Voor de tweede avond op rij werden de fans van Elvis Costello op hun wenken bediend. Het tweede solo-concert in het Koninklijk Circus was initieel voorzien voor eind oktober 2011, maar toen diende de zanger verstek te laten gaan wegens familiale omstandigheden. ’s Mans vader, Ross McManus, stierf enkele weken later. Ook voor een man met 35 jaar live-ervaring betrof dit dus geen alledaags optreden.
Tijdens het eerste half uur (“(The angels wanna wear my) Red Shoes”, “When I paint my masterpiece”, “Veronica”, “Bullets for the new born king” en “Briljant mistake”) vreesden we dat hij nog niet hersteld was van de indrukwekkende prestatie die hij de avond voordien in de Ancienne Belgique geleverd had. Door zich deze keer solo en dus ietwat naakt op het podium te wagen, viel enorm op hoe hees en breekbaar Costello klonk. Iedereen weet dat hij het er vocaal-technisch gezien nooit smetteloos vanaf brengt, niemand stoort zich daar echter aan want de kracht van Costello ligt nu net in het feit dat hij van dit nadeel een voordeel weet te maken: de man zingt steeds met zodanig veel ‘grinta’ dat het moeilijk is om onbewogen te blijven bij zijn muziek. Na verloop van tijd verminderde het aantal schoonheidsfoutjes trouwens geleidelijk. Misschien was het dus gewoon een kwestie van opwarming. Vanaf “New Amsterdam” (dat “You’ve got to hide your love away” van The Beatles omzwachtelde) vielen ons in ieder geval geen overdreven stemproblemen meer op.
Hoewel hij naar eigen zeggen een hekel heeft aan succes (waarbij het maar de vraag is of dit effectief ironisch bedoeld is), bleek hij bereid om “Everyday I wrote the book” ten berde te brengen. Het daaropvolgende “Bedlam” kreeg een vrij funky versie mee. Een volgende hoogtepunt betrof het zittend gebrachte “All or nothing at all” dat zo’n zeventig jaar geleden de geschiedenis ingezongen werd door Frank Sinatra. Het van Charles Aznavour geleende “She” kon minder imponeren. Tijdens “Watching the detectives” ging Costello een eerste keer volledig loos op zijn Gibson Super 400, iets waarbij hij uiteindelijk iets te veel ‘loops’ gebruikte om te blijven boeien. Chuck Berry werd geëerd middels “No particular place to go” waarna het mooie “Our little angel” een terechte plaats op de setlist kreeg.
De tijd was vervolgens gekomen om middels “Church Underground” expliciet eer te betuigen aan zijn vader. Na “Suit of lighs” maakten “A slow drag with Josephine” en “Jimmie standing in the rain” nogmaals duidelijk dat Costello trots is op het eind 2010 uitgebrachte “National Ransom”-album. Hoe zou je zelf zijn?!
Met “Poison Moon” werd na al die jaren nog eens een parel uit ‘My aim is true’ heropgevist. Vervolgens kreeg de maatschappijcriticus in Costello de bovenhand. Zowel “Tramp the dirt down”, het nog niet uitgebrachte “For more tears” als “Shipbuilding” betreffen anti-oorlogsliederen die mede opgedragen werden aan zijn grootvaders (Patrick & Jimmy) die een kleine 100 jaar geleden strijd leverden in Flanders’ Fields.
Plots weerklonk dan door de boxen een instrumentale versie van “National Ransom” dat door Costello ter plekke op fenomenale wijze gelardeerd werd met gitaar en zang. Alsof het publiek nog niet genoeg verwend was, stormde daarna Steve Nieve het podium op: “My all time doll”, “My three sons” en “Accidents will happen” bewezen opnieuw dat Elvis Costello & Steve Nieve een onverwoestbare tandem vormen. Een duidelijk geëmotioneerde zanger dankte het publiek vervolgens voor de steun gedurende de – gezien de in de inleiding geschetste omstandigheden - toch wel moeilijke avond.
Na “All these strangers” kreeg Brussel vervolgens voor de tweede avond op rij een onvergetelijke versie van “I want you”: duivels gitaarspel en getormenteerd getokkel overtuigden zelfs de laatste twijfelaar om de onverslijtbare Elvis Costello een staande ovatie te gunnen. En nog was het niet genoeg want “(What’s so funny ‘bout) Peace, Love and Understanding” maakte duidelijk dat niemand ooit zijn versie van deze Nick Lowe-song zal overtreffen. Een magistraal slot van een puik optreden dat er mede door de speciale context toe leidt dat we het woord ‘legendarisch’ niet moeten schuwen.
In het Koninklijk Circus werd het entertainmentgehalte van de voorgaande avond ferm teruggeschroefd. In de plaats kregen we een gedurfde selectie uit een rijkgevulde carrière aangevuld met enkele knappe covers. Niet iedereen zal dit concert evenzeer gesmaakt hebben. Wie kwam voor ‘the fun and the hits’, was eraan voor de moeite. Wie zich openstelde voor een tocht door de minder gekende (maar daarom niet minder boeiende!) kanten van het spectrum dat Elvis Costello al zovele jaren beslaat, kreeg gedurende 160 minuten waar voor zijn geld.
Op twee dagen tijd kreeg Brussel meer dan vijf uur muzikale klasse geserveerd. Wie rouwt er nog om een eerste Elvis als de tweede hem overtreft? Eens te meer is de volgende leuze dus van toepassing: ‘the king is dead, long live the king!’ Ross McManus mag beretrots zijn op zijn zoon. We vrezen dat het eerbetoon aan onze eigen vader heel wat minder indruk zal maken dan dit dat we 10 dagen eerder mochten meemaken in het Koninklijk Circus…. Sorry, pa….maar ja, dat komt ervan als je ons op muzikaal vlak zo ongetalenteerd geboren laat worden….
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-costello-solo-31-05-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Woensdag daalde een engel neer in Brussel, in de vorm van de frêle Camille, een drieëndertigjarige actrice-zangeres die vijftien jaar geleden haar eerste muzikale stappen zette in de rokerige jazzkroegen van haar thuisstad Parijs. Opgegroeid in de intellectuele kringen van Saint-Germain-en-Laye, studeert ze ballet, literatuur en politieke wetenschappen, maar gaandeweg neemt de muziek terecht de bovenhand. In november vorig jaar kwam haar vijfde studioalbum uit, ‘Ilo Veyou’ (staat allicht voor “I love you”- absurde woordspelingen zijn één van haar handelsmerken). Ik kende haar alleen van haar passage in Later with Jools Holland, waar ze een subliem optreden en een blijvende indruk naliet.
Camille maakte haar entrée niet onopgemerkt, met een gloeilamp onder een licht doorschijnende tuniek in een volledig verduisterde Cirque Royal brengt ze het Keltisch aandoende “Le Berger”, begeleid door gitaar, contrabas en viool. Haar loepzuivere stem legt de uitverkochte zaal meteen het zwijgen op, even wanen we ons – ondank de hitte – in de groene highlands. Verder spelend met de gloeilamp die haar bewegingen volgt in schaduw op een wit doek, brengt ze “l’Etourdie” en het speelse “Ilo Veyou”, waarin ze voor het eerst op wonderbaarlijke wijze toont welke kunstjes ze zoal in petto heeft: ze zingt, danst, klapt, slaat op de borst, stampt op de grond en klikt en klakt met een stem die van de bas tot de sopraan reikt.
Bij het prachtige akoestische “She was” plachtten we zelf de zaal te verlaten wanneer ze zo mooi “go, go, go away” zingt. “Mars is no fun” en “Bubble lady” brengt de zaal weer op temperatuur, met uitvergrote danspassen en stampende voeten, als was ze een marionet gemanipuleerd door een onzichtbare hand ergens vanuit de coulissen.
Camille haalt ook de sfeer van ‘le vieux temps’ van onder het stof in het in draaimolens en volksfeesten gedrenkte “Message” en “La France”. “La France” is ondertussen een klassieker geworden bij onze zuiderburen, nochtans laten de lyrics er geen twijfel over bestaan: “la Chine excelle dans la textile, le Japon fait des automobiles… les anglais ont un humour exquis… La France, La France, des photocopies…”.
De andere bandleden vergezellen Camille in het a capella gebrachte “Ta douleur”, een nummer dat in de Verenigde Staten een bescheiden hit werd. In “Cats and Dogs”, laat de zangeres – tot groot jolijt van het publiek - een aantal figuranten aanrukken die op knieën en met het gat omhoog een parendans imiteren. Ondertussen is de temperatuur in de zaal boven het aanvaardbare gestegen, maar Camille blust met het van alle ballast ontdane “Pâle décembre” –begeleid op piano – en het intieme “Au port”.
Als de mensenmassa na al deze indrukken in de waan vertoeft dat hen nu niets meer kan overkomen en iedereen terug in zijn stoel is neergestreken, wordt het licht plots volledig gedoofd en verrast Camille opnieuw: in complete duisternis kreunt ze “Pleasure”, een nummer dat we het best kunnen omschrijven als een ode aan de ‘zelfliefde…’. Alsof dat nog niet voldoende was gaat ze languit op de grond liggen en brengt ze het sublieme “Wet boy”, zonder meer één van de mooiste ‘love songs’ van het decennium – maar ook hier geven de lyrics niet echt uitsluitsel…
Voor de bisronde neemt Camille afscheid met “Le Banquet”, waarin ze subtiel wraak neemt op een vrouwverslaafde man en met “Tout dit”, waarin haar technisch perfecte zangtechniek voor een laatste keer in de verf wordt gezet: in dit nummer geïnspireerd op de Benedictijnse componiste Hildegarde, slaagt Camille erin – louter en alleen bij wijze van haar stem – de mystieke en bovenmenselijke sfeer van de Middeleeuwse liturgische gezangen en hymnen op te roepen.
Prachtig concert dus en geen wonder dat Jools Holland vol lof over haar sprak in zijn Late Nights.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/camille-30-05-2012/
Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel
Een onvoorwaardelijk diep respect hebben we voor Mr MacManus aka Elvis Costello , de 57 jarige doorwinterde sing/songwriter , die net als The Boss al ruim 35 jaar in het muziekcircuit meedraait. Imponeren doet hij met band en solo, en verwerkt hij moeiteloos een smeltkroes aan stijlen.
Twee avonden is hij in ons land , hij grossiert (morgen) solo tijdens het tweede optreden doorheen z’n rijkelijk gevuld oeuvre in het KC, en vanavond landde hij in de AB met de begeleidingsband The Imposters (Steve Nieve op toetsen, Pete Thomas op drums en Davey Faraghar op bas) en wordt ‘The Revolver Tour – The Return of the Spectacular Songbook!!!’, 25 jaar later, voorgesteld … Een amusant, leuk, ontspannend avontuur in een ‘rad vol fortuinlijke’ songs . Het concept is eenvoudig: tijdens de show mag het publiek op het podium aan een reuzenrad van gekleurde vakjes met titels van hits, (obscure) b-kantjes en (verrassende) covers draaien en zo de setlist van de avond bepalen. Maar de pijl kan net zo goed op een thematische 'Jackpot' vallen, waarna er songs rond één thema, verhaal, ervaring of anekdote volgen. De opbouw van zo’n formule is best spannend!
Vindingrijk ging Costello als een volleerd performer en verteller te werk, verbaasde continu en had het publiek aan z’n lippen , wat zorgde voor een enthousiaste sfeer en ambiance.
Aan het rad kon onze ‘Walter Capiau’ rekenen op z’n assistentes die mensen uit het publiek begeleiden om aan het rad te draaien , ze uitnodigden aan de lounge bar op het podium , om even met een drankje te genieten en te verpozen van de Costello songs, of ze konden een danspasje wagen in een kooi, de ‘gogocage’ genaamd, met één van de danseressen … Entertainment en fun dus!
We zagen een uitermate gezellige groots opgezette circusact, met een vat vol afwisselende songs , die innemend, ingetogen als meeslepend, gedreven en strak konden klinken . Op die manier werden we twee en een half uur letterlijk in Costello’s ‘ wheel of fortune’ gezogen. Een wervelende show en muzikale klasse van Costello en z’n begeleidingsband, die de songs moeiteloos aan elkaar regen. Nooit voelden we ons ‘so close’ verbonden tot deze rasmuzikant en z’n materiaal.
In keurig maatpak klonken ze snedig op songs als “Uncomplicated” en “Radio Radio”, ontroerde de ballad “All this useless beauty” en overtuigden een rockende “Monkey to man” en een uitgesponnen, broeierige, bezwerende versie van “Watching the dectectives” . Geen twijfel mogelijk, hier werd straf spul geserveerd. En de verrassingen in thema’s en keuzes volgden maar . Een meisje kon als op een kermisattractie met hamer en een rinkelbel gaan voor “Alison” waaraan Costello een favoriet of een cover aan verbond, van “Good year for the roses”, “Everyday I write a book” naar “Purple rain”, “Don’t let me down” tot “Cry cry cry” van Johnny Cash , een song die dan ook nog een apart verhaaltje had …
Hij maakte tot twee keer een wandeling in de zaal en hield van de nauwe band met het publiek.
In al die verschillende gedaantes speelde hij solo en akoestisch een bloedstollende “Slow drag with Josephine” , “Jimmy standing in the rain” en een emotioneel geladen “Dr Watson, I presume”, een ode aan de eerder in de week overleden bluegrass folky blinde artiest Doc Watson . Een hoogtepunt!
Costello nam naar het eind het hef zelf in handen en rockte net als het draaiende rad met “Strict Time”, “Out of Time”, “I can’t Stand Up For Falling Down”, “High Fidelity”, “Oliver’s Army” en “Pump It Up”; de instrumenten kregen zelfs in het strakke, hitsende tempo ademruimte!
Een uitgekristalliseerd duivelse versie van “I want you” zorgde voor kippenvel en raakte diep; de apotheose van de avond , die een punt zette achter dit spectaculair optreden, dat in ons geheugen staat gegrift! Hier waren we sterk onder de indruk; een ‘wauw’ gevoel van een Meesterlijke en Onsterfelijke Elvis…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-costello-and-the-imposters-30-05-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Mark E.Smith, 55 intussen , beschikt de laatste jaren over een ietwat hechtere bezetting ; het was ooit anders …ervoor wisselde deze geschifte boze filosoof nogal wat van groepsleden per plaat . Al bijna 40cd’s zijn er uitgebracht (compilaties, EP’s, live albums en andere releases inclusief).
De sound blijft altijd wel een beetje hetzelfde , dwarse , nerveuze, neurotische, monotone (psychedelische) (postpunk) rock met weerhaken + dat we er vocaal nog steeds praktisch geen woord van verstaan . Hij murmelt, neuzelt en prevelt er onverminderd op los. Opnieuw zijn er een handvol songs die spannend , opwindend, bedreven zijn, én vol passie zitten, als “Taking off”, “Nate will not return”, “Mask search” , “Monocard” en “Laptop dog” . Een hoofdrol is weggelegd voor gitarist Pete Greenway, die zelfs een songtitel naar zich genoemd kreeg. “Happi song” is er dan eentje van vrouwlief Elana Poulou.
The Fall: altijd wel hetzelfde, compromisloos en prettig gestoord!
Er valt altijd wel iets te beleven met een nieuwe Weller. De zeer productieve en ervaren rot heeft nog nooit in zijn carrière twee dezelfde platen gemaakt en gaat altijd gretig op zoek naar iets anders. Krautrock had ie nog niet gehad, en in de geslaagde opener “Green” komt hij daar heel goed mee weg. Een ongewone song voor Weller, doch een geslaagd experiment. Het kermisdeuntje “The attic” dat daar op volgt is helaas van heel wat minder allooi en ook het instrumentale “Sleep of the serene” lijkt uit de afvalemmer te zijn geplukt.
Met de ballad “By the waters”, zeg maar een klassieke Weller song, vindt hij terug het juiste spoor. “Study in blue” gaat dan weer een gedurfde maar hoe dan ook geslaagde dub richting uit, ook al een onontgonnen gebied voor Weller.
Dingen als “Dragonfly” en “When your garden’s overgrown” daarentegen zijn noch mossel noch vis en afsluiter “Be happy children” verdrinkt in zijn eigen meligheid. Met het fijne op een driftig gitaarrifje voortdrijvend “Drifters” kunnen we dan wel weer leven en ook “Around the lake” heeft een aardige en jachtige drive in zich. Maar we moeten streng zijn, dit is Paul Weller, dus het is te weinig.
Het siert Weller dat hij steeds nieuwe paden tracht in te slaan en nooit zichzelf herhaalt, maar deze keer hangt er toch te weinig vlees aan de songs om van een echt boeiende plaat te kunnen spreken.
Paul Weller staat op 14/06 in de AB, en ook al heeft hij deze keer een matig plaatje gemaakt, hij zal u gegarandeerd alweer op een stomend concertje trakteren.
Het aantal verschillende soorten subgenres binnen de alternatieve muziekwereld schieten als paddenstoelen uit de grond. 1 van die stromingen is de zogeheten mathrock en het is binnen dit genre dat we de Britten van You Slut! kunnen situeren. Dit viertal uit Nottingham staat voor een instrumentale vorm van post- en mathrock in het verlengde van de populaire Ieren van And So I Watch You From A Afar.
‘Medium Bastard’ is al het tweede album van You Slut! en naast het knappe artwork weet de band ook muzikaal positief op te vallen. Zoals typisch voor mathrockbands worden de harde riffs gretig op de luisteraar afgevuurd en is het zoeken naar een duidelijke structuur (vergeet het patroon van strofe refein strofe) in de diverse songs.
Heel bijzonder is dat de band stevige noise afwisselt met dromerige, gelaagde en zeer rustige rockmuziek en zo de luistereaar even de tijd laat om stoom af te blazen. Alle stukken en deeltjes vallen wat ons betreft mooi in elkaar en het is genieten van de tien afwisselende en relatief korte nummers (de grens van de drie minuten wordt nergens overschreden).
Zeker es surfen naar http://www.myspace.com/youslut1 .
Het is jammer genoeg een feit dat er in de punkrockwereld de voorbije jaren zeer veel matige releases werden uitgebracht en dat eenheidsworst al te vaak de norm is. Gelukkig zijn er uitzonderingen zoals de Amerikanen van Authority Zero. Het viertal uit Arizona bestaat al sinds 1994 en bracht in die periode vier albums uit. ‘Stories Of Survival’ is hun vierde plaat die eigenlijk al in 2010 het levenslicht zag en nu door Concrete Jungle Records opnieuw wordt gereleased in Europa. Als mooi extraatje worden er 7 nummers van het live album ‘ Less Rythm More Booze” toegevoegd aan deze speciale editie.
Wie ‘Stories Of Survival’ nog niet in bezit heeft of de band niet kent, kunnen we sterk aanraden om daar verandering in te brengen. Authority Zero barst van het talent en creativiteit en is een groep die zeer graag de muzikale grenzen verkent. Zo heeft de band zich een speciale stijl eigen gemaakt en mengen ze snelle skatepunk met een flinke scheut reggae en ska. Op ‘Stories Of Survival’ staan tal van catchy meezingers als “Get It Right”, “Big Bad World”, “Break The Mold” en “The Remedy”.
Voeg daarbij nog de uitmuntende strot van Jason Devore en Authority Zero is zo een formatie die meer dan haar voet mag zetten naast grote broers als Bad Religion, Pennywise, The Offspring en Rancid.
Fans van Thursday die niet veel aan het laatste album ‘No Devolucion’ van deze populaire hardcoreband hadden, hoeven niet te treuren... Zij komen namelijk een stuk meer aan hun trekken komen bij de tweede plaat van de New Yorkers van I Hate Our Freedom. Pikant detail: drummer van deze formatie is ene Rule Tucker van Thursday! . Andere bandleden van I Hate Our Freedom verdienen hun boterham bij ondermeer Texas Is The Reason, Garrison en Milhouse. Voeg daarbij de productie van Kurt Ballou (gitarist van Converge en als producer oa actief bij onze Vlaamse trots Rise And Fall) en je hebt een combinatie die eigenlijk niet kan mislukken.... ‘This Year’s Best Disaster’ levert dan ook een heerlijke mix van posthardcore, alternatieve rock, emo, punk- en indierock en doet denken aan bands als Thursday, Sparta, Polar Bear Club, I Am The Avalanche, Foo Fighters en zelfs Placebo. Het jonge volkje zal ongetwijfeld smullen van de single “Sans Sympathie” of het snelle “Second Telling of A First Degree”. Kortom, I Hate Our Freedom is verplicht luistervoer voor iedere rechtgeaarde liefhebber van posthardcore!
Yukon Blonde is een Canadese indie rock band afkomstig van Vancouver. Dit is hun tweede album en dit na hun uitstekende EP ‘Fire/Water’. Ze brengen stomenderock met afgelijnde hooks, mooie arrangementen en toch melodieus. De sound roept herinneringen op aan de psychedelische rock van de jaren 60, ergens ook New York Dolls en aan de Fleet Foxes, doorspekt met heldere gitaarlijnen.
Beste Songs : het mooie melodieuze "My girl", de catchy single “Starway”, met zomerse invloeden en “Radio” .
Kortom, een leuke en afwisselende plaat. En ‘t schijnt dat ze live zeer goed zijn. Checken dus!
Toen we ‘The Bridge’ van Aeges in onze cd-lader stopten en op de play-knop duwden, dachten we na 2 nummers al dat we per abuis een van onze oude Cave In-platen hadden opgelegd... Aeges staat immers voor een zelfde portie van posthardcore die Cave In zo populair maakt(e): laaggestemde , melodieuze gitaren, een zware ritme sectie , cleane, poppy vocalen en dat alles verpakt in een uiterst catchy mix van hardcore, rock en metal.
Wie kijkt naar de muzikale bezetting van Aeges zal wat verwonderd zijn, want de vier muzikanten hebben een verleden met verschillende, veelal minder toegankelijke bands als Pelican, Tusk, Undertow, The Rise, Juliette and The Licks, Shift en 16.
Met ‘The Bridge’ hebben de vier heren in ieder geval alles om een veel groter publiek aan te spreken. Zoals reeds gezegd zullen posthardcore-adepten hier zeker van smullen maar ook voor liefhebbers van een populaire rockband als Foo Fighters zal dit debuut in de smaak vallen.
De toptracks op dit vrij consistente album zijn opener “Wrong”, “My Medicine” en “The Bridge”.
Je houdt van een band als The Mars Volta of je vindt er totaal niks aan…. Een middenweg lijkt er niet te bestaan voor de geschifte muzikanten uit El Paso. Ons kun je alvast tot de eerste categorie rekenen want nog steeds draaien wij met graagte hun debuutplaat uit 2003 “De-Loused in the Comatorium”. Dit album, een waanzinnige mix van de meest uiteenlopende muziekstijlen was een kopstoot van jewelste en toonde de klasse van de band van Omar Rodriguez-Lopez en Cedrix Bixler-Zavala, gewezen frontmannen van At The Drive In.
De daaropvolgende albums bleven uitblinken in complexiteit en waren zo voer voor geoefende oren maar bleken desondanks meer dan te pruimen...
“Noctourniquet” is de nieuwe worp en klinkt in vergelijking met de vijf vorige platen een stuk radiovriendelijker. We hoorden The Mars Volta nooit zo toegankelijk als op songs als “Aegis”, “Empty Vessels make the loudest sound”, The Malkin Jewel” en “Lapochka”. Het lijkt wel alsof de band de brug wil maken naar een groter publiek.
Was het op vorige albums nog zoeken naar de song achter de complexe geluiden, dan is dat op het eerste deel van deze nieuweling een stuk eenvoudiger. Ook in de lengte van de songs is er op ‘Noctourniquet’ flink gesnoeid want slechts 2 tracks halen de zes minuten.
... Het tweede deel van de plaat blijft rustig, iets té wat ons betreft want de Texanen weten ons slechts bij mondjesmaat te boeien. Wat meer opwinding en felheid die TMV normaal zo kenmerkt, had zeker niet misstaan...
We hinken zo een beetje op twee gedachten over de nieuwe richting die The Mars Volta uitgaat en vragen ons af of er meer nieuwe zieltjes zullen bijkomen dan dat er oude fans zullen afhaken ...
Marriages is de nieuwe band van Emma Ruth Rundle, Greg Burns en David Clifford, drie leden van het postmetalgezelschap Red Sparrowes. Blijkbaar konden ze al hun muzikale energie en ideeën niet kwijt in deze band en moesten ze daarom met een nieuw project op de proppen komen... We zijn er niet rouwig om want met ‘Kistune’ leveren ze een heerlijk plaatje met zes ingetogen, hypnotiserende songs af. ‘Kitsune’ lijkt wel het eigen muzikale universum van deze drie artiesten want de psychedelische, experimentele nummers klinken ongelooflijk organisch en uitgebalanceerd en de ene track loopt naadloos over in de volgende ... Dit album moet je ook echt als één geheel beluisteren wat ons lekker ouderwets maar toch verfrissend overkomt in de huidige Itunes en mp3-tijden...
Wie zich afvraagt of er uberhaupt één verschil is met Red Sparrowes, dan zijn dat de vocalen... De bezwerende gezangen van Emma Ruth Rundle doen bij momenten je haren rechtstaan en voegen net dat extraatje toe aan dit fantastisch debuut!
Voor meer info: http://marriagesband.com/
Jesca Hoop is een Amerikaanse singer/songwriter die nu in Engeland woont. ‘The House that Jack built’ is haar derde album. Fans van haar werk zijn Tom Waits, Peter Gabriël en Eels. Ze schrijft zinnige teksten en onderbouwt dit met enerzijds spannende uptempo nummers met bevreemdende effecten en anderzijds zeer melodieus uitgebouwde songs. Eigenlijk is het popmuziek met macabere elementen.
Beste songs zijn ”Born To”, “The house that Jack built”, “Deeper devastation” en “Ode to Banksy”, een verwijzing naar de bekende straatkunstenaar uit Engeland.
Deer Tick is de band van multi-instrumentalist en songschrijver John McCauley . Hij heeft met Deer Tick al een paar platen uit en steeds opnieuw zijn we geboeid door de afwisselende aanpak . Zijn materiaal situeert ergens tussen americana, southern rock en rauwe lofi klinkende rock met een punky attitude. Wilco , Two Gallants, The Replacements en Jonathan Richman horen we terug in de muziek .
Hij kan met z’n band stevig rocken , “Let’s all go to the bar”, “Something to brag about, maar intrigeert ook met een handvol broeierige , meeslepende songs als “The bump”, “Funny world” en “Main street”. En er is ruimte voor een ballad tussenin als “Clowinaround” en “Electric”, op het eind.
Het tweede deel van de cd is eenvormiger en nestelt zich volledig in de americana sound. Bijzonder knap dus wat hij allemaal uitvoert . Fijn plaatje opnieuw !
Nederlands 
Français 
