Alejandra Deheza en Benjamin Curtis, uit Brooklyn NY, zijn nu de spil van School Of 7 Bells. Tweelingzus Claudia verliet de band bij deze cd , die ‘Disconnect from desire’ opvolgt. Alejandra probeert zo goed mogelijk de stem van Claudia op te vangen , maar de hemelse zangpartijen waren wel het handelsmerk van de band.
School Of Seven Bells raakt met zweverige, dromerige, etherische popwave/psychedelica; ‘Nu’ shoegaze ’droom’ pop , die een spannende , broeierige sfeervolle opbouw hebben, subtiele, emotievolle melodieën kenmerken en waarbij de songs op de nieuwe cd zalvende elektronicabeats of een forser klinkende beat kunnen hebben. 9 fijne songs in het genre horen we hier!
Ze worden in één adem vernoemd met de huidige rits Big Pink, The Pains Of Being Pure At Heart, Bat For Lashes, Warpaint en The Hundred In The Hands. En ze halen invloeden aan van My Bloody Valentine, Cocteau Twins, This Mortail Coil , Slowdive , Stereolab, Blonde Redhead, en durven zelfs aan te sluiten bij Clannad .
Kele (Okereke), spil van het populaire Britse Bloc Party, heeft de band even op non-actief geplaatst en leefde zich wat meer uit op rockmusic met elektronische ritmes, grooves en vibes. Kele stoeit met elektro, techno, trance, drum’n’bass, tribalritmes en pop. Dat hoorden we eerder al op werk van Bloc Party, remember ‘Intimacy’ met “Flux” , en op de soloplaat ‘The boxer’ met o.m. singles “Tenderoni “ en “Rise” .
De EP vult goed aan en heeft met “What did you do?” , met zangeres Lucy Taylor een groovy dromerige electropoppende single uit . Ook hier worden verschillende invloeden geïntegreerd en klinkt het geheel broeierig, opwindend, energiek en ‘catchy as hell’ .
En nu terug op naar ‘the real new stuff’ met Bloc Party , die na vier jaar stilte terug de hoofden bij elkaar staken …
Deze band is een aftakking van Tame Impala, de Australische neo hippies die ons in 2010 aangenaam wisten te verrassen met het retro plaatje ‘Innerspeaker’. Wat Pond doet op ‘Beard, wives, denim’ verschilt niet zo gek veel van Tame Impala. Als u met andere woorden ‘Innerspeaker’ een lekker plaatje vond, zal u hier ook wel van smullen. Ook nu krijgen we onze psychedelica in ruime dosissen, gekruid met sixties keyboards, zweverige vocals en gitaren die aan de LSD hebben gezeten.
We merken ook aardig wat Britpop en glamrock. Opener “Fantastic explosion in time” doet ons denken aan het helaas ter ziele gegane Supergrass en de geest van Bowie waart rond in “You broke my cool”. En funky kan het ook, er schuilt met name een flard Funkadelic in het moddervette “Moth wings”.
‘Beard, wives , denim’ is dus het soort plaatje die er goed zal ingaan bij mensen die van allerlei vreemde extracten houden. Pond is te bewonderen in de Trix op vrijdag 1 juni. Neem uw voorzorgen.
Library Voices zijn een Canadese band uit Regina –Saskatchewan. Hun ontstaan gaat terug tot 2008 en sindsdien hebben ze twee EP’s en 2 full CD’s uitgebracht, waaronder het recente ‘Summer of lust’.
De tweede song is al meteen een stomende “If Raymond Carver Was Born In The 90′s” ( gezien het eerste gewoonweg een aankondiging is). De muzikale invloeden zijn al duidelijk … Een beetje Arcade Fire, veel vroege REM en een snuifje Brain Wilson van de Beach Boys.
Een voorliefde voor literatuur met referenties naar Yates, Hemingway en Joyce blijkt dan weer uit “Reluctant Readers Make Reluctant Lovers . Zelfs het Franse chanson heeft geen geheimen voor hen, “Be My Juliette Gréco, Paris 1949”.
Kortom een geslaagde, zomerse en catchy plaat, waar zelfs Das Pop een puntje kan aan zuigen en die je steeds weer wilt opzetten. Ideaal voor in de wagen …
Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen – Perfume Genius – Mariee Sioux – General Elektriks - C2C
Fijne proevertjes hadden we hier vanavond tijdens de tweede week Les Nuits Bota, van de sing/songwriting Mariee Sioux en Perfume Genius naar de dampende retro van General Elektriks tot de ophitsende turntablists van C2C.
Perfume Genius kreeg het publiek aan z’n voeten in de pittoreske Rotonde met z’n gevoelsmuziek ‘pur sang’ . Al voor de derde keer houdt hij de aandacht close met die minimaal gehouden , spaarzame composities; aangrijpende, rakende, kwetsbare songs op piano, gedragen door z’n innemende, voorzichtige, zachte, fragiele soms hoog uithalende vocals op z’n Antony Hegarty’s.
Mike Hadreas aka Perfume Genius is toe aan z’n tweede cd ‘Put yr back ‘n 2 it’, die het twee jaar oude debuut ‘Learning’ opvolgt. Ontroerende meesterwerkjes zijn het; de homothematiek in z’n minst vrolijke vorm, wordt aangesneden. Op tour wordt hij aangevuld op synths/piano/toetsen door tweede man en vriend Alan Wyffels en komt een drummer/gitarist het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte bieden . De songs zijn gebaad in melancholie en kunnen moeiteloos meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas.
Een uur lang putte het trio uit de twee cd’s … Muzikale pracht en schoonheid, sober en elegant … Subtiele kracht hier. Al vroeg kregen we het eerste pareltje “Lookout lookout” en iets verderop , de emotievolle “Learning” en “All waters”, met licht huppelende ritmetics, waarbij beide heren aan dezelfde piano schoven. Ook de ijle, droomachtige rits nieuwe songs moeten niet onderdoen , “No tears” met een behoedzame drums, de synth/soundscapes van van “Take me home” en “Normal song” , waarbij Hadreas z’n piano verlaat en akoestische gitaar speelt; “Perry” is donkerder en dreigender door de pedaaleffects , en hij durft met z’n begeleiding wat forser te klinken op “Hood” en “Dark parts”. Nummers als “Deep space”, “Mrs Peterson” en “Katie” worden zo goed als solo gespeeld en grijpen bij het nekvel.
Het zijn allemaal korte, kernachtige, licht klassieke schetsen. Perfume Genius laat de intimiteit, melancholie en gevoeligheid in al zijn (muzikale ) variaties horen en treft ons diep in het hart .
Goeie, eigenzinnige sing/songwriterpop hadden we eerder van de Welshe Cate Le Bon. Haar elektrisch gitaargetokkel dringt diep door en de hoog hemelse zang kon grimmig en verbeten zijn om de songs draagwijdte te bieden . Op die manier refereert ze vocaal aan Joanna Newsom , Kate Bush , maar ook aan Nico en Annie Clark van St. Vincent , met wie ze op tour trok. Luisterliedjes met een scherp randje …
De 27 jarige folky singer/songschrijfster Mariee Sioux uit Nevada City heeft een nieuwe plaat uit ‘Gift for the end’ , die al wat breder durft te gaan en meer variatie biedt in die freefolky ‘kampvuur’ stijl. Vroeger trad ze solo op en was ze de rechterhand van Alele Diane, nu vervoegen twee muzikanten (waaronder haar man ) de tour. In de living room van de Grand Salon, kwam het dromerige materiaal ideaal tot z’n recht. Ze stonden in een driehoek opgesteld en waren op elkaar afgestemd . Haar warme, indringende vocals waaide over de sfeervolle songs heen . In deze perfecte setting flitsten natuurbeelden en weidse vlaktes op songs als “Homeopathic”, “Ghosts in my head” en “Icarus eye” voor de ogen. Muziek voor mijmerende zomeravonden en knetterende haardvuren …
De General Elektriks van Hervé Salters maakten er een rock feestje van in de Orangerie met hun dampende mix van pop, galmrock, funk, soul en hiphop, die diep geworteld was in de seventies. Een pittig, gedreven kitsch concert van deze gekke bende … Hun rockparty kunnen ze op Couleur Café verder zetten …
Tot slot in de Chapiteau was er een andere soort party aan de gang … Het Franse C2C (Coups2Cross), Franse turntablists uit Nantes hebben al een paar jaar het World Team DJ Championship op hun naam geschreven. De vier samenwerkende DJ’s zorgen aan hun draaitafels voor een elegante mix en scratch van allerhande dansstijlen, aangevuld met wat variété . Originele nummers scratchten en remixten ze tot een vet , hitsend , opzwepend nummer in de voetsporen van de geluidskunstenaars van Coldcut.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)
Girlseeker maakt op zijn minst gezegd geschifte muziek. Nu, op zich is daar niets mis mee, wij kennen wel een hoop artiesten die geschifte maar absoluut geniale dingen maakten zoals Frank Zappa, Captain Beefheart of Mike Patton.
Maar met Girlseeker, die zichzelf nogal graag vergelijken met Ariel Pink (er is iets van), hebben wij aanvankelijk nogal wat moeite. Misschien is dit een goed teken, dat laten wij nog in het midden. Het is namelijk moeilijk te vatten allemaal, het is kitscherige lo-fi eighties synthpop met af en toe seventies gitaren.
Er zitten leuke vondsten en probeersels in, maar over het algemeen valt het als geheel wat te licht uit, ofwel snappen wij het niet. Wij blijven ons eigenlijk afvragen of dit menens is ofwel een al dan niet geslaagde eighties pastiche.
Een duidelijk antwoord krijgen we niet met deze waarschijnlijk wel bewust mysterieus bedoelde plaat, maar daarom niet altijd even geslaagde. U daarentegen zal er misschien heel anders over denken, vandaar toch maar best even beluisteren. Wij grijpen toch liever terug naar ons exemplaar van ‘Before today’ van Ariel Pink’s Haunted Graffiti.
DFA is het New-Yorkse punkfunk/disco not disco/no wave label van onder meer LCD Soundsystem, The Rapture en The Juan Maclean, en was vooral rond 2005/2006 toonaangevend. Zo een zeven jaar later is er geen sprake meer van een New-Yorkse punkfunk-scene, hield LCD Soundsystem er mee op, en zijn er andere trends en genres in opgang. Niettemin blijft DFA nieuwe releases uitbrengen, en zoals zoveel labels heeft DFA zijn horizon ondertussen verbreed: de bands die vanavond door DFA op de affiche van Les Nuits geplaatst werden komen uit heel andere plaatsen dan de Big Apple: Portsmouth, Berlijn en Portland, Oregon.
Prinzhorn Dance School, het met een drummer uitgebreide Engelse duo Tobin Prinz en Suzi Horn, mochten de avond aftrappen, met hun kale, erg aan The Gang of Four of The Fall refererende geluid. Heel erg spannend was dit niet: Kim Deal baslijntjes, metalige gitaarfunkriedeltjes, een drummer die vooral accenten speelde en Prinz en Horn die dit alles lardeerden met sloganesk geschreeuw. We hebben jongen/meisje -duo’s dit al veel beter weten brengen.
Yacht (zie foto) was veel en vele malen beter: tonnen podium-presence bij frontman en frontvrouw Jona Bechtolt en Claire Evans: dit zou een feestje worden: de typische vuile DFA mix van electronica en rock (ja ja, een koe-bel mocht niet ontbreken): vette beats, opzwepende ritmes, maar wel met een poppier geluid: als je LCD Soundsystem met The Human League mixt, kom je bij Yacht uit. De danspasjes en moves van frontvrouw Evans mochten er wezen, zo tolde ze als een derwisj rond om de microfoonkabel rond haar taille te wikkelen, zodat ze genoeg meters kabel had om in de zaal te duiken en het feestje daar verder te zetten. Hoogtepunt van de set was een pulserende cover van Brigitte Fontaine, “Le Goudron”, met licht absurde teksten zoals “ Le temps est un bateau, la terre est un gateau”. Denk aan Vive La Fête, maar dan beter. Een echte festivalband dus, Yacht, ze moeten er zeker in slagen een tent op zijn kop te zetten.
Planningtorock leerden wij kennen door haar inbreng op het dubbelalbum ‘Tomorrow in a year’, de Darwin-opera van The Knife, met een hemeltergend A-kant (Diamanda Gallas, iemand), maar een schitterende B-kant(één van de albums van 2010). Planningtorock is het alter ego van Janine Rostron, een Engelse die kunstonderwijs volgde en tegenwoordig vanuit Berlijn opereert. Vorig jaar bracht ze haar debuut ‘W’ uit, een avontuurlijk album dat zowel naar de high energy disco van Sylvester als naar donkere new wave knipoogt. Als je Cocorosie, Antony Hegarty en Hercules and Love Affair kan smaken, dan is Planningtorock ook iets voor jou.
Qua podiumverschijning is Planningtorock een bizarre verschijning: een grote, stevig gebouwde dame, ruime amorfe gewaden, een hogepriesteres met een vreemdsoortige haviksneus en wenkbrauw-masker (doet denken aan een of ander sci-fi wezen of aan het gothic personage The Crow).
Live werd Rostron vanavond bijgestaan door een dj, die hoog in haar DJ-box uittorende boven het publiek. Planningtorock speelt bewust met gender, ze vervormt haar stem zodat het niet altijd duidelijk is of er een man of een vrouw op het podium staat. Rostron heeft smaak, we werden getrakteerd op een cover van Guided by Voices (“My valuable hunting knife”) en Arthur Russell (“Janine”). De set was heel sfeervol, diep en dubby, varierend tussen donkere, depri new wave en levendige cosmic disco, met als climax een uitgesponnen mix van “Living it out”, waarbij de zaal kolkte. Donna Summer is niet meer, maar haar opvolger staat klaar en heet Planningtorock.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2012)
Amon Adonai Santos de Araújo Tobin aka Amon Tobin is één van de meest vooruitstrevende en invloedrijke sound designers dat Ninja Tune ooit onder zijn vleugels heeft genomen. Zijn werken zijn stuk voor stuk een bijdrage geweest tot de evolutie van geluid. Deze ‘bad ass’ is razend populair, maar voor de man zelf is dit een onoverkomelijk neveneffect van zijn genialiteit. Met zijn laatste album ‘ISAM‘ gaat hij ook in 2012 op tournee en maakt hij een korte tussenstop in Frans Vlaanderen.
Vanavond heeft Aéronef in Lille de eer om dit audiovisueel buitenbeentje op de affiche te laten prijken. Liefhebbers van intelligente elektronische muziek krijgen vanavond ongetwijfeld te horen hoe de toekomst klinkt.
Vele elektronische artiesten pakken tegenwoordig uit met adembenemende audiovisuele shows maar wat deze man ons heeft laten ervaren, krijgt zonder meer het label van 'nooit eerder gezien' opgeplakt. Amon Tobin presenteert door middel van deze live performance zijn visie op de toekomst met een hyperperfectionistisch audiovisueel meesterwerk waarbij complexe animaties geprojecteerd worden op 7,5 meter hoge, 3D-Tetrisachtige blokkentorens die voortdurend van gedaante verwisselen.
Amon Tobin staat er om bekend een samplegoochelaar te zijn en met ‘ISAM’ gaat hij zelf nog een stapje verder. Door middel van ‘field recordings’ (opnames van natuurlijk geluid) construeert hij een sound die alle stijlen overstijgt. Met opener “Journeyman” neemt ‘commander Amon’ ons mee in zijn space craft op een intergalactische trip dat ons toch aangenaam laat schommelen tussen de meest uiteenlopende emoties.
Zowel de sound als de visuals zijn de ene keer zacht en mooi om dan over te slaan in rusteloos, complex en soms zelf huiveringwekkend. De show bevat dubstepachtige invloeden, downtempo nummers en bass & breaks met uiterst abstracte patronen.
Deze ‘mindblowing’ totaalervaring van beeld en geluid laat het album meer tot zijn recht komen dan wanneer je het enkel beluistert. Een normaal menselijk brein beschikt over te weinig absorptievermogen om de gehele show te kunnen plaatsen.
Daarom dat velen het met ons eens zullen zijn dat één keer deze performance meemaken onvoldoende is om alles te kunnen vatten. Hopelijk krijgen we dit Braziliaans paradepaardje van de Ninja Tune-stal ook nog in een Belgische zaal te zien. Eén ding is zeker! Wij gaan niet naar ‘Rock Schueremans’ om ‘ISAM live’ opnieuw te zien in de namiddag.
Organisatie : Aéronef, Lille
Les Nuits Botanique 2012 – Fanfarlo – Isbells - Dan San – Philco Fiction
Begin dit jaar demonstreerden ze het ook al op Eurosonic: Philco Fiction is meer dan het zoveelste Scandinavisch frisse synthpop groepje in een rij. Een knappe frontvrouw met sensueel ingetogen danspasjes, drums en een batterij retrofuturistisch klinkende synths, meer had dit Noors trio niet nodig om steeds meer nieuwsgierigen te lokken naar de oorspronkelijk vrijwel lege tent. Referenties als Robyn en Lykke Li liggen net te gemakkelijk voor hand, daarvoor oogt en klinkt Philco Fiction gewoon té eigenzinnig en tegendraads. Het debuutalbum ‘Take It Personal’ moet hier binnenkort nog verschijnen, maar “Horizon” klonk nu al geweldig en heeft voldoende doorbraakpotentieel om ons te doen vermoeden dat het beslist niet bij hun eerste voet op Brusselse bodem zal blijven.
Ook Wallonië heeft haar Fleet Foxes, al kunnen we ons goed voorstellen dat Dan San deze veelgemaakte vergelijking intussen hartgrondig beu moet zijn. De mooie samenzang, baardjes, hemdjes en een fascinatie voor beboste heuvelruggen en andere natuurfenomenen hebben ze alvast gemeen, het wijdse en ongerepte americana gevoel net iets minder, wat ons doet vrezen dat ook het zuiden van het land langzaam aan vol gebouwd wordt. “In The Schoolyard, Nobody Came To Me” klonk het melancholisch en het leek wel of de Luikse folkies van Dan San daar vandaag nog altijd onder te lijden hebben. Pareltjes als “Question Marks” en “Moon” uit hun begin dit jaar verschenen album ‘Domino’ werden warm onthaald door een enthousiast publiek en rechtvaardigen wel een ruimere belangstelling voor deze band in de rest van het land en zelfs daarbuiten, en wel dringend!
In een luidruchtige tent gaan de intimistische, folky charmes van Isbells onvermijdelijk voor een groot stuk verloren en dat bleek die avond in de Chapiteau helaas ook het geval te zijn. Met haar tweede album ‘Stoalin’’ onder de arm , zette Isbells in de Botanique nochtans een sterke set neer met “Illusion” wat ons betreft als hoogtepunt. Dirigent Gaëtan Vandewoude zet akoestisch de richting in waarover vervolgens een gitaar breed uitwaait en naar het einde toe nog wat melancholisch gezelschap krijgt van een koperblazer. Treurig maar knap! We geloven trouwens best dat zanger een paar lelijke duivels uit te drijven heeft, maar Isbells dreigt hierdoor wel zo een band te worden die zichzelf, in tegenstelling tot muzikaal voorbeeld Bon Iver, té au serieux gaat nemen. Op het ogenblik dat een relativerend grapje voor de hand lag wanneer uitgerekend op het stilste moment van de set een loeiende sirene de Kruidtuinlaan opscheurde, besliste het viertal zich schuchter verder terug te trekken op het podium. Een gemiste kans. Rond een kampvuur mag er ook eens gelachen worden.
Het is geen cadeau om muzikaal ergens gesitueerd te worden tussen The National en Arcade Fire, zeg maar het beste wat er anno 2012 te horen valt. Maar dat liet Fanfarlo die avond nooit aan haar hart komen, wel in tegendeel. Dit arty (de groepsnaam is gestolen van een novelle van Beaudelaire) gezelschap uit Londen straalde bijna anderhalf uur een blakend zelfvertrouwen en présence uit, aangevoerd door frontman Simon Balthazar die qua charisma niet moet onderdoen voor Johnny Borrell van Razorlight, zeg maar een minder arrogante versie die minstens even goed bij stem is. Was het omdat hun nieuwe album ‘Rooms Filled With Light’ net iets minder goed onthaald werd dan het debuut ‘Reservoir’ dat Fanfarlo er zo op gebeten was om de criticasters aan hun zijde te krijgen?
Er wordt hen wel eens een te veel aan bombast en barok verweten maar die avond genoten we van een uitvoering die nooit zwaar op de maag lag. Sprankelende uitvoeringen van “Shiny Things” en “Tightrope” die voortsproten uit een eclectisch instrumentarium als trompet, viool en keybords maakten die avond iedere digestief overbodig.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)
In Another Land 2012– Female Folk Flavour – 4 Female Singer-Songwriters
In Another Land 2012
Een avondje op stap met vier vrouwen, wie kijkt daar niet naar uit? En zelfs al brachten ze allemaal hun (band)vrienden mee, het kwartet vrouwelijke singer-songwriters dat in De Zwerver in Leffinge onder de noemer In Another Land samen gebracht werd, kondigde zich als uitnodigend aan. Wat hebben Laura Gibson (US), Maggie Bjorklund (DK), Renée (B) en Sarah Ferri (B) gemeen? Ze brengen/brachten recent een plaat uit en ze bundelden hun presentatie in De Zwerver. We gingen voor u luisteren en kijken.
De avond opende met de Deense Maggie Bjorklund die intussen een halve Amerikaanse geworden is (en daar ook bekender is), want ze ging op zoek naar de music scene in Seattle, al speelt ze in haar thuisland nog bij The Darleens. Ze had in Leffinge ook een celliste en een gitarist uit Seattle mee. Haar eerste album ‘Coming home’ bevat een reeks instrumentale nummers en ze haalde er ook een aantal zekerheden bij binnen: Mark Lanegan en Jon Auer doen hun vocale duit in haar zakje en ook de mannen van Calexico hielpen een handje.
Van handjes gesproken, Bjorklund bespeelt vooral de pedal steel, een instrument waar je handen en knieën voor nodig hebt. Het klonk allemaal een beetje melancholisch, want ‘Coming Home’ is wat men Amerikaanse folk zou kunnen noemen met nogal wat westerninvloeden. Ennio Morricone, psychedelisch, vooral de manier waarop ze haar pedal steel gebruikt duwt haar muziek wat de woestijn in, bij momenten zelfs wat met valse zang begeleid.
‘Beeld je een David Lynch film in op de achtergrond’, gaf de blondlonkige in een Mother Xmas dress tussendoor overbodig mee. Dat was nog eens een idee geweest, want eigenlijk is haar muziek geen concertmaterie. ‘We doen alle drie ons best om de raarste geluiden te produceren. En Maggie wint elke avond’, grinnikte de celliste. De opener van de avond was niet je dat, te abstract bijna, op het meer uptempo “Playground Stars” na.
Het zaaltje – met hoge tafels en barkrukken - geraakte wat dichter bevolkt voor de Gentse Sara Ferri. En geheel terecht. Sarah Ferri hoorden we twee jaar geleden al op Dranouter. Ook de Ancienne Belgique moet in de tent gezeten hebben want even later dropte men haar in het project Artist in Residence, een soort opvangcentrum zeg maar voor artiesten die hun eerste akkoorden loslaten op het publiek en die zo een kwaliteitslabel opgespeld krijgen en zich onder de vleugels van de AB kunnen ontwikkelen. Intussen tekende ze een contract bij Universal Music.
In De Zwerver stelde de Gentse met Italiaanse roots haar debuutalbum ‘Ferritales’ voor, een mix van melodisch en eigenzinnige sprookjes vertelde in een causerie van jazz en fifties. Met een contrabas, een drummer, een gitarist en twee – ‘enge stemmetjes’ (sic) – backing vocals leidde zij nadrukkelijk de dans aan de piano en gitaar, maar vooral aan de micro. De gig startte rustig met “This is a moment” en ze sloot haar concert ook vrij intiem af, maar daartussen joeg ze frisse en vrolijke melodieën in de wind, met heel leuke vocale wendingetjes. Een verademing en een belofte.
Meer bekend in Vlaanderen is Renée (Sys) of toch zeker haar “Dum Dum Dum” die een hit werd op zowat elk radiostation. Of ze daar een verlengstuk aan breit met haar eersteling ´Extending Playground´ of welke richting ze nu echt uitgaat, wilden we zelf wel even ontdekken. Wetende dat die eerstgeborene van Renée uitgebracht werd door het dezelfde label als Isbells (Zeal Records), konden we ons wel al een idee geven. En dat idee zat juist. Helemaal anders dan Ansatz der Maschine waar ze ook bij zingt.
In die cd vooral rustige nummers, misschien iets te veel van hetzelfde luisterlied met kinderlijke inslag waar je bij een knetterend haardvuur rustig kan indommelen. Lieve dingetjes allemaal, die ‘tummies’ en ‘bellybuttons’, die schaapjes en vogeltjes, zoals Renée er zelf ook uit ziet. Lieflijk en zacht. Zet de cd op in de babykamer en de kleine doezelt zachtjes in slaap.
Ze speelde die dag twee thuismatchen, gaf ze zelf mee. Na de Fnac in Brugge stelde de West-Vlaamse haar band en cd voor in Leffinge. In die band trouwens voor het eerst contrabassist Jasper Hautekiet en voor de rest jonge, enthousiastelingen met helemaal rechts vooraan de verbouwspecialist-‘percussionist’ die er een eigen en originele slagerijset op na hield.
Ze opende met een driaaorgelgitaartje, betrok heel haar band in elk nummer (op één song na) en zelfs het publiek moest op haar boerderijlied mee vroege vogeltjes imiteren en werd nadrukkelijk uitgenodigd om het concert meezingend af te sluiten. Inderdaad: “Dum Dum Dum”.
Laura Gibson was top of the bill in de woman’s night in De Zwerver. Zij was de enige die niet aan haar debuut toe was. ‘La Grande’ is al haar derde album na ‘If You Come to Greet Me’ (2006) en ‘Beasts of Seasons’ (2009). Een mooi gemiddelde om de drie jaar, ook duidend op het diepgaande werk om haar krachtige woordkeuze (om het menselijk bestaan te doorgronden op liefde, verlies, spijt en vergankelijkheid) en instrumenten te vermengen.
De Amerikaanse uit Portland - Oregon, waar blijkbaar de folkscene welig tiert, strikte – net als Maggie Bjorklund - ook Joey Burns (Calexico) voor haar nieuwe plaat die wereldwijd goed onthaald wordt. Dat ze de dag ervoor samen met Bjorklund in de Botanique optrad was dan ook geen verrassing.
In de Zwerver maakte ze er een geslaagd afscheidsfeestje van, want het was haar laatste optreden in haar Europese tournee waarin ze maar liefst tachtig concerten in drie maanden speelde. Het kwartet had er echt veel zin in, interageerde met het publiek en zorgde voor een bijwijlen grappig uurtje. Hun soundcheck liep – in tegenstelling tot de vorige optredens – gewoon over in hun gig zelf.
Ze waren – bijna letterlijk – in de wolken over de vliegershow die ze op de Lotto Kites International in Oostende hadden bijgewoond en lieten niet na dat te promoten. Maar de muziek stond uiteraard centraal. Haar meisjesachtige, vrolijke stem geeft in combinatie met piano en nog een aantal special effects een vreemde mix die vertrouwd oud én nieuw lijkt. Het kampvuur op de cover valt alles samen: geen super wow-gevoel, maar een knetterende sfeer die warmTe geeft. Het dankbare en aandachtige publiek deelde graag in dat gevoel mee en ze liet geen kans onbenut om de aanwezigen te danken. Zeker toen die op haar slotnummer (licht gedwongen) het achtergrondkoor vormden, waarna ze nog een bisnumer bracht en richting United States vertrok.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sarah-ferrie-12-05-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/renee-12-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/maggie-bjorklund-12-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/laura-gibson-12-05-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen: Django Django - Devin - Le Chapelier Fou
Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaarden we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Meestampers eerste klas! Al een tijdje werden ze eerst gedraaid op Radio 1 (in de ochtend), om gemotiveerd en vol met enthousiasme de dagtaak te kunnen aanvatten . ‘Hot & Hype’ werden ze dan op de andere radiozenders … Django Django (d)jengelt!
Met hun titelloos debuut leverden ze een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit.
In de tot de nok gevulde Rotonde hoorden we een meeslepende, broeierige, opwindende set door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie. Een band , nog wat onwennig, statisch en ingekapseld op de stage, maar met groeipotentieel.
En er is de link met de Beta Band, jawel , één van de vier van Django Django zit in de familiale kring van hun toetsenist .
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën.
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Soms stonden ze allemaal achter de decs of aan de drums en de cimbalen. Allemaal goed wat het kwartet wist af te leveren in hun opbouwende , aanstekelijke songs, van de krekelgeluiden op “Introduction” , de ongrijpbaar en aanzwellende beats van “Firewater” , “Life at the beach” en de dansritmes en ‘tics’ op “Hail bop” , “Waveforms” en die single “Default”.
Ondanks de variatie en het gestoei met stijlen misten we ‘iets’ in het Django Django (d)jengelende concept … heftige explosies op de één of ander wijze, die de songs tot een hoger niveau brengen en het kookpunt bereiken. Maar OK, anders niks dan klasse en oog voor detail . Ze waren zelfs alle vier in dezelfde vloeistofdia gedrenkte t-shirt, wat tekent voor de psychedelicasounds van de band.
Django Django heeft hét alvast, tapt uit verschillende vaatjes en brengt het op coherente wijze samen. We hadden nog geen sensationeel , onvergetelijk optreden , want ze misten nog wat punch, maar met de zomerfestivals zal er na de clubervaringen stoom & opwinding kunnen heersen .
Eerder was er de stevige , strakke rock’n’roll van het Amerikaanse trio Devin, die ambiance en sfeer trachten te brengen. Ze straalden een Hives energie uit en speelden rock’n’roll als Jon Spencer, maar dan zonder een Blues Explosion. Een matte respons, maar het bracht hen in hun rock’n’roll vertier niet van de wijs.
Inde Grand Salon namen we nog iets mee van de Franse elektronica wizzard Le Chapelier Fou . Muzikaal ergens een kruispunt tussen klassiek en minimalistische, abstracte en lagen opbouwende elektronica. Z’n muziek baadt in een sfeer die kan worden omschreven als akoestische elektronica. Hij neemt ons naar een wereld waar verbeelding en poëzie hand in hand gaan. Een violist van opleiding, die alle mogelijkheden van zijn instrumenten uitput en de muzikale energie uitprobeert, al of niet synchroon met gastvocalisten op een scherm …
Na Les Nuits Bota, de komende zomer op Festival Dranouter .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/django-django-13-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)
Thijs Van Leer & Orkest der Lage Landen (olv Walter Proost) ‘Introspection Classic’
Na mijn laaiend enthousiaste bespreking van het optreden van Focus, enkele weken geleden in zaal Roma in Borgerhout, was ik zeer benieuwd naar dit optreden van Thijs Van Leer.
Hij werd begeleid door het Orkest der Lage Landen onder leiding van Walter Proost. Ook sopraan Astrid Stockman was van de partij. Ongeveer de helft van het concert was Thijs Van Leer helemaal niet te zien. Het orkest speelde alleen of tezamen met Astrid Stockman. Dit was gewoon een concert met lichte klassieke muziek.
Eigenlijk ga ik tegenwoordig meer naar klassieke concerten dan naar popconcerten, zodat ik mij een goed oordeel kon vormen van hun prestaties. En die waren heel professioneel en zuiver, zoals het hoort voor klassiek geschoolde musici.
Maar de muziekkeuze was voor een groot deel erg teleurstellend: weinig verrassend en erg afgezaagd. Ik denk hier aan het “Ave Maria” van Bach/Gounod, “Summertime” van Gershwin, “Bist du bei mir” van J.S. Bach en een selectie uit ‘West Side Story’. Er was duidelijk gekozen voor zekerheid.
En de arrangementen van Jelle Tassyns konden mij helemaal niet bekoren en waren overbodig. Ik vraag mij trouwens af wat er mis is met de originele partijen van die werken.
De nummers van Focus die aan bod kwamen waren zeer kort en werden zeer routinematig gespeeld door muzikanten, waarvan een aantal duidelijk onwennig waren in deze situatie. Maar het was vooral dirigent Walter Proost, die zijn orkest een heel strak tempo oplegde en weinig ruimte liet voor gevoel. Alsof hij dwangmatig een ingebouwde metronoom volgde. “House of the King”, “Focus 3” en “Sylvia” klonken dus echt niet zoals het zou moeten. Het was zeer goed ingestudeerd en er was helemaal geen plaats voor improvisatie. Alleen het nieuwe nummer “Le Tango” klonk frisser. Ik keek uit naar het laatste nummer, één van mijn lievelingsoldies, namelijk “Mc Arthur Park” van Richard Harris. Echt een bombastisch nummer waar een klassiek orkest bij hoort.
Over Thijs Van Leer niets dan goeds, maar weer volgde de dirigent zijn ingebouwde klok, zonder echt rekening te houden met Thijs Van Leer. Het wrong dus weer tussen die twee.
Als bisnummer werd bovendien het “Rondo” van Rogier van Otterloo gewoon herhaald. Niet echt een climax. Deze formule beloofde heel veel, maar er kwam weinig van terecht. Een gemiste kans.
Pics http://www.musiczine.net/nl/fotos/thijs-van-leer-11-05-2012/
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Les Nuits Botanique 2012 – Lianne La Havas – opkomend soultalent!
Een van de opkomende talenten is ongetwijfeld Lianne La Havas . Haar muzikale carrière krijgt de laatste maanden een ferme stoot. Nog geen full cd uit (pas in juli met name ‘Is your love big enough’), maar enkel twee EP’s, waaronder één met hulp van sing/songwriter Willy Mason, zorgen er al voor dat haar concerten in de clubs uitverkocht geraken . Eerder in maart was ze in de AB Club , en net als toen was het vanavond in de Orangerie meer dan complèt om de veelzijdige , talentrijke artieste aan het werk te zien . Pas 22 is ze, en zowel met band als solo overtuigt ze honderduit . Ze heeft hét: talent, waarbij ze zowel gitaar, ukelele, bas als drums kan spelen op de EP’s, een gouden fluwelen stem en tonnen charisma . Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven.
De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete soulpop, die jazz en folk herbergen, en dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy gray en Corinne Bailey-Rae. Na het prima debuut dito optreden van de funkende soulpop van Janelle Monae in 2011 is La Havas nu aan de beurt én verdiend !
Met gemak waren we ruim een uur lang gekluisterd aan haar toegankelijk materiaal . Solo hadden we o.m. “Room for you” en “Tease me” die met het elektrisch gitaargetokkel en haar stem je moeiteloos inpakten. Met haar band leverde ze sfeervolle, emotievolle songs in het genre, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt als “Au cinema”, “Don’t wake me up” , “Funusual”, “Empty” en “Lost & found” . “Forget” was de soulrocker op het einde van de set.
Kippenvel bezorgde ze ons nog in de bis met het intieme , kwetsbare “Gone” , die over haar liefdesbreuk ging . Een sobere, ingehouden piano ondersteunde haar indringende, heldere stem . En met de titelsong van de te verschijnen debuutplaat konden we met een dosis positivisme terug tegen de dagdagelijkse realiteit aan !
Hier hoorden we een sympathieke, enthousiast jonge dame, die haar stempel zal drukken in 2012 binnen de soulpop; haar songs klinken intiem, ingetogen als sfeervol en kleurrijk. Als er komende zomer naast Pukkelpop nog een gaatje op Couleur Café kan zijn, graag mensen …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 - Spain, ‘The Blue Moods of Spain’ - Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt opgeroepen
Als we in ons (rijkelijk) gevuld muziekarchief duiken, duidt onze wijsvinger betreffende Spain 1995 aan en nemen we er de cd ‘The Blue Moods of Spain’ uit ; een lichte grijns komt op ons gezicht . Tja, Spain lag samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black heart procession), Codeine en Smog aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; het Spain concept klinkt loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we horen efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
Josh Haden , zoon van de jazzmuzikant Charlie Haden, was de spil van de band en is bij de return na elf jaar nog het enig oorspronkelijke lid. Drie cd’s waren er in totaal , na het adembenemende debuut , verscheen iets later ‘She haunts my dream’ en ‘I believe’, die rijkelijker gecomponeerd werden en een poppier uitstraling hadden .
Vanavond trakteert het kwintet ons op de cultklassieker , aangevuld met ‘a lot of other old songs’ … and brand new ones’, want ‘The Soul of Spain’ verschijnt net met de tour die Haden met z’n begeleiding onderneemt. Een set in twee delen, die de ganse avond in het KC in beslag neemt.
In het eerste deel de integrale versie van hun debuut en dit mogen we letterlijk nemen; even zorgvuldig en precies, met “Untitled”, “World of blue” en het afsluitende “Spiritual” als sterkste songs, die ruimte laten voor de instrumentatie en het samenspel; muzikale uitstapjes bieden, en een ingehouden spanning en mate van dreiging hebben; een filmisch decor wordt opgetrokken door de juiste afstemming, en de songs boeien nu net door de trage en opbouwende ritmes die je uitnodigend ‘ergens nowhere’ meevoeren , gedragen door de intimistische zangstijl van Haden.
Tussenin hadden we wel moeite met de persoon Haden , want de aanhoudend ondraaglijke (dramatische) stiltes , het gitaar- en basstemmen, ontsierden de ingetogen klanken en voelden onwennig aan . Een allesbehalve spraakzame Haden , die bijna onhoorbaar een ‘thank you’ en ‘it’s been a long time’ prevelde. Hij durfde bijna de ogen niet te richten naar zijn publiek.
Een overtuigend eerste deel van treurhymnes hoorden we, een beredeneerde aanpak, maar met een té statische band , die de indruk gaf zich letterlijk naar de pauze te slepen!
Dan klonk het gezelschap muzikaal wat gemoedelijker , en kwam er meer klankkleur aan te pas door de bredere aanpak en de toetsen, die een prominente rol innamen . Meeslepend boeiend materiaal , puntiger en vaardiger , zonder z’n ingetogenheid en ‘trein der traagheid’- ritmes te verliezen; songs van de andere twee cd’s (o.m. “Every time”, “Before it all went wrong”, “She haunts my dream” en “Oh that feeling) werden afgewisseld met nieuw materiaal als de single “I’m still free”, “Only one” en “Walked on water”. En net als de aandacht wat verslapte , durfden ze het pedaal wat in te drukken en krachtiger te gaan, “Nobody has to know” en “Make your body move”.
“Our love is gonna live forever” en een reprise van ”Untitled” vormden het sluitstuk van de uitgekiende set van het kwintet, die ons warme nostalgie bezorgde; de druk was even van de ketel op het eind toen Haden z’n non-communicatie doorbrak.
De band is alvast te zien via de Cactus Club organisatie, op 9 augustus in Brugge in het kader van Klinkers Intiem (www.klinkers-brugge.be) en op 6 december in de Handelsbeurs, Gent (Org: Democrazy, Gent), maar mag het dan iets draaglijker en ontvankelijker zijn aub …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)
Nederlands 
Français 
