Public Image Limited (P.I.L.), Kregel, Trix, Antwerpen op 5 mei 2026 – Pics
John Lydons legendarische band Public Image Ltd. (PiL) streek nu neer in België voor een exclusieve show in Trix, met hun 'This Is Not The Last Tour' naar ons land.
PiL bewist dat ze nog altijd op volle kracht draait.
Sinds de oprichting in 1978 groeide PiL uit tot een van de meest vernieuwende en invloedrijke acts binnen de post-punk, met hun eigenzinnige mix van rock, dance, folk, pop en dub.
In 2009 blies Lydon de groep nieuw leven in, gevolgd door intensief touren en drie geprezen studioalbums: This Is PiL (2012), What The World Needs Now… (2015) en End of World (2023).
Met meer dan vier decennia op de teller blijft PiL een unieke, compromisloze liveband, van onversneden energie.
KREGEL - Het Limburgs trio Kregel, met in de rangen onder meer gewezen of huidige leden van onder meer Vandal X en Flipo Mancini, brengt een volstrekt uniek geluid. Snijdende gitaren, die zowel aan de postpunk als aan de gitaarbands van de 80s doen denken, maar dan met intelligente Nederlandstalige teksten waarin de absurditeit van onze maatschappij haarfijn wordt ontleed.
(bron: Trix/Greenhouse Talent)
Neem gerust een kijkje naar de pics
PIL
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9538-pil-05-05-2026?Itemid=0
Kregel
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9537-kregel-05-05-2026?Itemid=0
Lives
2023 PIL - Muzikaal Tijdloos (K)Rakend
2013 Public Image Ltd - De terugkeer van de geloofwaardigheid
Org: Greenhouse Talent (ism Trix, A’pen)
Tinariwen - Een hypnotische tocht door zand en sterren
Tinariwen De woestijn was dinsdagavond even niet in Kidal, maar in de Ancienne Belgique. Tinariwen, de legendarische Toearegband uit het noorden van Mali, bracht met hun ‘Hoggar Tour’ een wederom bezwerend concert. Geen grote verrassingen, wel een band die na tientallen jaren nog altijd meesterlijk beheerst hoe je een zaal langzaam in trance speelt.
Vanaf opener “Alkhar Dessouf” hing die typische sfeer meteen in de lucht: golvende gitaren, repetitieve ritmes en samenzang die eerder bezweringen lijken dan klassieke refreinen. Tinariwen speelt geen nummers die naar een climax werken; hun muziek beweegt in cirkels, als een karavaan die onverstoorbaar verder trekt. Het publiek in de uitverkochte AB liet zich gewillig meevoeren.
Centraal stonden opnieuw de karakteristieke gitaren van Ibrahim Ag Alhabib en Abdallah Ag Alhousseyni. Hun blues-spel bestaat nog steeds uit schurende riffs en spacy uithalen. Vooral tijdens “Imidiwan Takyadam” en “N'ak Ténéré Lyat” kregen die gitaarlijnen iets bijna psychedelisch. Het was een voortdurend pulserend geluid dat onder je huid kruipt.
De kracht van Tinariwen zit echter evenveel in het collectief. De muzikanten op scène vormden één bewegend organisme, met ritmisch handgeklap, call-and-response-zang en een groove die langzaam maar onverbiddelijk intenser werd. Hassan Ag Touhami ontpopte zich daarbij opnieuw tot de natuurlijke sfeermaker van de groep: dansend, zwaaiend en voortdurend contact zoekend met het publiek. Zijn bewegingen leken soms even belangrijk als de muziek zelf.
Opvallend was hoe organisch oud en nieuw materiaal in elkaar vloeide. Tinariwen blijft trouw aan het recept waarmee ze de desert-blues wereldwijd introduceerden: repetitieve grooves, slepende chants en dat onverwoestbare gevoel van heimwee - assouf in het Tamasheq. Sommigen zullen zeggen dat de band weinig vernieuwt, maar live blijkt net daarin hun kracht te zitten. Dit is muziek die niet mikt op verrassing, maar op verdieping.
Tijdens “Amidinim Ehaf Solan” begon de AB steeds nadrukkelijker mee te klappen, terwijl “Soixante Trois” de zaal volledig losweekte uit haar aanvankelijke concertreserve. Ook de politieke boodschappen over een vrije Sahara en vrouwenrechten hadden hun werk gedaan.
Tinariwen blijft een bijzonder fenomeen: een groep voormalige rebellen die hun cultuur wereldwijd uitdraagt zonder haar glad te strijken voor een westers publiek. Zelfs na al die jaren klinkt hun muziek nog alsof ze rechtstreeks uit de Sahara komt aangewaaid. Misschien zat daar dinsdagavond net de magie: niet dat de band zichzelf heruitvond, wel dat ze opnieuw bewees hoe tijdloos hun hypnotiserende woestijn-blues eigenlijk is.
Uitkijken nu naar hun kleine broertjes van Tamikrest volgende week dinsdag in diezelfde AB.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Algerijnse zangeres Souad Massi was zeven jaar leadzangeres van rockband Akato. In haar solo werk hoor je die muziek. Doorheen de jaren heeft ze al wat platen uitgebracht, Met haar in Frankrijk residerende muzikanten neemt ze ons mee op een wereldreis. We hebben aanstekelijke gitaarloops, die kleur krijgen met een typsisch world snaarinstrument en een Arabische ney fluit.
Massi werkt samen met Afrikaanse rappers. Ze zingt in het Arabisch, maar eigenlijk gaat er een brede wereld open in haar geluid.
“Samt” is al meteen een sterke binnenkomer in het worldgenre. Verschillende culturen komen samen en vormen één geheel, die een soort muzikale wereldvrede inluiden; de Westerse, Arabische en Afrikaanse cultuur worden met elkaar verbonden.
Het wondermooi “Zagate”, “L'Equation” onderstrepen dit. Op “L'Equation 2” horen we eerder een poëtische kant. “Tiri” klionkt sfeervol, kleurrijk door haar warme vocals en een zachtmoedige fluitklank.
Twinkelende gitaren geven dynamiek. We zweven maar al te graag mee op haar veelkleurig geluid op “Congo Connection” met die kenmerkende Afrikaanse invloed. de Congolese rapper Youssoupha bidet een meerwaarde.
Met de Algerijnse rock song “Anna Insasan” krijgen we dan een andere invloedssfeer. “Chibani” rockt lekker weg met een verbluffende Fender Rhodes solo. “6 Heures du matin” dient talrijke uppercuts toe, wat een afsluiter.
Al haar emoties zijn te horen op deze plaat, woede, hoop , zachtmoedig- en weerbarstigheid in een even veelzijdige sound.
Tracklist: Samt - D'Ici, De Là-Bas - Zagate - L'Equation 1 - L'Equation 2 - Tiri - Congo connection - Anna Inssan - Sawt - Chibani - 6 Heures du matin
Mind Space - Robin Ross & The Melodynes
Robin Ross is een doorgewinterde sing/songwriter en producer die bekend staat om zijn veelzijdigheid. Meer dan dertig jaar ervaring nu, begon Robin zijn muzikale carrière in 1988 in New Jersey en New York en heeft zich sindsdien gevestigd als een productief artiest.
In 2021 heeft Robin zijn passie voor muziek nieuw leven ingeblazen en is hij aan nieuwe projecten begonnen, waaronder de oprichting van Robin Ross & The Melodynes, een samenwerking met gerenommeerde muzikanten als Wharton Tiers, Joe Torres en Joellen (JoJo) Gaetani.
'Mind Space' is het resultaat en een mix van retro-vibes en moderne invloeden.
Het aanstekelijke “Spill No Mo Wine” is de aanzet van een zomerse vibe, die het ‘nu’ met ‘vroeger’ bindt, zonder gedateerd te klinken. “Mind Space” en “Campfire on the Moon” vervolgen die muzikale input. Pure rock dus.
Verder het prachtige emotievolle “Cause I” en “Taking All Of My Heart”, die subtiliteit en finesse bevatten.
Er is soms ook een mysterieus kantje, het afsluitende “Follow” is er zo eentje.
Toegankelijk herkenbaar speels materiaal , die een danbare kick geeft, met ergens een knipoog naar Supertramp.
Tracklist: 01. Spill No Mo Wine 02. Mind Space 03. Campfire On The Moon 04. Free the Young 05. Cause I Do 06. Taking All Of My Heart 07. Shiny Blue Shoes 08. Sweet Jane 09. Curious Mind 10. Echo of Love 11. Come On In 12. Follow
https://www.youtube.com/playlist?list=PLZMOAsyySAN_HsbkA3y4epsPi2W_R5YOG
Tame Impala – Groots en Uniek in een niet-alledaags genre
Met het Australische Tame Impala was het voor de liefhebbers van psychedelische poprock hoogmis in de AFAS-Dome in Antwerpen. Ze zijn absolute meesters in dit genre , en ze stelden er hun vijfde plaat ‘Deadbeat’ voor.
Frontman Kevin Parke , in januari net 40 geworden , besteeg om 21u40 als laatste van het zestal het van onderuit verlichte, ronde, boven op het gewone podium gebouwde, platform. Hij mocht een storm van applaus ontvangen. De anders zo verlegen en introverte bezieler van de groep toonde zich de hele avond bijzonder vriendelijk, bereikbaar, vrolijk en super enthousiast. Leuk meegenomen.
Hij werd geflankeerd door vijf topmuzikanten die zeer bedreven waren in het overnemen van allerlei instrumenten onderling. Dit verklaart waarom de Tame Impala-sound zo specifiek en aanstekelijk klinkt.
Je merkt wel dat de groep het kindje is van Kevin. Alles gebeurde op zijn teken en hij staat in de picture. De groepsleden werden niet eens voorgesteld.
Maar daarvoor was de uitverkochte zaal niet gekomen. Vanaf de eerste noten veerde zowat iedereen recht, werd er luidop meegezongen en het viel twee uur en een kwart niet meer stil. Ondanks het toch speciale genre: zweverig, zwoel, dromerig, bezwerend, betoverend was iedereen mee. Zeker bij nummers als “Loser” en het recente “Dracula”. Mede ondersteund door een fantastische, computergestuurde mega-lazerlichtshow die de ogen deden flikkeren, was dit meer een totaalbelevenis dan puur een concert van nummers na mekaar.
Na een uur werd het even stil en verdween Kevin van het grote podium. Hij werd gevolgd door een camera zodat iedereen kon zien waar hij naartoe liep. Grappig was dat hij eerst even lang de toiletten passeerde om zijn ding te doen en hij dook daarna achter in de zaal op vanwaar hij naar een in het midden opgebouwd groot rond bed met kussens en bijpassende tafellampen liep. Daarop waren er een aantal synthesizers geïnstalleerd. Van hieruit bewees Kevin dat hij al liggend en zittend ook deftig kan DJ-en. Leuk intermezzo zodat de toeschouwers even konden bekomen.
Het tweede deel werd met een knaller van formaat ingezet. “Let it happen”, bracht de zaal in extase. Beter dan dit kan het niet. Wat een fenomenaal nummer werd hier live gebracht. Superlatieven schieten ons te kort. Niemand in dit genre kan en deed het (ooit) beter!
Tot aan de pauze bleef de groep doorpakken met een boeiende afwisseling van zwoele zomeravondnummers en opgefokte met new wave en pop beïnvloede songs. Dan waren het de synthesizers die de bovenhand hadden , op andere momenten liet Kevin zijn gierende gitaar spreken.
Zoals iedereen hoopte, ook wij, bracht de eindspurt het onvergetelijke en waardoor ze zo bekend zijn geworden “The Less I know the Better”. Live nog zo veel beter dan op plaat was dit de absolute apotheose.
Om kwart voor middernacht konden we immens tevreden en aangenaam verblind de nacht intrekken. Onderweg werd mij duidelijk waar een Oscar and the Wolf en Rip Magic zijn inspiratie haalde.
Setlist: Apocalypse Dreams, The Moment, Borderline, Loser, Breathe Deeper, Gossip, Elephant, Aftherthouhgt, Feels like we only go backwards, Dracula, No reply, Ethereal Connection, Not my world, Let it happen, Nangs, Endors toi, Alter Ego, Yes I’m changing , Eventually, New Person, same old mistakes, My old ways, The less I know the better, end of summer
Over het voorprogramma Rip Magic moeten we helaas kort zijn. Het was ook letterlijk kort (amper 30 minuten), maar helaas was het muzikaal onvoldoende. De amper vijf nummers konden onderling ingewisseld worden. Te veel beats en drums en te weinig muzikaal. Daardoor kregen ze de halfvolle zaal absoluut niet mee. Een gemiste kans.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Tame Impala
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9536-tame-impala-05-05-2026?Itemid=0
Rip Magic
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9535-rip-magic-05-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Het dood gewaande Neurosis is terug tot leven gekomen met een nieuw album, en dat 10 jaar na het vorige.
Nadat in 2019 boegbeeld Scott Kelly door zijn kompanen uit de band werd gezet na een veroordeling voor huiselijk geweld werd het akelig stil rond de band. Toen ook begin 2025 drummer Jason Roeder aankondigde er mee op te houden, leek Neurosis helemaal ten dode opgeschreven.
Maar op vandaag is daar dan toch een nieuw album, en wat voor één. En nog beter nieuws, voor ‘An Undying Love For a Burning World’ werd de geweldige Aaron Turner (Isis, Sumac, Old Man Gloom) aan boord gehesen. En geloof ons vrij, dit is the right man on the right place, alsof hij altijd al voorbestemd was om toe te treden tot Neurosis. Dankzij Turner is dit één van de meest indrukwekkende platen van Neurosis geworden, hij stort zich met lijf en leden in zijn nieuwe missie en de rest van de band lijkt daardoor aangestoken om al hun demonen, adrenaline en agressie in dit album te pompen.
Het resultaat is een stel rauwe brokken post- en sludge-metal die hard aan de ribben kleven.
Kenmerkend voor Neurosis is dat de band bij momenten verschroeiend uithaalt, maar in één en dezelfde song ook heel sensitief uit de hoek kan komen. Zo is “First Red Days” een lange beklijvende track die met overgave al die uitersten opzoekt. Ook in “Blind”, nog zo een joekel van boven de 9 minuten, wordt na een eruptie van woede de stilte opgezocht.
In het compacte “Untethered” houden ze het voor één keer wat korter, het is een frontale metal-vuistslag die geenszins zijn doel mist.
In de staart zitten alweer twee van die uitgesponnen imminente en hardvochtige moordsongs waar Neurosis een patent op heeft. Bij “In the Waiting Hours” neemt Turner ons minutenlang op sleeptouw om uiteindelijk ergens in een donkere kerker te eindigen en het rijzige “Last Light” is dan weer het dichtste dat de band ooit bij Swans is geweest, verslavend, apocalyptisch, neurotisch, slopend en bevreemdend.
Met deze plaat heeft Neurosis zich, na een jarenlange stilte, in één ruk terug vooraan op de post-metal kaart gezet en tonen ze nog eens fijntjes aan volgelingen als Cult Of Luna en Amenra waar de klepel hangt. De intrede van Aaron Turner is een godsgeschenk voor Neurosis, of spreken we hier liever van ‘duivelsgeschenk’? ‘t is tenslotte nog altijd metal.
Tinariwen - Hoggar: terug naar het kampvuur, zonder de wereld buiten te sluiten
Na de omzwervingen van ‘Amatssou’, waarop banjo’s, pedal steel en de schaduw van Americana nadrukkelijk aanwezig waren, kiest Tinariwen op ‘Hoggar’ opnieuw voor de essentie. Geen grote productiefranjes, geen opvallende stilistische omwegen, maar een plaat die klinkt alsof ze rechtstreeks werd opgenomen rond een kampvuur ergens tussen Tamanrasset en Kidal. Meer dan 45 jaar na hun ontstaan bewijzen de pioniers van de desert-blues dat teruggrijpen naar de basis geen stap achteruit hoeft te zijn.
Dat ‘Hoggar’ ontstond in ballingschap, voel je in bijna elke noot. Door de aanhoudende onrust in Noord-Mali weken verschillende groepsleden uit naar Algerije, waar de plaat werd opgenomen in de studio van de jongere Toearegband Imarhan. Die context maakt van ‘Hoggar’ meer dan zomaar een nieuw Tinariwen-album: het is tegelijk een thuiskomst, een reünie en een muzikale overdracht tussen generaties.
Muzikaal blijft de groep trouw aan het vertrouwde recept van repetitieve gitaarpatronen, handgeklap, bezwerende samenzang en grooves die langzaam onder je huid kruipen. Toch klinkt ‘Hoggar’ warmer en intiemer dan veel van hun recentere werk. Alsof de band bewust opnieuw aansluiting zoekt bij de manier waarop deze muziek oorspronkelijk ontstond: akoestische gitaren en stemmen die in elkaar overvloeien.
Openingsnummer “Amidinim Ehaf Solan” zet meteen de toon. Golvende gitaren en call-and-response-zang dragen een tekst vol hoop en overlevingsdrang. Tinariwen blijft immers een politieke groep, al wordt hun engagement nooit slogansmuziek. De songs vertellen over ontheemding, verdeeldheid en het verdwijnen van een nomadische levenswijze, maar altijd met poëtische omwegen en melancholie als drager.
Eén van de opvallendste momenten is “Imidiwan Takyadam”, waarop José González een Spaanse zangbijdrage levert. Het had makkelijk geforceerd kunnen klinken, maar het nummer behoudt verrassend genoeg zijn natuurlijke flow. González voegt geen exotisch laagje toe; hij lijkt eerder zachtjes in het collectief opgenomen te worden.
Nog sterker is “Sagherat Assani”, gebaseerd op een traditioneel Soedanees lied dat Abdallah Ag Alhousseyni eind jaren tachtig leerde kennen aan de grens tussen Libië en Soedan. De bijdrage van de Soedanese zangeres en oud-speelster Sulafa Elyas geeft het nummer een extra melancholische diepte. Haar stem zweeft elegant boven de repetitieve ritmiek uit en herinnert eraan hoe belangrijk vrouwelijke stemmen altijd zijn geweest binnen de Toearegcultuur (een traditie die vandaag steeds meer onder druk staat).
Thematisch wordt ‘Hoggar’ donkerder naarmate de plaat vordert. “Erghad Afewo” ademt spanning en conflict, terwijl afsluiter “Aba Malik” zonder omwegen de Wagner Group viseert, de Russische paramilitairen die mee verantwoordelijk zijn voor de instabiliteit in Noord-Mali. De dreigende gitaren en slepende cadans geven het nummer iets ceremonieels, alsof Tinariwen niet enkel protesteert maar tegelijk rouwt.
Wat ‘Hoggar’ vooral sterk maakt, is dat de plaat tegelijk vertrouwd en levendig klinkt. Tinariwen probeert zichzelf niet krampachtig te vernieuwen, maar verfijnt wel verder wat hen al decennia uniek maakt. Voor sommige luisteraars zal dat misschien te weinig verrassend zijn.
Wie radicale stijlbreuken verwacht, komt bedrogen uit. Maar terwijl zoveel bands hun identiteit verliezen in experimenten, blijft Tinariwen koppig vasthouden aan een geluid dat tijdloos en herkenbaar is.
Tot slot nog dit: de titel verwijst naar het Hoggargebergte in de Algerijnse Sahara: een herkenningspunt voor nomaden, zichtbaar van ver in een uitgestrekt landschap. Dat beeld past perfect bij deze plaat.
‘Hoggar’ is geen revolutionaire koerswijziging, maar wel een baken. Een album dat de wortels van Tinariwen opnieuw blootlegt en tegelijk de fakkel doorgeeft aan een nieuwe generatie muzikanten die de desert-blues levend houdt.
Vanaf het slappe ‘Turn Blue’ uit 2014 waren wij The Black Keys kwijt, de heren hadden hun eigen roots onbeschaamd overboord gegooid en leken definitief overgestapt naar onschadelijke en steriele mainstream-rock volledig gericht op mega concertzalen en grote festivals.
Tot daar plots het tussendoortje ‘Delta Kream’ kwam in 2021, een aangename terugkeer naar hun eerste liefde de blues, zoals ze die eerder ook omarmden op schitterende plaatjes als ‘The Big Come Up’, ‘Thickfreakness’, ‘Rubber Factory’ en ‘Chulahoma’. Het bleek echter maar een tijdelijke heropflakkering, want daarna maakten ze alweer een stel ongevaarlijke en onderling inwisselbare plaatjes met de veiligheidshendel constant op (‘Dropout Boogie’, ‘Ohio Players’, ‘No Rain No Flowers’).
Maar kijk, daar zijn ze terug met ‘Peaches’, een rauw plaatje dat niet toevallig aanvankelijk als werktitel ‘Delta Kream II’ meekreeg. Het is opnieuw een ode geworden aan hun bluesidolen, een compromisloos plaatje die de blues in zijn meest pure en primaire vorm weergeeft, hoegenaamd geen Bonnamassa dus.
Het is een verzameling obscure covers waarbij vergeten blueslegendes (RL Burnside, Junior Kimbrough, Robert Cage, Big Lucky Carter, Earl Hooker,…) terug in het leven worden geroepen. De songs worden door The Black Keys op een rauwe manier naar hun hand hebben gezet met steeds voldoende respect voor het origineel. Junior Kimbrough is zo een bluesrot die hen kennelijk nauw aan het hart ligt. De man had met het schitterende ‘Chulahoma’ al een volledig album als eerbetoon gekregen, maar voor The Black Keys was dat nog niet genoeg, hier krijgt “Nobody But You” een lekker nonchalante en relaxe uitvoering vanuit de losse pols. In “You Got to Lose” (Earl Hooker) gaan ze dan weer een stuk wilder tekeer, alsof ze de lijn willen verder trekken die George Thorogood er mee uitzette op zijn onovertroffen debuutalbum.
“She Does it Right” is een ode aan de rechttoe-rechtaan pubrock van de onvolprezen Wilko Johnson en Dr Feelgood, The Black Keys steken die hier voor de gelegenheid in een zompig ZZ Top achtig kleedje. De blues mag dan weer lekker rollen op “Who’s Been Fooling You” en al zeker op “Tomorrow Night”, waarin de pot vet van ‘Thickfreakness’ terug wordt bovengehaald.
Dit zijn The Black Keys zoals wij hen het liefst hebben, met beide voeten in de modderachtige blues en mijlenver weg van de pompeuze stadionrock. De heren spelen voor één keer zonder enige vorm van pretentie en met de goesting van een stel jonge hongerige wolven.
We kunnen niet anders dan vaststellen dat bij The Black Keys de tussendoortjes stukken beter zijn dan de reguliere (of moeten we zeggen obligate) platen.
Vandaar dat ze waarschijnlijk de komende jaren terug een stel inferieure ‘veilige’ plaatjes zullen releasen om dan na 5 jaar hopelijk terug uit te pakken met zo een fenomenaal vervolg op deze ‘Peaches’. Daar kunnen we mee leven.
Mehmet Ali Sanlıkol groeide op in Istanbul, zijn moeder was een klassiek pianiste, en hij bracht zijn jeugd door met muziek van Beethoven, Mozart en Chopin, voordat hij de jazz ontdekte. Het betekende een keerpunt, hij verdiepte zich in het genre en ging naar het Berklee College of Music. Boston is nu zijn thuisbasis en de jazz is in de man geworteld. Zijn laatste album ‘The Electric Out Man Speaks and you Listen’ vat net die verschillende invloeden samen van z’n roots, klassiek, blues en jazz.
De bezwerende klank op “Pickin ‘A Shuffle alla Turca” laat al meteen die verscheidenheid horen. Het instrumentarium spreekt tot de verbeelding. Er is ook wat bluegrass in vervat.
Deze invloedssfeer brent een oude, lekkere warme sound. We horen het verder op “Another dream in Nihavend” , eentje van meer dan tien minuten. Het klint boeiend door de improvisaties en de talrijke wissels van ingetogenheid en dynamiek . “Talk about A Turkisch Blues” ademt z’n roots en blues uit, En is niet vies van enig experiment. Een energieke solo drijft het tempo op. Prachtig dus. “A 1. Poignant Truth” en “No big deal” gaan verder in dit elan.
Het album steunt op decennia van onderzoek, cultuurgeschiedenis en instrumentontwerp; het klinkt herkenbaar, vertrouwd, maar biedt openheid naar avontuur en experimenteerdrift. Hij weet een breed publiek aan te spreken, uit de jazz-, blues-, Anatolisch-Turkse psychedelische en alternatieve wereldmuziekscene. Sanlıkol brengt het in de eigen muzikale taal waarmee hij is opgegroeid. Zijn persoonlijk verhaal wordt hier muzikaal uitgebeeld. Een interessant plaatje dus.
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nNqJydMDPXevHt4x6LWopPUEAF0OodDX8
Tracklist: Pickin' A Shuffle Alla Turca - Another Dream In Nihavend - Talk About A Turkish Blues - A 1. Poignant Truth - No Big Deal.
Benjamin Herman is een veelzijdig jazz muzikant. Hij staat al drie decennia aan de top van de jazz, waarbij hij regelmatig de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt, onder meer met het gezelschap New Cool Collective. In 2025 trok hij letterlijk de grens over met een reis naar Japan. Die tocht zit nu in de plaat, 'The Tokyo Sessions' …
Op “Sugii” neemt de altsax nog een voornaam plaatsje in; de invloeden uit Japan hoor je op “Wasshoi”, beetje op bevreemdende wijze worden we in deze wereld gedropt. Het klinkt ingetogen, lichtjes dreigend en er is de experimenteerdrift met z’n muzikanten , die de brug slaan tussen de twee werelden, de Westerse en de Japanse. Die instrumentatie vindt elkaar hier. We zijn bijgevolg onder de indruk van het chaotisch mooie en deels overstuurde “The room” en “Kazegafuku”.
Benjamin Herman zorgt ook voor lichte , zachte botsing in deze culturen, zoals op het filmische “Tokyo Moon”. Fantasie prikkelend.
Benjamin Herman maakt dus een wereldreis met zijn altsax. Samen met z’n muzikanten en hun verfijnde , rauwe instrumentatie zorgen ze voor een veelkleurige aanpak, die de culturen met elkaar verbindt, op welke wijze ook, mooi uitgekiend als hobbelig.
De bonustracks zijn alvast meegenomen, “Spyware” en “Hohokekyo”.
De Oosterse cultuur spreekt sowieso tot de verbeelding, met de Westerse jazzlink krijgen we een beklijvende trip van Bejamin Herman en C°.
Tracklist: 1. Sugii 2. Wasshoi (feat. Otomo Yoshihide) 3. Kazegafuku (feat. Akihito Obama, Ko Ishikawa) 4. NRFS (feat. Tomoaki Baba) 5. YAMAN 6. Aozora 7. Gaa-Gaa (feat. Otomo Yoshihide) 8. The Room (feat. Shinpei Ruike) 9. Tokyo Moon (feat. Tomoaki Baba ) 10. One For Itsuno (feat. Ko Ishikawa) 11. Dede Shinpei Ruike (feat. Shinpei Ruike) 12. Pit Inn 13. Jam Jam Radio (feat. Otomo Yoshihide)
Bonus tracks 14. Spyware (feat. Otomo Yoshihide) 15. Hohokekyo (feat. Akihito Obama)
Amenra - try-out - Door merg en been
Aan de vooravond van een nieuwe tournee, te beginnen met maar liefst 3 keer AB, kwam Amenra een soort van try-out concert geven in de kleine 4AD voor een paar honderd gelukzakken.
Nou ja, try-out, de set van Amenra zat meteen strak in het donkere lijf, deze band heeft genoeg knowhow en ervaring om blindelings een ijzersterke prestatie neer de zetten. Deze generale repetitie was dus een volwaardig en meeslepend concert dat zoals gewoonlijk lang en hard aan de ribben bleef kleven. En al direct één met een onvergetelijk karakter, want waar kan je op vandaag nog in zo een intieme setting een Amenra gig meemaken?
De knusse 4AD was volgelopen met een bijzonder respectvol publiek dat zich de ganse set lang muisstil wist te houden. Dit was een zegen voor de beleving van die kenmerkende intense stil/luid muziek, want op festivals hebben we ons al te vaak dood geërgerd aan het irritante geroezemoes dat om de haverklap opsteeg tijdens de stiltemomenten. Hier niet, hier waren de overgave en de toewijding van het publiek zo eerbiedvol dat je een vlieg kon horen ademen. Er werd zelfs niet geapplaudiseerd tussen de songs, maar dat kwam vooral omdat Amenra alles telkenmale haarfijn met een subtiel draadje aan elkaar naaide. Pas na de laatste abrupte knal van afsluiter “Silver Needle. Golden Nail” steeg er applaus en gejuich op, alsof we hier op een klassiek concert waren.
Vanavond waren er alvast geen verrassingen in de zin van nieuwe songs, daar is het nog even op wachten, wel een setlist om bloedduimen en zwarte vingers bij af te likken. Van bij de aftrap met “Children Of the Eye” zat iedereen al ‘in the zone’, wat wil zeggen dat men al meteen verdoofd was door de intensiteit en de hypnose die Amenra teweegbracht. Een bloedstollend “.Razoreater.” ging door merg en been en alles wat daar rondhing. Het werd ons ook nog maar eens duidelijk dat een onheilspellend en doordringend “Nowena /9.10” misschien wel de allerbeste Amenra song ooit is, vanuit een intieme inwijding naar een explosieve en immer brandende apotheose. “.Ter Ziele.Tottedood.” sleepte zich met loodzware gitaren doorheen een giftig moeras waarbij de fans in een modus van slowmotion-headbanging verzeild geraakten. Ook “.Am Kreuz.” keerde ons compleet ondersteboven, de Amerikaanse bassiste Amy Thung Barrysmith zorgde hier voor een perfect tegengewicht voor de fanatieke schreeuwvocals van Colin van Eeckhout. “A Solitary Reign” was uiteraard wederom de kraker waar Amenra nooit meer om heen kan, toch verbaasde het ons dat ze die klassieker nog steeds met een verbetenheid en force wisten te brengen alsof ze die song voor de eerste keer brachten.
Dit was naar goede gewoonte alweer een immense ervaring om te ondergaan. Want een Amenra concert, dat beleef je niet zomaar, dat onderga je. Met lijf en leden.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke één van de drie avonden , AB, Brussel (van 06-05 t-m 08-05-2026)
Amenra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9539-amenra-06-05-2026?Itemid=0
Organisatie:4ad, Diksmuide
Headbanger’s Balls Fest 2026 - Missie opnieuw geslaagd
Headbanger’s Balls Fest 2026
Cultuurhuis De Leest
Izegem
2026-05-02
Filip Van der Linden
Headbanger’s Balls Fest in Izegem beloofde opnieuw een interessant en heel divers festival te worden en al die verwachtingen werden ingelost. Naar goede traditie waren er in Izegem opnieuw zowel bands die heel geliefd zijn in België en bands die voor velen nog een ontdekking waren. Het festival was bovendien uitverkocht.
En bijna alle bands op de affiche hebben recent nieuw werk uit, wat het voor de fans toch altijd een beetje spannend maakt.
Poseydon mocht op 2 mei als eerste aantreden op Headbanger’s Balls Fest. Deze Vlaamse band bracht zopas het nieuwe album ‘Time Is A River And The Waters Are Red’ uit. Een heel intrigerende albumtitel alvast en de review daarvan hebben jullie nog te goed. Het is al het tweede full album sinds in 2020 Tom Lenaerts aantrad bij Poseydon als vocalist. In 2024 won deze death/thrashmetalband de Belgische Wacken Battle en mochten ze aantreden op het grootste of belangrijkste metalfestival ter wereld. Dat heeft toch een paar deuren geopend voor deze band, want ze staan later dit jaar ook nog eens op Alcatraz in Kortrijk.
Wij waren vooral benieuwd naar de live-versie van de nieuwe nummers. We kregen vier nieuwe nummers te horen en evenveel van voorganger ‘Through The Gate of Hatred and Aversion’. Poseydon zond een vroege schokgolf door De Leest. Wie al aanwezig was, was getuige van een spervuur van thrash en death, op een bedje van wat hardcore-elementen, en met een wervelende belichting.
14 uur was vroeg om al voor het podium te staan op wat aangekondigd werd als de laatste zonnige dag voor een week van regen en toch stond de ruimte dan al goed halfvol en werden elk nummer en elke vraag van frontman Tom op enthousiast applaus onthaald.
Setlist Poseydon: Awakening Of The Gods / Instinctive Dissonance / Rise Of The Kraken / Storm / Disciple / Contrition / Time Is A River And The Waters Are red / Haunted Souls / With Tears In My Eyes
Daarna was het aan Cowboys & Aliens. Deze Belgische band viert zijn 30ste verjaardag en bracht recent nog het nieuwe, fijne album ‘Finis Temporum’ uit. Cowboys & Aliens behoort tot de pioniers van de Europese stoner-scene en heeft een uitstekende live-reputatie. Ze stonden al op onder meer Graspop en Desertfest en deelden het podium met Monster Magnet en Queens of the Stone Age.
Je zou kunnen denken dat Cowboys & Aliens misschien een beetje ‘laag’ of vroeg op de affiche stond, maar dat is enkel omdat het aanbod op deze editie van Headbanger’s Balls zo rijk gestoffeerd is.
Van het nieuwe album kregen we slechts drie nummers. Aangevuld werd met een dwarsdoorsnede uit het verzamelde werk van de band.
Live stelt Cowboys & Aliens nooit teleur en die reputatie werd in Izegem nog eens herbevestigd. Deze band speelde met het vertrouwen van de grote dagen. De zaal was inmiddels al goed gevuld en na elk nummer gingen de handen en de hoorns in de lucht tot aan de geluidsmannen.
Uit recente interviews blijkt dat het voortbestaan van deze fijne stonerband in vraag werd gesteld. We zijn blij dat ze blijven doorgaan. Finis Temporum? Dan toch gelukkig niet voor deze band.
Setlist Cowboys & Aliens: Find You Soon / Boy In The Middle / Life Tree / Rabbit Hole / Let Me Walk You Home / Sheep Bloody Sheep / Icy Grip / Blow Your Past (To Smithereens) / Language Of Superstars / Simple Things / Ghost In My Speaker
De volgende in de rij was The Devil And The Almighty Blues. Deze band uit Noorwegen staat bekend om zijn trage, heavy en atmosferische bluesrock. Zopas losten ze de nieuwe track “Lied To” en dat belooft voor het nieuwe, vierde album. Deze Noren zijn al op tour nog voor dat nieuwe album uit is. “Lied To” zat al wel in de set in Izegem, naast ouder werk uit de drie albums die tussen 2015 en 2019 uitgebracht werden en waarvan de intro’s vaak op herkenningsapplaus onthaald werden. Van ander nieuw werk was voorlopig geen spoor.
Deze band was een gokje van de organisatie. Er zit wel wat stoner in de sound van The Devil and The Almighty Blues, maar ook veel blues en 70’s prog en psychedelische rock. Toch kon deze band het publiek makkelijk inpakken. Al na een paar tracks had vocalist Arnt O. Andersen – op het podium ziet hij er met zijn lang gewaad en kralenkrans wat uit als een sjamaan of een lookalike van Jezus – er vele honderden nieuwe volgelingen bij. Dat gebeurde ondanks of misschien net dankzij de beperkte communicatie met de fans. Behalve dat ze superblij waren om op de affiche van Headbanger’s Balls te staan tussen al die andere toffe bands, had Arnt maar weinig te vertellen.
De set eindigde met een lang uitgesponnen gitaarduel tussen Petter en Torgeir dat heel traag maar gestaag crescendo ging. Het publiek kreeg er maar niet genoeg van en gaf het duel extra zuurstof met enthousiaste kreten en gejoel. Gegokt en gewonnen, voor de organisatie.
Setlist The Devil And The Almighty Blues: Storm Coming Down / These Are Old Hands / Never Darken My Door / Tired Old Dog / Time Ruins Everything
Daarna was het de beurt aan Wolvennest. Deze Brusselse band brengt psychedelische blackmetal en is een graag geziene gast op tal van Europese festivals. Even voor hun concert begon, werden wierrookstokjes aangestoken voor het podium, want voor Wolvennest is het prikkelen van de geur ook van belang voor de beleving van de fans, een dimensie waar andere bands veel minder aandacht voor hebben.
Daar stond tegenover dat er visueel niet zoveel gebeurde tijdens de rituele set. Het werd een statisch schaduwspel met veel rook en weinig licht. Voor Michel Kirby, één van de oprichters van Wolvennest, behoort ook onder meer Alan van Primoridal – headliner in Izegem - tot zijn ‘nest van wolven’. Dat opende mogelijkheden voor een gastrolletje van de Ier in de set van de Brusselaars, maar dat gebeurde toch niet.
Het meest recente album van Wolvennest is ‘Procession’ uit 2025. Dat album was met vijf nummers goed vertegenwoordigd in de set op Headbanger’s Balls. Aanvullen deden ze met live-klassiekers als “Incarnation” en “Ritual Lovers”. Afsluiten deden ze naar goede gewoonte met “Accabadora”.
Setlist Wolvennest: Damnation / Another Nail / Incarnation / Purple Poison / The Shadow On Your Side / Décharné / All That Black / Ritual Lovers / Accabadora
Wolvennest was een ietsje te laat begonnen aan zijn set en bij het afsluiten deden ze daar nog wat bovenop. Maar bij Crippled Black Phoenix liep er nog veel meer mis waardoor de timing voor de rest van de avond in het honderd liep. Deze zevenkoppige band kreeg het geluid (op het podium) maar niet goed en legde de set meermaals stil. Het enthousiasme bij de band en bij het publiek raakte daardoor bekoeld en de muziek van deze Britse band is zo al geen bruisbal van vrolijkheid. Nadat de set halfweg een tweede keer stilgelegd werd, druppelde het publiek langzaam de zaal uit, naar de toog of de laatste zonnestralen van de dag. Voor de echte fans – eentje was zelfs helemaal uit Zwitserland afgereisd naar België – maakte het allemaal niet zo veel uit. Crippled Black Phoenix is de band van Justin Greaves. Per album of tournee verzamelt hij nieuwe bandleden rond zich, zo lijkt het toch, en dat zorgt er mee voor dat deze bands moeilijk in één genre te plaatsen valt (van progrock tot postmetal).
Dit jaar bracht deze band het nieuwe album ‘Sceaduhelm’, waarvan we sinds januari al de single “Ravenettes” kennen. Die puike single zat vreemd genoeg niet in de set in Izegem, terwijl die op de andere haltes van deze tournee wel gespeeld wordt.
Setlist Crippled Black Phoenix: 444 / Wyches And Bastardz / Things Start Falling Apart / Hollows End / Vampire Grave / Colder And Colder / The Reckoning / Spider Island / Rise Up And Fight / Everything Is Beautiful But Us
Na drie bands met een grote voorliefde voor veel rook en weinig licht op het podium was het moment aangebroken voor een flinke dosis licht en veel humor met Truckfighters. Gitarist Dango stuitert over het podium als een Duracell-konijn op speed en toch speelt hij (zo lijkt het) foutloos. Naar goede traditie komt hij het podium op in een shirtje van Truckfighters dat hij meteen uittrekt en in het publiek gooit, zodat hij lijkt op een kruising van Iggy Pop en Angus Young.
Ook deze Zweedse stonerpioniers hebben een nieuw album om te promoten. ‘Masterflow’, met als leadsingle “The Bliss”, kwam er na zowat tien jaar stilte (dan toch inzake releases). Deze band is bijzonder geliefd bij het Belgische festivalpubliek. Ze speelden al op minstens drie edities van het Antwerpse Desertfest en twee keer op Pukkelpop. In 2024 stonden ze op Alcatraz in Kortrijk.
De liefde tussen België en Truckfighters duurt al lang en zal na de passage in Izegem zeker niet bekoelen. Truckfighters kregen zowaar de eerste crowdsurfers van de dag. Dan was de security toch niet voor niks aanwezig.
Ook een leuk momentje: bij één van de laatste nummers in de reguliere set doet Dango alsof hij naar adem moet happen. ‘Give me some energy’, vraagt hij aan het publiek. Waarna een volle zaal begint te joelen alsof dat echt zou helpen na die marathon van rondhossen op het podium. En dan gaat Dango voor nog een paar rondjes. Truckfighters krijgen een toegift van twee lange nummers en dan maakt Dango een rondje door de eerste rijen van het publiek.
Het lijkt dan alsof Headbanger’s Balls zijn headliner al gehad heeft. Is Primordial daar nog over gegaan?
Setlist Truckfighters: In Search Of / The Gorgon / The Bliss / Last Curfew / Big Eye / Atomic / The Chairman / Desert Cruiser / Carver / Manhattan Project
Primordial is een Ierse extreme/paganmetalband die werd opgericht in 1991 door bassist Pól MacAmhlaigh en gitarist Ciarán MacUiliam. Op hun albums verweven ze black metal met Keltische elementen. Hun meest recente studio-album is ‘How It Ends’ en dat dateert al van 2023. Primordial speelde al meer dan 30 concerten in België en is er best populair. Hun meest recente Belgische concert was op Graspop in 2025. Ondanks het late aanvangsuur stond de zaal nog goed vol. Primordial bracht een mooie dwarsdoorsnede van hun verzamelde werk en het publiek genoot met volle teugen. Hun set en hun live performance staat na meer dan 30 jaar nog steeds als een huis.
Ze openden de set met klassiekers als “As Rome Burns” en “No Grave Deep Enough”, die beide op herkenningsapplaus werden onthaald. Daarna was het duidelijk dat ondanks de glansprestatie van Truckfighters Primordial een terechte keuze was als headliner: een strakke set met de ene klassieker na de andere, een no-bullshit-attitude die het Belgische publiek hard weet te waarderen en een frontman die alleen al met een blik of een kleine handbeweging het publiek kan opzwepen.
Setlist Primordial: As Rome Burns / No Grave Deep Enough / To Hell Or The Hangman / Gods To The Godless / Lain With The Wolf / Sons Of The MOrrigan / Wield Lightning To Split The Sun / Victory Has 1.000 Fathers, Defeat Is An Orphan / The Coffin Ships / Heathen Tribes / Emire Falls
Headbanger’s Balls Fest was opnieuw een voltreffer als opener van het Belgische (metal)festivalseizoen. Dit festival slaagt perfect in zijn opzet om gevestigde waarden te combineren met interessante ontdekkingen en dat tegen een ticketprijs die je in een club doorgaans al voor één van de bands zou betalen. Met ook nog eens een top-geluid en licht en een voorts vlekkeloze organisatie kan je de ploeg achter ‘Izegem’ een huis van vertrouwen noemen. Op naar de volgende editie.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Serrefest 2026 - Nog steeds één van de gemoedelijkste festivalletjes
Serrefest 2026
Sylma Serres
Lievegem
2026-05-01
Filip Van der Linden
Serrefest is één van de meest gemoedelijke festivalletjes van Vlaanderen en aan de formule werd niets veranderd: een handvol bands uit de vijvers van punk en postpunk, biertjes aan democratische prijzen en de liefde voor de muziek die voorop staat.
Net als vorig jaar waren wij opnieuw van de partij.
Aanvankelijk leek het alsof de opkomst in Lievegem minder zou zijn dan die van vorig jaar, maar naarmate de avond vorderde, sloten meer mensen aan in de serre. Drie bands stonden ook vorig jaar op de affiche: Drift, Next! en Face Your Fears.
Drift stond er vorig jaar nog als duo en nu als vierspan. De twee nieuwe bandleden – drummer Francis en bassist Wouter - werden overigens gevonden dankzij dat vorige concert op Serrefest. In de nieuwe bezetting werd bovendien al een nieuwe track voorgesteld aan het publiek: “Blauwe Plek”, met het heerlijke refrein ‘wat moet ik doen, eerst was hij paars, nu wordt hij groen’. Deze nieuwkomer kreeg een mooi plekje in de set. De cover van “En Toen Was Er Niets Meer” van De Brassers zat eveneens opnieuw in de set, maar nu met een nieuw slot, net als de Drift-klassieker “Huiswijn”.
Achteraf vertelde zangeres Tine dat er deze zomer mogelijk studio-opnames volgen voor Drift, en dat ze voorts de draad weer opgenomen heeft van De Spleet. Die band lijkt een beetje op Drift, maar dan met meer synths.
Setlist Drift: Drift / Koken met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Blauwe Plek / Huiswijn / Bedbeest
Postpunkband Face Your Fears had ook al een nieuw bandlid voor te stellen. De synths zijn voortaan voor rekening van Jürgen. Deze band bracht een korte set met deze keer uitsluitend covers. Dan wel niet de klassieke new wave-covers en dat horen wij graag.
Voor het laatste nummer van de set kreeg Face Your Fears versterking van zangeres Saskia van Next!.
Setlist Face Your Fears: Dreams Never End / Sense of Purpose / Lucretia My Reflection / Caucasian Walk
Na een korte podiumombouw was het dan aan Next!, die de korte set startte met een duet met Corina van Face Your Fears. Daar hebben ze voortaan Jo op drums. Deze keer een mannelijke Jo, terwijl de vorige drummer een vrouwelijke Jo was. Daar is geen operatie aan te pas gekomen. Bij Next! zaten er een pak nieuwe nummers in de set en deze band heeft met de nieuwe drummer blijkbaar ook een nieuw elan gekregen. Het genre is nog steeds garage/punk. ”Rub It In” en “Secrets” mogen van mij best uitgroeien tot vaste waarden in de set van Next!.
Setlist Next!: Who Cares (We Gonna Die Anway) / Enjoy The Little Things / Secrets / Rub It In
Nog meer punk kregen we voorgeschoteld met Faroutski. Deze West-Vlaamse punkband vierde in 2023 zijn 30-jarige bestaan. In die periode brachten ze hun muziek al naar podia in België, Nederland, Duitsland, de UK en Turkije. Het band-jubileum werd in 2024 gevierd met een EP in eigen beheer. De vier tracks van deze EP vormden de ruggengraat van dit concert en aanvullen deden ze met hun klassiekers.
Frontman Gino houdt van attributen op het podium en meestal is dat wel leuk. Bij “Dance Like A Monkey” werd een grote pluchen aap in het publiek gegooid en bij het teruggooien werd bassiste Rine ei zo na omver gekegeld. Als Faroutski hun song “(I Wanna Be A) Ramone” inzet, wordt vanuit de zaal geantwoord met een luid ‘hey, ho, let’s go’. Het publiek is helemaal mee met de energieke en prettig gestoorde punk van dit viertal.
Setlist Faroutski: V8 Powered Punk’nSoul / New Dreams / Diddy Wah Diddy / King Garp / Girl From Mars / Porn Spy / Wire / One Hour Late / Joan Jett / Punk ‘N’ Roll / Time / Stumpo / Ramone / You Don’t Know / Farting Singer / Redhead Witch / Beam Me Up Scotty / Sonic Reducer / Dance Like A Monkey / Protest Song / We Are Faroutski
Als afsluiter mocht Subatomic Strangers aantreden. Met misschien wel de jongste bandleden van de avond en toch met bakken ervaring. Deze band bestaat sinds 2021, heeft twee albums uit en doet regelmatig korte internationale tournees. Dit jaar zijn ze al eens naar de UK gereisd en in het najaar doen ze dat nog eens, dan als support van Lesbian Bed Death. Eind vorig jaar deelden ze nog de affiche met de band Darker voor een reeks concerten Nederland.
Subatomic Strangers stond met veel enthousiasme te spelen en bracht een set met het beste uit hun albums ‘Special Satellite’ en ‘Resuwrecked’. Zangeres Sharon heeft een mooie stem en ze legt veel kracht en emotie in haar vocalen. Deze band leent de sound van de jaren ’80 maar doet er zijn eigen ding mee.
Denk aan de aanpak van Customs, Interpol of Whispering Sons. Maar net zo goed denk je bij bepaalde nummers aan Florence & The Machine, 10.000 Maniacs of Gossip. Ze laten zich niet voor één gat vangen.
Voor mij gaan de medailles naar het begin van de set, met het trio “Air”, “Deja Vu” en “S.O.S.”. Het publiek reageerde super enthousiast en er mochten nog twee toegiften bij.
Setlist Subatomic Strangers: Fool / Final Fantasy / We Stand As One / Deja Vu / Air / S.O.S. / Why You / Ashes Of The Past / The Edge / Troubled Mind / What Goes Around / Hear My Call / Forever Yours
Achter Serre Fest zit geen grote strategie of plan. Het belangrijkste lijken de speelkansen voor de bands en dat het publiek een leuke avond heeft. Net dat maakt dit festivalletje zo leuk. En er valt telkens wel iets nieuws te ontdekken. Als alles goed gaat, zijn wij volgend jaar opnieuw van de partij.
Organisatie: Christophe (Serrefest)
Belpop Bonanza XXX – Leuke en minder leuke schandaalverhalen Belpopverhalen
Belpop Bonanza XXX
Jan Delvaux en Jimmy Dewit (DJ Bobby Ewing) gingen weer grasduinen in de Belpop. In deze Belpop Bonanza XXX laten ze horen en zien waar wij, kleine Belgen, een belangvolle rol in hadden van (pikante) schandaalverhalen op welk niveau ook …
Tekst, uitleg, muziek kregen we anderhalf uur lang van de twee, die sterk op elkaar ingespeeld waren, informatief, verrijkend, verrassend en entertainend …
Een nieuwe aflevering dus kregen we over dit luik van de nationale popmuziek, Belpop Bonanza XXX, de opvolger van de Bonanza Superstar. De nieuwe show van de twee zit bol van majesteitsschennis, censuur, godslastering, vuilbekkerij, plagiaat …
Het is opnieuw een boeiende voorstelling waarvan ze met hun kennis en passie diep in ons rijkelijk Belgisch oeuvre hebben zitten snuisteren. We zitten nu in schandaalsferen van wat de voorbije halve eeuw heeft beroerd. Seks & drugs & rock-'n-roll & sensatie en hoe de mensen nieuwe golven van de Belgische popscene ervaarden en verteerden, allemaal in fijne weetjes en full entertainment, typisch Belpop Bonanza in beeld, geluid en humor. Het gaat over de muziekcultuur. En jawel ook over onze intrigerende volksaard.
In deze zoveelste aflevering lijkt het erop dat de twee nooit uitverteld zullen geraken.
Een greep van de verhalen …
Het begint met de platenhoezen, sexplaatjes van uit de jaren 50 -60 die eerst in Nederland hoogtij vierden en hier uitwaaiden, van Zangeres Zonder Naam, Normaal, Doe Maar naar een Eddy Wally Zwarte Lola, Tony Vorsari, Deurzakkers en ga zo maar door. Johnny Hoes en Johnny Blenco waren hier groot ondernemers, producers, die de smartlapperij, ambiancemakers en aangebrande nummers een plaatsje boden.
We hadden ook Bad Boys. Op wereldniveau kun je niet omheen Kanye West, maar hier bij ons kon je even stilstaan bij Kaye Styles die de anthem uitwerkte van ‘Prison break’; verder een Bobby Prins of Juul kabas, schlagerkoningen en meer van dat bij uitstek . Het reilen en zeilen, allemaal in een geestige, ontspannende verteltrant.
En de twee switchen naar het politieke landschap in de 80s in ons landje, met de song over VDB’s ontvoering door Patrick Haemers, verder een knipoog naar de CCC van Pierre Carrette, wat muzikaal omlijst werd door de BSR (Brussels Sound Revolution), waarbij VDB ‘pas crevé’ was …
Een ander luik dat werd aangesneden, onze cultuur eind 70s begin 80s , met de golfbeweging van de punk en wave . Hier hadden De Brassers uit Limburg een belangvolle input in het kleine dorpje Hamont-Achel; hoe deze stille, mooie gemeente werd overwoekerd door hun muziekbeleving. Ohja deze Brassers hielden er echt onlangs mee op , na 40 jaar eindigde het in 2024 …
Algemeen kregen de jeugdhuizen een nieuwe outfit met deze golfbeweging … Schitterende (niet-) prettige verhalen kregen we te horen. Net als over Jazz Bilzen iets verderop, toen The Damned en The Clash er o.m. geprogrammeerd stonden en het uitmondde in een ‘battle of Bilzen’ … of het verhaal van The Sex Pistols in de opkomende Effenaar, net over de grens.
Heerlijk genietbaar ontwrichtend hoe de schandaalsfeer door het gewone volkje werd ervaren, van de gitzwarte verhalen naar de ‘ambassadeurs van het Vlaamse platteland’ tot Humo’s Rock Rally, waar een andere Limburgse band in die jaren met de hoofdprijs ging lopen, Noordkaap. Ook kon je niet omheen de invloedssfeer van een 2 Belgen, Nacht und Nebel, Siglo xx, Red Zebra, Aroma di Amore, TC Matic, Arbeid Adelt! en ga zo maar door … in die jaren.
Een harde overgang dan naar de Vlaamse muziek en de Vlaamse beweging, de tekstueel genialiteit van een Raymond en het songschrijversverhaal van de broers van Passal. Of over de Eurovisie inzending van Micha Marah met “Hey Nanah” (79), nooit definitief door haar ingezongen toen, maar nu pas met de serie ‘liefde voor muziek’ hebben ze haar kunnen overhalen. Mooi.
Terug iets meer aangebrand kwam het dan met The Lords Of Acid rond Maurice Engelen (Praga Khan later). Hier de grenzen opzoeken, de cultuur een schop onder de kont geven , een beetje de ‘Benny Hill van de SM rock’ werd het omschreven.
We werden dus leerrijk ontspannend, leuk heen en weer geswitcht in de verhalen van onze twee virtuozen over hoe het eigenwijze, eigenaardige, hobbelige parcours toch een geplaveide weg kreeg. Laat je dus gerust meeslepen in hun unieke kijk …
Toch even dit nog - Het Belpop Bonanza archief
Belpop Bonanza XXX is de vijfde theatertournee en reeds het veertigste (!) podiumproject van de twee. De voorstelling is een zoveelste bewijs dat de geschiedenis van de nationale popmuziek een onuitputtelijke bron van rijkdom en inspiratie is. In 2028 gaan ze nog een maat groter. Wordt vervolgd dus.
Belpop Bonanza (°2013) is de noemer waaronder Jan Delvaux en Jimmy Dewit de nationale muziekgeschiedenis uitspitten. Ze doen dat in theatershows, televisie, radio, boeken, quizzen en wandelroutes. Met kennis van zaken en met een knipoog.
Belpop Bonanza XXX is het 40ste podiumproject van het duo. Ze bedachten 5 reguliere theatervoorstellingen, maakten specials over Will Tura en Zjef Vanuytsel, vierden de verjaardagen van 4 festivals (Blues Peer, Gladiolen, Lokerse Feesten en Rock Herk) en 1 concertzaal (Ancienne Belgique), gingen de Nederlanders bedanken (Merci Nederland) en maakten 26 voorstellingen op maat van gemeenten en regio’s (Belpop Bonanza City Specials).
Belpop Bonanza XXX is de opvolger van Belpop Bonanza Superstar (°2024), goed voor 70 voorstellingen en 30.000 toeschouwers.
Maw deze twee zijn nooit uitverteld!
Over de Makers
Jan Delvaux (°1962) is op jonge leeftijd in een vat met verhalen over de Belgische popgeschiedenis gevallen. Hij schrijft er boeken over, hij was de externe harde schijf van Belpop op Canvas en hij is - al 20 seizoenen - elke zaterdagmiddag te horen op Radio 1. Volgens Bart Peeters weet hij meer over Belpop dan Wikipedia.
Jimmy Dewit (°1971) is muziekmaker, muziekkiezer en muziekprater. Hij maakt soundtracks voor reclamespots en televisiereeksen en draait platen als DJ Bobby Ewing en met Discobar Galaxie.
Organisatie: Working class heroes ism CC De Spil, Roeselare
Nederlands 
Français 
