Sinds 1994 heeft Lowsunday een sound gecreëerd die intrigeert in sfeer, precisie en diepgang. Na de geremasterde heruitgave van ‘LOW SUNDAY GHOST MACHINE’ en ‘ELESGIEM’ keerde de band afgelopen najaar terug met de ‘WHITE EP’, geselecteerd voor Postpunk.com's ‘Best of 2025’. Met nieuwe kracht ertegenaan.
De ‘BLACK EP’ barst los als de donkere tegenhanger van de ‘WHITE EP’ met gelaagde gitaren, strakke ritmes en sobere synths die thema's als isolatie, mijmering en introspectie versterken. Letterlijk een schaduwzijde van de ‘WHITE EP’
'You're so wired' ademt iets herkenbaars uit, een sound die ons terugbrengt naar onze jeugdjaren, de meer donkere zijde van post-punk. Beetje een nostalgietrip.
De muzikale sfeer is grimmig als opzwepend. Op “Shattered”en “Someone to Talk” voel je de huivering. “This is not heaven” en “Don't Want to dream again” geven een emotioneel gevoel van welbehagen. Het siert het genre.
We hebben hier een evenwicht van rauwe, scherpe shoegaze-gitaren en sobere, pulserende synths, die doen denken aan EBM en darkwave uit de jaren 80. Eigenlijk niks niewus onder de zon , maar goed genoeg om ons te intrigeren en blijvend te boeien.
https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_msOv8SkAl7jcyrdx5U54_rJl3oZQH5RAI
Tracklist: You're So Wired 04:05 Shattered 04:01 Someone To Talk To 04:09 This Is Not Heaven 04:12 Don't Want To Dream Again 03:51
Postpunk
Low sunday ghost machine black EP
"The Best Is Yet To Come" is zowel de titelsong als het debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Lise Catherine. Het album telt elf nummers, geproduceerd door Wza en gemixt door Thomas Valkiers; het is een opbeurende verzameling over hoop en nieuwe mogelijkheden creëren.
Het dromerige, hartverwarmende “Daydream” klinkt zalvend, zachtmoedig. Een mooie opener.
Het zachte timbre vocaal van Lise straalt gemoedsrust uit. En het is de aanzet naar “Special for a second”, “Scary thing” en “Ticket to the moon” . De mooie, intense aanpak voert ons naar een sprookjeswereld.
Er schuilt liefde en oprechtheid in het materiaal. Gezapigweg klinken ''Fools”, “Landmine”, “For the night”, “Lonely People” en titelsong “The best is yet to come”.
Muzikaal dromzerige sing/songwriterpop, met een folky inslag. Lise Catherine biedt ons in deze jachtige tijden een rustpunt aan. Eenvoudig, oprecht, recht vanuit het hart klinkt haar materiaal . Fijn plaatje.
Check gerust: https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_kTJUdZn2MIQv8DL8QHajKvV4Q3qBSkXcMSing/Songwriting
The best is yet to come
Lise Catherine
In 2023 studeerde jazzpianist Elias D'Hooge af aan het conservatorium. In die zomer won hij al met zijn Elias D'Hooge Trio het B-Jazz International Contest en in mei 2024 kwam hun debuutalbum 'Tales Beyond Dreams' uit … Van een droomstart gesproken!
Ondertussen heeft het trio al een hele weg afgelegd, en nu is het tijd voor de nieuwe plaat 'Glad To See You'.
Onlangs zagen we hen optreden in de Casino – Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102583-elias-d-hooge-trio-wat-een-subtiliteit-aan-prikkeling.
Subtiliteit is het sleutelwoord bij dit trio, een verhaal vertellen en muzikale prikkeling.
We horen in de 7 nummers een intense soms opzwepende groove, zijn spannend door al weerhaakjes en in de instrumentatie ervaren we een dosis humor, speelsheid en improvisatie. Instrumentaal overtuigend.
De diverse aanpak en tempowissels siert van deze virtuozen. Luister maar eens naar “Be Brave”,“Tis wadee”, “Glad to See you”, “Drowsy”, “Circulatieplan” en het afsluitende “ One More Dance". Hoedanook mooi, beeldrijk, boeiend. Sterk plaatje die durft de comfortzone van de jazz te verlaten.
Tracklist: Be Brave - Tis wadee - Carla - Humpty Dumpty - Maybe Not - Glad To See You - Drowsy - Circulatieplan - One More Dance
Poseydon werd in 1992 opgericht door Alain De Block met de ambitie om een mix van thrash- en deathmetal te spelen. De speelstijl van de band zou fans van het vroege werk van Slayer, Sepultura, Testament, … moeten aanspreken.
Doorheen de jaren heeft de band personeelswissels gekend, en zelfs even stil gelegen. In 2024 stonden ze op Wacken Open Air, een mijlpaal. Met hun eerdere plaat 'Through the gate of Hatred and Aversion' waaide er een nieuwe wind in de band, die ons positief stemde.
Nu verscheen 'Time is A River and The Waters are Red'. Wat een muzikale kanjer.
We hadden er een interview over. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102580-poseydon-wat-we-met-poseydon-nog-willen-bereiken-is-rond-die-kerktoren-weg-geraken-en-dat-we-breder-kunnen-gaan-toeren
Het zijn één voor één sterke muzikanten en hebben een overtuigende zanger/frontman Tom 'Lenny' Lenaerts, die roots heeft in de HC scene. De vocale bulderende inbreng zorgt voor een frisse wind doorheen de band en de nieuwe plaat.
“Storm” is een puike opener, met nogal wat uppercuts. De pedalen zijn sterk ingedrukt op “Poseidon” en het vlijmscherpe “Mind Intrusion”. De titelsong “Time is A River and the waters are red” luidt een 'rustpunt' in, maar de dreigende ondertoon, de rauwe tekst en die intrigerende muziek zorgen voor huivering.
De diversiteit siert. Het is een geoliede machine. “Thief of Dreams” is een klepper, ééntje van meer dan zeven minuten.
En het gaat verder met verslavende thrash metal, o.m. op “Instictive Dissonance”, het episch klinkende “With tears in my eyes” en het verbluffende “Ancestal Rites”.
Poseydon heeft een nieuwe adem gevonden met het nieuwe 'Time is A River and The Waters are Red'. We worden moeiteloos meegesleept in hun muzikale rit. Knalplaat, zondermeer
Tracklist: Storm 05:24 - Poseidon 04:50 - Mind Intrusion 03:10 - Time is a River and the Waters are Red 05:07 - Thief of Dreams 07:13- Instinctive Dissonance 04:19 - With Tears in My Eyes 03:32 - Ancestral Rites 05:02
Left Lane Cruiser - Vulkanische krachten
Achteraf vroeg iemand me hoeveel keer ik Left Lane Cruiser al aan het werk had gezien. Ik heb de teller niet bijgehouden maar ik vermoed zo'n twintigtal keer, al kan dat evengoed een grove onderschatting zijn. "Geraak je daar dan nooit op uitgekeken?" hoor ik niet-ingewijden al meteen denken. In geen geval.
Telkens wanneer ik hen ga zien kijk ik daar even reikhalzend naar uit als een kind naar Sinterklaas.
Nochtans lijkt er sinds die eerste keer in de Antwerpse Bar Mondial in 2008 niet eens zo heel veel veranderd te zijn. Maar hun drieste intensiteit weet me telkens opnieuw midscheeps te treffen.
Tweeëntwintig jaar na hun ontstaan heeft Left Lane Cruiser niets aan urgentie, explosiviteit en frisheid ingeboet. Integendeel, met een verse drummer lijken ze zelfs een nieuwe piek te bereiken.
Drummers: het blijft een heikel punt bij Left Lane Cruiser. Zanger-gitarist Freddy J IV zag er in de loop der jaren al verschillende de revue passeren: Brenn Beck (2X), Pete Dio, Johnny Revers... Sinds een paar jaar mag Rick Kinney, die ook actief is bij de instrumentale progrockband Moser Woods, de honneurs waarnemen. De eerste keer dat ik Kinney aan het werk zag, vorig jaar in de 4AD, vond ik zijn stijl nog wat gezwollen. Zeker in vergelijking met de kurkdroge aanpak van Brenn Beck, drummer van het eerste uur.
Nu ik Rick Kinney voor de vierde keer zag spelen, leek hij volledig geïntegreerd in de sound van Left Lane Cruiser, al is het evengoed mogelijk dat ik me verzoend heb met zijn uitermate explosieve spel. Explosief maar ook met veel oog voor detail waarbij de koebel, nog steeds mijn favoriete percussie-instrument, niet mocht ontbreken. Kortom, Rick Kinney lijkt goed op weg om uit te groeien tot de beste Left Lane Cruiser-drummer ooit.
Freddy J IV begon zijn set voor de gelegenheid eens zonder de gebruikelijke wagonlading bierflesjes naast zich. In de plaats daarvan stond er een gigantische maatbeker, tot aan de rand gevuld met bier. Het leek me erg onhandig om daaruit te drinken, maar Freddy kende er geen enkel probleem mee. In geen tijd was de kan leeg. Gelukkig was er nog een devote fan, "an angel" volgens Freddy, die voor verse aanvoer zorgde.
Net als twee weken eerder in Duinkerke trapte Left Lane Cruiser af met "Wild about you baby" van Hound Dog Taylor, een bijzonder rauw nummer dat het duo uit Fort Wayne, Indiana als gegoten zit. Later volgde nog een cover, "I feel like going home", niet toevallig van Muddy Waters. Samen met Hound Dog Taylor is dat immers een van de bluesmannen die bij Freddy J IV het hoogst staan aangeschreven.
Verder hoorden we niets dan eigen nummers, kris kras bijeen gesprokkeld uit het inmiddels behoorlijk omvangrijke oeuvre van Left Lane Cruiser. "We brengen zowel blues als rock", riep Freddy, wat allerminst impliceerde dat ze bluesrock speelden, of wat daar tegenwoordig voor moet doorgaan. Dit stond mijlenver af van de saaie interpretaties van de blues van artiesten als Joe Bonamassa, Walter Trout of Samantha Fish.
Net als GA-20 omschrijft hij zijn muziek als ‘heavy blues’ maar ook die term dekt volgens mij de lading niet volledig, ook al omdat 'heavy' te gemakkelijk associaties oproept met heavy metal. Ik hou het bij 'trashblues', al is ook dat geen perfecte omschrijving om die unieke sound van Left Lane Cruiser te vatten. Die sound dreef vooral op Freddy's impressionante gitaarspel. Dat klonk luid, gruizig en smerig, maar in die ogenschijnlijke puinhoop gingen verrassend knappe melodieën schuil. Naast hem roffelde Rick Kinney alsof zijn leven ervan afhing terwijl hij ons tussendoor ook nog verblijdde met een streepje mondharmonica.
Schijnbaar niet zonder enige moeite probeerde Freddy met zijn ongelooflijk rauwe strot - het leek wel alsof er grind door zijn bier gemengd was - boven die vulkanische krachten uit te torenen. "Merci beaucoup", brulde hij na elk nummer, waarna hij onverstoorbaar en begeleid door de nodige krachttermen telkens opnieuw zijn gitaar begon te stemmen. Het mocht dan al behoorlijk trashy klinken, Freddy blijft een perfectionist. Die onderbrekingen haalden weliswaar de vaart uit de set, maar zodra een nieuw nummer losbarstte was dat snel vergeten. Dit waren immers stuk voor stuk pareltjes die me de adem benamen en me een pijnlijke nek bezorgden.
Zowel oudere nummers als "Claw Machine Wizard" en "Heavy Honey" als recenter songs als "Turkey Vulture" en "River Picker" bleken erupties van gloeiende lava. Daartussen dook ook een onuitgegeven nummer op, gelardeerd met verrassend zuiver gezongen ooh-oohs. Dat stemt alvast hoopvol voor de nieuwe plaat, waar ze binnenkort werk van zullen maken. Hoogtepunten aanwijzen in een set waarin niet één mindere song te bespeuren viel, is onbegonnen werk. Al veerde ik ook hier weer op toen "Big Momma" en "Hillgrass Bluebilly" passeerden, twee nummers uit hun prille beginperiode. Terwijl het al even oude "Mr. Johnson", een ode aan hun enkele jaren geleden overleden mentor Chris Johnson, me opnieuw kippenvel bezorgde.
Een ontketend Left Lane Cruiser bleek nog maar eens een klasse apart. Daar kon zelfs een irritante asshole, die zich toch zo graag eens in de schijnwerpers wilde werken, niets aan veranderen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Sugar - Rome werd niet op 1 dag gebouwd, Sugar blies de Roma wel omver op 1 avond …
Bob Mould zette zijn schouders onder diverse muzikale projecten. Hij richtte begin jaren ‘80 Hüsker Dü op. Dit leverde een aantal baanbrekende en invloedrijke werkstukken op. De ‘ego’s’ binnen Hüsker Dü hielden het niet lang vol, in ’88 volgde een breuk. Bob Mould ging de solotoer op. Begin jaren ’90 hield hij Sugar boven de doopvont. Sugar hield het 3 jaar vol en Bob ging weer solo… Na afwezigheid van 30 jaar houdt Sugar een ‘Love You Even Still’ reünietour. En wat mogen we blij zijn dat hij België niet vergat. Sugar kwam naar de Roma, zag en overwon.
Powertrio Sugar blies de Roma omver. Reünies, jaren na datum, leveren vaak weinig of niets op, tenzij een vervelende passage… Sugar bewees het omgekeerde. De groep heeft nog niets van energie en power ingeboet.
In een mum van tijd stuwden ze 24 songs ‘Ramones-gewijs’ door onze strot. Meteen de beuk erin met 3 parels uit meesterwerk ‘Copper Blue’ uit 1992 : “The Act We Act”, “A Good Idea” (met dreigende basintro) en “Changes” zetten meteen de toon. Het publiek werd meteen bij de keel gegrepen en was meteen mee.
In het eerste deel werden nummers uit ‘Copper Blue’ netjes in blokjes afgewisseld met nummers uit ‘File Under: Easy Listening’ (zoals onder meer “Company Book”, “After All The Roads Have Led To Nowhere”, en “In The Eyes Of My Friends”). Uit reacties van het publiek bleek nogmaals hoe sterk de schijf ‘Copper Blue’ wel was en is.
Halverwege de set konden we kennismaken met 2 nieuwe nummers: “House of Dead Memomies” en “Long Live Love”. De kunst om recht-toe-recht-aan songs te schrijven is Mould duidelijk niet verleerd. Beide nummers pasten perfect in de dynamische set. Bob zelf onderstreepte de power en dynamiek door vol energie over het podium te laveren.
Het concert werd afgesloten met “Helpless”, “Gee Angel” en het onvermijdelijke “If I Can Change Your Mind”, de meest melodieuze en toegankelijke song uit de set. Heb ik iets gemist? Mijn favoriet “Fortune Teller” ontbrak, maar wie ben ik op het hen kwalijk te nemen…
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Sugar
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9627-sugar-14-06-2026?Itemid=0
J. Robbins (support-act)
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9628-j-robbins-14-06-2026?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Delta Bombers - Great Gigs In The Park 2026 - Wat een energie, een ware tsunami
De Casino organiseert regelmatig rockabilly/rock’n’roll/hillbilly avonden. Met succes! Ook tijdens de GGITP komt het rockabilly genre aan bod. Vanavond met The Delta Bombers. Het park was goed gevuld, en hier hadden we de indruk dat het volk er vroeg bij was om vooral die support-act aan het werk te zien , The Bridge City Sinners.
Hoedanook de energie droop er van af, een ware tsunami!
The Bridge City Sinners (****1/2) is een Amerikaanse band die de rauwheid van het genre combineren met folk en punk, en voegen er wat zwarte humor aan toe. Een brede aanpak die boeit. De aanstekelijke banjo geeft net die folk inslag en is telkens de aanzet tot een wervelend feestje. Weerbarstig, eigenzinnig, overtuigend klinken ze. Het publiek geniet en laat zich gaan op hun muziek.
Een leuke boel dus. De zangeres zoekt telkens haar publiek op, wat uitermate werd geapprecieerd. Niet te verwonderen dat er heel wat volk aan de merchandise stand stond. Een fijne response voor de band.
The Delta Bombers (****) komen uit Las Vegas. Dit is rockabilly die swingt en stampt, maar de band moest hier vanavond inspanning leveren om het publiek voor zich te winnen … We kregen stevige uppercuts in hun kenmerkende rockabilly (vanuit die jaren 50), gekruid door delta blues, rock’n’roll en punk.
The Delta Bombers brachten dus een stevige, energieke en opwindende set. De rauwe zang, de dynamische podiumprésence van frontman Pip Hancox (Guana Batz) en de enthousiasmerende band zorgden net voor ontspannende, hitsende , opzwepende, stomende momenten.
Ze toonden aan dat rockabilly nog even springlevend is.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Wolvennest, Zaal Goedleven, Gent (Oostakker) op 13 juni 2026 – Pics
Wolvennest is een occult muziekcollectief dat elke liveshow transformeert tot een hypnotisch ritueel vol duistere psych/doom, bezwerende synths en transcendente energie - een ervaring die je moet ondergaan.
Met optredens op legendarische internationale festivals en hun nieuwe dubbele LP ‘Procession’ tillen ze hun unieke ceremonie van chaos, licht en duisternis naar een zeldzaam intens niveau. Hypnotiserende dark rock en rituele soundscapes van een internationaal gelauwerde Belgische band. Uniek!
(bron: Muziekcentrum, Goedleven)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9620-wolvennest-13-06-2023?Itemid=0
Org: Muziekcentrum Goedleven, Gent (Oostakker)
Garbage, OLT Rivierenhof, Deurne op 13 juni 2026 – Pics
Garbage kwam met een nieuwe tour en recent album naar OLT Rivierenhof …
Garbage streek neer in ons landje voor een uniek concert. De iconische band rond Shirley Manson en Butch Vig brengt een openluchtshow vol energie, karakter en de onmiskenbare Garbage-sound.
Garbage kwam met hun recent uitgebrachte album ‘Let All That We Imagine Be The Light’ ( 2025) en de singles "There's No Future in Optimism" en "Get Out My Face AKA Bad Kitty". Het album, hun achtste studio album, ontstond in moeilijke omstandigheden. In augustus 2024 werd Shirley Manson gedwongen haar optredens te staken na een oude heupblessure die opvlamde. Tijdens haar herstel stuurden de andere bandleden muzikale 'cadeautjes' per e-mail, en deze periode van kwetsbaarheid en herstel inspireerde het nieuwe album, dat kwetsbaarheid, hoop en verbondenheid viert.
De muziek van ‘Let All That We Imagine Be The Light’ is filmisch, dramatisch en vol sfeer, met teksten die persoonlijke verhalen en reflecties op het menselijk bestaan combineren met de kenmerkende Garbage energie. Shirley Manson beschrijft het album als een viering van veerkracht en de schoonheid van menselijke imperfecties.
In 2026 staat Garbage op bijzondere podia, met o.m. Skunk Anansie in de UK. Het optreden in Antwerpen was één van de weinige Europese stops en een unieke kans voor fans om de band nog eens ive te zien in het prachtige OLT. Een set vol klassiekers zoals "Only Happy When It Rains", "Stupid Girl", "I Think I'm Paranoid" en "Push It", afgewisseld met nieuwe nummers van het album.
Dertig jaar na hun debuut laat Garbage zien dat ze nog altijd springlevend, relevant en muzikaal scherp zijn.
(bron: FKP Scorpio)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Garbage
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9626-garbage-13-06-2026
Tsar B
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9625-tsar-b-13-06-2026
Org: FKP Scorpio (ism OLT Rivierenhof, Deurne)
Psychonaut - Great Gigs In The Park 2026 – Wat een emotionele pletwals
Het is altijd leuk om bands die je vanaf het prille begin volgt te zien groeien tot de absolute top. Neem nu Psychonaut, die we reeds volgen sinds hun eerste album 'Unfold the God Man'. Ze hadden intussen , sinds 2011, al een mooi parcours afgelegd. Zowel op plaat als live wisten ze ons reeds omver te blazen.
Met de nieuwe plaat 'World Maker', uitgebracht in 2025, zijn ze al een tijdje op toer. We hadden nog niet de kans gekregen hen live te horen met het nieuwere werk, dus het was nu de uitgelezen kans op Great Gigs In The Park.
We kunnen zeggen achterna, wat een emotionele pletwals!
Eerst kregen we de Bloed (*****). Deze band ontpopte zich op Dunk!festival nog tot één van de ontdekkingen van het festival. Over hun optreden schreven we: ''Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden". De sound bouwt op en ondergaat heel wat tempowissels. Bloed past perfect in een donkere club, met een zekere intimiteit om ons heen.
Op de Kiosk misten we een beetje die kenmerkende sfeer, gezien het in openlucht was én nog niet donker was. Toch kregen we van het trio een intense trip. We waren diep onder de indruk van de indringende screams, het verbluffende drumwerk en de elektronische sounds, met ruimte voor enig experiment. Mystiek en duisternis, dat is de muzikale troef van Bloed!
Psychonaut (*****) hoeft eigenlijk niks meer te bewijzen. Opnieuw wisten ze in hun genre grenzen te verleggen. De nieuwe nummers kwamen hard binnen, omdat ze persoonlijk raken. Het omgaan met verlies, pijn en leed kregen we vanuit een song als “Endless Current”, rauw, meedogenloos, gevoelig. Intens, intiem, headbangend.
Psychonaut is trouwens een band die de lijn tussen vertwijfeling en hoop weet weer te geven, binnen een donker kader. Ook op songs als “Origins” en “Endless Erosion” van de recente plaat.
De oudere songs kleven als klodders aan de ziel. De wereld van duisternis, biedt altijd een licht aan het einde van de tunnel. Luister maar eens naar de absolute hit van Psychonaut, “The Fall of Consciousness”. Het is een bloemlezing van hun materiaal. Wat een intro en de screams tussen pijn en frustratie door twee stemmen. Bombastische, epische, scherpe riffs en drumwerk, dat letterlijk door je heen gaat . Schitterend. Maar met “You are the sky/Everything else is just weather” twee songs van hun laatste, die in elkaar overvloeien, weten ze dit ook te evenaren. Zanger Thomas Michiels vertelde al dat deze song (en album) een heel persoonlijke was voor de band. Emotionele mokerslagen werden hier toegediend. We lieten ons meevoeren in hun intensiteit, rauwheid en subtiliteit. De ganse set door! Overtuigend mooi hoe oud en nieuw elkaar vonden. Wat een emotionele pletwals!
Setlist: And You Came With Searing Light - All Your Gods Have Gone - Endless Currents - All I Saw as a Huge Monkey - Violate Consensus Reality – Interbeing - Origins - Endless Erosion - The Fall of Consciousness - You Are the Sky/Everything Else Is Just the Weather
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9624-psychonaut-12-06-2026
Bloed
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9623-bloed-12-06-2026
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Orkesta Mendoza - Great Gigs In The Park 2026 - Zwoele danspasjes in de regen
Great Gigs In The Park in het gezellige park in de Casino, Sint-Niklaas start naar goede gewoonte met een gratis avondje. Deze keer werden twee bands uitgenodigd die zorgen voor een Zuiders sfeertje, perfect passend bij een zwoele nacht. Helaas lieten de weergoden de organisatie in de steek, het was eerder kil en zelfs regenachtig … Maar dat lieten beide acts en het publiek niet aan hun hart komen. Meer nog Orkesta Mendoza zorgde voor zwoele danspasjes in de regen, en deed de regen verdwijnen op het einde van hun set.
Door het kwakkelweer kreeg het voorprogramma Twanguero & The Tucsonians (****) amper een handvol geïnteresseerden voor zich. Een deel van het publiek stond achteraan en ook de café stond goed gevuld tijdens dit concert. Nochtans loonde het de moeite hen live mee te maken.
In de biografie lazen we: ''Diego García, aka Twanguero, mixt Spaanse roots met rock-'n-roll, Latin vibes en Americana. Flamenco op elektrische gitaar? Hij doet het gewoon. Op zijn Gretsch vermengt hij Mexicana, rockabilly en rauwe blues tot een broeierige, eigenzinnige sound”.
Twanguero & The Tucsonians tekenden voor een Latijns-Amerikaans dansfeestje. Eerst stond Diego alleen op het podium met akoestische gitaar. Hij vertelde gezapige verhalen over zijn songs. Hoe hij de inspiratie vond voor een song in het regenwoud, bij het horen van zingende vogels bijvoorbeeld, en hoe hij dat daadwerkelijk speelt en uitbeeldt op zijn gitaar. Mooi. Als full band kregen we een opzwepende vollere sound; de viool bracht meer schwung . Twanguero & The Tucsonians won het publiek voor zich en enkelen waagden zich aan een eerste danspas in de regen. Schitterend.
Orkesta Mendoza (****) kreeg meer publiek voor zich. De band is gekend voor z’n wilde feestjes in de Casino en heeft dus een reputatie opgebouwd. Het zijn sterke muzikanten, multi-instrumentalisten die moeiteloos van instrument wisselen. Ze zijn op elkaar ingespeeld, zorgen voor verrassende wendingen, tempowissels en betrekken het publiek bij de songs door de dansspieren te prikkelen, in een ongedwongen sfeer en in een speels, gezapig karakter. Sommige muzikanten, waaronder de violist, zoeken het publiek letterlijk op. De aanstekelijk accordeon geeft kleur.
De inbreng van eelk is even belangrijk en Sergio Mendoza (ook bekend om zijn samenwerking met een Calexio) is één van de schakels.
Een leuk, ontspannend, wervelend, zwoel feestje is dan ook het gevolg. De kilte werd moeiteloos omgebogen naar een warme uitstaling door die sound en enthousiasme
Hier hadden we een unieke versmelting van een klassieke Cubaanse bigband en moderne indie rock. Zwoele danspasjes in de regen dus , én die regen werd op het eind van de set verdreven.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Joan As Police Woman – Nummers zijn als een pak dat je laat aanpassen. Ik ben ook volwassen geworden, ik wilde nieuwe arrangementen van de nummers aanbieden
Joan As Police Woman is sinds de start van haar soloproject in 2004 een geprezen muzikante en producer, die wordt omschreven als ‘de coolste vrouw in de pop’ (The Times) en ‘één van de beste muzikanten van de 21e eeuw’ (The Economist). Met nieuwe arrangementen van de nummers van haar debuutalbum ‘Real Life’, dat 20 jaar geleden uitkwam, verschijnt dit nieuwe album binnenkort op 12 juni via Reveal Records.
Het was een eer als grote fan een leuk, ontspannen gesprek te hebben met Joan over de twintig jaar muzikale carrière, waarom ze besloot dit album opnieuw onder de loep te nemen, haar ambities en toekomstplannen.
CD net uit Real Life Evolution
Ik zag je voor het eerst live in 2007 op Rock Werchter. Je had net je eerste album uitgebracht in 2006; ik was volledig onder de indruk. Wat is voor jou persoonlijk het grootste verschil tussen hoe je was in het begin en hoe je nu bent?
Ik heb tussen dat eerste album en nu verschillende platen uitgebracht. Ik voel me meer op mijn gemak nu ik weet dat ik iets heb wat mensen willen; ik hoef mezelf niet meer te ‘bewijzen’. Muziek maken en delen geeft me een gevoel van verbondenheid, en door de gevoelens die ik met anderen heb gedeeld, voel ik me minder eenzaam. Ik denk dat dat het grootste verschil is met twintig jaar geleden.
Als je terugkijkt op die tijd, zijn er zaken die je nu anders zou doen, nu je weet wat je weet
Daar hou ik me niet echt mee bezig. Ik heb niet zo’n gevoel van ‘hoe het had kunnen zijn’ en dat soort dingen. De dingen die ik als ‘fouten’ beschouw, maken het leven uiteindelijk tot wat het is. Daar kun je niets aan veranderen, maar je kunt wel proberen dingen nu te veranderen op basis van wat je nu weet. Anders zou het gewoon fantasie zijn. Dingen gebeuren zoals ze gebeurd zijn. Ik hou echt van de realiteit… De realiteit is voor mij magisch genoeg.
Er zijn alweer zo'n vijf jaar verstreken, maar: heeft de hele COVID-periode je als artiest op enige wijze beïnvloed?
Ik heb tijdens die COVID-periode eigenlijk een paar platen gemaakt – “The Solution Is Restless” in 2021 en daarna “Cover Two” in 2020.
Ik heb me steeds afgevraagd hoe je die dunne lijn tussen pop en alternatieve muziek kunt blijven bewandelen (net zoals mijn grote idool David Bowie het deed). Was het toen een bewuste keuze van je? En is het vandaag de dag nog steeds zo?
Geweldige vraag! Voor mij is ‘genre’ een heel verwarrend woord. Muziek is muziek. Ik begrijp dat mensen het leuk vinden om dingen te categoriseren en in verschillende hokjes te plaatsen om hun gedachten op orde te houden. Ik doe het ook. Maar bij muziek overlapt alles zo erg dat ik het moeilijk vind om de meeste muziek als slechts één genre te zien. Wat betekent ‘alternatief’ bijvoorbeeld? Dat gezegd hebbende, is het antwoord nee: ik heb nooit bewust gekozen om muziek op een bepaalde manier te laten klinken. Ik maak het gewoon zodat het voor mij goed klinkt. En ik ben het met je eens: David Bowie is een van de groten.
Je hebt besloten de nummers van je debuutalbum opnieuw op te nemen. Waarom precies? Hoe is het idee ontstaan?
Ik had besloten om een tournee te organiseren ter ere van het twintigjarig jubileum van mijn debuutalbum ‘Real Life’, waarbij ik het hele album live zou spelen. Ik vroeg me af of het opnieuw opnemen van de nummers ze toegankelijker zou maken, aangezien ik niet kon verwachten dat mensen het eerste album zomaar opnieuw zouden kopen. Het punt is dat deze nummers in de loop der tijd echt zijn veranderd. Nummers zijn als een pak dat je laat aanpassen. Maar ik ben ook volwassen geworden. Dus ik wilde nieuwe arrangementen van deze nummers aanbieden. Het voelde ook alsof ik mijn eigen nummers herontdekte door dat te doen.
Zijn er tegenwoordig ook meer technische mogelijkheden om nummers te ‘updaten’? In de studio kun je veel meer doen dan vroeger...
Ik heb nu mijn eigen opnamestudio, dus het is veel makkelijker, ja. Het is veel makkelijker om muziek te maken dan vroeger, met alle mogelijkheden die we nu hebben.
Wat die samenwerkingen betreft: het zijn allemaal indrukwekkende muzikanten, maar één springt er toch een beetje uit... Iggy Pop, een van mijn weinige vroegere idolen die nog in leven zijn. Ik vond dat hij klinkt als Nick Cave op dat nummer dat jullie samen uitwerkten (en dat is een compliment).
Zeg je dat Iggy Pop klinkt als Nick Cave? Wat dacht je ervan als Nick Cave klinkt als Iggy Pop? Ik ben dol op Iggy's zangstem. We weten allemaal dat hij kan schreeuwen en tieren, maar als hij bijvoorbeeld ‘The Passenger’ zingt, zit er iets magisch in zijn stem. Zijn stem is absoluut een van mijn favorieten.
Ik hou van je debuut en ik vind de ‘herwerkte’ versie van het album net zo goed klinken, in zekere zin zelfs nog beter. Wat is volgens jou het grootste verschil?
Ik heb dit album in een kort tijdsbestek opgenomen. Ik heb het in twee maanden opgenomen. En aan het origineel heb ik waarschijnlijk meer dan een jaar gewerkt, terwijl ik op tournee was met Rufus Wainwright. Toen ik thuiskwam, ging ik de studio in, dus dat is misschien wel het grootste verschil... het tijdsbestek.
Denk je dat het moeilijker zou zijn geweest om naam te maken met dat prachtige debuutalbum als je het vandaag zou uitbrengen? De markt is er niet kleiner op geworden
Dit is een vraag die ik niet kan beantwoorden, want proberen de muziekindustrie te manipuleren is als proberen de loterij te winnen. Het is in feite onmogelijk. Er zijn zoveel variabelen die bepalen of iets succesvol is of niet. Tijd, plaats, trends, politiek, enzovoort, en daar heb ik geen controle over. Het enige waar ik controle over heb, is de muziek, en alleen de muziek.
Het voelt eerlijk gezegd alsof dit album ‘een nieuw begin’ is. Betekent dit dat er ook een nieuw album met nieuwe nummers op komst is?
Ik ben inderdaad bezig met het opnemen van nieuwe nummers en er komt binnenkort een nieuwe plaat uit. Dus ja!
Heeft de situatie in Amerika (en de wereld) invloed op de manier waarop je nummers schrijft? Ik las ergens van je dat het een beetje moeilijk is om nummers over ‘liefde’ te schrijven in deze tijden…
Alle nummers die ik heb geschreven gaan over de situatie waarin we ons nu bevinden. Het is pijnlijk om te zien hoe ons land (en de wereld) de mensenrechten met voeten treedt, hoe mensen verdwijnen en zo. Ja, daar ga ik zeker over schrijven.
Ik herinner me dat er tijdens de Vietnamoorlog overal protestliederen werden gemaakt. Nu gebeurt er regelmatig wel iets rond de oorlog in Iran … En toch heerst er stilte … Er zijn niet zo veel protestliederen. Wat denk je zelf?
Door het internet en sociale media zijn mensen meer van elkaar vervreemd geraakt. Over het algemeen voelen mensen zich ongemakkelijk bij interactie met anderen. En de reis waaruit het leven nu bestaat, is dat gevoel van ongemak, en het uitzoeken van het ‘waarom’ en, bovenal, het onder ogen zien ervan. Dat is de essentie van het leven. Meestal komt dit doordat je bang bent; angst is de basis. Het is de basis van het mens-zijn. Als je je angsten durft te confronteren, zul je een veel beter leven leiden. Maar er is een propagandacampagne gaande die ons vertelt dat we simpelweg bang moeten zijn voor mensen die we niet kennen. Toch zijn we in wezen allemaal dezelfde persoon. Het is absurd en onbeschrijfelijk wat er is gebeurd dat mensen tegenwoordig zo laf zijn; we hebben echt een golf van gemeenschapszin nodig.
En waar ben je op dit moment mee bezig?
Ik heb video's opgenomen met mijn trio https://www.youtube.com/watch?v=25cW-mONIW4&t=4s en we hebben de afgelopen maanden, in de aanloop naar het album, elke maand een video uitgebracht. En dat zijn echt prachtige documenten van wat ik live doe. Je kunt ze bekijken op: https://www.youtube.com/channel/UCWFttOTGTtbx613rd9NgTCQ . Op 12 juni brengen we het album uit en gaan we op tournee.
Ik zie ook dat jullie op tournee gaan. Gaan er artiesten met jullie mee op tournee? Zoals Iggy Pop? Wordt het trouwens steeds moeilijker om door Europa te touren?
Nee, dat zou onmogelijk zijn voor de andere artiesten om met ons trio mee op tournee te gaan. Wat je andere vraag betreft, het wordt inderdaad steeds duurder. Ik heb begrepen dat je mijn trio zelf ook in november in Brugge kunt zien. https://www.cactusmusic.be/NL/Concerten/Kalender/joan-as-police-woman
Wat zijn volgens jou de grootste verschillen vergeleken met 20 jaar geleden?
Er zijn tegenwoordig zoveel manieren om muziek te maken. Ook goedkope manieren om muziek te maken en in je eigen opnamestudio kun je een geweldig geluid bereiken. Qua communicatie kun je tegenwoordig alles via sociale media doen. Dat is ook makkelijker. Het is ook makkelijker om bestanden naar elkaar te sturen. Krystle Warren zingt bijvoorbeeld op het album en zij was in Parijs. Ik stuurde haar het nummer en ze kon thuis haar zang opnemen en de bestanden naar mij sturen. Dat is zeker een groot verschil met 20 jaar geleden.
Ben je niet bang dat AI in deze ‘snelle tijden’ de plek van echte artiesten zoals jij zal overnemen?
Daar ben ik niet bang voor. Weet je, ik hou ervan om muziek te maken. Ik hou ervan om emoties te delen, en van muziek die door mensen is gemaakt. Ik voel geen emoties bij de muziek die door AI wordt gemaakt. En ik voel er geen menselijkheid in. Menselijkheid en emoties zijn onvervangbaar, dus ik maak me persoonlijk geen zorgen dat AI dit zal overnemen. Het zal nooit hetzelfde zijn als kijken naar mensen die op het podium optreden.
Je hebt bijna alles bereikt en het lijkt erop dat je niets meer te bewijzen hebt. Heb je toch nog bepaalde doelen of ambities?
Ik ben nog steeds ontroerd door het proces van muziek maken. Het is magisch. Ik ben erg enthousiast over het uitbrengen van oude nummers, en ook over het uitbrengen van nieuwe dingen. Ik zou het geweldig vinden als mijn muziek de wereld zou kunnen veranderen. Ik heb zelfs het gevoel dat ik dat kan. Ik kijk ernaar uit om te zien wat ik, en anderen, kunnen doen om ons door deze tijd heen te helpen. Samen… dat is een ambitie die ik nog steeds koester.
Natuurlijk is er nog tijd voor -je bent nog jong-, maar wanneer denk je dat je ermee stopt?
Ik heb geen idee, en ik denk dat ik het wel zal merken als het zover is. Leonard Cohen trad op tot hij ongeveer 80 jaar oud was. En Iggy Pop is nu 78 en staat nog steeds op het podium, dus ik ga ook door zolang ik kan en zie wel wat er gebeurt.
Bedankt voor het fijne gesprek… Ik kijk ernaar uit je eindelijk weer live te zien in België. Het is veel te lang geleden
Pics homepag @Judi Rosen
Check het album
Bandcamp https://joanaspolicewoman.bandcamp.com/track/i-defy-feat-krystle-warren-real-life-evolution-version
'Real Life Evolution' album https://revealrecords.lnk.to/reallifeevolution
Spotify https://open.spotify.com/artist/6PBv8t9YTLggA9ZMwpeoqj
11 nov 2026 – Cactus Club, Brugge
www.cactusmusic.be
The Story So Far, Drain, Trix, Antwerpen op 9 juni 2026 – Pics
THE STORY SO FAR
Met een nieuw album onder de arm keert The Story So Far terug naar wat ze het best doen: scherpe pop-punk, rauwe emotie en songs die meteen blijven hangen.
The Story So Far is een Californische pop punkband uit Walnut Creek die sinds 2007 moeiteloos emotie, energie en eerlijkheid weet te combineren. Wat begon als tienerexperiment groeide uit tot een band waarin fans zich al jaren herkennen. Van de onverwoestbare anthems op "Under Soil and Dirt" tot de rauwe, persoonlijke nummers op hun nieuwste album "I Want To Disappear".
Op "I Want To Disappear" laat frontman Parker Cannon zich volledig zien. Het album draait om verlies, persoonlijke groei en het durven voelen, geïnspireerd door het overlijden van zijn vader en het herontdekken van zijn liefde voor muziek. Het resultaat is intiem en oprecht, maar nog steeds doorspekt met de energieke hooks waar de band bekend om staat.
TSSF shows bruisen van meezingmomenten, ongebreidelde energie en een gevoel van samenhorigheid, alsof je samen met vrienden in een kelder staat te headbangen.
DRAIN
DRAIN uit Santa Cruz, Californië, is hardcore zoals het hoort: chaos, plezier en energie tot het dak eraf gaat. Sinds 2014 slingeren frontman Sammy Ciaramitaro, gitarist Cody Chavez en drummer Tim Flegal rauwe riffs en catchy hooks de wereld in, terwijl stagedivers en crowdsurfers standaard onderdeel zijn van elk optreden.
Hun Epitaph-debuut 'Living Proof' bewijst dat hardcore niet alleen keihard kan zijn, maar ook persoonlijk, oprecht en hilarisch goed. Met invloeden van thrash, punk en de rijke Californische hardcoregeschiedenis, plus samenwerkingen met artiesten zoals Shakewell, nodigt DRAIN iedereen uit om mee te feesten. Van de eerste riff tot de laatste pit.
(bron: Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Story So Far
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9622-the-story-so-far-09-06-2026
Drain
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9621-drain-09-06-2026
Org: Trix, A’pen
Een heel bekend nummer coveren is een dubbeltje op z’n kant. Voor de ene luisteraar moet je er minstens zelf nog iets aan toevoegen, voor de andere moet je heel dicht bij het origineel blijven, uit respect.
Yerra Yerra kiest voor de eerste optie. “Mad About You” van Hooverphonic hebben ze zowat helemaal vertimmerd. Muzikaal dan toch. Aan de lyrics raken ze niet of nauwelijks. Wel zitten er blikken ritmes, dreigende synths, een riffje dat gepikt is van The Cure en – op het einde - een splijtende gitaarsolo in hun versie.
Misschien zal niet iedereen blij zijn met deze cover, maar Yerra Yerra zet deze song wel helemaal naar hun hand. Ze laten zien wat ze in huis hebben, lef en talent. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=I10VQzS-AoM
Nederlands 
Français 
