Kommil Foo, het gekende Vlaamse cabaret-duo bestaande uit de gebroeders Raf en Mich Walschaerts, speelt op de verjaardag van Sinterklaas in een uitverkochte AB. Sinds 1987 zijn ze al bezig met optreden. In 1992 veroverden ze Vlaanderen en Nederland met hun show ‘Plank’. Nu, na enkele shows en gastrollen op televisie, zijn ze er weer met een nieuwe show genaamd ‘Het Bestand’.
De naam verwijst naar de historische kerstbestanden aan het IJzerfront waarbij Belgische, Franse en Britse soldaten via muziek de Duitse vijand konden overhalen om de wapens neer te leggen, en samen Kerstmis te vieren. Na drie dagen zingen, voetballen en het delen van voedsel, drank en verhalen riepen de oversten op tot discipline en dreigden met de doodstraf voor zij die niet wouden luisteren.
De show begint met de acht mannen in uniform centraal op het podium alsof ze poseren voor een groepsfoto. Zachtjes zingen ze a capella ‘We are here, because we’re here, because, …’ op de traditionele melodie van ‘Auld Lang Syne’. Na enkele keren samen de zin te zingen wordt het nummer plots meerstemmig gezongen. Een beklijvende opener die je direct in het thema van de voorstelling brengt.
Kommil Foo heeft voor deze voorstelling beroep gedaan op een ruimere bezetting muzikanten. Normaal staan enkel de broers op de planken maar voor deze voorstelling zijn ze met acht. Werkelijk een meerwaarde. Zo zorgen de koperblazers Nico Schepers en Carlo Nardozza (op trompet), Carlo Mertens (op trombone) en Tobe Wouters (op tuba) voor melancholische begeleidingen, jazzy grooves en vooral spetterende solo’s. Dit is eveneens het geval voor pianist Bart Van Caenegem en bandeonist (accordeonachtig instrument) Gwen Cresens. Hun samenspel met Mich en Raf geeft iedere song opnieuw vuurwerk! Om nog maar te zwijgen over het showelement. Het zijn de kleine details zoals ‘de koperblazers die plots hoedjes opzetten’ tot de muzikale diepgang die de sfeer van de show maken.
Maar geen show zonder Mich en Raf. Deze twee mannen zijn acteurs van topniveau, met parels van stemmen en een lyrisch talent. Als geen ander kunnen zij een verhaal op zulke muzikale manier brengen. De gezichtsexpressies, opbouw van de verschillende verhaallijnen en de woordspelingen zitten goed. Daarnaast weten de artiesten hun boodschap mee te geven aan het publiek. Zo slaan er enkele stiltes in als een bliksemslag na een frivole passage. Er is veel plaats voor humor, maar in deze voorstelling eindig je met beide voetjes op de grond.
De gekozen nummers zijn zowel oude bekenden van Kommil Foo, als covers die stonden op twee ‘Best Of-cassetjes’ van hun vader. Met de nummers van de cassetjes doen ze een beetje hun eigen ding. Zo is “Passendaele” een eigen versie van Randy Newman zijn nummer “In Germany before the war”. Spelen ze Herman van Veen zijn vertaling van Leonard Cohens “The Partisan” en wordt de Bob Dylans “Masters of war” in de versie van Wannes Van de Velde gebracht. Dit allemaal met een ander arrangement voor ieder nummer.
Mijn persoonlijke hoogtepunten zijn het swingende “Hit that jive”, waarbij iedereen op het podium muzikaal uitblinkt. Daarnaast is er de super lollige sketch bij het nummer “Soldier” waar Mich en Raf de tekst op een prachtige manier uitbeelden. De voorstelling is geen geschiedenisles zoals de titel doet uitschijnen, maar een muzikaal geheel met scherpe teksten, instrumentaal geweld en cabaret. De twee broers zetten hier samen met de muzikanten een prachtige voorstelling neer waar je als toeschouwer volop van geniet. Conclusie: een echte aanrader!
Setlist: we’re here, meneer van de Velde, oorlogsgeleerde, cassetjes, he ain’t heavy, kop in het zand, Jan Brouwers zoon, het bestand, White cliffs, hit that jive/het been, Passendaele, soldier, alles in perspectief, God on our side, de volgende, de vluchteling, we’re here/de tet; bis: liefde zonder meer, Kerstmis
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kommil-foo-06-12-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique
Autumn Falls 2014 – Drie muzikale duo’s - Madensuyu – Thus Owls – She Keeps Bees
Autumn Falls 2014
Vooruit
Gent
2014-12-05
Geert Huys
Aan de vooravond van de laatste en erg aangrijpende public performance van Vossie Boy viel afgelopen vrijdag tevens het doek over Autumn Falls editie 2014, een eigenzinnige concertenreeks annex festival dat sinds eind oktober onze muziekclubs en concertzalen aandoet. Wie de affiche eventjes onder de loep nam merkte al vlug dat de meeste namen op één of andere manier de Duyster stempel dragen. En ja, ook tijdens de closing night in de Balzaal van de Vooruit bleken ‘weemoed’ en ‘grilligheid’ de belangrijkste codewoorden.
Wegens een plots opgedoken gordiaanse knoop in het spoorwegennet zagen we de set van opener She Keeps Bees nagenoeg volledig door de neus geboord. Erg klote, want we zijn behoorlijk onder de indruk van ‘Eight Houses’, het tweede album waarmee dit New Yorkse m/v duo (live bijgestaan door een extra gitarist) uitdrukkelijk solliciteert naar een stek in de albumlijstjes. Hun finale in Gent doet alvast vermoeden dat de band ook live potten kan breken. Nogmaals, onze impressie was veel te kort, maar met “Greasy Grass” en “Raven” leverde de boomlange frontvrouw Jessica Larrabee twee staaltjes minimale bluesrock af die als een bezwerende sidderaal meteen onder de huid gingen zitten. Kortom, wie heimwee heeft naar het debuut van Cat Power of wijlen Madrugada werd bij deze op zijn/haar wenken bediend.
Ook in Thus Owls worden de artistieke lijnen uitgezet door een duo. De Canadese gitarist David Angell maakte jaren lang deel uit van de groep rond Patrick Watson vooraleer hij op de Zweedse zangeres/toetseniste Erika Alexandersson botste, er mee trouwde, en met zijn nieuwe verovering intussen al drie platen als Thus Owls heeft ingeblikt. Op papier een interessante combinatie dus, die live echter slechts sporadisch vonken opleverde. De catchy single “How, In My Bones” uit het recentste album ‘Turning Rocks’ was een eenzaam hoogtepunt, maar de naar Kate Bush en Siouxie neigende stemacrobatie van Alexandersson pakte niet altijd even goed uit. Ook de grillige gitaarcapriolen van Angell kwamen soms wat te gekunsteld over om de set naar een hoger niveau te tillen. Tijdens de innemende afsluiter “As Long As We Try A Little” was iedereen wel terug bij de les, drummer Stef Schneider incluis die het nummer een episch slot bezorgde.
Als één van de meest unieke bands die in Gent ooit het levenslicht hebben gezien konden de kerels van Madensuyu (zie pics homepag) zich in ‘hun’ Vooruit geen beter slot van de ‘Stabat Mater’ tour indenken. Bij wie voor het eerst kennis maakt met dit eigenzinnige duo komt Sonic Youth al snel als meest uitgesproken muzikale referentie de kop op steken, maar wie verder graaft botst evengoed op invloeden uit postpunk, krautrock en klassieke muziek.
‘Stabat Mater’ verwijst naar een middeleeuwse hymne over het hartverscheurend verlies van een kind die eerder al op muziek werd gezet door componisten als Pergolesi, Vivaldi en Pärt. De kans dat je Madensuyu in de playlist van Klara aantreft is echter nihil. Pieterjan Vervondel en Stijn De Gezelle opereren vanuit een eigen muzikaal universum waarin ze zich niet zomaar
laten vastpinnen binnen de format van om het even welke vaderlandse radio.
Naast klassieke oudjes als “Fafafafuckin” en “TI:ME” passeerden zowat alle essentiële stukken uit de ‘Stabat Mater’ songcyclus de revue. En ook deze keer liet het duo niet na om alle uitersten van het emotionele spectrum op te zoeken. Vastgelijmd op een krukje, broederlijk naast elkaar en in opperste staat van concentratie laveerden zanger/gitarist De Gezelle en vellengeselaar Vervondel schijnbaar moeiteloos tussen de orkaankracht van “Dolorosa” en “Crucem” en de weemoed van “On The Long Run”.
Meer nog, een Madensuyu song kan zelfs door merg en been snijden zonder dat er ook maar één instrument wordt aangeraakt. Dat kregen ze voor elkaar door Pelle Van den Steen van het knapenkoor In Dulci Jubilo solo op te voeren voor “Hush Hum”, oftewel 38 seconden onaards engelengezang dat zelfs het grootste ijskonijn spontaan doet ontdooien.
Helemaal op het eind had het duo nog meer gasten uitgenodigd in de persoon van oerlid Frans Van Isacker (sax) en Nic Rosseeuw (bassax). Het kwartet bedacht de bis “My” met een weerbarstige avant-garde versie waarin wij zelfs echo’s van wijlen X-Legged Sally ontwaarden.
De Toutpartout DJs deden er vervolgens alles aan om de 20 kaarsjes die hun werkgever mocht uitblazen niet geruisloos te laten uitdoven, maar het was genoeg geweest. With a little help from their friends hadden drie muzikale duo’s vanavond bewezen dat less wel degelijk more kan zijn, warempel een geruststellende gedachte in tijden van crisis.
Organisatie: Vooruit Gent (ism Toutpartout)
Een vol Kursaal kon terugblikken naar het oeuvre van ‘de men in black’ Johnny Cash , … in een tribute welteverstaan! Hij was één van de die belangvolle Amerikaanse sing/songwriters , die country veel gevarieerder en boeiender maakte met rock’n’roll , rocka(psycho)billy , blues, folk en gospel .
Een breed publiek vond dan ook de weg naar Oostende om de enige echte Johnny Cash tribute onder de Brit Clive John aan het werk te zien . Trouwens , deze ‘Johnny Cash Roadshow’ wordt door de familie Cash als de enige echte erkend .
Vanavond kwam gedurende een twee uur vooral het werk van z’n begindagen tot aan het ‘American recordings’-avontuur aan bod , gedragen door de kenmerkende (diepe) baritonstem, waarbij de donkere romantiek en het getormenteerde bestaan (drank - drugs – gevangenis – ziekte diabetes, parkinson en ademhalingsmoeilijkheden) vooral onder de muzikale noemer country werd gespeeld . De gekwelde ziel van het latere werk werd hier niet specifiek onder de loep genomen , maar het sentiment en de melancholie bleven hier dus duidelijk bewaard . Cash overleed , trouwens net als June Carter Cash, in 2003 op 71 jarige leeftijd.
Het kwartet werd aangevuld met een dame , die in de rol van June Carter Cash kroop en die rol glansrijk vervulde als bij een “Hollywood bowl” , “I got stripe all around my shoulder” en “Help me through the night” . Een “Boy named Sue” , “Walk the line” of “Ring of fire” ontbraken natuurlijk niet. We werden op ongedwongen, speelse , uitnodigende wijze meegevoerd in het rijkelijk gevulde oeuvre van Cash via Clive John . Binnen het genre speelden ze sfeervolle , leuke , frisse, licht huppelende, zwierige en opwindende songs . Beelden van cowboys , indianen, prairies, goudmijnen , truckers en stoomtreinen flitsten voor de ogen bij de resem korte songs. Moeiteloos stapten ze over van een ontroerend “I still miss someone”, een aangrijpende “Hurt” en “Will the circle be unbroken” (link naar The Broken Circle Breakdown) naar de uptempo’s van “25 minutes to go” en “Folsom prison blues”. De samenwerkingen met Waylon Jennings en Kris Kristofferson ( “The beast in me”) werden hier ook gerespecteerd .
Er werden tracks aangehaald uit de pas verschenen release ‘Out among the stars’, tapes van opnamesessies uit de jaren 80 , waaronder “She used to love me a lot” en “Baby ride easy”.
Van deze ongekroonde koning van het donkere levenslied werd in deze tribute een aangename set gepresenteerd , dat nog net niet volledig werd omgeven door dat donker randje ; een opfrisbeurt naar z’n vroeger materiaal in volle country glorie.
Organisatie: Kursaal Oostende , Oostende
Tom en co van De Kreun hebben het programmeren héél goed onder de knie. Nu lieten ze Girls in Hawaii hun ‘Hello Strange’ in de Schouwburg voorstellen. Onze Brussels Waalse indierockband is terug en hoe! De dood van drummer Wielemans is goed verwerkt. Na drie jaar stilte kwamen ze in vernieuwde bezetting met ‘Everest’ onder de arm Pukkelpopgewijs door de grote poort terug binnen. ‘Een verzameling van 11 liedjes, 11 variaties op eenzelfde thema: afwezigheid, het gemis, het onherstelbare, het onbestemd, de levenskracht en het verlangen om tot rust te komen.’ (DM). En dan nu het even beklijvende ‘Hello Strange’
Wat mij betreft was het arty farty voorprogramma TBC totaal overbodig. Eén man op het podium tracht nogmaals het warm water uit te vinden met elektronisch gestuurde klanktapijtjes: Ideaal als soundtrack bij de wondere wereld van de wetenschap door Chriet Titulaer. Ook zijn voice over was er over en men had enige moeite om dit drie kwartier te moeten aanhoren. De onverlaat dierf zelfs van songs te spreken!
En dan de real stuff. Girls in Hawaii. Zes echte muzikanten op het podium brengen semi-akoestisch minimalistische harmonieën met geen noot te veel en geen noot te weinig. Opener “From Where” was meteen raak en het publiek wist al direct wat hen te wachten stond. Een loepzuiver concert. “This Farm” is mooi gevarieerd. Samen met de voortreffelijke sound en belichting deed dit ondergetekende met verstomming slaan. Met Léonard – neen niet dat bishoofd- hebben ze een heuse multi-instrumentalist onder hun gelederen. “Catwalk” doet even aan de betere Absynthe Minded denken en het nieuwe “Creek” krijgt met de Fender Rhodes een heuse Manzarekaanse outro.
Thom Yorke komt tijdens “Mallory” even piepen, zodat we met plezier kunnen stellen dat onze Waalse vrienden hun eigen ‘paranoid android’ hebben, en het mocht er best wel wezen. Invloeden legio. Can you escape? Nee dus. Vervolgens wordt een kinderlied een circusnummer, “Head on” ruikt een beetje naar ome Lou’s Perfect Day en met Rorscharch en vloeistofdia’s wordt even Syd Barret herdacht. Ze doen ook de moeite om contact te houden met hun publiek.
Verschillende invloeden uit verschillende genres worden vakkundig gelegeerd tot een unieke en eigen sound. Talent komt altijd bovendrijven. Een kippenvel versie van “Heart of Gold” dient een heuse mokerslag toe. Drie nummers later sluiten Girls af met het ludieke “Organeum”. Zoals The Lady zei: ‘Het is af.’ En ze had het over de muziek.
Playlist: From where/this farm/bees&butterflies/catwalk/creek/Mallory/misses/couples on tv/head on/rorscharch/leviathan/the fog/heart of gold/the spring/Switzerland/build a devil//organeum.
Organisatie. Kreun ism De Schouwburg Kortrijk
Xylouris White – Dawn of Midi - Hedendaagse Underground komt boven water in Gent
Het Autumn Festival heeft zichzelf als missie het promoten van alternatieve muziek toebedeeld, van zo van die dingen waar u waarschijnlijk nog nooit van gehoord heeft. Met Xylouris White en Dawn of Midi gingen ze in ieder geval al de goeie kant uit.
Het decor was een stemmig verlichte Handelsbeurs, waar het van als muziekliefhebbers vermomde publiek aan de sfeerverlichte tafeltjes rustig en lustig Duvels en rooie wijn naar binnen kapte. Er zijn absoluut slechtere plekken voor een muziekfestival.
Xylouris White is een samenwerking tussen Giorgios Xylouris, volgens de bio een begaafd luitspeler en ‘trots van Kreta’ (dat u dat niet wist!) en Jim White, die bij het Australische Dirty Three vroeger veel lawaai maakte. Kan alvast tellen als grensoverschrijdende samenwerking.
Wat ze eigenlijk doen is ook hier weer veel lawaai maken met donderende drumsolo’s waar Xylouris dan zijn solo’s over heen drapeert. Voeg bij hun energieke spel nog hun beide woeste haardossen toe, en je hebt iets wat gevaarlijk klinkt en er ook zo uitziet. Wist trouwens niet dat je zo veel lawaai kon maken met een luit, dat leek me altijd al meer iets voor minnestrelen. Er was een heel mooie wisselwerking tussen beide heren die echt goed inspeelden op wat de ander liet horen en elkaar zo naar een hoger niveau brachten. Songstructuren waren er niet zo echt in te herkennen, maar het zijn eigenlijk uitgesponnen jamsessies die je behoorlijk diep meetrekken, diep de muziek in. Behoorlijk verslavend spul.
Afsluiter van de avond was Dawn of Midi, die het soort muziek maken waardoor je muziekrecensent wordt. Volgens de bio onder meer geïnspireerd door Steve Reich (denk aan Drumming) en Philipp Glass (denk aan Elvis on the Beach) maken ze op zich al een statement door met een contrabas op het podium te kruipen (ik geef toe, Tindersticks doen dat ook), en verder het soort compromisloze geluidsexperimenten te maken waar de muzakliefhebber geen brood van kan maken. Volgens wat je leest hebben ze intussen zodanig veel materiaal uit studiosessies gepuurd, dat het een mirakel mag heten dat ze er in geslaagd zijn hun debuutalbum ‘Dysnomia’ tot een enigszins normale lengte te beperken. Live hoor je inderdaad ook stukken uit die plaat, maar het wordt ook weer vervormd en herwerkt tot iets wat waarschijnlijk bij iedere luisterbeurt nieuwe lagen openbaart.
Hun nummers zijn een soort mantra’s die laag na laag opgebouwd worden rond vrij simpele motieven die eindeloos herhaald worden. Muziek die je uitdaagt om een aantal vooropgestelde concepten over wat muziek hoort te zijn of kan zijn aan herziening te onderwerpen.
Het was in ieder geval een muzikaal erg boeiende avond met een aantal artiesten die nieuwe paden proberen te bewandelen, en er wat mij betreft best goed in slagen.
Organisatie: Autumn Falls (ism Handelsbeurs)
La Roux aka Elly Jackson werd met open armen ontvangen in de Botanique. Het was een happy weerzien na wel vijf jaar; inderdaad, zo lang duurde het voor de opvolger er geraakte … Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen om met een nieuw album ‘Trouble in paradise’ af te komen en om op evenwichtige wijze op tournee te trekken . Wat er allemaal gebeurde, laten we achter ons , gezien La Roux letterlijk de zaken van zich af zingt, beweegt en danst op het podium .
Haar set kunnen we samenvatten in een ‘Cryin’ at the discotheque’ , waar de discotunes en hitsende percussie zich hebben opgedrongen in haar synthpop ; een discobol siert de spetterende lichtshow , en de sounds’n’beats van Alcazar of Sheila & the black devotion borrelen maar op …
We werden vooraf letterlijk in een discotheek opgewarmd en gedropt. Waren vroeger een Yazoo , Depeche Mode of Eurythmics belangrijke invloedssferen , dan kon je nu aankloppen bij een Mel & Kim , Michael Jackson , Duran Duran , Madonna, Chic, Kylie, Scissor Sisters en Kid Creole. Jawel , ook een tropical sfeertje sluimerde duidelijk in haar opwindende , opgewekte, vrolijke , relaxte en sfeervolle songs . En de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij deden ergens aan Robyn denken.
La Roux als band is meer dan zomaar wat keys. Het is een heuse liveband die goed op elkaar ingespeeld was en haar de nodige sterkte, overtuiging boden . Een warme gloed dwarrelde over het publiek. Ook al beklijft haar materiaal minder , door het live karakter krijgen ze meer body en intensiteit . Sterkste songs blijven die met een zekere hitpotentie en dan kom je uit op oudjes “In it for the kill” , “Quiksand” en “Bulletproof” die feestelijk de set na een klein anderhalf uur besloot ; maar ook de aanstekelijke , broeierige “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Uptight downtown” van de recente plaat plaatsten zich moeiteloos naast die vroegere songs .
Middenin droomden we wat weg , maar de temperatuur steeg door het tandje bij en de aanstekelijke grooves van “Colourless colour” en “Silent partner” . En terecht kwam de spotlight op haar toen ze “Tigerlily” inzette , die emotie, drama en dynamiek omvatten.
Ze oversteeg haar eigen zelve en kan op die manier voldoende energie putten om er een fijne succesvolle clubtour op na te houden en wie weet eindelijk de grote podia op voor de zomerfestivals , wat haar meer dan welverdiend is …
We willen jullie ook de set niet onthouden van Metà Metà, die onze opwarmer waren vóór La Roux . Het amicale gezelschap uit Sao Paulo speelde in de Witloof Bar en solliciteert hard voor een plaatsje op Couleur Café .
We hadden een zwoele , warme , kleurrijke sound , dat een afroworld sfeertje ademde en aanstekelijk werkte op de danspieren , wat zelfs de eerste rijen bewoog tot een danspasje .
Ze werden dan ook telkens sterk onthaald . De saxpartijen boden een free jazzy uitstapje; af en toe trokken ze alle registers open en regeerden de gitaren; een direct punky geluid werd teweeg gebracht en de ontladingen kwamen nog meer tot hun recht. Spannend setje dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/meanwhile-3-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-roux-03-12-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Ze zien eruit als de bastaardkinderen van The New York Dolls en The Horrors, ze klinken als The Strypes on acid. Niets nieuws onder de zon, helemaal niet, maar dit is wel van de meest smerige punk’n’roll die we de laatste dagen op ons bord hebben gekregen. Nu de wildebrassen van The Jim Jones Revue er de brui hebben aan gegeven komen Ming City Rockers als geroepen.
Gortige catchy kopstoten als “She’s A Wrong Un” en “Chic And The Motherfuckers” vlammen als een wild everzwijn voorbij. De klassieker “Crossroads” mag dan al dertig keer gecoverd zijn, u heeft ‘em nog nooit in zo een razende versie gehoord.
Alle songs zijn opwindend, kort en krachtig en hebben het tempo van een op hol geslagen driftig konijn, in “You’re Always Trying To Hard” (met heerlijk Angus-rifje) gaat het zo snel dat zelfs Lewis Hamilton er duizelig van wordt. Enkel afsluiter “Get Outta Your Head” komt met zijn vier minuten wat trager op gang maar treedt algauw toch ook weer binnen in het territorium van de ongewassen en superhete rock’n’roll.
Topplaatje !
Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. We herkennen zeker nu nog een Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje .
Na het beluisteren van deze nieuwe cd is het duidelijk dat zij niet meer hun debuut van een pak jaar terug kunnen benaderen . Nu is dit kwartet er voor een paar sterke singles als “There is no other time” en de titelsong , die sterkhouders zijn, door de snedige aanpak , de opwindende beats en de samenzang of wisselende zangpartijen .
Samen nog met een paar andere als “Show me a miracle” en “Children of the sun” intrigeren ze door die frisse, twinkelende grooves . Het zakt zeker wat ineen door o.m. psychedelische partijen. Op die wijze blijven ze hangen binnen de mainstream elektronica pop .
Goed wel allemaal , soms wat onschuldig, maar minder spannend dan vroeger …
Parquet Courts is een heel interessant bandje uit de VS die refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal! Bands als Yo La Tengo – Pavement - Guided By Voices en Feelies flitsen ons voor de ogen . In hun melodieuze rammelpop hebben we rauw zalvende , broeierige en sfeervolle melodieën, noteren we uptempo’s en zijn er noisy tunes.
Ze bieden duidelijk wat variaties in het genre. “She’s rolling” , “Instant disassembly” en “Duckin & dodgin” solliciteren het dichtst bij de Feelies, heerlijk genietbare trips , door de speelse, repetitieve , opbouwende ritmes . “Black & white” , “What color is blood” en de titelsong zijn onbesuisd , snediger. En ook de rest brengt genoeg lekkers door onweerstaanbare gitaargrooves.
Tja , die Parquet Courts slagen opnieuw in een overtuigend album!
De Britse sing/songwriter met de melancholische stem Mike Rosenberg aka Passenger brak vorig jaar definitief door, na jarenlang ploeteren . De emosingle “Let her go” uit de cd ‘All the little lights’ deed menig meisjesharten sneller slaan en werd een monsterhit. Op plaat worden de nummers breder gearrangeerd, live brengt hij ze solo en akoestisch, puur , naakt en ontdaan van enige franjes .
De Engelse troubadour heeft opnieuw een mooi afgewerkte melodieuze plaat uit , een afwisseling van composities, die breder zijn door strijkerspartijen, keys en blazers (o.m. sterke uitvoeringen van “27” , “Thunder” en “Start a fire”) of het ingetogen sobere werk, bepaald door z’n akoestische gitaar en viool (“Hearts on fire” en “Golden leaves”) . Intens , warm , gevoelig of dromerig door het kleurenpalet. Zijn muzikale aanpak mag dan gladjes, toegankelijk zijn , de songs slaan aan , zijn elegant en klinken ontwapenend .
Op ongedwongen , speelse wijze brengt hij z’n verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes, performt, animeert en betrekt hij het publiek bij het materiaal .
Passenger behoudt z’n plaatsje binnen het sing/songwriterschap!
Een leuke, nieuwe naam aan het Belgische hardrockfirmament is die van Scarved. Het viertal bestaat uit ervaren muzikanten die stuk voor stuk hun strepen verdienden in illustere bands waaronder Oracle, Tails Blue en Politicus Of Experience.
Scarved werd in 2012 opgericht en met ‘Dynamite’ is er na twee jaar hard labeur een eerste full album.
11 solide songs passeren de revue die vooral fans van hardrock en heavy metal uit de seventies en eighties zullen plezieren.
Aanknopingspunten kun je vinden bij mooie namen als Black Sabbath, Led Zeppelin, Iron Maiden, Skid Row, Status Quo en Motorhead. Vooral die laatste band is zeer prominent aanwezig op “Army On Wheels”, ontegensprekelijk het opvallendse nummer op ‘Dynamite’. Verder vallen twee zaken op: gitarist Luc Van Dessel, bassist en Wim Wouters en trommelaar Geert Mariën zijn rasmuzikanten én zangeres Caro VB beschikt over een bovengemiddelde stem die zeer bepalend is voor de sound van Scarved.
Kanttekening is dan weer dat het viertal allesbehalve vernieuwende muziek brengt. Toch is dit een prima plaat voor liefhebbers van de genoemde bands!
Meer info vind je op www.scarved.be .
De bandleden van Little Dragon zijn geen nobele onbekenden in de AB. In 2007 mocht de Zweedse electropopband aantreden als opener voor José González en in 2011 maakten ze indruk als hoofdact in een uitverkochte Club. Deze week mochten ze met hun kersverse album ‘Nabuma Rubberband’, de Grote Zaal komen plat spelen. Waar Little Dragon zijn eclectische elektro pop sound haalt? Misschien uit talrijke samenwerkingen met uiteenlopende grootheden als Gorillaz, SBTRKT (Wildfire), DJ Shadow, Big Boi en Raphael Saadiq.
De Zweden hebben een uitmuntend gevoel voor excentrieke stijl, altijd balancerend op de rand, maar er nooit over. Dat is bij Little Dragon niet alleen een samenvatting van hun muziek, maar ook zichtbaar in de ingetogen belichting, de fantastische one print outfits van de mannelijke bandleden en het futuristisch aandoend jurkje van zangeres Yukimi Nagano. Het hele optreden lang zal het de Zweeds-Japanse zijn die het publiek in de ban houdt. Gedurende anderhalf uur danste, dartelde en schreed Nagano over het podium. Als een Duracellkonijn dat nooit opgeladen hoeft te worden.
Ook op de prachtige, kenmerkende tremorstem van Nagano is niets aan te merken. Ze liet geen enkele steek vallen, maar daarmee is ook gezegd wat dit optreden aan peper miste. Geen gedurfde uithalen en geen experimentele uitgebreide versies van veilige cd-versies. Maar een vreemdsoortige en bij momenten duistere mix van beats, triphop, house, techno en een vleugje postdubstep. Zonder ooit partij te kiezen. Interessant, maar geen ideale grond om een dansje op te placeren. Niet dat het uiteenlopende publiek zich liet tegenhouden. Op, onder of rond de beat, de AB sloot de ogen en liet zich gaan op “Pretty Girls”, “Shuffle a Dream”, oldie en meezinger “Ritual Union”, en “Precious”, een uitgesponnen synthsong voorzien van bonkende bassen.
De langverwachte finale luidde de band in met de kletterende technosong “Only One” en hitje “Klapp Klapp”. Om het publiek –dat intussen zachtjesaan de zaal uit druppelde- daarna in slaap te wiegen met de zeemzoeterige sound van “Twice”. In één tedere ruk zowel een anticlimax als een synthese van de volledige set.
De band is goed in het creëren van een bevreemdend psychedelische atmosfeer, maar ontbreekt het aan hoogtepunten om het muzikaal anderhalf uur boeiend te houden. Gelukkig kon de kritische luisteraar zich vergapen aan de fantastisch aanstekelijke moves van de fragiele frontvrouw.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nao-01-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/little-dragon-01-12-2014/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
In een uitverkocht AB kwam zondag één van de Nederlandse exponenten die hier bij ons op handen wordt gedragen, de amicale multi-instrumentalist Johannes Sigmond aka Blaudzun. Hij ziet er misschien een beetje excentriek uit met zijn aparte, rare kapsel en z’n enorme bril maar geen probleem, hij is een prima muzikant en performer.
Blaudzun heeft zich de laatste jaren sterk opgewerkt van achtergrondzanger tot de eigen band nu. Hij leende z’n naam aan een Deens wielrenner uit de jaren 70 , is al bezig van 2006 , en bracht een paar niet opgemerkte platen uit .
‘Heavy Flowers’ betekende de definitieve doorbraak en de single “Flame on my head” gaf na jaren de verdiende respons, ook in ons landje! Het vervolgverhaal ‘Promises of no man’s land’, dito single, kon rekenen op een even grote belangstelling! Heel wat leden vervoegen hem ( 7 tot 8 man!). De nummers zijn groots, de muziek bombastisch . Arcade Fire als referentie is dan ook niet vreemd.
De sound was bijgevolg perfect uitgebalanceerd, niet langdradig of uitgesponnen maar uiterst genietbaar en herkenbaar , gedragen door de heldere, indringende stem van Johannes. We kunnen het maar niet genoeg herhalen wat een uitstekend zanger en muzikant hij wel is .
Vooral de nummers “Flame on my head” en “Promises of no man’s land” bracht het publiek in extase.
De rake gevatte opmerkingen tussen de nummers in, maakten hem een echt sympathiek man. Hij verwees naar al het goede dat in Vlaanderen wordt gemaakt, trouwens zijn laatste videoclip werd door Vlamingen in elkaar gebokst. Ook solo moest hij niet onderdoen, wat begeestering gaf. Plots stond hij te midden de AB , enkel met gitaar, zonder micro; het was muisstil en gevoeligheid, emotie domineerde …
We hoorden de verschillende invalshoeken van Blaudzun, in variatie en soberheid . Zelf zorgde hij voor een bepalende push , wat het concert sterkte en ons doet besluiten hoe geslaagd dit anderhalf uur durend concert wel was . We kunnen maar hopen dat hij de komende jaren even intens kan ontroeren.
Het voorprogramma, was één van StuBru’s Nieuwe Lichting, Amongster van Thomas Oosterlynck; we kregen elektro, fonkelende elektrische, melancholische akoestische gitaren, wat synths , beats en drumloops. Een apart trippopsfeertje dus door de van-alles-aanpak. Ergens schuilde hier die andere beloftevolle band uit Gent ooit Headphone. Die indiepop werd gesmaakt door het talrijke publiek. Een song als “Bright Life” kreeg de handen op elkaar. Een kort aangenaam , overtuigend optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amongster-30-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/blaudzun-30-11-2014/
Organisatie : Live Nation
Scorpions - Still loving the kings of ‘hardrock schlagers’, almost 50 years The Scorpions!
The Treatment & Scorpions
Eerste keer in Paleis 12 in Brussel voor ondergetekende, een ruime moderne muziekhal die sinds september 2013 in gebruik is en zo’n 18.000 mensen kan ontvangen.
Helemaal uitverkocht was het concert volgens mij niet maar de zaal liep toch wel aardig vol voor de legendarische rockgroep uit Hannover die volgend jaar het 50-jarig bestaan uitgebreid gaat vieren met een zoveelste (afscheids) tour en zelfs een nieuw album in februari 2015. Intussen raakte ook al bekend dat The Scorpions volgende zomer de jubileumeditie van Graspop gaan opluisteren. Als het concert van vanavond als maatstaf mag gebruikt worden dan zit het wel snor voor de weide in Dessel…maar daarover verder meer.
Eerst mocht The Treatment de spits afbijten en het publiek een beetje opwarmen vóór het Duitse hoofdgerecht werd opgediend. De band uit de UK deed dit zeer behoorlijk. Een stevige portie commerciële rock, degelijk en professioneel gebracht door een 5-tal dat misschien niet zo heel gekend is maar toch al sinds 2008 aan de weg timmert en eerder mocht openen voor bands als Kiss, Mötley Crüe & Alice Cooper. Die kerels hadden dus wel al wat ervaring en zetten een potige set neer met vooral een energieke frontman Matt Jones die in de kijker liep en goed bij stem was. Bijster origineel klonk het allemaal niet maar nummers als “We are all beautiful” en “Shake the Mountai” hebben toch wel potentieel en bleven toch even in het geheugen hangen.
Iets na 21u wat het tijd voor het echte werk en maakten de veteranen van The Scorpions hun opwachting. Zanger Klaus Meine en Rudolf Schenker vormen al decennia lang het ‘hart’ van de band en hoewel beiden 66 jaar oud zijn, klopt het hart nog steeds op volle toeren! Het hele podium was gevuld met projectieschermen en ook de achterwand bestond uit 3 reuze schermen die constant zowel knappe beelden als belichting loslieten op het publiek, geregeld geflankeerd door vuurwerk of vlammenwerpers.
Opener “Sting in the Tail” klonk meteen zeer fris en krachtig en schuwde het betere soleerwerk niet, Rudolf Schenker en Matthias Jabs (ook al een oudgediende) waren niet gekomen voor een figurantenrol naast Herr Meine, dat was meteen duidelijk. Drummer Kottak evenmin trouwens want die zou later zijn ‘moment de gloire’ nog krijgen…tijdens de eerste nummers evenwel bengelde hij zo’n 5 à 6 meter boven het podium met zijn drumkit.
Klaus Meine had in het begin nog wat kleine stemonzuiverheden te temmen en moest duidelijk nog wat opwarmen maar naarmate de set definitief op gang kwam klonk hij weer als vanouds…respect!
Na “Make it Real” en “Is there anybody there?” werd “The Zoo” heel stevig ingezet, meteen het teken voor het talrijke publiek om het enthousiasme nog wat op te drijven en voor het eerst massaal mee te brullen.
De degelijke akoestiek van de zaal, de prachtige lichtshow en het veelvuldig gebruik van de ‘catwalk’ tot half het publiek zorgden al vrij snel voor een mooi hardrockfeestje uit de oude doos. “Loving you Sunday Morning” en “The best is yet to come” (met extra gitarist op podium) maakten het pad vrij voor een eerste hoogtepunt van de avond, het alomgekende “Send me an Angel”! Prachtig gebracht en vocaal ondersteund door zowat gans de zaal. Het was nu stilaan tijd geworden voor een eerste serie van ‘best of’ nummers uit vervlogen tijden : het akoestisch ingezette “Holidays”, een heel potige versie van “Raised on Rock”, “Tease me please me” en “Hit between the Eyes” gingen er muzikaal vlot in…vergezeld van leuke ‘archiefbeelden’ op de schermen en sporadisch torenhoge vlammen (zelfs uit de gitaar van mister Rudolf).
Vervolgens was het tijd voor “Kottak Attack” m.a.w. een uitgebreid circusnummer van de gekke Amerikaanse drummer James Kottak (met reuzetattoo op de rug die niets aan de verbeelding overliet ‘Rock’n’Roll Forever’). Leuk en origineel maar misschien net iets te lang uitgesponnen om te kunnen blijven boeien tot het einde.
De lange drumsolo bleek de voorbode voor een heel spannend duo dat stilaan het einde van de set inluidde : het fantastische “Blackout” en het al even populaire “Big City Nights”. Deze avond bleek die big city alvast Brussel te zijn! Klaus Meine dankte de Belgische fans en evenzeer de fans uit gans Europe en zelfs ver daarbuiten die aanwezig bleken in Paleis 12. Tussen de beide nummers mocht ook gitarist Matthias Jabs zijn talenten demonstreren en terecht een paar minuten in de spotlight staan tijdens het zogenaamde “Six String Sting”.
De band verliet het podium maar elke fan wist natuurlijk wat er nog zou komen en keelde uit volle borst de heren schorpioenen asap terug on stage voor het onvermijdelijke dessert.
“Still loving you” blijft een dijk van een nummer en werd beklijvend mooi gebracht en meegezongen! Dit nummer betekende ook de grote doorbraak van de band in 1984. “Wind of change” volgde gezwind en klonk perfect, zanger Klaus floot zich een hoedje en kreeg moeiteloos gans de menigte mee. Als slot werd na ongeveer 1u en 45 min “Rock you like a Hurricane” ingezet en trok men nog eens, zowel muzikaal als visueel, alle registers stevig open.
Een geslaagd optreden van deze veteranen die maar van geen ophouden schijnen te weten en die keer op keer het beste van zichzelf geven…en nog steeds met succes! Ik had graag ook “No one like you” in de set gezien maar dat zal allicht voor volgend jaar zijn…
Afspraak dus volgende zomer op de 20ste editie van Graspop en met hopelijk een sterke nieuwe CD rijker!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpions-29-11-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
