44 Rave komt uit de hoek waar er nog vette modderkluiven aan de blues hangen, waar de gitaren meer scheuren dan vloeien, waar de smoelschuiver vlijmscherp door het beendermerg snijdt. Meer R.L Burnside dan BB King, meer Red Devils dan Robert Cray, meer pitbull dan poedel. Bij 44 Rave komt de blues uit de met olievlekken besmeurde garage, niet uit de opgepoetste toonzaal.
In De Vooruit deden ze het basloos, wat het geheel gortig en smerig deed klinken. Daar hadden wij helemaal geen probleem mee, integendeel. Fijne band.
Met de opwindende rock’n’roll van The Paladins raakten wij vertrouwd toen ze in 1990 met het bruisende ‘Let’s Buzz’ op de proppen kwamen, tot op heden nog steeds hun beste album. In die tijd waren het ook hoogdagen voor de band, hun agenda was propvol, ze speelden voor vrij grote zalen en festivals en hun muziek raakte tot bij een breder publiek dan allen maar het selecte groepje van blues en rock’n’roll puristen. Het was een tijd waarin geestesgenoten als The Blasters, Tail Gators en Evan Johns &The H Bombs mochten meegenieten van het succes.
Anno 2012 is het wel even anders, de meeste succesvolle periode is al lang achter de rug en de Vooruit was, ondanks de uitmuntende live reputatie van deze zeer potente band, amper voor de helft gevuld. Dit wel met lui die stuk voor stuk een exemplaar van ‘Let’s Buzz’ in hun kast hebben staan, daar durven we onze kop op verwedden.
Op rock’n’roll staat echter geen leeftijd, en ook de muziek van The Paladins is tijdloos, getuige hun opwindende optreden van vanavond. De gedrevenheid en spontaniteit van de drie rasmuzikanten is er hoegenaamd niet op achteruit gegaan, het speelplezier droop er af. Hier zagen we drie gasten die echt graag op een podium staan, ongeacht of dat nu voor enkele duizenden of enkele tientallen fans is.
En ook al is de succesvolste periode al twintig jaar achter de rug, de formule is steeds dezelfde gebleven, namelijk een bruisende cocktail van eerlijke, spetterende en strakke blues en rock’n’roll met een ferme scheut ophitsende rockabilly. De band trad bovendien aan in de originele bezetting, met het trio waarmee in de gloriejaren het mooie weer werd gemaakt. Drijvende kracht Dave Gonzalez liet zijn gitaar meermaals subliem rollebollen en soleren, contrabas entertainer Thomas Yearsly (met lekker kitscherig Hawaï hemdje) promoveerde zichzelf tot publiekslieveling en drummer Brian Fahey mepte het boeltje strak bij elkaar.
De set werd ingezet met de surf instrumental “Powershake” en rolde gretig door met een rits tempo rockers als “Daddy Yar”, “Hot rod rockin’” en “Lil’ Irene”.
The Paladins rockten bedrijvig door tot het hek helemaal van de dam ging wanneer ze aan de klassiekers begonnen. Het alom fantastische “Keep on lovin’ me baby” was een fameuze killer en de temperatuur werd nog wat hoger gestuwd met “Mercy” en de all time klassieker “Going down to Big Mary’s”. Wat volgde was een explosief en uitermate geweldig “Follow your heart” met “Lets Buzz” daar direct achter aan. Het kookpunt was bereikt en The Paladins breidden er nog een heftige bisronde aan om het potje nog wat verder te doen kolken.
Een kleine twee uurtjes pure onversneden rock’n’roll, ze vlogen zo voorbij. Dat wil zeggen dat we een schitterend concertje gekregen hebben.
Let’s Roll, baby !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-paladins-23-05-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Cloud Nothings , de band rond Dylan Baldi uit Cleveland, wist al de aandacht te trekken met de vorig jaar verschenen titelloze plaat en het onlangs ‘Attack on memory’ , waarbij ze aanklopten bij Steve Albini.
Een leuke hoop ‘lofi’ rammelende grungy punkpopknallers leverden ze af, ‘nofi’ genaamd; ze brengen een ‘back to basics’ geluid, lekker rauw , hard, energiek, fris en aanstekelijk, gekenmerkt van een fijne melodieuze opbouw. Een jong dynamisch bandje dus , die me vorig jaar met het optreden met Yuck in de Bota wist te boeien . Een band naar ons hart dus, die een klein uur lang in de jongste dagen van The Ramones , Sonic Youth en Nirvana voort schuurde…
Openers “Stay useless” en “Fall in” zaten er meteen op en raakten diep ! Een strak tempo in de songs, die wat ruimte liet voor de instrumenten. Songs met de juiste punkattitude! En een zanger die kan zingen en brullen, een valse toon hier en daar inbegrepen; so what, niemand die erom maalde .
De derde, het instrumentale “Separation” werd tot op het bot uitgemergeld: een noisy intermezzo met feedbackgeraas , waarbij het kwartet volledig uit z’n dak ging, met een repetitief , diepe basstune en een wervelende ‘animal’ drums in hun nek . Of je werd volledig meegezogen op het uitgesponnen “Wasted days” . Tja, de link met een Sonic Youth in z’n beginjaren is hier gauw gelegd . Het jonge kwartet ging gretig te werk.
Ze hadden ook enkele broeierige pakkende melodieën klaar als “Cut you” , “Our planes” en “No future/No past”, of een dreigend “No sentiment”, allen in een potig, luid rammelweb verweven . Nu net in het kader van 30 jaar Democrazy borrelden ‘the good old days’ op van de Reinaertstraat …
Cloud Nothings: onbevangen, speels, fris en opwindend. De kort, krachtige, snelle ‘ oudere’ “Can’t stop awake” en “Not important” sloten ‘en verve’ de muzikale tornado af. Heerlijk onstuimig, charmant, rakend en beheerst zoiets!
Organisatie: Democrazy, Gent
In haar ‘pop noir’ creëert Soap & Skin een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; die baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
De Oostenrijkse Anja Plasch combineert als geen ander de treurnis met stemmige klanken , die diep kunnen gaan . De songs zijn breekbaar, sfeervol , gevoelig , pakkend als dreigend en heftig. Elektronica , industrial , laptopgeluiden van donkere soundscapes en logge, lome, diep dreunende en neurotische synthbeats vullen aan en zorgen voor meer afwisseling dan haar debuut. Haar ensemble komt aandraven met violen, cello, trompet en contrabas . Haar zus neemt ook de rol aan van backing vocaliste.
Ze haalt straf uit met de melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, waaronder “Vater” , een song over de dood van haar vader, “Desireless’ cover “Voyage voyage”, “Big hands nail down” en de “Boat turns toward the port”.
Gevoeligheid en emotionaliteit worden letterlijk gekruisigd aan angst en kwelling !
Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop uit van het charismatische Fanfarlo, thuisbasis Londen, roots in Zweden, hoorden we op hun debuut ‘Reservoirs’ , wat op de opvolger ‘Rooms filled with light’ verder wordt gezet. Onmiskenbaar in hun sfeervolle folkypop is bij Simon Balthazar en zijn bende de invloed van Arcade Fire, de Zuiderse americana van Calexico, de donkere tunes van The National en Balkanpop .
Het is alvast een gevarieerd album geworden , dat uitbundig, sprankelend als ingetogen materiaal biedt , die niet uit de bocht gaan qua bombast en barok door het breder aangehaalde instrumentarium . Fanfarlo biedt opnieuw een subtiel , elegant, heerlijk geluid !
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn meesters in het brengen van een concept vs soundtrack . Het duo onderstreept hun songschrijverstalent in ingenieus , knappe songs. De eerste drie songs gaan zo elkaar over. Maar in z’n geheel vergt hun materiaal een forse inspanning.
Op de nieuwe plaat ‘Plumb’ vinden we een vijftiental composities terug , die rijkelijk gearrangeerd kunnen zijn ; ze zijn niet direct toegankelijk en makkelijk , maar fascineren door de eigenwijs mooie aanpak.
Een muzikale trip die o.m. XTC, Pink Floyd en Brian Eno aan elkaar doet rijgen.
Charlotte dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin , had eerder al ‘5:55’ (2006) en ‘IRM’ (2009) uit , platen die zich manifesteren binnen de electro/trippende pop; prikkelende en spannende vindingrijke melodieën, die een brede instrumentatie aankunnen , een sfeervolle, dromerige aanpak hebben en gedragen worden door haar warme, sensuele, zwoele, licht zweverige ‘crooner’ fluisterstem.
Van de actrice/zangeres verscheen nu ‘Stage Whisper’ die een studio en een live gedeelte bevatten . De eerste 8 songs zijn studiomateriaal en worden aan zien als restanten die ‘IRM’ aanvullen. “Terrible angels” lijkt zo geplukt van Goldfrapp , “Paradisco” en “All the rain” hebben slepende , repetitieve, trippende beats, en tot slot smelten we voor de zalvende en loungy poppy melodieën van “Anna” en “Got to let go” (met Charlie Fink van Noah & The Whale ). Verder vullen “Out of touch” met Connan Mockasin en “Memoir” met Conor J. O’Brien van Villagers aan.
Het livegedeelte is van de ‘IRM’ worldtour en hier horen we geslaagde versies van songs, die mooi uitgewerkt zijn , verrassende wendingen ondergaan , en innemend als grillig kunnen zijn. “Just like a woman” (van Dylan) en “The songs that we sing” zijn alvast hoogtepunten op de live plaat. Een snedige “Trick pony” trekt een dikke streep onder de overtuigende plaat.
Momenteel is ze ‘on tour’ met Mockasin , en samen dompelen ze het materiaal in een droomconcept …
Debuut van een Hollandse indie groep, afkomstig uit Friesland. Opereerde voorheen als Monstertux. Ze zijn sterk beïnvloed door Placebo, dEUS en The Beatles. De meeste nummers op dit album zijn echte luisterliedjes en gaan over verlies, over onzekerheden en het overleven in een maatschappij, waarin niks meer zeker is, en steeds vlugger evolueert.
Sterkste songs op dit album zijn : “Preferences”, “Out of this”, “Fascinating places” en “What a girl
Sterke punten : goeie zangpartijen, fijne melodielijnen en soms stevig gitaarwerk
Conclusie : een geslaagd album dat bij ieder luistermoment blijft groeien
Zorita is een Nederlandse band en finalist van de Grote Prijs Nederland en van de Amsterdamse Popprijs. ‘Amor Y Muerte’ is hun debuutalbum.
Kenmerkend voor deze plaat zijn de gipsy invloeden, een mengelmoes van Les Negresses Vertes, Manu Chao, de rauwheid van een Tom Waits in een minder experimentele fase, en een snuifje Leonard Cohen. Een tamelijk uniek geluid dus. Leadzanger is Carlos Zorita Diaz en is van Spaans-Belgische afkomst.
Beste nummers zijn “Weeping Willow”, “Close to you” (met zangeres Queax Queax Jones) en het laatste nummer “l’Adieu”. ( in tegenstelling tot de rest van de plaat in het Frans gezongen, wat de zanger eigenlijk meer zou moeten doen) … Allemaal sfeervolle zachte nummers met als achtergrond violen en accordeon.
Een goeie plaat dus, alhoewel voor de uptempo nummers een iets ruigere aanpak gewenst was.
Het is al bijna een decennium dat onze muziekhelden van de Pixies nieuw werk uitbrachten. Gelukkig is er frontman Black Francis die onder zijn artiestennaam met de regelmaat van de klok zorgt voor verse releases. Zo brengt hij nu ‘Live At Melkweg’ uit, een registratie van een optreden in de Amsterdamse muziektempel De Melkweg dat plaatsvond op 24 maart 2001. Dit concert was er net na het uitbrengen van ‘Dog in the Sand’, een plaat waar Frank Black duidelijk opteerde voor klassieke rock ‘n’ roll.
In ieder geval, ‘Live At Melkweg’ is een mooie combinatie van klassiek Pixies-werk (“Gouge Away”, “Monkey Gone To Heaven”, “Mr. Grieves” en “Where Is My Mind?”) en nummers uit het omvangrijke oeuvre van Frank Black And The Catholics en toont zo de muzikale evolutie van een invloedrijke zanger.
‘Live At Melkweg’ is dus zeker de moeite waard en blijkt bovendien de prelude van de ‘definitieve’ Frank Black & The Catholics cd-box die later in 2012 op de wereld wordt losgelaten.
‘Now & Forever’ is één lange compositie, een donkere soundscape op de plaat van Syndrome, het project van gitarist Mathieu Vandekerckhove van Amenra .
Een spannende dreiging binnen de ‘drone’ slowcore, met repetitieve, (licht) grommende , duistere ambient soundscapes en tunes, een snijdend, slepend gitaarspel en een sober, ingehouden zang. Syndrome exploreert in de diepte van ons gemoed en nodigt je uit te stappen in hun filmisch, huiverende trip …
http://www.consouling.be
Version Original, kortweg V.O., is het project van de Brusselaar Boris Gronemberger. ‘On Rapide’ is al z’n derde album ; hij kon aankloppen bij John McEntire van Tortoise in Chicago. De jazzy postrocktunes zijn duidelijk te horen op het elegant, uitgekiende, dromerige, en broeierige songmateriaal van V.O.
Boris heeft een rits van de Franstalige artiesten meegekregen (o.m. van The Tellers, Soy Un Cabello, Raymondo, Venus, Francoiz Breut, …).
Het filmisch sfeervolle materiaal wordt sober, subtiel of breder omlijst door koperblazers en slagwerk. De meeslepende, bezwerende songs zijn de moeite en weten door de rustige, voort deinende en repetitief opbouwende ritmes en vibes te boeien.
http://www.wearevo.com
… Songs in hun meest pure vorm … een akoestische gitaar en twee zangstemmen . We hebben het hier over Rein Vanvinckenroye en Natalie De Man , die samen liedjes schrijven. Intimistisch materiaal , die een mijmerende , verstilde eenvoud hebben. Een aantal nummers worden verrijkt met een ‘verdwaalde’ harmonica van bluesman Steven Troch .
Hun tweede album is een feit; sober, intiem, eerlijk materiaal dat raakt … ‘EYE-shaped Spots’ is een verhalende wereld van eenzaamheid, nachtelijke ontmoetingen met mythologische figuren en odes aan de hartstocht …
http://www.myspace.com/thecravingdeer
Duyster, het Stubru-programma van Ayco Duyster en Eppo Janssen, is dikwijls een reden om op zondag de tv uit te zetten, en op een heel eigen ritme het weekend af te sluiten, al twaalf jaar lang. Na een eerder verjaarsdagsfeestje in de AB, met onder meer The Low Anthem, was het verjaardagsfeest voor de 500ste aflevering in het DOK, de site aan het Handelsdok in Gent niet ver van de Dampoort, dat wel iets weg heeft van Christiania, de Deense vrijstaat aan de uitkant van Kopenhagen.
We gaan ons in dit verslag proberen een beetje in te houden qua sfeervolle adjectieven, de tomeloze weemoed en oorverdovende zoetheid laten we aan Ayco over, de imitatie is altijd minder dan het origineel ;-)
Duyster begon voor zijn verjaardagsfeestje vroeger dan gewoonlijk, om zeven uur, zodat het nog klaar licht was toen de Geordies van Lanterns on the Lake (zie foto) de avond mochten openen. Met “Gracious tide, take me home”, maakte dit Engels zestal een van de debuten van 2011. We zagen ze al op Crossing Border in november, en net zoals toen waren ze te goed voor woorden vanavond: een echte Duyster-band, die weemoed en passie weet op te roepen. Zangeres Hazel Wilde kan zowel breekbaar als verbeten klinken, en de frasering die ze in een nummer als “Tricks” legde, was meesterlijk (alleen Engelsen kunnen ‘through’ zo sensueel doen klinken). Dit nummer bouwde prachtig op, het had van Arcade Fire kunnen zijn, vooral in de finale die met de viool van Sarah Kemp en de gitaaruitbarstingen van Paul Gregory ook wel iets had van die andere Duyster favoriet, Godspeed You Black Emperor. Met hun zessen brengen Lanterns on the Lake een heel gevarieerd geluid, waarin naast viool, en akoestische en elektrische gitaar, ook glockenspiel, piano, keyboard, en geprogrammeerde soundscapes een rijke en subtiele groepsklank creëren. “I love you, sleepy head” trok zich heel traag op gang, om uit te monden in een magistrale viool-mantra, Mogwai of Explosions in the sky waardig, (met die laatste tourden ze trouwens).
Zoals de andere sets vanavond, kregen we maar veertig minuten tot drie kwartier, maar in die korte tijd, hadden Lanterns on the Lake veel nieuwe zieltjes gewonnen.
Dat Amatorski niet uit het Noorden van Engeland komt, kon je zien toen de band niet zoals LOTL of Gravenhurst in hemd of t-shirt op het podium kwam, maar goed beschermd in parkas plaats nam achter hun instrumenten. De optredens in DOK zijn half en half in openlucht, er was wel een dak dat ons van de regen afschermde, maar na een mooie zonnige namiddag, was het ondertussen redelijk afgekoeld, en zo klonk Amatorski ook vanavond: hun akoestische set klonk bij wijlen koel en uitgebeend, zo zonder de elektronische versieringen.
Hun full album ‘TBC’ is een echte herfstplaat, en in deze live uitvoering werd dit nog versterkt. Tussen de nummers door, en toen de gitaar het liet afweten, babbelde Inne Eysermans heel gemoedelijk met het publiek, en die connectie met het publiek misten we een beetje tijdens de nummers. Niettemin, de uitvoeringen van “Soldier” en “Never told” op de quatres mains piano, mochten er wezen.
De hoofact van de avond, Gravenhurst, was voor ons de grote onbekende, en dat is wellicht vreemd: de band van Nick Talbot brengt al bijna tien jaar platen uit op het Warp label, (niet-electronica acts op dit label zijn meestal van heel hoge kwaliteit) wordt wellicht dikwijls gedraaid in Duyster, maar toch kenden wij de man niet. Met ‘The ghost in daylight’, heeft hij net zijn vijfde album uit, live had hij twee dames meegebracht, een drumster en een bassiste/keyboardspeelster, om zijn gitaarnummers te ondersteunen. Talbot ziet er een beetje uit als een mengeling tussen de dikke en de dunne van School is Cool, met zijn zwarte brilmontuur, en met zijn armen die zich in zijn gitaar vastbeten, had hij ook wel iets van Daniel Johnston (maar dan wel zonder de manische uitstraling).
Qua sfeer roept Gravenhurst soms Nick Drake of Elliott Smith op, maar zijn stem pakt minder. In andere nummers gaat het er dan weer heftiger aan toe, met stevige gitaarwerk. We kregen vooral nieuwe nummers, maar ook een oudje als “Black holes in the sand”.
Helemaal ondersteboven waren we niet van Gravenhurst, maar de man heeft zeker goede nummers.
Voor elf uur zat zijn set er op, zodat de metalheads na deze extralange live van Duyster, naar De Zwaarste Show konden luisteren.
Het was een goed verjaardagsfeestje geweest voor Duyster, de constante bij de drie bands was dat de drummer met paukenstokken speelde. Voor mij mocht de running order van de bands omgekeerd geweest zijn, want Lanterns on the Lake stak er echt boven uit, maar je hoort ons niet klagen.
Tot op het volgende verjaardagsfeestje, Ayco en Eppo, of anders tot op zondagavond tussen negen en elf ’s avonds.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism DOK + Duyster)
Bijna 45 jaar, met enkele onderbrekingen, timmert de Schotse hard rock band Nazareth reeds aan de weg. In de seventies waren ze behoorlijk succesvol. De tijd was toen rijp voor harde gitaarbands, denk maar aan Deep Purple, Led Zeppelin, Status Quo en zoveel anderen. Handelsmerk voor de meeste van die bands was natuurlijk één of meer loeiharde gitaren en vooral de hoge solozang. Ian Gillan, Robert Plant, en ook Dan McCafferty van Nazareth konden schreeuwen als de beste.
Vreemd genoeg was de grootste hit van de groep “Love Hurts”, een cover van The Everly Brothers. Een power ballad. Ook The Scorpions hadden hun grootste hits met zo’n nummers. En ook de hardrock groep Extreme is alleen nog bekend (onder niet-kenners) door hun ballad “More Than Words”.
Nazareth is één van die bands die koppig blijft voortdoen, ondanks de tanende belangstelling. Hopelijk doen ze dit voor de fun en niet voor de (financiële) noodzaak. Van de oorspronkelijke bezetting zijn alleen solozanger Dan McCafferty en basgitarist Pete Agnew overgebleven. En de eerste vraag is natuurlijk altijd: klinken ze nog steeds goed? Een terechte vraag na enkele zware teleurstellingen met oude groepen.
En dat zit goed, de band is nog steeds te genieten, ondanks het hoge volume (Joke (geen grap…)? Nooit van gehoord…). Enkel met oordopjes dus, hoewel nog steeds talloze fans koppig weigeren die te gebruiken en urenlang op enkele meters van de geluidsboxen blijven staan. Tinnitus, here we come…
Zanger McCafferty haalt nog steeds de hoge noten, maar zijn volume is niet meer zoals het was enkele decennia geleden. Maar met behulp van de elektronica valt dit wel te verhelpen. Daardoor leek het soms alsof hij met drie stemmetjes tegelijk zong. Maar geen enkele echte fan maalt hierom. De overige bandleden zijn goed, maar ook niet meer dan dat. Grappig was wel het vijfde (geheime) bandlid, dat een ganse song door verwoed achter een gordijn op een koebel stond te meppen.
Zo’n zaken pik je mee bij zo’n kleinschalige optredens. Er is contact met de groep, iedereen staat er met zijn neus op.
Maar toch voelt het een beetje triest dat zo’n legendarische groep, die miljoenen platen verkocht heeft, voor een paar honderd mensen moet spelen. Misschien waren ze toch beter met pensioen gegaan, dan konden ze straffe verhalen over vroeger vertellen aan de andere ouderlingen op het dorpsplein.
Ze speelden een niet zo lange set met de meeste van hun hits, afgezien van “My White Bicycle”, dat ze meestal wel spelen. En het slot, met “Love Hurts”, riep herinneringen op aan betere tijden, toen zo’n muziek nog fris en sprankelend was. In die tijd vulden groepen als Nazareth moeiteloos grote zalen. Nu is dat een heel stuk moeilijker …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/classic-rock-2012-gistel/
Organisatie CC Zomerloos, Gistel
Nederlands 
Français 
