The Ex - Drie meedogenloze gitaren in de frontlinie
Het werd een heel mooie avond in De Zwerver hoewel ik toch wat meer volk had verwacht voor een monument als The Ex. Maar de groep uit Amsterdam was natuurlijk al enkele keren met exact dezelfde show, waar geen millimeter van wordt afgeweken, in het land te zien geweest.
De zaal werd dan maar geruild voor de foyer en dat bleek de perfecte setting: The Ex klonk er intenser dan ooit.
Maar eerst zorgde Frankie Traandruppel voor een gesmaakt aperitief. Frankie Traandruppel (genoemd naar het nummer "Frankie Teardrop" van Suicide) is het alter ego van Lee Swinnen, nog steeds de zoon van Guy. Met de succesvolle groepen Tubelight en Double Veterans haalde Lee Swinnen in de jaren 2010 de Belgische garagerock mee uit het slop.
Na de coronaperiode volgde een drastische koerswijziging en koos hij voor het slaapkamerproject Frankie Traandruppel. In zijn eentje maakte hij ondertussen drie albums waarvan ‘Translation is key’ uit 2025 de meest recente is, naast een hele reeks singles en EP's.
Live laat hij zich bijstaan door bassist Bart Weyens (Statue) en drummer Noah Melis ( Bed Rugs, Borokov Borokov, Olden Yolk, Shy Dog en The Porn Bloopers).
Een nonchalant ogende Frankie Traandruppel opende zijn set meteen raak met "It's alright (now)", een single van enkele jaren geleden. Het deed me denken aan The Velvet Underground en dat zou die avond zeker niet de laatste keer zijn.
Met hun drieën brachten ze heerlijk loom rammelende garagerock/pop waarin ik af en toe ook de slackerrock van Pavement hoorde sluimeren. In het van de recentste plaat afkomstige ‘Pop’ leek dan weer de geest van The Beach Boys rond te waren. Een enkele keer werd het gaspedaal wat dieper ingedrukt maar het punky "Working retail" kon toch moeilijk tot de hoogtepunten gerekend worden.
Slotsong "Sad trip" hoorde daar duidelijk wel bij. Als de stelling waar ik vroeger sterk in geloofde - dat een groep staat of valt met de kwaliteit van hun traagste song - enige waarheid bevat, dan zit het meer dan goed voor Frankie Traandruppel.
Vorig jaar zag ik The Ex nog op Les Nuits Botanique, waar ze zowel Mclusky als The Jesus Lizard het nakijken gaven. Daarvoor hadden ze niet eens een 'best of' nodig. Nee, ze speelden gewoon hun volledige pas uitgekomen plaat van begin tot eind.
Dat kunstje werd in De Zwerver nog eens overgedaan, waar opnieuw bleek hoe sterk ‘If your mirror breaks’ wel is. Deze muziek klinkt zo urgent dat een déjà vu gevoel geen kans krijgt.
Opnieuw werd het van de eerste tot de laatste seconde een feest voor wie houdt van punk, verrijkt met invloeden uit zowel noise, folk, etnische muziek als jazz.
De set werd geopend met "Beat beat drums", een explosie van ritmes met Bo Diddley als leidraad en waarin Terrie Hessels zijn aftandse gitaar te lijf ging met een drumvel. Terrie Hessels, de enige die er van bij het begin bij was en inmiddels de zeventig gepasseerd, dartelde nog steeds als een jong veulen over het podium. De tijd lijkt geen vat op hem te hebben en het aanstekelijke enthousiasme dat hij blijft uitstralen tref je zelfs bij jonge groepen zelden aan.
De rusteloze interactie tussen de drie gitaren was adembenemend. De bizarre, meedogenloos hamerende gitaren van Hessels en Andy Moor in combinatie met het wat conventionelere spel van Arnold de Boer, waarin af en toe wat Afrikaanse invloeden doorsijpelden, vormden een constante bron van vuurwerk. Opvallend daarbij was de afwezigheid van de gebruikelijke effectpedalen. The Ex blijft zweren bij het ambachtelijk creëren van geluidseffecten door de snaren op spectaculaire wijze met allerhande vreemde voorwerpen te manipuleren zoals ook Sonic Youth dat destijds deed. De zang van de Boer mocht dan al wat monotoon klinken, ze bleef mede dankzij de soms verrassende woordkeuzes een dwingende aanwezigheid.
Ten slotte was er nog Katherina Bornefeld, enigszins verscholen in het halfduister achteraan het podium, die met haar stuwende, non-conformistische drumspel de motor soepel draaiende hield. Toen ze haar drumstel even verliet om vooraan "Wheel" te zingen, leverde dat misschien niet het beste nummer van de avond op, maar het was haar van harte gegund en zorgde bovendien voor een welgekomen rustpunt.
Daarna ging het weer crescendo en raakte het publiek steeds meer in de ban, wat vooraan het podium leidde tot uitzinnige danstaferelen. Het kookpunt werd definitief bereikt met "Great", een toepasselijk getiteld en onontkoombaar anthem vol wervelende gitaren en drieste drums. Toen hield een dolenthousiaste Herr Seele het niet langer uit: hij stormde het podium op en hing zijn stropdas om de hals van Katherina Bornefeld.
Uiteraard kon een bisnummer in deze jubelstemming niet ontbreken. Eerst kregen we "The heart conductor", dat na lang aandringen gevolgd werd door "Soon all cities", twee nummers uit hun voorlaatste plaat ‘27 passports’.
Achteraf kon men zich nog vergapen aan een enorme merchandisetafel waarop minstens zestien verschillende platen uitgestald lagen.
The Ex lijkt momenteel werk te maken van een heruitgave van haar volledige catalogus op vinyl. Daardoor drong de vraag zich op waarom er geen nummers uit die heruitgebrachte platen op de setlist stonden. Jammer misschien, maar ook zonder die nummers bleef dit een imposante set.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
SCHNTZL - Schemerzone tussen improvisatie en experiment
Het duo SCHNTZL wordt richting 'jazz' geduwd, maar heeft heel wat in z’n mars. De twee weten doorheen de jaren grenzen in het genre te vervagen en horen overal muzikaal thuis. Ze balanceren in de schemerzone tussen improvisatie en experiment.
Hendrik Lasure (piano, elektronica) en Casper Van De Velde (drums, elektronica) hebben een nieuwe plaat uit, 'Fata Morgana' via VierNulVier Records. Op ‘We Are Open’ in de Trix zagen we hen een soort huiskamersfeer creëren en zweepten hun sound op met drums en piano.
In de N9, Eeklo deden het nog eens over, het werd een intieme avond om opnieuw die huiskamersfeer te creëren, trouwens meer en meer de perfecte voor SCHNTZ er te vertoeven.
Om dat plaatje compleet te maken, mocht het trio Nagløed (*****) beginnen. Op een soort vloermat met gitaar, drum en piano. Nog meer intimiteit, die bovendien perfect past bij hun muziek. Het Gentse trio bestaat uit Dillian Fevry (elektrische gitaar en zang), Andreas Lagrou (drums) en Matthias Dewilde (elektronica en toetsen). Recent brachten ze hun tweede plaat uit ''Everything Is In Everything', een pareltje vol intens mooie rustpunten die je tot een gemoedsrust brengen.
Live kregen we een emotioneel beladen klankkleur, sober maar niet somber. De zachte cimbalen en de dromerige piano klank verrasten met enkele pakkende mooie zanglijnen die de gevoelige snaren raakten . Bevreemdend mooi sloten ze af, met een zeker ‘zen’ gevoel. Een
intens, overweldigend gevoel van welbehagen in die intimiteit. Magische start van de avond.
De podium opstelling bij SCHNTZL (*****) was gewoonweg verbluffend. Twee soort reuzegrote nachtlampjes stonden aan elke hoek van het podium met ledverlichting en alles eraan verbonden. Het deed die huiskamersfeer opborrelen naar een heus feestje in de slaapkamer. Want Schntzl houdt intimiteit en alle registers opentrekken, waar nodig.
door de chaotische brij aan rusteloze piano, elektronica en drum/percussie.
Chaos met een lijn …
Sterk hoe zij elkaar weten aan te voelen en aan te vullen, en binnen die context andere wegen opzoeken. Het leukste is dat de band die grijze zone opzoekt tussen vele uitersten. Heel wat onverwachtse boeiende wendingen die jazz met vele genres verbindt.
Op een klein uurtje - het was een vrij korte set - slaat SCHNTZL ons compleet murw. Elk nummer had zijn muzikaal idee, het maakte er een bijzonder concert van. Wat een magie.
Hoe leuk en spannend was het, continu te kunnen vertoeven in de schemerzone tussen improvisatie en experiment!
Pics homepag @Jurgen Dhont
Organisatie: N9, Eeklo
Flotsam and Jetsam, DVG Club, Brugge op 3 juni 2026 – Pics
Flotsam and Jetsam is de legendarische thrashmetalband uit Phoenix, Arizona, opgericht begin jaren 80. De band is historisch bekend omdat het de springplank was voor bassist Jason Newsted, die de band in 1986 verliet om zich bij Metallica te voegen na de dood van Cliff Burton.
Het debuutalbum ‘Doomsday For The Deceiver’ is ondertussen een klassieker geworden. Eric A.K. Knutson (zanger) is vandaag nog het enige originele lid.
Ondertussen bereikten ze al meer dan 15 albums, waarvan het laatste dateert van dit jaar “Rats in the Temple”.
In de DVG club kregen we voornamelijk werk te horen van ‘Doomsday For The Deciever’ (1986), ‘No Place For Disgrace’ (1988), ‘When the Storms Comes Down’ (1990), Drift (1995), ‘Flotsam and Jetsam’ (2016) en ‘The End of Chaos’ (2019).
7 juni zijn deze te zien op het South of Heaven festival in Nederland.
Setlist: Hammerhead - Dreams of Death - Iron Maiden - She Took an Axe – Primal - Brace for Impact - Smoked Out - A New Kind of Hero - I Live You Die - Demolition Man - Suffer the Masses - No Place For Disgrace
Neem gerust een kijkje naar de pics
Flotsam and Jetsam
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9615-flotsam-and-jetsam-03-06-2026?Itemid=0
Razorblade Messiah
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9616-razorblade-messiah-03-06-2026?Itemid=0
Organisatie: DVG, Kortrijk
Poly-Math - Hoewel we complexe verhalen niet echt instrumentaal kunnen overbrengen, geven we onze muziek graag een thema rond een onderwerp, waar we op dat moment in opgaan
Poly-Math is een instrumentale progressieve en math-rockband uit Brighton, Londen, opgericht in 2012. Ze staan bekend om hun technische, donkere en energieke composities die elementen van post-rock en punk combineren met complexe ritmes. Daardoor kun je hun muziek niet in een hokje duwen.
Onlangs kwam er een nieuwe plaat uit ‘Something Deeply Hidden’ een meesterwerk! We hadden hierover een fijne babbel met bassist Joe Branton, en polsten uiteraard naar verdere plannen en ambities.
CD net uit Something Deeply Hidden
De band bestaat al sinds 2013 – Een kort overzicht van de ‘goede’ en ‘minder goede’ tijden?
Ja, natuurlijk. we maken nu al zo'n 13 jaar samen muziek. We zijn begonnen als een trio, we zijn ook een tijdje een kwintet geweest, en een kwartet. Oorspronkelijk was de band een nevenproject van onze gitarist, Tim Walters. Hij was destijds de drummer van Monsters Build Mean Robots en hij was op zoek naar een uitlaatklep om gitaar te spelen. We zijn al jaren vrienden en we hebben zo'n vergelijkbare muzieksmaak dat het heel gemakkelijk voor ons was om samen in een band te belanden.
Zijn er elementen die je nu anders zou doen, nu je weet wat je weet?
Ik denk het niet. We hebben de over de hele lijn geweldige tijd gehad. Misschien zou ik het vinden van een boekingsagent eerder serieuzer hebben genomen, maar eigenlijk is dit gewoon een geweldige ervaring geweest van begin tot eind.
Ik las in de bio: “Poly-Math is een instrumentale progband uit Brighton en Londen, Verenigd Koninkrijk. Ze zijn sterk beïnvloed door vroege klassieke prog, ethio-jazz, postrock en mathrock.” Een mondjevol; kun je er wat meer over vertellen?
Zeker. We hebben er altijd op willen wijzen dat we een progband zijn. Ik denk dat er, toen we net begonnen, veel mathrock opkwam, en omdat we ‘math’ in onze naam hebben, raken mensen vaak in de war over het genre. Maar eigenlijk zijn we gewoon een progband die dol is op het vroege Crimson.
De band heeft verschillende genres en identiteiten verkend in de loop van hun 5 albums, 2 Lockdown-albums van een nevenproject en talloze EP’s. Het is een beetje vreemd dat ik nog niet echt van jullie heb gehoord. Hoe komt het, denk je?
Ik denk omdat we een Britse band zijn. We toeren door Europa wanneer we kunnen, wat bijna elk jaar het geval is, maar we brengen veel van die tijd door in Duitsland, omdat de steun voor ons daar zo groot is. Het feit dat we een instrumentale progband zijn, zorgt er niet bepaald voor dat fans bij ons op de deur kloppen voor kaartjes voor onze shows.
Op welk moment had je het gevoel dat de band een duidelijk omschreven identiteit had ontwikkeld, in plaats van een open experiment te zijn?
Ik denk tegen de tijd dat we onze eerste EP opnamen. We hadden daarvoor al een aantal singles uitgebracht en ik denk dat we toen aan het uitzoeken waren welke richting we op wilden. Tegen de tijd dat we Reptiles maakten, wisten we dat we alles concept gedreven wilden hebben. Elke plaat sindsdien heeft een kernthema gehad dat de compositie, het artwork en de titels van de nummers heeft bepaald.
Nu is er het nieuwe album ‘Something Deeply Hidden’. Een paar gedachtes: er heerst een zekere chaos, maar toch bespeur ik een rode draad die door die chaos loopt, als je de tijd neemt om te luisteren… Is dat een juiste inschatting? Was die chaotische aanpak én de beslissing om dit via kunst tot uitdrukking te brengen; een bewuste keuze?
Interessant, ik snap wel dat het chaotisch kan overkomen, hoewel ik niet denk dat we daar tijdens het schrijven aan denken. We houden er wel van om bewust atonaal te werken, en we neigen altijd naar nogal ‘verzwakte’ toonkeuzes. Ik denk dat ‘gestructureerde chaos’ een goede manier is om te beschrijven wat we doen.
Nog een positief punt: je hebt me op een soort geïmproviseerde manier op een dwaalspoor gebracht; is het de ‘jazz’ in jullie sound, of hoe moet ik dit interpreteren?
We luisteren veel naar Ethio-Jazz. Ik denk dat die muziekstijl ons subtiel, maar wel behoorlijk sterk heeft beïnvloed. Natuurlijk klinken we niet als een jazzband, maar als het op solo’s aankomt, leunen Tim en Josh allebei op de creatieve improvisatie van ethio-jazz.
Voor wie houdt van avontuur, is dit het uitgelezen album in het genre. Anders is de plaat ‘Something Deeply Hidden’ nogal moeilijk te verteren. Spelen jullie bewust in op het avontuurlijke? Maw, welk publiek willen jullie ermee bereiken?
Ik zou het geweldig vinden als we iedereen zouden bereiken, maar ik denk dat, aangezien populaire muziek steeds eenvoudiger is geworden en mensen steeds meer afhankelijk lijken te zijn van zang bovenop de muziek om het te begrijpen of ervan te genieten, het soort muziek dat wij maken een niche zal blijven. Bands als Yes, Genesis en King Crimson zouden waarschijnlijk niet populair zijn als ze vandaag de dag waren begonnen, maar ik ben blij dat we de muziek maken waar we van houden voor mensen die het kunnen waarderen.
Sommige nummers weten ‘een beetje op te vallen’, maar het is eigenlijk het geheel dat me aanspreekt – een soort rode draad?
De albumtitel is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll, ‘Something Deeply Hidden: Quantum Worlds and the Emergence of Spacetime’. Onze toetsenist, Josh Gesner, is medisch fysicus, en dit raakvlak tussen filosofie en natuurkunde vinden we allemaal erg interessant. De nummers zijn allemaal geschreven tijdens sessies rond de tijd dat we dit allemaal bespraken, en hoewel we complexe verhalen niet echt instrumentaal kunnen overbrengen, geven we de muziek die we schrijven graag een thema rond een onderwerp waar we op dat moment in opgaan.
Het voelt ook behoorlijk filmisch aan, alsof ik naar een meeslepende film kijk, met verrassende wendingen en een moment van rust, voor het naar een climax gaat … Was het de bedoeling om een soort ‘filmisch album’ uit te brengen?
Waarschijnlijk niet specifiek. We schrijven zeker niet met dat doel voor ogen. Maar we proberen wel een compleet geheel te creëren. Iets dat ontroert en de luisteraar door verschillende emoties voert. Het tempo van het album is daar sterk op afgestemd.
De diversiteit, het experimentele karakter en de voortdurende wisseling in stijl en sound spraken mij het meest aan in dit album; hoe zijn de reacties tot nu toe?
Echt geweldig. We hadden ons geen betere tour en geen betere reacties van de pers en fans kunnen wensen. Het is de grootste en best bezochte tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk geweest die we ooit hebben gedaan, dus dat is echt zo goed als je je maar kunt wensen bij een release.
Wat zijn jullie plannen voor de toekomst nu het album uit is? Gaan jullie op tournee? Misschien naar België ;)
We hebben net anderhalve maand met tussenpozen getoerd. We hebben door heel Europa gespeeld, hoewel niet in België, en heel veel shows hier in het Verenigd Koninkrijk. Het was een geweldige lanceringstournee.
“Jullie hebben verschillende liveoptredens op het programma staan – hoe zetten jullie zulk complex materiaal om naar een live-setting zonder dat het aan energie en precisie inboet?” Kun je er wat meer over vertellen?
Ik denk dat het komt doordat we altijd met het oog op liveoptredens schrijven, dus het is niet echt een probleem. Natuurlijk zijn er lagen die we moeten missen, en misschien moet Josh hier en daar een synthesizerpartij of twee opofferen om de gitaar te versterken, maar over het algemeen hebben we geen moeite om de twee te combineren. Ik denk dat we een behoorlijk productieve liveband zijn, dus we zijn normaal gesproken goed voorbereid om een snelle, energieke liveshow neer te zetten.
Ik zou jullie eerder thuis brengen op een postrockfestival (Dunk!festival hier in België?) dan op een puur metalfestival, ben je het ermee eens?
We zijn blij op elk festival! We worden vaker geboekt met metalbands dan met postrockbands, maar ik denk dat dat gewoon komt omdat we riffs hebben.
Zijn er nog andere ambities of doelen die jullie na al die jaren nog zouden willen verwezenlijken?
Hahaha! Natuurlijk, we zouden graag een nummer 1-hit in de wereld willen scoren… nee, grapje. Ik denk gewoon dat we graag muziek willen blijven maken met zo’n geweldige groep muzikanten. We houden ook van samenwerken, dus misschien komt daar in de toekomst nog wat meer van. We vinden het geweldig om extra muzikanten in te schakelen voor solo's of tracks, ik zou dat graag verder uitbreiden en onze samenwerkingsstijl verder ontwikkelen.
Bedankt voor het leuke gesprek, ik hoop dat we het ooit ‘live’ kunnen doen als jullie in België spelen. Samen een Belgisch biertje drinken klinkt als een goed plan ?
Benjamin Herman - Ik kan alleen adviseren, als je naar Japan gaat, zorg dat je niet in die ‘Food Trap’ terecht komt
Benjamin Herman is een veelzijdig jazz muzikant. Hij staat al drie decennia aan de top van de jazz, waarbij hij regelmatig de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt, onder meer met het gezelschap New Cool Collective.
In 2025 trok hij letterlijk de grens over met een reis naar Japan. Die tocht zit nu in de plaat, 'The Tokyo Sessions' … Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102768-the-tokyo-sessions
Naar aanleiding van deze release, zijn immense carrière en over wat ‘jazz nu in deze tijden betekent, hadden we een fijne babbel.
Uiteraard polsten we ook naar verdere plannen en ambities.
Je discografie telt meer dan vijftig albums met muziek die varieert van bebop, bigband, impro, surf, afrobeat, filmmuziek tot punkjazz. Het is duidelijk onmogelijk je muziek onder te brengen. Toch zit je onder ‘jazz’. Hoe komt het, denk je? Is het een probleem?
Dat komt gewoon door het instrument saxofoon, het jazz instrument bij uitstek. Ik vind het ook niet erg, en heb geen zin om er energie in te steken om te proberen een andere label op gekleefd te krijgen. Ik ben een vrij mens, en er van overtuigd dat ik nog steeds kan doen en laten in mijn leven. Als ik zin heb om een punkplaat te maken met Olav Van Den Berg waar ik zo naar opkijk? Een fantastische drummer met enorme staat van dienst. Dan doe ik dat gewoon - (Benjamin Hermnan’s Bughouse). En er zijn zowel aan de jazz als punk zijde mensen die zich in het hoofd krappen als ik dat doe, maar daar trek ik me lekker niets van aan.
Doorheen de jaren heb je al heel wat watertjes doorzwommen, een opsomming van hoogte- en dieptepunten is onbegonnen werk, maar zijn er dingen die je , weten wat je nu weet, anders had aangepakt en waarom ?
Het enige dat ik zou willen is dat ik de afgelopen vijfendertig jaar een beetje beter had opgelet wie de programmeurs zijn geweest op de plekken waar ik heb gespeeld. Ik heb meerdere boekers gehad die mijn optredens regelden en over de hele wereld gespeeld met mijn eigen groepen. Een boeker is natuurlijk super handig maar daardoor heb ik nu zelf helemaal geen netwerk. Maar goed, ik heb wel heel veel lol getrapt.
Je hebt ook meerdere prijzen gewonnen; recent de ‘Edison Jazz Oeuvreprijs’, zijn dat elementen die bepaalde deuren kunnen openen?
Er staan best veel prijzen in m.n. kast. Zichtbaarheid is ontzettend belangrijk om entreekaartjes mee te verkopen en te zorgen dat mensen je muziek gaan checken. Daarom ben ik altijd blij met aandacht. Die Edison Oeuvre prijs is harstikke leuk maar dat is gewoon een beeldje en een gratis maaltijd op een gala. Daar moeten ze eigenlijk een flinke smak geld bij cadeau doen vind ik. Dan kan ik daar weer iets bijzonders mee maken
Ik had in een interview gehoord ‘ik vind mezelf niet echt talentvol’; ik moet dit toch tegenspreken of hoe best in te kaderen?
Geloof me, er loopt zoveel talent rond. Pubers met absoluut gehoor, fotografisch geheugen, muzikale sponzen die alles moeiteloos assimileren. Muzikanten die zonder moeite op hun gehoor de moeilijkste dingen kunnen naspelen. Vergeleken met dat soort talenten ben ik een doodgewone sterveling. Ik heb altijd heel hard moeten werken voor m’n skills. Niks is me komen aanwaaien. Ik had het geluk dat ik op mijn dertiende doorkreeg dat als ik elke dag saxofoon studeerde er dan allemaal leuke dingen gebeureden in mijn leven. Daarom heb ik volgens mij een gezonde werk ethiek en ben ik gewend om met vallen en opstaan door te ploeteren. Het is niet per se een voordeel om extreem begaafd te zijn hoor. Je moet in het echte leven ook dingen aankunnen die niet moeiteloos gaan. Daar lopen die mensen vaak vast.
Wat is jazz nu, volgens jou?
Jazz is zo breed geworden, dat je daar eigenlijk geen passend antwoord kunt op geven. Je kunt evengoed vragen, ‘wat is pop muziek heden den dage’ daar kun je ook geen passend antwoord op geven. Het gaat net als bij alle genres in golvende bewegingen. En mode verschijnselen. We hebben nu een meer spirituele jazz hype die volop aan het opkomen is. Met mooie dingen met fluit en harp en zo. dingen uit het verleden komen terug, daar wordt muziek dan weer door beïnvloed. Wat ik leuk vind is dat de afbakening niet meer zo duidelijk is. Er zijn veel jonge mensen die in geïmproviseerde muziek geïnteresseerd zijn. je hebt er die meer het straight-ahead jazz spelen, meer Bepop spelen of in dat spirituele hoekje zitten. en ik heb de indruk dat jonge muzikanten daar veel minder moeilijk over doen dan vroeger. Die scenes zijn in Nederland geen aparte werelden meer en dat vind ik best wel een goede evolutie..
Er wordt inderdaad heel wat spirituele muziek gemaakt, terwijl mensen steeds minder gelovig zijn; eeft dit te maken met de tijdsgeest waarin we leven?
Het ligt ook heel parallel de jaren ’60 , toen was o.a. de Vietnam oorlog aan de hand en de protesten en zo.. het zijn nu, door al die oorlogen en zo om ons heen, ook onzekere tijden. mensen zoeken een houvast. Ik ben wel benieuwd wat er daarna op ons afkomt. Want eind jaren ’70 hadden de mensen dan weer genoeg van die spiritualiteit, als je met die dwarsfluit aankwam , kon dat plots niet meer. Toen kwamen The Lounge Lizards, James Chance en al die mensen uit de New Yorkse down Town scene. Super leuke tijd waar beslist geen hippies bijzaten
Ik ondervind als journalist ook dat de jeugd inderdaad houdt van ‘voortdurend geprikkeld worden’ en toch is het zo moeilijk voor de jeugd om overdie drempel heen te komen om jazz concerten te bezoeken; hoe komt het, denk je zelf?
Dat is helemaal niet zo, de jeugd vind die weg naar jazz wel. Maar het zijn de dure prijzen in concertzalen die jonge mensen tegenhouden om daadwerkelijk naar jazz concerten te gaan. Jonge mensen kunnen vaak geen 25 euro spenderen voor een jazz concert. In Amsterdam en Rotterdam zijn er echter kleine bars waar jazz gespeeld wordt. Of bepop tot experimentele muziek. Die goedkoop of zelfs gratis zijn, en daar komen heel veel van die jongen mensen wel op af. Het is dus het prijskaartje wat jonge mensen tegenhoudt, niet de desinteresse in het genre.
Over de plaat, de ‘Tokyo sessions’ … Die Oosterse cultuur is heel bijzonder, en spreekt al heel mijn leven tot mijn verbeelding; wat spreekt er jou aan in die cultuur?
Ik ben voor het eerst in Japan geweest toen ik 19 was, dat is ook al even geleden (haha). In de jaren ’90 ben ik daar weer naartoe geweest om er te spelen, en was enorm geobsedeerd door de cultuur en de muziek daar. Ook de jaren daarop ben ik er geregeld ook heen geweest, op vakantie of om er te spelen. Ik ben er ondertussen al een keer of twintig geweest. Wat me opviel is hoe groot die muziekcultuur daar daadwerkelijk is. De meeste mensen gaan naar Japan en denken aan lekker eten, wat ook fantastisch is. En een soort Oosterse spiritualiteit. Daar gaan de meeste mensen ook heen, als ik in Japan ben ga ik letterlijk onder de grond. Je moet weten, die gebouwen zijn allemaal aardbeving bestendig. En in Tokyo heb je honderden, om niet te zeggen duizenden , clubs onder die flatgebouwen. De ‘underground’ is echt heel extreem in Japan. Die spelen krankzinnig goed, en dat is niet alleen jazz. Impro, hardcore scene het zit er allemaal verstrengeld. Het is een aparte wereld, en een bron voor inspiratie. Op een gegeven moment heb ik dat ontdekt. Er zijn soms wel Japanse bands of artiesten die doorbreken in het Westen zoals nu Otoboke Beaver. Maar er zijn er zoveel , de underground scene is dus letterlijk onder de grond.
In de jaren ’80 tot ’90 zonder internet zou je kunnen begrijpen dat het onbekend terrein was, maar zelfs nu met sociale media, streamings enz, is het nog steeds ‘vrij onbekend’
Ik wil daar niet echt een oordeel over vellen of zo.. het is wel altijd raar dat mensen naar het Westen kijken als hun voorbeelden. Naar het Oosten, met onuitspreekbare namen, kijkt men amper op. Als ik het heb over Otomo Yoshihide beginnen mensen al te giechelen. Maar hij is een fenomeen die met zijn gitaar de hele wereld rond reist. Het is baanbrekend wat hij doet. Voor de doorsnee Westerling zijn de namen te ingewikkeld, terwijl de Amerikaanse namen – die uitspreekbaar zijn – hen wel aanspreken. En het vooroordeel dat Japanners alles goed kunnen namaken maar niks zelf kunnen verzinnen leeft ook nog steeds. Slaat nergens op. Denk maar an Yellow Magic Orchestra en Ryuichi Sakamoto. Maar dat is vooral met name met muziek, want Beeldende kunst uit het Oosten wordt hier dan wel weer naar waarde geschat. Zelfs Van Gogh was beïnvloed door Japanse beeldende kunst. Eten? Het hele westen is overspoeld met lekker Japans eten. Ik kan alleen adviseren, als je naar Japan gaat zorg dat je niet in die ‘Food Trap’ terecht komt. Concerten beginnen daar om half zeven. De Hollanders zitten dan te eten. En als die klaar zijn met eten, is de muziek afgelopen. Als je er heen gaat? Zorg ervoor dat je niet enkel Sushi eet en tempels bezoekt is mijn tip.
Dank voor de tip. Er is op die plaat wel een opmerkelijke verbondenheid van de Oosterse en Westerse cultuur. Klopt dit?
ik heb samen gespeeld met een rits Japanse muzikanten. zoals Otomo Yoshihide, Tomoaki Baba en Akihito Obama. Ik wilde weten welk effect die Japanse muzikanten zouden hebben op het spelen van mijn trio. Ik ga ook nooit de studio in met een vast idee van de muziek die ik ga maken. Het is altijd een wisselwerking tussen de mensen die er zijn. je kunt als componist alles uitschrijven, en dat speelt iedereen wat jij hebt bedacht. Dat is ook een werkwijze, maar zo heb ik nooit platen gemaakt. We waren zes dagen in Tokyo in de studio, en die gasten kwamen één voor één binnen. Sommige dingen zijn gejamd of geïmproviseerd, andere hebben iets meer vorm. En drummer Jimmi Heuting was producer heeft bij terugkomst in Nederland alles in elkaar gezet. Samples, beats tot zelfs elektronica bij gevoegd. Het was de bedoeling om invloeden van zowel die Japanse als Westerse cultuur daarin te verweven, wat goed is gelukt. Van alle indrukken die ik heb gekregen in die 20 jaar en die reizen daar naartoe.
Het valt me op hoe die songs de fantasie voortdurend prikkelen, je maakt een reis met je altsax; was het de bedoeling dat de luisteraar die reis ‘mee maakt’?
Het is gewoon zo ontstaan. Het feit dat die gasten uit zoveel hoeken komen, zorgt ervoor dat de muziek verschillend aspecten bevat van die Japanse muziek scene. Het is leuk dat je het zo ervaart, maar het is zeker niet bewust de bedoeling. Het zijn allemaal indrukken. Er staat bijvoorbeeld een stuk op de plaat met saxofonist Tomoaki Baba. ‘Tokyo Moon’. Ik ben een enorm fan van de formatie United Future Organization uit de jaren 90. Ik had één van de leden van U.F.O. Toshio Matsuura het jaar daarvoor ontmoet. Een heel aardige man, heeft een radio show. Die heet ‘Tokyo Moon’. Ik heb met hem in gedachten die track bedacht. Die club jazz in Japan in de jaren negentig was super goed. Ik heb dus zeker geprobeerd om alles wat ik zo fijn vind aan Japanse muziek daarin te stoppen, vandaar dat je vermoedelijk het gevoel krijgt ‘die reis bewust mee te maken’.
Ik was ook onder de indruk van het chaotisch mooie en deels overstuurde “The room” en “Kazegafuku”. Zoek je graag bewust die ‘chaos’ op? Of is het een natuurlijk proces?
Daar zit veel trompet in, dat is Shinpei Ruike, hij speelt met Shuya Okino van Kyoto Jazz Sextet en Kyoto Jazz Massive een Japanse funk/jazz formatie die een jaar of twintig terug redelijk bekend waren. Hij heeft nu zijn eigen club in Toky. Shinpei Ruike is een freejazz trompettist. Ik vond het wel leuk om die bepaalde energie in die track te verweven , en tegelijk die hint naar Shuya daarin te verwerken. En ‘Kazegafuku’ , dat stukje met die shakuhachi en de sho (twee traditionele Japanse blaasinstrumenten) gaat meer de spirituele richting uit. Als je het over ‘overstuurde ‘ hebt , daar hebben we wel op gemixt . zodat het dichtbij klinkt , als een pop productie , niet op de achtergrond verdwijnt.
Het is ook een zeer visuele plaat geworden, alsof ik in een Japanse film ben terecht gekomen. Is er een ambitie iets met film te doen?
Dat is ook zoiets fantastisch in Japan, en ik wou dat het hier in het Westen ook zo was. Er zijn heel veel Japanse artiesten die muziek maken voor games, TV-series en films muziek maken. Hier in het westen komt het zelden voor dat een band of uitvoerende muzikant gevraagd wordt om muziek te maken rond een film of serie. Je hebt daar echt heel veel aan. In Japan is het niet anoniem als je werkt voor film of TV. Bijvoorbeeld Yoko Kanno die de muziek voor Cowboy Bebop schreef in de jaren 90, California Shower van saxofoonlegende Sadao Watanabe dat in 1978 onder en tv reclame werd gebruikt en daardoor zijn best verkopende album ooit werd. Of in 2025 dat saxofonist Kamazi Washington de muziek maakte voor de anime Lazarus. Er zijn taloze voorbeelden Of het Japanse pianotrio Fox Capture Plan, die brengen platen uit maar vaak soundtracks, die worden daarvoor gevraagd. Al 15 jaar. Ook Otomo Yoshihide doet dat voor experimentele films. Het is alsof Triggerfinger muziek maakt rond een nieuwe TV serie. Of een band als dEUS, het is fantastisch dat dit daar gedaan wordt. Maar hier lukt dat dus helaas niet.. en dat is bijzonder jammer, en een kans die verloren gaat.
Voor Belgische muzikanten is het vaak moeilijk erkenning te krijgen in eigen land; heb jij daar ook last van als Nederlander? Heb je er een verklaring voor?
Nee, het is overal moeilijk. Of je nu Nederlander of Belg bent speelt daarin geen rol. Het is zelfs in Japan ook moeilijk om als artiest boven dat maaiveld uit te steken. Japan is een heel groot land. Het is als muzikant gewoonweg overal moeilijk om zichtbaar te worden. Nee, het is zeker niet land gebonden. Iedereen wil een stukje van de taart.
Er is ook een overaanbod…
Maar dat vind ik dan ook leuk, je hebt die druk niet meer van een grote platenmaatschappij. Als je vroeger niet bij een platenmaatschappij zat, was jet gewoon geen muzikant. Het DIY is dus zeker een goed ding. Het is alleen dus heel lastig om zichtbaar te worden.
Om terug te komen op dat zelf films maken. Ik zelf al vier soundtracks gemaakt in Nederland en heb ook zelf geacteerd. en vond het heel leuk. Ik hoop alleen dat ze in Nederland ooit de stap gaan zetten dat het normaler wordt dat doorsnee bands of artiesten gevraagd worden om soundtracks rond film of Series te maken, zoals dat in Japan dus ook gebeurd. Ik ben ervan overtuigd dat het voor alle partijen allemaal voordelen zou opleveren. .
Hoe waren de algemene reacties.
Iedereen is vrij enthousiast, ik ben dus heel tevreden over de reacties. Ik wacht eigenlijk op wat meer reactie uit Japan. Van daaruit heb ik nog weinig reacties gekregen. Zou leuk zij moest ie daar worden opgepikt. We gaan op NorthSea Jazz spelen met Japanse toetsenist BIG YUKI en in November met saxofonist Tomoaki Baba in Japan Finland en in Spanje en ook in Nederland.
Na al wat je hebt meegemaakt en erkenning hebt ervoor gekregen, heb je toch weer iets heel vernieuwends uit met de ‘Tokyo Sessions’; waar blijft je de inspiratie vandaan halen ? Zijn er nog ambities en doelstellingen?
Ik heb altijd ideeën, ik heb aan ideeën geen gebrek. Ik kom elke dag wel iets tegen waarover ik denk ‘kan ik daar niet iets mee doen’. of ik kom iemand tegen, en dan ontstaat wel iets. Om in de studio uit te proberen. Ik heb nooit gebrek aan ideeën, het is meer de tijd en de skills. Om uit te dokteren of ik goed genoeg ben om dat uit te voeren. Ik heb ook zo een boekje dat ik vol zet met ‘ideeën’. Als iets bij me opkomt, schrijf ik dat op. Ik gebruik dat elke dag, ik schrijf daar wat ik moet doen .Als ik een pintje aan het drinken ben in de kroeg, en er schiet me iets te binnen schrijf ik dat op. Ik lees dat vaak terug, en heb dus heel de dag wel ideeën. Dus ja, de inspiratie is nog steeds eindeloos. Maar de tijd ontbreekt soms, en sommige dingen zijn ook niet haalbaar.
Wat is nu de volgende stap, wat zijn de verdere plannen?
We gaan nu even dit doen, die promotie rond die Tokyo Sessions. Maar ondertussen ben ik met iemand bezig met een theaterstuk. Een plaat om daar een verhaal te proberen uit halen. Om er volgend jaar een theaterstuk van te maken. Ik ben met een paar muzikanten uit Duitsland bezig, met Hammond orgel. Wat ik in het verleden ook al heb gedaan. Ik ben ook bezig om bepaalde werken in bigband om te zetten. Ook weer iets voor volgend jaar. Of jaar daarop. En met New cool Collective gaan we, als alles goed gaat , volgend voorjaar naar Shanghai om daar muziek op te nemen. Samen met lokale muzikanten . er gebeurd van alles.
Wanneer stopt het dan? Wanneer zeg je ‘nu is het genoeg geweest’?
Je bent niet de eerste die dat vraagt (haha). Ik moet mezelf wel soms afremmen dat geef ik toe. Als ik iets leuk bedenk of zo, wil ik daar direct op vliegen. Als muzikant investeer je in een album, maar je verdiend het nooit terug. Af en toe, moet ik eens iets niet doen. Maar wanneer stopt het? Ik weet het niet. In Nederland heb je de uitdrukking ‘boem is ho! als je ergens tegenaan knalt moet je stoppen. Dat wil ik echt voorkomen. Ik speel regelmatig met drummer Han Bennink die is 84. Saxofonist Hans Dulfer wordt volgende week 86. En die gaat maar door, die is niet van het podium te krijgen. Ik zie vooral de oudere collega’s zijn voor mij een inspiratie naar de toekomst toe. Naarmate die ouder worden, wordt alles erom heen minder belangrijk. het draait steeds meer om de muziek. De Engelse pianist Stan Tracy waar ik jaren geleden een plaat me heb opgenomen (The London Session) Was in de jaren ’50 al bekend in die Londense scene. Hij was richting de 80 als ik met hem speelde. Als hij achter zijn instrument ging zitten, viel alles weg om zich heen. Hij was niet bezig hoeveel mensen er waren . of ie aandacht had, hij was alleen daar mee bezig. Ook niet wie de mensen zijn die komen kijken. Die mensen heb ik als voorbeeld, drummer John Engels (91) nog zo een. Pianist Rein de Graaff, ook in de 80.. dat zijn allemaal voorbeelden voor mij.
Pics homepag @Jonathan herman
Dank voor de fijne babbel, hopelijk lukt het wel om eens in België op te treden
Big Thief is al lang geen kleine cultband meer. Na het vertrek van bassist Max Oleartchik leek het in 2024 even onzeker hoe de toekomst van de groep eruit zou zien, maar Adrianne Lenker, Buck Meek en James Krivchenia vonden opnieuw hun evenwicht.
Hun nieuwste plaat ‘Double Infinity’ klonk als een herbronning: vertrouwd, maar tegelijk fris en avontuurlijk. Daarmee trok de band eindelijk opnieuw op tournee, inclusief een passage in Vorst Nationaal. Een interessante uitdaging, want waar Big Thief doorgaans floreert in intimiteit, moest die nu standhouden in een zaal van een heel andere schaal.
Ata Kak mocht de avond openen en bracht samen met zijn band een energieke mix van vroege house, funk en speelse elektronica. De Ghanese artiest kreeg de handen geregeld op elkaar en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg uit zijn schulp kroop. Niet elk nummer hield de spanningsboog even strak gespannen, maar de aanstekelijke energie maakte veel goed. Na een sterk slot was de zaal voldoende opgewarmd voor het hoofdprogramma.
Ook Vorst Nationaal zelf was voor de gelegenheid compacter gemaakt. Het podium stak verder de zaal in en de bovenste ring bleef gesloten, waardoor de ruimte verrassend knus aanvoelde.
Big Thief werd hartelijk aangekondigd door Ata Kak en koos vervolgens voor een bijzonder ingetogen begin met “Forgive the Dream”, Adrianne Lenkers “Bright Future” en “Understanding”. De zaal hing vanaf de eerste noot aan hun lippen. De sound was kraakhelder en gaf elk detail de ruimte om te ademen. “Change” zorgde voor de eerste vreugdekreten uit het publiek, terwijl “Los Angeles” en “Shoulders” meer dynamiek in de set brachten.
Hoogtepunt van het eerste deel was “Not”, waarin drummer James Krivchenia de band richting een lange, scheurende climax stuwde die op luid applaus werd onthaald. Ook gastbassist Joshua Crumbly bewees meermaals zijn meerwaarde, onder meer tijdens een prachtige uitvoering van “Mary”, waarbij Lenker haar gitaar even neerzat en het publiek voorzichtig probeerde mee te laten zingen.
Halverwege de set bracht Big Thief een ontroerende ode aan Tucker Zimmerman en zijn onlangs overleden vrouw Marie-Claire. Met “Slowin' Down Love” en “The Season” eerde de band een muzikale inspiratiebron van Adrianne Lenker, terwijl Vorst Nationaal muisstil luisterde.
Het was tekenend voor de hele avond: tussen de nummers door heerste een aandacht en respect die je zelden nog in een grote concertzaal aantreft. Vanaf dat moment kwam de band ook wat losser. Lenker maakte enkele bindteksten over het vreemde van mens-zijn en verwees met een glimlach naar het bijna stadionachtige gevoel van de zaal.
Muzikaal schakelde Big Thief een versnelling hoger. “Real House” groeide uit van een ingetogen vertelling naar een explosieve ontlading, terwijl “Vampire Empire” en “Spud Infinity” het publiek volledig meekregen. Bij dat laatste nummer vergat Lenker even een strofe, maar wist ze dat op zo'n charmante manier recht te zetten dat het alleen maar bijdroeg aan de spontaniteit van het optreden. Toen uit verschillende hoeken van de zaal om “Paul” werd geroepen, kon de band moeilijk weigeren. Het geliefde nummer werd uitbundig ontvangen en vormde samen met “Simulation Swarm” een van de absolute hoogtepunten van de avond.
De bisronde bleef beperkt tot “Incomprehensible”, een van de sterkste nummers van ‘Double Infinity’. Voorzichtig ingezet en luid meegezongen door het publiek vormde het een passend einde van een concert dat moeiteloos de verwachtingen inloste. Big Thief bewees dat hun muziek ook op grotere podia overeind blijft. Meer nog: de band slaagde erin om Vorst Nationaal aan te laten voelen als een intieme woonkamer waarin elk detail telde. Door de sterke setlist, het indrukwekkende samenspel en de uitzonderlijke aandacht van het publiek, groeide deze passage uit tot een van die concerten die nog lang blijven nazinderen.
Setlist: Forgive the Dream - Bright Future - Understanding - Change - Los Angeles - Shoulders - Not - Real Love - Mary - Slowin' Down Love (Tucker Zimmerman) - The Season (Tucker Zimmerman) - Real House - Christmas Day - Vampire Empire - Spud Infinity - Paul - Simulation Swarm — Incomprehensible
Lees gerust de review van 2 april in l’Aéronef, Lille: Big Thief – Pareltjes melancholisch hoopvol
Organisatie: Live nation
Aquiles Navarro & Olof Melander - Een milde botsing in arrangement, cultuur en muziekstijl
Aquiles Navarro & Olof Melander
Je moet het maar voor hebben, een vliegtuig boeken richting Brussel om er te mogen optreden. Alles tot in de puntjes geregeld, en dan te horen krijgen dat er een staking is uitgebroken in Brussels Airlines waardoor de vlucht wordt omgeleid.
De organisatie had alles in het werk gesteld om Moor Mother, die deze avond in de AB Club zou optreden, pas laat dan zou optreden. Maar ook dat lukte in laatste instantie niet.
We citeren het bericht op de website: ''Door een onaangekondigde staking die vandaag is uitgebroken op Brussels Airport raakt Moor Mother - ondanks verwoede pogingen via omleiding naar Amsterdam - niet in AB. Dit nieuws bereikte ons pas zonet (lees 18u51). Opener van deze double bill - Aquiles Navarro & Olof Melander - zullen wel optreden en een langere set spelen.''
Die set van Aquiles Navarro & Olof Melander (*****) duurde uiteindelijk bijna twee uur en was een lange trip voor wie houdt van een milde botsing tussen culturen, muziekstijlen en de arrangementen. Uitersten vinden elkaar.
Aquiles Navarro maakte gebruik van allerlei blaasinstrumenten , uitgestald op een kleurrijke tafel, zoals een soort Hoorn, of een schelp waar hij door blies en andere traditionele instrumenten, al dan niet gelinkt aan de Afrikaanse cultuur. Of percussie en Afrikaanse trommels, wat zijn talent als een grenzeloos multi-instrumentalist onderstreept.
Olof Melander gebruikte samples ervan, om die dan te mengen met een elektronische klankkleur.
Het klonk niet koud of clean, nee, je voelde de warmte over de hoofden waaien. Een intens gevoel van welbehagen overviel ons. Aan zijn mengpaneel, was hij dan ook een klankenwizard .
Het mooie was hoe beiden elkander voortdurend aanporden, ze hielden het publiek bij de leest in de bijna twee uur durende set. Een formidabele prestatie.
We kregen verschillende culturen en muziekstijlen op ingenieuze wijze over ons heen . De verbinding was er eentje van een 'groovy' improvisatie en experimenteerdrift.
Oeverloos, zonder enige pauze, bleef het duo maar doorgaan, tot een verstilde climax was bereikt die ons totaal verweesd achterliet.
Sommigen hadden zich ondertussen op de grond plaats genomen, om het intense gevoel nog meer te ervaren.
De Afrikaanse klanken kwamen er door een soort 'veldopnames' en werden gemixt tot een aanstekelijk geheel. Navarro & Melander hadden alvast een heel fijn alternatief klaar; de avond was hoedanook meer dan geslaagd, een milde botsing in arrangement, cultuur en muziekstijl. Uitersten die elkaar vonden!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Les Nuits Botanique 2026 - Experimentele pop - Een wereld vol contrasten
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-31
Erik Vandamme
Les Nuits Botanique is er één van Ontdekken en Experimenteren. Op deze laatste dag werd een wereld vol contrasten voorgeschoteld, die al vroeg in de namiddag begon. We legden een parcours af met tien fijne pareltjes.
Openen deden we in Orangerie met het duo t l k (****) die optraden voor een handvol geïnteresseerden. Hun muziek klinkt bevreemdend, beetje luguber zelfs en laat veel over aan de fantasie.
De bijzonder mysterieuze vocals en de elektronische klanken voelden confronterend aan. De cello bracht innerlijke rust. En centraal klonk het geheel donker.
Op de Fontain stage hadden we thredd (****) uit Londen die verschillende muziekstijlen perfect met elkaar verbinden. Het ging van donkere postpunk naar aanstekelijke indie rock. De zang was behoorlijk poppy. In z’n totaliteit klonk thredd niet zeemzoetig of frivool, wel emotievol. Een ruim publiek kon worden aangesproken. Een beklijvende totaalbeleving.
Het was pikdonker in het Museum bij SUUTOO (*****). Het werd er niet lichtvoetiger op toen de zangeres, hypnotiserend, dansend als een demonische prinses, haar verbrijzelende mooie vocals in deze sound ons wist onder te dompelen in donkere gedachten. In walmen van rook op het podium, tekende SUUTOO voor een intense totaalbeleving. Waanzinnig in momenten …
Het contrast met de daaropvolgende act in de Orangerie Ydegirl (****) was groot. De best zwoele R&B en de aanstekelijke, feeërieke indie pop sprak de dansspieren aan. De muziek van deze Deense klasse performer was erg moeilijk in een hokje te duwen. Ydegirl deed ons heerlijk wegdromen …
In een wolkvan weemoed en melancholie op de Fontain stage was er Kiss Facility (*****). Mayah Alkhateri heeft een warme stem, ze is ook een multi-instrumentaliste. De afwisseling in percussie en gitaar was boeiend.
In het begin klonk het eerder donker, met wat experimentjes. Het werd aangevuld met fijn drumwerk van Salvador Navarrete aka Sega Bodega. Wat een boeiende diversiteit. De rustige, intense, melancholische gitaarklank met shoegaze uit de jaren 90, waait over ons heen van het duo. De insteek van club pop en elektronische texturen, maakt het nog uiteenlopender. Sterk.
De Zweedse rapper en producer Olie XL (*****) werd een eerste echte hoogtepuntje. Hij begon iets later aan zijn set dan gepland; het ging alle kanten uit. Live een duo , waarbij de rapper zich liet bijstaan door de spring -in-t-veld zangeres Valeria Litvakov.
We kregen hier een erg lekker, aanstekelijk rap/hiphop feestje met een hoek af. Ze porden het publiek telkens aan. Improvisatie en experiment zaten vervat in dit muzikaal feestje. Zonder meer overtuigend!
upsammy & Valentina Magaletti (***) waren ook iets bijzonders. De drum salvo’s trilden en er was wat experiment door elektronisch vernuft. Openlucht minder impact , maar in een club of zaaltje kwam dit beter tot zijn recht. Met het uur van etenstijd was dit een goed moment om even bij uit te blazen. Hoedanook een aangenaam concertje.
In het Museum was het tijd voor Lipstick Music (****) . We kregen een veredelde DJ act met zangpartijen. ‘Vreemde, sexy muziek’ wordt het omschreven, die het best past bij een nachtelijke autorit over de snelweg, of bij een intieme, dansbare sfeer. Het was een bedwelmende up-beats optreden, met een beklijvende, bevreemdende, licht melancholische zang. Een unieke beleving en een best aangename ontdekking, vooral door al die experimentjes in de instrumentatie en in de vocals.
In de Orangerie was er een stormloop voor ML Buch (*****) die we nog een laatste twintig minuten konden meepikken. De componiste, producer, gitarist en zangeres uit Kopenhagen wist iedereen te ontroeren. Ze heeft een zachte stem, die net door de puurheid en de emotie, heel krachtig overkomt. Het kon erg intiem klinken en de sound prikkelde dikwijls de dansspieren. Ook hier heel wat diversiteit in de aanpak dus. Een mooie ontdekking!
Afsluiten deden we op de Fontain Stage met Smerz (*****). 'Experimenteren met klank en vocals' was de rode draad doorheen dit concert. Er was soms een poëtische zanglijn, een vervlogen vioolklank, verder een vrij toegankelijke songopbouw.
De combinatie tussen opzwepende clubritmes met de ingetogenheid van jazz, orkestratie en emotionele zangpartijen, zorgde voor ultieme adrenalinestoten.
Er viel veel in dat uur te beleven. Smerz was het perfecte sluitstuk in deze boeiende muzikale wereld vol contrasten.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Mattias De Craene & Black Koyo – Een magische cultuurbeleving, binnen de typische Gnawa traditie
Mattias De Craene & Black Koyo
Muzikanten die hun comfortzone aftasten en durven verlaten. We houden daarvan. En sommigen voegen er andere culturen aan toe. Neem nu saxofonist Mattias De Craene, gekend als saxofonist bij o.a. MDCIII en Nordmann. Met zijn nieuwste project zocht hij het buiten de grenzen. Hij kwam in de wereld van traditionele gnawa-muziek. Het bracht hem bij de formatie Black Koyo, grootmeesters in Afrikaanse muziek en rituelen.
Het resultaat is een best spannende plaat 'Makatan'. Met deze plaat trad hij op in de N9. Mattias De Craene & Black Koyo zorgden voor een avontuurlijke avond vol rituelen en Afrikaanse ritmes die ons deden zweven en wegdromen.
DJ Back To Mono (****) vergaste ons bij aankomst met aanstekelijke vinyl muziek. Met een knipoog naar de Afro-jazz stijl, pikte hij perfect in op de trip van deze muzikale avond.
Tussen de twee sets door, én na de hoofd act, bleef hij in diezelfde sfeer hangen. Mooi.
In het voorprogramma kregen we Imane Guemssy (****). Spelend op haar guembri en met haar fluwelen, emotioneel beladen vocals, wist ze iedereen diep te ontroeren. In de bio staat het volgende: ''In haar teksten viert ze eenheid, en brengt ze een boodschap van vrede en wijsheid.''
Wat ze zingt, voel je letterlijk aan. Het komt vanuit haar hart en het raakt iedereen dus. De zaal werd er stil van. Ze kon hoog uithalen. Die muzikale intimiteit over het leven van elke dag in een puur Afrikaans tintje, wist ons uitermate te boeien.
Het concert van Mattias De Craene & Black Koyo (*****) start met weelderige tunes van Mattias’ sax. Een mooie start van het nakende ritueel. Er op volgend komt Black Koyo met klagerige gezangen. De combinatie van bevreemdende instrumenten en traditionele tekenden een soort zachtmoedige cultuurschok.
Het muzikaal ritueel zet zich nog verder door met soort 'tam-tam' geluid, Guembri klanken en vocals die thuishoren bij Afrikaanse stammen. We hadden op het podium een soort Afrikaanse pot zien staan, en later in de set werd een vuurtje ontstoken; de walmen hadden een bedwelmende invloed op alles en iedereen om het potje heen. In dit ritueel werden de registers soms opengetrokken, wat de apotheose compleet maakte.
Het totaal pakket in de sax van Mattias en de sound van Black Koyo maakte deze performance bijzonder. De zes nummers van de plaat passeerden in een uitgesponnen versie de revue. Kleurrijke landschappen zagen we in de background, die we hier in onze Westers wereldje niet elke dag tegen komen.
In de walmen van rook, kwamen we prompt in een bijzondere wereld terecht, vrij onbekend voor wij in onze Westerse wereld, maar wie de Afrikaanse cultuur genegen is, kon hier zeker en vast zijn gading vinden.
We kregen een zachtmoedige botsing tussen een mystiek klinkende sax, elektronica en de typische Gnawa traditie in een kleurrijke, dansbare basis. Het was een bijzondere beleving, een magische cultuur beleving, zonder meer!. .
Pics homepag @Jurgen Dhont
Organisatie: N9, Eeklo
16 Horsepower – Een unieke, bezwerende, mystieke set met een zegen van een goddelijke stem van Dave Eugene Edwards
31 mei + 1 juni 2026
Na meer dan twintig jaar stilte is 16 Horsepower eindelijk terug. De legendarische Amerikaanse band, die een hele generatie heeft beïnvloed met hun duistere, meeslepende muziek waarin rock, folk en alt-country versmelten, keert terug op het podium in een bijna mystieke uitstraling.
De oorspronkelijke muzikanten, David Eugene Edwards, Jean-Yves Tola en Pascal Humbert, worden vergezeld door Chuck French (Wovenhand) op gitaar. Hoewel de band in Denver, Colorado, gevestigd is, bevat de band twee Franse muzikanten, wat nogal ongebruikelijk is!
Twee jaar geleden bewees Edwards al solo, in dezelfde zaal, het publiek diep te raken. Het is geen wonder dat de twee concerten op 31 mei en 1 juni in een recordtijd waren uitverkocht.
Een onvergetelijk concert trouwens. De sfeer is zwaar, bijna verstikkend. Je waant je in de ‘Great Sand Dunes’-woestijn. Op het scherm verschijnt het logo van de band met een eenvoudige welkomstboodschap.
Vanaf de eerste tonen op "I Seen What I Saw" wordt de stemming bepaald, die van een wazig Amerika, waar Edwards zijn innerlijke demonen bestrijdt en de Almachtige aanroept. Zijn concerten zijn veel meer dan concerten; het zijn rituelen. Een unieke, bezwerende stem met een bijna mystieke ondertoon. Een zegen van een goddelijke stem, ‘The voice of God’, zou je bijna kunnen zeggen.
De muziek is iets unieks, met invloeden van de inheemse Amerikanen. Geen wonder, want Cherokee-bloed stroomt door zijn aderen. Zittend op zijn stoel, met zijn altijd aanwezige fedora op, lijkt hij bezeten. "Brimstone Rock" en "Straw Foot" krijgen live een nog meer onheilspellende dimensie mee, voortgestuwd door de contrabas van Pascal Humbert. Op het scherm flitsen beelden van slangen, paarden en witte vogels voorbij, ahw een soort verschijning in een sjamanistische droom.
De band wisselt van instrumenten en beweegt naadloos van lap steel naar accordeon, van banjo naar solid-body gitaar. De soundscapes zijn prachtig betoverend.
Klassiekers als "American Wheeze", "Haw", "Heel On The Shovel" en vooral "Splinters" en "Black Soul Choir" galmen door de zaal. Het geluid is kolossaal, krachtig en helder. Indrukwekkend Oorverblindend!
Soms zingt Edwards intro's waarin hij Engels en inheemse Amerikaanse talen combineert. Hij weet het publiek volledig mee te trekken in zijn verhaal, beheerst door zijn gebaren en vocals.
Tijdens de 'encore', behielden "Hutterite Mile" en "Blessed Persistence" een gotische spanning tot de laatste klap werd uitgedeeld met "For Heaven's Sake".
Twintig jaar later is16 Horsepower nog steeds iets unieks. We hebben opnieuw een onvergetelijk concert en moment beleefd, een schitterende ceremonie in een zeldzame intensiteit... Wat een bezwerende, mystieke set met Dave Eugene Edwards, een zegen van een goddelijke stem.
Setlist: I Seen What I Saw – Haw - Dead Run - Brimstone Rock - Straw Foot – Splinters - American Wheeze - Heel on the Shovel - Horse Head - South Pennsylvania Waltz - Sac of Religion - Strong Man - Black Soul Choir - Black Bush - Phyllis Ruth - Harm’s Way – Clogger - Poor Mouth
Encore: Hutterite Mile - Blessed Persistence - For Heaven’s Sake
(vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse)
Fr review
Un retour en grâce, avec la bénédiction de la voix divine de David Eugene Edwards...
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9605-16-horsepower-01-06-2026?Itemid=0
Organisatie: de Roma, Antwerpen
Nebula - Stoner-rock protagonisten zijn nog niets van hun pluimen verloren
Nebula , Johnny Nasty Boots
De Mexicaan Johnny Nasty Boots, die zich al een tijdje in LA heeft gevestigd, profileerde zich als een explosieve rockgitarist met een uitmuntende ritmesectie achter zich, een powertrio zoals je die dezer dagen niet zoveel meer tegenkomt. Johnny Nasty Boots deed wel eens aan de jonge Leslie West van Mountain deed denken, zowel qua uiterlijk als qua speelstijl.
De man schitterde meermaals met splijtende en bij momenten freaky solo’s. Het trio maakte ruimte vrij voor psychedelische jams en daarin bleek meermaals dat hier een bijzonder sterke drummer aan het werk was. Het lange “Whiskey and Reeferblues” groeide uit tot een hoogtepunt, met een geestdriftig uit zijn voegen barstend middenstuk, een monsterlijke bluesriff en een stel striemende solo’s.
Johnny Nasty Boots, hou die naam alvast in de gaten, iets wat wij ook zeker gaan doen.
Nebula zijn survivors die hun neus al eind jaren negentig aan het stonervenster kwamen steken, hun legendarische debuutalbum ‘To The Center’ staat in onze platenkast nog steeds fier te pronken tussen ‘Welcome to Sky Valley”’ (Kyuss), ‘The Action Is Go’ (Fu Manchu) en ‘Dopes To Infinity’ (Monster Magnet). De band is het geesteskind van Eddie Glass die destijds uit Fu Manchu stapte om zijn eigen ding te doen. Na diverse personeelswisselingen is hij op vandaag nog de enige constante in Nebula.
Nebula overtuigde in het Wintercircus met in fuzz gedrenkte stoner-rock en psych-rock die voortdreef op Glass’ gruizige gitaarpartijen en een pompende ritmesectie.
Een sound die uiteraard gestoeld is op Sabbath- en Kyussfundamenten, maar die wel een eigen karakter heeft en ons bij momenten deed denken aan de wilde fuzz-rock van Ty Segall. Een zompige bluesy ondertoon vormde de fundering voor machtige slepers als “Aphrodite”, “Anything From You”, “To the Center” en “Wilted Flowers”. Snedige fuzzrock domineerde in de energieke stonerrockers “Giant”, “Highwired” en “Fall of Icarus”.
Nebula had nog een splijtende bisronde in huis met het wervelende “Let’s get Lost” en het kloeke space-rockmonster “Transmission From Mothership Earth”.
De band heeft ons een dik uur zonder oponthoud in een viriele stonermodus gewikkeld, het was zo voorbij, maar het was geweldig. Na al die jaren zijn ze nog geen greintje van hun slagkracht verloren en spelen ze nog steeds aan de top van een drukbezocht genre waarin men ondertussen bijna het bos tussen de bomen niet meer ziet.
Organisatie: Democrazy, Gent
Les Nuits Botanique 2026 – Eindbalans
LES NUITS BOTANIQUE 2026 – EINDBALANS
Wat een editie. We sluiten deze Les Nuits Botanique 2026 af met een brede glimlach en kriebels in de benen. Ook het weer was ronduit uitzonderlijk, en dat was dag na dag af te lezen op de gezichten van de festivalgangers.
Meer dan 18.500 muziekliefhebbers bezochten deze editie van de Nuits Botanique! Een beter resultaat dan in 2025 en het bewijs dat het nieuwe concept, van een festival dat zichzelf na meer dan dertig edities opnieuw heeft uitgevonden, gesmaakt wordt. Drie van de twaalf avonden waren uitverkocht.
Directeur Frédéric Maréchal: "We hebben de organisatie van het festival vorig jaar aangepast (één ticket per dag) en zijn erg tevreden over hoe het werkt. Elke dag heeft zijn eigen esthetiek, waardoor we dieper kunnen gaan en ons kunnen onderdompelen in een muzikale niche en alle nieuwe artiesten die daaruit voorkomen. Dat is precies de ziel van de Botanique."
Tot de hoogtepunten behoren de hypnotiserende performance van de Frans-Spaans-Marokkaanse rapper Ino Casablanca, de gigantische moshpits tijdens het concert van Shame, de overweldigende trance van producer Danny L Harle, de heerlijk soulvolle vibes van de Braziliaanse wereldster Liniker, de verbluffende set van Chassol, en de traan die het afsluitende optreden van Smerz ons ontlokte onder een gloeiend roze hemel.
Les Nuits blijven bovenal een ontdekkingsfestival, en ook deze editie bevestigde dat. We onthouden: de snijdende rap van Juste Shani, de betoverende beheersing van Anaiis, de orkestrale folk rock van Ugly, punchy cold pop van thredd, de onuitputbare energie van drummer-punk ZEP, een tijdloos moment uit de straten van Montréal met Les Louanges, en de onweerstaanbare pop van Camille Yembe. Ze onderstreepten eens te meer de rol van Botanique en Les Nuits in het doorbreken van nieuwe namen en nieuwe geluiden.
Een van de memorabele momenten van deze editie was ongetwijfeld de collectieve hysterie die het liveoptreden van Angine de Poitrine teweegbracht. We zijn er erg trots op dat het Québécois duo hun eerste festivalshow in België bij ons gaf. Op 28 mei gebeurde er iets zeldzaams op de Fountain Stage: een ware verbondenheid in polka duts tussen artiesten en een bijzonder divers publiek. De lijm was classic Botanique tegelijk complex en gelaagd, maar ook enorm meeslepend en toegankelijk.
Het eerste weekend van de Nuits stond in het teken van Obsidian Dust, voor het eerst twee dagen. In samenwerking met Metadrone (bekend van hun Desertfest) bekokstoofden we voor deze tweede editie van het festival binnen het festival een line-up voor liefhebbers van metal en heavy rock. Onder meer Earthless, Yob, Hermano en King Buffalo gaven memorabele shows. Obsidian Dust wordt zo een vaste afspraak voor fans van het genre.
Aan Belgische kant bevestigden artist in residence Alice George Perez, Stonks, Forsissies en Lipstick Music hun groei. Onder veel persaandacht zagen we ook Gala Dragot uitgroeien tot een nationale sensatie die de landsgrenzen ongetwijfeld zal overstijgen.
Al met al bevestigt deze editie van Nuits Botanique 2026 een eenvoudig evenwicht: een eclectische programmering waarin de podia elkaar eerder aanvullen dan contrasteren. En bovenal een editie die een zeer duidelijke indruk achterlaat, die door velen wordt gedeeld: die van een levendig, nieuwgierig festival dat zich richt op opkomend talent. Dit alles op een magische en unieke locatie.
En nu gaan we rusten. Of toch niet, want: Les Nuits Weekender komt er alweer snel aan, van vrijdag 30 oktober tot zondag 1 november.
www.lesnuits.be
www.botanique.be
Emmy d’Arc en TEUN Veroveren de Grote Zaal - Magische Hoogtepunten in de AB
Het was een avond die al maanden met stip in de agenda van menig fan stond genoteerd: de headline-show van Emmy d’Arc in de Brusselse Ancienne Belgique. Aanvankelijk stond de singer-songwriter geprogrammeerd in de intieme Club (de kleine zaal), maar nadat die tickets in een mum van tijd de deur uitvlogen, werd beslist om de show te verhuizen naar de Grote Zaal. Hoewel het net niet helemaal was uitverkocht, stond de zaal wel zo goed als vol. Tussen de enthousiaste menigte waren bovendien opvallend veel bekende gezichten te spotten, die allemaal getuige wilden zijn van dit concert.
Als support act mocht TEUN (het alter ego van de in Maastricht getogen en in Antwerpen neergestreken Teun Truijen) de spits afbijten. De zangeres, songwriter, producer en multi-instrumentaliste die in 2024 nog de zilveren medaille wegkaapte tijdens Humo’s Rock Rally, bewees meteen waarom haar ster snel rijzende is.
Gewapend met nummers van haar pas uitgebrachte debuut-EP ‘Home is growing on me’, bracht ze een mix van dromerige indiepop en kwetsbare emoties. Haar achtergrond als professioneel danseres en haar ervaring bij Eefje de Visser waren duidelijk merkbaar in haar gracieuze podiumaanwezigheid. Het AB-publiek liet zich gewillig meeslepen in haar unieke universum van euforie en melancholie. Een ijzersterke opener.
Wat volgde was een masterclass in hoe je in je eentje een grote zaal volledig naar je hand zet. Emmy d”Arc heeft geen bombastische band nodig, gewapend met enkel een akoestische gitaar, mondharmonica, piano en een loopstation bouwde ze ter plekke gelaagde, dynamische arrangementen op.
Het publiek werd getrakteerd op een gebalanceerde set waarin publieksfavorieten en tracks van haar debuutalbum zoals het ijzersterke "Words", "Hit me", "The day", "Wish I'd never met you" en het breekbare "Frontline" luidkeels werden meegezongen.
Tussen de bekende songs door dropte Emmy ook een handvol gloednieuwe nummers. Wat daar meteen aan opviel, was de muzikale evolutie die ze doormaakt. De nieuwe composities klinken rijper, gelaagder en snijden thematisch dieper en matuurder in het vlees. De toekomst belooft heel veel goeds.
Een absolute kippenvelmoment van de reguliere set vond plaats toen niemand minder dan Admiral Freebee het podium opstapte. Samen brachten ze een bloedmooie uitvoering van diens klassieker "Rags 'n' Run", waarbij Emmy de backing vocals voor haar rekening nam, prachtig ondersteund door de melancholische klanken van een cellist.
Maar het slotakkoord moest toen nog komen. Als afsluiter bracht Emmy "Troy" van Sinead O’Connor. Een aartsmoeilijk nummer, maar ze bracht het met zoveel bezieling en emotie dat de grote zaal muisstil werd. Het was geen klinische, perfecte kopie, maar een eigen, doorleefde interpretatie die recht door de ziel sneed en menig toeschouwer (en BV) ontroerd achterliet.
Met deze succesvolle verhuizing naar de grote zaal van de AB bewijst Emmy d’Arc dat ze klaar is voor het hele grote werk. Wie er in Brussel niet bij kon zijn (of wie gewoon dringend nood heeft aan een herhaling), krijgt deze zomer gelukkig nog genoeg kansen om haar live te bewonderen op een aantal van de mooiste podia van het land zoals Werchter Boutique, Lokerse Feesten en Dranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
TEUN
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9603-teun-29-05-2026?Itemid=0
Emmy d’Arc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9604-emmy-d-arc-29-05-2026?Itemid=0
Fr review Intense, précis et chargé d’émotion…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Surf Trash - Surf noch trash
De schrale zandgrond van de Kempen blijkt een vruchtbare voedingsbodem voor rock-'n-roll. In de schaduw van het onvergankelijke Sjockfestival schieten garagepunkbandjes als paddenstoelen uit de grond.
Zo ook Itches uit Vorselaar dat in 2020 de wereld kwam verblijden met 'carapunk'. Ik zag ze een paar jaar geleden in het voorprogramma van River City Tanlines in The Pit's maar toen konden ze me nog niet helemaal over de streep trekken.
Nu leek de band alleen maar gegroeid. Met ‘House animal included’, tegelijk verschenen bij het Nederlandse Wap Shoo Wap Records en Belly Button Records, hadden ze bovendien een fraaie tweede plaat onder de arm.
Itches opende meteen met mijn favoriete nummer van die plaat, "Indians", waarin de geest van de vroege The Kinks rondwaart. De toon was meteen gezet. Wat volgde was een ceremonie, zoals zanger-gitarist Philippe Aguilar Peeters het verwoordde, van eigentijdse fuzzy garagepunk met onmiskenbaar diepe wortels in de sixties.
Korte, onafgewerkte garagerockdiamantjes die onverbiddelijk op de heupen mikten waarbij ik een tevreden grijns op mijn gezicht onmogelijk kon verbergen.
Met de (nieuwe) bassist Hendrik Vanden Berk (Koala Disco) en drummer Arno Sels (Mitraille) aan zijn zijde vond Peeters de perfecte balans tussen de primitieve garagepunk van de 'Back from the grave'-bandjes en de psychedelische fuzz van Ty Segall en consorten. Hoogtepunt was voor mij zonder twijfel het oudere "Blur vision" dat opgeleukt werd met een dubieuze metalsolo waarna alle remmen werden losgegooid in een psychedelische freak-out. Dit was eigenlijk de perfecte afsluiter geweest, want de twee resterende nummers daarna konden plots heel wat minder boeien. Dat neemt echter niet weg dat dit een geweldige set was.
Surf Trash is een groep uit het Australische Lake Macquarie die in 2017 werd opgericht door de broers Andrew (zang/drums) en Nick (bas) Scott. Verder bestaat de band uit de twee gitaristen Lachlan ‘Jacko’ Jackson en Patrick Russell. Hun debuut, "The only place I know", bereikte in 2024 de hoogste plaats in de Australian Aria Charts, de belangrijkste charts down under.
Surf Trash is eigenlijk een wat misleidende bandnaam. Met surf zoals we die kennen van Dick Dale of The Ventures had de groep weinig gemeen maar misschien belichaamden de bandleden zelf het stereotype van de Australische surfer. Van 'trash' was al helemaal geen sprake, gelikter kon het nauwelijks.
Na een vluchtige beluistering vooraf had ik wel het vermoeden dat dit eens kon tegenvallen, maar ik vertrouwde op de doorgaans betrouwbare keuzes van De Zwerver. Bovendien hoopte ik op een Babe Rainbow-effect, ook dat is een Australische band die me op plaat niet echt weet te overtuigen, maar die op Leffingeleuren al twee keer de sterren van de hemel speelde.
Surf Trash opende zijn set, die grotendeels bestond uit nieuwe nummers van hun binnenkort te verschijnen tweede plaat, met een van hun allereerste nummers: "Over my shoulder". Meteen werd de oorzaak duidelijk waarom dit me niet volledig wist mee te slepen: de zang. Als zingende drummer begin je sowieso met een handicap: je zit achteraan op het podium en vanuit mijn positie was hij bovendien zowat tachtig procent van de tijd verborgen achter de rug van de bassist. Maar dat bleek niet eens het probleem. Het was simpelweg de zang zelf die me niet beviel. Andrew Scott klonk als een in galm gedrenkte, glad gepolijste versie van Tom Petty die bovendien geen boodschap had aan variatie. Een stem die geknipt leek voor grote stadions maar waar ik persoonlijk niet op zat te wachten.
De muziek dan maar? Daar had ik gelukkig minder problemen mee. Zorgeloze, zonovergoten gitaarrock waaraan ze zich nauwelijks een buil konden vallen. Surf Trash wordt meestal geklasseerd bij indie of alternatieve rock maar veel alternatiefs heb ik niet gehoord.
Eenmaal kwamen ze in de buurt van rock-'n-roll, tijdens het oudere "Wave M8", maar voor de rest bleef het bij veilige, zij het best genietbare, classic rock.
Toen bleek dat het applaus na het laatste nummer niet meteen oorverdovend zou worden, gooiden ze hun bis er meteen achteraan. "Friends" bleek zowaar een romantische uitsmijter mede dankzij de oproep van de bassist om je maat eens stevig vast te pakken of samen een dansje te wagen, een suggestie die minstens door twee meisjes werd opgevolgd. Die twee waren daar trouwens zeker niet alleen.
Tijdens de set van Surf Trash stond het vooraan plots vol jonge meisjes die me tijdens het voorprogramma niet waren opgevallen. Zij zullen hier ongetwijfeld met volle teugen van hebben genoten. Wie ben ik dan om te oordelen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
