(John) Coltrane 100 - Shabaka presents 'Of The Earth' – Hoe verleden, heden en toekomst van de jazz in de AB elkaar ontmoeten
Shabaka Hutchings

Op 1 augustus 1965 streek John Coltrane voor zijn enige Belgische optreden neer in Comblain-la-Tour, een pittoresk dorpje in de provincie Luik. Wat toen wellicht aanvoelde als een uitzonderlijke passage van een jazzgrootheid, kreeg later een nog grotere historische betekenis. De opnames bleken immers de allerlaatste gefilmde beelden te zijn van Coltranes legendarische klassieke kwartet met pianist McCoy Tyner, contrabassist Jimmy Garrison en drummer Elvin Jones. Enkele maanden later gingen hun wegen uiteen.
Ruim zestig jaar later vormden die beelden in de Ancienne Belgique niet zomaar een nostalgische terugblik, maar het vertrekpunt van een avond waarop verleden, heden en toekomst elkaar ontmoetten.
Na een muzikale ode van Alice Coltrane nam het jonge Brusselse kwartet Ola Tunji de spirituele fakkel over, waarna Shabaka Hutchings bewees dat Coltranes nalatenschap niet alleen gekoesterd, maar vooral voortdurend opnieuw uitgevonden moet worden.

Uit de korte concertfilm bleek meteen hoe ver John Coltrane zijn tijd vooruit was. Niet alleen zijn verbluffende en grensverleggende saxofoonspel maakte diepe indruk. Ook de haast onaardse pianopartijen van McCoy Tyner bezorgden kippenvel, terwijl de contrabas van Jimmy Garrison voor een warme, groovende onderstroom zorgde. Elvin Jones stuwde het geheel voort met drumwerk dat tegelijk subtiel en bijzonder krachtig klonk. Het samenspel was intens, fysiek en bovenal bezield.
Klinken die bewoordingen overdreven? Wellicht. Maar soms schieten woorden nu eenmaal tekort. Hier werd mee de basis gelegd voor de manier waarop verschillende generaties jazz zijn gaan beleven. Uiteraard telt de geschiedenis nog andere goden, van Louis Armstrong en Charlie Parker tot Miles Davis, Billie Holiday en Thelonious Monk. Toch maakte het John Coltrane Quartet op amper veertig minuten duidelijk waarom ook wij ooit voor jazz zijn gevallen. Dit waren geen vergeelde archiefbeelden.
De muziek ademde, gloeide en klonk ruim zestig jaar later nog altijd verrassend levend.

Die bewondering voor Coltrane vormde ook de inspiratie voor de artiesten die vervolgens het podium betraden. Ola Tunji (*****) is een jonge Brusselse band die binnenkort het debuutalbum ‘Trust’ uitbrengt, een plaat die ook ons niet onberoerd liet.
Lees gerust onze recensie: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103965-trust .
Voor deze bijzondere gelegenheid koos Ola Tunji bewust voor een ode aan Coltrane. De groep bracht zijn muzikale geest opnieuw tot leven en hulde die in een eigentijds kleedje, zonder aan de oorspronkelijke bezieling te raken. Daarbij draaide het niet uitsluitend om de virtuoze saxofoniste. Zij ontpopte zich eveneens tot aangeefster en multi-instrumentaliste en bleek bovendien over een wondermooie stem te beschikken.
De eigenzinnige, improviserende aanpak die we op ‘Trust’ ontdekten, kwam ook live volledig tot ontplooiing. Drumsalvo's deden ons haast uit onze stoel opspringen, terwijl verfijnde pianoklanken en de warme, soms haast zwoele contrabas voortdurend nieuwe spanningsbogen creëerden. Naar het einde van de set verscheen bovendien een trompettist op het podium, die de finale nog wat extra vuur meegaf. Alsof dat nog nodig was.
Ola Tunji bewoog voortdurend tussen intimiteit en een opzwepende spirituele totaalbeleving. Het absolute kippenvelmoment ontstond toen de woorden "A Love Supreme" als een mantra door de hele AB werden meegezongen. Het voelde alsof het publiek van 1965 plots samen zong met dat van 2026, alsof zestig jaar jazzgeschiedenis voor even werd opgeheven. Die woorden vormden niet zomaar de basis van de muziek; ze werden een bezwering die muzikanten en publiek met elkaar verbond.
Coltrane was niet langer alleen aanwezig in de beelden op het scherm. Zijn geest waaide door de zaal. Wat daar precies gebeurde, valt nauwelijks in woorden te vatten - en misschien schuilt net daarin de ware magie.

Voor een diepzinnige verbinding tussen spirituele jazz en afro-jazz konden we vervolgens terecht bij alleskunner pur sang Shabaka Hutchings (*****). Als een volleerde tovenaar had hij allerlei blaas- en percussie-instrumenten om zich heen uitgestald. Toch waren het vooral zijn natuurlijke charisma en grenzeloze muzikale nieuwsgierigheid die de aandacht trokken. Zijn bindteksten bleven beperkt: samen met drummer Austin Williamson liet hij vooral de muziek spreken.
Na een ingetogen en ritueel geladen start, waarbij we langzaam wegzonken in een diepe spirituele soundscape, werd het startschot gegeven voor een opzwepende belevenis waarbij het almaar moeilijker werd om stil te blijven zitten. Aan de intensiteit van de ervaring veranderde dat niets. Vanbinnen waren we allang aan het dansen. De oorstrelende saxofoon- en fluitklanken van Shabaka en de verbluffende manier waarop Austin Williamson zijn cimbalen het ene moment zachtjes streelde en ze even later genadeloos te lijf ging, zorgden niet alleen voor een feest voor de dansspieren, maar ook voor geest en ziel. Precies daar dook opnieuw de geest van Coltrane op.
Shabaka Hutchings leek via zijn veelkleurige en soms hypnotiserende aanpak een boodschap van vrede, hoop en verbondenheid uit te dragen. De beelden op het scherm versterkten de muziek en maakten van het concert een audiovisuele totaalbeleving. Shabaka zette de saxofoon de voorbije jaren grotendeels aan de kant om zich toe te leggen op verschillende fluiten, waaronder de altfluit, en andere houtblaasinstrumenten. De vertrouwde saxofoon werd gelukkig nog geregeld bovengehaald, maar door dat ruime instrumentarium liet hij ook een andere, meer meditatieve kant van zichzelf horen. Akoestische blaasinstrumenten, subtiele elektronische texturen en de sfeervolle percussie van Austin Williamson vloeiden samen tot een bijzonder intense ervaring.
De muziek laveerde voortdurend tussen rustgevende verstilling en ritmes die onophoudelijk de dansspieren aanspraken.
Het voelde alsof we alle persoonlijke demonen van ons af konden dansen en er alleen nog hoop en levenslust overbleven.

Heel de avond waaide de geest van John Coltrane door de Ancienne Belgique. Eerst als een verre adem uit 1965, gevangen in historische beelden, vervolgens als een spirituele fluistering bij Ola Tunji en uiteindelijk als een ontketende storm bij Shabaka Hutchings.
Bijna zestig jaar na zijn veel te vroege dood kreeg de saxofoongrootheid zo de mooiste ode die men hem kon brengen. Niet door angstvallig naar het verleden terug te grijpen, maar door zijn ontembare zoektocht naar vrijheid, verbondenheid en vernieuwing voort te zetten.
Alsof we een nieuw mens werden met deze totaalbeleving …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ( ikv BRDCST en (John) Coltrane 100)

Ão – Klaar om iedereen te veroveren!

Na een succesvol voorjaar en een hete zomer, die hen op talrijke festivals bracht, is een van onze favoriete bands van het moment opnieuw aan een reeks try-outconcerten begonnen. Ook dit najaar wil Ão (*****) nog meer harten veroveren.
Nadat we hen zesmaal live hadden gezien, rees onvermijdelijk de vraag in hoeverre de band nog verder geëvolueerd was. Het antwoord kwam bijzonder snel: gedurende circa negentig minuten hield het viertal ons volledig in zijn greep. De voornaamste vaststelling is dat Ão klaar is om eerst de Europese clubs en vervolgens misschien wel de rest van de wereld te veroveren.

Met het ingetogen en zwoele “Me condena” wordt al snel duidelijk dat Brenda Corijn haar theaterverleden nog meer benadrukt. Met haar unieke stem, Zuiderse accent en charismatische uitstraling weet ze de uitverkochte De Casino moeiteloos in te nemen.
Daardoor zouden we haast vergeten dat achter haar nog drie muzikanten aan het werk zijn. De capriolen die Bert Peyffers op percussie en drums uithaalt, zijn een streling voor oor én oog. Hij gaat acrobatisch tekeer, mooi om zien. De zwoele klankentapijten van toetsenist Jolan Decaestecker brengen de zon tot diep in ons hart, terwijl de aanstekelijke gitaarriedels van Siebe Chau het geheel mooi samenbrnegen.
Hier staat geen frontvrouw met drie begeleiders, maar een hecht kwartet waarin ieder bandlid een wezenlijke bijdrage levert. Dat samenspel blijft ook tijdens “Orgulho” en de Waldemar Bastos-cover “Sofrimento” stevig overeind. Met het bij een groot publiek bekende “Malandra” bereikt de set een apotheose.
Gedurende de volledige set van negentig minuten blijven de vier bandleden bijzonder scherp op elkaar inspelen. Zelfs wanneer Brenda alle aandacht naar zich toe trekt, zorgen de inventieve percussie, warme toetsen en aanstekelijke gitaarriedels ervoor dat het groepsgeluid centraal blijft staan. Precies daarin blijkt hoe sterk Ão als kwartet is gegroeid.
In de finale drijven “More”, “Aren't You Tired” en “Talvez” de spanning verder op.
Na een daverend applaus volgt een bis met het vertrouwde “Volta” en het mooie “Pra onde eu vou”, waarmee de band de avond warm afsluit.

Ook in haar bindteksten raakt Brenda de juiste snaar. Het ene moment lijkt ze een pak emoties in haar stem te verbergen, even later haalt ze zo zwoel uit dat stilstaan onmogelijk wordt. Net die voortdurende afwisseling tussen intimiteit, melancholie en opzwepende ritmes maakt Ão meer dan ooit tot een unieke Belgische parel die we moeten koesteren.
We schreven nog van de voorbije zomer "Met het plein halfvol startte de band aan een optreden - of beter: een performance - waarbij dansers voor extra diepgang en emotie zorgden. Tijdens de eerste, eerder emo-etherische nummers waanden we ons op een mooie vakantiebestemming. Zodra het slagwerk nadrukkelijker naar voren trad, kregen we het gevoel in een zuiderse bar te genieten en te chillen."
In de uitverkochte De Casino in Sint-Niklaas blijft dat gevoel stevig overeind. Tegelijk lijkt het hoogtepunt stilaan bereikt en staat de band voor een volgende grote stap, richting grote festivalpodia.
Dat kan en mag zeker, maar we zien Ão vooral floreren binnen het Europese clubcircuit: van de Melkweg in Amsterdam en Lido in Berlijn tot La Maroquinerie in Parijs en Casa Capitão in Lissabon. Ook Spanje en, waarom niet, Zuid-Amerika lijken met deze zwoele en grensoverschrijdende muziek helemaal binnen bereik te liggen.

Na zes eerdere ontmoetingen heeft Ão ons nu ook compleet overstag geblazen. Aan de lachende gezichten, het daverende applaus en de staande ovatie - zelfs op de zittribune bovenaan - te zien, waren we lang niet de enigen die met een voldaan gevoel huiswaarts keerden.
 Ão is niet langer alleen een grootse band in wording. De band staat er en lijkt klaar om zijn vleugels definitief uit te slaan.

Setlist: Me condena - Orgulho - Sofrimento - Meninas - Cinza - Malandra - Cada vez - Outra mulher - Avó - Acorda - More - Aren't You Tired – Talvez
Bis: Volta - Pra onde eu vou

Pics homepag @Photography Matthias Smet - https://www.matthias-smet.be/

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Devils Rock For An Angel 2026 - Duivels geweld warm omhelzend
Devils rock For An Angel 2026
OC t' Riet
Zillebeke (Ieper)
2026-09-19 + 18
Erik Vandamme

De Westhoek blijft onlosmakelijk verbonden met de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog. In het pittoreske Zillebeke krijgt die beladen geschiedenis ieder jaar een heel andere invulling tijdens Devils Rock For An Angel, een festival dat stevige muziek koppelt aan het goede doel.
Sinds vorig jaar duurt het evenement twee dagen. Wij zakten af naar dag twee, zaterdag 19 september 2026. De naam van het festival wordt in de zaal haast letterlijk zichtbaar. Terwijl duivelse klanken uit de luidsprekers opstijgen, gooien kinderen grote ballonnen over de hoofden of bieden ze bezoekers een ijsje aan.
Achter het muzikale geweld schuilt een warme, ongedwongen en mooie familiale sfeer. Duivels en engelen blijken hier probleemloos naast elkaar te kunnen bestaan.

Vlak na het middaguur krijgt Steamroller (*****) de ondankbare taak de festivaldag open te breken. Pieter schreeuwt vanaf 'From the Pits' zijn frustratie van zich af, maar straalt in zijn omgang met het publiek tegelijk levenslust uit. Een eerste poging tot een moshpit is nog wat te vroeg, al ligt dat allerminst aan het enthousiasme van de groep. Steamroller speelt strak, gevarieerd en visueel sterk. Vooral “Tension” en het nieuwe “Whispering Train” doen uitkijken naar het album dat in het voorjaar van 2027 verschijnt. Met “Stolen Focus” en de naar de band genoemde afsluiter bewijst dit gezelschap van alle markten thuis te zijn.

Voor Next Deed (****) begint het optreden met een aangrijpend eerbetoon. De Luxemburgse band verloor in maart 2025 onverwacht zijn zanger en vriend Alain Hertges. Wanneer de omroepster vraagt de 'horns' voor hem in de lucht te steken, gaan tientallen armen omhoog. Zijn aanwezigheid blijft ook muzikaal voelbaar: de EP ‘The Beloved - Act 2’ is aan hem opgedragen en op “Cherrie” werden zijn demo-opnamen samengebracht met de stem van de nieuwe frontvrouw Carole Dondlinger.
Live blijkt zij perfect binnen het verhaal te passen. Met ondersteuning van Sue, Kevin en Lou geeft Next Deed het verdriet een plaats zonder erin te blijven vastzitten. Dit is geen afscheid, maar een nieuw hoofdstuk dat voortbouwt op het fundament dat Alain mee legde.

Dead Serious (*****) trekt als enige band van de dag de zaal werkelijk helemaal vol. Een week eerder zagen we hen nog in Hamme, waar een deel van het publiek aanvankelijk afwachtend achteraan bleef staan. In Zillebeke volgt de respons onmiddellijk. Tijdens “Nice Day”, “Tourist” en “Donald & Daisy” vliegen niet alleen de gensters, maar naar goede gewoonte ook de badeendjes in het rond. Een crowdsurfer en een voorzichtige moshpit duiken op, terwijl frontman William Lawson zijn kompaan Jan Schepens van de fles laat drinken en even later zelfs op diens gitaar tokkelt. Met “RR5” en lijflied “Not Dead Not Serious” zet de band een onvervalst oldschoolthrashmetalfeest neer. Deze heren zijn nog lang ‘niet dead’ en al helemaal ‘niet serious’.

Daarna loopt de zaal haast volledig leeg. Bijzonder jammer, want Transport Aerian (****)  biedt met de Griekse grafisch kunstenaar Fiobos Gkoubras een intrigerend totaalspektakel. Terwijl de drie muzikanten donkere, mystieke poorten openen, vertaalt hij de opgeroepen emoties in krijttekeningen. De muziek balanceert tussen heavy progressive rock, experiment en ‘Rock in Opposition’. Het past erdoor niet vanzelfsprekend binnen een affiche vol traditionele metal.
Wie zijn comfortzone wel verlaat, krijgt scherpe muzikale weerhaakjes, een bijzondere zang en beelden die op het netvlies blijven kleven.
Op 18 november verschijnt ‘Intervention’. De onvoorspelbaarheid van dit optreden maakt ons uitermate benieuwd naar die nieuwe plaat.

Met Follow The Hunt (***1/2) dalen we opnieuw af naar donkere en intensieve regionen. De Belgisch-Duitse band uit Oostende omschrijft zijn muziek als 'blackened metal': de sferische duisternis van black metal wordt verbonden met moderne, zware en extreme invloeden. “L'Inconnue”, “Betrayer” en “King” trekken meteen een beklemmende wereld op. De vrij statische podiumhouding nemen we erbij, want muzikaal blijft er voldoende dreiging hangen om de aandacht vast te houden. Soms klinkt het ruw, maar die scherpe rand versterkt net het ongemakkelijke karakter van de set.

Ilmarinen (****1/2)  neemt ons vervolgens mee naar het Hoge Noorden. Klederdracht, viool, hakbijl en zwaard brengen de middeleeuwen en de wereld van de Vikingen opnieuw tot leven. In het publiek ontstaat zelfs een speels zwaardgevecht, dat gelukkig niet in bloedvergieten maar in een hartverwarmende knuffel eindigt. “On the Eastern Road”, “Gold” en “Battle of Brothers” prikkelen de fantasie, terwijl titels als “We Fought with Swords” en “Grandfather’s Tale” legendes en sages oproepen.
De set brengt ook persoonlijke jeugdherinneringen naar boven van ridderverhalen die we samen met onze tweelingbroer verzonnen. Pas na “Sathi-Waari” keren we terug naar een werkelijkheid vol smartphones en sociale media.

De Franse band Existance (***1/2) beweegt zich sinds 2008 in het vaarwater van de pure heavy metal. Echt origineel klinkt dat niet altijd en gezien er veel nummers dezelfde strakke lijn volgen, dreigt de aandacht soms wat te verslappen. Storend wordt het nooit: de band speelt met te veel vuur, vakmanschap en bravoure. “Heavy Metal Fury”, “Dead or Alive” en “Power of the Gods” nodigen uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Wanneer grote ballonnen over de hoofden vliegen, is het hek helemaal van de dam. “Riding Fast” blijkt een passende omschrijving voor een band die zonder al te veel omwegen blijft doorrazen: een heavy metalfeest uit de boekskes.

We volgen Fractured Insanity (*****) sinds het prille begin en zagen de band ondertussen al een negental keer live. Na hun passage in Muziekcafé Elpee in Deinze omschreven we hen als ‘een verschroeiende trip tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid’.
Ook in Zillebeke blijft dit gegeven overeind. De boomlange frontman laat met zijn verscheurende stem de muren trillen, terwijl “Habitual Killer”, “Divide & Conquer” en “Hangman’s Lair” klieven. Humor en zelfrelativering verhinderen niet dat “Age of Manipulation” en “Hell of No Man’s Land” ons met de innerlijke demonen confronteren. Ondanks de matige belangstelling houdt de band niets in. “All Shall Fade” en het sublieme “Man Made Hell” voltooien de muzikale ravage. ‘Welcome in Hell’.

Ook Sanity's Rage (*****)  kruiste eerder ons pad. Tijdens Metal Sunday in Kortrijk omschreven we de band als ‘een verzameling losgeslagen bulldozers’. Bijna een jaar later blijkt die vergelijking nog altijd treffend.
De Belgische thrashmetalband combineert brute kracht met vlijmscherpe melodieën en houdt de intensiteit voortdurend hoog. Na de lange stilte tussen twee albums bewees ‘The Dead Don’t Run’ in 2025 al dat het gezelschap nog lang niet uitgeraasd was. Songs als “Measure of Guilt”, “Nothing Sacred Will Hold” en de titeltrack worden met zichtbaar spelplezier op het publiek losgelaten. De massieve instrumentatie en de vocale impact krijgen zelfs iets feestelijks. Dansende duiveltjes voor de engelen: veel beter laat dit optreden zich niet samenvatten.

Afsluiter The Hell Patrol (****) waagt zich aan het repertoire van Judas Priest, samen met Black Sabbath en Motörhead, bands die me ooit tot metalfan bekeerden.
Er is een zekere scepsis tegenover tributebands. Toch overtuigt The Hell Patrol door de nummers met respect, speelplezier en interactie te benaderen. Een vrouwelijke fan mag vooraan zelfs een strofe meebrullen. “Metal Gods”, “Riding on the Wind” en “You've Got Another Thing Comin’'' klinken energiek, terwijl ook “The Ripper”, “The Sentinel” en “Judas Rising” hun kracht behouden.
Wanneer wij vertrekken, moeten kleppers als “Painkiller”, “Breaking the Law” en “Living After Midnight” nog komen. Wat we zagen, volstaat echter ruimschoots om te besluiten dat deze tribute het origineel naar geest met overtuiging benadert.

Devils Rock For An Angel bewijst opnieuw dat een stevig festival tegelijk warm, familiaal en avontuurlijk kan zijn. Niet elke band trekt evenveel publiek en ook muzikaal lopen de wegen sterk uiteen, maar precies daarin schuilt de charme. Van pril middag-geweld tot oude helden en nieuwe hoofdstukken: in Zillebeke kregen zowel de duivels als de engelen hun verdiende plaats.

Met dank aan Musika (www.musika.be)

Organisatie: Devils Rock For An Angel (Zillebeke)

Fischer-Z, Chloe Leigh, Cactus Club, Brugge op 24 september 2026 – Pics

In 2026 bestaat de iconische Britse band Fischer-Z exact 50 jaar, en dat wordt gevierd met een bijzondere jubileumtournee.
De legendarische band rond John Watts, die z’n naam te danken heeft aan een term uit de statistiek, ontstond eind jaren ’70. Met hun unieke mix van rock, new wave en (post)punk slaagden ze er al snel in een heel eigen plek in het internationale muzieklandschap te veroveren. Hits als ‘So Long’, ‘The Worker’ en ‘Marliese’ staan in het collectieve geheugen gegrift.
Tijdens deze jubileumshows brengt Fischer-Z een best of-set, met songs uit hun rijke en omvangrijke discografie – inmiddels goed voor meer dan 20 albums – aangevuld met nieuw werk.

CHLOE LEIGH - Geïnspireerd door tekstschrijvers als Leonard Cohen en Laura Marling, vertelt de muziek van Chloe Leigh oprechte verhalen over liefde en verlies, verlangen en vreugde.
Haar kenmerkende mix van folk- en flamenco heeft Chloe op vele plekken gebracht: van de velden van Glastonbury tot Nashville en de donkere jazzbars van Berlijn. Onlangs werkte ze aan een nieuwe reeks nummers voor haar debuutalbum – geïnspireerd door haar Zuid-Spaanse wortels – die haar unieke, internationale geluid weerspiegelt.

(bron: Cactus Club)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Fischer-Z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10324-fischer-z-24-09-2026?Itemid=0
Chloe Leigh
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10325-chloe-leigh-24-09-2026?Itemid=0

Org: Cactus Club, Brugge ism Stricto Tempo vzw