De nieuwste hype komt voor één keer niet uit Groot-Brittannië maar uit Canada. Er is de laatste tijd immers nogal wat te doen om Angine de Poitrine, een duo die er al even geschift uitziet als hun geflipte muziek doet vermoeden.
Hun gemaskerde imago wekt een soort geheimzinnigheid op waardoor er allerlei complottheorieën ontstaan omtrent hun identiteit. Ze noemen zichzelf trouwens Klek de Poitrine en Khn de Poitrine, waarmee de wereld ook niet veel wijzer wordt. Geen nieuw concept uiteraard, zie ook The Residents, Goat, Slipknot en Briqueville bijvoorbeeld. Bands met een heel uiteenlopende muziekstijl, maar wat ze wel gemeen hebben is dat ze een mysterieus web rondom zich hebben gesponnen die de interesse van de fans alleen maar aanwakkert.
Angine de Poitrine doet het wel eerder met zotskappen in plaats van lugubere horrormaskers en hun songtitels hebben geen enkele betekenis, maar toch schuilt er een zekere vorm van ernst in hun product.
Maar let op, het verassingseffect kan al snel gaan vervagen en de lijn tussen hype en gimmick is dikwijls flinterdun. Een band moet immers wel wat inhoud in huis hebben om de aandacht te kunnen blijven houden, want hypes gaan altijd over. Nu goed, Angine de Poitrine heeft wel degelijk wat in hun mars, zij het een niet alledaags recept.
Wat ze met zijn tweetjes verwezenlijken op drums en double-neck gitaar is niet bepaald easy listening, men omschrijft het eerder als math-rock of art-rock, wat eigenlijk wil zeggen dat er nogal wat moeilijkdoenerij komt bij kijken. Er is inderdaad geen etiket op te kleven, en dat is sowieso een teken van originaliteit en spitsvondigheid.
Hun songs zijn, op een paar onverstaanbare kreetjes na, overwegend instrumentaal en klinken op zijn zachtst uitgedrukt ook nogal nerveus, hyper, dissonant, jachtig en tegendraads. Het is het soort muziek dat je met mate moet consumeren, als je hier langer dan een uur aan blootgesteld wordt dan kan je er helemaal kierewiet van worden.
Er staan dan ook maar 6 tracks op dit album, goed voor een klein half uurtje weerbarstige rock. De songs hotsen, botsen en klutsen dat het geen naam heeft, er is dikwijls geen vat op te krijgen. De invloeden komen van bands als Devo en Primus, maar eigenlijk vooral van andere culturen en planeten, want het is zo moeilijk thuis te brengen.
Opener “Fabienk” is een soort ontspoorde krautrock waarin heel wat gejaagd ritme en tempo zit. “Mata Zyklek” opent met een Arabisch gitaartje, alsof Omar Souleyman hier plots als een volleerde brilslang uit zijn mand komt gekropen. Ook “Yor Zarad” is zo een opgejaagde zenuwsong om overal jeuk van te krijgen. En zo gaat dat maar door, met in totaal 6 knotsgekke songs die elk op hun manier een vorm van georkestreerde chaos aanrichten.

Geen idee hoe lang deze hype al aanhouden. Feit is dat heel die heisa nu pas is losgebarsten terwijl dit malle duo al in 2024 met ‘Vol 1’, een debuutalbum uitbracht dat al even fris, gek en prikkelend klonk als deze opvolger. Alleszins geen eendagsvliegen, dus.

Elias D'Hooge Trio – Wat een subtiliteit aan prikkeling

In 2023 studeerde jazzpianist Elias D'Hooge af aan het conservatorium. Diezelfde zomer won hij al met zijn Elias D'Hooge Trio (****) het B-Jazz International Contest en in mei 2024 kwam hun debuutalbum 'Tales Beyond Dreams' uit … Van een droomstart gesproken!
Ondertussen heeft het trio al een hele weg afgelegd, en nu is het tijd voor de nieuwe plaat 'Glad To See You'. Ze zijn ermee op tour. Het bracht hen op deze zondagnamiddag naar De Casino, Sint-Niklaas.
Wij waren er ook bij en genoten van de subtiele prikkels subtiliteit van het trio, meer dan een uur lang.
LINE-UP: Piano: Elias D'hooge - bas: Zjef Van Steenbergen - drums: Tom Peeters

Al vanaf de eerste piano aanslag hoorden we hoe virtuoos en speels Elias tewerk ging. De samenvoeging met de baslijnen van Zjef en de drums van Tom zorgde er uiteindelijk voor dat er een soort magie in de lucht hing, die de oude jazz verbond met frisse en nieuwe ideeën.
De band kwam uiteraard zijn nieuwe plaat voorstellen, het merendeels van de songs werden deze namiddag gespeeld. Zoals het prachtig “Tis Wadee”, eentje waarbij een kwinkslag niet ver af was. Want naast hun virtuositeit, is Elias zelve ook een ware entertainer, die zijn publiek mee neemt in zijn verhaal. Na elke song spreekt hij iedereen dan ook op gezapige wijze aan.
We werden dan ook verder op spontane wijze meegevoerd, o.m. op “Glad to see you” en “Humpy Dumpty” die heel mooi waren op intieme wijze om dan plots open te breken in die drie-eenheid van bas/drum en piano geweld, zonder al te chaotisch of te overdreven luid te gaan klinken.
Soms zet het trio ons op zelfs het verkeerde been, zowel samen als in de solo's; o.a. drummer Tom, die naar het einde toe zijn cimbalen zo uitgekiend bespeelt, en ons een paar keer bij de neus neemt door zijn solo schijnbaar af te werken om er dan plots weer een ander hoofdstuk aan te breien. Leuk, ontspannend, aangenaam.
Elias D'Hooge Trio zijn duidelijk sublieme verhalenvertellers op dat podium, en laten zich compleet gaan op songs “Maybe Not”  en “Drowsy”. Een boeiende versmelting van speelse klanken en improvisatie.
Elias D'Hooge Trio bleef die gevarieerde aanpak verderzette met o.a. het mooie “Circulatieplan”. Iets wat veel steden voorstellen als 'de ideale oplossing' maar bij de bewoners ervan niet altijd in goede aarde valt. Het viel ons op hoe ze die beide stellingen ook muzikaal weten uit te beelden.
Elias D'Hooge Trio komt nog terug voor een bisronde, “One More Dance” en “Swimpulse”, die nauw aanleunen op stelling.
Wat een subtiliteit in de instrumentatie , wat een prikkeling van deze drie , die ons een gezellige, boeiende namiddag bezorgden.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

SIX60 - De zomer, het strand en de gezelligheid zijn zo kenmerkend voor ons; we wilden de pure, authentieke aard van SIX60 vastleggen

Six60 is de commercieel meest succesvolle band in de geschiedenis van Nieuw-Zeeland, die invloeden uit reggae, soul en drum-and-bass verwerkt in een razend populaire poprock-sound. De band werd in 2006 opgericht in Dunedin en ontleende zijn naam aan het appartement waar drie leden woonden: 660 aan de iconische Castle Street.
Hun eerste drie albums (allemaal getiteld Six60) behaalden vele malen platina en werden gevolgd door het met goud bekroonde Castle St, het livealbum ‘Grass Roots’ en de compilatie ‘The Six60 Collection’. Ze zijn het onderwerp van een documentairefilm, ‘Six60: Till the Lights Go Out’.
Enkele van hun bekendste nummers zijn “Rise Up 2.0”, “Don't Forget Your Roots” en ‘Special’.
De band bracht nu zijn nieuwe album uit ‘Right here, right now’. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijne babbel met frontman Matiu Walters. Uiteraard polsten we naar de verdere plannen, een tour in Europa, ambities en ook de lancering aan van een nieuw country- en rootsmuziekfestival genaamd ‘Sweet Home Aotearoa’.
Het festival vond plaats op 3 januari 2026 in Matakana Country Park in Nieuw-Zeeland.

Kun je ons kort vertellen hoe de band is ontstaan, wie SIX60 zijn en vanwaar komt de naam?
We zijn de band begonnen aan de Otago University. Een aantal van ons woonde samen in een flat en ons adres was 660 Castle Street, dus dat is de oorsprong van de naam. We hebben het huis een paar jaar geleden gekocht en runnen er nu een studiebeursprogramma vanuit; het is een echte bezienswaardigheid in Dunedin geworden.

Van een bescheiden begin in een studentenflat in Dunedin tot de grootste Aotearoa-band van hun generatie. Hadden jullie dit verwacht?
Ik denk niet dat iemand ooit echt verwacht de band van een generatie te worden. Toen we begonnen, weet ik niet of iemand van ons zelfs maar dacht dat we er ons brood mee zouden kunnen verdienen, maar dingen groeien. Toen we eenmaal onze eerste kleine reactie van het publiek hadden geproefd, droomden we waarschijnlijk allemaal van succes, maar niemand had ooit echt gedaan wat wij deden, dus dromen was waarschijnlijk heel anders dan dit.

In het verlengde ervan … Gaat het allemaal niet een beetje te snel voor jullie?
Sommige momenten voelen als een oogwenk, vooral als je er middenin zit, maar het is een gekke business. Soms ben je op tournee en is het één grote waas, en soms ben je thuis en past niets wat je doet bij dat tempo, dus wordt het normale leven een beetje langzamer.

Jullie debuutalbum kwam op 10 oktober 2011 uit op jullie eigen label, Massive Entertainment. In hoeverre heeft dit debuut deuren voor jullie geopend?
Het succes van het debuutalbum heeft zeker deuren geopend. We behaalden onze eerste nummer 1-hit in Nieuw-Zeeland met ‘Rise Up’ en daarna werd ‘Don’t Forget Your Roots ‘ in feite een volkslied, dus veel is terug te voeren tot die tijd.

Ik moet toegeven dat ik niet veel bands uit Nieuw-Zeeland hoor of zie die het in Europa of België waarmaken… Is er een levendige scene?
Toen wij opkwamen, was de bandscene alles, het gaat nu wat trager, waarschijnlijk net als de rest van de industrie, met veel meer focus op soloartiesten. Groepen als Crowded House en Fat Freddy’s Drop hebben veel succes gehad in heel Europa, dus ik denk dat als je een beetje zoekt, je meer Kiwi-bands zou vinden dan je denkt, maar Nieuw-Zeeland ligt ver weg.

Waarom denk je dat het voor bands zoals die van jullie moeilijk is om echt door te breken op het Europese continent?
Zoals ik net al zei: de afstand en de cultuur vormen soms een barrière. Als je een grote wereldhit hebt, werkt dat zeker overal, en we denken dat onze muziek een sterke aanhang heeft in Europa, maar vergeleken met thuis zal het altijd een moeilijke vergelijking blijven. Als je kijkt naar een Belgische act als Stromae, die zou in Nieuw-Zeeland niet echt aanwezig zijn, maar is thuis nog steeds enorm populair. Dan heb je een act als Netsky die misschien zelfs meer tickets verkoopt in NZ dan in België. Het is een gekke sector, wie weet waarom dingen gebeuren, maar de kosten om naar Europa te gaan en daar uit het oog en uit het hart te raken, zijn voor Nieuw-Zeelandse acts zeker een uitdaging.

In 2024 verliet oprichter Eli Paewai de band – een moeilijke periode, maar jullie zijn doorgegaan… Wat denk je dat jullie op de been hield?
Eli is onze broer; het was niet zo dat hij op slechte voet vertrok – dat had het misschien nog moeilijker gemaakt – maar hij wilde gewoon niet meer op tournee.

Nu is er het album ‘Right here, right now’; hoe zijn de reacties tot nu toe?
De reacties zijn geweldig, het stond op nummer 1 in Nieuw-Zeeland. Het heeft goede steun gekregen van de radio in Australië, de VS en het VK. Hopelijk hoor je het binnenkort ook als je naar je werk rijdt in België.

Een aanstekelijk, warm, zomers nummer, maar voelt het ook aan als een statement? Een nieuw begin? Of is het te ver gezocht?
Ik weet niet of ik het een nieuw begin zou noemen, maar wel een echt verlangen om in het moment te zijn. Met alles wat er in de wereld gebeurt, wilden we gewoon een plaat maken waar mensen zich goed bij voelen, met een goede vibe, geweldige melodieën, eenvoudige en geweldige nummers. De zomer, het strand, een leuke tijd – dat is zo typerend voor ons, we wilden de pure, echte aard van SIX60 vastleggen.

De sfeer blijft erg pakkend – Het is een aanpak die jullie ad prior hebben. Wat is volgens jullie het belangrijkste verschil tussen dit album en de vorige albums?
Dit album  is zo rauw en zo echt; we hebben het in drie dagen opgenomen. Alle definitieve versies op het album zijn in één take opgenomen in de studio, op de ouderwetse manier. Ik weet niet zeker of dat het antwoord is op de vraag waarom het zo aanstekelijk is, misschien komt het doordat er niet te veel over nagedacht is. We hebben ons gewoon laten leiden door wat op dat moment echt was en wat er vanzelf kwam.

Eén van de meest melancholische nummers zijn “Be Gentle, please”, “The Alchemist” en “Same dirt”. Een persoonlijk verhaal achter deze nummers? Of niet?
Alles in de muziek van SIX60 heeft een persoonlijk of groepsverhaal. 'Same Dirt' weerspiegelt bijvoorbeeld het Maori-concept van een ‘Pepeha’, een formele begroeting. In een Pepeha stel je jezelf voor door je berg, je rivier en je waka (de boot waarmee je voorouders zijn overgekomen) te noemen. Je zou bijvoorbeeld kunnen beginnen met: ‘Ko Mont de Arts tōku maunga’ (mijn berg), ‘Ko Senne River tōku awa’ (mijn rivier) of iets dergelijks, afhankelijk van waar in het land je vandaan komt. Same Dirt is een teruggrijpen op dat concept, maar dan op een universele manier die het sentiment behoudt zonder dat je kennis hoeft te hebben van de traditionele begroeting of formaliteit.

Ik ben erg te vinden voor de diversiteit op dit album, ondanks de melancholische ondertoon. Het blijft een album dat bruist van de positieve energie. Is het een bewuste keuze?
Voor ons is dat heel vanzelfsprekend, maar die diversiteit is ook kenmerkend voor de band als geheel: we komen allemaal uit verschillende delen van het land, met verschillende achtergronden en muzikale smaken. Dat is het leuke aan een band die op de universiteit is ontstaan: we waren geen buren toen we opgroeiden, we kwamen pas bij elkaar toen we jongvolwassenen waren.

Hoe dan ook, een geweldig album… Wat zijn de verwachtingen van het album?
We willen dat iedereen het beluistert, er sterk door geraakt wordt en hopelijk deel gaat uitmaken van de SIX60-familie.

Nu we het er toch over hebben, wat zijn de plannen verder?
Een wereldtournee, die binnenkort wordt aangekondigd. We trappen af met een headlineshow in het One New Zealand-stadion in Christchurch. Uitverkocht voor 40.000 fans, en daarna trekken we de hele wereld over.

Zit er een Europese tournee in de pijplijn? Of is dat nu wat moeilijker, gezien de situatie in Amerika en zo ...
We komen naar Europa, we hebben te veel fans om teleur te stellen. Het is niet de eerste keer dat we toeren terwijl de wereld in moeilijkheden verkeert; we hadden een stadiontour in Nieuw-Zeeland nodig tijdens de pandemie en waren een van de eerste bands die onder beperkingen weer in Europa gingen toeren. Hoe moeilijker de tijden, hoe meer we ons verplicht voelen om naar onze fans toe te gaan, vooral de expats die niet naar huis kunnen. Als we SIX60 naar hen toe kunnen brengen, kunnen ze misschien één avond lang alles vergeten wat er verder gaande is en in het moment leven. Dat is het kernthema van het album.

Nog iets anders: in oktober 2025 kondigde SIX60 de lancering aan van een nieuw country- en rootsmuziekfestival genaamd Sweet Home Aotearoa. Het festival vond plaats onlangs op 3 januari 2026 in Matakana Country Park in Nieuw-Zeeland.
Kun je er wat meer over vertellen?
In tijden waarin festivals het nogal moeilijk hebben... Het is echt goed gegaan. Natuurlijk maakt de wereldwijde economische situatie het lastig, maar we hebben onze evenementen altijd gebaseerd op een geweldige sfeer en waar voor je geld. Als we de fans een goed aanbod en een redelijke prijs kunnen blijven bieden, dan komt het vanzelf goed. Sommige festivalorganisatoren behandelen een festival als een uitverkoop bij faillissement, waarbij ze het gevoel hebben dat ze zoveel mogelijk geld van de fans moeten afpakken voordat die vertrekken. We hebben ons bedrijf altijd gebaseerd op het bieden van waar voor je geld aan de fans, zodat we 20 jaar lang zaken kunnen doen in plaats van 2 uur. We merken dat dat model werkt en passen het toe op alles wat we doen.

Wat zijn jullie grote ambities, gezien het feit dat jullie in je eigen omgeving al behoorlijk wat hebt bereikt? Zijn er nog doelen om na te streven?
We willen SIX60 over de hele wereld bekendmaken, we zijn er dol op. Dus elk doel dat we voor Nieuw-Zeeland hebben, hebben we ook voor de hele wereld. We willen de show gewoon blijven uitbreiden, de muziek verspreiden en steeds grotere en betere dingen doen. We zouden ook heel graag op een paar festivals in België spelen, dus vertel het verder. SIX60 staat klaar en wacht op het telefoontje.

Bedankt voor dit leuke gesprek, ik zou willen dat we het ooit face-to-face konden doen. Als je naar België komt, laat het me dan weten … En wees voorzichtig met het Belgisch bier dan
Vertel iedereen over SIX60 en misschien staan we op een dag op een strand in België, een Leffe te drinken, frietjes te eten, misschien wat wafels. We zijn er helemaal klaar voor, bro. Je waarschuwing komt waarschijnlijk een beetje te laat, maar als je ons tijdens onze studententijd had gezegd dat we van de Stella's af moesten blijven, zouden we hier nu misschien niet zijn.

Veel succes met wat jullie doen, ik hoop jullie snel hier op het podium te zien

Stadskanker (Label) – Ons motto: Iedereen die op zoek is naar‘ muziek met een hoek af’, een platform geven in de gezellige chaos van Brussel

Het Brusselse label Stadskanker ontstond in 2019 toen Gijs Teerlynck en Alexander Schillewaert, beiden ingeweken West-Vlamingen, via hun gemeenschappelijke vriend Victor Goemaere aan elkaar gekoppeld werden in café Le Coq. Ze hebben intussen enkele toppers binnen het circuit onder zijn vleugels zoals het geweldige Stakattak, Ponyclub Tartiflette & Youff.
Naar aanleiding van 50 jaar punk mochten ze in de AB club recent een tipje van de sluier oplichten. Wij waren er ook bij: https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101916-punk-50-y-2026-triple-bill-hyperdog-spotbust-mesher-een-punch-in-de-maagstreek
We spraken met de kern van het label over het ontstaan, de ambities, het uitgaansleven in Brussel. Belangvol ook waar Stadskanker hoort binnen die bruisende underground beweging. 

Wie (Wat) is Stadkanker, hoe is het ontstaan en wat is de idee erachter?
Het is begonnen toen de barman en gemeenschappelijke vriend  van Café Le Coq en wij een gelijkaardig idee hadden om een soort ‘kelder show’ – of toch die vibe – te organiseren. We voelden wel dat er veel gaande was in Brussel, maar misten een specifiek evenement dat net iets groter was. Met een heel eclectische rits van bands, ik en Gijs kwamen meer uit de punk scene. Op een doorsnee punk show is dat vaak 5 keer dezelfde band. Dat is wel leuk, maar na de tweede band heb je het ook een beetje gehad, en daar wilden wat op inspelen. Daarom dachten we iets te organiseren waar iedereen uit die comfortzone kan treden, met ene spannende energie en heel de avond op diverse wijze zich kan amuseren maar iedereen toch ook een beetje buiten zijn comfort zone zit. Op het moment had Alexander ook een project Youff dat ook een beetje een buitenbeentje is binnen de scene. Onze interesse zat dus bij allemaal wel in de harde muziek. Met een hoek af.. laat het ons zo noemen. Dat was oorspronkelijk niet de bedoeling om een label te beginnen, maar een platform te creëren voor zulke bands. Ons eerste evenement was in L’uzinne in Brussel, op 15 juni 2019 - https://www.facebook.com/events/662806384141817/
Dat was aan het kanaal in Molenbeek. Het was een heel eclectische line-up met allerlei stijlen en stijlbreuken.  We zijn in de namiddag begonnen rond vier uur, en het heeft tot vier uur de volgende ochtend geduurd dat was een enorm succes. 

Melvin: oorspronkelijk, nog voor er sprake was van Stadskanker, heb ik een magazine op poten gezet Junkster Magazine samen met een goede vriend van mij. We hadden Youff al geboekt om in een kelder op een tentoonstelling te spelen. En zo hebben we wat ingrepen gedaan bij Stadskanker op grafisch vlak. En zo ben ik er later ook helemaal ingerold
Kort gezegd: Melvin had op ons eerste evenement in L'Uzinne een "Junkster Expo" georganiseerd met zijn fotografie en collages. Enkele jaren later maakte hij ook vast deel uit van Stadskanker.

Ik krijg toch het gevoel dat het nog moeilijker geworden is dan vroeger, of ontgaat me iets?
Er zijn veel veneus in Brussel waar wij zelf geen weet van hebben. Van kraakpanden tot semi-kraakpanden. Tot kleine cafés waar shows doorgaan. We hebben toch de indruk dat er nu toch wat aan het groeien is in het Brusselse. Het is een trend die niet overal hetzelfde is, in Gent hebben we de indruk dat het wat de verkeerde kant uitgaat, maar Brussel heeft nog steeds de mogelijkheden en ruimte om te blijven evolueren. Maar het gaat ook heel snel, sommige zalen waar we ooit iets organiseerden is al de tweede of derde evolutie daarvan of bestaat niet meer. Eigenlijk is het continu in beweging. Dat houdt het natuurlijk wel spannend. De naam Stadskanker verwijst ook naar die verkrotting. Leegstand is een probleem in steden als Brussel. We komen ook goed overeen met de organisatie Toestand die focussen daarop. Die naam blijft nog steeds toepasselijk helaas. Maar er wordt dus wel iets mee gedaan. En er zijn dus wel organisaties die ruimte geven aan organisaties om tijdelijk die ruimte te bezetten. Daardoor heb je wel wat locaties beschikbaar , maar dat is dan ook meestal voorlopig. En dan is dat weer voorbij, het is een continue schakelen dus. Met andere woorden.. er verdwijnen dingen vaak snel, maar dat heeft mogelijkheden om samen te komen en andere locaties te bezoeken. 

Er zijn in Brussel wel enkele grotere zalen die er op inspelen. Neem nu de AB waar jullie met Stadskanker mochten aantreden in de Club met o.a. Mesher onlangs. Ook de Botanique speelt erop in.
Wil dit zeggen dat de mainstream eindelijk ook oog heeft voor de underground? Meer dan vroeger? Of is het nu moeilijker geworden?
Het hangt allemaal af hoe bands via o.a. sociale media worden opgepikt. De manier waarop bands doorbreken is veranderd, er is ook een zekere weerstand in is. Naar de grote podia draait het veel rond live Nation, wat niet onze ambitie is. Het is voor Stadskanker interessanter om lokaal te werken, en evenementen te organiseren in Brussel. Maar dat geldt ook voor bands, tenslotte wil je een goede show spelen. Dat draait om omgeving, om publiek , om interesse. Wij, en ook de bands op ons label, zijn vooral bezig met de mensen een goede avond bezorgen en we denken dat iedereen daar beter van wordt. En er zijn wel degelijk nog hardcore punk bands die doorgroeien  Ceremony stond op Coachella. Turnstile staat op Rock Werchter. Dat zijn bands die circa tien  jaar geleden voor 200 man speelden. En die toeren ook. Bands die op ons label zitten doen dat ook binnen een meer DIY circuit, maar het werkt dus wel. Om professioneel te toeren is niet meer zo evident. Het fijne is wel dat zalen als AB of Botanique die bands dus wel in de kijker durven zetten, . Een punk avond organiseren, zoals we nu hebben mogen doen in AB , dat had vroeger ‘not done’ Of het nu moeilijker is geworden dan vroeger? Nee, maar de manier waarop je wordt opgepikt is dus wel veranderd.. maar we krijgen wel de indruk dat de programmaturen, dan vooral in AB of Botanique , Vorst is dan weer groter, toch wel meer ruimte geven aan die experimentele bands van eigen bodem, dan vroeger geweest.  Ook omdat het zo duur geworden is om internationale artiesten naar België te krijgen. Les Attelier Claus is daar een mooi voorbeeld van, dat is zo een zaal die experimentele en alternatieve muziek op hun programma zet. 

Wat ook speelt, de jeugd gaat minder uit of gaat minder naar concerten. Zorgt dat ook niet voor een minder opkomst? Of merken jullie er minder van als je iets organiseert? 
We doen ons best om, als we iets organiseren, onze prijzen democratisch te houden. alles is duur geworden en dat is zeker een factor bij de jeugd. Wat wel zo is , de jeugd weet die plekken wel zijn waar ze elkaar kunnen vinden. Maar het niet per se gaan zoeken in een zaal als AB . vijftien jaar geleden zou je geen punk show kunnen organiseren in diezelfde AB, maar dat de echt jonge  garde er in AB dan niet zo op afkomt, heeft met het prijskaartje te maken. Er zijn gewoonweg meer alternatieven , die meer prijs democratischer zijn, waar de jeugd dan wel op afkomt. Daardoor krijgen mensen de indruk dat jeugd ‘geen concerten meer bezoeken’ omdat je ze daar in dus bijvoorbeeld AB of zo minder ziet. Als je in AB voor 15 euro drie bands doet, en je betaald voor een pint 3,5 euro? Dan wordt het al moeilijk om die aan te trekken. Wij organiseren evenementen waarbij we iedereen kunnen bereiken, dat doen we heel bewust en is ook ons motto. Om iedereen die op zoek is naar ‘muziek met een hoek’ af een platform te geven dat betaalbaar is.  Daardoor hebben we de luxe dat we af en toe een show kunnen organiseren, wanneer het ons zelf goed uitkomt. Als we op een punt komen dat mensen denken ‘het is een concert’ en de vibe van wat Stadskanker echt betekend er niet inzit? Dan hebben we iets verkeerd gedaan.. proberen op speciale locaties iets ‘legendarisch’ organiseren, we hebben nu wel 50 jaar punk mogen doen in AB en dat was mooi meegenomen, we hebben veel geld ingezameld voor Sudanese inwoners in Brussel via het Warm Bed Collectief. Dat was ook een reden waarom we het wilden doen, om er een sociaal cultureel event van te maken. 

Een band als Youff is in mijn ogen gewoonweg top, net als Mesher die ik in de AB Club ook heb gezien. Blijft het ‘Belg’ zijn geen struikelblok om echt door te breken? En als label om die te promoten?
In 72 records hebben we de Ponyclub ‘Tartiflette’ LP uitgebracht in Duitsland. Op die release waren wellicht maar dertig of veertig man. Er kon ook niet veel meer binnen . ze noemen zichzelf ‘free jazz punk’ En die komt ook uit op Bagdaddy Records in Nederland., en die hebben dat doorgestuurd naar verschillende media . een gevestigde waarde in de muziek heeft dat ondertussen gepromoot en in hun boekje gepubliceerd. Zo zie je , dat er zeker wel interesse is voor Belgisch talent in het buitenland, maar je moet er echt voor vechten. Wiens taak dat is laten we in het midden, Stadskanker doet waar men zich goed bij voelt. Alles wat op onze weg komt en ons aanspreekt, doen we. We doen zelfs DJ shows, iets waar we vroeger niet achter stonden. Het is dus gewoon, er is een platform, maar het is harder werken… 

Wat ook opvalt, de jeugd komt ook naar punkevents, zijn zij en het publiek algemeen boos?
Je ziet  dat er een terugkeer is naar meer ruigere muziek, omdat er weer meer boosheid is, mensen  hebben meer om kwaad te zijn. De wereld staat in brand, mensen zijn gefrustreerd en willen roepen. Daardoor gaan ze op zoek naar een manier om zich te uiten, dat vinden ze o.a. in punk . er komen meer protest platen uit, die de toestand in de wereld aankaarten. Dus ja, er speelt wel iets in die zin ja.. in UK komen die bands in de media, worden dan ook gevraagd voor de grotere podia.

Dat brengt ons bij het probleem van daarnet; buitenlandse bands die om zich heen stampen komen wel op grotere podia terecht , bij Belgische bands lukt het moeilijker. Ligt het aan de Belgische mentaliteit dan? Zijn we te weinig chauvinistisch?
Als je een netwerk waar je in terecht kunt komen, kan dat ook voor Belgische bands lukken, het heeft dus weinig te maken met nationaliteit. In België is er, tegenover in UK of zo, gewoonweg minder draagvlak om die ‘underground’ echt te doorbreken. België is ook heel klein. Het is ook dikwijls een alles of niets verhaal. Langs de andere kant heb je in ons landje nog steeds , dankzij jeugdhuizen en zo, een heel tof platform om langzaam te groeien.  Op een meer comfortabele manier dan vaak in het buitenland, en daar mogen we toch dankbaar voor zijn.

Stadskanker brengt platen digitaal uit, soms op vinyl, maar vooral ook cassettes? Het verwondert me wel in deze tijden …
Je kunt tegenwoordig alles digitaal doen eigenlijk, maar een fysiek object is toch iets ‘echt’. Een cassette steek je gewoon in je achterzak, het kost minder, het is gewoonweg een heel leuk hebbedingetje. Ook al zullen de meeste mensen het nooit beluisteren, het is toch iets dat je in handen hebt om een band te steunen. En dat willen de mensen wel doen, daarom is het belangrijk om dus ook fysiek iets te kunnen aanbieden. De eerste band die een tape wou uitbrengen heet "Gagged", een hardcore/punk band uit Kortrijk  en we zijn in contact gekomen met cassette fabriekjes. De cassette is nog lang niet dood! 

Kan een label als Stadskanker ook uitbreiden naar andere regionen en zorgen dat er meer deuren opengaan binnen de Belgische  underground?
Alexander: Ik denk dat het kracht van stadskanker deels ook komt door de community en specifiek het Brusselse. Het zou zeker goed zijn voor de scène als er gelijkaardige organisaties in andere steden ontstaan maar wij gaan ons focussen op Brussel omdat het voor ons toch een unieke combinatie is van authentieke gezelligheid en pure chaos. 

Is het niet slechter geworden na COVID? 
We zijn voor COVID begonnen, en toen was er wel een kleine terugval. Maar nu loopt het wel los, ondanks dat alles veel duurder is geworden. Als je iets doet waar je vol overtuiging achterstaat, zal het publiek automatisch wel volgen. als je dat met volle overtuiging blijft doen, loopt dat sowieso wel los. 

Dit label is net als mijn ‘job’ als journalist voornamelijk een hobby, je kunt hopelijk nog vele jaren doorgaan; wanneer ‘stopt’ het voor jullie, denk je zelf?
Het is gewoonweg noodzakelijk om iets te hebben naast je gezin en werkleven, een uitlaatklep in je leven. Zolang Stadskanker fun blijft om te doen, blijven we doorgaan. Het is en blijft een experiment, en als we ons de vraag kunnen blijven stellen wat doe ik? Waarom doen we het? Zolang die zoektocht er is.. blijft het gewoonweg tof om te blijven doen. en zolang we kunnen blijven iets betekenen voor een band , we betalen alles uit eigen zak en zolang we er voldoening uit vinden.. blijven we doorgaan.

Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort en veel succes met wat jullie doen…