The Lemonheads - Een Dinosaur in een gevoelig melodieus houthakkershemdje
The Lemonheads en Bat Eyes
Leuk om Evan Dando met z’n alterego The Lemonheads in een traditionele opstelling terug aan het werk te zien. Met z’n drieën zorgden ze ervoor dat indiepopgrunge niet godvergeten nostalgisch is, maar z’n plaatsje verdient en nog steeds een voedingsboden mag zijn.
De vijftiger plus kon hier z’n hart ophalen in muzikale fijnproevertjes van melancholisch sprankelende rockbubbels. Een Dinosaur Jr in een gevoelig melodieus houthakkershemdje …
Vorig jaar kwam hij met z’n Lemonheads met een nieuwe plaat, ‘Love chant’, eentje met de hulp van vrienden van het eerste uur als J Mascis van Dinosaur, Juliana Hatfield en Tom Morgan. Eentje die de gevallen indiepopheld van weleer deed herrijzen na ruim 15 jaar. Trouwens, in 2005 kwamen ze ook al eens bij elkaar, een kleine tien jaar na hun laatste successen, tussen 92 en 97, met de H. Drievuldigheid ‘It’s a shame about Ray’, ‘Come on feel The Lemonheads’ en ‘Car button cloth’, waar nu ook rijkelijk uit geput werd in de wel 25 nummers die we in een klein anderhalf uur afgevuurd kregen.
De songs volgden elkaar in sneltempo op, rammelend emotievol zonder de melodie echt uit het oog te verliezen. We kregen een mooie afwisseling tussen het recentste album en de drie smaakmakers van toen, aangevuld met een rits boeiende covers die Dando solo overeind hielden de laatste jaren…
Jawel, onze Evan heeft al verschillende kattenlevens achter de rug, een vallen en opstaan door een heroïneverslaving, die wel drie decennia z’n leven bepaalde.
De optredens waren doorheen die jaren erg wisselend. Klap op de vuurpijl was wel op de Lokerse Feesten in 2007 toen Dando een totaal verwarde, chaotische indruk naliet dito set speelde en dus eventjes niet tot deze wereld behoorde. Maar het een paar dag later goedmaakte in de B52 in Eernegem.
Hij is 59 intussen, heeft zich kunnen herpakken en leidt nu een normaler leven meer dan ooit; zijn zang klinkt misschien onvaster, lager, doorleefder, wat brabbelend met een praatzang , maar so what het past binnen het plaatje van de indiegrunge in z’n geheel.
En met deze nieuwe ‘Love chant’ vindt The Lemonheads terug aansluiting met hun succes jaren. Hitgevoeligheid is er in mindere mate, maar het klinkt in evenwicht tussen puntige, vaardige songs en grommende, rommelende nummers die een punky, grunge tint hebben, met een blijvende emo-pakkende impact.
Een heerlijk genietbare set van zwierige, innemende pop vol weerhaken . “The great big no” en “My drug bunny” brachten ons meteen in dat unieke sfeertje van weleer, nieuwtjes “Roky”, “58 second song”, “Togetherness is all I’m after” en “In the margin” vinden moeiteloos de aansluiting. Toegegeven, er is minder radiopotentieel, maar het klinkt overtuigend genoeg. Korte songs, die af en toe wat ademruimte toelaten in die basisinstrumentatie van gitaar-bas-drums.
We krijgen herkenbaar materiaal als “Hospital”, “Confetti”, “Down about it”, “Big gay heart” en minder gekend, evenzeer prikkelend, als “Fear of living, “Tenderfoot” en “Rudderless”.
Dando is bij de leest en bedankt regelmatig zijn publiek op het warme onthaal.
Hij neemt ook even tijd een licht te werpen op z’n coverplaten , met materiaal van o.m. John Prine/Gram Parsons/Townes Van Zandt of Richard Thompson. Sober elegant, in een ‘bard’stijl (een knipoog naar Billy Bragg of Michelle Shocked is niet veraf) of met een rootsamericana touch.
We misten hier twee unieke covers van vroeger, “Luka” en “Mrs robinson” , die The Lemonheads mee groot hebben gemaakt …
Z’n vocals werden er maar beter op, naarmate de set vorderde. Tot slot loodsten de drie ons verder doorheen het vroegere oeuvre met opwindende smaakmakers “It’s a shame about Ray” en “If I could talk I’d tell you”. Op a capella wijze en met claps op de borst wuift Dando ons definitief uit .
Mooi om The Lemonheads op deze wijze terug te zien . Oud en nieuw waren met elkaar verbonden en verweven. Er was beduidend minder hitgevoeligheid te horen , maar het materiaal werd eigentijds verpakt in dezelfde pakkende intensiteit , dynamiek en rammelende sterkte!
Bat Eyes , een kwartet uit het Gentse, zit muzikaal in hetzelfde laadje met catchy melodieus weemoedige, weerbarstige indiepop, gedragen door een sterke samenzang , die Lemonheads met Teenage Fanclub verbindt.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Come As You Are Festival 2026 - Een dag vol gitaren, punk en muzikale nostalgie
Come As You Are Festival 2026
Effenaar
Eindhoven
2026-10-03
Kristof Acke
De Effenaar in Eindhoven stond in het teken van Come As You Are, een indoorfestival dat twee zalen vulde met een bonte mix van indierock, punk, garagerock en alternatieve rock. Met een programmatie die zowel opkomend talent als gevestigde namen en muzikale nostalgie samenbracht, was er voor de liefhebber van het stevigere gitaarwerk meer dan genoeg te beleven.
De Grote Zaal boven en de kleinere zaal beneden vormden het decor voor een muzikale marathon waarbij de organisatie de vaart er stevig inhield. Zodra een concert in de ene zaal afgelopen was, begon het volgende in de andere. Naarmate de avond vorderde, overlapten de optredens zelfs een beetje. Dat zorgde voor een aangenaam hoog tempo, maar maakte het ook onmogelijk om alle bands volledig aan het werk te zien. Keuzes maken hoorde er dus bij, al was het soms met enige tegenzin.
De eer om het hoofdpodium te openen, was weggelegd voor The Wild Blue, een lokale band die met catchy indierock het festival op gang mocht trappen. Onder de rook van Eindhoven, maar met de zee nooit helemaal uit het muzikale landschap verdwenen, put het gezelschap inspiratie uit de indie, grunge en punk van de jaren negentig en nul. De band laveert daarbij tussen gierende gitaren en melodieën die uitnodigen tot uitbundig meezingen.
De openingsminuten verliepen hier en daar nog wat onwennig, alsof het grote podium even moest wennen aan zijn nieuwe bewoners.
Misschien had The Wild Blue meer baat gehad bij de intimiteit van de kleinere zaal, waar de band dichter bij het publiek had kunnen staan. Tegelijkertijd was het mooi om te zien hoe de muzikanten zichtbaar genoten van de kans om op zo'n groot podium voor een eigen publiek te spelen. Die oprechte goesting vormde alvast een prima vertrekpunt voor de rest van de dag.
In de benedenzaal was het vervolgens de beurt aan Jackie & The Facts, en daar ging het er meteen een stuk onstuimiger aan toe. De band stormde vol energie het podium op en trok het publiek zonder veel omwegen mee in een wervelwind van catchy, female fronted punk. Denk aan de compromisloze attitude van Amyl and the Sniffers, met hier en daar een knipoog naar de speelsheid van Wet Leg. Geïnspireerd door onder meer Bad Nerves en No Doubt combineert het gezelschap gruizige riffs met onweerstaanbare hooks en teksten die recht uit het hart komen.
Frontvrouw Jackie nam daarbij geen blad voor de mond en wist met haar présence de kleine zaal moeiteloos naar haar hand te zetten.
Waar The Wild Blue nog wat moest zoeken naar zijn draai op het grote podium, voelde Jackie & The Facts zich duidelijk helemaal thuis in de chaos. Een overtuigende kennismaking met een band die weet hoe je een zaal in beweging krijgt.
Vervolgens was het de beurt aan onze nationale trots SONS, die opnieuw van jetje gaf. Met hun hoekige riffs, vlijmscherpe sound en no-nonsensehouding maakten ze al vroeg op de dag duidelijk dat een feestje niet hoeft te wachten tot de avonduren. De rauwe garagerock van het viertal krijgt een moderne injectie en wordt live omgezet in een ongeremde energiestoot.
SONS speelde niet zomaar een reeks nummers, maar daagde de zaal voortdurend uit om mee te gaan in hun muzikale storm. De intensiteit zat meteen goed en de band liet weinig ruimte voor stilstand. Het publiek kreeg nauwelijks de kans om op adem te komen, al was dat misschien ook precies de bedoeling. Wie SONS al vaker aan het werk zag, weet dat de groep zelden op halve kracht speelt. Ook in Eindhoven werd die reputatie netjes bevestigd.
Met FIEP verschoof de sfeer naar meer dromerige indierock, al bleef de energie nadrukkelijk aanwezig. De Nederlandse band lijkt intussen over een stevige fanbasis te beschikken, want de songs werden duidelijk herkend en gesmaakt door het publiek. Pakkende hooks, scherpe melodieën en teksten over onrust, overpeinzingen en de dromen die daaronder schuilgaan, vormen de bouwstenen van hun eigenzinnige geluid. FIEP weet daarbij een fijne balans te vinden tussen speelsheid en weerbarstigheid, waardoor de muziek zowel toegankelijk als prikkelend blijft.
De optredens op festivals als Dauwpop, Paaspop en Zwarte Cross hebben de band duidelijk de nodige podiumervaring opgeleverd. In De Effenaar voelde FIEP zich dan ook helemaal op zijn plaats.
Voor wie houdt van Wet Leg, Porridge Radio of English Teacher was dit een bijzonder aangename passage, met genoeg melodieën om nog een tijdje in het hoofd te blijven hangen.
Een van de meest sfeervolle momenten van de dag kwam er met JOHAN, dat het klassieke album ‘Pergola’ integraal bracht. De plaat uit 2001 neemt een bijzondere plaats in binnen de Nederlandse popgeschiedenis en bevestigde destijds de kwaliteiten die de band met zijn debuut uit 1996 al had laten horen.
In Eindhoven kregen de twaalf nummers de ruimte om opnieuw tot leven te komen, zonder dat de oorspronkelijke sfeer verloren ging. Het werd een concert om rustig in onder te dompelen, waarbij de melodieën en de herkenbaarheid van het album voor een bijzondere verbondenheid tussen band en publiek zorgden.
Geen haastige greep uit een omvangrijk repertoire, maar een volledige plaat die van begin tot einde mocht spreken. In een festivalprogramma waarin de ene energiestoot de andere opvolgde, bood JOHAN een welkome adempauze. Het aanwezige publiek kon dat duidelijk smaken en liet zich graag meevoeren door de tijdloze songs van ‘Pergola’.
Daarna werd de punkmotor opnieuw aangezwengeld door BARBEE, een relatief jonge band die in 2024 onder de rook van Zwolle ontstond als het geesteskind van Dion Legebeke. Ook hier stond een frontvrouw centraal en was er geen gebrek aan stevige gitaren, grote présence en onversneden energie. BARBEE brengt de grunge van Nirvana samen met de ongetemde geest van Amyl & The Sniffers en de donkere flair van Starcrawler.
Het resultaat is een rauwe mix van grunge, punk en boogie die vooral live goed tot zijn recht komt. De band liet weinig aan de verbeelding over en koos resoluut voor een stevige aanpak. De vrouwelijke frontvrouwelijke punkgolf die door Come As You Are trok, bleek daarmee nog lang niet uitgeraasd.
BARBEE voegde er een eigen dosis gruis en bravoure aan toe en liet zien dat er ook bij de jongere lichting genoeg bands klaarstaan om het genre levendig te houden.
Met Republica belandden we vervolgens in een heel ander tijdperk. Eind jaren negentig scoorde de band wereldwijd met zijn mix van technopop, punkrock en elektronica, gedragen door de vurige frontvrouw Saffron. Met nummers als “Ready To Go” en “Drop Dead Gorgeous” drukte de groep zijn stempel op de alternatieve popcultuur van die periode. De eerste single duikt nog geregeld op in reclames, series en sportuitzendingen, terwijl “Drop Dead Gorgeous” ook een plaats kreeg op de soundtrack van ‘Scream’. Republica tekende destijds bij het Amerikaanse label Deconstruction en verkocht wereldwijd miljoenen albums. De terugkeer naar het podium was voor Saffron zichtbaar een bijzonder moment. Ze toonde zich oprecht dankbaar dat ze na al die jaren nog steeds voor publiek mocht spelen. Toch bleef het muzikale totaalplaatje wat dubbel aanvoelen: de indruk ontstond dat de backingtracks een aanzienlijk deel van het geluid voor hun rekening namen, waardoor het live-element minder overtuigend overkwam. De zaal was bovendien niet afgeladen vol. Mogelijk hadden heel wat festivalgangers op dat moment een pauze ingelast om iets te eten.
De nostalgie was er zeker, maar de uitvoering wist niet helemaal dezelfde vonk over te brengen als de herinnering aan de hits.
Wie na Republica opnieuw nood had aan een flinke portie rauwe gitaren, kon terecht bij Wax Jaw in de kleine zaal. Het gezelschap uit Philadelphia bracht een energieke set met snelle punknummers, geladen teksten en een geluid waarin ruwe riffs en de dansbaarheid van new wave elkaar vinden. Het was gezellig druk en de band overtuigde met veel overgave. Wax Jaw maakt muziek die niet alleen uitnodigt om los te gaan op de dansvloer, maar ook ruimte laat voor persoonlijke verhalen.
Op het debuutalbum ‘It Takes Guts!’ snijdt de groep thema's aan als verslaving, seksuele bevrijding en zelfrespect. Die combinatie van kwetsbaarheid en muzikale onstuimigheid geeft de nummers extra gewicht. Het publiek kreeg dan ook meer dan een eenvoudige punkuitbarsting voorgeschoteld: achter de snelheid en de stevige gitaren schuilt een band die iets te vertellen heeft.
Wax Jaw bewees dat de kleine zaal ook later op de dag een uitstekende plek bleef om nieuwe namen te ontdekken.
Voor The Afghan Whigs werd het vervolgens een bijzonder weerzien. Ik volgde de Amerikaanse band tijdens de Europese concertreeks en in Eindhoven stond show nummer vijf op de teller, meteen ook het tweede optreden in een festivalsetting na Cactusfestival. Ditmaal kreeg de groep ongeveer een uur om te overtuigen, en dat deden Greg Dulli en zijn kompanen met verve.
Als grote fan zag ik een band die in een gebalde set maar liefst zeventien nummers door de luidsprekers joeg. De aftrap met “Parked Outside” zette meteen de toon: intens, gedreven en zonder omwegen. Ook klassiekers als “Going to Town”, “Gentlemen” en “Summer’s Kiss” kregen hun plaats in een set die nauwelijks ademruimte liet, maar toch voldoende dynamiek behield.
De donkere intensiteit, de karakteristieke stem van Dulli en de combinatie van soul, rock en compromisloze gitaren maakten opnieuw duidelijk waarom The Afghan Whigs al decennialang een bijzondere positie innemen binnen de alternatieve rock.
De band viert zijn veertigste verjaardag en heeft met ‘Soft Control’ bovendien een nieuw, bijzonder sterk album onder de arm. Sinds de reünie in 2012 zijn The Afghan Whigs opnieuw nadrukkelijk aanwezig, met wereldtournees, optredens op grote festivals en de veelgeprezen albums ‘Do to the Beast’ uit 2014, ‘In Spades’ uit 2017 en ‘How Do You Burn?’ uit 2022.
In Eindhoven klonk het alsof die veertig jaar vooral een extra laag aan de muziek hebben toegevoegd. De set werd afgesloten met “Into the Floor”, waarna de band naadloos aansloot bij “Miles Is Ded”, het nummer waarmee de song een bijzondere verwantschap deelt. De smeulende woorden 'Don't forget the alcohol, ooh baby' vormden een passend slotakkoord voor alweer een bijzonder geslaagde passage.
Een uur bleek nauwelijks voldoende, maar de band haalde werkelijk alles uit de beschikbare tijd. Voor mij was het opnieuw een bevestiging dat The Afghan Whigs live nog altijd bijzonder veel indruk maken.
De afsluiter op het grote podium was voor Shame, de jonge Londense bende ongeregeld die met een mokerslag de festivaldag mocht besluiten. De band combineert rauwe teksten met een radicale sound en een flinke portie onstuimigheid. Sinds het debuutalbum ‘Songs of Praise’ heeft Shame zich ontwikkeld tot een van de meest dynamische liveacts uit Engeland, en met het recentere ‘Cutthroat’ wordt die reputatie alleen maar verder aangescherpt.
De groep omschrijft de plaat als de figuur die onuitgenodigd op je feestje verschijnt, met als veelzeggende boodschap: 'It's not about poor me, it's about fuck you.'
Die houding vertaalde zich in Eindhoven naar een set die weinig ruimte liet voor beleefdheid of muzikale compromissen. De combinatie van punk, rauwe energie en een frontman die de boel voortdurend op scherp zette, joeg het publiek nog één keer de hoogte in.
Fans van Fontaines D.C., The Murder Capital en IDLES kregen precies waarvoor ze gekomen waren: een compromisloze finale die de vermoeidheid van een lange festivaldag even deed vergeten.
Come As You Are bleek uiteindelijk een festival dat zijn naam alle eer aandeed. De programmatie bood ruimte aan jonge, hongerige bands, gevestigde Nederlandse namen, internationale punkacts en een flinke scheut nostalgie. Van de wat onwennige start van The Wild Blue tot de nietsontziende finale van Shame was er voortdurend beweging, met JOHAN als sfeervol rustpunt en The Afghan Whigs als een van de absolute hoogtepunten.
De strakke afwisseling tussen de twee zalen hield het tempo hoog, al moest je daardoor af en toe een moeilijke keuze maken en een band links laten liggen. Dat is misschien het enige echte nadeel van een festival dat zoveel interessante namen op één dag samenbrengt.
Maar als een dag vol gitaren, eigenzinnige stemmen en muzikale ontdekkingen je dwingt om keuzes te maken, dan heb je als festivalorganisator wellicht iets goed gedaan.
Eindhoven mocht terugblikken op een stevige editie van Come As You Are, eentje die nog wel even nazinderde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10345-come-as-you-are-2026?Itemid=0
Organisatie: Effenaar, Eindhoven + KINK presents
Ciska Ciska viert albumrelease van ‘Page of Cups (Reversed)’ in AMOR
De Roma (AMOR)
Het uitbrengen van een eerste album is voor elke band een bijzonder moment. Het is het resultaat van een lange zoektocht, van songs die stilaan hun definitieve vorm hebben gevonden en van een verhaal dat eindelijk met de buitenwereld gedeeld kan worden. Voor Ciska Ciska mocht dat verhaal tot twee keer toe voor een uitverkochte zaal verteld worden. Na een succesvolle passage in De Minard in Gent volgde in AMOR, pal naast De Roma in Antwerpen, de tweede show ter gelegenheid van de release van ‘Page of Cups (Reversed)’. Een honderdtal mensen verzamelde zich in deze intieme setting, klaar om de nieuwe nummers live te ontdekken.
Geen afstandelijke bedoening, maar een kleine ruimte waarin je als toeschouwer dicht bij de muziek staat en de kans krijgt om de nummers van nabij te beleven met alle nuances en emoties die daarbij horen.
Met “Lovesong” en “For Me” werd de set op gang getrokken, waarna “Sweet Sixteen” al vroeg een eerste moment opleverde dat bleef hangen. Het is een van de songs die achteraf het meest bijblijven, dankzij de manier waarop Ciska Ciska het brengt en de aandacht als vanzelf naar het podium trekt.
Er waren geen grootse gebaren nodig om indruk te maken; soms volstaat een stem die precies de juiste snaar raakt. Via “Jump Right In”, “Brother” en “City Lights” ging het optreden verder naar “Easy” en “Angel”.
Naast de nummers van de cd kregen de aanwezigen bovendien een aantal gloednieuwe nummers te horen die nog niet op het album staan en geschreven zijn voor een volgend project.
Het was daarbij vooral de stem van Ciska die telkens opnieuw wist te verrassen. Waar een stem soms mooi binnen de lijntjes blijft, durft Ciska er gerust buiten te kleuren. Wanneer ze de hoogte ingaat, lijkt er plots een extra dimensie aan de songs te worden toegevoegd. Die hoge uithalen hebben iets ontwapenends en bezorgen op de juiste momenten kippenvel. Dat zijn de momenten waarop je even vergeet dat je naar een concert kijkt en je je volledig laat meeslepen.
Na “Trust You” en “Room Left” volgde met “Utopia” nog zo'n nummer dat boven de rest uitstak, en ook “Indoctrinate Me” liet een hele sterke indruk na. Het zijn precies die songs die ervoor zorgen dat bepaalde melodieën en zanglijnen na afloop nog een tijdje in je hoofd blijven rondspoken.
Na “Indoctrinate Me” was het tijd voor de bisronde met “Coming Home”, “Sunlight” en “Biotope”. Dit laatste hoofdstuk rondde de set mooi af en hield het publiek nog even in de sfeervolle wereld van Ciska Ciska.
Twee uitverkochte shows vormen een prachtige start voor dit eerste album en de passage in AMOR voelde als een uitermate passende presentatie. De kleine zaal, de nabijheid en vooral de indrukwekkende zanglijnen van nummers als “Sweet Sixteen”, “Utopia” en “Indoctrinate Me” maakten het tot een avond om niet te vergeten.
Soms heb je simpelweg niet meer nodig om met een voldaan gevoel een concertzaal te verlaten.
2026
CD review Page of Cups (Reversed)
Single review Utopia –single-
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10359-ciska-ciska-07-10-2026?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Unzucht (te vertalen als ontucht) wordt door sommigen bij de groep van de Neue Deutscher Härte (NDH) gerekend en door anderen dan weer niet. Muzikaal zitten ze er niet zo heel ver van en ze deelden al het podium met NDH-bands als Eisbrecher en Megaherz.
Het bekendste feit waarmee Unzucht al de pers haalde, was het vertrek van hun zanger Daniel Schulz (Der Schulz) naar Oomph!. Hij wordt sinds 2024 bij Unzucht vervangen door Timm Hindorff.
‘Neon Dom’ is het eerste album waarop die te horen is. Muzikaal gaat ‘Neon Dom’ nog net iets meer naar de metal dan eerdere releases: zwaarder, agressiever en met meer nadruk op de gitaren. De sound klinkt alsof hij gemaakt is op maat van de grote stadion-arena’s. De dark gothic rock van vroeger zit er ook nog wel stevig in (denk aan HIM), maar het voelt alsof deze band iets te bewijzen heeft en daarom een tandje bij steekt. Alsof ze zichzelf naast het veel populairdere Oomph! willen zetten.
Inzake onderwerpen – alle lyrics zijn in het Duits - blijft Unzucht bij de dark romance in het algemeen en het leven in de schaduw van de maatschappij. “Nachtschatten 1” loopt bijna geruisloos over in “Nachtschatten 2”. Het is het meest ambitieuze luik van dit album, waarop de band inzake muzikale techniciteit, songopbouw en productie alle sluizen open zet.
Voor mij zijn de beste tracks “Katharsis”, “Neon Dom” en “Krieger”.
Voor de liefhebbers bestaat dit album ook in versie met remixen van onder meer Vlad in Tears en Death Valley High en met instrumentale karaoke-versies van alle nummers.
https://www.youtube.com/watch?v=S3YnLoyXV6w
Rockband Triggerfinger bracht zopas hun nieuwe album ‘Tarmac’ uit, maar vond ook nog de tijd om een bijzondere cover op te nemen die niet op dat album staat: “Wannsee” van Die Toten Hosen.
Met dat nieuwe album gaat Triggerfinger opnieuw op tournee en dan staat Duitsland nog maar eens op de agenda. In het verleden werd Triggerfinger door de punkpioniers van Die Toten Hosen al meermaals uitgenodigd als support voor grote stadionconcerten en die band heeft zo een belangrijke bijdrage geleverd aan het succes van de Belgen in Duitsland.
Deze cover is daarbij de welgemeende ‘dankuwel’ van Triggerfinger. In onberispelijk Duits gezongen door Ruben Block, met een perfecte mix van Greg Gordon en een pak mysterieuzer dan het origineel. Bij Die Toten Hosen gaat het over een zomers liefdesverhaal en een ode aan de buitenwijken van Berlijn. Triggerfinger kleurt daar een mysterieus, duister randje rond.
Misschien niet zo catchy als hun kopjes-en-mes-cover van “I Follow Rivers” van Lykke Li, maar wel opnieuw knap gedaan, deze “Wannsee”.
https://www.youtube.com/watch?v=pvu9sLv2RPs
Het is al van 2024 geleden dat we inzake releases nog een teken van leven kregen van Transistor, de band die we toen hard vergeleken met De Mens en andere Nederlandstalige rockbands van de jaren ’90. Maar kijk, daar zijn ze terug, met een knappe cover.
Het is niet de eerste cover die Transistor brengt. Ze maakten al een leuke mash-up van “Oh Darkness” van Admiral Freebee (vertaald naar “Oh Duisternis”) en “Soms Vraagt Een Mens Zich Af” van Gorki. Deze keer gaan ze aan de haal met “Door De Wind”, het nummer van Stef Bos waarmee Ingeborg in 1989 naar het Eurovisie Songfestival trok. Ze eindigde in Zwitserland op de 19de plaats, maar in Vlaanderen werd het nummer een hit. De aanleiding is dat Ingeborg haar 60ste verjaardag viert.
In de versie van Transistor krijgt “Door De Wind” een rockend jasje aangemeten en dat past deze song perfect. Ik zou willen denken dat deze rockversie in 1989 het misschien wel beter zou gedaan hebben dan het origineel. Voor mijn part had Transistor deze cover zelfs nog met ‘vuiler’ mogen brengen.
Leuk, maar nu wachten we op nieuw eigen materiaal van Transistor.
https://www.youtube.com/watch?v=jaXaBR97v5Y
https://musiczine.net/index.php/nl/item/96326-vriendelijke-groeten
Vorig jaar verraste The Great White Nothing ons met een fijn debuutalbum dat vol stond met atmosferische, soms filmische en tegelijk heel intense postmetal. Pas volgend jaar komt er met ‘Passage II’ een vervolg op ‘Passage I: Melancholia’.
Om de liefhebbers niet te lang op hun honger te laten zitten, is er nu de EP ‘Live at Motormusic’, met drie nummers.
De drie nummers zijn live in de studio opgenomen, zonder (hoorbaar aanwezig) publiek. Daardoor krijg je als luisteraar een beter idee van hoe deze band live klinkt. Bovendien zijn op twee tracks rustige pianofragmenten toegevoegd, als om het contrast met de luidste passages nog te versterken. Voor de luisteraars is dit om duimen en vingers bij af te likken.
Een extra cover of een nog niet uitgebracht nummer was zeker ook welkom geweest als extraatje, maar op deze manier is dit ook al een leuk en interessant tussendoortje.
https://www.youtube.com/watch?v=1Nd17fKdJPk
Met Suecide High vinden muzikanten uit verschillende hoeken van de Belgische muziekscene elkaar in een gedeelde liefde voor stevige riffs en een rauwe sound. Op ‘Chaos Has Its Charm’ combineert de band heavy metal en blues met rechttoe rechtaan rock en gruizige stoner. Denk aan de donkere gloed van Black Sabbath en de ongepolijste energie van AC/DC, maar met een voldoende eigen smoel. De titel past alvast bij die kruisbestuiving: het mag schuren en wringen, zolang de songs hun slagkracht behouden.
Bezieler Renaud Mayeur is van veel markten thuis. Naast zijn muzikale verleden bij o.m. La Muerte en Hulk heeft hij ervaring met filmmuziek. Samen met Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giancinto op bas en Charly Cornez op drums begint hij met Suecide High aan een nieuw avontuur.
De opener “Suecide High” laat meteen horen waar het gezelschap voor staat: aanstekelijke riffs die uitnodigen tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het voelt vertrouwd aan, maar klinkt nergens gedateerd. De band geeft de bekende ingrediënten een frisse invulling.
Die aanpak trekt zich door in “Feel the Flames”, “I'm Miracle” en het titelnummer “Chaos Has Its Charm”. Naast de rechtstreekse slagkracht horen we geregeld een donkere, haast mystieke ondertoon. Soms krijgt de muziek voor ons ook iets filmisch, waardoor Mayeurs achtergrond in die wereld lijkt door te schemeren. Het geeft de songs extra kleur en onderstreept de veelzijdigheid van het gezelschap.
Suecide High durft bovendien buiten de vertrouwde paden te treden. Op “Thousand Years” komen verschillende invloeden samen, waardoor strakke genregrenzen al snel vervagen. Daar ligt een belangrijke troef van deze plaat: zowel liefhebbers van alternatieve rock als heavy metalfans kunnen hier hun gading vinden. Ook wie graag een avontuurlijk zijpad met een donker kantje bewandelt, wordt op zijn wenken bediend.
“Let the People Ride On” sluit mooi aan bij die brede aanpak. Tegelijk verliezen de muzikanten de toegankelijkheid nergens uit het oog. Het bijzonder aanstekelijke “Devastating Man” en “Man of Principle” hebben zelfs een hitgevoelig kantje. “Somewhere Else” en “Nowhere Home” houden onze aandacht vast, waarna “The Hard Way” de plaat op een rustige manier afsluit.
‘Chaos Has Its Charm’ toont verschillende kanten van heavy metal, rock, blues en stoner, zonder dat de samenhang verloren gaat. De ervaring van de muzikanten vertaalt zich in songs die vertrouwd klinken en toch voldoende verrassen.
Een boeiende plaat die ons nieuwsgierig maakt naar de livevertaling. Een psychedelische trip met een hoek af? We zouden er niet van opkijken.
Itv 2026 Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Tracklist: Suecide High // Feel the Flames // I'm Miracle // Thousand Years // Chaos Has Its Charm // Darkness Falls // Let the People Ride On // Devastating Man // Man of Principle // Somewhere Else // Nowhere Home // The Hard Way
Singülar is een internationaal trio bestaande uit Pascal Schumacher, Edward Perraud en Sebastian Studnitzky. Op hun gelijknamige debuut verweven ze akoestische jazz, improvisatie en elektronische elementen tot een sfeervol klanklandschap. De muziek geeft een rustgevende invloed en bevat voldoende beweging en nuances om de aandacht vast te houden.
Opvallend is de lange speelduur van sommige composities. Na de twee minuten durende opener “Premier Matin” neemt het titelnummer meteen ruim achttien minuten de tijd. Toch verveelt het nergens. Binnen een intieme sfeer ontvouwen de muzikale motieven zich geleidelijk. Twinkelende klanken brengen ons haast onder hypnose, terwijl zachte pianotunes en af en toe wat opzwepend trommelgeroffel voor afwisseling zorgen.
Het tempo gaat lichtjes omhoog, zonder dat het trio de ingetogen sfeer doorbreekt.
Die beleving laat zich vergelijken met een wandeling door het bos: de stilte wordt telkens even doorbroken door natuurgeluiden die je aandacht trekken. Ook hier schuilt de aantrekkingskracht in kleine verschuivingen, waarbij de jazzinvloeden nadrukkelijker naar boven komen. Een ritme dat aan een kloppend hart doet denken, rondt het titelnummer bijzonder mooi af. Ook “Liaima” begint sober en zacht. Zodra we de ogen sluiten, opent zich een sprookjesachtige wereld. Synthesizers en andere elektronische elementen vloeien naadloos samen met de akoestische basis.
Die wisselwerking vormt een rode draad doorheen het album en krijgt ook in het ruim twintig minuten durende “Radio Supernova” alle ruimte.
Singülar laat de muziek ademen: afzonderlijke motieven krijgen de tijd om zich te ontwikkelen, waardoor de lange speelduur eerder uitnodigt tot aandachtig luisteren dan een struikelblok vormt. Met “La Fin d'un Monde” zet het trio zijn gevoel voor sfeervolle soundscapes nog eens in de verf.
Dit debuut vraagt wel enige overgave van de luisteraar. Wie zich laat meenemen, ontdekt hoe rijk die ogenschijnlijk sobere klankwereld is. De kracht schuilt in de subtiele wisselwerking tussen ambient - jazz, en in de manier waarop kleine accenten onze aandacht blijven prikkelen.
Na elke luisterbeurt blijft een aangenaam gevoel van rust hangen, samen met de zin om deze muzikale trip opnieuw te beleven.
Tracklist: Premier Matin 2:00 // Singülar 18:09 // Liaima 7:29 // Radio Supernova 20:35 // La Fin d'un Monde 5:38
Het Mexicaanse gitaarduo Rodrigo y Gabriela verbindt de vurigheid van rock en metal met Latijns-Amerikaanse ritmes, folk en flamenco-invloeden.
Op hun zevende studioalbum ‘OurHome’ zoeken Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero opnieuw de mogelijkheden van akoestische instrumenten op, na de nadrukkelijker elektrische aanpak van ‘In Between Thoughts … A New World’.
De plaat werd opgenomen in Tokio, met bijdragen van o.a. voormalig Megadeth-gitarist Marty Friedman en jazzpianiste Hiromi Uehara. Japan vormt daarbij meer dan een decor: het is voor het duo een plek van inspiratie, bezinning en hernieuwde creativiteit.
De titel verwijst naar thuiskomen bij jezelf. Een mooie gedachte die op deze plaat ook muzikaal betekenis krijgt.
Met de titeltrack stappen we een vertrouwde wereld binnen, maar vervelen doet die allerminst. Rodrigo y Gabriela weten hun typische Latijns-Amerikaanse invloeden nog steeds iets magisch mee te geven. Het gitaarspel straalt zowel warmte als vurigheid uit. Juist de wisselwerking tussen die aanstekelijke energie en de rust die tussendoor ontstaat, maakt ‘OurHome’ zo bijzonder.
« Somos Como Tú » voegt daar een opvallend nieuw element aan toe: voor het eerst krijgt een eigen nummer van het duo een gezongen tekst. Het thema van migratie, ontheemding en gedeelde menselijkheid krijgt een levendige groovende muzikale omlijsting.
In deze barre tijden kunnen we wat zomerse positiviteit gebruiken. Ook met de winterdagen in aantocht verspreidt het duo een warmte. Die warmte neemt bij het weemoedig aanvoelende « Akatsuki » een andere gedaante aan. Dankzij de bijdrage van Hiromi horen we Oosterse kleuren die ons bij dit duo voordien minder waren opgevallen. Het verruimt hun klankwereld en sluit tegelijk mooi aan bij hun gevoeligheid voor melodie en sfeer.
Rodrigo y Gabriela durven buiten hun comfortzone te treden, terwijl hun herkenbare karakter behouden blijft. Een avontuurlijke aanpak die we bijzonder kunnen appreciëren.
Bij « Flying Underground » komt dan weer dat vertrouwde huwelijk tussen rock en Latijns Amerikaanse invloeden naar voren. Het is die combinatie die hun muziek zo toegankelijk maakt voor luisteraars uit uiteenlopende muzikale hoeken. Ook bij « Quicksand » en « Monster » voelen we hoe soepel het duo tussen verschillende invloeden beweegt. De samenwerking met Marty Friedman sluit bovendien aan bij iets wat we al langer weten: Rodrigo y Gabriela zijn niet bang om de metalkaart te trekken. De gedrevenheid van dat genre vindt ook binnen hun akoestische aanpak een plaats.
Toch draait ‘OurHome’ om meer dan virtuositeit of het samenbrengen van stijlen. De veelzijdigheid gaat hand in hand met emoties die telkens een andere kleur krijgen. Van « MADitation » tot « Hinomaru Twins » horen we een duo dat nieuwsgierig blijft naar nieuwe mogelijkheden. Een knipoog naar andere culturen en momenten van bezinning geven de plaat extra diepte, zonder de spontane speelvreugde te verdringen.
Rodrigo y Gabriela hadden gemakkelijk kunnen voortbouwen op een vertrouwde formule. Op ‘OurHome’ kiezen ze ervoor hun muzikale blik verder te verruimen. Vurigheid en rust, herkenning en ontdekking vinden elkaar op een plaat die ons zowel in beweging brengt als laat wegdromen. Ze vinden zichzelf opnieuw uit, met hun roots stevig verankerd in het geheel. Een bijzonder mooie schijf.
Volgens de aangekondigde tourplanning doet het duo volgend jaar de Benelux aan voor twee concerten: op 13 april in de AB in Brussel en op 14 april in Paradiso in Amsterdam. Op basis van deze warme, avontuurlijke plaat kijken we daar alvast naar uit.
Latijns-Amerikaanse folk/Acoustic rock
OurHome
Rodrigo y Gabriela
Tracklist: OurHome // Somos Como Tú // Akatsuki // Flying Underground // Quicksand // Monster // Astrum in Corpore // Is In Your Pocket // MADitation // Hinomaru Twins // Simurgh
Rock Werchter 2027 – van 1 juli t-m 4 juli 2027 - Muse komt naar Rock Werchter 2027
Hysteria ! Madness ! Bliss! Op vrijdag 2 juli zal Muse Rock Werchter 2027 headlinen. De Britten kennen de weg naar het Festivalpark. Ze waren er voor het eerst in 2000 en zijn door de jaren heen uitgegroeid tot ware publieksfavorieten. Hun krachtige liveshow en telkens weer indrukwekkende productie zullen volgende zomer opnieuw zorgen voor een onvergetelijke passage op Rock Werchter.
Rock Werchter 2027 vindt plaats van donderdag 1 tot en met zondag 4 juli in het Festivalpark in Werchter. Eerder werd al bekendgemaakt dat Tame Impala en SOMBR op zondag 4 juli op Rock Werchter staan. De ticketverkoop start op vrijdag 30 oktober om 10 uur. Registreren voor de Rock Werchter presale, goed voor eerdere toegang tot tickets, kan via rockwerchter.be. Meer namen worden later bekendgemaakt. Stay tuned!
Sinds de oprichting in 1994 groeide het Britse Muse uit tot een van de meest toonaangevende rockbands ter wereld. Matt Bellamy, Chris Wolstenholme en Dominic Howard creëerden in ruim drie decennia een heel eigen stijl, waarin stevige rock moeiteloos samengaat met elektronische invloeden, grootse live-producties en de karakteristieke stem van Bellamy. Die herkenbare sound leverde de band niet alleen een wereldwijde fanbase op, maar ook een indrukwekkende prijzenkast, met onder meer twee Grammy Awards, een American Music Award, vijf MTV Europe Music Awards en twee Brit Awards. Met tien studioalbums en meer dan 30 miljoen verkochte albums wereldwijd behoort Muse zonder twijfel tot de grootste rockacts van zijn generatie. Met het nieuwe album 'The Wow Signal', dat in juni van dit jaar verscheen, start de band een nieuw hoofdstuk en trekt Muse opnieuw de wereld rond. Tijdens hun komende passage in het Festivalpark mogen fans weer een memorabele show verwachten met indrukwekkende visuals, sterke songs en de energie die een optreden van Muse al jarenlang tot een unieke live-ervaring maakt.
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2027 plaats van donderdag 1 juli tot en met zondag 4 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Bess Zuidervaart – De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst
Een festival hoeft niet noodzakelijk groter te worden om te groeien. Soms zit vooruitgang net in het verfijnen van een eigen identiteit. FinFactor Jazz Damme is er een mooi voorbeeld van. Wat vijf jaar geleden begon als een poging om jazz ook tijdens de zomer een plek te geven in de Brugse regio, groeide uit tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer.
Toch blijft de organisatie bewust kiezen voor kwaliteit, intimiteit en muzikale ontdekking. Vooral dat kleine podia … De grote vernieuwing binnen het concept is de toevoeging van de Izzy Jazz Club Stage, een tweede en kleiner podium waar jonge Belgische jazzformaties speelkansen krijgen. Een van de vele ontdekkingen was Bess Zuidervaart. Haar virtuositeit in het sax spelen, deed de harten sneller slaan.
We schreven over haar performance: ‘De amper zestienjarige saxofoniste Bess Zuidervaart bewoog moeiteloos tussen ingetogen, groovy en weerbarstige passages, met de zelfverzekerdheid van een doorgewinterde muzikante. Ook drummer Lowie Pallemaerts sprong in het oog. Met zijn expressieve mimiek en volledige lichamelijke overgave maakte hij het subtiele en doordachte drumwerk ook visueel bijzonder boeien’.
FinFactor Jazz Damme 2026 - Waar jazz geen leeftijd kent
Dit was natuurlijk voldoende voer voor een leuke babbel.
Bess, hoe is jouw muzikale verhaal begonnen?
Muziek is er eigenlijk altijd geweest. Mijn ouders waren straatmuzikanten en als klein meisje wilde ik niets liever dan met hen meedoen. Vanaf mijn vijfde speelde ik percussie. Elke zomer trokken we met het gezin naar Frankrijk, waar we op allerlei plekken op straat muziek maakten. Zo werd muziek voor mij van jongs af aan iets heel vanzelfsprekends: iets wat je samen beleeft en deelt met anderen. Door de jaren heen kwamen er steeds meer instrumenten op mijn pad. Eerst ontdekte ik de viool, waarmee ik later ook in onze band meespeelde. Daarna volgde de gitaar en begon ik te zingen. Toen ik acht was, ontdekte ik de saxofoon. Dat instrument greep me meteen en is sindsdien mijn belangrijkste instrument gebleven. Vandaag speel ik saxofoon en zing ik, en die zomerse traditie bestaat nog altijd: elk jaar trekken we opnieuw met de familie naar Frankrijk om samen op straat muziek te maken.
Waarom koos je voor de saxofoon en hoe ben je uiteindelijk bij jazz terechtgekomen?
Ik zat als klein meisje bij mijn mama in de auto toen ik Baker Street hoorde, met die herkenbare saxofoonpartij. Ik vond dat geluid heel cool. En vanaf dat moment wilde ik zelf heel graag saxofoon leren spelen. Via de academie kwam ik later steeds meer in aanraking met jazz. Ik begon naar jazzsaxofonisten te luisteren en raakte steeds meer gefascineerd door hun manier van spelen. Vooral Paul Desmond was in die eerste jaren een heel grote inspiratiebron voor mij.
Je bent amper zestien en staat dus nog volop in het schoolleven. Is het moeilijk om je studies, vrienden en vrije tijd te combineren met repeteren en optreden?
Soms wordt het inderdaad best veel en moet ik keuzes maken. Gelukkig zit ik op de Kunsthumaniora, waardoor muziek niet iets is wat ik alleen na school probeer in te passen, maar ook echt deel uitmaakt van mijn opleiding. Dat maakt de combinatie iets gemakkelijker. Ook mijn beste vrienden zijn muzikanten. Zij begrijpen dus heel goed hoeveel tijd en energie muziek vraagt. Toch blijft het soms zoeken naar een evenwicht tussen school, repeteren, optreden, vrienden en gewoon vrije tijd hebben.
Wie waren jouw eerste grote muzikale inspiratiebronnen? Zijn er daarnaast ook hedendaagse muzikanten naar wie je bijzonder opkijkt?
Als kind keek ik enorm op naar Paul Desmond en Charlie Parker. Hun manier van spelen heeft me sterk geïnspireerd en mijn liefde voor jazz mee gevormd. Vandaag luister ik ook veel naar hedendaagse muzikanten. Melissa Aldana en Ben van Gelder zijn twee saxofonisten naar wie ik bijzonder opkijk. Ze hebben allebei een heel eigen stem op hun instrument, en net dat vind ik inspirerend.
Techniek kun je aanleren, maar iedere saxofonist probeert uiteindelijk ook een eigen klank en persoonlijkheid te ontwikkelen. Ben je daar nu al bewust mee bezig?
Ja, daar ben ik heel bewust mee bezig. Ik vind techniek natuurlijk belangrijk, maar uiteindelijk wil ik vooral een klank ontwikkelen die echt als de mijne voelt. Zelf hou ik erg van een warme, zwoele klank, wat op een altsaxofoon best een uitdaging kan zijn. Ik volg al enkele jaren les in het Mago bij Ben Sluijs. Hij helpt me om te zoeken naar die eigen klank en om stap voor stap dichter te komen bij het geluid dat ik in mijn hoofd hoor. Ik denk dat zoiets ook nooit helemaal af is. Je klank groeit mee met wie je bent en met alles wat je muzikaal ontdekt.
Jazz wordt helaas nog vaak als ouderwets of moeilijk toegankelijk beschouwd. Tegelijk merk ik dat jonge muzikanten steeds minder in muzikale hokjes denken. Waarom blijft het volgens jou toch zo moeilijk om een jong publiek voor jazz te bereiken?
Ik denk dat jongeren jazz gewoon veel minder vaak tegenkomen. Via sociale media krijgen ze voortdurend muziek te horen, maar wat daar het meest voorbijkomt, is toch vooral popmuziek. Daardoor krijgen veel jongeren nauwelijks de kans om jazz echt te ontdekken. Misschien ligt het dus niet zozeer aan de muziek zelf, maar aan hoe weinig ze ermee in contact komen. Ik denk dat daar veel kan veranderen als we jazz vaker laten horen en zien, en jongeren de kans geven om de muziek live te beleven. Soms moet er gewoon ergens een deur opengaan voordat je ontdekt wat er allemaal achter zit.
Hoe is het Bess Zuidervaart Quartet ontstaan en hoe hebben jullie elkaar muzikaal gevonden?
Lowie Pallemaerts leerde ik kennen tijdens de jazzstage in Dworp. We zaten samen in een ensemble en raakten daar aan de praat. Wannes Vingerhoets en Anton Poncin ken ik dan weer via de Kunsthumaniora van Antwerpen. Toen Kobe Gregoir mij vroeg om op te treden op Jazz Damme, leek dat het ideale moment om die verschillende muzikale lijnen samen te brengen. Ik vroeg hen alle drie om samen een kwartet te vormen. Zo is het Bess Zuidervaart Quartet eigenlijk heel natuurlijk ontstaan.
Op Jazz Damme viel vooral de sterke wisselwerking tussen jou, pianist Wannes Vingerhoets, bassist Anton Poncin en drummer Lowie Pallemaerts op. Hoe ontstaat zo’n muzikale chemie? Gebeurt dat vooral tijdens repetities of groeit die ook spontaan op het podium?
Allebei. Hun spel en muzikale stijl spraken me vanaf het begin aan, en eigenlijk voelde ik tijdens onze eerste repetitie al dat er een klik was. Het zijn muzikanten die ieder hun eigen verhaal kunnen vertellen, maar tegelijk ook heel goed naar elkaar luisteren. We geven elkaar ruimte en daardoor ontstaat er tijdens het spelen een soort muzikaal gesprek. We weten niet vooraf waar het naartoe zal gaan, maar we luisteren naar elkaar en vertellen samen een muzikaal verhaal. Dat gevoel van verbinding vind ik heel belangrijk. Als wij op het podium staan, voelen we nog een extra energie van het publiek erbij en zo worden zij ook voor een stuk deel van ons verhaal op dat moment.
Improvisatie speelt binnen jazz een belangrijke rol. Wat gaat er door je heen wanneer je aan een solo begint? Vertrek je vanuit een bepaald idee of laat je je vooral leiden door wat er op dat moment rondom jou gebeurt?
Ik laat me vooral leiden door wat er op dat moment gebeurt. Tijdens een solo probeer ik niet te veel na te denken over waar ik precies naartoe wil. Improviseren is voor mij een moment waarop ik alles even kan loslaten. Dan maak ik muziek vanuit mezelf en probeer ik zo diep mogelijk in het gevoel van dat moment te kruipen. Het mooie is, dat je niet precies weet waar je zult uitkomen. Je vertrekt ergens, luistert onderweg en laat de muziek je verder leiden.
Spelen jullie binnen het kwartet hoofdzakelijk bestaand werk, of schrijf je zelf ook al composities? Is componeren iets waarin je je later verder wilt ontwikkelen?
Momenteel schrijf ik nog geen eigen composities. Voorlopig ligt mijn focus vooral op spelen, studeren en mezelf verder ontwikkelen als muzikant. Maar componeren is absoluut iets wat ik in de toekomst wil ontdekken. Er borrelen heel wat ideeën vanbinnen.
Hoe heb je jullie optreden op de Izzy Jazz Club Stage van FinFactor Jazz Damme zelf beleefd? Kon je ondanks de concentratie op het podium ook genieten van de omgeving en de reacties van het publiek?
Zeker. Ik heb enorm genoten van het optreden en kreeg achteraf heel veel lieve reacties. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het is bijzonder om te merken dat iets wat je samen op het podium creëert ook echt bij mensen binnenkomt. Ik heb er bovendien met Joe Sanders kunnen praten, wat voor mij een heel leuke en bijzondere ervaring was. Zulke ontmoetingen maken een festival extra waardevol: je staat er niet alleen zelf te spelen, maar komt ook in contact met muzikanten naar wie je opkijkt en van wie je veel kunt leren.
Op dat kleine podium traden nog verschillende jonge Belgische jazzmuzikanten aan. Heb je zelf andere optredens kunnen bekijken of nieuwe artiesten ontdekt? Kunnen jonge muzikanten ook veel van elkaar leren door samen op zulke festivals te spelen?
Veel van de jonge jazzmuzikanten kende ik al, onder andere via Dragon Jazz, de jazzwedstrijd waaraan ik in 2024 deelnam. Ik won er de eerste prijs in de tweede lichting, mijn leeftijdscategorie. Het was natuurlijk heel fijn om die prijs te winnen, maar minstens even waardevol vond ik de kans om andere jonge jazzmuzikanten te leren kennen. Dat soort ontmoetingen is belangrijk. Je hoort hoe leeftijdsgenoten muziek benaderen, ziet waar zij mee bezig zijn en raakt daardoor zelf weer geïnspireerd. Je leert niet alleen door les te volgen of thuis te oefenen, maar ook door naar elkaar te luisteren, samen te spelen en ideeën uit te wisselen.
Heeft het optreden op Jazz Damme ondertussen al nieuwe contacten, speelkansen of andere deuren geopend?
Jazeker, vooral dankzij Dragon Jazz kreeg ik ook de kans om samen met andere muzikanten op Jazz in ’t Park te spelen. Daarnaast mocht ik eerder ook meespelen met het Dylan Marey Kwartet in de Izzy Jazz Club. Dat was eveneens een geweldige en leerrijke ervaring.
Sociale media en streaming zijn bijna onvermijdelijk geworden, terwijl er voortdurend nieuwe muziek verschijnt. Voel je erdoor druk om steeds zichtbaar te blijven, of probeer je vooral rustig je eigen muzikale weg te volgen?
Op dit moment voel ik nog niet echt de druk om daar voortdurend mee bezig te zijn. Ik probeer vooral rustig mijn eigen muzikale weg te volgen en mezelf verder te ontwikkelen. Voor mij is het nu belangrijker om te groeien als muzikant, veel te spelen en nieuwe dingen te ontdekken dan om voortdurend zichtbaar te moeten zijn.
Droom je ervan om op termijn eigen muziek uit te brengen, digitaal of misschien ook op vinyl of cd? Of is dat voorlopig nog niet aan de orde?
Absoluut! Er borrelen heel wat ideeën in mij en dat is zeker een van mijn doelen. Voorlopig wil ik me vooral focussen op mijn studies en de muziekprojecten waar ik momenteel mee bezig ben.
Welke stap zou je de komende jaren heel graag willen zetten en welke grotere muzikale droom mag daarachter blijven sluimeren?
Ik zou heel graag jazz gaan studeren aan het conservatorium en mezelf daar verder ontwikkelen. Daarnaast hoop ik vooral dat ik in de toekomst met veel fijne muzikanten mag blijven samenspelen. Mijn grootste muzikale droom is misschien niet één bepaald podium of één concrete prestatie. Ik hoop vooral dat ik geïnspireerd kan blijven. Dat er altijd nieuwe muziek, nieuwe mensen en nieuwe ontdekkingen blijven die ervoor zorgen dat ik mijn instrument opnieuw wil vastnemen en benieuwd blijf naar wat er nog te vinden is.
Op Jazz Damme stond Philippe Catherine op zijn vierentachtigste nog met zichtbaar plezier op het podium. Als je heel ver vooruitkijkt: wat hoop je dan vooral nooit kwijt te raken als muzikante?
De verwondering die ontstaat wanneer je samen met andere muzikanten op reis gaat door de muziek. Voor mij voelt samenspelen vaak echt als onderweg zijn: je begint aan een stuk zonder precies te weten waar het je zal brengen. Onderweg kruisen verschillende muzikale paden elkaar, ontstaan er onverwachte afslagen en inspireert de ene muzikant de andere om een richting uit te gaan die je alleen nooit had gekozen. Juist daarin zit voor mij de magie. De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst. Ik hoop dat ik dat gevoel nooit verlies: die nieuwsgierigheid, die verwondering en het plezier om samen met andere muzikanten telkens opnieuw te vertrekken, zonder vooraf helemaal te weten waar de muziek ons zal brengen.
Pics homepag @Mochel Dahyot
Dat lijkt me een zeer mooi doel om na te streven, heel veel succes in alles wat je doet, we blijven het op de voet volgen uiteraard
Atmoran – Thrash moet niet alleen hard en snel zijn, het moet ook iets los maken
Met We Fight Back levert Atmoran een album af dat niet alleen bol staat van de vlijmscherpe riffs en razendsnelle drums, maar ook een opvallende emotionele lading bevat. Achter de agressie schuilt frustratie, doorzettingsvermogen en vooral een enorme passie voor het genre.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103501-we-fight-back
We legden de Nederlandse thrashers enkele vragen voor.
Jullie bestaan ondertussen al enkele jaren. Hoe is Atmoran ontstaan, en waarom werd het uiteindelijk thrash metal?
Atmoran is een vierkoppige metal band uit de regio Dokkum. We delen allemaal dezelfde passie: METAL! Bands als Gojira, Pantera, Lamb of God en Exodus zijn grote inspiratiebronnen voor ons en hebben ons geholpen om ons eigen geluid te ontwikkelen. Dat hoor je bijvoorbeeld terug in debuut album We Fight Back!.
Ik (Wiebe) speel sinds 2022 basgitaar bij Atmoran. De band heeft inmiddels een flinke geschiedenis achter zich. In 2013 begon het allemaal met Sackback. In 2019 besloten Klaas, Max en Frank samen verder te gaan onder de naam Atmoran. Door de jaren heen is de muziek steeds meer een eigen richting opgegaan, met meer ruimte om te experimenteren en muzikaal de grenzen op te zoeken. Natuurlijk spelen de invloeden van onze favoriete bands daarin een grote rol. Denk daarbij aan Gojira, Lamb of God, Exodus, Pantera en Metallica.
Mijn eigen verhaal bij Atmoran begon eigenlijk heel anders. Als vriend en bekende van de band hielp ik in eerste instantie mee als roadie. Ik was dus al betrokken bij de band, maar had toen nog niet de rol die ik nu heb. In 2022 kreeg ik de kans om als bassist aan te sluiten en mee te werken aan het schrijfproces van onze muziek. Zo heb ik ook mijn bijdrage kunnen leveren aan We Fight Back!.
Het is mooi om van iemand die achter de schermen hielp door te groeien naar een vaste plek in de band en samen muziek te maken waar we allemaal volledig achter staan.
Er bestaan vandaag honderden thrashbands. Wat maakt Atmoran volgens jullie anders?
Atmoran is anders door de andere dekking van de muziek. Het is snel, groovy en melodisch. Atmoran schrijft muziek over persoonlijke verhalen en de actualiteit in deze wereld. Atmoran is flexibel inzetbaar en wil graag op het podium staan om hun muziek met de wereld te delen. We hebben een serieuze lading wat we kunnen brengen met veel plezier!
Waar zijn jullie het meest trots op?
Het uitbrengen van een full-length album is voor ons een hoogtepunt van de band. We hebben een tijdje stilgelegen vanwege positiewisselingen in de band. Wanneer de band een stabiele opstelling heeft gekregen is er meer samenspel in gekomen. Dit is het moment dat de nummers die je op We Fight Back kunt horen, worden geschreven. Waar wij het meeste trots op zijn is het feit dat wij onze albumrelease hebben gedaan op het Bevrijdingsfestival Fryslân. We mochten ons album presenteren aan een breed publiek op de NEUSHOORN HEAVY STAGE! Daarnaast hebben wij op het festival Into The Grave 2026 mogen spelen waarbij wij overspoeld werden met positieve feedback!
En zou je iets anders aanpakken met de kennis van vandaag?
Het opnameproces… alles was aan het einde wat overhaast, waardoor er bij mij veel stress en spanning ontstond. Voor het volgende album nemen wij alles tijdig op en nemen wij dus de tijd om alles te perfectioneren.
Jullie bereikten in 2018 de finale van de Wacken Metal Battle. Welke impact heeft dat gehad op de band? Heeft het concrete deuren geopend, of bleek het achteraf toch minder doorslaggevend dan jullie hadden gehoopt?
Op dat moment was het best spannend, omdat we nog jong waren en toch de finale hadden bereikt. Het heeft uiteindelijk niet echt concrete deuren geopend. We hebben bijvoorbeeld niet meer optredens door gekregen. De Metal Battle zelf heeft ons ook niet zoveel gebracht als we vooraf hadden verwacht.
Wat mij opvalt aan de plaat is de combinatie van loodzware riffs met een heldere zang. Dat hoor je niet zo vaak binnen de thrash. Was het een bewuste keuze?
Een bewuste keuze is het niet geweest. We maken en spelen wat we zelf leuk en goed vinden. Uiteindelijk is dit product ontstaan en dat is ons allemaal best goed bevallen! Misschien is dat ook wel een reden dat Atmoran weer anders is dan andere thrash metal bands!
De motor gaat nergens sputteren, de energie die door de boxen loeit zet je aan tot hevig headbangen, alle stoelen opzij en moshen in de woonkamer … dat is mijn aanvoelen. Je voelt die ‘live sfeer’ door de boxen loeien. Een bewuste aanpak?
Onze muziek is opgenomen met een laptop en een interface. De opnames zijn schoon opgenomen waarover een brute sound is geplaatst! Dit hebben wij allemaal te danken aan Mendel bij de Leij. Mendel is een producer uit de regio die precies weet hoe hij onze ideeën kan omzetten in een sterk eindresultaat. Dat was ons al eerder opgevallen, want hij heeft in het verleden ook aan meerdere producties van Atmoran gewerkt. We weten dus wat hij in huis heeft en hoe hij onze muziek naar een hoger niveau kan tillen. Daarom was de keuze voor ons snel gemaakt: ook deze keer wilden we graag weer met Mendel samenwerken om tot deze sfeer te komen!
Ik schreef dat jullie geen nieuw genre uitvinden, maar wel een mooie balans vinden tussen technische precisie en pure agressie. Is het iets wat door de jaren heen gegroeid is?
Dit is zeker een groeimoment geweest voor Atmoran! Voornamelijk haalden wij deze groei door middel van oud gitarist Frank Homma! Daarnaast halen wij veel inspiratie uit de eerder genoemde inspiratiebronnen zoals Gojira en Lamb of God.
Ik lees dat ‘We Fight Back’ ontstond na een moeilijke periode. Hoeveel van die persoonlijke ervaringen zitten in de plaat?
De gehele plaat zit vol met persoonlijke ervaringen en meningen over bepaalde dingen in de wereld. Alles heeft een bepaald verhaal wat voor iedereen weer een andere betekenis heeft of beeld kan schetsen. Penumbra is bijvoorbeeld een adempauze en een moment om even tot jezelf te komen. Daarna kom je weer in de realiteit terecht met het nummer Shadows.
Ik hoor veel woede, maar ook pijn en twijfel. Is het album voor jullie een uitlaatklep geworden?
Zeker weten! Een persoonlijke ervaring met veel diepgang kunnen uiten via deze muziek is een hele mooie uitlaatklep voor ons!
Is er een nummer op de plaat dat volgens jullie ondergewaardeerd zal blijven, terwijl het voor de band zelf net heel belangrijk is?
Ik denk dat dat Parasite zal zijn… ik heb geen idee waarom. Ik denk dat de tekst wel herkenbaar kan zijn voor vele mensen! Het is een snel nummer, het is groovy en heeft deathmetal invloeden… Van alles nog wat dus!
Als jullie ‘We Fight Back’ over tien jaar opnieuw zouden opnemen, wat zouden jullie absoluut hetzelfde houden en wat zouden jullie anders aanpakken?
Ik zou denk ik meer tijd besteden aan sommige elementen in de muziek. De sound is gewoon te gek… daar kom ik niet aan!
Ik heb Atmoran jammer genoeg nog nooit live gezien. Wat mogen mensen verwachten?
Een enorm enthousiaste en energieke band die hun passie voor muziek (en natuurlijk hun eigen muziek) willen delen met het publiek!
Waar kunnen we jullie binnenkort live aan het werk zien, en wat zijn de verdere plannen?
Op dit moment is het even rustig na een aantal dikke shows dit jaar. Momenteel zijn we weer aan het schrijven en plannen voor ons nieuwe album. Elke keer als we de oefenruimte betreden met de band, hebben we weer nieuwe inspiratie voor nieuwe muziek.
Ook Belgische thrashbands vertellen me vaak hoe moeilijk het is om boven het maaiveld uit te steken. Ervaren jullie dat als Nederlandse band ook zo?
Wij komen uit het noorden van Nederland waar de scene wel aanwezig is maar het succes niet vaak door kan groeien. Dit is in het zuiden van Nederland wel een ander verhaal
Jullie hebben al wat bereikt… Welke ambities blijven er nog?
Op grote festivals spelen met de band en als voorprogramma mogen staan voor grotere bekendere bands! Mijn droom zou zijn om als voorprogramma te mogen openen voor een band als Gojira!
Tot slot: stel dat iemand nog nooit van Atmoran heeft gehoord. Hoe zouden jullie die persoon overtuigen om Atmoran een kans te geven?
Ik zou denk ik vertellen dat wij een band hebben met muziek die een persoonlijk verhaal vertelt. Je hoeft het niet te beluisteren, maar zou het wel lief vinden! Onze muziek staat uit van alle andere thrash metal bands die er zijn!
Bedankt voor de fijne babbel, en hopelijk tot binnenkort
Goeie, leuke vragen! Wij hopen jullie te zien bij een van onze shows! Je kunt ons vinden op Facebook en Instagram!
Facebook: https://www.facebook.com/share/14j8DKZ4rkg/?mibextid=wwXIfr
Instagram: https://www.instagram.com/atmoran_official?igsh=MTN0bno3OWI1aHV4ZA%3D%3D&utm_source=qr
Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Met ‘Chaos Has Its Charm’ vermengt Suecide High stevige rock en blues met gruizige stoner met een donkere ondertoon. De ervaren muzikanten geven vertrouwde ingrediënten een frisse invulling: aanstekelijke riffs en melodieën gaan hand in hand met songs die soms iets filmisch krijgen. Voor zanger en gitarist Renaud Mayeur, eerder actief bij onder meer Hulk en La Muerte, betekent de band bovendien een herontdekking van het plezier in rock-’n-roll. Na jaren filmmuziek en een ingrijpende periode rond zijn gezondheid staat samen muziek maken met vrienden opnieuw centraal.
Tijdens een openhartig gezellig gesprek, waarin ook veel werd gelachen, vertelt hij over die herwonnen goesting, ouder worden en de kracht van eenvoudige muziek met lef en overtuiging.
Renaud, je hebt al een lange muzikale weg afgelegd. Hoe is Suecide High ontstaan en waarom koos je precies voor deze muzikanten?
Ik had ongeveer tien jaar geen rock-’n-roll meer gespeeld en hield me in die periode vooral bezig met het componeren van filmmuziek. Daarvoor had ik ontzettend veel opgetreden, soms bijna aan één stuk door. Dat ging gepaard met drinken, feesten en een levensstijl die je niet eeuwig kunt volhouden. Op een bepaald moment was het vuur wat verdwenen en had ik behoefte aan iets anders. Die tien jaar filmmuziek waren bijzonder interessant, maar toen het beter ging met mijn gezondheid, kreeg ik opnieuw zin om rock-’n-roll te spelen. Ik bracht drie vrienden uit mijn eigen streek samen, rond Bergen en La Louvière. We wilden gewoon samen rockmuziek maken en zien wat eruit zou voortkomen. Het voelde meteen als een broederschap: een groep vrienden die het plezier van samen muziek maken herontdekte.
De bezetting bestaat uit Renaud Mayeur op zang en gitaar, Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giacinto op bas en Charly Cornez op drums.
De wortels in klassieke hardrock, punk, blues en stoner zijn duidelijk hoorbaar, maar Suecide High klinkt niet als een kopie van vroegere voorbeelden. Hoe heeft jullie eigen geluid vorm gekregen?
Mijn invloeden zijn in wezen nog dezelfde. Ik blijf een grote fan van Bon Scott en AC/DC, Motörhead, Kyuss en Alice in Chains. Later kwamen daar bands als Queens of the Stone Age, Viagra Boys, The Datsuns en Amyl and the Sniffers bij. De fundamenten zijn dus niet ingrijpend veranderd. Ik ben gewoon ouder geworden en heb onderweg veel meegemaakt: moeilijkheden, teleurstellingen, verraad en ziekte. Daardoor hebben de songs meer diepgang gekregen. Vroeger gingen de teksten vaker over vrouwen, drinken en plezier maken. Vandaag zijn de woorden en emoties persoonlijker en meer doorleefd. Om het met een beeld te zeggen: we zijn geëvolueerd van een motorfiets naar een vrachtwagen. Het blijft rock-’n-roll, maar we dragen een zwaardere lading mee.
Je hebt jarenlang filmmuziek gecomponeerd. Heeft die ervaring ook invloed op de manier waarop je vandaag rocksongs schrijft?
Absoluut. Bij filmmuziek moet je soms met slechts enkele noten heel veel vertellen. Drie goedgekozen noten op precies het juiste moment kunnen volstaan om iets op te bouwen en een emotie over te brengen. Die ervaring neem ik mee naar Suecide High. Ik probeer zorgvuldiger de juiste noten en woorden te kiezen, waardoor de songs hopelijk meer emotionele diepgang krijgen. Zelf houd ik van muziek die beelden oproept. Als ik naar Jimi Hendrix, Cream of The Stranglers luister, kan ik mijn ogen sluiten en allerlei dingen voor me zien. Muziek moet een reis zijn. Ze moet je verbeelding prikkelen en je ergens anders naartoe brengen.
De albumtitel ‘Chaos Has Its Charm’ lijkt haast jullie levenshouding samen te vatten. Wat betekent die titel voor jou?
Het leven bestaat uit vallen en opstaan, verliezen en winnen. Al die chaos heeft ook een zekere charme, omdat het leven zelf zijn charme heeft. Ik ben ernstig ziek geweest en heb een tijdlang gedacht dat ik zou sterven. Wanneer je daarna opnieuw dingen kunt doen, krijgt het leven een andere smaak. Je beseft hoeveel geluk je hebt dat je elke nieuwe dag mag meemaken. Zelfs die moeilijke periode heeft me veel geleerd. Ik wil de dagen die ik nog heb zo ten volle mogelijk beleven.
De artsen brachten je destijds bijzonder alarmerend nieuws dat achteraf niet bleek te kloppen. Heeft die ervaring veranderd hoe je vandaag leeft en muziek maakt?
Het gaat nu goed met mij. De artsen hadden zich vergist en hadden me verteld dat ik zou sterven. Gedurende enkele maanden heb ik echt met die overtuiging geleefd. Wanneer je vervolgens ontdekt dat de diagnose verkeerd was en dat je nog een leven voor je hebt, ga je anders leven. Ik probeer eerlijker te zijn en de dingen beter te doen: beter te leven en beter lief te hebben. Of ik in dat laatste geslaagd ben, moet mijn vrouw misschien maar beoordelen. (lacht)
Zijn je teksten erdoor ook eerlijker en persoonlijker geworden?
Zeker. Vroeger kon ik tevreden zijn als een eenvoudig rijmpje werkte, maar daar kom ik voor mezelf niet meer mee weg. Ik moet geloven wat ik zing. Daarom wil ik betere teksten schrijven en alleen woorden gebruiken die ik echt meen. Dat is misschien een van de belangrijkste veranderingen: ik probeer steeds meer mezelf te zijn. Ik ben vandaag gelukkiger dan toen ik veertig of vijftig was. Vroeger dronk ik, rookte ik en gebruikte ik drugs, en echt gelukkig was ik niet. Vandaag zijn mijn kinderen, mijn vrouw, enkele goede vrienden en mijn eigen welzijn het belangrijkst. Het draait om respect: voor jezelf en voor de mensen van wie je houdt. Als je jong bent, jaag je vaak de verkeerde dingen na. Ouder worden heeft dus ook voordelen. Je leert luisteren en soms gewoon zwijgen.
Heb je naast Suecide High nog andere muzikale projecten, of wil je je volledig op deze band richten?
Suecide High is mijn enige echte band. Ik kan mijn aandacht niet volledig over drie groepen tegelijk verdelen. Ik ben verliefd op deze band en wil me erop concentreren. Uiteraard doe ik nog studiowerk en geef ik muziekles aan kinderen. De andere muzikanten hebben bijkomende projecten, omdat sommigen van hen van muziek leven, maar ze geven Suecide High voldoende voorrang. Vroeger probeerde ik verschillende bands te combineren, en dat werd uiteindelijk een hel. Voor mij volstaan mijn vrouw, mijn kinderen en één band. Zo kan ik de dingen goed doen.
Tijdens ons gesprek vertelde je een kleurrijke anekdote over Marc du Marais en La Muerte. Wat is je daarvan bijgebleven?
Toen ik in 1997 met La Muerte op het hoofdpodium van Dour Festival speelde, was ik zelf nog een onbekende. Vlak voor het optreden zei ik tegen de zanger, die toen vijfenveertig was: “Pas op met je rug!” Hij voelde zich een beetje aangesproken en kaatste terug: “Komaan, het podium op, ster voor één avond!” Ik moest er eigenlijk om lachen, dat moet ik toegeven. We zaten elkaar wat vriendschappelijk te plagen. Maar ik houd van die gasten. Ze zijn echt, zonder franjes.
Als je naar de plaat luistert, krijg je meteen het gevoel dat deze songs op een podium tot leven moeten komen. Welke plannen hebben jullie voor de komende maanden?
We werken met een Duits promotor en de plaat wordt daar goed ontvangen. We kregen onder meer een goede recensie in OX en ook aandacht van Visions, Terrorverlag en Inward. We hebben nu een bookingagent en er wordt aan ongeveer tien optredens in Duitsland gewerkt. Ook de mogelijkheden in Nederland worden bekeken. Het bijzondere is dat Suecide High zonder groot carrièreplan is begonnen. Het idee was juist om de zakelijke kant even te vergeten, samen eenvoudige en krachtige rock-’n-roll te maken en desnoods in cafés te spelen. Door terug te keren naar de essentie — samen spelen en plezier maken — begon alles opnieuw te groeien.
Als je het over ‘plezier maken’ hebt, bedoel je dan ook een terugkeer naar de wilde rock-’n-roll levensstijl van vroeger?
Nee, ik bedoel vooral het plezier van het spelen zelf. Ik drink niet meer en zou die vroegere levensstijl ook niet meer kunnen volhouden. Het gaat om eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, zonder alles onnodig ingewikkeld te maken. Voor mij is dat de echte basis van rock-’n-roll.
Je vertelde dat het voor een Waalse rockband tegenwoordig gemakkelijker kan zijn om in Duitsland of Nederland te spelen dan in België. Wat is er veranderd?
Twintig jaar geleden was het gemakkelijker om optredens in België te vinden. Rock-’n-roll nam toen een centralere plaats in. Vandaag bestaan er veel meer muzikale werelden naast elkaar: elektronische muziek, pop, rap en allerlei andere stijlen. Rock bestaat nog, maar is slechts één mogelijkheid binnen een veel breder aanbod. Tegelijk merk ik dat jongeren minder geneigd zijn om binnen één hokje te blijven. In onze tijd was je bijvoorbeeld een rocker, een newwaver of een punker. Jongeren kunnen vandaag van de ene op de andere dag naar een totaal andere artiest of een heel ander festival gaan. Dat kan ook in ons voordeel werken, want Suecide High past evenmin netjes in één hokje. Onze muziek brengt alles samen waar ik naar luister, van The Stooges, Jimi Hendrix en Johnny Cash tot Kyuss. Thuis luister ik evengoed naar Debussy of Mozart. Goede muziek blijft goede muziek.
Welke ambities heb je na alles wat je al hebt meegemaakt nog met Suecide High?
We willen luisteraars bereiken en onze muziek met mensen delen. Of er uiteindelijk tienduizend of vijfduizend mensen de plaat kopen, is minder belangrijk dan dat er een echte verbinding ontstaat. Tijdens een concert wil ik iets geven en ook iets van het publiek terugkrijgen. Die wisselwerking kan bijzonder intens zijn. Een volle zaal is natuurlijk fijn, maar een klein concert kan even krachtig zijn. We speelden in de Kinky Star in Gent voor ongeveer honderd mensen, en dat was fantastisch: één grote, wilde uitbarsting. Geef mij maar zalen met honderd tot driehonderd mensen die er helemaal in opgaan. Hoe vaker we zulke concerten kunnen spelen, hoe gelukkiger ik ben. Dat is de echte ambitie.
Kan spelen voor een klein publiek soms moeilijker zijn dan voor een grote massa?
Zeker. Als je voor weinig mensen speelt, zie je elk gezicht en merk je meteen wanneer iemand afgeleid raakt of iets te drinken gaat halen. In een grote menigte gaat dat individuele gedrag gemakkelijker op in de massa. Maar het omgekeerde geldt ook: in een kleine zaal zie je heel direct hoe mensen glimlachen, reageren en uit hun dak gaan. Precies dat maakt zulke optredens bijzonder.
Nog een laatste vraag: wanneer hou je ermee op? Wanneer zeg je: “Het is genoeg geweest”?
Ik blijf doorgaan zolang ik in rock-’n-roll geloof en voldoende energie heb om goede shows neer te zetten!
Bedankt voor deze bijzonder fijne babbel. Hopelijk zien we jullie binnenkort ergens op een podium!
Voorlopige Concertagenda
Nederlands 
Français 
