Drummer (bij Daan), zangeres en songwriter: Isolde Lasoen is niet voor één gat te vangen. Op ‘My Kind Of Drama’, haar nieuwe solo-album, is ze nog meer een kameleon, in de positieve zin. Ze jongleert met neo synthpop, dreampop, filmscores en retropop tot het wazig wordt voor onze ogen en we opgaan in de suikerzoete nostalgietrip die ze voor ons gesponnen heeft.
Album-opener “Queen’s Time” en titeltrack “My Kind Of Drama” doen ons wegdromen naar de (tiener)romantiek van de Franse film in de jaren ’80, met een update en in het Engels voor “Queen’s Time”, maar niettemin helemaal in het straatje van ‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ‘Les Bronzés’, …
Wie had gedacht dat de muzikale erfenis van Francis Lai en zijn collega’s ooit nog op een Belgisch album zou belanden. “Queen’s Time” doet mij denken aan de voor die tijd heel typische romantische zomerduetten waar de Fransen een patent op leken te hebben. Ik dacht daarbij eerst aan “Tu T’en Vas” of “L’Avventura”, maar misschien zit “Eté Indien” (geen duet, I know) er dichter tegenaan. Het instrumentale “Love Language” (instrumentaal op wat geneurie na) en “Supraclavicular” hellen dan helemaal over naar de soundtrack van de jaren ’70 en ’80, met hints van Vangelis en Tangerine Dream.
Het album bevat nog veel meer referenties. Verspreid over de nummers horen we echo’s van Daft Punk, Lana del Rey, SX, Desireless, Zas, Sylvie Kreusch en Lady Gaga. De Franse producer Michael Declerk grabbelde voor ‘My Kind Of Drama’ in dezelfde ton waar hij eerder inspiratie vond voor Daft Punk en Justice. De muziek klinkt soms wat naïef en heeft een hoog roze bubblegum-gehalte. Het lijkt allemaal heel eenvoudig en retro-gepikt, maar achter die eenvoud zitten ingenieuze akkoordenschema’s en melodielijnen. Isolde legt er met haar lyrics een ernstige laag over.
Het album heeft grote gemene delers en toch heeft elk nummer een eigen gezicht: het flirterige en tintelende “Echo En Toi” dat een update van Gainsbourg had kunnen zijn, de propagandistische dansvloervuller “Egoland”, de verre echo van Anne Clark op het slepende “Perception”, de bombastische poprock van “Nothing Is Forever”, …
Telkens krijgen we een nieuwe versie van Isolde Lasoen te horen in de muziek en in de lyrics. Mijn persoonlijke favoriet is “Love Language”.
‘My Kind Of Drama’ is een heel bijzonder album. Voor elke emotie, voor elk moment van de dag, voor elk type weer is er een ander nummer dat net iets meer geschikt lijkt te zijn en toch klinkt dit als één organisch geheel. Fantastisch gedaan.
https://www.youtube.com/watch?v=G0wmVCjc9IE
‘’Educate The Billionaires’’ is de nieuwe single van Green Crow Collective, een bont allegaartje muzikanten. Hun vorige single, “Huern Zègn” met Sarah Vandeursen van Kenji Minogue, was behalve uitermate grappig en tegelijk met de vinger wijzend naar roddeltantes en –nonkels ook nog het muzikale equivalent van een welgemikte handgranaat. Met zijn ietwat Midden-Oosterse vibe en de mantra-herhaling van de titel was dat earcandy zoals er in Vlaanderen maar weinig gemaakt wordt.
“Educate The Billionaires” is van een ander kaliber. Meer rechttoe, rechtaan punkrock. Met een direct meezingbaar refrein en een baslijn die diepe voren trekt waaruit de scherpe gitaarakkoorden opschieten. Er zit zelfs een kort ‘Bohemian Rhapsody’-momentje in deze fijne song, zo rond 2 minuten 30.
Het volgende, tweede album van Green Crow Collective zal ‘Lobotomie’ heten (een knipoog naar ‘Teenage Lobotomy’ van de Ramones?) en komt ergens in het voorjaar van 2027 uit. Als ze nog maar van deze goudomrande bommetjes droppen zal dat album de uitstekende live-reputatie van deze de groene kraaien helemaal bevestigen.
https://www.youtube.com/watch?v=WWdiVSE86DE
De blues, die zal er altijd zijn, maar hoe kan je die anno 2026 nog fris, opwindend en relevant doen klinken zonder de authenticiteit te verliezen?
Ettelijke acts en bands hebben in al die jaren het pad van de blues bewandeld, maar ze zijn zo talrijk dat ze constant over mekaars voeten struikelden en er maar weinigen rechtop bleven. Geen genre waarin er meer gejat, gekopieerd of geplagieerd werd dan de blues. Vandaag nog origineel uit de hoek komen in het genre is een haast onmogelijke opdracht geworden.
Bluesiconen als Robert Johnson, John Lee Hooker, Sonny Boy Williamson, Howlin’ Wolf en Hound Dog Taylor zouden zich, mochten ze niet al lang naar de eeuwige katoenvelden zijn verdwenen, op vandaag gerust de vraag mogen stellen, waar of wanneer is het precies misgegaan? Want helaas is de blues ergens onderweg afgedwaald naar de zogenaamde bluesrock, een sub-genre die door een hoop aanstellerige gitaarneukers geclaimd werd als een platform voor hun spierballengerol. Er loopt niet zomaar één Bonamassa rond op deze wereld, er zijn er duizenden, en die hebben wat ons betreft weinig of niets met de blues te maken, ze gebruiken die alleen maar als excuus om zoveel mogelijk hun grote trukendoos te kunnen bovenhalen.
Nog een geluk dat er dan toch nog bandjes zijn als GA-20, die hier met een authentiek, eerlijk, pretentieloos en okselfris blues-album komen aanzetten, daarin bijgestaan door de iconische harmonicaspeler Charlie Musselwhite. De link met Musselwhite komt ook niet zomaar uit de lucht gevallen. Matthew Stubbs was, voor hij zijn eigen GA-20 oprichtte, jaren actief als gitarist in Musselwhite’s begeleidingsband, dus de heren kennen elkaars spel door en door.
Op ‘Blues Now’ hebben ze elkaar teruggevonden en streven ze ernaar terug te keren naar de primaire sound van Charlie Musselwite’s debuutalbum ‘Stand Back’ (1968) waaruit ze ook 2 songs terug opvissen (“Strange Land” en “Christo Redemptor”).
Mission accomplished wat dat betreft, want ‘Blues Now’ brengt de blues terug naar de essentie met korte en spitse songs die gekruid zijn met een portie soul en geen enkel spoor bevatten van enige vorm van machogedrag. De blues gaat lekker aan het rollen op “I Can’t Hold Out”, op het instrumentale “Universal Rock” en op “Short Dressed Woman”. Het mooie “Blues Will Never Die” is een prachtige trage blues waarop Musselwhite met tonnen gevoel de vocals voor zijn rekening neemt en ondertussen een prachtig staaltje harmonica staat te spelen. Charlie Musselwhite is trouwens over het hele album bijzonder in zijn nopjes, hij klinkt alsof ie 50 jaar jonger is en beleeft hier de tijd van zijn leven.
“I’ll Change My Style” gaat nog verder terug in de tijd, het is onvervalste fifties soul, meer retro dan dat kan haast niet meer. Met een mijmerend “Cristo Redentor” doet het gezelschap de deur dicht, het is een afsluiter waarbij het heerlijk wegdromen is, met alweer zo een begeesterde harmonica solo van Musselwhite.
‘Blues Now’ is gewoon een lekker bluesplaatje, puur en ongedwongen. Een ware ode aan de blues en een welgemikte schop tegen de schenen van al die macho blues-rockers.
Blues Now
GA-20 & Charlie Musselwhite
“Escape Failed” is de tweede single van het nieuwe album van electrowavepionier Enzo Kreft. ‘Synthetic Future’ verschijnt pas volgend jaar, maar deze nieuwe single doet ons al watertanden.
Het recept blijft hetzelfde bij Enzo Kreft: koele beats en tintelende melodielijnen met onderkoelde lyrics met veel kritiek op de maatschappij. “Escape Failed” beschrijft het moment waarop de mens ontdekt dat ontsnappen uit het systeem onmogelijk is geworden. De vermeende vrijheid van keuze blijkt een zorgvuldig berekende illusie: elke beweging werd voorspeld en elke afwijking wordt geregistreerd. Zelfs de laatste poging om aan het systeem te ontsnappen was al ingecalculeerd. Vrijheid blijkt slechts een simulatie.
Als we Enzo Kreft mogen geloven, ziet het er niet goed uit voor ons. Jammer genoeg lijkt elk nieuw TV-journaal hem gelijk te geven. Wordt dit de soundtrack waarop we de afgrond in dansen?
Electro/Dance
Escape Failed –single-
https://www.youtube.com/watch?v=F9lsiHKIPfA
Derek kennen we misschien nog het beste als frontman van rockband Derek And The Dirt, goed voor de Belpop-klassiekers “Oh By The Way” en “Rosie”, maar hij maakte ook al een aantal albums in het Nederlands. Het Nederlands ligt het hem net zo goed als het Engels. Hij schreef reeds onder meer een Nederlandstalig nummer voor Isabelle A.
Voor “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, de eerste single van het nog te verschijnen album ‘Hunker’, grijpt Derek heel ver terug in her verleden. Zijn eerste kennismaking met muziek waren kleinkunstavonden op ‘De Zolder’ in zijn Gavere. Eén van de eerste platen die hij op zijn slaapkamer afspeelde, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde.
5O jaar later zingt hij samen met zijn idool “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, waarin ze ons een spiegel voorhouden. We denken dat de meest gekke aankopen ons gelukkig zullen maken, maar zijn vergeten dat geluk niet te vinden is in materialisme. Tegelijk is het een sneer naar de behaagziekte: soms willen we liefde afkopen omdat we vergeten zijn hoe liefde eigenlijk werkt. Er zit meer dan één laag in dit vrolijk verpakt cynisch lied.
In oktober verschijnt ‘Hunker’ en gaat Derek met de nieuwe nummers op tournee langs Herzele, Oostende en Deinze. Op het album komt ook nog Guido Belcanto langs. Dat is zeker iets om naar uit te kijken.
Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt –single-
Derek & Jan De Wilde
Je vindt deze knappe single op Spotify Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt - song and lyrics by DEREK | Spotify
Na “Know That” is “When The Storm Ends” al de tweede nieuwe single dit jaar voor Cathubodua. Deze Belgische epic symphonic metal band werkt dus naar een nieuw album toe, de opvolger wordt dat van ‘Interbellum’ uit 2024.
“Know That” was een leuke single, maar op “When The Storm Ends” worden echt alle registers opengetrokken. Lekker agressief en krachtig bij momenten, dan weer filmisch en meeslepend. Spanning, passie en huivering in een notendop van een paar minuten. Zo moet dat.
De bijhorende clip werd opgenomen op het Na Fir Bolg-festival eerder dit jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=GCcwzZO7RxI&t=2s
Amyl and the Sniffers is een band die zo’n energieke concerten brengt dat ene studio-album die energie nooit helemaal kan vatten. Wordt gezegd. Een live-album van deze band is dan ook helemaal geen verrassing. ‘Truth or Consequence’ wordt vorig jaar opgenomen tijdens een concert in LA met een beperkt publiek.
Wat wel een verrassing is, is dat ze geen ‘gewoon’ concert als live-album uitbrengen, maar een concert met country-versies van hun nummers.
Twee conclusies: de meeste songs blijven wel ongeveer overeind in deze semi-akoestische aanpak. Over de zangeres en de band kunnen we dat helaas niet zeggen. Hoe trager ze de nummers spelen, hoe meer ze door de mand vallen. Het is mooi dat ze dit risico durven nemen, maar het voegt weinig toe aan hun oeuvre. Sommigen zien er de grap van in of vinden dat ze iets toevoegen aan het country-genre door er hun rauwe punk-attitude in te injecteren.
Je hoort een paar publieksfavorieten als “Big Dreams”, enkele onuitgegeven nummers en één cover (“Lights on the Hill” van Slim Dusty). Alleen die laatste cover geeft aan dat Amyl and the Sniffers dit country/live-album toch ergens een beetje ernstig overdacht en voorbereid hebben.
Goh. In het beste geval vinden de fans dit een leuk tussendoortje. Maar straks toch graag ‘gewone’ concerten en een degelijk live-album, misschien?
https://www.youtube.com/watch?v=HyDI1FaaTY4
Underwaves – Wie ons echt wil ontdekken, moet naar een van onze shows komen
Tijdens Female Fronted Violence Fest in Club Hell in Diest maakte het Roemeense Underwaves indruk met een energieke combinatie van metalcore, melodie en stevige uitbarstingen. De band ontstond in 2017 in Brașov en is sindsdien ook buiten de eigen landsgrenzen goed bezig.
In een ontspannen gesprek – zelfs de poes kwam even piepen – hadden we het met Laura Ana en Carol over het ontstaan en de evolutie van de band, hun releases, de show in Diest en hun ambities voor de toekomst.
Live Female Fronted Violence Fest 2026 - Een kleurrijke ontdekkingstocht straight to hell!
Underwaves ontstond in november 2017 in Brașov. Hoe is het verhaal van de band begonnen?
Laura Ana: Het was mijn idee om de band op te richten. Ik wilde zingen, op het podium staan en misschien ooit met mijn idolen het podium delen. Daarom nam ik contact op met iedereen die ik kende binnen de muziekwereld. Zo is alles begonnen. November 2017 beschouwen we als onze officiële startdatum. Toen kwamen we voor het eerst samen om te repeteren. We wisten nog niet precies welke muziek we wilden maken of hoe we wilden klinken. We begonnen gewoon te jammen en besloten samen een band te vormen. Ons eerste optreden volgde een jaar later, in november 2018. Aanvankelijk wilde ik iets doen in de richting van Evanescence en Lacuna Coil, maar uiteindelijk is het anders gelopen. Onze eerste nummers bevatten zelfs nog geen grunts of screams. Die kwamen er later bij, toen onze muziek vanzelf steviger en meer door hardcore beïnvloed werd.
In jullie muziek en uitstraling meen ik ook iets van jullie Roemeense achtergrond te voelen. Speelt jullie afkomst een rol in wat Underwaves doet?
Carol: Misschien gebeurt dat onbewust. Op het podium willen we ons net zo voelen en gedragen als wanneer we zelf tussen het publiek staan. Als wij plezier beleven aan een band, willen we datzelfde gevoel ook vanaf het podium overbrengen. Dat is niet echt gepland; het komt heel natuurlijk. Roemenië heeft trouwens een grote en sterk ontwikkelde metalscene, met heel wat bands en festivals. Rockstadt Extreme Fest – dat voortaan Rockstadt Fest zal heten – is daar een belangrijk voorbeeld van en vindt plaats in onze thuisstad Brașov. Daarnaast zijn er festivals als Posada Rock en Artmania. Ook het clubcircuit heeft zich de voorbije jaren sterk ontwikkeld. Er zijn meer goede zalen en de omstandigheden om op te treden zijn veel beter dan acht jaar geleden.
Was Rockstadt Extreme Fest een van de redenen waarom jullie Underwaves hebben opgericht?
Laura Ana: Nee, de band is niet vanwege dat festival ontstaan. Er optreden is natuurlijk wel een droom, zoals voor veel bands. Ik heb Underwaves in de eerste plaats voor mezelf opgericht. Muziek maken en optreden werken voor mij als een vorm van therapie.
Rond jullie eerste release, Hiatus, bestaat enige verwarring. Was dit een EP en waarom zijn er vandaag nog maar twee nummers van terug te vinden?
Carol: Hiatus was inderdaad onze eerste EP en dus ons eerste echte wapenfeit. Uiteindelijk behielden we alleen “Minding My Own Pain” en “Burn”. Op een bepaald moment vonden we dat de andere nummers ons als band en onze sound niet langer vertegenwoordigden. Sommige speelden we ook niet meer live. We willen dat mensen die ons via Bandcamp, Spotify of een ander streamingplatform ontdekken, een eerlijk beeld krijgen van hoe Underwaves vandaag klinkt. Die vroege nummers maakten vooral deel uit van onze zoektocht naar een muzikale identiteit. We probeerden een genre en richting te vinden, maar beseften later dat die songs niet langer echt bij ons pasten.
Hebben jullie intussen het geluid gevonden waarnaar jullie op zoek waren?
Carol: Ja, al blijven we ons ontwikkelen. We willen professioneler worden en voortdurend werken aan onze productie en manier van componeren. “Prayers”, dat in 2020 verscheen, vormde een belangrijk keerpunt in de richting van onze huidige kernsound. Vandaag hebben we veel sterker het gevoel: dit is Underwaves.
De titel Hiatus verwees ook naar een moeilijke periode voor de jonge band?
Carol: Ja. Kort na onze start verhuisde een van de bandleden tijdelijk naar het buitenland, waardoor we ongeveer drie maanden stillagen. Voor een band die nog maar pas bestond, was dat erg moeilijk. We wisten niet of we zouden doorgaan of ermee ophouden. Dat was een van de redenen waarom we de release Hiatus noemden. Daarna kwam ook de coronaperiode. Tijdens die jaren veranderde de bezetting enkele keren. Dat hoort soms gewoon bij het leven: mensen krijgen andere prioriteiten of kunnen zich niet langer volledig voor een band inzetten. Dat is prima, zolang die persoon gelukkig is. We willen niemand dwingen muziek te blijven maken wanneer hij of zij het niet langer voelt.
Jullie brengen voornamelijk afzonderlijke singles uit. Is dat een bewuste keuze?
Carol: Ja. De manier waarop mensen naar muziek luisteren is veranderd. Veel mensen kopen nog een album als tastbare herinnering aan een optreden, maar luisteren in de praktijk vooral via streamingdiensten. Wanneer je meerdere singles per jaar uitbrengt, kun je regelmatiger iets nieuws laten horen en in de aandacht blijven. Elke nieuwe song biedt een nieuwe kans om playlists te bereiken en belangstelling te wekken. We houden zelf van albums, maar voor Underwaves werkt het momenteel beter om singles uit te brengen. Zo kunnen we telkens met iets nieuws komen en ons aanpassen aan de manier waarop muziek vandaag ontdekt en beluisterd wordt.
Vertel eens wat meer over de EP Chapter II. Waarom kozen jullie voor die titel?
Laura Ana: Chapter II is onze recentste EP en ontleent zijn titel aan het gelijknamige nummer. Dat is een van onze belangrijkste songs. We hebben hard gewerkt aan een interessante en professionele videoclip, en voor mij is het nummer erg persoonlijk. De titel staat ook symbool voor een nieuw hoofdstuk voor Underwaves.
Carol: Op de EP staan de nummers die ons vandaag het beste definiëren en duidelijk de identiteit van Underwaves dragen. Wie ons wil leren kennen, raden we aan om naar Chapter II te luisteren.
Ook achter “Ghostweight” lijkt een persoonlijk verhaal te schuilen. Schrijf je vaak vanuit je eigen ervaringen?
Laura Ana: Al onze nummers bevatten iets persoonlijks. Ik schrijf over mijn leven, mijn ziel, mijn problemen en de gevechten die ik met mezelf lever. Vaak gaat het om dingen die mij bezighouden, maar die ik moeilijk in gewone woorden kan uitdrukken. Via onze songs lukt dat wel. Muziek is voor mij een vorm van therapie en elk nummer onthult iets over mijn persoonlijke strijd. Titels bedenken vind ik trouwens moeilijk. De andere bandleden stelden de titel “Ghostweight” voor. Het nummer stond ook centraal tijdens onze Europese tournee. Wanneer we een nieuwe tour aankondigen, proberen we altijd iets nieuws mee te brengen. We willen niet telkens op dezelfde plek met exact dezelfde setlist terugkeren, want dan dreigt het zowel voor het publiek als voor onszelf voorspelbaar te worden.
Het optreden in Diest was niet jullie eerste Belgische show. Hoe hebben jullie de concerten in België ervaren?
Laura Ana: Het optreden in Diest voelde intiem aan, maar tegelijk kregen we ontzettend veel energie van het publiek. Dat hadden we niet verwacht. Het was geweldig om als band uit Oost-Europa zo’n sterke reactie te ontvangen. Voor mij was dit optreden zelfs nog beter dan onze eerste Belgische show. Dat eerste bezoek, op 4 april in De Mooie Molen in Roeselare, blijft natuurlijk bijzonder omdat het de eerste keer was dat we hier speelden. We bewaren er heel goede herinneringen aan, ontmoetten fijne mensen en bands en werden uitstekend ontvangen. De organisator maakte zelfs spaghetti bolognese voor ons. In Diest waren er meer bands en hing er meer een festivalsfeer. Ook de zaal en de gastvrijheid waren fantastisch.
Is die wisselwerking met het publiek bijzonder belangrijk voor Underwaves?
Carol: Absoluut. Je krijgt vaak dezelfde energie terug als je zelf geeft. Onze muziek komt uit de hardcore- en metalcorescene en heeft die energie van het publiek nodig. Het podium en de zaal vormen samen één groot feest: iedereen moet plezier beleven, springen of moshen. Wanneer die interactie ontstaat, voelt het als een spelletje pingpong tussen de band en het publiek. Dan weten we dat we iets goed doen. Underwaves is in de eerste plaats een liveband. Wie ons echt wil ontdekken, raden we aan om naar een van onze shows te komen. We zijn heel actief op het podium en daar komt onze muziek het beste tot haar recht.
Laura Ana, naast het podium kom je eerder rustig en verlegen over, maar tijdens een optreden lijk je volledig te transformeren. Waar komt dat contrast vandaan?
Laura Ana: Voor een optreden ben ik bijzonder zenuwachtig. Ik trek me meestal wat terug en word heel stil en verlegen. Zodra ik op het podium sta, gebeurt er echter iets en verander ik volledig. Zowel de cleane zang als de grunts maken deel uit van wie ik ben. Als kind had ik nooit gedacht dat ik later extreme vocalen zou gebruiken. Ik heb operazang gestudeerd en zag mezelf eerder iets in de richting van symfonische metal zingen. Vroeger luisterde ik zelfs niet graag naar vrouwen die extreme vocalen gebruikten. Toch wilde ik op een bepaald moment iets nieuws leren en veelzijdiger worden. Ik wilde de extreme zang ontdekken zonder mijn normale stem en melodieuze kant te verliezen. De combinatie van die twee kanten weerspiegelt mijn gevoelens en zorgt misschien ook voor een verrassingseffect.
Carol: Dat Laura Ana zowel clean als rauw kan zingen, is een grote troef. In hardcore en deathmetal hoor je vaak voornamelijk extreme vocalen, terwijl symfonische metal vooral op cleane zang focust. Wij ontdekten dat zij beide goed kan combineren. Als iets binnen de muziek werkt en goed klinkt, is er geen reden om die mogelijkheid niet te benutten.
De emoties komen uiteraard niet alleen uit de zang. De instrumenten zijn even belangrijk voor het contrast tussen melodie, sfeer en agressie. Het is de volledige band die dat gevoel neerzet.
Jullie traden al op in onder meer Hongarije, Polen, Nederland, België, Italië en Slovenië. Wat is de volgende grote ambitie voor Underwaves?
Laura Ana: Ik droom ervan om ooit in Azië en vooral in Japan op te treden.
Carol: Op korte termijn werken we aan een nieuwe song en videoclip. Vanaf volgende maand volgt ook een najaarstournee door Roemenië. Voor volgend jaar staan opnieuw buitenlandse optredens en verschillende Europese festivals gepland, maar daarover mogen we voorlopig nog geen namen bekendmaken. We blijven dus nieuwe muziek uitbrengen en buiten Roemenië optreden.
Waar hopen jullie over twintig jaar te staan?
Carol: Hopelijk zijn we er dan nog steeds, maar staan we op grotere podia. We willen muziek blijven maken, doen wat we graag doen en nog altijd over het podium springen.
Pics homepag @Peter Vangelder (Musika)
Bedankt voor de fijne babbel. Hopelijk zien we jullie snel opnieuw terug op een Belgisch podium. We wensen Underwaves alle succes toe met alles wat binnenkort en in de toekomst op jullie pad komt
Pelagic Fest 2026 – Muziekgieterij, Maastricht op 28 en 29 augustus 2026 – Pics
Naast Dunk!festival blijft Pelagic Fest, georganiseerd door Pelagic records, één van de favoriete festivals binnen post-rockende metal sferen.
De Muziekgieterij blijft een geweldige locatie voor dit festival en de gemoedelijke sfeer is één van de grote troeven. De omkadering is gewoonweg top.
Fantastisch hoedanook met o.m. EF, Predatory Void, Preyrs, Wheel, The Ocean en verder A.A. Williams, Lost in Kyiv, Oh Hiroshima en Slift.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10230-pelagic-fest-2026
Org: Pelagic records/Pelagic Fest
Havok, Blood Red Throne + guersts, Botanique (Museum), Brussel op 13 september 2026 – Pics
Een razendsnelle en indringende thrashmetal-tournee met crossover-invloeden, onder leiding van Havok en hun nieuwe album
We kunnen alleen vooruit als we begrijpen wat eraan voorafging. Havok heeft de basisprincipes van de thrash volledig onder de knie, waardoor ze het genre het vuur van de toekomst in kunnen leiden. Het kwartet uit Colorado combineert keelsnijdende gitaren met razendsnelle ritmes en venijnige, bijtende zang. Na tientallen miljoenen streams te hebben verzameld en lof te hebben gekregen van Metal Hammer, Loudwire, Consequence of Sound en vele anderen, bracht de band in 2024 hun eerste onafhankelijke release uit, de ‘New Eyes’ EP.
Havok is altijd zonder excuses vooruitgegaan. Tot nu toe hebben ze een reeks bij fans geliefde albums uitgebracht, met als hoogtepunt ‘V’ uit 2020, een plaat waarvan Metal Hammer verklaarde: ‘Havok heeft de 21ste-eeuwse thrash perfect onder de knie’. Gaandeweg heeft de groep ook podia over de hele wereld veroverd tijdens tournees met onder andere Megadeth, Anthrax, Suicidal Tendencies, Testament, Killswitch Engage, Exodus, Sepultura, Kreator, Children of Bodom en nog veel meer.
Havok zet nu opnieuw een stap vooruit, en neemt het thrash genre met zich mee
VOOR FANS VAN: Testament, Annihilator, Exodus
Blood Red Throne
De Noorse deathmetalkoningen Blood Red Throne bestaan al bijna drie decennia en gaan nog steeds sterk door met hun twaalfde album, ‘Siltskin’, uitgebracht door Soulseller Records. De band werd opgericht door het nog steeds actieve lid Daniel ‘Død’ Olaisen (gitaar), toen hij in de jaren negentig bij Satyricon speelde. De oorspronkelijke drummer, Freddy ‘the Shred’ Bolsø, keerde in 2013 terug en Ivan ‘Meathook’ Gujic (gitaar) maakt sinds 2010 deel uit van de band. Stian ‘Clammy Hackett’ Gundersen (bas) kwam er in 2018 bij. Tot slot nam Sindre Wathne Johnsen in 2023 de zang voor zijn rekening.
Blood Red Throne staat bekend om hun energieke en meeslepende liveshows en heeft de afgelopen 25 jaar getoerd in vele delen van de wereld. Zowel als headliners, maar ook als voorprogramma voor Dimmu Borgir, Enslaved, Suffocation, Cryptopsy, … om er maar een paar te noemen. Ze hebben op grote festivals gestaan, zoals Wacken, Hellfest, Bloodstock, 70.000 Tons of Metal en Brutal Assault, en hebben getoerd door de VS, Zuid-Amerika, Azië, Europa en Scandinavië. Ze hebben zelfs in Dubai en Mongolië gespeeld.
Xonor
De Zwitserse thrashband Xonor kwam tijdens de pandemie op en wist in korte tijd een diverse, wereldwijde aanhang op te bouwen dankzij hun unieke geluid, waarin provocerende teksten worden gecombineerd met meeslepende songstructuren en pakkende refreinen. Het geduchte viertal heeft sindsdien een lange weg afgelegd: ze traden op tijdens het Destroyer Fest in Kiev op het hoogtepunt van de Russische invasie, deelden het podium met legendes als Messiah, Nervosa en Sodom, en groeiden uit tot een van de grootste thrashacts op TikTok.
Hun debuutalbum ‘All Honor Lost’, dat halverwege 2024 uitkwam, is al meer dan 1,2 miljoen keer gestreamd op Spotify, en ze hebben tot nu toe meer dan 65 shows gespeeld terwijl ze werken aan hun langverwachte tweede album.
Eradikated – vierde act
(bron: Botanique, Brussel)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Havok
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10269-havok-13-09-2026?Itemid=0
Blood Red Throne
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10270-blood-red-throne-13-09-2026?Itemid=0
Xonor
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10271-xonor-13-09-2026?Itemid=0
Eradikated
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10272-eradikated-13-09-2026?Itemid=0
Org: Botanique, Brussel
She’s Green - We zijn eigenlijk al onze toekomstplannen aan het realiseren, en dat is onze muziek over de hele wereld verspreiden, beter worden in wat we doen en het goed doen
She’s Green - We zijn eigenlijk al onze toekomstplannen aan het realiseren, en dat is onze muziek over de hele wereld verspreiden, beter worden in wat we doen en het goed doen.
Alsjeblieft, iemand: vraag het hen! Slowdive: mogen we jullie voorprogramma doen?
Als de jonge garde de smaak te pakken heeft en er in slaagt om de jaren 80’ terug tot leven te brengen met daarbovenop een sausje uit 2026 weet je dat ook de jeugd van tegenwoordig interesse krijgt in dit soort van muziek. Het uit Minnesota afkomstige She’s Green brengt indie rock met een sausje van dream wave en ja op vraag van een twaalfjarige meisje kwam er zelfs een interview van, weliswaar bijgestaan door een vijftiger die de jaren 80’ actief meemaakte.
Lees gerust Live 2026 She's Green + Blue Robin - De revival van de dreamwave en de 80’s
Een klassieke startvraag: waar komt de naam van de band vandaan?
She’s Green: We waren aan het nadenken over namen en wilden iets dat een beetje een veganistische insteek had. We wilden iets dat verbonden was met Moeder Natuur, dus een groene dame kwam aardig in de buurt van wat we zochten. We dachten ook aan culturele en historische figuren en uiteindelijk zijn we voor She’s Green gegaan.
Dat brengt me bij “Dear Ivy”, een van jullie nummers. Heeft dat te maken met Poison Ivy, aangezien zij ook een in het groen geklede dame is die de natuur en gif gebruikt als wapen (zie Batman)?
She’s Green: Ja, inderdaad. In dit nummer hebben we het over bitter onkruid, als metafoor voor corruptie, de overheid… Maar het is ook een soort brief aan mijn jongere nichtje, die met beide voeten op de grond moest blijven staan, maar toch van het leven wilde genieten. Het is een diepgaand nummer met verschillende lagen.
We merkten dat jullie in jullie bio naar Tolkien verwijzen als inspiratiebron. Waarom hebben jullie dan niet gekozen voor folk in plaats van indie rock/dream wave?
She’s Green: Wel, we gunnen onszelf een soort vrijheid om te ontdekken en vinden het leuk om verschillende genres te verkennen. Sommige delen zijn eigenlijk al een beetje folk en het zou tof zijn om wat meer die richting uit te gaan. Misschien doen we dat in de toekomst wel.
Nu we het over vrijheid hebben: hoeveel kunnen jullie zelf beslissen? Welke nummers jullie uitbrengen, hoe het zal klinken en andere beslissingen?
She’s Green: Tot nu toe hebben we ons nog niet in een situatie bevonden waarin dat een probleem was. We hebben echt geluk met ons label, omdat we op dezelfde golflengte zitten. Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. Soms twijfelden we of ze akkoord zouden gaan met het uitbrengen van een bepaald nummer, maar we zijn echt gezegend met hen. Soms hebben ze andere ideeën, maar uiteindelijk komen we altijd op dezelfde lijn uit. Ze vertrouwen ons echt. We kunnen zelf de richting kiezen die we willen uitgaan.
Hoe is de band ontstaan? Kenden jullie elkaar al?
She’s Green: Het is allemaal heel langzaam ontstaan. Twee van ons woonden samen in een huis (Zofia Smith en Liam Armstrong). We waren met muziek bezig en Teddy Nordvold kwam bij ons in de kelder drummen. We jamden veel en uiteindelijk hebben we volgens mij aan een paar demo’s gewerkt en geprobeerd die live te spelen. We kenden elkaar uit de muziekscene en dat maakte het gemakkelijk. Alle concertzalen waren ook gewoon op wandelafstand van waar we woonden, dus het was gemakkelijk om elkaar te vinden en naar optredens te gaan. Ik wilde altijd al deel uitmaken van de muziekscene en daar is de vonk eigenlijk ontstaan.
En hoe zit het onderling binnen de band? Heeft iemand ooit bezwaar gemaakt tegen iets?
She’s Green: We zijn daar heel proactief in. We staan heel open tegenover elkaar, dus iedereen krijgt de kans om zijn of haar ideeën te proberen. We proberen het uit en kijken of het werkt of niet. Als iemand ergens echt enthousiast over is, respecteren we dat allemaal.
Wat is voor jullie het leukste aan touren?
She’s Green: Verschillende plaatsen en landen zien, mensen ontmoeten en met hen communiceren. Nieuwe indrukken opdoen…
Hebben jullie al tijd gehad om Brussel te bezoeken?
She’s Green: Helaas helemaal niet. We zijn vandaag zelfs wat laat aangekomen en vanavond vertrekken we alweer naar de volgende halte.
We zijn net terug uit Schotland en zagen Slowdive live op het podium. Het is duidelijk dat zij jullie hebben geïnspireerd. Hebben jullie nooit gedacht om samen iets met hen te doen?
She’s Green: We kennen hen en hebben Rachel in het verleden ontmoet. We hebben gepraat over hoeveel ze voor ons betekenen en hoeveel we van hun concerten genieten. Het was echt een heel tof moment.
Durfden jullie niet te vragen of het mogelijk was om samen iets te maken?
She’s Green: Oh, dat zou geweldig zijn als het ooit zou kunnen gebeuren. Zij staan op een veel hoger niveau dan wij, maar het zou fantastisch zijn.
Of misschien als voorprogramma van hen?
She’s Green: Je leest onze gedachten! Dat zou geweldig zijn. Alsjeblieft, iemand: vraag het hen! Slowdive: mogen we jullie voorprogramma doen?
Hebben jullie zelf de supportact van vanavond (Blue Robin) gekozen omdat ze zo goed bij jullie passen? Kenden jullie hen al?
She’s Green: Onze booker heeft dat geregeld. We zijn niet echt bekend met de bands hier, maar we gaan ze zeker bekijken. Het is leuk om bands te leren kennen en ze tijdens een tour te ontdekken.
Zijn jullie tijdens deze tour al aan nieuwe nummers aan het werken? Of gaan jullie daar pas na de tour aan beginnen?
She’s Green: We kijken ernaar uit. Dat is eigenlijk een van de nadelen van onderweg zijn. Er is momenteel geen tijd voor, maar we hebben al een paar demo’s. Op dit moment zijn die alleen instrumentaal. De teksten worden langzaam geschreven, dus het is nog volop in ontwikkeling. Zodra we thuis zijn, zullen we alles afwerken. We zijn er enthousiast over.
Hoe zouden jullie jullie muziek omschrijven aan mensen die jullie nog moeten ontdekken?
She’s Green: Alsof je door een regenachtig bos loopt, maar met niet té veel regen. Geen miezerregen, gewoon een goede hoeveelheid regen.
Cranes wordt op het internet ook genoemd als een invloed en ik moet zeggen dat het nummer “Bleed” behoorlijk dicht bij hun sound komt. Of heb ik het mis?
She’s Green: Ik denk niet dat Cranes een invloed is, maar ik kan in dit nummer wel horen waarom mensen die link leggen. We zijn eigenlijk wat te jong om hen live gezien te hebben. Misschien moeten we hen wat beter leren kennen.
Wat zijn jullie ervaringen tot nu toe in de muziekwereld? Alleen al een goed label vinden is moeilijk. Hoe is dat bij jullie gegaan?
She’s Green: Het label heeft ons gecontacteerd. Een kerel kwam helemaal uit New York om ons te zien spelen tijdens een optreden in een kelder. Het was leuk en we werden meteen vrienden. We voelen ons goed bij het label en het mooiste is dat ze ons niet onder druk zetten. We hebben onze vrijheid en dat is iets wat we er enorm aan waarderen. We worden omringd door een geweldig team.
Het was een gelukstreffer
She’s Green: Inderdaad. We hadden ook met andere labels contact gezocht en kregen enkele reacties. Op een bepaald moment stonden we zelfs bijna op het punt om een contract te tekenen, maar uiteindelijk verwaterde dat. Andere labels lieten dan weer niets van zich horen. Sommige voelden gewoon niet als een goede match en dat is voor ons heel belangrijk.
Welk nummer op het nieuwe album, of van jullie eerdere nummers, is speciaal voor jullie en waarom?
She’s Green: Het laatste nummer op ons nieuwe album, “Close Your Eyes”, is echt speciaal voor ons. We hebben er behoorlijk lang aan gewerkt. Het nummer ontstond als een droom en het heeft ons drie jaar gekost om het uit te werken tot we er tevreden mee waren. Het nummer was als een droomwereld die we verder hebben uitgewerkt en uiteindelijk in een song hebben omgezet.
Toen ik “Smile” opnieuw beluisterde, deed het me een beetje denken aan Siouxsie and the Banshees. Zou dat een invloed kunnen zijn geweest? Hebben jullie hen ooit live gezien?
She’s Green: Nee, we zijn te jong om hen live gezien te hebben, maar dat zou geweldig zijn geweest. Maar we begrijpen wel waarom je het vraagt.
Waar staat de titel ‘Swallowtail’ voor? Is die afkomstig van de staart van de slang (Midgaard) die door Thor werd bespeeld en zijn eigen staart inslikte? Elders draagt die de naam van Ouroboros (staat symbool voor de eeuwige cirkel)
She’s Green: Nee, eigenlijk is het de naam van een vlinder. Maar we houden van die dubbele laag in de titel en de verwijzing naar dat eeuwenoude verhaal over de slang van de wereld die zijn eigen staart opeet. Dat laatste hebben we ons pas later gerealiseerd en we vinden het heel cool. Het past echt goed bij ons.
Klopt het dat jullie in China hebben gespeeld? Hoe is dat gebeurd en hoe was het?
She’s Green: Ja, inderdaad. Toen we in eerste instantie gecontacteerd werden, dachten we dat het een grap was. Uiteindelijk hebben we daar drie shows gespeeld. Er was tot onze grote verbijstering veel volk (alle drie waren uitverkocht of bijna uitverkocht). Dit was opnieuw een positieve verrassing voor ons. Het was ook een culturele shock. We zijn daar twee weken gebleven en hebben het land echt leren kennen. Het overtrof al onze verwachtingen. Dat was onze eerste tour als hoofdact, eigenlijk waar dan ook. Dus stel je voor wat voor impact dat op ons had.
Nu we het toch over een culturele shock hebben: hebben jullie tijdens jullie tours door de jaren heen nog andere culturele shocks meegemaakt, behalve in China?
She’s Green: Dat is een goede vraag. China was absoluut een culturele shock, maar Frankrijk ook. Het is best moeilijk om te wennen aan hoe de mensen in China zijn en aan de steden daar. Maar ook van het Verenigd Koninkrijk naar Frankrijk komen was voor ons een culturele shock. We zijn niet gewend aan Franstalige mensen.
Ik neem aan dat jullie op school geen Frans hoefden te leren, aangezien dat volgens mij alleen verplicht is in staten dicht bij Canada, terwijl anderen bijvoorbeeld Spaans moeten leren als ze dicht bij Mexico wonen?
She’s Green: Klopt. Helaas kregen we alleen Engels, maar Zofia spreekt Spaans. Je moet wel bepaalde studiepunten behalen door een vreemde taal aan te leren.
Het is een enorme markt voor jullie muziek en ik neem aan dat jullie hopen er op een dag terug te keren?
She’s Green: Natuurlijk, ze kunnen ons altijd opnieuw vragen.
Is er tijdens deze tour een plek geweest die jullie echt heeft verrast?
She’s Green: Parijs. Gisteravond was echt bijzonder. We hadden nog nooit in Parijs gespeeld en wisten niet goed wat we konden verwachten. We dachten dat het publiek misschien wat gereserveerder en verlegener zou zijn. Maar integendeel: het was het luidste publiek tot nu toe.
Hebben jullie een droomcollab?
She’s Green: Alex Scally van Beach House (de Amerikaanse dreampopband), Slowdive en The Cure.
Wat zal de toekomst jullie brengen? Wat zijn jullie toekomstplannen?
She’s Green: Wel, we zijn eigenlijk al onze toekomstplannen aan het realiseren, en dat is onze muziek over de hele wereld verspreiden, beter worden in wat we doen en het goed doen. Misschien gaan we werken aan iets waarmee we onze huidige tour visueel kunnen vastleggen. Na deze tour nemen we een kleine pauze en gaan we daarna aan meer muziek werken. Maar bovenal: ervan genieten.
Pics homepag: She's Green met Melania
Wel, heel erg bedankt. We hopen dat deze tour jullie zal inspireren en voel je vrij om op een dag terug te komen en Brussel eens echt te bezoeken. Bedankt voor jullie tijd en geniet ervan!
Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
Ty Segall zit al 25 jaar in het vak en heeft in die tijd een indrukwekkende hoeveelheid muziek uitgebracht. Toch blijft de Amerikaanse garagerocker enigszins onder de radar, zonder dat zijn populariteit daaronder lijkt te lijden. Voor zijn passage in de Botanique was de Museum alvast volledig uitverkocht, waar hij met Chrome zijn inmiddels zeventiende album kwam voorstellen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Annabelle Chairlegs, het project van de Texaanse Lindsey Mackin. Het viertal uit Austin bracht een mix van garagepop en rock, met catchy hooks, snedige gitaren en een vleugje surferrock. Mackin beschikt over een stevige podiumpresence, al was haar stem niet altijd even strak. Toch wist de band met enkele stevige songs en een energiek slot het al goed gevulde publiek op te warmen.
Ty Segall en zijn band begonnen met een lange opbouw van “Feel”, om vervolgens meteen stevig uit te pakken. De songs klonken snedig, luid en rauw, maar ondanks de vele fuzz en overdrive bleef alles opvallend helder, met Segalls stem steeds goed hoorbaar.
Ook de lange jams waarmee nummers als “Hospital”, “Finger” en “My Best Friend” werden ingezet, voelden nergens langdradig aan. Integendeel, ze bouwden telkens mooi spanning op voordat de band weer losbarstte. Voor het podium zorgden fans van het eerste uur ondertussen voor de nodige sfeer met moshpits en crowdsurfers, terwijl “Black Paint”, “Running to Nowhere” en “Let Go” de temperatuur nog verder opdreven.
Ook in de tweede helft bleef de band het hoge niveau vasthouden, zonder de set in een eindeloze muur van geluid te veranderen. Rustigere passages in “My Best Friend” en “Play Cowboys” gaven wat ademruimte, waarna “Chrome”, “Girlfriend” en “Separation” de gitaren opnieuw stevig lieten ronken.
Tussendoor was er ruimte voor wat speelsheid, met korte stukjes van The Doors en zelfs de soundtrack van Jurassic Park. “Wave Goodbye” vormde een smerige, bijna sludge-achtige afsluiter van de reguliere set, waarbij het publiek nog één keer volledig uit zijn dak ging.
De set was mooi gebalanceerd en liet naast de stevige garagerock ook ruimte voor melodie, experiment en onverwachte wendingen.
Onder luid gekrijs kwam de band terug voor de bisronde. “Oh Mary” zorgde opnieuw voor een stevige moshpit, waarna een cover van “L.A. Woman” van The Doors de avond afsloot.
Een echte uitschieter ontbrak misschien, maar de constante kwaliteit, het strakke samenspel en de energie van band én publiek maakten dit vooral een bijzonder degelijk concert.
Setlist: Feel - Hospital - Candy Sam - Thank God for Sinners - Finger - Black Paint - Running to Nowhere - Let Go - Glass - My Best Friend - Everything You’ve Been - Chrome - Play Cowboys - Girlfriend - Imaginary Person - Separation - Wave Goodbye - Oh Mary - L.A. Woman (The Doors cover)
Organisatie: Botanique, Brussel
Fear Factory, 30Y, + guests, Vooruit, Gent op 11 september 2026 - Pics
De industrial metal-pioniers Fear Factory hebben officieel hun terugkeer naar de Europese podia aangekondigd met de 'Cybernetic Domination Tour', en kwamen op 11 september in De Vooruit!
De tour is een krachtig en divers programma bevatten, waaronder de Japanse metalcore-kracht Crystal Lake, de Poolse blackened death metal-veteranen Hate en de donkere alternatieve act The Nocturnal Affair.
Al meer dan drie decennia blijft Fear Factory een van de meest invloedrijke bands in de heavy-muziek. Als pioniers van industrial metal heeft de band het genre opnieuw gedefinieerd door extreme metal naadloos te combineren met elektronische elementen en thema's te verkennen rond technologie, kunstmatige intelligentie en de toekomst van de mensheid.
Supports
The Nocturnal Affair is een dark/alternative rockproject uit Las Vegas, geleid door zanger en songwriter Brendan Shane. Ontdekt door Grammy-genomineerde John Moyer, laat de band zich inspireren door een speciale combinatie van alternatieve iconen als Type O Negative, HIM, David Bowie, Gary Numan en Nine Inch Nails.
De band heeft uitgebreid getourd in de VS, het VK en Europa, waarbij ze duizenden uren podiumervaring opdeden naast artiesten als Fozzy, Wednesday 13, NAILBOMB (Max Cavalera) en Pop Evil. Tegelijkertijd waren ze toegankelijk genoeg om het podium te delen met acts als 3 Doors Down, Black Stone Cherry en Alien Ant Farm.
In de herfst van 2024 kwam hun single 'Cross Me Out' uit, co-written door de Amerikaanse rocksongschrijver Johnny Andrews (Ice Nine Kills, Starset, Motionless In White). De track bereikte de Top 30 van de Billboard Mainstream Rock Radio chart, #3 op de SMR Radio Rock chart en verzamelde inmiddels meer dan 3 miljoen views op YouTube. Volgende singles zoals 'Benefit of Doubt' en hun heavy rock versie van Haddaway's klassieker 'What Is Love' hebben samen nog eens 7 miljoen views opgeleverd. Hun speciale visie en combinatie zorgt ervoor dat fans en critici zeggen: "Ze maken dit soort rock niet meer… tot nu toe."
Hate is een metal machine uit Warschau, Polen, die al actief is sinds 1990. De band werd opgericht door gitarist/zanger Adam 'ATF Sinner' Buszko samen met gitarist Quack en drummer Mittloff en combineert death metal met black metal invloeden.
In hun beginjaren bracht Hate een serie demo's uit, waaronder 'Aborrence' (1992), 'Evil Art' (1994) en 'Unwritten Law' (1995), voordat ze hun eerste album Daemon Qui Fecit Terram uitbrachten in 1996. Kort daarna volgde Lord Is Avenger (1998), waarmee ze hun plek op de Poolse extreme metalscene-kaart bevestigden.
Door de jaren heen werd de line up vaker gewisseld, maar Sinner bleef altijd aan het roer. De band ontwikkelde hun sound steeds verder, van pure death metal naar een meer blackened, atmosferische stijl en bracht klassiekers uit als Awakening of the Liar (2004), Anaclasis - A Haunting Gospel of Malice & Hatred (2005) en Erebos (2010).
Hate blijft actief en relevant binnen de extreme metalscene. Hun meest recente studiowerk, Bellum Regiis, verscheen in mei 2025 via Metal Blade Records en toont een band die nog altijd stevig, donker en uitdagend klinkt.
Crystal Lake is een metalcoreband uit Tokio die al sinds 2002 bezig is en zich door de jaren heen stevig heeft opgewerkt binnen de internationale scene. De band bestaat vandaag uit zanger John Robert Centorrino, gitaristen Yudai Miyamoto en Hisatsugu "TJ" Taji, bassist Mitsuru en drummer Gaku Taura (ex-Nocturnal Bloodlust). Van de originele bezetting is Miyamoto nog de enige die overblijft, wat wel iets zegt over hoeveel de band onderweg veranderd is.
In hun beginjaren bouwden ze vooral naam op in de underground met demo's en tours in Japan en daarbuiten, maar met hun eerste album Dimension (2006) begonnen ze echt door te groeien. Door de jaren heen deelden ze het podium met allerlei grote namen en speelden ze op festivals zoals Taste of Chaos en Knotfest Japan, waardoor hun bereik steeds groter werd.
De band kende ook heel wat veranderingen, met verschillende line-upwissels en het vertrek van originele leden, maar bleef zichzelf telkens heruitvinden. Met releases als The Sign (2015), True North (2016) en Helix (2018) groeiden ze uit tot een vaste waarde binnen de moderne metalcore. Singles zoals 'BlüdGod', 'Watch Me Burn' en 'Rebirth' lieten zien dat ze hun sound blijven vernieuwen en dat ze hun energie ook na twintig jaar nog steeds kunnen overbrengen.
Een nieuw hoofdstuk begon toen John Robert Centorrino zich in 2023 bij de band aansloot, na het vertrek van vorige zanger Ryo Kinoshita. Met die frisse line-up en een hernieuwde energie bleef de band vooruitgaan, wat uiteindelijk leidde tot hun zesde album The Weight of Sound, dat uitkwam in januari 2026. Daarmee laat Crystal Lake zien dat ze nog lang niet klaar zijn en nog steeds bouwen aan hun plek in de wereldwijde metalscene.
Je kan eigenlijk niet genoeg benadrukken hoe hard Fear Factory zijn stempel heeft gedrukt op metal. Al meer dan 30 jaar brengen ze zware, invloedrijke platen uit en worden ze gezien als één van de meest vernieuwende bands binnen extreme metal. Ze hebben hun geluid keer op keer opgebouwd, afgebroken en opnieuw uitgevonden en die sound hoor je ondertussen in allerlei subgenres terug, thanks to Fear Factory.
De band heeft zowat alles gedaan: grote festivals headlinen, prijzen pakken en touren met legendes zoals Black Sabbath, Slayer, Iron Maiden en Metallica. Maar wat hen echt onderscheidt, is dat ze altijd extreem en trouw aan hun eigen visie zijn gebleven. Daardoor hebben ze een vaste plek in de metalgeschiedenis veroverd, van klassiekers zoals Demanufacture tot latere releases zoals Genexus. Hun muziek voelt vaak bijna filmisch aan. Het klinkt als een soundtrack voor een dystopische toekomst, een beetje zoals in sci-fi verhalen of films als Blade Runner.
Hun verhaal begon in 1992 met Soul of a New Machine. Dat was een tijd vol chaos: rellen in L.A., controverses op tv, ziektes en de opkomst van nieuwe muziek en games. Die sfeer van onrust, paranoia en kritiek op de maatschappij hoor je ook terug in hun muziek. Met Demanufacture (1995) brak Fear Factory echt door. De hele "mens vs machine"-vibe gaf het ook een herkenbare sfeer en omdat die combinatie van metal en industrial toen nog vrij nieuw was, voelde het alsof ze ineens een compleet nieuwe sound hadden neergezet waar later massa's bands op zijn verder gegaan.
(bron: Democrazy)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fear Factory
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10265-fear-factory-11-09-2026
Crystal Lake
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10266-crystal-lake-11-09-2026
Hate
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10267-hate-11-09-2026
The Nocturnal Affair
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10268-the-nocturnal-affair-11-09-2026
Org: Democrazy, Gent
Jah Wobble – Van Radio Cairo tot Mystic Liverpool: muziek kent geen grenzen
Op Mystic Liverpool: The Beatles’ Psychedelic Psongbook geeft Jah Wobble samen met zijn zonen John en Charlie Wardle, oftewel TIAN QIYI, een nieuwe invulling aan het psychedelische repertoire van The Beatles.
CD review 2026 Mystic Liverpool - The Beatles' Psychedelic Psongbook
Live 2025 Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’
We hadden het over een ‘zengevoel met een groove’, zware bastonen, traditionele Aziatische instrumenten en een muzikale droomwereld die generaties met elkaar verbindt. Het bleek meteen ook de ideale aanleiding voor een gesprek met de voormalige bassist van Public Image Ltd. Een interview met Jah Wobble laat zich echter moeilijk in een strak keurslijf dwingen. Wat begon bij digitalisering en zijn fascinatie voor muziek uit het Midden-Oosten, groeide uit tot een gesprek van ruim een uur over Radio Cairo, wereldmuziek, boeddhisme, George Harrison, zijn familie, havensteden, punk, abstracte schilderkunst en de vraag waar muziek eigenlijk vandaan komt.
Uiteindelijk belandden we zelfs bij vers brood, Franse boter en Belgisch bier. Jah Wobble antwoordt niet in rechte lijnen, maar neemt je mee op reis.
Lees met ons mee het resultaat
Je bent ondertussen al verschillende decennia actief in de muziekwereld. Wat is volgens jou, los van de digitalisering, de grootste verandering geweest in de manier waarop muziek wordt gemaakt en beleefd?
Streaming heeft de grootste invloed gehad. Toen we niet langer duizenden fysieke producten zoals cd’s en vinylplaten konden verkopen, werd het bijzonder moeilijk om financieel te overleven van opgenomen muziek. PledgeMusic verzachtte die klap een tijdje, omdat mensen geld konden toezeggen om een plaat te kopen en het opnameproces te ondersteunen. Uiteindelijk kwam ook dat financiële model in de problemen. Tegelijkertijd is de digitale revolutie fantastisch geweest. Ik kan thuis in mijn eentje goede muziek maken op mijn iPad. Ik hoef niet eens naar mijn kleine muziekkamer te gaan; ik kan gewoon vanuit de zetel werken of zelfs op een bus in Londen muziek opnemen. Digitale technologie — en streaming in het bijzonder — is daarom zowel de duivel als een god geweest. Zelf ontdek ik via streaming ook nieuwe ambientmuziek. Als iemand me plots zou vertellen dat ik voortaan afzonderlijk voor al die platen moet betalen, zou ik daar waarschijnlijk niet gelukkig mee zijn. Je kunt dus niet alles tegelijk hebben. Het is een zegen en een vloek, net zoals ik via mijn iPhone mijn zaken kan regelen terwijl sociale media tegelijkertijd mijn concentratie ondermijnen. Blijkbaar keren nogal wat jongeren zich tegenwoordig van smartphones af. Veel succes ermee.
Doorheen je carrière ontwikkelde je een sterke band met Arabische en Midden-Oosterse muziek. Voor mij is dat nog een vrij onbekende muzikale wereld. Wat trok je aanvankelijk aan in die klanken, en waar zou iemand zoals ik volgens jou het best beginnen luisteren?
Wat wij het Midden-Oosten noemen, omvat een enorme verscheidenheid aan muziek: onder meer Noord-Afrikaanse, Egyptische, Iraanse en Perzische tradities. Trek je verder Afrika in, dan kom je Ethiopische, Somalische en Malinese muziek tegen, naast de hele griottraditie. Zelfs de Chinese provincie Xinjiang alleen al is het bestuderen waard. Door de Zijderoute vind je er Oeigoerse, Tadzjiekse en Perzische invloeden. Mijn zonen hebben een Chinees-Mongoolse achtergrond en beschikken over een grondige kennis van sommige van die toonladders. Mijn eerste kennismaking met muziek uit het Midden-Oosten was vermoedelijk de Egyptische zangeres Umm Kulthum. Ik hoorde haar via de kortegolfradio. Ik luisterde naar die radiogolven om in slaap te vallen; ze klonken dromerig, alsof je de sterren van miljoenen jaren geleden hoorde spreken. Toen mengde Radio Cairo zich plots tussen die geluiden en leek die ongelooflijke muziek uit een ander universum te komen. Umm Kulthum werkte samen met de grote Egyptische componist Mohammed Abdel Wahab. Dat zijn alvast twee namen die het ontdekken waard zijn. Via Radio Teheran hoorde ik ook wat volgens mij soefimuziek was. Ik hield er enorm van. Als ik in een islamitisch land was geboren, was ik vermoedelijk een soefi geworden — en had ik mezelf waarschijnlijk in de problemen gebracht. Ik ben van nature nieuwsgierig. Als iemand mij Armeens brood aanbiedt, wil ik daarvan proeven. Wanneer ik Tottenham ga bekijken — wat altijd een deprimerende ervaring is — eten we misschien Jamaicaans, Turks of Somalisch. Ik hou van fusion in de keuken. Muzikaal voelt het voor mij even natuurlijk om een Midden-Oosterse toonladder te nemen, die een dubgevoel te geven en er iets nieuws mee te creëren.
Toch vind ik het vreemd dat we hier in het Westen zo weinig over Midden-Oosterse muziek weten. Hoe verklaar je dat?
In de jaren negentig bestond er een tijdlang bijzonder veel belangstelling voor wereldmuziek. Ik bracht zelf fusionplaten uit en speelde op festivals zoals WOMAD. Het was een vrij kleine markt, maar de mensen die ermee bezig waren, ondersteunden de muziek echt: ze bezochten festivals, lazen tijdschriften zoals Songlines en Folk Roots en kochten platen. Destijds leek het alsof wereldmuziek en fusion verder zouden blijven groeien, maar volgens mij is die scene uiteindelijk verschrompeld. We hebben nu cultuuroorlogen, alles is versnipperd geraakt en hier in Groot-Brittannië heeft de brexit sommige mensen nationalistischer en meer naar binnen gericht gemaakt. Ze reizen misschien nog naar Spanje om op het strand te liggen, maar dat betekent niet noodzakelijk dat ze belangstelling hebben voor de cultuur van een ander land. De wereldmuziekscene is nooit verdwenen, maar ontwikkelde zich niet verder zoals we ooit hadden verwacht. ;Vandaag bestaat er ook een compleet andere onlinewereld. Sommige muzikanten zijn bij het grote publiek nauwelijks bij naam bekend, maar halen honderdduizenden views op Instagram of YouTube. Mijn zonen zijn eveneens erg actief op Instagram. De muziek en haar publiek zijn een vormeloze, versnipperde massa geworden. Wanneer ik met mijn zonen speel, voelt het vermengen van culturen volkomen natuurlijk aan. Ze luisteren naar jazzmuzikanten zoals John Coltrane, maar voegen net zo spontaan drones en Mongoolse invloeden toe om die vervolgens een dubgevoel te geven. Het behoort tot onze familiecultuur om dub met Mongoolse en Ierse muziek te combineren. Alles begint als fusion. Iets is aanvankelijk nieuw en opwindend, maar krijgt uiteindelijk een vaste vorm en wordt traditie. Neem nu coq au vin: ooit besloot iemand een oudere kip in wijn te bereiden en ontdekte vervolgens dat sjalotten beter werkten dan uien. Een experiment groeide uit tot de vaste manier waarop het gerecht wordt klaargemaakt. Openstaan voor iets nieuws betekent niet dat ik traditie afwijs. Als iemand een traditionele Franse kok wil zijn, jazzstandards wil spelen of zoals Rembrandt wil schilderen, vind ik dat prima. Fusion windt mij persoonlijk gewoon het meest op. Dat was ook de geest van de vroege punk: alles was mogelijk. Je kon doen wat je zelf wilde en er gewoon voor gaan.
Dat brengt ons bij Mystic Liverpool: The Beatles’ Psychedelic Psongbook. Wat trok je aan in de psychedelische kant van The Beatles? Was er ook een spirituele band?
Absoluut. Het voelde natuurlijk aan, omdat zoveel muziek van The Beatles door India werd beïnvloed. George Harrison was oprecht spiritueel. Wanneer hij “My Sweet Lord” zong, meende hij dat werkelijk. Ik werd boeddhist omdat die manier van denken en leven voor mij het meest geschikte pad leek. Tegelijk noem ik mezelf soms een “Atman-smokkelaar”. Het boeddhisme leert anatta, het ontbreken van een permanente ziel, maar toch geloof ik dat er een soort universele goedheid bestaat — en Harrison stond daarmee in verbinding. Op dit familiealbum is de klank niet zozeer Arabisch als wel Mongools. Mijn zonen houden van drones, die je ook in Ierse folkmuziek en Indiase muziek aantreft. Voor mij roept zo’n drone een waarnemende aanwezigheid op: onder al onze individuele identiteiten bevindt zich een universele brom of resonantie. Daardoor wordt de muziek van het persoonlijke naar het onpersoonlijke getild. Ik vergelijk het soms met een golf die de kust nadert. De golf vreest dat hij zal sterven wanneer hij breekt, maar kan niet werkelijk sterven omdat hij deel uitmaakt van de oceaan. Via de drone proberen we iets van dat absolute gevoel te vatten. Cirkelvormige ritmes, baslijnen en soms ook de zang functioneren vervolgens als mantra’s, die de luisteraar hopelijk in een tranceachtige toestand brengen. Er zit eveneens een element van bhakti, of devotie, in. Daardoor nemen we afstand van die egoïstische vraag: “En ik dan?” Wij gaven die oosterse invloed een Mongoolse interpretatie. Charlie bespeelt de erhu, een Chinees strijkinstrument, maar ook de Mongoolse morin khuur. Dat instrument roept de steppen en graslanden op waaruit het afkomstig is.
Wat me tijdens het beluisteren opviel, is dat je nooit louter nummers van The Beatles lijkt te coveren. Songs zoals “Tomorrow Never Knows” en “Strawberry Fields Forever” worden haast composities van Jah Wobble. Hoe belangrijk was het om ze naar jouw hand te zetten zonder de geest van de originelen te verliezen?
Je moet trouw blijven aan de melodie. Soms kwam ik in de verleiding om de baslijnen te veranderen en ze nog meer als mezelf te laten klinken, maar zodra je te slim probeert te zijn, dreig je het nummer kwijt te raken. Ik wilde dat mensen onmiddellijk herkenden dat dit “Strawberry Fields Forever” of “Tomorrow Never Knows” was. De melodieën zijn uitstekend, dus er bestaat geen reden om ze niet te respecteren. We hebben de ritmes opnieuw uitgevonden, zodat ze bij onze Mongoolse benadering en onze dubstijl pasten. Dub was belangrijk omdat The Beatles de psychedelica verkenden en dub zelf eveneens een vorm van psychedelica is. De grootste fout zou zijn geweest om te hard ons best te doen. We moesten ontspannen blijven en zien wat er ontstond.
Het album voelt als een ontmoeting tussen verschillende culturen. Na je verkenningen van dub, postpunk, jazz en muziek uit alle hoeken van de wereld: denk je nog in genres, of is muziek voor jou één enorme taal geworden?
Muziek voelt voor mij grenzeloos aan. We hebben labels en taalkundige omschrijvingen nodig, maar proberen er tegelijk altijd aan voorbij te gaan. Hoeveel ik ook over muziek kan vertellen, de daadwerkelijke scheppingsdaad vindt ongelooflijk snel plaats — misschien zelfs nog vóór het bewuste denken. Dat gevoel heb ik al sinds ik bij Public Image Ltd. begon te spelen. Ik kan bewust beslissen om met de stippen op de hals van mijn basgitaar een bepaalde vorm te maken, maar wanneer de muziek echt ontstaat, kan ze zo uniek aanvoelen dat ik me afvraag: “Waar is dit in godsnaam vandaan gekomen?” Ik beweer niet dat ik een sjamaan of medium ben. Het gaat eenvoudigweg om de verwondering dat je iets aanboort wat al vóór het bewustzijn lijkt te bestaan.
Dit is ook een familieproject, waaraan jezonen John en Charlie en hun moeder Zi Lan Liao meewerken. Is muziek maken met je kinderen anders dan samenwerken met muzikanten met wie je geen familieband hebt?
Het is prachtig en voelt volkomen natuurlijk aan. Ik hou van de muzikale keuzes die ze maken en niets voelt geforceerd. John heeft een eigen stijl, maar zijn benadering doet me denken aan Jaki Liebezeit van Can, die ik altijd bewonderde. Jaki was geen bombastische drummer. Hij kon een droog, ingehouden geluid creëren en speelde met enorm veel nederigheid en concentratie. John bezit diezelfde aandacht. Jaki was als een beoefenaar van krijgskunst: in plaats van honderd slagen te spelen, speelde hij honderd reeksen van telkens één slag. Iedere slag was bewust. John kan soms druk spelen, maar blijft altijd beheerst. Dat maakt het een absoluut plezier om met hem samen te werken. Mijn zonen weten waarvan ik hou, terwijl ze hun eigen smaak en persoonlijkheid behouden. Het generatieverschil vormt nooit een hindernis.
Er schuilt iets moois in verschillende generaties die nummers interpreteren die zelf al meerdere generaties hebben overleefd. Ben je door de samenwerking met je zonen anders naar The Beatles gaan luisteren?
Ze hebben de keuze van de nummers zeker beïnvloed. Songs zoals “Rain” en “Norwegian Wood” waren hun ideeën. John ontdekte zelfs een instrumentaal Beatles-nummer waarvan ik het bestaan niet kende. Ze voelden meteen dat ze die songs in hun eigen stijl konden interpreteren. Iedereen wilde “Tomorrow Never Knows” spelen, terwijl “Within You Without You” zich vanzelf voor de drums leende. De twee nummers die ik er absoluut bij wilde, waren “Strawberry Fields Forever” en “I Am the Walrus”. Gelukkig konden zij zich ook in die keuzes vinden.
Liverpool staat centraal in de albumtitel, hoewel je zelf in Londen bent opgegroeid. Wat betekent Liverpool voor jou, los van het feit dat The Beatles er vandaan kwamen?
Ik kom uit Oost-Londen, dat eveneens een havengebied was. Mijn familie bestond uit watermen en lightermen; mijn grootvader en de generaties vóór hem werkten met binnenvaartschepen en in de dokken. De arbeiders- en havencultuur van Liverpool voelt daardoor vertrouwd aan. Een vergelijkbare sfeer vind je in steden zoals Rotterdam of Oostende. Historisch waren dat ruige plekken vol dokwerkers en dronken zeelui, al werken er door de automatisering tegenwoordig veel minder mensen op schepen en in de havens. Mijn vrouw kwam op dertienjarige leeftijd vanuit China in Liverpool terecht, nadat ze als klein meisje met een rode vlag nog het einde van de Culturele Revolutie had meegemaakt. Stel je voor dat je zonder Engels te spreken op een harde arbeidersschool aankomt en leerlingen hun leerkrachten openlijk ziet tegenspreken. Voor haar betekende dat een enorme cultuuromslag. Liverpool is onderdeel geworden van mijn gezinsleven. Mijn oudste zoon woont er, mijn schoonfamilie is er gevestigd en ik heb er goede vrienden. Wij wonen in de buurt van Manchester, op slechts ongeveer drie kwartier rijden. Het East End waarin ik opgroeide, is grotendeels verdwenen. Mijn uitgebreide familie woonde ooit binnen dezelfde vierkante mijl; vandaag woont niemand van ons daar nog. Londen is, zoals men weleens zegt, binnenstebuiten gekeerd. Veel oorspronkelijke Londenaren verhuisden naar de buitenste zones of nog verder. Steden en bevolkingen veranderen voortdurend, omdat mensen nu eenmaal op zoek gaan naar een beter leven. Het voordeel van ouder worden is dat ik die veranderingen gewoon kan observeren. Wanneer vrienden me vragen wat ik aan een politiek probleem zou doen, antwoord ik: “Ik hoef helemaal niets te doen. Ik ben maar een bassist.”
je komt uit een generatie die met punk en postpunk de muzikale regels verscheurde, maar grijpt nu terug naar muziek van de generatie vlak vóór jou. Heeft het ouder worden je kijk op traditie veranderd — en misschien ook op het idee van rebellie tegen het verleden?
De jaren zeventig vormden een bijzonder hard decennium in Groot-Brittannië, gekenmerkt door armoede en politieke onrust. Ik ben in 1958 geboren, in een periode waarin beter onderwijs en sociale huisvesting arbeiders meer kansen boden. Daardoor ontstond in de jaren zestig een explosie van schrijvers en muzikanten uit de arbeidersklasse. The Beatles kwamen grotendeels uit dat milieu en later gold hetzelfde voor punk. Tegen de jaren zeventig was rock grandioos en pseudovirtuoos geworden. Progressieve rock was technisch complex, maar miste vaak groove. Ik hield meer van zwarte muziek, reggae, bluebeat en ska. Punk vormde een woedende reactie tegen het establishment van de oude rockers. Ironisch genoeg kon de muziek zelf behoorlijk conservatief zijn — vaak niet veel meer dan elementaire rock-’n-roll — maar de houding was kwaad, grappig en oneerbiedig. Malcolm McLaren, John Lydon en de mensen rondom die scene leken soms op de Marx Brothers: ze lachten met het establishment terwijl ze het tegelijkertijd provoceerden. Vóór Public Image Ltd. woonde ik alleen in een kraakpand, met een basgitaar maar zonder versterker. Die had ik verkocht, waarna ik mijn instrument tegen het hoofdeinde van een bed drukte om te kunnen spelen. Zelfs toen dacht ik al aan iets abstracters: baslijnen gecombineerd met synthetische geluiden en geschreeuwde of gesproken vocalen. Nadat ik uit het kraakpand was gezet en tijdelijk opnieuw bij mijn ouders woonde, vroeg John me om bij PiL te komen. Beeldende kunstenaars lijken nieuwe ideeën vaak eerder te bereiken dan muzikanten. Binnen de postpunk stonden wij dichter bij de abstract-expressionisten uit de jaren vijftig. We waren kwaad en nihilistisch, verzetten ons tegen traditie en zochten naar een andere vorm van expressie. Ik kan me perfect voorstellen dat Metal Box bij een schilderij van Rothko wordt afgespeeld: een compromisloze geluidsmassa die zich niet zoals een conventioneel verhaal netjes van links naar rechts ontvouwt. Ze beweegt evenzeer verticaal als horizontaal.
Toen je Metal Box hielp creëren, kon niemand vermoeden dat mensen bijna een halve eeuw later nog altijd over die muziek zouden praten. Vraag je zich soms af welke muziek van vandaag over vijftig jaar nog een vergelijkbare impact zal hebben?
Ik veronderstel dat die muziek er zal zijn, maar ik kan me echt niet voorstellen hoe ze zal klinken. Misschien wordt het iets microtonaals, zoals de muziek van dat Frans-Canadese duo — Angine de Poitrine, geloof ik? Misschien ontstaat er een beweging weg van de diatonische muziek. Ook ritmisch spelen ze bijzonder slim. Hun muziek is gebaseerd op loops in regelmatige maatsoorten, maar door de accenten die ze leggen, suggereren ze allerlei onregelmatige maatsoorten. Ze hebben duidelijk hard en haast obsessief gewerkt aan wat ze doen.
Na meer dan vier decennia vol dub, postpunk, jazz, wereldmuziek en experiment: zoek je nog altijd actief naar klanken die u kunnen verrassen?
Absoluut. Ik wil nog altijd aangenaam verrast worden. Dat kan evengoed met eten als met muziek gebeuren. Onlangs at ik vers brood dat nog een beetje warm was, met heerlijke boter uit Bretagne en enkele goede ansjovissen. Zoiets eenvoudigs kan je doen denken: “Wauw, dit is het beste wat er ooit heeft bestaan.” Muziek kan mij nog altijd op precies dezelfde manier treffen en plots hemels klinken. Ik probeer te bewaren wat zenleraar Shunryu Suzuki de geest van de beginner noemde: “In de geest van de beginner zijn er veel mogelijkheden, maar in die van de expert slechts enkele.” Ik wil de bas benaderen als een beginner, alsof ik het instrument nog nooit eerder heb bespeeld. Dan kan alles opnieuw als nieuw aanvoelen.
Na alles wat je hebt meegemaakt — PiL, Invaders of the Heart, samenwerkingen over culturele grenzen heen en nu muziek maken met je familie — wat kan muziek je nog leren?
Ik beschouw leren niet als het louter opstapelen van intellectuele informatie. Dat kan oppervlakkig en haast materialistisch worden. Muziek brengt ons dichter bij iets wat vóór het bewustzijn bestaat. Net zoals je van die boter proeft en alleen maar “wauw” denkt, kan muziek de denkende geest even stilleggen. Binnen spirituele tradities kan een leerling voortdurend om meer informatie vragen in de hoop de verlichting te bereiken, terwijl precies die zoektocht hem gevangenzet in het gewone denken. Daarom kan een zenmeester een leerling plots met een sandaal slaan: gedurende één ogenblik stopt het denken en blijft alleen het naakte bewustzijn over. We zijn getraind om voortdurend informatie op te nemen en krijgen zelden de tijd om ons te herpakken. Muziek kan die cyclus doorbreken. Ze geeft ons niet noodzakelijk nog een antwoord; soms leert ze ons iets door de vragen en het denken even te laten zwijgen.
Pics homepag @David Guttridge
Bedankt voor het fijne interview
Jah Wobble is in november 2026 live te zien in de Cactus Club, Brugge (26 november 2026)
Nederlands 
Français 
