Jazz Middelheim  2026 - Jazz toont aan dat het springlevend is!
Jazz Middelheim 2026
Park Den Brandt
Antwerpen
2026-05-23 t-m 2026-05-25
Erik Vandamme

Op de vraag ‘wat is Jazz heden ten dage’ krijgen we uiteenlopende antwoorden. In een recent interview kwam  naar voor wat pop muziek nu is’. We kunnen beamen dat muziek evolueert en dat strekkingen komen en gaan … In golvende bewegingen. Maar Jazz toont aan dat het in elk geval nog springlevend is, kijk gerust naar de talloze (jonge) bands en concerten.
Neem nu ook Jazz Middelheim, een iconisch jazz festival dat al meer dan vijftig jaar bestaat, en plaatsvindt in het mooie Park Den Brandt. Ook al heeft het er even niet goed uitgezien, vlak na de COVID periode.
Het festival maakte vorig jaar een sterke doorstart, en staat nu weer waar het moet staan. Aan de absolute top van wat Jazz festivals écht te bieden heeft. Met een zo goed als uitverkochte tweede en derde festival dag en uitverkochte combi tickets, kan de organisatie spreken van een groots succes. Jazz toont aan dat het springlevend is!

Ons verslag
dag 1 - zaterdag 23 mei 2026
Het kan verkeren, vorig weekend waren we op Dunk!festival en hadden we regen en best wel koude temperaturen. Nu leunde de temperatuur tegen de 30 graden aan, maar in dat park viel de gevoelstemperatuur – behalve in het begin van de dag – al bij al nogal mee.
Deze zaterdag was compleet uitverkocht, en dat had wellicht te maken met de komst van Flea and The Honora Band. Het solo project van Red Hot Chili Peppers bassist Flea. die voor een volle tent , de stoelen werden weggenomen, tot ver naar buiten, zorgde voor de apotheose op het einde van de dag.
Er viel uiteraard veel meer te beleven …
We zijn al jaren fan van Trombone virtuoze N∆BOU (****). Het recente ‘Indigo’ is een heel persoonlijk album, waarmee ze ons op Brussels Jazz eerder dit jaar nog tot tranen toe bedwong.
Ze mocht, samen met haar band, deze eerste festival dag openen. Voor haar een thuismatch, want ooit heeft ze jobstudent geweest op het festival, en kuste haar eerste lief in de bosjes, liet ze weten in het begin van haar set.
De emoties borrelden op vanaf de eerste “Consent”. N∆BOU straalde een aanstekelijk enthousiasme uit , wat een daverend applaus opleverde. Ze sprak respect uit voor haar bandleden, Gijs Idema (gitaar)  , Trui Amerlinck (double bas) ,  Daniel Jonkers (drums) en plaatste hen evenzeer in de spotlights. Pakkende songs als “Johanna”, “Light Blue Shawl” bezorgden kippenvel. Op Jazz middelheim wist ze samen met haar band iedereen diep te ontroeren. Magische start van de dag!

Op de ‘Birdland’ stage stond een formatie die eveneens geen onbekende meer is voor ons. Unfinished Business (****) wist ons in 2024 op Gent Jazz omver te blazen met een setdie de comfortzone deed verbleken. Een aanstekelijke mix van groovy weerhaakjes, een jazzy vibe – in grote mate door de hemelse trompet en saxofoon – en zelfs een funky aanvoelend klankenbord, wisten ze iedereen te bekoren. Die diversiteit in aanpak maakt dat ze het paadje van de doorsnee jazz weten te verlaten, met respect voor de roots.
Unfinished Business kreeg de handjes moeiteloos op elkaar, en nodigde uit tot enkele danspasjes. Missie geslaagd!

Nduduzo Makhathini  (****), die we op Brussels Jazz Festival als trio zagen optreden, stond  nu helemaal alleen met zijn vleugelpiano. De bedwelmende piano klank, de warmhartige vocals en de haast poëtische bindteksten, zorgden voor een warme gloed doorheen de ‘concert hall’. De heel spraakzame piano virtuoos verbergt Afrikaanse invloeden in zijn sound, en doet de al hoge temperatuur bijna tot het kookpunt stijgen. Hij kreeg dan ook een staande ovatie op het einde van zijn set. Helemaal terecht overigens.

Spelend op een buitenpodium, met de zon in de ogen, is het haast onmogelijk om een publiek echt stil te krijgen. En toch slaagde de zingende nachtegaal Annahstasia (*****) er wonderwel in. Haar ontroerende stem bedwong ook ons tot tranen, we kregen er vaak koude rillingen van. “ontroerende liedjes, met enkel gitaar en zang, deden ons wegzweven naar de mooiste oorden in het park’’, schreven we in onze notities, ook al bleef alles wat hangen binnen dezelfde lijn, ze wist ons in te nemen.

Na het afleggen van een mooi parcours vroegen we ons luidop af ‘kan het nog beter’ , onze poging om ook het derde podia met ‘Follie Sessions’ te bezoeken, een klein gezellig koffiehuisje vlak naast het grote podium, moesten we afblazen. Er kon maar twintig a 25 personen binnen, om de intimiteit van die sessies te vrijwaren.
We beloven het op de tweede festival dag goed te  maken.
(check gerust hun Instagram voor meer informatie: https://www.instagram.com/follie_parkdenbrandt/ )

Cécile Mclorin Salvant (*****) is voor de doorsnee bezoeker van Jazz Middelheim al lang geen onbekende meer. Ze wordt geprezen als één van de meest getalenteerde en unieke jazzvocalisten van haar generatie. ‘Putting some soul into Jazz’, schreven we in onze notities. Op Jazz Middelheim klonk ze als een Afrikaanse nachtegaal en haalde haar soulvolle stem aan.
Ze was zeerzeker goed omringd Vooral de pianist wist ons omver te blazen met scherpe piano hooks, terwijl een aanstekelijk contrabas en voortreffelijk drumwerk een mooi klankentapijt verwezenlijkten.
Cécile McLorin Salvant deed ons naar adem happen. Haar eigenzinnige versie van “Ne me quitte pas” van Jacques Brel wist te raken. Ze kreeg een minutenlang daverend applaus. Een uur lang bracht ze het publiek in een soort hypnose. Een staande ovatie op het einde van haar magische set was hoedanook terecht. Iedereen was ontroerd en zweefde mee naar Afrikaanse oorden. Mooi!

De Afro-jazz formatie Aluna Wade (****) deed hun uiterste best voor een dansfeestje in de zon. Afkomstig uit de Orleans jazz scene heeft de band al heel wat doorstaan. Met hun Afro getinte klankkleur ging de tempratuur nog een graadje hoger. Ze prikkelden de dasspieren en zorgden voor een leuk feestje; anderen genoten van de sound lekker genietend in het gras. In afwachting van de hoofd act. Na een half uurtje gingen de meeste zelfs al postvatten in de tent. Aluna Wade onderstreepte dat Afro-jazz aan een steile opmars bezig is.

De set van Flea and The Honora Band (*****) begon met een intro “Image” van John Lennon, wat werd meegebruld uit volle borst. Waarna de voltallige band rond Flea het podium betrad, en enthousiast werd onthaald. Flea startte gewoontetrouw op bas, aangevuld door de bandleden op “Good Night Darius”. De weerhaakjes op piano/sax knetterden, er was de aanstekelijke contrabas en de duivelse percussie. Flea is ook als jazz muzikant een ‘spring in ‘t veld’, en speelt bas én trompet vol overgave. De intieme momenten werden afgewisseld met een groovy jazz lijntje en enkele rock uitspattingen. Songs als “Frailed”, het vuurkrachtige “A Plea en ‘Morning cry’ deden ons watertanden.
De set duurde een slordige negentig minuten, en was vol variatie, humor, virtuositeit, improvisatie en experiment waardoor we ons geen seconde verveelden.
Bij het vallen van de duisternis werden ook mooie beelden op het scherm getoond, o.m. wandelingen met de hondjes aan het strand. Het paste perfect in het plaatje van Flea and The Honora band.
De set  werd afgesloten met het sublieme “Lovelovelove”.
We hadden hier een dynamische en meditatieve energieke leuke set , waarin de zwevende trompetmelodieën en de diepgaande muzikaliteit goed tot hun recht kwamen. Een absoluut hoogtepunt op deze eerste festival dag.

Afsluiten met een feestje door DJ acts … Op een jazz festival als deze kun je verrassende elementen tegen komen. Hunee (****)  groeide op in Bochum, als zoon van Zuid-Koreaanse ouders, en verhuisde vlak na zijn schooltijd naar Berlijn. Hij dompelde zich onder in de clubs en platenzaken van de stad. Als DJ haalt hij er ook zijn inspiratie uit. Wat zorgt voor een lekker feestje, een kruising van jazz, disco, house, soul en zoveel meer. Een obscure mengelmoes dus. Mooi om mee te maken en af te sluiten!

dag 2 – zondag 24 mei 2026
Op de tweede festival dag kregen we o.a. Braziliaanse Bossanova met de legendarische Marcos Valle, Afrikaanse pareltjes,  reggae en afro-beats met Cymande en levende legende Fred Hersch. We bezochten ook eens de Follie Sessions, en sloten af met een puur jazz combo rond iconisch figuur Immanuel Wilkins.

Tutu Puoane (****1/2) vingen we aan op dag twee, die we vorige zomer nog zagen optreden op het gezellige Finfactor Jazz Damme. We waren niet alleen onder de indruk van haar vocale capaciteiten maar ook van de muzikanten waarmee ze zich laat omringen. Ook op Jazz Middelheim bleken zij net de juiste schakel om het plaatje compleet te maken. Tutu zelf heeft een stem als een nachtegaal, met veel soul, die doet denken aan de grootheden in het genre. Ze kreeg dan ook een staande ovatie op het einde van de set. Een eerste uppercut meteen! aan kippenvelmomenten om deze dag te starten!

De eerste Follie Sessions bracht ons bij Marlojein Vernimmen & Lenna Vergeynst (****) twee harp virtuozen. Hoe die harpen in dat kleine huisje zijn geraakt is me wel een raadsel … Het duo verblufte ons met een haast spirituele benadering van dat instrument; ze vulden elkaar intiem aan, en gaan zelfs lichtjes experimenteren met die harp klank. Wat nog het mooist is, in die verstilde atmosfeer, is een sacrale totaalbeleving, die ons wegvoert naar hemelse oorden. Magisch!

BXL x LDN Interplay III (****) is  een Brussels/Londense samenwerking met ‘Tomorrow’s Warriors’, een project dat twee steden in de jazzscene verbindt en verenigt in diversiteit, migratie en een sterke gemeenschapszin.
Het ensemble bestaat uit Alice Sinephro, Lorenzo Ola Kobina en Simon Mouctar de Rover uit Brussel, samen met Christ-Stéphane Boizi, Shanise Hall en Donovan Haffner uit Londen. Wat een muzikale prikkeling en beleving hier, door een verdwaalde sax, een aanstekelijke, groovy ritmesectie en verbluffende drum salvo’s. Met een zangeres die met haar fluwelen stem ons deed wegzweven.
Het combo gaat speels, virtuoos te werk. Het zet aan tot dansmoves. Het duo Lorenzo Ola Kobina en Simon Mouctar de Rover zouden trouwens later nog een drum & keyboard demonstratie geven op Follie Sessions. Mooi meegenomen dus.

Saxofoniste Jasmine Myra (***1/2) bracht wat rust in ons hoofd. Belangrijk om weten, haar sax mag dan het middelpunt vormen, toch is het een onderdeel van een muzikaal plan; de muzikanten om haar heen vullen de muziek goed aan. Elk schakel is even belangrijk.
Jasmine Myra geeft haar muzikale geheimen niet zomaar prijs. Het werkt wellicht beter in een gezellige club, maar in een grote tent gingen de klank vaak wat verloren.

Een eerste levende legende nu, Marcos Valle (*****). Hij brengt Braziliaanse Bossanova naar Jazz Middelheim. Het intussen 82 jarig icoon heeft werken uit in vele muziekstijlen, o.m.  naast bossa nova, samba en fusies van rock, soul, jazz en dansmuziek met Braziliaanse stijlen. Hij moest eigenlijk vorig jaar op het festival optreden, maar door omstandigheden moest hij afzeggen.
Hij rust niet op zijn lauweren. Hij brengt nieuwe muziek met de plaat ‘'Túnel Acústico' (najaar 2024) en het onlangs verschenen ‘Estatica’. Live blijft hij vitaal doordacht soleren, en wordt hij bijgestaan door een subliem spelende ritmesessie en zijn echtgenote die vocaal ondersteunt.
Zijn onuitputtelijke energie en de naadloze mix van stijlen, zorgen dan ook voor een wervelend dansfeestje op Braziliaanse wijze in het malse gras …

Levende legende nummer twee Fred Hersch trio (*****) wist ons al enkele keren te bekoren in het Brusselse Flagey. Over zijn optreden in 2024 schreven we: ‘’De voortdurende zoektocht naar prikkeling, stopt bij Fred Hersh nooit. Hij zou zelfs nog uren op dit veelkleurig elan kunnen doorgaan, zonder maar te vervelen”. Toen was het solo, nu is hij er als trio, waardoor hij een nog intenser breder scala aan toevoegt. De spraakzame Fred, liet dan ook zijn medemuzikanten voluit hun eigen ding doen. Wat resulteerde in een muzikaal hartverwarmende, sprankelende wervelstorm in klankkleur en improvisatie.
Fred Hersch trio deed ons emotioneel diep wegglijden in diepe gedachten.

Lorenzo Ola Kobina & Simon Mouctar de Rover (*****) mochten op ‘Follies Sessions’ hun virtuositeit op drums en keys tentoonspreiden, en deden dit op een speelse; doorleefde wijze. Wat een grooves in deze instrumentatie. Het duo neemt je mee in een rit waar wild geïmproviseerd mag worden, met de nodige humor.
De Sessies duren helaas maar een twintigtal minuten, maar dit mocht wel gerust een uurtje doorgaan. Lekker leuk verpletterend!

Na drie opwindende acts kregen we verder nog de formatie Cymande (****), die ontstond begin jaren zeventig in Zuid-Londen, opgericht door muzikanten met Caribische roots, die als kinderen naar het Verenigd Koninkrijk waren verhuisd.
Onder leiding van Patrick Patterson en Steve Scipio ontwikkelde de groep een eigen geluid waarin funk, jazz, soul en Caribische ritmes samenkwamen.
Op Jazz Middelheim kregen we een wervelend feest . Het klonk boeiend door de diversiteit. Het is bijzonder moeilijk de muziek van dit gezelschap in een hokje te duwen. We hoorden flarden reggae, afro-jazz , en allerlei Zuiderse ritmes, die alleen maar aanzetten tot leuke feestjes.
Echter waren er ook best wat intieme momenten, waarbij het publiek even tot ‘zen’ kon komen. Waarna het feest gewoon werd verder gezet. Veerkracht, dynamiek en spontaniteit zijn sleutelwoorden bij Cymande. Over een Zuiderse wervelstorm gesproken!

Afsluiten deden we met altsaxofonist en componist Immanuel Wilkins (****) die een typische jazz set voorschotelde. Lekker groovy waar het kan, improviserend. En luidruchtig waar het mag. Hij neemt zijn publiek mee in de wilde verhalen die hij vertelt met zijn instrument. Als een rituele beleving. De jazz fan die open staat voor vernieuwing werd door Immanuel Wilkins, meer  dan een uur lang op zijn wenken bediend. Het perfecte slot van een boeiende dag, bij het vallen van de avond voelde dit des te intenser aan.

Voor wie nog zin had, kon je nog terecht voor Danilo Plessow aka MCDE. De man beweegt zich moeiteloos in verschillende rollen: dj, producer, labelbaas.
Wij besloten echter de zwoele nacht in te duiken, en huiswaarts te keren.

dag 3 – maandag 25 mei 2026 
De bloedhete derde festival dag begon vroeg, maar was ook vroeg in de avond gedaan. Wij starten op ‘ Follie Sessions’ met top klarinet speler Joachim Badenhorst (*****) die op een betoverend mooie wijze verhalen vertelde met zowel zijn klarinet als met zijn tenor sax. De geluidsmuren konden trillen maar er was evengoed een intiem muzikaal pad. Een veelzijdig talent alvast, die alle kanten opgaat met z’n instrumenten, heel beeldrijk. Om sprakeloos van te worden.

Ondertussen was de formatie Ola Tunji (****) , de band rond saxofonist Ornella Noulet, al aan hun set bezig. De weerspannigheid die we voordien voelden bij Joachim , voelden we ook terugkeren in het saxofoon spel van Ornella. Hij laat zich stapsgewijs begeleiden door z’n  muzikanten die in dunne laagjes, de muziek doen openbarsten.
Boeiend.

Die saxofoon zou trouwens het absolute hoogtepunt vormen van deze derde festival dag, maar eerst gingen we post vatten aan het buitenpodium voor Cassie Kinoshi ’s Seed (****) die binnen de Engelse jazz scene al heel wat hartjes heeft veroverd. Het elfkoppig ensemble gaat met hun muziek zoveel kanten uit.
De altsaxofoon van Cassie Kinoshi staat zelfs niet direct op het voorplan, al laat ze haar virtuositeit wel horen in de solo’s. Een kleurrijke, groovy, aanstekelijke set, zondermeer, met oog voor experiment en improvisatie.

Jazz icoon Chris Potter Trio (****) kreeg een volle tent voor zich, en dat is niet verwonderlijk. De saxofonist staat al decennia lang hoog aangeschreven binnen de jazz scene. Bijgestaan door bassist Matt Brewer en Kendrich Scott zorgde hij dan ook voor een wervelend jazz feestje, met een hoek af. Chris Potter Trio tast dan ook voortdurend grenzen af. Chris ging op het einde zelfs aan de piano zitten, een ander kantje van zichzelf en van wat deze virtuozen te bieden hebben. Een ‘oorgasme’ voor de jazzliefhebber pur-sang.

De bedoeling was om weer een Follie Sessions meet te pikken met Adia Vanheerentals & Anke Verslype (saxofoon & percussie) maar helaas waren elk van de drie sessies compleet volzet, best wel jammer, maar ook niet zo verwonderlijk gezien beide dames hun verbluffende staat van dienst hebben, binnen vele projecten.
We besloten een kijkje te nemen bij The Herbaliser (****) op het buitenpodium; als een soort ‘big band’ spraken ze de dansspieren aan . Een boeiend breed instrumentalia met ook oog voor eeuwig improviseren en comfortzones verlaten. Het publiek was makkelijk te overtuigen in hun muzikaal verhaal. Een leuk dansfeestje dus.

Isaiah Collier kwam uit de bruisende muziekscene van Chicago tevoorschijn als saxofonist, componist en organisator. Of hij nu zijn eigen ensemble ‘The Chosen Few’ leidt of samenwerkt met anderen, Collier benadert muziek als een soort verbinding, bezinning en vooruitgang.
Op Jazz Middelheim bracht hij onder de noemer Collier Plays Coltrane (*****) een ode aan één van de allergrootste saxofonisten. Coltrane betekent emoties, een spirituele totaalbeleving die meerdere generaties heeft beïnvloed, en eigenlijk nog steeds.
De pas 28 jaar jonge Collier benadert Coltrane met zoveel respect, en voegt er diezelfde  weerbarstigheid aan toe in zijn spel, waarmee de man groot is geworden.
Er ontstaat een soort magie. De broeierige, spannende, weerbarstige solo’s en de versmelting van instrumentalia klinken bijna onaards. Hier dwaalt de geest van Coltrane rond, in het lichaam van Collier, die iedereen verblufte.
De staande ovatie na deze wervelstorm aan spirituele emoties , was dan ook meer dan terecht!

Collier zou later nog eens optreden op het concert van de Britse tubaspeler Theon Cross (****). Moeten optreden na deze ‘Coltrane wervelstorm ’ was een ondankbare taak. Voor velen was dit dan ook het uitgelezen moment om te verpozen. ‘Theon Cross benadert de tuba niet als begeleidingsinstrument, maar als een centrale stem“, staat te lezen in de biografie. Wie bleef staan zag dan ook een indrukwekkende tuba virtuoos, die grenzen doet vervagen. Er was ook het experimenteel kantje van die typische tuba klank. Puik werk.


Toen we Billy Cobham met zijn wandelstok naar het drumstel zagen wandelen, en zij hem op zijn stoeltje moesten helpen, maakten we ons oprecht zorgen. De kranige 80er werd plots een wulpse twintiger eens hij op de cimbalen sloeg.
Onder de noemer Billy Cobham’s Time Machine (****1/2) keert hij terug naar zijn repertoire uit de jaren zeventig, waaronder  ‘Total Eclipse’. En toch werd dit geen nostalgietrip, het werd eerder het heruitvinden van nummers ter plaatse. Hij werd  bijgestaan door een ensemble aan sterke muzikanten op gitaar, blazers en piano. Vaak haalt hij kwajongenstreken uit naar zijn mede muzikanten en de fans  toe, of zijn muzikanten porden hem eens een beetje aan. Leuk allemaal.
Billy bleef maar doorspelen … De virtuositeit met een vleugje humor deed iedereen genieten op Billy Cobham’s Time Machine . Jong van geest zijn, houd je jong van hart.
‘Time of My Life’ heet de nieuwe plaat van Billy Cobham’s Time Machine. Bij deze live zagen we een man, die nog steeds springlevend is.
Bij het verlaten van het podium wenste hij ons een goede avond ‘en tot ziens’.. Met een knipoog, wat een jeugdige ingesteldheid na al die jaren.

We citeren even: Het Buena Vista Orchestra (****)  is het belangrijkste repertoire-ensemble voor Cubaanse muziek ter wereld. De groep bestaat uit een bezetting van muzikanten uit onder meer Buena Vista Social Club, AfroCuban All Stars en uit de bands van Celia Cruz, Omara Portuondo, Chucho Valdés, Willie Colón en meer. Het resultaat laat zich al raden … De avond was nog redelijk zwoel, de Buena Vista Orchestra deed de temperatuur nog stijgen – alsof dat nog kon. Door de rijke Cubaanse zang, de aanstekelijke energie en de uitmuntende instrumentatie, houdt de band de legendarische erfenis van Buena Vista naadloos in ere. Een combo dat gewoon alle remmen los deed dansen. Wat een spetterend muzikaal feestje!

En toch breien we er nog een vervolg aan. De uit Berlijn afkomstige Tereza (****) beweegt zich als DJ en producer voort, binnen een breed scala aan muziekstijlen, en stelt die voor door een klankkleur aan beats. Iedereen kon nog eens lekker uit de bol gaan. De brede aanpak, de diversiteit zorgden ervoor dat ook wij even bleven dansen. De perfecte afsluiter voor deze Jazz Middelheim editie, zonder meer!

Pics via Jazz Middelheim
https://drive.google.com/drive/folders/1keGxfzCARvYZmlLbRA5F_uFY_uIfpOvI

Organisatie: Jazz Middelheim

Wacken Battle Belgium 2026 - Witchlords - België vertegenwoordigen op Wacken Open Air
Wacken Battle Belgium 2026
JOC Tielt
Tielt
2026-05-23
Filip Van der Linden

Elk jaar worden er in heel wat landen band battles georganiseerd om dan per land één winnaar te laten spelen op Wacken Open Air in Duitsland. Daar spelen ze in een internationale competitie tegen elkaar.
Voor bands als Battle Beast uit Finland of Torture Squad uit Brazilië betekende deze wedstrijd het begin van hun internationale carrière. In ons land leverde dat eerder al een mooie reeks winnaars op, zoals Primal Creation, Objector, Poseydon, Evil Invaders, Carrion, Monster Joe, Speed Queen, Trouble Agency, Unleash The Fury, Demolished, en Powerstroke.
België stuurt dit jaar Witchlords. Die powermetalband haalde het in de Belgische finale nipt van Insomnia.

Er waren heel wat veranderingen aan de Belgische Wacken Battle. Er is de nieuwe locatie. De vertrouwde Volkskring in Zingem werd ingeruild voor het JOC in Tielt. Voorts gingen de voorrondes op de schop en werd er gesleuteld aan het puntensysteem. Oorspronkelijk zouden acht bands de finale spelen, dan zes en uiteindelijk werden het er zeven. Eén band had de selectie pas heel laat teruggevonden tussen de spammails en werd nog toegevoegd aan de finale. Met een beperkte tijd tussen de datum van de bekendmaking van de selectie en de wedstrijd zelf, waren er weinig mogelijkheden voor de bands om hun fans mee te krijgen naar Tielt.
De opkomst kon beter, maar desondanks werd het een leuke avond met een paar interessante ontdekkingen.

Carasidem is een jonge Brusselse band die een mix brengt van djent, metalcore en deathcore. Deze band heeft nog niet zo gek veel opgetreden en dat vertaalt zich in een heel statische show. Muzikaal en in de lyrics ontbreekt het nog wat aan eigen identiteit, maar Carasidem laat op zich wel interessante stukken horen en er is duidelijk ambitie om nog te groeien.
Misschien de grootste fout was dat deze band – als opener – niet stipt op tijd startte. Wat de redenen ook zouden kunnen geweest zijn voor de vertraging, je start gewoon op tijd.
Op Wacken spelen zowat 200 bands op acht podia. Daar laat niemand het uurschema in de war gooien omdat een Belgisch bandje niet tijdig kan opzetten en soundchecken.

Rage Feeds Death komt uit Antwerpen en de Kempen en brengt een leuke crossover van agressieve thrash en militante hardcore, al lijken er soms ook stukjes cosmic stoner in de mix te zitten. Ze laten zich echt niet in één hokje duwen. Deze band stond in 2023 in de band battle in een Nederlandse band battle voor een stek op The Rock Circus. Dat doel hebben ze toen niet gehaald.
In Tielt druipt het spelplezier van de bandleden af en op zich is er weinig mis met deze band: heel matuur, podiumvast en technisch sterk. Dit was nog maar het eerste of tweede concert sinds Rage Feeds Death afscheid nam van de tweede gitarist, maar dat zag je nauwelijks in de performance. Deze band stond vooral met de juiste attitude op het podium. Er waren probleempjes met een microfoon en nadien met de gitaar, maar telkens werden de tracks netjes afgewerkt. Frontman Maarten deed iets leuks met een posthoorn/jachthoorn, maar als gimmick voegde dat weinig toe. Wacken is op dit moment misschien wat hoog gegrepen voor deze band, maar deze band wordt een vaste waarde voor het clubcircuit.

Bij de entourage van Behind The Veil waren de verwachtingen hoog gespannen. Niet onterecht, want deze band heeft eerder al vlot twee andere, eerder lokale band battles gewonnen. En Behind The Veil heeft net de EP ‘Betrayed By Shadow’s uit die goed ontvangen is door de pers en de fans, wat hen recent een reeks leuke concerten heeft opgeleverd. De tracks van de EP vormden de basis van de set in Tielt. Misschien lagen de verwachtingen te hoog. Een derde plek is leuk, maar daar was deze band niet voor naar Tielt gekomen.
Het bandconcept met twee heel verschillende vrouwelijke vocalen, dat werkt. De dames vinden elkaar ook blind op het podium en visueel gebeurt er veel tegelijk. Muzikaal wordt het gegeven van twee gitaristen te weinig uitgespeeld en missen we misschien nog wat diepgang. Behind The Veil staat dit jaar dan misschien niet op Wacken, ook zonder die hoofdprijs zullen zij een mooi traject afleggen.

Cuttermess is een crossover-metalband uit Oost-Vlaanderen. Ze hebben al twee releases uit: ‘Take ‘m To The Guillotine’ uit 2020 en ‘Lie/Sense’ uit 2025. Ze spelen regelmatig in Vlaanderen en ook in Nederland. Ze rijgen de leuke supports aan elkaar: Hiraes, October Changes, Epinikion en Infected Rain. Opvallend is dat ze al het podium gedeeld hebben met vier eerdere winnaars van de Belgische Wacken Battle (Behind Bars, Poseydon, Primal Creation en Objector) en de recent in de band gekomen bassist komt ook al van bij voormalig winnaar Poseydon.
In de set in Tielt brachten ze vier tracks uit ‘Lie/Sense’. Zanger Kris kwam op in een badjas, was gul met grapjes en had zelfs een bindtekst voorbereid in het Duits. Want Wacken, dat is ten slotte toch in Duitsland. Hij was ook één van de weinigen die de trap achter het podium meenam in de podiumact. Grappig zijn, dat moet je goed doseren en het moet voor iedereen duidelijk zijn. Die badjas was maar één minuut grappig. Daarna hebben we ons met z’n allen staan afvragen waarom we dat nou eigenlijk grappig vonden.
Cuttermess is een prima band met degelijke tracks en uitstekende muzikanten.  Een terechte finalist.

Skobbejak was een beetje de vreemde eend in de bijt, met hun mix van postmetal, stoner, posthardcore en punky lyrics. Tot voor kort was dit punkband Fubar. Als Skobbejak (kwajongen) was de finale in Tielt nog maar hun tweede concert. Voor hun eerste concert deelden ze het podium met Columbarium en The Desolation Process, wat toch een mooie start betekent. Dit was een heel aangename verrassing voor velen.
Muzikaal moet er misschien nog wat gekneed worden aan de nummers, maar de driestemmige zang was een knisperend fris concept.  “Fear of Life” klonk al bijzonder goed.
In Tielt ontbrak er rook en de juiste belichting om helemaal in de sfeer te komen voor deze band en de wedstrijd-set was bovendien wat kort. Kwatongen beweren dat het voor een band uit het postmetal/stoner/sludge/doom-universum onmogelijk is om de Belgische Wacken Battle te winnen, terwijl deze band het tegendeel bewezen heeft. Met een iets ‘rijpere’ versie van Skobbejak zat er misschien wel een podiumplek of meer in.

Insomnia is een band uit Luik die grossiert in metalcore en powergroove. De band bestaat al zowat 30 jaar. In 2019 haalden ze al eens de finale van de Belgische Wacken Battle. Toen moesten ze de duimen leggen voor Primal Creation. Een jaar later wonnen ze via een andere battle hun stek op Durbuy Rock. Door corona konden ze die overwinning pas in 2021 verzilveren. Later dat jaar overleed zanger Fred en daarna bleef het lang stil bij Insomnia.
Met nog maar eens een nieuwe bandsamenstelling kwamen ze vol vertrouwen naar Tielt. Hun act was minutieus uitgekiend en de band had eigen extra verlichting en eigen technici voor licht en geluid mee. De intro kwam van een didgeridoo, bespeeld door iemand met een verentooi zoals van een native Amerikaan. Diezelfde didgeridoo zat in de outro. Voorts hanteerde deze band een soort van pletwals-tactiek.
Het zag er dan wel heel professioneel uit, toch was niet iedereen helemaal overtuigd. Het was ze nochtans gegund. Met slechts een paar punten verliezen is zuur als je dit zo hard voorbereid hebt. Misschien kunnen ze zich optrekken aan de gedachte dat bands die de finale net niet gewonnen hebben, het vaak ver kunnen schoppen. Denk aan Cathubodua, Signs of Algorithm en Painted Scars.

Zou het kunnen dat de loting voor de volgorde waarin de bands aantreden, dat dat de doorslag geeft? Dit is de derde editie op rij waarin de band wint die als laatste mag aantreden. Witchlords is geen onbekende voor wie Musiczine al enige tijd volgt. Deze powermetalband kreeg in 2019 een lovende review voor hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum ‘Demons in the Dark’. Witchlords laat zich voor de lyrics inspireren door tabeltop-wargames als Heroquest en Dungeons & Dragons. Zanger Kristof werd opgeleid tot zanger door Ralf Scheepers van Primal Fear.
De band speelde voorlopig vooral concerten in Vlaanderen, als support van Killer, Fireborn en Razorblade Messiah. In 2024 haalden ze al eens de halve finale van deze band battle.
De band heeft de voorbije jaren gewerkt aan de podiumvastheid en aan hun act. Kristof is een prima vocalist en entertainer en gitarist Pieter haalt uit met snedige riffs en solo’s. In de set zat vooral ouder werk – dat ze uiteraard goed in de vingers hebben – naast één nieuwe track (“See Me In The Light”).
Omdat ze als laatste aantraden vroeg iemand naar een bisnummer en na kort overleg met de mensen van het geluid kon dat ook. Dat was een teken dat de aanwezigen zich aan het amuseren waren.
Witchlords was met een gezonde ambitie naar Tielt gekomen en was toch een beetje (blij) verrast dat ze net iets meer punten scoorden dan Insomnia.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/73941-demons-in-the-dark

Na de bekendmaking van de resultaten was niet iedereen blij. Dat heb je natuurlijk met elke band battle. Het ligt niet voor de hand om bijvoorbeeld postmetal te gaan vergelijken met powermetal of djent. Het ene jurylid kijkt naar de performance en het talent van een band terwijl een ander jurylid misschien vooral de potentiële groeimogelijkheden ziet.
Zoals sommigen denken te weten wat het Wacken-publiek wil zien en horen, terwijl anderen een band naar voren willen schuiven die de beste ambassadeur van België zou moeten zijn.
Elke mening heeft zijn waarde.

Organisatie: Racing Thunder Promotions