Na een artistieke stilte van bijna negen jaar keert drummer en componist Jeff Herr met zijn Corporation terug. ‘Five Moons’ is geen eenvoudige voortzetting van het vroegere werk, maar het begin van een nieuw hoofdstuk. Met saxofonist Maxime Bender en bassist Pol Belardi zoekt Herr naar een eigentijdse verbinding tussen improvisatie, elektronische klankkleuren en stuwende grooves.
De muziek ontstond tijdens een residentie in de Abbaye de Neumünster, waar het trio experimenteerde met elektronica en nieuwe klankmogelijkheden. Het resultaat beweegt zich op het raakvlak van hedendaagse jazz en electro-jazz, zonder dat de spontane wisselwerking tussen de muzikanten verloren gaat.

Op “Queen's Land” smelten de opzwepende percussie en blazers mooi samen, waardoor het nummer zelfs licht dansbaar klinkt. Het is heerlijk zweven. We wanen ons in een rokerige jazzclub, waar groovende klanken voor lange nachten zorgen, verder is er het experiment en de improvisatie.
Van “Mercury Dreams” over “The Longest Arrival' tot 'Dry Your Eyes” komen ook die elementen telkens opnieuw bovendrijven. Het tempo wordt subtiel opgedreven, om dan weer gas terug te nemen en de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
Het raakvlak tussen hedendaagse jazz en elektronica komt sterk tot uiting in “Cipher Breaker”. De drums nemen er de bovenhand en worden aangevuld met opzwepende sax. Ook de titelsong “Five Moons'”is er eentje van vernieuwen.
Er valt altijd iets te ontdekken, oude jazztradities worden moeiteloos verbonden met een vernieuwende aanpak. “Lightning'”doet zijn naam alle eer aan met een beweeglijke en energieke dynamiek, waarna afsluiter ”Starwell” alle puzzelstukjes een laatste keer mooi in elkaar laat vallen.

Nee, Jeff Herr Corporation  legt met ‘Five Moons’ een verbinding tussen verleden en heden, tussen dansbaarheid en ingetogenheid, en tussen traditionele jazz en hedendaagse elektronica. De diversiteit en de kleurenpracht maakt het tot een te koesteren plaatje!

Tracklist: Queen's Land - 5:59 Mercury Dreams - 4:28 The Longest Arrival - 7:03 Dry Your Eyes - 5:43 Cipher Breaker - 6:09 Five Moons - 6:05 Lightning - 5:37 Starwell - 5:09

Fischer-Z, de Britse art-punkband Fischer-Z onder leiding van John Watts, vierde zijn 50-jarige jubileum met een nieuw studioalbum (‘X-Ray Serenade’), een paar heruitgaves van albums, een podcast-reeks over de bandgeschiedenis en een resem (uitverkochte) concerten.
In ons land werden hiervoor enkele duizenden tickets verkocht, waardoor we gerust kunnen stellen dat deze band hier nog steeds heel populair is.

Het nieuwe album omvat zeven nieuwe songs, vier herwerkte hits en een ‘official bootleg’-versie van de single “Strings”. Van ‘X-Ray Serenade’ was “Strings” de eerste single. Daarna volgden nog “X-Ray Serenade” en “Perfect”. Deze laatste heeft een single-edit (wijkt licht af van de albumversie). Opmerkelijk is dat de single “X-Ray Serenade” wel de albumtitel opleverde, maar dat die niet op het album staat. Het is dan ook een nummer dat totaal niet aansluit bij de catchy poprock van het album. Op dit nummer horen we John Watts in zes lange minuten met een spoken word over een minimalistisch, blikken drumcomputer-ritme met wat vage synth/gitaar-accentjes. Een aardigheidje waarvan iedereen zal begrijpen waarom het het album niet gehaald heeft.
Op de nieuwe nummers van het album horen we een heel vertrouwde versie van Fischer-Z. Dit materiaal sluit perfect aan op dat van ‘Swimming In Thunderstorms’ (2019), ‘Til The Oceans Overflow’ (2021) en ‘Triptych’ (2024). Zeker die ‘Thunderstorms’ en ‘Oceans’ mag je als het beste recente werk van John Watts (71)beschouwen.
In het promopraatje wordt ‘X-Ray Serenade’ opgehemeld als het meest ambitieuze album van de band sinds jaren. Dat het album niet in eigen beheer uitgebracht wordt, onderstreept die ambitie alvast. In muziek en lyrics heeft het nieuwe album dan toch een heel vertrouwd gezicht voor wie Fischer-Z na 50 jaar nog steeds van dichtbij volgt.

Op ‘X-Ray Serenade’ combineert John Watts opnieuw zijn kenmerkende scherpe pen, intelligente humor en milde maatschappijkritiek met de vintage Fischer Z-sound in een moderne, radiovriendelijke poprock-productie. Het nieuwe materiaal verkent de thema's die al altijd centraal stonden in Watts’ werk: de huidige toestand van de wereld, de absurditeiten van het moderne leven en menselijke verhalen. “Perfect” omvat drie kortverhalen die Watts mentaal opschreef in zijn favoriete café in Hamburg. “Perfect” vormt samen met “Strings” en “Rivers” het sterkste trio van dit album. Watts is overigens opvallend goed bij stem, ondanks de voorbije 50 jaar van concerten, repeteren, componeren en opnemen.

Van de herwerkte hits (reimagined, noemen ze dat tegenwoordig) valt op dat Watts niet of nauwelijks raakt aan de lyrics, maar wel aan het ritme. Misschien is het dat hij op zijn gezegende leeftijd liever deze gezapige versies speelt op concerten dan de uptempo-versie van het origineel en dat hij op deze manier daarvoor de weg plaveit op het album. Het kan net zo goed een uitnodiging zijn voor de fans en andere luisteraars om nog eens heel goed te luisteren naar de lyrics. Dat werkt. Van “So Long” dachten wij bijvoorbeeld lang dat het een ‘gewone’ passionele liefdesverklaring was, terwijl het een spreidstand is tussen stalking en ghosting. Ook voor “The Perfect Day” geldt dat deze uitgeklede, kalmere versie nieuwe inzichten geeft in de lyrics, waar meer cynisme in schuilt dan we eerder vermoedden. Bij “Pretty Paracetamol” en “Marliese” heb ik dat gevoel minder en hou ik toch meer van het dansbare origineel.

De ‘official-bootleg’-versie van “Strings” door de Duitse DJ Ingo Wörner blinkt uit in overbodigheid. Het zal voor Watts en Wörner een leuke knipoog zijn naar hun eerdere samenwerking (1999) en kondigt zich aan als een dance-versie, maar het origineel is beter.

‘X-Ray Serenade’ komt uit op CD, vinyl en digitaal.
https://www.youtube.com/watch?v=sRtmKxV0hjY

Toegegeven, het debuutalbum van Dressed Like Boys, we hadden niet meteen door wat een meesterwerk dat was. Het album openbaarde zich aan ons als een slow burner met elke nieuwe single. Sinds de aanschaf staat Dressed Like Boys regelmatig op repeat. En nu is er al een nieuwe single.

“And Then I Woke Up” ligt muzikaal helemaal in het verlengde van het debuutalbum. Het wordt waarschijnlijk ook de titel van het volgende album, dat we dan ergens volgens jaar mogen verwachten. De nieuwe single werd al live gespeeld op Werchter en op de recente Spaanse tournee en kreeg daar heel wat bijval. Nog een leuk weetje: Jelle’s vader speelt staande bas op dit nummer. Hij schreef deze song terwijl hij Tolstoj aan het lezen was en realiseerde zich dat hij bij zichzelf vooral ijdelheid zag als hij in de spiegel keek.
Hij zag iemand die blind was voor alle rijkdom die je niet kan kopen en niet kan verkopen. En uit die realiteit is hij wakker geworden. Mooi toch? Vlaanderen heeft er een muzikaal icoon bij.

https://www.youtube.com/watch?v=kUhL7H4cVw8

Vlaanderen heeft zijn eigen Joni Mitchell, of toch bijna. Bij momenten klinkt Ciska Ciska zo intens als de jonge Joni Mitchell of Joan Baez. Haar songs zijn dan wel meer introspectief, maar vanuit eigen ervaringen en relaties houdt ze de wereld een kleine spiegel voor. De emoties op ‘Page of Cup’s zijn universeel en divers en soms nog wat naïef, maar vooral is dit album als visitekaartje heel beloftevol.

Ciska Ciska is Ciska Dhaenens (26). Ze is een singer-songwriter uit Gent en een telg uit een muzikale familie, die na vader Dirk (Derek And The Dirt) en broer Vito haar eigen muzikale weg zoekt. Op haar debuutalbum ‘Page of Cups (Reversed)’ toont ze een breed spectrum van catchy pop en rock en intieme americana/folk. Soms met twee voeten vooruit spontaan poppy, dan weer breekbaar of met klassiek klinkende harmonieën en soms eens stevig rockend.
Ze schrijft heel rake lyrics (we herhalen nog eens de eerdere vergelijkingen met Mitchell en Baez), heeft een aantrekkelijk stemgeluid en haar composities zitten degelijk in elkaar. Vaak zit er een ondertoon van melancholie in de songs, maar nooit zo zwaar dat dat de overhand krijgt.
Ciska worstelde best hard met het leven en dit album symboliseert voor haar het afsluiten van een levenshoofdstuk waarin angst en twijfel centraal stonden. “Voor mij voelt dit als één groot coming-of-age-verhaal, waarbij ik mezelf en mijn kwetsbaarheid eindelijk op een voetstuk durf te plaatsen”, zegt ze daarover. De stap van naïviteit naar een groter zelfbewustzijn is in heel wat songs bijna tastbaar aanwezig.

We kenden reeds de singles “Biotope”, “Sweet Sixteen” en “Jump Right In”. “For Me” past mooi in dat rijtje van klassesongs. “Indoctrinate Me” hebben we goed onthouden van haar liveconcerten. De studioversie is net zo emotioneel overweldigend en massief rockend als die keer toen we dit nummer hoorden in De Racing in Gavere. Voor mij is dit toch wel één van de hoogtepunten van dit album.
Als album is dit alvast een sterke kandidaat voor de eindejaarslijstjes.

https://www.youtube.com/watch?v=IRkcroK8NLo&list=OLAK5uy_kqSJ3vw6HCAtSlGk04wMLbxOo5g8qqMIU