaan. Wanneer ik nu schrijf, denk ik niet aan de oorsprong. Ik zoek gewoon naar de waarheid van de compositie.

Wat laat het pianotrio je nog steeds ontdekken dat je in je andere muzikale projecten niet vindt?
Het pianotrio is het ultieme canvas binnen de jazz. Het biedt maximale harmonische volheid, onbeperkte ritmische vrijheid en een absolute wendbaarheid. Met een orkest of een groter ensemble beschik je over kracht en een epische kleurenrijkdom, maar het is alsof je een groot schip bestuurt. Als trio zijn we een speedboot: we kunnen in een oogwenk van richting veranderen. De ruimte is transparant. De bas raakt niet bedolven, de piano heeft lucht om zich heen en de drums kunnen fluisteren of brullen. Je kunt je nergens verstoppen, waardoor het voortdurend spannend en bijzonder intiem blijft.

Heeft het samenspelen met Itay en Eviatar jouw manier van basspelen veranderd?
Absoluut. Wanneer je speelt met jonge muzikanten die snel horen en reageren, kun je niet op automatische piloot spelen. Itays harmonische klankweefsels geven me andere orgelpunten en melodische registers om te verkennen. Eviatars snaredrumklank en kruisritmes zetten me ertoe aan mijn baslijnen krachtiger en duidelijker te articuleren. Zij hebben ervoor gezorgd dat deze plaat een van mijn meest uitgesproken op jazz gerichte albums van de afgelopen jaren is geworden.

Je brengt Eternal Child naar Antwerpen. Hoe verschillen de stukken inmiddels van de versies op de plaat?
Een plaat is een foto van een compositie op één bepaalde middag in de studio. Wanneer we live op het podium in Antwerpen spelen, zijn de composities levende organismen. De structuren worden ruimer, de solo’s dringen dieper door in onverkend terrein en de dynamische verschillen worden veel groter. Live nemen we risico’s die je in de studio misschien niet zou nemen. Je hoort dezelfde melodieën, maar de energie en de spontane gesprekken brengen ze op plekken die we tijdens de opnames onmogelijk konden voorspellen.

Is er een bepaald stuk dat sterk is veranderd door het live te spelen?
‘Simchover’ en ‘Lookie’ zijn echt gegroeid. Op het podium heeft ‘Simchover’ zich ontwikkeld tot een veel langere, vurige passage rond een herhaald begeleidingspatroon, waarin Itay en ik samen met het publiek de spanning opbouwen. En ‘Lookie’, dat in de studio al een vrolijke, plezierige groove had, wordt op het podium een echt feest. Het groeit uit tot een speels vraag-en-antwoordspel tussen muzikale passages.

Hoe herken je op het podium het moment waarop je het trio moet leiden, en het moment waarop je iemand anders de muziek een nieuwe richting moet laten geven?
Het draait allemaal om luisteren naar wat er om je heen gebeurt en om intuïtie. Als leider zorg ik voor de ruggengraat en veranker ik de puls. Maar wanneer Itay een akkoordvolgorde speelt die een nieuwe modulatie suggereert, of Eviatar de groove naar een halftimeritme verschuift, doe ik een stap terug en ondersteun ik dat. Je herkent het zodra iemand met echte overtuiging speelt. Als een idee lef heeft, volg je het. Als het aarzelt, treed je naar voren om richting te geven.

Kan de sfeer in het publiek die beslissing beïnvloeden?
Helemaal. Het publiek is het vierde lid van het trio. Je voelt hun gezamenlijke ademhaling. Als een zaal zo aandachtig luistert dat je een speld kunt horen vallen, durf je zachter te spelen en de stille momenten langer te laten duren. Als het publiek uitbundige energie meebrengt, voedt dat ons tempo en onze durf. Die dialoog bepaalt hoe ver we de muziek op een bepaalde avond drijven.

Het album eindigt met ‘Closure’, terwijl de titel Eternal Child een nieuwsgierigheid suggereert die nooit ophoudt. Wat voelt op dit punt in je carrière afgerond, en waar ben je nog naar op zoek?
Wat afgerond voelt, is het besef dat ik mijn stem heb gevonden en vrede heb gesloten met mijn parcours. Eternal Child staat voor een cirkel die rond is: Chick eren, met Jeff spelen, de nieuwe generatie begeleiden en meer dan twintig albums achter me hebben. De titel ‘Closure’ betekent geen einde. Hij betekent dat een cyclus wordt voltooid zodat een volgende kan beginnen. Waar ik nog naar zoek, is die eerstvolgende noot, de volgende frase die me kippenvel bezorgt. Zolang ik wakker word met de zin om een nieuwe klank te ontdekken, zal het kind in mij nooit oud worden. En volgend jaar verschijnt mijn nieuwe album Unbiblical, opnieuw iets helemaal anders. De volgende cyclus staat dus op het punt te beginnen.

Bedankt voor deze fijne babbel, het magisch mooie concert en de pracht van een nieuwe plaat. Hopelijk tot binnenkort, en succes in alles wat je nog doet

Vigdis Hansa Elst - Iedere uitvoering is een nieuwe versie

Met Ruis brengt de Brusselse componiste, zangeres en improvisatrice Vigdis Hansa Elst haar debuutalbum als bandleider uit. Samen met tenorsaxofonist Sylvain Debaisieux, pianist Joseph Nowell, contrabassist Manolo Cabras en drummer Gaspard Sicx zoekt ze het spanningsveld op tussen zorgvuldig gecomponeerde muziek en de vrijheid van improvisatie. De muziek beweegt van intieme momenten op de grens van de stilte naar krachtige uitbarstingen.
In haar Nederlandstalige en Engelstalige teksten komen onder meer luisteren, verwondering, rouw, loslaten en verbondenheid aan bod. Naar aanleiding van de release van Ruis spraken we met haar over de lange weg naar het album, de vrijheid van haar muzikanten en muziek die bij iedere uitvoering opnieuw verandert.

Met Ruis breng je compositie, zang en improvisatie samen. Dat lijkt geen vanzelfsprekende combinatie. Hoe ben je op dat kruispunt terechtgekomen?
In zekere zin heb ik dat altijd gedaan. Als klein kind verzon ik voortdurend spontaan liedjes. Tussen toen en nu heb ik natuurlijk een gigantische omweg gemaakt, maar daardoor heb ik ook de middelen verworven om die oorspronkelijke impuls werkelijk vorm te geven. Tijdens mijn jeugd speelde ik klassieke viool. Ik volgde ook pianolessen en begon rond mijn zestiende met gitaar- en zanglessen. Daarna ben ik klassieke compositie gaan studeren. Mijn achtergrond lag toen vooral in de klassieke muziek, al kwam ik via volksmuziek al in aanraking met improvisatie en begon ik gaandeweg ook jazz te ontdekken. Ik ben altijd sterk geïnteresseerd geweest in opera en muziektheater. Tegelijk bleef ik zingen en viool spelen, omdat ik dicht bij het daadwerkelijke muziek maken wilde blijven. Componeren betekent onvermijdelijk dat je veel alleen aan een bureau zit te schrijven. Dat werk vind ik waardevol, maar ik hou enorm van de uitwisseling die ontstaat wanneer je met andere mensen improviseert. Tijdens mijn klassieke compositiestudie waren we ook met improvisatie bezig, maar in de jazz leeft die praktijk nog veel nadrukkelijker. Die hele wereld is erop gebouwd. Daarom wilde ik daar meer over leren en volgde ik na mijn studies nog een jaar jazzzang. Ik heb die opleiding niet afgemaakt omdat ik ook geld moest beginnen verdienen, maar mijn nieuwsgierigheid was daarmee niet verdwenen.

Voel je jezelf dan evenzeer thuis in de klassieke muziek als in de jazz?
Ik vind het vooral interessant om beide werelden samen te brengen, maar ik probeer daar voorzichtig mee om te gaan. Het past niet bij ieder project of bij iedere groep muzikanten. Musici worden op een bepaalde manier opgeleid en ontwikkelen daardoor specifieke sterke kanten. Die wil je aanspreken. Voor sommige mensen schrijf je dus beter een heel duidelijke partituur, terwijl je bij anderen veel meer openheid kunt laten. In mijn afstudeerproject aan het conservatorium bracht ik bijvoorbeeld klassieke muzikanten, operazangeressen en een ritmesectie samen. Zulke ontmoetingen vind ik bijzonder boeiend. Tegelijk hou ik ook van beide werelden afzonderlijk. Op dit moment duik ik vooral verder in de jazz, maar op de achtergrond blijven andere ideeën leven, waaronder plannen voor koorprojecten. Ik leer vooral om niet alles tegelijkertijd te willen doen.

Was Ruis vanaf het begin bedoeld als één samenhangend album?
Nee. De titel is pas ontstaan nadat alles was opgenomen. De stukken zijn ook los van elkaar geschreven en ontstonden verspreid over ongeveer vijf jaar. Raket is zelfs bijna tien jaar oud en klonk oorspronkelijk heel anders. De composities zijn dus niet vanuit één vooraf bepaald concept of éénzelfde intentie ontstaan. Wat ze wel met elkaar verbindt, is de manier waarop ik met partituren en vrijheid omga. Ik probeer mijn partituren relatief eenvoudig te houden en de muzikanten veel ruimte te geven. Telephone heeft bijvoorbeeld een behoorlijk complex thema met een moeilijke melodie, maar het middendeel is juist bijzonder vrij. Ik zoek voortdurend naar zo'n evenwicht: er moet genoeg compositie zijn om materiaal en richting te bieden, maar vanaf dat vertrekpunt moet een open speelruimte ontstaan. Die aanpak maakt de muziek flexibel. Ik heb sommige stukken al in verschillende bezettingen gespeeld, deze zomer zelfs met tien muzikanten. Ook dat werkte. De partituur vormt de basis, maar zegt relatief weinig over hoe het stuk exact moet worden uitgevoerd.

Waar verwijst de titel Ruis precies naar?
Naar van alles. Om te beginnen denk ik dat er in onze wereld vandaag bijna voortdurend ergens ruis te horen is, of op zijn minst een zacht geluid. Probeer in Vlaanderen maar eens een stuk natuur te vinden waar je in de verte geen autostrade of drukke weg hoort. Of denk aan de carwash drie huizen verderop, de microgolfoven of de wasmachine. Mijn eigen beleving van geluid is misschien ook bijzonder, omdat ik slechthorend ben. Ik ben niet zo geboren; het is sinds mijn jeugd geleidelijk gegroeid. Na iedere operatie of verandering die ik daardoor meemaak, word ik mij opnieuw extra bewust van mijn relatie met geluid. Dat klinkt misschien negatief of droevig, maar wanneer ik aan het woord ruis denk, denk ik vooral aan een zacht soort white noise. Misschien zit daar ook nostalgie in: de ruis van een radio terwijl je naar een zender zoekt die iets moois laat horen, of een vrolijk programma. Daar schuilt een soort verlangen in. Tegelijk gaat het over loslaten, omdat je die zender misschien niet vindt of slechts een flard opvangt. Ook op herinneringen kan ruis zitten, of gewoon op het leven. Het leven bevat heel veel ruis: een droge nieuwslezersstem die slecht nieuws brengt, bijvoorbeeld. Maar af en toe breekt daar toch een flard schoonheid doorheen.

De plaat klinkt zorgvuldig opgebouwd, maar tegelijk alsof de muziek voortdurend in beweging blijft. Was dat belangrijk tijdens de opnames?
Absoluut. Ik hou van het spanningspunt waarop je niet volledig weet waar je zult uitkomen. We weten natuurlijk wel welk stuk we spelen en welk materiaal er is, maar er blijft voldoende onzekerheid over om het avontuurlijk te maken. Tijdens een optreden word ik zelf nog verrast door wat de andere muzikanten doen. Ik kan dan echt denken: hoe kom je daarop? Of: dat heb je nog nooit eerder gespeeld. Dat vind ik fantastisch. De plaat is met veel zorg gemaakt, maar niet zo gepolijst dat al het leven eruit verdwenen is. Je voelt dat er werkelijk wordt gespeeld en dat er dingen gebeuren. Het is geen vrijblijvende jamsessie, maar evenmin muziek waarin alles van begin tot einde volledig vastligt. Net in die wisselwerking zit voor mij de spanning.

Is dat avontuurlijke voor jou ook de essentie van jazz?
Het is in ieder geval een heel belangrijk onderdeel. Jazz omvat natuurlijk een enorme geschiedenis en een volledige muzikale wereld. Ik probeer zoveel mogelijk over die geschiedenis te leren, ze te absorberen en mij ervoor open te stellen. Tegelijk wil ik mezelf blijven en elementen uit mijn eigen achtergrond in de klassieke compositie meenemen. Ik kom niet uit dezelfde historische of culturele context als de mensen bij wie jazz is ontstaan. Ik kan dus alleen eerlijk iets bijdragen door ook mijn eigen geschiedenis mee te brengen. Hopelijk kan daar iets persoonlijks, unieks of nieuws uit ontstaan. Voor mij zijn vooral een gedeelde muzikale taal en zin voor avontuur belangrijk. We repeteerden vandaag bijvoorbeeld met slechts drie van de vijf muzikanten. Niemand vroeg vertwijfeld hoe we dat moesten oplossen. We vertrokken gewoon vanuit wat er wél was en onderzochten welke mogelijkheden die bezetting bood. Die goesting om te spelen en te ontdekken is voor mij essentieel.

Bij het beluisteren van Ruis ontstaat een poëtische, soms bijna sprookjesachtige of theatrale sfeer. Vertrek je tijdens het componeren bewust vanuit beelden?
Je bent niet de eerste die dat zegt. Andere mensen omschreven de muziek ook al als theatraal, visueel of buitenmuzikaal. Toch ben ik bij deze muziek tijdens het schrijven veel minder met beelden bezig dan bij sommige andere composities. Wanneer ik bijvoorbeeld volledig uitgeschreven muziek voor een koor maak, denk ik juist heel sterk in beelden. Voor Ruis vertrek ik meestal vanuit muzikale elementen: een melodie, intervallen, contrapunt, dodecafonie of een bepaalde verhouding tussen improvisatie en compositie. Ik vraag me af hoeveel of hoe weinig ik moet schrijven om toch een boeiend stuk te krijgen. Soms komt de tekst later, soms vertrek ik juist vanuit woorden. Dat verschilt van compositie tot compositie. De beelden ontstaan vaak pas wanneer de muziek door de band wordt geïnterpreteerd en er rond het geschreven materiaal wordt geïmproviseerd. Dan krijgt iets wat oorspronkelijk vrij abstract of technisch begon toch een verhaal en een eigen verbeeldingswereld.

Bij Hoorschelp is die beeldende benadering wel heel concreet aanwezig. Welk verhaal zit achter dat nummer?
Bij Hoorschelp vertrek ik inderdaad duidelijker vanuit beelden. Aan het begin vraag ik de muzikanten om te spelen alsof er insecten door hun instrument kruipen. Insecten hebben natuurlijk weinig te maken met een schelp aan zee, maar in mijn verbeelding lijkt dat op zand dat tussen je tenen kruipt. Misschien zou dat zelfs een betere instructie zijn, maar ik zeg nog altijd insecten. Het gedicht kwam volgens mij eerst. Ik wilde dat de muziek de poëzie zou evenaren: intiem, persoonlijk en een beetje onregelmatig, net als de tekst. Het vertrekpunt is iets heel eenvoudigs: de verwondering dat je in een schelp die je op het strand vindt een geluid kunt horen. Vanuit die kleine ervaring groeit het naar de immensheid van de zee, het leven in het water en uiteindelijk de wereld. Er zit ook een rouwend gedeelte in, over de dingen die het moeilijk maken om werkelijk te luisteren of te horen. Aan het einde volgt opnieuw een uitbundige vreugde: een viering van het feit dat we kúnnen horen en luisteren. Muzikaal moest het daarom zowel intiem en introspectief als complex en uitbundig zijn. Ik hoop vooral dat luisteraars die levensvreugde en zin voor muzikaal avontuur oppikken.

Wat hoop je dat luisteraars in de plaat ontdekken wanneer ze niet alle teksten verstaan of kennen?
Eigenlijk mogen ze er allerlei richtingen mee uit. Natuurlijk heb ik mijn eigen intenties en vertrekken de teksten vanuit echte ervaringen, maar ik wil de betekenis niet voor de luisteraar vastleggen. Wie tijd en aandacht aan mijn muziek geeft, investeert een klein stukje van zichzelf en zijn leven. Daarom wil ik iets aanbieden dat op zijn minst voor mijzelf waarachtig en betekenisvol is. Of het voor iemand anders dezelfde betekenis krijgt, kan en wil ik niet beslissen. Zodra de muziek de wereld in gaat, moet ik dat loslaten. Mensen die de teksten niet begrijpen of er niet bewust mee bezig zijn, kunnen hopelijk nog altijd de intimiteit, de uitbundigheid en het avontuur ervaren.

Hoeveel vrijheid krijgen de andere muzikanten om jouw persoonlijke materiaal een eigen invulling te geven?
Dankzij hen kan het echte spel beginnen. Wat ik aanbreng, is een soort zaadje. Samen geven we dat water en kan het uitgroeien tot een plant of boom. Ik zou van de composities ook soloversies kunnen maken, maar die zouden volledig anders klinken. De uitwisseling met deze muzikanten is juist de meerwaarde. Zij hoeven niet noodzakelijk bij ieder nummer exact te weten wat de tekst betekent of vanuit welke ervaring het ontstond. Er zijn voor mij twee lagen: eerst is er de input die ik aanbreng en vervolgens het muzikale avontuur dat we met die input samen aangaan. Dezelfde composities zouden met een andere band een totaal andere uitkomst kunnen krijgen. Dat betekent niet dat alles kan. De kern en het verhaal blijven van mij. Tijdens repetities heb ik ook al aangegeven dat iets niet werkte omdat het een totaal andere richting uitging en de betekenis daardoor niet meer klopte. Vrijheid bestaat dus binnen een kader. Vergelijk het met een jazzstandard: instrumentalisten krijgen vaak de raad om ook de tekst te leren, zodat ze weten vanuit welke betekenis ze spelen.

De teksten raken aan rouw, loslaten en verbondenheid. Is het schrijven voor jou ook een therapeutisch proces?
De nummers komen werkelijk voort uit ervaringen en observaties, maar ik zou het schrijven niet noodzakelijk therapeutisch noemen. Ik gebruik persoonlijk materiaal omdat ik dat als luisteraar bij andere artiesten zelf het interessantst vind. Het doet mij uiteraard iets en het kan deugd doen, maar ik schrijf niet uitsluitend om iets te verwerken. Ik vind het vooral boeiend om een compositie te maken en die te verbinden met iets wat werkelijk betekenis voor mij heeft. Daarna kunnen de muzikanten en luisteraars er hun eigen ervaringen naast plaatsen. Zo krijgt iets persoonlijks een ruimere betekenis zonder dat het ophoudt van mij te zijn.

Wat kan er bij live-uitvoeringen nog veranderen tegenover de albumversies?
Iedere uitvoering is een nieuwe versie. De stukken blijven groeien en ook na de opname krijg ik nog nieuwe ideeën. Ik denk dan niet dat we het voortaan exact moeten spelen zoals het op de plaat staat. Muziek lijkt op een plant: je geeft haar water, keert er geregeld naar terug en merkt dat ze verder groeit.
Ook een releaseconcert is dus een momentopname: op die dag klinken de stukken zo en spelen wij op die manier. Wij zijn ondertussen ook niet meer exact dezelfde muzikanten als tijdens de opnames in december. Live bereikt het avontuur bovendien zijn hoogste punt, omdat er geen tweede take mogelijk is. Daarnaast ontstaat er een directe dialoog met het publiek. Je merkt wat de muziek met mensen doet en krijgt reacties die je in de studio niet hebt. Zelfs de volgorde kan veranderen. Over de albumvolgorde heb ik bijzonder lang nagedacht, maar tijdens de repetitie speelden we alles ineens anders en voelde ik dat die nieuwe volgorde voor het concert beter werkte.

Welke ambities heb je met Ruis en met Vigdis?
Ik heb daar nog geen volledig concreet plan voor uitgestippeld. Wel vind ik het belangrijk dat de Nederlandstalige nummers mee naar buiten kunnen. Bij de cd zit daarom ook een Engelse vertaling en uitleg van de titel Ruis. Deze zomer speelde ik Hoorschelp voor een Pools publiek tijdens het Intl Jazz Platform in Łódź en kreeg ik heel mooie reacties. Ik vind het waardevol om zo'n klein Nederlandstalig gedicht de wereld in te sturen als een vorm van uitwisseling. Tegelijk plaats ik het Engels er graag naast om het publiek niet voortdurend hard te laten werken om mij te kunnen volgen. Die wisselwerking vind ik interessant: soms maak je de toegang gemakkelijk, op een ander moment bied je iets bijzonders dat alleen in die ene taal kan bestaan. Ik zou de muziek heel graag ook in andere landen presenteren, maar dat hoeft niet ver weg of grootschalig te zijn. Dit is inderdaad geen Sportpaleismuziek. Geef mij enkele fijne concerten in kleine zalen, voor mensen die werkelijk graag luisteren, en dan ben ik heel tevreden.

Pics homepag @Simon Debbaut

Bedankt voor de fijne babbel, heel veel succes met de nieuwe release’ Ruis’ en in alles wat je doet

Once a Punk Fest 2026, zaterdag 12 december 2026, Aarschot – Preview

Op zaterdag 12 december 2026 trekt Once A Punk Fest opnieuw naar de Stadsfeestzaal en De Klinker in Aarschot. Hertals Rock City verzamelt er negentien bands op twee podia. De affiche biedt een ruime keuze aan Britse punk, Oi! en hardcore, aangevuld met Belgische thrashmetal en Spaanse punkrock.
Wie voor het einde van het concertjaar nog eens stevig wil uitwaaien, kan deze datum alvast aankruisen.

Met The Exploited en GBH staan twee vertrouwde namen uit de Britse punkgeschiedenis op het programma. De Schotten van The Exploited brengen hun rauwe punk mee; GBH vertegenwoordigt de felle hardcorepunk uit Birmingham.
Ook Anti-Nowhere League behoort tot de publiekstrekkers, met een reputatie die stevig op provocatie en ongepolijste punk leunt.
Daarnaast valt er heel wat te ontdekken of te herontdekken. 999 en Eater voeren ons terug naar de eerste Britse punkgolf. Sham 69 staat voor straatpunk met een sterk gemeenschapsgevoel, terwijl Peter and the Test Tube Babies een flinke scheut humor aan het programma toevoegt. Major Accident brengt de traditie van de clockworkpunk mee, met zijn verwijzing naar de beeldwereld van ‘A Clockwork Orange’.
Een mooie gelegenheid om verschillende gezichten van de Britse punkscene op één dag te beleven.
Wie het graag stevig heeft, vindt ook bij The Varukers zijn gading: hun hardcorepunk en d-beat laten weinig ruimte voor rust. Mau Maus voegt daar de hardcorepunk uit Sheffield aan toe. Violent Solution, afkomstig uit Colchester, kiest eveneens voor de harde aanpak. Vroeg afzakken loont dus voor wie ook de minder bekende namen wil meepikken.
De Nederlandse inbreng komt onder meer van Evil Conduct en Discipline. Evil Conduct uit Roermond houdt de Oi!-traditie in ere; Discipline uit Eindhoven koppelt streetpunk aan een stevige hardcore-inslag.
Het Britse Tear Up sluit aan bij de Oi!-kant van het programma. Bij deze bands mogen liefhebbers van collectief meegezongen refreinen hun oren spitsen.
Ook België is vertegenwoordigd. Midnight Tattoo brengt Antwerpse streetpunk met meezingbare refreinen. Cyclone zoekt het dan weer bij de thrashmetal en geeft de affiche een extra scherpe rand. Voor bezoekers die zich even graag door metalriffs als door punk laten meeslepen, vormt dat een aantrekkelijke aanvulling.
The Erections zorgen voor Japanse streetpunk, terwijl Deaf Devils uit Valencia hun eigen mengeling van deathpunk en actionrock meebrengen. De Spaanse band rond zangeres Lucyfer put uit punk, rock-’n-roll en metal. Blitzed staat aangekondigd als Blitz-tribute en brengt zo ook het repertoire van die Britse punkband onder de aandacht.

Met die combinatie van bekende namen en bands die om een kennismaking vragen, biedt Once A Punk Fest voldoende redenen om er een volledige dag van te maken. Verdeel je aandacht gerust over beide podia: naast de grote publiekstrekkers wacht nog heel wat om te ontdekken.

Praktisch
Once A Punk Fest vindt plaats op zaterdag 12 december 2026 in de Stadsfeestzaal en De Klinker, Demervallei 14 in Aarschot. De deuren openen om 13 uur. Let op: ter plaatse kun je uitsluitend contant betalen; kaartbetalingen zijn niet mogelijk. Raadpleeg de website en Facebookpagina voor de meest recente informatie en eventuele wijzigingen aan het programma.
Website en programma :   https://hertalsrockcity.com/once-a-punk.html
Facebook — https://www.facebook.com/people/Once-a-punk-always-a-punk/100064805616586/
Tickets https://once-a-punk.eventsquare.store/en/i6efz1rmuv4h/ckuhvv4ipejt

Informatie en hardcopytickets: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

BIMFest 2026, De Casino, Sint-Niklaas op 4 en 5 december 2026 – Preview

Op vrijdag 4 en zaterdag 5 december 2026 verzamelt BIMFEST liefhebbers van EBM, industrial en darkwave in De Casino in Sint-Niklaas. Voor deze 24ste editie van het Belgian Independent Music Festival presenteert BodyBeats een affiche waarop Belgische voortrekkers en internationale cultnamen het podium delen met nieuw talent.
Met Absolute Body Control, Psyche en SPKtR zijn er alvast goede redenen om dat eerste decemberweekend vrij te houden.

dag 1 - vrijdag 4 december 2026
De openingsavond begint met 31st Tile. Dit Antwerpse project zoekt zijn weg tussen industrial, synthwave en experimentele elektronica en eindigde als tweede in de publiekskeuze van Dark Demons.
Daarna voert Aux Animaux ons een spookachtiger klankwereld binnen. Achter die naam schuilt Gözde Düzer, een in Stockholm gevestigde muzikante die donkere elektronica verbindt met de sfeer van horrorfilms. Zang, basgitaar en theremin geven haar zogenoemde hauntwave een eigen karakter. Headliner Absolute Body Control brengt een stuk Belgische elektronische geschiedenis mee. Dirk Ivens en Eric Van Wontergem verbinden minimalistische synthklanken met de dansbaarheid van EBM en synthpop. Het project ontstond in 1980 en kreeg met ‘Is There an Exit’ al vroeg een cultnummer op zijn naam.
Na hun optreden neemt B1980 het over: Bert Libeert, ook bekend als drummer van GOOSE, zoekt met synthesizers en drumcomputers de raakvlakken tussen EBM en techno op.

dag 2 - zaterdag 5 december 2026
De tweede festivaldag biedt een uitgebreide ontdekkingstocht. The Ordure, winnaar van de publiekskeuze op Dark Demons, opent met een combinatie van industrial en donkere elektronica. Het Duitse Zalvox zet daar atmosferische synthesizers en vrouwelijke vocalen tegenover. Landgenoten Amnistia richten zich op stevige EBM, met stuwende baslijnen en industriële klanken. Plastikstrom voegt Duitstalige darkwave, EBM en een flinke dosis electropunk toe.
Ook de Belgische underground krijgt ruim aandacht. Heyaeb keert na jaren stilte terug voor een exclusief reboot-optreden. Philadelphia Five, het duo Mark Borgions en Jo Lijnen, maakt eveneens een bijzondere terugkeer. De naam is verbonden met het Belgische cultlabel KK Records en de track ‘Bump! Jerry’. Voor BIMFEST wordt een audiovisuele show aangekondigd waarin ouder materiaal en nieuw werk samenkomen.
Bij Psyche mogen de liefhebbers van melodieuze synthpop en darkwave hun hart ophalen. Het Canadese project rond Darrin Huss viert in 2026 veertig jaar ‘Unveiling the Secret’. Een mooie aanleiding om opnieuw kennis te maken met de melancholie en elektronische dansbaarheid van deze cultnaam.
Een opvallende gast is SPKtR. SPK-oprichter Graeme Revell brengt samen met zijn zoon het repertoire van de industrialpioniers opnieuw naar het podium. Volgens de organisatie gaat het om de eerste Belgische terugkeer in veertig jaar. Speciaal voor BIMFEST is een set met een uitgesproken EBM-drive aangekondigd. Dat maakt dit optreden aantrekkelijk voor wie zowel de experimentele oorsprong als de fysieke kracht van industrial wil beleven.
De aftershow op zaterdag komt van Body To Body, het project van Bram Coussement en Bert Libeert. Analoge elektronica en een punkattitude vormen hun antwoord op oldschool EBM.

Op beide festivalnachten houdt DJ Borg vervolgens de dansvloer in beweging met WYHIWYG. Wie zijn muzikale ontdekkingen graag al dansend laat bezinken, kan dus nog even blijven hangen.

Praktisch: BIMFEST XXIV vindt plaats op 4 en 5 december 2026 in De Casino, Stationsstraat 104, 9100 Sint-Niklaas. De voorverkoopprijzen bedragen 37 euro voor vrijdag, 42 euro voor zaterdag en 67 euro voor een combiticket. Raadpleeg de websites voor tickets, de actuele uurregeling en eventuele programmawijzigingen

Tijdschema (onder voorbehoud)
dag 1 : 31st Tile - Aux Animaux - Absolute Body Control — headliner
B1980 — aftershow
WYHIWYG met DJ Borg
dag 2 : The Ordure – Zalvox – Amnistia – Heyaeb – Plastikstrom - Philadelphia Five – Psyche - 22.45 SPKtR — headliner
00.00   Body To Body — aftershow
01.00   WYHIWYG met DJ Borg

https://www.bodybeats.be/en/bimfest
https://decasino.be/concert/bimfest-xxiv-combi-4-5-december

Water Damage – In een langgerekte, diepe trance

Hoeveel beweging er kan schuilgaan in herhaling bewees Het Texaanse Water Damage in een artistiek uitgangspunt. Onder het motto 'Maximal Repetition Minimal Deviation' bouwt het collectief uit Austin aan langgerekte stukken waarin hardnekkige ritmes, drones en vervormde klanken elkaar versterken.
De muziek vraagt tijd en overgave. Binnen een schijnbaar vast patroon kunnen kleine verschuivingen een wereld van verschil maken.
Met het pas verschenen ‘Repair’ hield Water Damage halt in de AB Club.
Christina Carter & Jeffrey Alexander, twee doorgewinterde verkenners van psychedelica en vrije improvisatie, verzorgden het voorprogramma.

Christina Carter & Jeffrey Alexander zochten, met Sheila Bosco aan de drums, de intimiteit op zonder de aanhoorder in slaap te wiegen. Onze blik ging telkens weer naar Bosco. Haar subtiele accenten gaven de muziek iets geheimzinnigs, terwijl haar stuwende spel mee de richting van de improvisaties bepaalde. Christina Carters beladen stem zocht zowel het licht als de donkere hoeken op. Jeffrey Alexander zette daar gitaarspel tegenover dat af en toe lekker hoekig uit de bocht kwam. Juist in dat samenspel zat de spanning. Nog voor Water Damage aan zijn set begon, had dit trio ons al in een eerste trance gebracht.

Na een kort woordje tot het publiek zette Water Damage (xxxx½) een dreun in die ons meteen in zijn greep hield. Hoeveel nummers het collectief speelde? Geen idee. Het voelde als één langgerekte trip. Ze stonden met liefst negen muzikanten op het podium van de AB Club. De twee drummers zaten recht tegenover elkaar en gaven samen de maat aan. Boven die vaste puls trokken de gitaristen met hun riffs een oorverdovende klankmuur op. De viool was de kers op de taart en gaf die massieve klank een eigen kleur. Hoe wild het er soms ook aan toeging, de drummers hielden ons bij de les. Om ons heen stonden de meesten te headbangen, sommigen met de ogen dicht. Ze leken even van de aardbodem verdwenen. Binnen die aanhoudende dreun verschoof er genoeg om ons geen seconde te vervelen. ,

Na drie kwartier viel de dreun stil. De band bedankte het publiek en verliet het podium. Een bis kwam er niet. We bleven wat verbijsterd achter, in de beste betekenis van het woord. Pas toen drong het door hoe kort de set eigenlijk was. Ergens smaakte het naar meer. Maar had nog een kwartier die trip intenser gemaakt? Dat durven we te betwijfelen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)

The Ex & Brass Unbound - Een onmogelijk samenspel werkt!
The Ex & Brass Unbound + Rempis/Adasiewicz/Corsano

Punk en vrije improvisatie delen een gezonde drang om grenzen te doorbreken. The Ex verkent sinds 1979 die raakvlakken en blijft erbij op zoek naar nieuwe ontmoetingen en muzikale uitdagingen.
In de AB bundelt het Nederlandse viertal de krachten met Brass Unbound, aangekondigd met zes blazers, onder wie Mats Gustafsson, Ken Vandermark en de Belgische Hanne De Backer. Met daarnaast Dave Rempis, Jason Adasiewicz en Chris Corsano op de affiche lonkt een avond, die samenspel en avontuur centraal brengen. Saxofoons, vibrafoon, drums en weerbarstige gitaren vormen de elementen; de nieuwsgierigheid naar wat eruit kan ontstaan, brengt ons naar Brussel.

Rempis/Adasiewicz/Corsano (***½) koos resoluut voor improvisatie met weinig houvast. Nu laten we ons graag uit onze comfortzone lokken: ook een monotone drone kan ons compleet verweesd achterlaten. Deze keer lukte die overgave minder goed. Het trio creëerde een onrustig klanklandschap waarin we moeilijk een lijn ontdekten, al sprak de ongeremde speelwijze zeker tot de verbeelding. De fel aangezette drums en percussieve uithalen op de vibrafoon deden ons bij momenten vrezen dat het instrument het zou begeven. Wanneer de saxofoon wat ruimte bracht, vonden we enig soelaas, hoewel ook die voortdurend nieuwe richtingen verkende. Zodra de drie instrumenten weer samenkwamen, raakten we dat houvast opnieuw kwijt. De spaarzame rustpunten maakten het moeilijk om ons helemaal in hun muzikale wereld te laten meevoeren.
We zagen behoorlijk wat mensen de zaal vroegtijdig verlaten. Of zij dezelfde moeite ondervonden, kunnen we niet beoordelen. Aan inzet en muzikale durf ontbrak het dit trio alvast niet: zoveel vrijheid op het podium toelaten, vraagt lef.
Dit hoekige experiment bleef dan ook hangen, maar trok ons niet helemaal over de streep.

Wat maakt een op papier onmogelijke combinatie toch tot een goed huwelijk … Zen gemeenschappelijke taal vinden, zo bleek bij The Ex & Brass Unbound (****). Punk en jazz lijken misschien verre buren, maar delen een drang naar vrijheid en experiment. Het sleutelwoord van deze samenwerking was improvisatie: de blazers zochten het avontuur in broeierige klanken en uitwaaierende passages, terwijl The Ex met weerbarstige gitaren en punkfurie de heilige huisjes te lijf ging.
Beide partijen vonden elkaar in een samenspel dat tegelijk meeslepend en tegendraads klonk. Vooraf werd meegedeeld dat trompettist Roy Paci wegens een ziekenhuisopname ontbrak. We wensen hem een spoedig herstel. De overige blazers zetten zich volop in en speelden samen met het vertrouwde viertal van The Ex het dak eraf. De spraakzame frontman Arnold de Boer smeet zich met de band in de strijd, met een geestdrift die de jonge punkjaren dichtbij bracht. Achter het drumstel bewees Katherina Bornefeld met haar subtiele accenten hoeveel ritmische finesse er in deze muziek schuilt.
The Ex liet horen hoe ver hun muzikale wereld voorbij de grenzen van punk reikt. Hoekige gitaarpartijen, aanstekelijke ritmes en dwarse uitbarstingen boden de blazers alle ruimte om het geluid verder open te breken.
Waar we bij het voorprogramma soms de samenhang verloren, vonden we hier een lijn die de verschillende muzikale stemmen verbond. De vrijheid bleef groot, maar het samenspel gaf ons telkens voldoende houvast om mee te gaan. Zo werden zowel de jazzliefhebber als de punker in ons aangesproken. Het ene moment lieten we ons meevoeren door de blazers, het volgende wilden we met de vuist in de lucht de gitaarfurie beantwoorden.
Een bijzonder moment kwam er toen Bornefeld haar drumstel verliet en een nummer zong, waarbij ze zichzelf met handpercussie begeleidde. Ook buiten haar vertrouwde plek drukte ze zo haar stempel op het optreden.
Na een reguliere set van ruim een uur en tien minuten riep het enthousiaste publiek de muzikanten terug. Het bleef niet bij één bisronde: het gezelschap verscheen tweemaal opnieuw op het podium en zette daarmee een uitroepteken achter deze ontmoeting.
Eindconclusie: een onmogelijk samenspel werkt.

Organisatie: Sound in Motion + Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)

Avishai Cohen Trio – Wat een muzikale prikkels!
Avishai Cohen Trio

Verwondering kent geen leeftijd. Op ‘Eternal Child’ verbindt contrabassist en componist Avishai Cohen zijn jarenlange ervaring met de nieuwsgierigheid van een muzikant die nog volop nieuwe wegen wil ontdekken. Persoonlijke verhalen krijgen vorm in melodieën, speelse grooves en improvisaties, met de gelijknamige compositie van zijn voormalige mentor Chick Corea als verbinding tussen verleden en heden.
De plaat wist ons al te bekoren door haar afwisseling tussen intimiteit en uitbundigheid. In de Stadsschouwburg Antwerpen gingen we ontdekken hoe die muzikale wereld zich op het podium zou ontvouwen, met pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik aan Cohens zijde.

Vanaf de eerste noot nam Avishai Cohen Trio (*****) ons mee op een avontuur vol duizend-en-één prikkelingen. Daarbij bleek elke schakel even belangrijk. Slivniks verbluffende drumwerk bewoog voortdurend tussen ingetogenheid en robuuste uitbarstingen. Simhovich spreidde sprankelende pianoklanken uit, die naadloos aansloten bij de warme, beweeglijke contrabas van Cohen. Drie meesters op hun instrument, die hun technische mogelijkheden vooral gebruikten om elkaar uit te dagen en de muziek te laten leven. Die virtuositeit kreeg nergens het karakter van een routineklus. Het speelse, soms bijna terloopse gemak waarmee de muzikanten elkaar vonden, werkte aanstekelijk. Nieuwe solistische inbreng werd geregeld op applaus onthaald, terwijl na de nummers langdurige bijval volgde.
Cohen reageerde zichtbaar opgetogen en liet weten dat we het beste publiek waren waarvoor ze al hadden gespeeld. Of hij dat elders ook zegt, laten we in het midden. De verbondenheid tussen podium en zaal was in elk geval voelbaar.
Opvallend was ook hoe verschillende generaties zich door hetzelfde enthousiasme lieten meeslepen. We bezoeken geregeld rock- en metalconcerten, en afgezien van de moshpits deed de uitbundigheid daar bij momenten nauwelijks voor onder. Zo'n aanhoudende, uitgelaten respons maken we bij een jazzconcert zelden mee. Dat enthousiasme leek het trio nog verder aan te vuren. Zwevende instrumentale parels wisten te raken, waarna de heren de teugels vierden en de intensiteit verder opvoerden. De afwisseling tussen intimiteit en uitbundigheid kreeg zo voortdurend nieuwe vormen. Net wanneer we dachten te weten waar een passage naartoe ging, opende een van de muzikanten alweer een onverwacht deurtje. Een ritmische wending of speelse tussenkomst zette ons op het verkeerde been en zorgde voor geamuseerde reacties in de zaal. Het plezier waarmee de drie elkaar verrasten, maakte hun samenspel des te boeiender.
Het publiek liet hen dan ook niet zomaar vertrekken. Tijdens een eerste bisronde volgden “The Mist” en “Avre Tu Puerta”. Bij dat laatste liet Cohen horen dat hij naast een uitzonderlijke contrabassist ook een zanger is die gevoelige snaren weet te raken. Zijn zang gaf het concert een haast poëtische intimiteit. Maar zelfs daarmee was de honger van de zaal niet gestild. Het trio keerde nogmaals terug en zette met “Remembering” de kers op de taart.
De bijzonder enthousiaste ontvangst van die vertrouwde compositie en de meerdere staande ovaties onderstreepten de verbondenheid tussen podium en publiek.

Avishai Cohen Trio prikkelde ons met een rijkdom aan klanken, kleuren en emoties. Enigszins verweesd verlieten we de prachtige Stadsschouwburg, met het hoofd nog vol muziek. Aan de enthousiaste reacties om ons heen te horen, waren we lang niet de enigen die deze magische avond nog een tijd zouden meedragen.

Setlist: Nu Nu // Eternal Child // Mr Good Sir // Ballad of the Unborn // Sliv El // Humbly Yours // Chutzpan // Hitragut // Closure // Simchover
Bis: The Mist // Avre Tu Puerta
Extra bis: Remembering

Organisatie: Stage Magic (+ Stilletto)

Haze At Dawn – Muzikale duisternis om te omarmen

Een debuut voorstellen en meteen een volwaardige double bill aanbieden: Haze At Dawn deed het in Asgaard in Gentbrugge, waar ook Cult of Scarecrow heel wat eigen aanhang op de been bracht.
De voorstelling van ‘Iter Corvi’ was de aanleiding … Beide doomgerelateerde bands konden deze avond elk op hun eigen manier als hoofdact worden beschouwd. Het intieme karakter en de undergroundsfeer van de Asgaard vormden het geknipte kader.
Haze At Dawn mag dan een vrij jonge formatie zijn, de muzikanten hebben al heel wat watertjes doorzwommen.
De vraag was vooral hoe de band binnen het aanbod van tblackeyend) doom een eigen gezicht zou tonen.
Met Cult of Scarecrow als gelijkwaardige band, beloofde het alvast een avond te worden waarop we twee verschillende invullingen van het genre konden ontdekken.

Cult of Scarecrow (****) moest al meteen een tegenslag verwerken: wegens ziekte stond de band met één gitarist minder en dus met vijf op het podium. Omdat ook de zanger met een ingepakte knie optrad, waren het er volgens gitarist Jan zelfs maar 'vier en een half'.
De band liet zich erdoor allerminst uit het lood slaan. Vanaf de eerste tunes werd het gaspedaal ingedrukt.
Opvallend was het technisch hoogstaande samenspel. De keys waren een grote meerwaarde, met sfeervolle accenten als tegenwicht voor de zware doomriffs en de mokerslagen van de ritmesectie.
De theatrale frontman zag er met zijn hoge hoed uit als een tovenaar. Met zijn vocals en zijn uitstraling leek hij de aanwezigen te hypnotiseren en mee te voeren naar een duistere sprookjeswereld die zo uit de verhalen van Grimm kon komen.
Cult of Scarecrow balanceert tussen de dunne lijn van speelse humor en donkere ernst. Zelfs met één gitarist minder slaagde de band erin, ons met die combinatie compleet murw te slaan. Ster! Omvergeblazen dus …

De lat lag voor Haze At Dawn (****) meteen hoog, maar ook dit gezelschap liet zich vanaf opener “Hollowed” van zijn beste kant zien. Het nummer kwam binnen als een duistere walm. Geen lichtpuntje te bekennen: pure waanzin vormde het centrale gegeven doorheen de set. Met zijn rauwe, doordringende stem leek zanger Yves Clochet de meest weerzinwekkende demonen uit de hellekrochten op te roepen. De muzikanten dreven ondertussen de intensiteit maar op. Precies in die spanningsopbouw vonden we het eigen gezicht van Haze At Dawn. Tijdens “Rebirth”, “Cry of Wolfkind” en '”ter Corvi” kreeg die beklemming steeds meer vat op ons. Ook “The Earth Beneath Us” bood geen uitweg.
Traag maar zelfverzekerd trok de band ons verder de duisternis in. Die konden we angstig ondergaan of gewillig omarmen. Bij ons liepen beide gevoelens door elkaar. Na “Sepulchral at the Abyss” verscheen bij het afsluitende “Queen of the Abyss”  toch een sprankeltje verlichting. Sofie van Behind the Veil mocht er haar bijzondere stem tegenover de diepe, donkere growls van de frontman plaatsen. Haar bijdrage opende een kier in die verstikkende sfeer, zonder dat de muziek aan zwaarte verloor of zeemzoet werd. Alsof ze de hel van Haze At Dawn binnenstapte en de demonen een uitweg bood. De beklemming is uiteindelijk iets troostends.
In deze donkere tijden voelde de muziek van Haze At Dawn als een deken tegen donkere gedachten. We kozen er dan ook voor die muzikale duisternis te omarmen.

Setlist:  Hollowed // Rebirth // Cry of Wolfkind // Iter Corvi // The Earth Beneath Us // Sepulchral at the Abyss // Queen of the Abyss

Pics homepag @Kurt-Miriam Van Hauvermeiren-Vandevelde

Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism GRIMM, Gent

Deep Purple - De jaren wegen, het vuur blijft

Toen we Deep Purple in 2017 voor het laatst live zagen, bleef vooral de hechte samenhang ons bij. Op het podium stonden doorwinterde muzikanten die duidelijk dezelfde richting uitkeken en hun individuele meesterschap ten dienste van het geheel stelden.
Negen jaar later bracht de ‘Splat! World Tour’ ons opnieuw naar de band, ditmaal in de Lotto Arena in Antwerpen. Met Simon McBride op de gitaarpositie en een repertoire waarin ook het recente werk zijn plaats opeist, waren we benieuwd hoe die vertrouwde groepsdynamiek vandaag zou aanvoelen.

Het jonge Britse JAYLER (****) mocht de avond op gang trekken. De zanger vertoont niet alleen enige gelijkenis met Robert Plant, ook zijn stem en de hoge uithalen roepen de Led Zeppelin-frontman in herinnering. Met de zwier van een rockdiva doorkruist hij het hele podium en daagt hij het publiek subtiel uit. Ondertussen zorgen aanstekelijke riffs voor de nodige vaart: lekker rocken kan dit viertal zonder twijfel. Er is nog ruimte om te groeien, maar met meer podiumervaring heeft JAYLER de troef om het ver te schoppen.
De muzikanten lieten zich alvast niet uit het lood slaan door hun plaats op de affiche naast een levende legende. Ze speelden alsof die duizenden mensen speciaal voor hen waren gekomen. Mooi.
Een sterke opener en een ontdekking die aandacht verdient.

Vooraf hadden we de setlists van enkele vorige optredens bekeken. Daaruit bleek dat Deep Purple (****½) het recente werk behoorlijk wat ruimte gaf tussen de klassiekers. Een keuze die we konden waarderen en die in de Lotto Arena uitstekend uitpakte, al kon opener “Highway Star” ons nog niet meteen overtuigen. Bij “A Bit on the Side”, uit ‘=1’, en “Into the Fire” werden de registers echter opengetrokken. Het waren muzikale vuurballen die de gedrevenheid van het vroegere Deep Purple opriepen. Een sublieme gitaarsolo van Simon McBride nam vervolgens onze eventuele twijfels over hem weg. Al geven we toe dat we op enkele kleine momenten Steve Morse toch een beetje misten.
Opvallend was ook hoe Ian Gillan zijn stem doseerde en de muzikanten geregeld alle ruimte gaf. Zo kon Don Airey bewijzen wat voor een klankwizzard hij wel is. Tijdens zijn eerste solo was er zelfs plaats voor een grapje: terwijl de toetsen bleven doorklinken, nam hij rustig de tijd om een aangereikt glaasje wijn met smaak leeg te drinken. Tot hilariteit van het publiek.

Humor bleek trouwens een belangvolle component. Gillan had er duidelijk zin in en sprak de zaal geregeld toe, soms met een flauw grapje tussendoor. Die ontspannen sfeer droeg bij aan het gevoel dat hier muzikanten stonden die nog volop plezier beleefden aan het samenspelen. Ondanks hun palmares en iconische verleden maakte Deep Purple er allerminst een routineklus van. Het prachtige “Sometimes I Feel Like Screaming” groeide uit tot één van de hoogtepunten van de ongeveer honderd minuten durende set. Ook het recentere werk hield overtuigend stand: “Diablo” had eerder al lekker gerockt en bij “Sacred Land” kregen we kippenvel. De wisselwerking tussen de muzikanten gaf zowel de vertrouwde nummers als de nieuwere composities glans.
Gillans stem klonk nog bijzonder vitaal. We herinneren ons een optreden in het Sportpaleis, ergens aan het begin van deze eeuw, waarbij hij de hoge noten leek te forceren en Dio, die toen het voorprogramma verzorgde, hem vocaal kwam bijstaan.
Deze keer hoorden we een zanger die zijn grenzen beter bewaakte. Hij zocht steun waar nodig, liet de instrumentale passages ademen en bleef ondertussen een charismatische frontman.
Na opnieuw een sublieme toetsensolo en na “Lazy Sod” werd de finale ingezet met een eigenzinnige uitvoering van “Perfect Strangers”. Een verbluffend mooi “Space Truckin'”, waarbij het publiek uitbundig meezong, en het onvermijdelijke “Smoke on the Water” dreven de sfeer verder op. Via “Guinnesis” belandden we bij “Hush” en “Black Night”, die de kers op de taart vormden. Helemaal op het einde meenden we nog een korte a-capellaverwijzing naar “Goodnight, Irene” te herkennen.

We waren zonder al te hoge verwachtingen naar Antwerpen vertrokken, maar keerden terug met een brede glimlach en pijnlijke nekspieren van het headbangen. Vooral het speelplezier en het hechte samenspel bleven hangen. Waardig ouder worden heet zoiets.

Setlist: Highway Star / A Bit on the Side / Into the Fire / Guitar Solo / Arrogant Boy / Diablo / Keyboard Solo / Lazy / Sometimes I Feel Like Screaming / Sacred Land / Keyboard Solo / Lazy Sod / Perfect Strangers / Space Truckin' / Smoke on the Water / Guinnesis / Hush (Joe South) / Black Night - vermoedelijk gevolgd door een korte a-capellapassage uit 'Goodnight, Irene'.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Deep Purple
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10397-deep-purple-23-10-2026?Itemid=0

Jayler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10396-jayler-23-10-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation