Badlands 2026 – Take the trip - Toody Cole overtreft alle verwachtingen
Badlands 2026
Lottum
2026-08-21 t-m 2026-08-23
Nederland
Ollie Nollet

Badlands is een driedaags festival in Lottum, een dorpje in Nederlands Limburg, waar muziek en een liefde voor oude motoren hand in hand gaan. Wat meteen opviel, was de piekfijne organisatie. Nergens wachtrijen, veel oog voor de aankleding en randanimatie, onberispelijk en in ruime mate aanwezig sanitair dat er na drie dagen nog smetteloos bij stond.
En dat alles tegen zeer democratische prijzen! En het programma? Mooi, maar niet van die aard om er een verre verplaatsing voor te maken. Maar met Toody Cole hadden de organisatoren onverwacht een vette vis aan de haak waardoor Badlands plots heel interessant werd. Toody Cole stond al op mijn planning voor de Vera in Groningen maar Lottum ligt een pak dichter bij huis, waardoor de keuze snel gemaakt was.

dag 3 - Badlands 2026 – zondag 23 augustus 2026
De eerste band die ik op Badlands zag, was Drum&Beeker, een duo uit het nabijgelegen Venlo. Garageblues met gitaar en drums, gezongen in het plaatselijke dialect, die wel heel sterk lonkte naar The Bonnevilles. Het had zeker wat, maar zelfs op dit piepkleine podium kwamen ze niet helemaal tot hun recht, of misschien speelde het felle daglicht hen wel parten.

Jenny Don't and The Spurs waren tijdens deze Europese tour mee in de slipstream van Toody Cole. De twee leden van Toody's band maken immers ook deel uit van The Spurs. Mooi meegenomen, want Jenny Don't and The Spurs moeten zowat mijn favoriete countryband van de laatste jaren zijn.
Het was nog vroeg op de middag en de grote tent was verre van vol maar één erg geïnteresseerde toeschouwer hadden ze alvast: Toody. Af en toe lastiggevallen door een stel opdringerige bezoekers die zonder veel omhaal met haar op de foto wilden, volgde ze het hele optreden vanaf de eerste rij. En hoewel het ook voor haar zeker niet de eerste keer geweest zal zijn, leek ze net als ik behoorlijk onder de indruk.
The Spurs opende hun set traditiegetrouw met een instrumentale intro, gedistilleerd uit ‘Bones in the sand’, die naadloos overging in "Flying High". Zo werd het meteen genieten van de heerlijk galmende gitaar van Christopher March, waarin ik de geesten van Link Wray en Duane Eddy meende te ontwaren.
Het is precies die bedachtzame rock-'n-rollaanpak van March, in combinatie met de engelachtige countryzang van Jenny Don't, die de groep boven het omvangrijke peloton countrybands doet uitstijgen. Verder gaf bassist Kelly Halliburton, niet vies van een rock-n-rollpose meer of minder, het geheel een vettig garagerandje terwijl de wat onopvallende Buddy Weeks achter de drums voor een onstuitbare drive zorgde. Het duurde misschien even, maar de immer breed glimlachende Jenny Don't wist de sfeer uiteindelijk tot het kookpunt te brengen. Dat was meteen het sein voor enkele Hollandse meiden om onder het goedkeurend oog van Toody hun beste line-dancepasjes te demonstreren.
Intussen volgden de hoogtepunten elkaar in snel tempo op, waaronder het hartverscheurende "Unlucky Love" en het door een Bo Diddley-beat aangedreven "My Baby's Gone".
Dit was de derde keer dat ik deze groep uit Portland, Oregon aan het werk zag en opnieuw werd ik genadeloos overrompeld. Hoewel het - ik durf het bijna niet te schrijven - misschien toch stilaan tijd wordt om de set met enkele nieuwe nummers op te frissen.

Daarna was ik getuige van een uitzonderlijk fenomeen: een voormalige Londense busker die als one-man-band een intussen volgepakte tent moeiteloos uit haar dak liet gaan. Cam Cole verontschuldigde zich omdat hij geen Nederlands sprak, maar zei er meteen bij dat hij een taal sprak die we wél zouden verstaan: die van de blues en rock-'n-roll. En of de meute dat verstond!
Cam Cole, getooid met een kleurrijke hoge hoed en een jasje dat hij bij Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band leek te hebben geleend, werd meteen als een ware held ontvangen. Gezeten op wat wel een troon leek, met een gigantisch 'spinning wheel' als decor, produceerde hij in zijn eentje een verrassend volle sound. Daarvoor maakte hij gebruik van drie gitaren, waaronder een Mule Resonator Guitar, en een footdrumkit. Dat laatste bestond uit een basdrum, snare, cymbaal, tamboerijn, koebel en nog een ondefinieerbaar ding.
Een massieve muur van geluid vormde het karkas van zijn primitieve trashbluesnummers. Telkens hij zo'n nummer inzette, dacht ik: 'wow, dit wordt fantastisch!' maar even snel als ze kwam, verdween de euforie weer. De songs hadden te weinig om het lijf en zelfs die indrukwekkende sound miste het nodige reliëf. Het publiek trok zich daar duidelijk niets van aan en ging uitzinnig te keer.

Dead Moon is zonder twijfel een van de beste groepen die de undergroundrock-'n-roll ooit heeft voortgebracht. De groep was actief tussen 1987 en 2006, maar er volgden nog enkele reünieconcerten vanaf 2014. In 2017 viel het doek definitief toen frontman Fred Cole stierf aan kanker. Een jaar eerder was drummer Andrew Loomis hem al voorgegaan, eveneens ten gevolge van kanker. Bassiste Toody Cole, die op het moment van Fred's overlijden precies vijftig jaar met hem getrouwd was, besloot in 2023 totaal onverwacht met een eigen band de erfenis van Dead Moon nieuw leven in te blazen. Na een eerdere tour vorig jaar door Australië en Nieuw-Zeeland, was dit jaar Europa aan de beurt, met Badlands als een van haar haltes. Mijn verwachtingen waren hooggespannen maar ik had toch ook de nodige reserves. Ten tijde van Dead Moon zong Toody ook steevast een paar nummers waarbij ze telkens liet horen dat zingen niet haar sterkste kant was. Nu zou ze dus alle nummers zingen en ik kan u meteen vertellen dat ze dat tegen alle verwachtingen in bijzonder voortreffelijk deed. 77 is ze ondertussen, maar daar was eigenlijk niets van te merken. Een enkele keer leek ze wat last van haar vingers te hebben, maar dat belette haar geenszins om heftig aan de bassnaren te plukken.
Met opener "Walking on my grave" kwam de set meteen op kruissnelheid. Wat volgde was een gelukzalig makend feest van herkenning dat alle mooie herinneringen weer naar boven bracht. "Dagger Moon", "Going South", "Fire in the Western World", "Johnny's got a gun"... Stuk voor stuk briljanten die ik veel te lang had moeten missen.
Daartussen ontwaarde ik ook twee nummers die niet van Dead Moon waren. Eerst was er "Caroline" van Pierced Arrows, de groep van Fred en Toody na Dead Moon. En even later volgde "You must be a witch", een nummer uit 1968 van The Lollipop Shoppe, een vroegere groep van Fred Cole, dat ook te vinden is op de legendarische Nuggets-verzamelaar die door Lenny Kaye werd samengesteld.
En dan had ik het nog niet eens over 'her band'. Op drums de immer enthousiaste Kelly Halliburton, die uiteraard het klappen van de zweep kent: hij was immers ook drummer bij Pierced Arrows. En dan was er nog Christopher March, die ook hier weer schitterde op gitaar, net als bij Jenny Don't. Hij deed gelukkig geen krampachtige poging om de scheurende gitaar van Fred Cole te imiteren, maar bleef gewoon trouw aan zijn eigen stijl en dat bleek zonder twijfel de beste keuze.
Intussen bereikte de feeststemming haar toppunt toen er gratis bier aan de eerste rijen werd uitgedeeld. Of het daaraan lag weet ik niet, maar even later barstte een moshpit in alle hevigheid los.
Met "Dead Moon Night" kwam er een einde aan een set die veel te vlug voorbijgevlogen was. Een bis kon uiteraard niet uitblijven en met "54/40 or fight" gingen nog eens alle vuisten de lucht in. Wat ben ik blij dat ik dit nog mocht meemaken.
Setlist Toody Cole and Her Band @ Badlands 23-08-2026
1 Walking on my grave 2 Caroline 3 Dagger moon 4 Psychodelic nightmare 5 Going south 6 All sold out 7 You must be a witch 8 Claim to fame 9 Fire in the western world 10 Running out of time 11 I hate the blues 12 Diamonds in the rough 13 Johnny’s got a gun 14 Clouds of dawn 15 It’s O.K. 16 Dead Moon night 17 54/40 or fight

Na dit verpletterende optreden had ik gerust naar huis kunnen gaan - tenslotte was het hiervoor dat ik gekomen was - maar gelukkig deed ik dat niet en ontdekte ik nog twee uitstekende Nederlandse bands.
De eerste was Eyesores, een trio uit Harderwijk dat eerder dit jaar debuteerde met ‘They want to see you fall’. Eyesore betekent zoveel als 'doorn in het oog': iets dat zo lelijk is dat het pijn doet aan de ogen. Maar dat was Eyesores allerminst.
Integendeel, ik kon mijn ogen niet van hen afhouden. De drie jongemannen brachten met veel branie en lef een luide mix van garagepunk, noise en grunge. ‘De Nederlandse SEXTC’, fluisterde iemand me in het oor, en daar had hij zeker een punt. Datzelfde tomeloze en ongegeneerde enthousiasme, diezelfde vette, smerige riffs en zelfs het podium, waarop ze stonden, bracht me terug naar de Busker Stage op Leffingeleuren waar ik voor het eerst SEXTC zag. En net als toen hoorde ik ook hier minstens één nummer dat schatplichtig leek aan Nirvana.
Het plein voor het podium muteerde dan ook snel tot een gigantische moshpit. Bovendien kwam Jochem Lambert af en toe vanachter zijn drumstel tevoorschijn om met wilde gesticulaties nog wat olie op het vuur te gooien. Samen met zanger-gitarist Justin Ruitenschild en bassist Lars van den Bogaard beleefde hij duidelijk de tijd van zijn leven. Dat was voor mij niet veel anders, en het was tegelijk ook een geruststelling dat jongeren zich nog aan dit soort muziek willen vergrijpen.

Mooon, een trio uit Aarle-Rixtel, een dorp in Noord-Brabant, blijkt een gevestigde waarde in de Nederlandse undergroundscene. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Sinds Badlands is dat definitief verleden tijd want Mooon maakte er behoorlijk wat indruk.
Vanaf de eerste noten had deze groep me bij de lurven. Alles, maar dan ook alles, ademde bij Mooon de sixties. Met een kapsel en kledij waar duidelijk veel tijd aan was besteed leek bassist Tom de Jong zo uit een beatbandje uit het midden de jaren zestig te zijn gestapt. Broer Gijs (drums) en neef Timo van Lierop (zang/gitaar) zagen er op hun beurt uit alsof ze pas Woodstock hadden meegemaakt.
Ook muzikaal lagen de invloeden uit het gouden tijdperk van de muziek er vingerdik op. Die psychedelische gitaar, die infectieuze beat en die wonderlijke samenzang: ik kreeg er maar geen genoeg van. Het deed me voortdurend aan The Byrds denken, altijd al een van mijn favoriete sixtiesgroepen.
Ieder nummer leek wel een cover, maar was het nooit. Riffs en melodieën werden met veel respect gerecycleerd. Soms iets te expliciet: zo leek "She makes me feel" wel heel erg op "Psychotic reaction" van Count Five. Nummers als "Alcohol" en "Mary you wanna" waren zo aanstekelijk dat het leek alsof ze altijd al hadden bestaan.
Uiteindelijk kregen we met de slotsong dan toch een echte cover: "Kick out the jams" van MC5. Een atypische keuze eigenlijk, maar het werd dan ook gezongen door een gastzanger. En zo kom ik bij het heikele punt: waarom Mooon niet de volle vijf sterren binnenhaalde. De band tackelde gewoon zichzelf door bij ieder nummer iets speciaal te willen doen. Het werd voortdurend een komen en gaan van gastmuzikanten, allen nobele onbekenden voor me. Maar zelfs dat vonden ze niet genoeg. Het spektakel begon eigenlijk al voor het optreden, toen de drummer op een motorfiets het podium opreed. Tijdens het tweede nummer liet een roadie (?) zich op een surfplank boven de hoofden van het publiek ronddragen. Even later rolde voor "Too cool for school" een koortje op een podiumkar het podium op. Halverwege de set werd zelfs een heus kanon bovengehaald. Die werd met vier grote fietspompen onder druk gezet, waarna er een lading t-shirts de zaal in werd geschoten. En zo kan ik nog even doorgaan. Het was er gewoon over terwijl hun muziek alleen al ruim voldoende was om er een geweldig feest van te maken.
Toch bleef het een mooi orgelpunt van een op alle vlakken geslaagde festivaldag.

Organisatie: Badlands

Excelsior Rocks! 2026 – Geslaagde eerste editie!
Excelsior Rocks! 2026
Place Cardinal Mercier
Jette
2026-08-22
Ollie Nollet

Het zijn barre tijden om een nieuw festival te starten. De lange lijst vergunningen en regels lijkt een onoverkomelijke hindernis. Toch bundelden twee cafés aan het Kardinaal Mercierplein in Jette de krachten om samen een eerste editie van Excelsior Rocks! op poten te zetten. Nu zijn beide cafés niet helemaal onbeslagen in het organiseren van optredens. Vooral het Excelsior Stam Cool Café mocht al heel wat mooie namen verwelkomen, onder wie The Briefs en The Morlocks, terwijl ook het Welkom Café al enkele buitenlandse groepen een podium gaf.
Qua opkomst was Excelsior Rocks! alvast een succes. Nu maar hopen dat ook het financiële plaatje klopt, want het festival was volledig gratis. Het deed me wat denken aan de begindagen van het Binic Folks Blues Festival, waar men ook met een gratis formule kleine groepen uit de garagerock en punk aan een groter publiek presenteerde. In Jette was het toch net iets kleinschaliger: één dag, één podium en zeven groepen waarvan ik er vijf aan het werk zag.

De eerste band die ik zag, was MFC Chicken, een kwartet uit Londen dat al sinds 2010 actief is. Na vijf platen op Dirty Water Records verscheen hun nieuwste worp, ‘Milk Chicken’, op het Spaanse Folc Records. Met hun vieren, allen keurig in het pak en met een strikje, leken ze wel drie generaties te overspannen. Bassist Zig Criscuolo en gitarist Dan Criscuolo, die je ook zou kunnen kennen van The Fuzillis, waren vader en zoon terwijl drummer Ravi Low-Beer met gemak de opa van Dan had kunnen zijn.
De vier brachten bijzonder aanstekelijke no nonsense rock-'n-roll met de heerlijke sax van Spencer Evoy als drijvende kracht. Evoy was een frontman naar mijn hart die naast de sax ook de zang voor zijn rekening nam en tussendoor nog geregeld de tijd vond om zijn haar in de juiste plooi te kammen.
Opvallend veel nummers gingen over kippen waarvan ik er zowaar eentje herkende: "Chicken Shack Boogie" van Amos Milburn. Dit was retro rock-'n-roll, met zoveel panache gebracht zodat het nooit oubollig aanvoelde. Hier ging een onvermoede energie van uit die deed denken aan Barrence Whitfield, met wie ze trouwens hebben samengewerkt. De danspasjes waren wellicht wat keuriger dan bij die laatste, maar de bassist en de saxofonist waren toch niet te beroerd om zich even tussen het publiek te mengen.

De presentator, een lokale komiek die niet onverdienstelijk bleek in het droogworstenwerpen, wist ons te vertellen dat Little Steven (Van Zandt) hen ooit tot nummer één-garagerockband uitriep. Nu vermoed ik toch dat Little Steven er minstens eentje te veel op had toen hij die uitspraak over Muck and The Mires deed.
De acht platen die de band uit Boston, Massachusetts uitbracht, zijn bezwaarlijk meesterwerken te noemen en ook de laatste EP, ‘The Ghost of Roky Erickson’ valt ondanks zijn fraaie titel wat licht uit. Nu zijn dit soort groepen doorgaans beter live dan op vinyl maar aanvankelijk viel ook dat wat tegen. Hun retro powerpop in een garagejasje bleef in het begin wat steken in een troebele brei.
Nu hoeft garagerock voor mij zeker niet perfect te klinken maar hier vielen er nauwelijks nummers te ontwaren die die naam waardig waren. Nochtans ontbrak het de vier, die zich in identieke outfits hadden gehesen, allerminst aan enthousiasme. Maar met "Love Potion No.9", een cover van The Clovers, kwam plots de kentering. Eindelijk werd de juiste balans gevonden en kon ik ten volle genieten van hun ongecompliceerde songs. Ook hun uitstapje naar de Mersey Beat met "It's gonna be alright" van Gerry and The Pacemakers was een voltreffer.
Met het slotoffensief ging ik uiteindelijk helemaal overstag. Eerst was er het vrij stevige "I'm your man" dat leadgitarist Pedro Mire zong en dat geplukt werd uit het repertoire van zijn andere groep, de Ape Hangers. Maar het mooiste werd tot het laatst bewaard: "Commando", een onweerstaanbare Ramones-cover.

Les Rencards was de groep waar ik het meest naar uitkeek en ze maakten die verwachtingen meer dan waar. Les Rencards is een internationale groep uit Barcelona met vier uitgesproken persoonlijkheden. De Barcelonese zangeres Merli Marlowe is zonder twijfel de blikvanger van het gezelschap. Ze leek wel een jonge, en vooral sexyer, versie van Nana Mouskouri. Ze zingt in het Frans omdat ze als cineaste gefascineerd is door de Nouvelle Vague. Dat Frans leerde ze tijdens haar studies in Brussel.
Op het podium ontpopte ze zich meteen tot een onvervalste vamp. Haar hese stem bleek niet altijd even toonvast maar dat maakte haar zang alleen maar zwoeler. Samen met haar drie kompanen bracht ze een intrigerende mix van yé-yé en sixties garagerock. Kronkelend rond haar microfoonstandaard of zich een weg dansend door het publiek zoog ze voortdurend alle aandacht naar zich toe. Maar ook de drie andere muzikanten verdienden minstens evenveel aandacht. Marc Argenter, duidelijk de chouchou van Merli, bleef me verbazen met inventief gitaarwerk. De Braziliaan Gabriel de Camargo was al even imponerend op bas en mocht bovendien twee nummers in het Portugees zingen, die zeker niet van de minste waren. Ten slotte was er nog Ian Kay,de jonge Fransman van Armeense afkomst achter het drumstel. Ook hij bleek behoorlijk creatief: tijdens het prijsnummer "Mon ami" gebruikte hij zowaar een bierflesje als percussie-instrument. Ook hij mocht even iets zingen en deed dat met verve, in een nummer dat heel sterk aan Them deed denken. Dat hoeft niet te verbazen: hij brengt platen uit onder zijn eigen naam en is daarnaast zanger-gitarist bij The Cavemen V en The Missing Souls.
Les Rencards sloten hun indrukwekkende set af met "Ton rencard", waarin Merli nog eens alles uit de kast haalde om het publiek op te hitsen.

Daarna was het tijd voor onze nationale trots, The Kids. Intussen was het plein volledig volgelopen. Kwamen die echt allemaal voor The Kids of waren er velen die dit gratis festival enkel 's avonds wilden meemaken? Veel maakt het niet uit: The Kids speelden gewoon een verpletterende set. Ik zag ze eerder dit jaar al in De Zwerver, in het kader van hun vijftigjarig jubileum. Ook toen was ik behoorlijk onder de indruk, maar wat ik hier meemaakte, lag toch nog enkele niveaus hoger. Nochtans was de setlist nagenoeg identiek en zullen ze in Leffinge ongetwijfeld evenzeer het beste van zichzelf gegeven hebben. Maar hier in Jette hing een magie in de lucht die zich rationeel niet liet verklaren.
Vanaf het eerste nummer "No Work" sloeg de vonk over op het publiek. Wat volgde leek een resem onbetaalbare hits waarop het deinende publiek bijzonder warm reageerde. "On s'amuse!" riep gitarist Luc van de Poel in zijn beste Frans. Met zijn 73 is hij de nestor van de groep, maar toch leek hij veruit de energiekste van het stel. Of Ludo Mariman het besefte, weet ik niet, maar hij zong hier "Fascist Cops" in de schaduw van het plaatselijke politiekantoor.
Het was de aanloop naar een zinderende finale met "Do You Love the Nazis" als apotheose. Uiteraard kon een bisnummer niet uitblijven. "If the Kids Are United" van Sham 69 liet de moshpit ontploffen, waarna een stormloop op het podium volgde. Zo te zien begint het leven pas bij 70.

Opvallend veel mensen droegen een t-shirt van The Molotovs, terwijl de groep mij totaal onbekend was. Wat speurwerk leerde me dat The Molotovs een Londense groep zijn met broer en zus Mathew (zang/gitaar) en Issey (bas) Cartlidge als spilfiguren. Echt wild werd ik niet van hun dit jaar verschenen debuut ‘Wasted on Youth’, maar de groep zou met zo'n 600 optredens achter de kiezen vooral live een openbaring zijn. Samen met drummer Noah Riley wisten broer en zus het publiek vanaf de eerste noten in te palmen. Het oogde ook vrij spectaculair met Issey Cartlidge die als een krolse kat in jarretelles over het podium denderde. Mathew Cartlidge zag er niet alleen uit als een jonge Paul Weller, zo klonk hij ook. Diezelfde mix van mod en new wave, alleen ontbrak het hem aan de sterke songs van Weller.
Visueel bleef het tot de verbeelding spreken maar muzikaal gleed het te ver af richting mainstream-Britpop waardoor ik voortijdig afhaakte.

Toch was deze eerste editie van Excelsior Rocks! een schot in de roos, al waren er nog enkele werkpuntjes. Zo bleek de toog, toch een belangrijke bron van inkomsten voor een gratis festival, veel te klein om alle dorstigen te laven. Maar voor de rest niets dan lof!

Organisatie: Excelsior Stam Cool Café + Welkom Café, Jette ikv Excelsior Rocks!