Rudenya – Een melodie die emoties losmaakt bij mensen, willen we bereiken. De diversiteit zorgt ervoor dat we een breder publiek aanspreken

Rudenya is een melancholische metalband uit Gullegem, bekend om hun sfeervolle, emotionele muziek en optredens in de Belgische underground metalscene. Ze speelden o.m. op het Sterk IJzer VI-festival in 2026, waar ze positief werden onthaald. “Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader. Lees gerust ”https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101666-sterk-ijzer-vi-2026-uiteenlopend-muzikale-invalshoeken-rituelen-in-een-occult-totaal-beleven    Voer voor een fijne babbel met de band in Gullegem, vlak voor een repetitie …

Hoe is de band ontstaan; vertel eens wat meer over Rudenya? Heeft de bandnaam een speciale betekenis?
W: Bij mij was het idee er eigenlijk al sedert ik de plaat Brave Murder Day van Katatonia hoorde toen die uitkwam. Al die jaren droomde ik ervan om een band te hebben die deze sfeer/stijl van die plaat als startpunt heeft. Mark kende ik van mijn vorige band Tyrant 's Kall en we konden altijd al goed jammen met elkaar.  Na corona viel de band wat op zijn gat en zijn wij samen altijd blijven door repeteren. Kristof had ik al een tijdje in mijn hoofd voor Rudenya omdat ik hem kende van vroeger en wist dat hij een zwak had voor dit soort muziek. Toen ik via via vernam dat hij weer begonnen was met bassen heb ik hem gecontacteerd. Tamara kwam er als laatste bij door een advertentie die Mark plaatste op VI.be De sfeer zat bij de eerste repetities echt goed en ondertussen zijn we al een eindje verder.

Wat de bandnaam betreft? Rudeneja komt uit het Litouws, en is een plaatselijk woord voor de zomer die overgaat naar de herfst. We hebben dat ingekort tot ‘Rudenya’ en het sluit aan bij de muziek die we brengen een beetje melancholie met een streepje tritesse daaraan verbonden.

Het is, naar mijn aanvoelen, muziek die je moet ‘verwerken om te begrijpen’, wat wellicht minder toegankelijk is naar een ruim publiek toe. Zorgt dit niet voor een beperking in wat jullie willen bereiken met deze band? Of hoe zie je het zelf?
We proberen dat op te vangen door het wat catchy te houden en er voldoende melodie in te verstoppen. We spelen ook niet de meest agressieve vorm van metal, We proberen het ook niet te deprimerend te maken, zodat er ook een zekere vibe in zit. waardoor we toch een wat ruimer publiek over de streep zouden moeten kunnen trekken. 

Hoe zou je je muziek omschrijven, want die kun je niet in een hokje duwen
Melancholische metal, maar zonder echt in dat hokje te worden gestopt. We zijn allemaal opgegroeid in de jaren 90, daardoor zitten er onvermijdelijk invloeden verborgen uit New wave en 90’s invloeden als Paradise Lost, Katatonia of zelfs Joy Division.. we brengen een waaier aan stijlen in onze muziek eigenlijk. Rond dat melancholische en melodieuze dus.

Ik zag jullie live op Sterk IJzer en was onder de indruk van dat ‘sprankeltje licht’ dat jullie uitstralen op het podium, een vat vol emoties. Sluit dit aan bij dit verhaal dan? Het visueel uitbeelden ervan, of wat is de bedoeling?
Het is inderdaad een concept rond het thema ‘herfst’ , dat is dus zeker niet ver gezocht. Er zijn nog plannen om wat meer visuele effecten toe te voegen rond dat thema, bij volgende live optredens. Maar dat is niet altijd even simpel om uit te werken, de dag van vandaag. We proberen er wel een beetje uit te springen. Maar we willen ook niet al teveel overdrijven, we zijn geen death metal band of Black metal band , maar een Melancholische en in dat opzicht moet het ook niet te opzichtig worden ook. Maar we werken dus aan meer visuele inbreng rond het thema sowieso.

Wat me eveneens opviel, met alle respect voor de muzikanten, was de podium act van Tamara, de hypnotiserende danspassen en zang, het zorgde voor enige theatraliteit. Is dat bewust gedaan om aan te sluiten bij die ‘vibe’, of kwam dit gewoon pur naturel?
Tamara: de sound van de muziek neemt me mee in een soort trance waardoor ik automatisch daar zo op dans, dat gaat allemaal heel naturel en komt eigenlijk vanzelf.  Ik ga gewoon op mijn gevoel af, en dan neem je het publiek daar wel in mee…

Het had ook iets filmisch…
We proberen er voldoende variatie in te brengen, er zijn bands die de eerste tien minuten wat staan te doen waarna je het daarna wel hebt gezien. Dat proberen we te vermijden door er allerlei prikkels in de verstoppen links en rechts, als dat daardoor ‘filmisch’ overkomt? Is dat mooi mee genomen. In vroegere jaren kwam je met die andere aanpak ook gemakkelijker weg, maar tegenwoordig is niet enkel de muziek belangrijk maar ook de beleving daarrond, je moet je verhaal kunnen verkopen.. daar houden we ook in onze podium act rekening mee.

Is er een ambitie met jullie muziek, iets te doen rond film of zo (want dit is muziek die perfect past bij een donkere thriller bijvoorbeeld)
W: Bedankt voor het compliment! Ik moet zeggen dat ik altijd wel een interesse gehad heb in de combinatie van beeld en muziek. Moest er zich een mogelijk voordoen om aan zoiets deel te nemen zou ik het zeker overwegen, maar het zou in het thema/sfeer van de band moeten passen. Film is naast muziek zowat mijn tweede hobby. In een van de nieuwe nummers (mirrors only hold ghosts) voor het full album zit er ook een kleine verwijzing naar een van mijn all time favourite movies verwerkt.

Ik vond ook dat jullie muziek iets spiritueels uitstraalde?
Tamara: ik ben zelf wel iemand die daar mee bezig is, maar om te zeggen dat er iets spiritueel rond onze muziek hangt? Dat kan ik zo niet zeggen eigenlijk. Dat sluit een beetje aan bij wat ik voordien heb verteld.
Als iemand dit aanvoelt als een spirituele ervaring kan en mag dat uiteraard, het is goed dat onze muziek binnen komt en dat mensen daar hun ding mee doen. melodie  brengen die emoties los maakt bij mensen? Dat is wat we zeker willen bereiken met onze muziek. En net door een diversiteit aan te bieden, kunnen we ook veel uiteenlopende zielen aanspreken. Zo zagen we op optredens, mensen met gesloten ogen in een soort trance naar ons luisteren… dat bewijst dat onze muziek binnenkomt, en dat is uiteraard heel positief.

Is het voor een band moeilijker geworden om jezelf te verkopen dan vroeger? Of  om podium kansen te krijgen?
Ergens wel, hoewel we zelf persoonlijk niet mogen klagen. Er zijn bands die veel minder kansen krijgen, ook die er veel meer hebben. Maar we mogen dus niet klagen eigenlijk. En toch.. we merkten bijvoorbeeld op Alcatraz Metal Bash, dat we niet tot de ‘meest populaire bands’ behoren, omdat we ook niet de mainstream metal brengen, dus om bijvoorbeeld op Alcatraz te spelen.. We hebben ook de luxe dat we een wat breder publiek aanspreken, en door het uitbrengen van een EP krijgen we toch kansen. We hebben met de regelmaat van de klok wel wat shows op de planning staan, voor ons loopt het dus goed.  Maar we merken wel in het algemeen, dat het moeilijker is geworden, ja.

Er zijn opmerkelijk minder locaties om te spelen, jeugdhuizen, cafés, obscure clubs. Speelt dit niet in jullie nadeel dan?
We gaan sowieso beter overkomen op een donkere plaats, dan in een concertzaal met PC lichten en zo.  zoals er vroeger wel meer waren. Vroeger kon je inderdaad elke week spelen in jeugdhuizen of Culturele centra met TL Lampen of zo. Dat is wel minder geworden,  er zijn minder locaties inderdaad. Maar langs de andere kant passen wij niet in die setting van zalen met veel van die TL lichten,  we zoeken dus zelf een beetje die gezelligheid en het donkere op, en daarvoor zijn er toch nog wel voldoende plaatsen.

Eind 2025 brachten jullie een eerste EP uit ‘A Spark of Light’. Het valt me op hoe bands eerst een single of EP uitbrengen en dan later eventueel een full album; is er bij jullie een bepaalde strategie?
In de jaren ’90 was het gewoon gemakkelijker om bij een label een full album uit te brengen. Het is in deze tijden zaak om eerst wat geld in de kassa te krijgen, wat centjes verdienen voor je die stap zet. EP verkopen, T-shirts verkopen.. en dan pas dat full album, is dus zeker een strategie. Het is ook een soort tactiek van sommige bands om elke maand of zo een single uit te brengen, om zo de aandacht scherp te blijven houden.

De EP werd goed ontvangen, heeft die ook bepaalde deuren geopend?
Het is beter dan dat je niets uit hebt, mensen vragen daar wel achter en als je iets kunt voorleggen zoals deze EP krijg je toch meer mogelijkheden, ook naar concert promotors toe. Naar de buitenwereld bestonden we nog niet, vooraleer we iets opgenomen hadden  Voordien waren we dus gewoon wat aan het spelen, maar sinds die EP is uitgebracht gaan er links en rechts inderdaad  dus wel deuren open, dus ja.. die EP heeft daar wel bij geholpen.
W: Een stom voorbeeld, ik ben vorige week naar een concert van High Parasite geweest waar de ex zanger van My Dying Bride ook inzit. Er daar werd gevraagd of ik een CD mee had, ik heb eentje afgegeven en wie weet gaat er daardoor een balletje aan het rollen. Er kwam ook direct interesse over het concept van de band en zo, daardoor.  En ook de hoes, de muziek binnenin , alles klopt als je fysiek zo iets kunt aanbieden.. Dus ja.  Het is dus wel belangrijk om iets in handen te hebben ja, eer er bepaalde deuren kunnen open gaan.

Eerst een single of EP uitbrengen; heeft het ook te maken met de snelheid van sociale media en dergelijke; je moet als band tegenwoordig wel heel snel schakelen..
Actief zijn op sociale media is in deze tijden wel belangrijk geworden, bands die dat niet zijn krijgen de vraag ‘bestaat die band nog? ‘ als ze dat niet zijn. het is wel zo dat een full album, daar echt veel mensen zitten op te wachten.. Er zijn wel veel mensen die na een show merchandise kopen, om een band te steunen. Maar geen platen meer kopen… Of toch zeker niet de jongere generatie die heel anders met muziek omgaat, ze luisteren naar muziek op Spotify, gaan naar de band kijken en kopen er een T-shirt of Hoodie van. de beleving is dus wel veel veranderd, en daar moet je als band dus wel  op inspelen.

Jongeren houden van snelle prikkels, en denken niet zo vaak meer in hokjes
Er zijn voor jongeren wel veel minder uitgaansmogelijkheden, of plekken waar – als ze van metal houden – in hun eigen buurt naar metal concerten kunnen gaan. Dat brengt ons bij het probleem dat we hierboven al even hadden aangekaart, het verdwijnen van jeugdhuizen en intieme locaties.

Hoe belangrijk is sociale media dan geworden voor een band als jullie?
Als je een song op Spotify zet kan iemand in Amerika dat bijvoorbeeld ook gemakkelijker oppikken dan vroeger,  dat is een voordeel voor iedere band eigenlijk.
K: We proberen dus op regelmatige basis iets op onze socials te gooien, zijn ook actief op een medium als Tiktok bijvoorbeeld, en proberen die content anders te maken dan ons Instagram kanaal.

Als je veel luisteraars hebt in Amerika, zou je overwegen er te gaan optreden? Is er eigenlijk een ambitie naar het buitenland toe?
Amerika niet, dat gaat niet meer lukken met de huidige situatie. buitenland kan en mag zeker, maar we proberen nu toch eerst in eigen land voet aan de grond te krijgen. En moesten er aanbiedingen uit het buitenland op ons afkomen? Dan zien we wel verder.

Het is ook een hobby, jullie hebben een gezin, werk, … Niet evident om dan op tour te gaan
Voor repetities en zo valt dat wel mee om in te passen in job of gezinsleven, maar om echt op toer te gaan op drie weken? Dat valt al wat moeilijker natuurlijk, moesten we die kans krijgen zouden we dat eventueel wel overwegen. Zo een mini-tour van een dag of vijf.. als iedereen dat ziet zitten? Het kan zeker.

Het thema van de EP en band draait rond, de overschakeling van zomer naar herfst, wordt de volgende de overschakeling van herfst naar winter? Of zomer naar winter? Hoe zien jullie dat?
(haha) we kunnen niet altijd hetzelfde doen, maar de lijn wordt wel altijd doorgetrokken. Althans dat is de onderliggende bedoeling.  Met tekstueel en muzikaal nog meer variatie daarin. Maar de grote lijn blijft dus wel behouden.  Dat is natuur, dat is het helende, dat donkere… en binnen die context kan er bijvoorbeeld tekstueel veel veranderen. ook wat podium act betreft, maar kaarsen in brand op het podium of zo.. waar we aan dachten .. is ook al voorgedaan. Maar in elk geval, is alles zeker voor verandering vatbaar, maar de basis blijft behouden. Dat is wel belangrijk.

Een beetje in de lijn van een band als Wolvennest bijvoorbeeld?
Wat podium act betreft, is wat wolvennest doet wel heel interessant om te zien.  met de beperkte middelen die we hebben en de kleinere podia die we spelen, moet er wel iets staan. Maar we kunnen daar niet aan overacting doen. er zijn nog perspectieven met licht en kleuren , zeker en vast. Of projecties en dat soort dingen, daar zijn we allemaal wel mee bezig.

Wat zijn de verdere plannen?
Eerst de wereld veroveren en dan een full album uitbrengen (haha). We zijn bezig aan nieuwe muziek te schrijven, dat zit nu in een soort ‘demo fase’. Er zijn zelfs wat teveel songs voor een full album zelfs. We hebben zelfs al paar in onze set verstopt, omdat die dan hun eigen identiteit krijgen; er zijn dus al dingen opgenomen, maar nog niet om te gebruiken. Puur als demo, als preproductie. Om dan later echt op te nemen, dat zit er dus om dat sowieso op te nemen naar de toekomst toe. Release ergens oktober /november ondertussen. Geïnteresseerde labels mogen ons trouwens altijd contacteren!

Jullie doen prachtig werk, maar het is niet de meest toegankelijke muziek naar een ‘ruim publiek toe’; het is niet de ambitie om op grote podia te staan?
Schuermans mag ons zeker bellen (haha)… de vraag is zouden we wel passen op de grote podia? Maar het mag natuurlijk..

Zou je, om dit doel te bereiken eventuele toegevingen doen in jullie stijl, een meer commerciëlere richting?
We zijn op een punt gekomen dat we eindelijk de muziek kunnen spelen waar we 100% achter staan? Dus nee.. zeker en vast niet. Soms draait dat zelfs heel anders uit dan je hebt gehoopt als je dat uiteindelijk wel doet, dus nee.. misschien langs de andere kant kan dat er voor zorgen dat je bijvoorbeeld op een festival als Alcatraz kunt staan…

Ik ben er van overtuigd dat bands als jullie wel op grote festivals kunnen staan, maar het is een feit dat het voor Belgische bands veel moeilijker is podiumkansen te krijgen?
K: Dat is zo, ik ben jaren naar Hellfest in Frankrijk geweest, en dat staat vol met Franse bands, ook op het grote podium. Als er een internationale band wegvalt, komt een Franse in de plaats. Dat ga je op Graspop nooit echt zien, helaas. Waarom kan dat in België niet? Een van de meest fantastische edities van Alcatraz was met COVID, allemaal Belgische bands.. het jaar daarop kon dat plots niet meer, dat is op veel festivals. Alcatraz is op dat vlak dan echt wel nog een voorbeeld voor veel festivals, met hun Bash en een hoger gemiddelde lokale bands dan ergens anders. Maar op werchter, pukkelpop, is het gewoonweg moeilijk om als beginnende Belgische band terecht te komen.. dat is in het buitenland dus wel heel anders. Laat ons hopen dat mensen blijven naar bvb Leegem Metal Fest, Pluto Fest en straks ook Staden Metal Fest, om maar een paar “kleinere" festivals te noemen, gaan.

Wat is dan wel de ambitie met deze band…
We zouden al blij zijn met voorprogramma’s in bands die ertoe doen, op deftige podia mogen staan. We nemen mee wat we kunnen. We spelen bvb op een wedstrijd van ‘Gullegem Metal Fest. we zijn een beginnende band en kunnen elke vorm van promotie gebruiken, hoe klein of groot die ook is. Alles mee nemen, maar wel altijd in diezelfde lijn blijven waar we nu bezig zijn, is het voornaamste doel dus. En ook, samen gelukkig blijven en hopen dat we hier binnen x-aantal jaren nog steeds hetzelfde kunnen doen. dat is ons belangrijkste doel…

Pics homepag @Peter Vangelder

Het lijkt me een goede weg om te volgen, niet te snel willen lopen, verder groeien als band.
We wensen jullie veel succes en we blijven alles op de voet volgen!

Splendidula - Het idee om de release show in een kerk te doen is ontstaan als ‘afscheids ritueel’, in navolging van de thema’s van de plaat

We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren  - van 2022 tot nu – heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt. Ze hebben de stormen doorstaan, en profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Luister maar naar het recente album ‘Absentia’. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Ook live is dit het geval. We zagen hen optreden op het festival Sterk IJzer in Asgaard (Gentbrugge). Lees gerust: ‘’Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.”
Op 18 april staat een cd voorstelling op de agenda, in een kerk, ‘Het Marca’ in Maarkedal https://www.facebook.com/events/2109035293187944//  en dit samen met enkele toonaangevende artiesten die hun emotioneel beladen pad eveneens volgen.
We hadden een fijne babbel met Kristien en Joachim, over het zware emotionele pad dat de band heeft bewandeld, en hoe ze hier ongeschonden zijn uitgekomen. Verder keken we ook naar toekomstplannen en vroegen ons af of doelen en ambities nog dezelfde zijn gebleven?

Ons laatste interview was zeven jaar geleden! Na al die jaren graag een overzicht
terugblik Splendidula - De muziek nog creatiever maken
Sinds 2022 is het met de band bergaf gegaan. Vooral bij het overlijden van onze bassist Peter Chromiak. Dat heeft een grote impact gehad op de verdere groei van de band in de jaren daarop volgende, het waren dus niet de meest memorabele jaren die we nu hebben meegemaakt..

Moest dit allemaal niet zijn gebeurd, en alles vlotter zijn verlopen, zou je als band nu verder gestaan hebben denk je zelf?
Dat is een beetje dubbel, vermoedelijk hadden we sneller muziek uitgebracht dan nu het geval was. We hebben nu ook veel tijd verloren om nieuwe bandleden te zoeken enzo. Langs de andere kant zijn de visuele beelden die we nu live gebruiken alleen maar mogelijk omdat we op click track spelen. Iets wat de vroegere bandleden niet echt zagen zitten. In dat opzicht kunnen we nu meer het heft in eigen handen nemen en ons eigen ding ermee doen, dat had anders wellicht niet het geval geweest omdat de andere bandleden dat niet zo zagen zitten. Het zou dus gewoon anders geweest zijn. Had het beter geweest? Of hadden we verder gestaan? Daar kunnen we ons niet over uitspreken.

Het is indrukwekkend, want jullie hebben eigenlijk inderdaad – zelfs letterlijk als ik het zo mag zeggen -  de dood overwonnen. Hoe overleef je  zo’n dingen die jullie hebben meegemaakt als band?
Het was heel hard om enkel met zijn twee over te blijven, maar er waren al reeds een aantal nummers klaar voor het album ‘Absentia’. Dit zou opgedragen worden aan een vriend die overleed in 2021. Op dat moment wisten we nog niet dat ook het overlijden van onze bassist Peter en onze dierbare kat Gimli zouden volgen. Onze motivatie om toch te blijven doorzetten was vooral om het nieuwe album op te dragen aan de overledenen. We hebben ook nieuwe nummers gemaakt op basis van een aantal losse riffs die Peter ooit schreef, zodat deze niet zomaar verloren zouden gaan.

Ondertussen gaat het de band wel voor de wind, vorige zomer een optreden op Alcatraz – een mijlpaal – overal goede recensies, en ook nu die nieuwe plaat. Voelt dit aan als een overwinning? Of hoe moeten we dat zien?
Doordat we er meer ons eigen ding mee konden doen, hebben we er ook veel meer van onszelf in gestopt in die nieuwe plaat en muziek. We zijn allebei meer fan van atmosferische Black Metal. Die invloeden hebben we er dus meer ingestopt, wat vroeger niet altijd mogelijk was. De vraag was, gaat het publiek daarin meegaan? En blijkbaar zijn we daar dus in geslaagd.

Wat Alcatraz betreft; heeft het optreden meer deuren geopend voor jullie? Of zouden er gerust wat meer mogen zijn?
Joachim: dat is moeilijk in te schatten. Heel direct wellicht niet. Maar indirect zeker en vast, omdat je plots heel veel mensen lokt door daar te staan of hebben gestaan. Ondanks het vroege uur, stond die tent helemaal vol. We merken ook dat mensen ons over die show nog steeds aanspreken, we zullen dus zeker wat zieltjes gewonnen hebben door daar te spelen. Op langere termijn gaat dit dus zeker nog meer deuren openen.
Kristien: Nu merken we dus wel dat we inderdaad  meer publiek aantrekken, naar concert promotors toe is het voorlopig nog een ander verhaal… op dat vlak zitten we wat in de tussenfase, ofwel zijn we net niet groot genoeg ofwel denkt men ‘die hebben op alcatraz gestaan, die zullen te duur zijn’. Met de timing van de nieuwe plaat zullen we dit jaar niet echt de vruchten daarvan plukken. Alles is al vol geboekt, hopelijk volgend jaar wel.

Wat ik persoonlijk positief vind is o.a. die uiteenlopende stemmen, ik meende dat in het verleden niet altijd te hebben herkend bij jou Kristien; is me iets ontgaan of is er iets veranderd aan je vocale capaciteiten?
Kristien: ik heb sowieso lessen gevolgd om de screams aan te leren. Doordat we, ik en Joachim, samen de muziek hebben geschreven, zitten er misschien meer zanglijnen van mij in en iets minder invloed van de gitarist bijvoorbeeld.
Joachim: het publiek  was ook vragende partij om de stem van Kristien meer naar de voorgrond te laten komen, vooral live kregen we daar opmerkingen over dat haar stem er niet altijd bovenuit kwam. £
Kristien: live hebben we aan de geluidsman wel gevraagd om ervoor te zorgen, net door die vraag van fans, de stem er wat meer bovenuit te zetten. Maar in het algemeen is het aangenaam dat je de stem van de zanger of zangeres kunt horen uiteraard..

‘Absentia’ is meer dan ooit een plaat gedrenkt in veel emoties, was dit de moeilijkste plaat om te maken denk je zelf?
Kristien : Zeker wat teksten schrijven betreft was dit een moeilijke plaat ja, omdat het allemaal heel persoonlijk is. Ik moest ook opletten dat ik binnen de teksten familie van overleden vrienden niet kwets ofzo. Ik heb daarom gekozen om vanuit mijn eigen buikgevoel die teksten te schrijven.

In de lyrics gaat het over loslaten en proberen vasthouden, en over spijt, woede en onmacht. Iets waar ik sinds het overlijden van mijn vader in juni 2023 de laatste tijd heel veel ervaring mee heb, was het een uitlaatklep? Of wou je bewust er ook andere mensen een beetje mee helpen (mij hielp het in elk geval deels )…
We hebben ondervonden dat mensen die in een depressieve of moeilijke tijd zitten, op één of andere manier een troost vinden in die teksten; dat is heel mooi meegenomen uiteraard. De moed vinden om te blijven doorgaan, ook al zijn het niet de meest vrolijke teksten. En hen het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. Het heeft ook in veel reviews gestaan dat er ondanks dat het een duister album is, er ook een soort lichtpuntje te merken is. Dat was wellicht niet direct onze bedoeling, maar doordat het zo persoonlijk is, kwam dat dus wel zo over.. Dat is fijn om te horen. Zelf ben ik nog zoekende naar dat lichtpuntje.

Een ander pluspunt is de Nederlandse teksten, dat is risicovol in zekere zin, maar in deze tijden eigenlijk niet meer zo erg en overal aanvaard, zelfs AmenRa doet het; hoe zijn jullie op dat idee gekomen? Goed idee moet ik zeggen…
Kristien: Dat is gewoon een natuurlijke beslissing geweest van ‘hier moet ik Engels zingen, hier in de moedertaal’. Ik ga gewoon op het gevoel af, ik merk nu bij de nieuwe nummers die meer in de atmosferische Black Metal richting liggen, dat het meer neigt naar het Nederlands. Het past er gewoon bij.
Joachim: Door in de eigen taal te zingen kun je er ook meer persoonlijke gevoelens in steken, omdat je die taal gewoonweg begrijpt. In het Engels is dat niet altijd zo. In eigen taal komt het vaak veel harder binnen gewoonweg. Je voelt je er meer bij betrokken. Als het in eigen taal is… laat het ons zo zeggen.

Het heeft dus niets te maken met het feit dat in Nederlands zingen in deze tijden heel goed in de markt ligt, kijk naar de pop muziek bijvoorbeeld..
Nee, totaal niet, op het vorige album hadden we ook al Nederlandse teksten. Het is zeker niet omdat het nu ‘hot is’ om in eigen taal te zingen dat we dit doen. Integendeel. Of dat nu ja dan nee populair is maakt ons weinig uit. Door Black Metal daaraan toe te voegen maken we het ons niet gemakkelijker, het is niet per se – vooral in eigen land – het meest populaire genre, zeker niet met de mix dat we nu doen. Maar we willen, na al die jaren dat we in de band zitten, gewoon ons ding doen en daar horen teksten in het Nederlands brengen als we aanvoelen dat het erbij hoort, gewoon ook bij.

Ik heb al wat recensies gelezen, ik doe een interview in de plaats ?, maar hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
We merken wel, wat reviews betreft.  Daar waar er vroeger wel eens een negatieve tussen zat , zijn die nu allemaal opvallend positief. Ook bij Rock Tribune hebben we 9/10 gekregen. En een lang interview erbovenop, wellicht – om terug te komen op Alcatraz – heeft daar spelen er wel voor gezorgd dat we in Rock Tribune zijn terecht gekomen. We kregen ook al positieve reacties van fans, hoewel de verzendingen wat vertraging oplopen nu helaas. We hebben al heel wat platen verkocht nu al.. dus nee , we mogen zeker niet klagen over de reacties in het algemeen integendeel zelfs.

Ik zag jullie onlangs in de Asgaard voor Sterk IJzer VI festival, indrukwekkend, nog intenser. Kan het nog intenser of is de grens bereikt wat dat betreft?
Eerlijk, de nieuwe nummers die we nu aan het schrijven zijn, zijn zelfs nog intenser. We hebben bijna een nieuw album klaar, maar het is gewoon op een andere manier. We zijn nog steeds niet echt uitgeschreven over de thema’s van deze plaat. Op de nieuwe plaat zal de focus meer liggen op de  ‘ de woede’ die deze emoties uitlokken. Met nog meer black metal invloeden daarin. We proberen die originele mix er nog in te plaatsen, het is nog wat zoeken. Maar ja, het kan nog intenser..  we gaan trouwens op onze release show al een nummer spelen van dat aankomende album.

Jullie stellen de plaat voor op een wel heel bijzondere locatie en een heel speciale avond: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight// . Hoe zijn jullie op dat idee gekomen, vertel er wat meer over?
De ticketverkoop verloopt goed, al hadden we een beetje gehoopt nog een beetje verder te staan op een week voor dat optreden. Het is allemaal DIY dus het is een beetje de manier van doen.. dat veel mensen op het laatste moment hun ticket aankopen. We wilden er iets speciaal van maken, het thema waar de plaat over gaat past perfect bij de locatie ‘ een kerk’. Het is een soort afscheid ritueel voor ons ook, omdat we bij sommige van die overlijdens nooit echt afscheid hebben kunnen nemen. Zoals tijdens COVID waar dat gewoon niet kon en mocht, en de begrafenis van Peter was in beperkte kring. Het idee om het daar te doen is dus ook ontstaan als ‘afscheid ritueel dat we nog niet hebben kunnen doen’ in navolging van waar de plaat echt over gaat..  Die release show, samen met andere bands, is een soort eredienst dus aan onze overleden vrienden.

Wat zijn de verwachtingen in de naloop daarvan? Meer deuren open gaan of zo? Wat hoop je ermee te bereiken met die nieuwe plaat en release show ?
Kristien: Het valt op dat we een zeer internationaal publiek aantrekken voor deze show, die ons de eerste keer gaan zien. Zelfs vanuit Noorwegen, Italië, UK... We krijgen vaak vanuit het buitenland meer positieve reacties dan vanuit het binnenland.
Joachim: vorig jaar hebben we in Londen gespeeld, op een festival dat voornamelijk op Black Metal gericht is. Maar we hebben daar enorm veel positieve reacties gekregen. Dat heeft er ons ook toe aangezet om één release show in eigen land te doen, en voor de rest ons op dat buitenland te focussen omdat we inderdaad het gevoel krijgen dat we vandaaruit veel feedback krijgen.
Kristien: wat we op dat vlak van Alcatraz hadden gehoopt, krijgen we inderdaad meer respons van ons optreden in Londen, dat valt inderdaad wel op.. daarom zien we ook uit naar dat meer internationaal publiek op onze release show, en of daar ook zoveel respons gaat uit voortvloeien.

Jullie zitten natuurlijk ook een beetje in een niche genre, die op de koop toe – zoals je aangaf – in België al niet zo populair is. Indien je een Engelse of Amerikaanse band zou zijn, zou je nu verder staan denk je zelf?
Soms hebben we het gevoel dat er iets scheelt met België (haha). In UK zitten ze na die Brexit ook wel een beetje vast, het maakt het moeilijker voor live optredens. Amerika is dan weer zo groot dat je al moeite moet doen om daar op te vallen. Naar online populariteit toe maakt het misschien niet zoveel uit van welk land je band afkomstig is. Maar vooral naar optredens toe is het moeilijk omdat er in België niet zoveel festivals zijn binnen het genre. Ik denk dat dit in Duitsland wel wat meer leeft, maar als elke band binnen ons genre naar daar trekt wordt het natuurlijk ook moeilijk om opgemerkt te worden.

In ons laatste interview in 2019, toen ik vroeg naar ambities en doelstelling zei je ‘’We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.’’. Is dat doel min of meer bereikt? Of heb je dat wat moeten bijstellen?
Met optreden op Alcatraz is dat doel min of meer bereikt. We hopen uiteraard verder te kunnen groeien, dat het gewoonweg wat gemakkelijker gaat worden om ons doel te bereiken. Dat we ons meer kunnen focussen om muziek maken, i.p.v. optredens regelen. Dat alles wat meer vanzelfsprekender wordt is nu eerder het doel. We zijn zeer actief op sociale media en zo. Ons eens op de muziek kunnen focussen..  dat vooral ja. 

Als je alles zelf doet, en niets uit handen geeft, is het vaak moeilijker om die grote podia te geraken, het is beetje afwegen ‘wat wil ik wel, wat wil ik niet’. Welke toegevingen zouden jullie wel doen om op toch die grote podia te bereiken dan?
We zitten nu bij een heel goede platenfirma, die samenwerking met Argonauta Records is wel zeer goed. Een ideale wisselwerking, we begrijpen elkaar. Iemand die ons wat promotie bezorgt, zoals nu Mike De Coene, is ook altijd mooi meegenomen. Dus ja, wat ‘toegevingen doen ‘ daar naartoe dan? Zeker. We staan wel een beetje wantrouwig tegenover een samenwerking met een boeker, uit ervaring als organisator merken we dat die communicatie niet altijd vlot verloopt. We zouden het erg vinden om daardoor kansen te missen of dat mensen een verkeerd beeld krijgen over onze band. Je zal zo wel sneller op grotere podia geraken, maar ten koste van wat? Er zijn bands die toch op die grotere podia staan ondanks die DIY mentaliteit, het kan dus wel.. We moeten gewoon wat meer naambekendheid krijgen binnen de scene, en dat gaat als je het zo doet wat trager.. maar we geloven erin.

Indien al die moeilijkheden er niet zijn geweest, hadden jullie verder gestaan? Daar hadden we het al even over, maar vooral, zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken?
Kristien:  De motivatie om die screams aan te leren, is gekomen na die jammerlijke overlijdens. Het kan zijn moest dat allemaal niet gebeurd zijn, dat ik die weg niet had gevolgd? Het genre zou ook in de richting gebleven zijn, andere leden waren minder into Atmosferische Black Metal. Het had een minder grote verandering geweest, maar het had ook wat hetzelfde gebleven. Er zou zeker wat minder evolutie gezeten hebben in onze muziek dan nu het geval is.

Om af te sluiten: Is 2026 eindelijk het jaar van de grote doorbraak?
Sommige zeggen van wel, het is voor ons wat koffiedik kijken hoe de reacties dus verder zijn na die release show en zo. we hebben ons ding gedaan , alles wordt heel goed ontvangen tot nu toe. We hebben geen glazen bol, dus het is afwachten. Maar voorlopig gaat het zeker de goede richting uit.

Bedankt voor deze fijne babbel, we zien jullie uiteraard in ‘ Het Marca’ in Maarkedal