Zwarte Cross 2026 – van 16 juli t-m 19 juli 2026, Lichtenvoorde – Pics

Zwarte Cross 2026 - ’t ging inderdaad spoken
Vier dagen lang veranderde de Achterhoek opnieuw in een prettig gestoorde vrijstaat waar motorcross, theater, muziek en pure onzin moeiteloos naast elkaar bestaan. De organisatie schat dat de 28ste Zwarte Cross tussen 250.000 en 260.000 bezoekers trok. Vrijdag, zaterdag en zondag waren uitverkocht en ook de camping was met een bezettingsgraad van 98 procent nagenoeg vol.
De volledig vernieuwde terreinopstelling vergde aanvankelijk wat oriëntatie. De indeling was misschien verbouwd, maar bleek compacter en logischer.
Maar … de nieuwe aanrij- en vertrekroutes bleken allesbehalve een voltreffer. Vooral op de parking liep het verkeer volledig in de knoop, met dwalende spoken en een uittocht die meer weg had van een extra crossklasse.
De megastunt maakte zijn naam helaas ook op een pijnlijke manier waar. Twee stuntmannen werden met een speciaal gebouwde katapult zo’n 75 meter over de Megatent gelanceerd. De één liep bij zijn landing een hersenschudding op; een dag later blesseerde de andere zijn enkel, waarna de resterende sprongen werden geschrapt. Spectaculair, zonder twijfel en het randje tussen heroïek en roekeloosheid werd hier dun maar hé al bij al : stunt geslaagd.

Muzikaal viel er nauwelijks bij te benen. Bad Nerves, Split Dogs, The Scratch en Cosmic Psychos leverden het nodige gitaargeweld. Krezip speelde op herkenning en samenzang: een warm overzicht van drie decennia hits voor een volle festivalweide. Within Temptation zette daar een filmisch en strak geregisseerd metalspektakel tegenover, gedragen door de imposante stem en podiumprésence van Sharon den Adel. Fleddy Melculy en Dropkick Murphys grepen de podia bij de keel, Bintangs bleken opnieuw onverwoestbaar en Bökkers voelde simpelweg als thuiskomen.
Absoluut beeld van het weekend: Kaiser Chiefs-frontman Ricky Wilson, die de Helter Skelter letterlijk als schuif-af gebruikte.

Onder het motto ’t Geet Hier Spoken! deed de Zwarte Cross wat hij beloofde: vier dagen verwarring, spektakel en uitzonderlijk veel sfeer.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9974-zwarte-cross-2026?Itemid=0
Org: Zwarte Cross, Lichtenvoorde

Aeveris – Ik denk dat we binnen de metalwereld wel overal aan de bak kunnen. Of we met onze band op Radio 2 kunnen, dat is iets anders. Dat is ook niet onze bedoeling. Wij maken muziek voor onszelf, muziek die we zelf graag horen

Aeveris is een vijfkoppige Belgische metalband die in 2021 het levenslicht zag. Vijf muzikanten bundelden hun krachten om een eclectische mix van melodieuze riffs, technische drumbeats en diverse zangtechnieken te combineren tot een geluid dat beukend en zwaar is, maar tegelijk vanaf de eerste luisterbeurt meteen in het gehoor ligt.
‘White Elephant’ is de titel van hun veelgeprezen debuutalbum. Dankzij die plaat veroverde de band een plek op het op één na grootste metalfestival van België, Alcatraz Festival, en mochten ze het voorprogramma verzorgen van niemand minder dan Fleddy Melculy.
Eind 2023 besloten zanger Louis Soenens en gitarist Dennis Wyffels Aeveris te verlaten. Na een intensieve zoektocht sloten Wouter van Kerschaver (The Voice 2024 – zang) en Dempsey Derous (Guilty as Charged – gitaar) zich aan bij de band. Dankzij hun motivatie en ambitie zorgen deze twee gedreven muzikanten voor een frisse, energieke impuls die duidelijk hoorbaar is in de nieuwe muziek van Aeveris: sneller, technischer en intenser, maar tegelijk ook melodieuzer en intiemer.
Met ‘Imminence’ wil Aeveris een volgende grote stap zetten. Het nieuwe album bevat tien explosieve nummers: een krachtige mix van rauwe emotie en meeslepende energie.
Naar aanleiding van deze nieuwe plaat hadden we een fijne babbel met Jeffrey en Wouter.

Ik volg de band al vanaf het prille begin. Heeft COVID jullie verdere doorbraak niet wat afgeremd
JEFFREY: Ik denk dat COVID voor ons, op z'n minst, niet zo'n groot probleem was. Wij zijn pas echt naar buiten getreden na de pandemie. In die periode is de eerste line-up ontstaan. Veel van de nummers waren toen al geschreven en eigenlijk klaar voor de vocals. We hebben dus rustig onze tijd kunnen nemen.

Met ‘White Elephant’ (2022) konden jullie optreden op Alcatraz Festival en zo alsnog die doorbraak forceren. Daarna vertrokken plots twee belangrijke bandleden. Hoe vang je zoiets op en waar vind je de kracht om toch door te gaan
JEFFREY: Wat Dennis betreft, kwam zijn vertrek ergens niet helemaal onverwacht, omdat hij ook bij Mantah speelt, een band die het bijzonder goed doet. Voor het schrijven van de nummers was dat op zich geen groot probleem, omdat ik het grootste deel van de composities zelf maak. Het is nooit een kwestie geweest van óf we zouden doorgaan, maar eerder van wanneer. Pieter had al snel Dempsey in gedachten. Hij was een tijdje gestopt met optreden, maar bleek enorm gemotiveerd om opnieuw aan de slag te gaan. Toen Louis ermee stopte, lag dat uiteraard anders. Als band is het een ingrijpende verandering wanneer je je zanger verliest. Zeker omdat we behoorlijk wat eisen stellen: iemand moet screams, cleans en ruwe zang kunnen afwisselen én liefst ook nog over de nodige présence beschikken. Dat is allesbehalve evident. Gelukkig kwamen we na een korte maar intensieve zoektocht uit bij Wouter, die die rol met glans op zich neemt.

‘Imminence’ is jullie tweede langspeler, maar jullie hebben het album opgesplitst in twee acts die zowel muzikaal als thematisch met elkaar verbonden zijn. Act I – Roots verscheen in februari 2026, Act II – Revelations volgde op 23 mei.
Kun je wat meer vertellen over het hoe en waarom van die aanpak?
WOUTER: Het idee om het album in twee acts op te delen ontstond vooral vanuit de wens om een verhaal te vertellen. In Act I behandelen we vijf algemene problemen of situaties, waarna we in Act II de gevolgen tonen van het aangaan of proberen oplossen van die problemen. Elk nummer uit Act I krijgt als het ware een vervolg in Act II. Zo gaat Gravity over de druk van het leven en de wereld rondom je, die je tegenhoudt om je persoonlijke ambities na te jagen. Het gekoppelde nummer And Then There Were None gaat dan over het moment waarop je die zogenoemde zwaartekracht eindelijk hebt overwonnen. Je bent door de atmosfeer gebroken en ontsnapt, maar beseft pas dan wie en wat je allemaal hebt moeten achterlaten om dat doel te bereiken en hoe eenzaam die overwinning soms kan zijn.

Ik las dat het album een zoektocht is naar zingeving in een wereld die vaak leeg aanvoelt. Sluit dat aan bij de moeilijke weg die jullie als band hebben afgelegd, of moet ik dat anders zien?
WOUTER: Dat idee is eigenlijk vooral van mij afkomstig en heeft niet zo veel met de geschiedenis van de band zelf te maken. Dit is het eerste album waarop ik de nummers thematisch heb uitgewerkt. Daarbij heb ik vooral inspiratie gehaald uit mijn eigen levenservaringen. Ik wilde een oprechte boodschap brengen, en volgens mij bereik je dat het best door uit echte ervaringen te putten. Uiteraard zijn sommige zaken uitvergroot of wat algemener gemaakt, zodat zoveel mogelijk mensen zich kunnen herkennen in de gevoelens of problemen waarover de nummers gaan.

Wat mij meteen opviel, is de veelzijdigheid van Wouters stem. Hij benadert de ogenschijnlijk onvervangbare Louis moeiteloos en overtreft hem op sommige vlakken zelfs lichtjes. Klopt de stelling een beetje, of is dat te kort door de bocht?
JEFFREY: Louis is en blijft een klasbak van een zanger, met een heel herkenbare stem. Dat gezegd zijnde, denk ik dat Wouter er absoluut staat.
WOUTER: Ik heb mij daar eerlijk gezegd nooit echt mee beziggehouden. Louis heeft het eerste album volledig in zijn eigen unieke stijl gebracht en die zal ik, naar mijn mening, nooit kunnen of willen evenaren. Ik probeer vooral verder te bouwen op wat hij is begonnen: de boodschap en het gevoel van de nummers vocaal ondersteunen en daar al mijn energie in leggen. Of ik hem daarin overtref of niet, maakt mij eigenlijk niet uit. Dat zal uiteindelijk door verschillende mensen anders beoordeeld worden.

Ook het voortdurend schakelen tussen harde, ruwe mokerslagen en een meer melodieuze aanpak siert de band. Was dat een bewuste keuze?
JEFFREY: Absoluut. Dat ligt helemaal in de lijn van bands als Trivium, As I Lay Dying en Machine Head. Met die muziek ben ik opgegroeid. Die invloeden zijn zo'n groot deel van mij geworden dat ze vanzelf hun weg vinden naar de nummers die we schrijven. Daarnaast ben ik een grote liefhebber van contrasten en dynamiek. Ik hou ervan om verschillende sferen en emoties binnen één nummer samen te brengen.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat de muziek van Aeveris zich moeilijk in een hokje laat stoppen. Op deze plaat blijkt dat misschien nog meer dan ooit. Als je de band in 2026 toch een label zou moeten geven, welk zou dat dan zijn?
JEFFREY: We worden wel eens omschreven als moderne metal, maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Moderne metal doet mij eerder denken aan bands als Architects en Bleed From Within. Hoewel die invloeden er zeker zijn, zou ik Aeveris eerder omschrijven als metalcore, en dan vooral de metalcore van de jaren 2000. Ik denk dat je ons op zowat elke affiche kunt zetten, omdat er voor iedereen wel iets herkenbaars of aantrekkelijks in onze muziek zit.

De muziek is behoorlijk gelaagd. Sommigen zullen misschien zeggen dat ze niet meteen toegankelijk is voor een breed publiek. Klopt de stelling, of zijn jullie daar helemaal niet mee bezig?
JEFFREY: Ik vat dat eigenlijk op als een compliment. Qua toegankelijkheid denk ik dat het best meevalt. Elk nummer heeft op zijn eigen manier wel een sterke hook. Zoals ik al zei, hou ik van tegenstellingen en verschillende sferen binnen één song. Bovendien hangt het er natuurlijk vanaf hoe je een 'breed publiek' definieert. Ik denk dat we binnen de metalwereld zowat overal aan de bak kunnen. Of we met Aeveris ooit op Radio 2 terechtkomen, is een ander verhaal. Maar dat is ook nooit onze bedoeling geweest. Wij maken in de eerste plaats muziek die we zelf graag horen.

Het is zeker een compliment. De grootste verandering ten opzichte van ‘White Elephant’ lijkt mij de nog veelzijdigere aanpak, mede dankzij de diverse vocale inbreng. Ben je het daarmee eens, of zie jij zelf een ander groot verschil met het vorige album?
JEFFREY: Ik denk dat het vooral een natuurlijke evolutie is. Het grootste verschil met White Elephant is dat de andere bandleden nu veel meer inspraak hebben gehad. White Elephant was grotendeels geschreven voordat de rest van de band erbij kwam. Voor Imminence heb ik bewust meer input gevraagd, waardoor sommige nummers veel verder zijn uitgewerkt. Zo hebben we bijvoorbeeld elf versies gemaakt van The Mask voordat we bij de definitieve versie uitkwamen. Ook Theft of Time heeft verschillende gedaantes gekend. Het einde van Tendrils of Regret werd geschreven door Louis Van Der Linden, onze drummer, en dat is persoonlijk één van mijn favoriete stukken van het album. Daarnaast heeft Wouter een absoluut fenomenale inhaalbeweging gemaakt. Toen Louis Soenens vertrok, lag de vooruitgang volledig stil. Veel nummers waren instrumentaal al afgewerkt, maar zonder zang konden we niet verder. Wouter heeft op een recordtempo voor al die nummers de vocalen geschreven en samen met mij opgenomen.

Voor mij persoonlijk voelt deze plaat als een terugkeer langs de grote poort. Ik was vanaf de eerste seconde fan en na meerdere luisterbeurten alleen maar meer. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
JEFFREY: Dat is fijn om te horen, bedankt daarvoor! De reacties en reviews zijn tot nu toe erg positief. Zo kregen we van Rock Tribune een mooie score van 85 op 100 én een uitgelichte recensie. Het doet plezier dat mensen niet alleen de technische kant van het album oppikken, maar zich ook weten te verbinden met de emoties die erin zitten. Dat was precies onze bedoeling, en voorlopig lijkt dat goed te lu

Heeft deze nieuwe start ook andere deuren geopend, of hoop je dat er de komende tijd nog meer deuren opengaan? Zo ja, welke?
JEFFREY: We mogen Alcatraz openen op de Helldorado Stage, iets waar ik enorm naar uitkijk. Eind juli openen we ook voor Unearth. Elke deur die opengaat, nemen we met beide handen aan.

Wat zijn de plannen voor de rest van dit jaar en de nabije toekomst?
JEFFREY: Hoofdzakelijk zoveel mogelijk shows spelen om onze fanbase verder uit te bouwen. Daarnaast willen we rustig beginnen aan het schrijven van nummers voor een derde plaat. We willen blijven groeien en hopelijk steeds grotere podia veroveren.

Hebben jullie door deze nieuwe start ook jullie ambities moeten bijstellen? Met andere woorden: wat zijn de ambities van Aeveris anno 2026?
JEFFREY: Door de line-upwissel is het album uiteindelijk een jaar later afgewerkt en uitgebracht dan oorspronkelijk gepland. Op zich is dat geen ramp, maar het zorgt er natuurlijk wel voor dat we als band misschien al iets verder hadden kunnen staan. We blijven echter een ambitieuze band. We willen niet alleen in eigen streek spelen, maar ook zoveel mogelijk daarbuiten. Uiteraard dromen we ervan om ooit op Graspop Metal Meeting te staan, zoals zoveel metalbands. Tegelijk zijn we ook heel tevreden met hoe alles momenteel verloopt.

Zijn er ook ambities om in het buitenland door te breken?
JEFFREY: Voorlopig hebben we nog geen shows in het buitenland gespeeld, maar dat is zeker de bedoeling. Een Europese tour met een interessante package zou fantastisch zijn. We beseffen echter ook dat zoiets een grote investering vraagt, zowel financieel als qua tijd. De puzzelstukjes moeten op het juiste moment in elkaar vallen. Intussen blijven we regelmatig nieuwe muziek uitbrengen en zien we wel waar het schip strandt.

Persoonlijk vind ik ‘Imminence ‘een meesterwerk. De keuze om het album in twee delen uit te brengen werkt bijzonder goed. Ik zou het een score van 95 op 100 geven. Hoe zie jij de band de komende jaren evolueren?
WOUTER: Allereerst: wauw, bedankt! Een score van 95 op 100 krijg je natuurlijk niet elke dag. Voor mijn gevoel zijn we nog maar net begonnen. Ik heb persoonlijk nog een eindeloze bron aan goesting en inspiratie. Hoe ik de toekomst van Aeveris zie? Hopelijk richting die 100 op 100. (lacht)

Waar zie je jezelf, zowel als muzikant als met Aeveris, binnen pakweg tien jaar? Of ben je daar niet echt mee bezig?
WOUTER: Ik denk dat het heel moeilijk is om zo ver vooruit te kijken. Ik hou van muziek maken, optreden en nummers schrijven. Ik hoop vooral dat ik binnen tien jaar kan terugblikken op tien jaar vol fantastische ervaringen, mooie shows en onvergetelijke momenten. En dat ik dan nog altijd het gevoel heb dat er opnieuw tien geweldige jaren voor me liggen. Welke kansen of hoeveel succes er in die periode op mijn pad komen, valt onmogelijk te voorspellen. Daar probeer ik mij ook niet te veel mee bezig te houden. Ik blijf gewoon doen wat ik het liefste doe, en de rest zal vanzelf volgen.

Bedankt voor de fijne babbel. We wensen jullie heel veel succes met ‘Imminence’ en met alles wat er nog op jullie pad komt.
Uiteraard blijven we Aeveris met veel belangstelling volgen

Erato - We doen het voor het plezier en om mensen mee te nemen in onze muziek en hen te entertainen. Het is onze ambitie. Zolang we dat kunnen blijven doen, blijven we doorgaan

De Brussels band Erato timmert al sinds 1993 aan de weg, en steekt hun voorliefde voor de typische jaren ’80 new wave tot EBM niet onder stoel of banken. Door de jaren heen brachten ze prachtige platen uit zoals ‘A Killed God’, ‘The irreplaceable one’ en verder ‘Erato  - III’ en ‘NaIVe’.
In 2015 werd het stil rond de band. Op 10 augustus 2023, waar ze de newwave-avond op de Fonnefeesten in Lokeren openden, vóór Arbeid Adelt en A Split Second bleek Erato terug van nooit weg te zijn geweest. Met hun nieuwste EP onder de arm ‘Android Suicide’ , die ze live kwamen voorstellen op 30 mei in Asse, lijkt de band definitief  terug op het goede spoor te zitten.
We hadden een fijne babbel over het verleden, maar vooral het heden en de toekomst van Erato en de volledige EBM scene met zanger Bolle.

Erato timmert toch al sinds de jaren ’90 aan de weg, het is niet altijd een even makkelijk pad geweest, maar jullie staan er weer
Eigenlijk was het plan om deze EP al veel vroeger uit te brengen. En daar is Erato wat op stuk gelopen. Op die moment waren er geen optredens, en leek alles wat te slabbaken. Sommige mensen kregen andere interesses en startten zijprojecten. Frank, de gitarist van de eerste generatie,  heeft de lont terug aan het vuur gestoken. We zijn terug beginnen repeteren, en wilden met die songs waarvan er al een pak klaar lagen maar nooit zijn uitgebracht , eindelijk iets mee doen. Het heeft dus wat lang aangesleept, maar we zijn blij dat hij er eindelijk is.

Wat me opvalt aan die nieuwe songs, ze hebben veel meer diepgang. Betekent dit dat jullie ‘zachter’ zijn geworden, of hoe moet ik het zien?
Het bewijst vooral dat we gegroeid zijn en dat de teksten inderdaad meer doorleefd klinken dan vroeger. Sommige dingen, zoals drums, zijn opnieuw opgenomen. Door Marjo ingespeeld. Dus er is zeker aan gesleuteld, maar het heeft niet te maken met zachter geworden of uiting van frustraties of zo. Tenminste dat denk ik niet nee. Maar mogelijks zijn er onbewust wat van deze gevoelens ingeslopen.

Het laat, voor mij persoonlijk, wel een ander kantje zien van Erato dat me bevalt, maar er zit dus niet perse een verhaal achter?
Het is niet dat we bewust gekozen hebben om terug wat donkerder te gaan. We zijn altijd wat eclectisch geweest.  Je kunt onze muziek niet zomaar in een bepaald hokje steken. We zitten een beetje tussen die typische gothic rock zoals Sisters of Mercy en Killing Joke en andere meer elektronische stijlen of soms wat punk of post-punk-invloeden. Maar dat komt heel natuurlijk. Onze invloeden gaan gewoon heel breed en we maken nummers dat we zelf graag horen of leuk vinden. Los van genres. We blijven natuurlijk wel altijd in dat typische donkere genre zitten waarmee we zijn opgegroeid en vergroeid. Dat blijft wel ons DNA.

Is het niet wat moeilijker geworden om met dat genre, nog uit te pakken? Er zijn wel festivals als BIM Fest en de Fonnefeesten/Lokerse Feesten die ook wel een new wave dag organiseren …
Moeilijker en gemakkelijker eigenlijk. We  blijven natuurlijk altijd wat in een niche zitten.  Dat trekt, althans toch in België, geen miljoenen publiek. In het buitenland, Duitsland bijvoorbeeld, is dat publiek wel iets groter. Langs de andere  kant, dankzij internet, sociale media en zo is de wereld wel kleiner geworden. En raakt de muziek breder verspreid. En toch, met dat afscheidstour van Front242, is er precies toch weer een soort revival bezig heb ik de indruk. En bands die wat in dat post-punk genre zitten zorgen ook voor een opleving. Waardoor ook Fonnefeesten en Lokerse Feesten inderdaad een new wave dag inlassen. Het bewijst dat er een opleving bezig is, en een deel van het publiek nog altijd open staat daarvoor.

Is het voor jullie ook een uitgelezen kans om eindelijk ‘door te breken’? Want , met alle respect voor Erato, is het veel jaren een ‘net niet’ verhaal geweest toch? Hoe komt dat denk je?
Ik kan me daar niet 100% over uit spreken, ik ben er in 2000 bij gekomen. Ik denk dat we live altijd wel iets beter overkomen dan op plaat. Erato heeft eind jaren ’90 die boot een beetje gemist om toen die stap voorwaarts te zetten, in een periode dat heel wat bands binnen de scene aan het doorbreken waren. Daardoor zitten we nu nog steeds in tweede of derde klasse (haha). Maar toch, sinds de reünie van Erato  hebben we toch een aantal grote concerten kunnen spelen; zo konden we ons in 2023 op Fonnefeesten aan een groot publiek laten zien. We komen ook net terug van Malta. Waar we ons aan een internationaal publiek hebben kunnen tonen , en zeer goed ontvangen zijn. maar het grote succes of de grote live scene? Daar zijn we nog net niet toe gekomen. Ik denk dat we daarvoor net iets te onbekend zijn bij een ruim publiek. We hebben ook geen boeker en doen alles zelf, daardoor duurt het soms net iets te lang allemaal. We hebben op de koop toe allemaal een job en een gezin. Het is niet dat we ervan moeten leven. We zijn met zes, als we een aanbod krijgen moeten we ons wel kunnen vrij maken. Dat speelt ook allemaal mee natuurlijk.. op het moment zijn we goed bezig, en er staan wel mooie dingen in het verschiet.  We deden de voorstelling van onze EP in ‘t Smiske in Asse. Een klein zaaltje waar een paar honderd man binnen kan. En dat is even gezellig als voor duizend of tweeduizend man spelen, we doen het voor het plezier en om mensen mee te nemen in onze muziek en te entertainen. Dat is onze ambitie. Zolang we dat kunnen blijven doen, blijven we doorgaan.

Deze ingesteldheid heeft er dus eigenlijk voor gezorgd dat jullie, in die moeizamere periode, toch hebben vol gehouden? Of wat was de echte drijfveer om niet de handdoek in de ring te gooien?
Erato is gewoon een raar beest dat ons gebeten heeft. De band is wel al van bezetting veranderd geweest door de jaren heen.. En er zijn vele momenten geweest in die 30 jaar waar we Erato hadden kunnen laten doodboeden of opdoeken. Maar op één of andere manier was er telkens de wil om het te laten leven en herleven. Erato is gewoonweg iets waar we altijd naar terugkeren, muziek is gewoonweg een passie,  we kunnen er ons ei in kwijt. We hebben nooit afscheid genomen, zelfs niet in de tijden dat het stil was rond de band. Ik en Jacques zijn altijd  wel bezig geweest met nummers te schrijven. Erato is gewoon een onderdeel van ons leven, en iets waar we altijd kunnen naar teruggrijpen. En dat zal wel zo blijven.

Begrijpelijk. Maar zijn er, binnen die context, dingen die je anders zou aanpakken?
Er zijn uiteraard altijd dingen die we anders hadden kunnen doen. Onvermijdelijk is dat zo in het leven. We hebben wellicht wat kansen laten schieten. Omdat de goesting of tijd er niet voor was. Maar spijt komt na zonde.. We spelen nog altijd live met Erato, genieten daarvan en doen nog steeds de dingen die we graag doen.  en ook die ambitie om echt groot te worden of zo, is  nooit écht een ambitie geweest. Er zijn wel opportuniteiten geweest waar we niet zijn op in gegaan omdat we dan toegeving en moesten doen of inboeten aan onze integriteit… Misschien waren we dan “groter" geweest. Maar we hebben geen spijt. Natuurlijk willen we graag grotere podia spelen omdat we oprecht vinden dat onze muziek dat verdient. Maar de kwaliteit van je muziek is vaak het laatste wat er voor zorgt dat je op grote podia kan staan… En Erato heeft altijd haar muziek op de eerste plaats staan. Er zijn dus weinig dingen waar we spijt over hebben, en bovendien heeft dat weinig zin. Ik leef in het heden, en niet in het verleden.

Over het ‘heden’ … Hoe waren de reacties op deze EP en de release show?
Over het algemeen krijgen we wel goede reacties. We hebben ook redelijk wat albums verkocht, ik verbaas me daar soms wel over. Op de release show bijvoorbeeld, en ik heb ook veel moeten signeren. Er was ook veel vraag naar een cd omdat ze geen platenspeler hebben. We wilden eens iets uit brengen op vinyl, dat hadden we nog niet gedaan. Op spotify kun je de EP wel luisteren of downloaden, daar staan wel twee liedjes minder op. Maar echt veel recensies zijn er nog niet, toch zeker niet in eigen land.

Is het Belg zijn geen struikelblok voor Erato om die echte ‘grote doorbraak’ te forceren denk je?
Dat is iets waar je geen grip op hebt eigenlijk. Het is wel zo dat het Electro genre in Duitsland wel breder is dan hier. We zijn ook wat witte raven binnen de scene, mensen die graag gitaarmuziek horen komen gemakkelijker bij ons uit. Via de digitale versie merken we dat we veel luisteraars hebben uit Brazilië , Polen, Griekeland .. overal een beetje in de wereld. Heel toffe reacties. Het is niet evident om daar te gaan spelen. We zijn nu beetje aan het focussen om Wallonië en Brussel, want daar is een scene en de mensen kennen ons daar niet. Dat is vreemd en daar willen we iets aan doen. we zijn onze ogen aan het richten op de buurlanden, maar het moet haalbaar zijn met onze jobs en zo… we kunnen niet zomaar overal naartoe.

Het verwondert me een beetje dat een Brusselse band zo moeilijk ‘voet aan grond‘ krijgt in Wallonië. Die muur tussen de taalgrens is dus geen sprookje? Zelfs Pommelien Thijs heeft er last van, heb ik recent gelezen…
Het is idd heel gek, en we hebben daar eigenlijk tot nu nooit bij stil gestaan. We kwamen automatisch veel in Vlaanderen uit. Het is pas onlangs door terug met onze oude vrienden van The Breath of Life en nieuwe vrienden van The Ultimate Dreamers op te trekken dat we ons bewust werden van het publiek over de taalgrens…laatst speelden we een zeer fijne show in Tubize. Wij waren onbekenden voor het Franstalige publiek en zij ook voor ons, maar het klikte meteen. Op onze EP-voorstelling in Asse waren trouwens een heel pak van onze nieuwe Waalse vrienden aanwezig. Het is dus zeker de bedoeling om het zuidelijke deel van België te gaan veroveren. Binnenkort staat er trouwens al een optreden gepland in Charleroi.

Wat het digitale en sociale media betreft, denk je dat dit deuren voor jullie kan openen, die vroeger moeilijker was?
Dat er meer deuren open gaan? Niet direct, maar je muziek is wel veel breder te beluisteren.. op dat vlak gaan wel meer deuren open. Gemakkelijker verspreiden, mensen kunnen je overal vinden. Het nadeel, het aanbod is zodanig groot waardoor je niet altijd opvalt tussen al die visjes in dat grote water. Dat blijft een uitdaging, maar we konden ons 20 jaar geleden niet kunnen voorstellen dat we in Polen of Malta publiek zouden kunnen vinden, daardoor hebben we nu wel in Malta gestaan. Dus ja.. om die manier kun je opgevist worden door iemand,  waar dat vroeger minder evident was.

Ik merk ook dat het genre een opvallend ‘ouder’ publiek aantrekt. Is het een probleem om het genre in leven te houden of hoe zie je het zelf?
Het is ook iets dat ons inderdaad wel opvalt, binnen dat Gothic, EBM en New Wave milieu zijn het doorgaans mensen tussen veertig en zestig die daarop afkomen. Meestal mensen die uit nostalgie uit hun jeugdjaren komen daarop af. Maar ook jongere mensen die daarin opgroeien. Het zijn de mensen die het genre ontdekt hebben. Je hebt wel wat nieuwe groepen die daarop inspelen wat zorgt voor een opleving. Zoals gezegd zie je ook wel wat mainstream festivals tegenwoordig new-wave of aanverwante bands programeren waardoor jongeren het genre ontdekken. Of je hebt radioprogramma’s zoals bijvoorbeeld Meurissey op Willy, waar Stijn Meuris zowel de klassiekers uit het genre, maar evengoed nieuwe en minder bekende bands draait. Ook Erato heeft die eer al gehad. En dat is ook een manier om een nieuw en jong publiek te bereiken. Als je de vergelijking maakt met metal, is Gothic het kleine broertje van Metal. Ook Metal is een doelpubliek, alleen zijn die wel meer verbreed naar ook jongeren. Is daar een verklaring voor? Nee , niet echt.

Voor Erato maakt dit eigenlijk weinig uit, jullie krijgen zalen goed gevuld en hebben nog een fanbase?
Dat was fijn om te zien.. we zijn toch enkele jaren weg geweest en toch is er een vast publiek dat ons overal bleef volgen en dat nu nog steeds doet. Wat dat betreft was het optreden op de Fonnefeesten een hoogtepunt. Ik werd er een beetje emotioneel van. Na zo’n lange afwezigheid zag ik in de rijen mensen een heleboel gezichten die ik herkende en een heleboel oude Erato t-shirts. De fans van vroeger waren precies allemaal op post en blij ons eindelijk terug te zien, want ze sprongen enthousiast en brulden onze liedjes mee. Dat was fantastisch. Ook op onze release in Asse waren ze er weer allemaal bij. Of mensen uit de scene die we vroeger nog kenden. We dachten dat we die kwijt waren, maar dat was dus totaal niet het geval. Er zijn zelfs wat mensen uit Waregem (you know who you are) die naar elk optreden van ons komen kijken, tot ver in Limburg zelfs. Dat is geweldig en daar zijn we echt enorm dankbaar voor.

Prachtig.. Wat zijn, na die release show,  de verdere plannen met Erato?
We spelen binnenkort met ‘WegSfeer’ in Westrand. Dat is een heel toffe tribute-band. We hopen ons daar te laten zien aan mensen die ons nog niet kennen. We hebben ook wat contacten in binnen en buitenland om wat meer optredens binnen te halen. En voor de rest willen we ook wat grotere podia proberen spelen. Ondertussen zijn we wat songs aan het heropvissen. We hebben een nieuwe bassist. Die heeft zich op een paar maand tijd enorm snel ingewerkt. Marjo heeft zich ook fantastisch ingewerkt. Jacques en ik hebben een paar nieuwe nummers geschreven ondertussen. Die hopelijk binnenkort terug worden opgepikt, in de hoop dat we iets sneller kunnen schakelen. En sneller een nieuw album kunnen uitbrengen. De trein is aan het bollen…

Zijn er naast Erato nog andere projecten waar je persoonlijk mee bezig bent?
Toen Erato een beetje op een zijspoor zat ben ik beginnen zingen in een punkrock-tribute band The Dirty Harries. Dat was super leuk om te doen. Een hele andere insteek als Erato maar pure fun. Ik heb er ook aan mijn skillset als zanger kunnen werken. Maar dat is nu ook gedaan.
Ik ben in die periode ook begonnen met stand-up comedy. Als frontman had ik al gemerkt dat ik mensen aan het lachen kan brengen en ook in de backstage ben ik graag een moppentapper. Als Gery La Boule breng ik binnenkort mijn eerste volavondshow in de zalen. Na jaren voorprogramma geweest te zijn van oa Nigel Williams, Raf Coppens, Erhan Demirci… een spannende volgende stap.

Is er nog een ‘finale’ ambitie , meer grote podia kunnen doen? Of wat is jullie ambitie dan wel (want eerlijk na al die jaren in de ‘underground’ hoeven jullie binnen de scene niets meer te bewijzen toch)?
Grotere podia is zeker een ambitie en leuk om te doen. fonnefeesten of Lokerse feesten zou wel leuk zijn, eens wat meer grotere festivals waar een groot publiek op afkomt. We hebben nu in Malta gestaan, en dat smaakte wel naar meer. Daarom denk ik dat Leipzig gothic treffen, Mera Luna, Castlefest, … zeker op ons verlanglijstje staan. Dat is een droom, en zelfs geen onhaalbare droom. Dat is iets waar we dus zeker naar streven. En ondertussen op zoveel mogelijk toffe plekken kunnen blijven spelen. Meer mensen leren kennen, spelen en kunnen blijven spelen is de voornaamste ambitie toch.

Jullie kunnen gerust nog enkele jaren doorgaan, maar wanneer zeg je voor jezelf ‘het is genoeg geweest, ik trek de stekker eruit’?
Als het fysiek niet meer lukt, als ik niet meer kan zingen of zo? ja dan houdt het sowieso op. Dus wanneer stopt het? Twee mogelijkheden, ofwel gaat het fysiek gewoonweg niet meer. Of als het niet meer plezant is, het moet plezierig blijven om op te treden. Ik probeer altijd dingen te doen die ik graag doe, en zo weinig dingen tegen mijn goesting te doen. dus als de goesting compleet weg is? Dan houdt het dus op… dus zolang het plezant is, leuk is e we het allemaal nog aankunnen. Blijven we doorgaan met Erato.

Pics homepag @Patrick.PickArt.Photography

Pics homepag @Dank voor deze babbel

Bloed - Onze artistieke vrijheid opgeven om toegankelijker te klinken? Dat is voor ons een brug te ver. Ik geloof dat volhouden uiteindelijk belangrijker is dan je identiteit opgeven

Bloed, bestaande uit twee broers en een zus, is een relatief jonge naam binnen de Belgische post-metalscene. De band doet het genre misschien niet helemaal heruitvinden, maar geeft er wel een eigen, bijzonder intense invulling aan. Die combinatie van loodzware post-metal, een beklemmende sfeer en een haast demonische uitstraling sprak ons meteen aan.
De band ontstond in 2022 , won in 2023 Sound Track en bracht in 2025 de veelbesproken debuut-EP ‘Tranen’ uit.
Bloed kwam voor het eerst op onze radar tijdens het Dunk!festival. We waren onder de indruk. Ons verslag
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102893-dunk-festival-2026-magische-boswandelingen-om-de-harde-realiteit-even-te-doen-vergeten.
Enkele weken later deden ze dat nog eens over tijdens Great Gigs in the Park, waar ze als voorprogramma van Psychonaut moeiteloos overeind bleven. Ons verslag https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103190-psychonaut-great-gigs-in-the-park-2026-wat-een-emotionele-pletwals.
Hoog tijd dus voor een gesprek. We hadden een fijne babbel met gitarist Tuur Soete over het ontstaan van Bloed, de opmerkelijke weg die de band in korte tijd heeft afgelegd en de ambities voor de toekomst.

Twee broers en een zus die samen muziek maken is niet uniek, maar dat jullie alle drie dezelfde smaak hebben misschien wel. Klopt het eigenlijk?
Mijn broer en ik schelen maar drie jaar en hebben elkaar muzikaal sterk beïnvloed. Onze zus is acht jaar jonger en brengt heel andere invloeden mee. Zij kan evengoed genieten van een concert van Bruno Mars als een uur later met ons op het podium staan met Bloed. Net doordat we alle drie een andere achtergrond hebben, kijken we ook voorbij genres. En uiteindelijk is het gewoon fijn om dit samen als broer en zus te kunnen doen.

Het hokjes denken is er ook wat uit onder vind ik. Meer nog. Het is moeilijk om jullie muzikaal in één hokje te stoppen. Hoe zouden jullie zelf de muziek van Bloed omschrijven?
Wanneer je met een band begint, probeer je jezelf automatisch een label te geven. We krijgen vaak vergelijkingen met Nine Inch Nails, terwijl dat eigenlijk nooit een rechtstreekse invloed is geweest. Er zitten ook sludge-invloeden in onze muziek, maar uiteindelijk maakt het ons niet zoveel uit. Vandaag vervagen die grenzen steeds meer. Dan kun je zes genres aan elkaar plakken of weer een nieuw label bedenken, maar daar zijn we snel mee gestopt. Mensen mogen zelf bepalen wat ze erin horen. Wie zich aangesproken voelt, vindt ons uiteindelijk toch wel."

We omschreven jullie muziek inderdaad als een mix van Amenra, Nine Inch Nails en Mr. Bungle: kapotte elektronica, brute riffs en heel veel energie. Kunnen jullie zich daarin vinden, of zien jullie zelf andere invloeden?
Die omschrijving klopt voor mij wel. Mijn broer is altijd fan geweest van Mastodon en The Ocean, terwijl ik zelf uit een progressieve metalhoek kom. Onze zus is dan weer het buitenbeentje. Zij heeft metal eigenlijk nooit intensief beluisterd. Daardoor beleeft zij onze muziek helemaal anders, en net dat maakt de samenwerking zo interessant. We vullen elkaar op die manier goed aan.

Er zijn vandaag heel wat bands die zware of experimentele muziek maken. Wat onderscheidt Bloed volgens jullie van andere bands?
Ik ga ervan uit dat alles ooit al eens gedaan is. Muzikaal zullen we het wiel dus niet opnieuw uitvinden. Wat ons volgens mij echt typeert, is onze familieband. Twee broers en een zus die samen kapotte elektronica en brute riffs brengen: daar zijn we best trots op. We kunnen niet alleen samen muziek maken, maar komen ook gewoon heel goed overeen. Het is mooi om elkaar thuis, tussen de koffiekoeken en de warme maaltijd bij onze ouders, tegen te komen en daar verder aan onze muziek te werken. Dat persoonlijke verhaal zit ook echt verweven in Bloed. Als je onze vinyl koopt, vind je daarin zelfs foto's van ons toen we opgroeiden. Dat maakt de band voor ons meer dan alleen muziek. Ik denk dat mensen die oprechtheid ook voelen.

De debuut-vinyl was in geen tijd uitverkocht en als buitenstaander lijkt het alsof alles heel snel is gegaan. Jullie bestaan pas sinds 2023 en wonnen datzelfde jaar meteen Sound Track. Welke deuren heeft die overwinning voor jullie geopend?
Sound Track heeft zonder twijfel deuren geopend, ook deuren die je zelf niet meteen ziet. Dat geldt trouwens ook voor wedstrijden als Humo's Rock Rally of De Nieuwe Lichting. Het belangrijkste is de zichtbaarheid. Plots word je geselecteerd uit een grote groep bands en komen er ogen op je terecht. Als je dan ook nog wint, beland je automatisch op de radar van mensen uit de sector. Via Sound Track kwamen we in contact met mensen die we anders waarschijnlijk nooit hadden ontmoet. Toch ging het bij ons niet van de ene dag op de andere. Ik zag andere bands uit onze lichting plots een enorme versnelling hoger schakelen en dacht soms: 'Wij hebben gewonnen, maar ik merk daar eigenlijk nog niet zoveel van.'" We zijn gewoon blijven spelen en contact blijven houden met mensen. Stilaan begon die sneeuwbal toch te rollen. Zo kwamen we op de radar van Peter  Mulders van Brutus, en via Zware Klap werd er over ons gesproken. Daarna kwamen we in contact met Cis Deman van Stake. Voor je het weet zit je samen te praten, word je uitgenodigd voor de twintigste verjaardag van Stake en leer je weer nieuwe mensen kennen. Zo groeit dat netwerk stap voor stap. Vandaag merken we wel dat we steeds meer in de schijnwerpers komen.

Sinds de release van ‘Trane’n en de samenwerking met Dunk!records lijkt het allemaal erg snel te gaan. Kunnen we stellen dat 2025 en 2026 de echte doorbraak van Bloed betekenen?
Dat is een moeilijke vraag. Voor ons als band voelt dat wel zo, omdat we vandaag stappen kunnen zetten die we twee jaar geleden nooit hadden verwacht. Het contact met Dunk!records is eigenlijk heel snel ontstaan. We mochten in oktober 2024 de openingsshow spelen voor Witch Club Satan in de Botanique. Kort daarna kregen we een bericht van Dunk!records en voor we het goed en wel beseften, waren we samen aan een plaat aan het werken. Dat zijn kansen waarvan je op voorhand nooit durft dromen.

Tijdens Dunk!festival begon het net te regenen. Voor mij versterkte dat de sfeer alleen maar. Hoe belangrijk zijn licht, omgeving en sfeer voor een optreden van Bloed?
Persoonlijk hou ik van de clubsfeer. De donkerte en de nabijheid van het publiek zorgen voor een heel intense beleving. Op festivals is dat anders. Als kleinere band speel je vaak overdag, in volle zon, en dat verandert de sfeer compleet. Daarom is het niet minder goed. Als mensen om acht uur 's morgens al volledig mee zijn, is dat even goed een geslaagd optreden. Maar een donkere zaal of een optreden bij het vallen van de avond heeft toch iets extra magisch."

Op Great Gigs in the Park leek het publiek helemaal mee te gaan in jullie verhaal. Hoe hebben jullie dat optreden zelf beleefd?
Dat blijft moeilijk in te schatten. Op het podium zit je zo in de muziek dat je niet altijd beseft hoe het publiek reageert. Soms heb je het gevoel dat je iedereen én niemand hebt gezien. Achteraf hoorden we gelukkig veel positieve reacties, dus dat bevestigde wel dat het goed zat."

Iedereen is welkom natuurlijk, maar welk publiek hopen jullie uiteindelijk met Bloed te raken?
In Nederland merken we vaak dat het publiek vanaf het eerste nummer heel uitbundig reageert. Die energie voel je meteen op het podium en die krijg je ook terug. Dat soort publiek, dat zich volledig laat meeslepen in ons verhaal, geeft ons enorm veel energie.

Persoonlijk had ik niet de neiging om in een moshpit te gaan staan op jullie muziek, maar gewoon die muziek te laten binnenkomen en daar ingetogen van te genieten. Ook dat is een vorm van respons, toch?
Dat is inderdaad een andere ‘energie’ die je ook ziet als je naar een AmenRa concert gaat. Dat is een soort emotionele rollercoaster. Dat is uiteraard ook mega ok.. het leukste is gewoon om naderhand een goede respons te krijgen van mensen die ons komen zien, en hoe ze dat beleven maakt dan weinig uit.

Jullie speelden ondertussen ook al in Nederland. Hoe belangrijk is het buitenland voor Bloed?
Buitenland is zeker een ambitie. Bij een groeiende act is het logische verhaal ‘waar starten we?’ naar het buitenland gaan om daar voor vijf man te spelen, de dag van vandaag? Is ook niet de bedoeling. We kijken dus wel uit wat we boeken en wat niet. We zijn daar echt alert in. vorig jaar stonden we op Rotterdamse showcasefestival Left of the Dial , dat was een bijzonder goed optreden en heel belangrijke voor ons. Daar hebben veel mensen ons leren kennen, en dat heeft toch voor meer mogelijkheden gezorgd. Sniester Festival in Den Haag was ook een hele leuke ervaring. we zijn dus vooral Nederland aan het verkennen. In België ben je snel rond de kerktoren. Frankrijk kan er ook nog aankomen, maar dat is allemaal nog een beetje zoeken. Dus ja de ambitie voor het buitenland is er na die ervaringen zeker.

België is geen gemakkelijk land om als band door te breken. Is die taalgrens voor jullie ook een struikelblok?
Wat je zegt klopt wel. Je ziet dat ook bij andere Belgische bands. Het is moeilijk, we hebben niet een super groot land. Het is inderdaad dan nog in de helft gedeeld door die taalgrens. Het is dan ook de kunst om u interessant te houden ‘op de markt’ als band,  in wat we brengen. Je ziet ook dat er, waar vroeger twee tot vier jaar werd gewerkt aan een plaat, dat nu veel korter op de bal wordt gespeeld. Nadenken over hoe we kunnen groeien binnen  België met de wapens die we hebben is gewoon de boodschap. Het kan evengoed zijn door in te spelen op het Buitenland en daaruit heel goede responsen te krijgen, dat dit zorgt voor een sneeuwbal effect in het binnenland. Voorlopig is dat nog een zoektocht, de plaat is ook nog maar net uit.  We hebben, los daarvan, al enkele mooie shows kunnen meepikken hier ook en dus mogen we blij zijn dat we dit al kunnen hebben doen eigenlijk. Stap voor stap, en alles wat lukt zijn we heel blij mee.

Jullie maken geen muziek die meteen voor een breed publiek bedoeld lijkt. Is het ooit een overweging om de muziek toegankelijker te maken, of is artistieke vrijheid altijd belangrijker?
Vanaf het moment dat je de eerste nummers schrijft, besef je vrij snel wat voor muziek je aan het maken bent. Daar sta je natuurlijk volledig achter. We beseffen ook dat de nieuwe Pommelien Thijs van de metal worden niet realistisch is. Kijk maar naar Amenra: vandaag lijkt dat een gevestigde naam, maar ook zij hebben daar jarenlang hard voor moeten werken. Met Bloed hebben we nu al dingen mogen doen waarvan we nooit hadden gedacht dat ze mogelijk waren. Dat alleen al is bijzonder. We maken waarschijnlijk muziek voor een nichepubliek, al hopen we natuurlijk dat die niche kan groeien. Onze eerste plaat is bovendien een momentopname; ook wij blijven evolueren. Maar onze artistieke vrijheid opgeven om toegankelijker te klinken? Dat is voor ons een brug te ver. Ik geloof dat volhouden uiteindelijk belangrijker is dan je identiteit opgeven.

Dromen jullie van grote festivals en arena's, of ligt jullie hart toch meer bij het clubcircuit?
Als ik zou moeten kiezen denk ik dat er veel factoren waarom ik voor club circuit zou kiezen, ook in Nederland en andere landen. Dan voor grote festivals of arena’s. ook al kan dat leuk zijn om voor duizenden mensen op te treden. Maar een club show is gewoonweg een unieke beleving die me meer aanspreekt. Een soort van intieme maar ook intense beleving.

In een interview kreeg ik als antwoord ‘het is soms moeilijker om op te treden voor twintig mensen die geconcentreerd naar u staan te kijken, dan voor een vijfhonderd waarvan enkel de voorste rijen mee doen’, ben je het met die stelling eens?
Daar zit een zekere waarheid in, als je voor 25 man speelt is dat ook vermoedelijk in een klein zaaltje of zo. dat zijn zo van die momenten dat je elk gezicht ziet. Dan denk je ‘hier ga ik voor werken vandaag’ uiteraard je op Rock  Werchter of zo staat, dat is een massa die voor jou staat. Ik kan ergens wel meegaan in het verhaal dat het intenser werken is voor 25 man dan voor een grote massa. Ja.

Als we elkaar binnen tien of twintig jaar opnieuw spreken, waar hopen jullie dan dat Bloed staat?
Waar ik mezelf zie binnen twintig jaar? Ik hoop dat we nog steeds muziek maken. Alles kan nog veranderen uiteraard. En als het gaat over de band, dat we ergens een gevestigde waarde geworden zijn binnen die scene. Ook al is dan maar binnen een bepaald segment. Hoe fijn zou het zijn om zoals Psychonaut of AmenRa zo te mogen spelen voor een op voorhand uitverkochte zaal? Dat zou heel leuk zijn ook dat te mogen meemaken met Bloed. Als we kunnen  bereiken dat mensen zeggen ‘Bloed speelt daar ? dan gaan we gaan’ zou heel fijn zijn. het zou ook leuk zijn moest muziek maken ook ergens rendeert, misschien lukt dat ook binnen twintig jaar

Wat zijn de verdere plannen?
We zijn sowieso al bezig met nieuwe muziek te schrijven. ikzelf ben wat gehaast daarin. Het zou sowieso leuk zijn om volgend jaar al iets te kunnen releasen. En verder optredens versieren zoveel mogelijk.

Pics homepag @Maxim Vandenbriele

Bedankt voor de fijne babbel, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen…