Een man en zijn akoestische gitaar … Een man die Cohen en Dylan als zijn favoriete sing/songwriters koestert . De 31 jarige NY-er Matthew Siskin brengt twaalf sober gehouden, kale, doorleefde, intieme songs . Ze worden gedragen door z’n indringend melancholiek, echoënde zang. Ze geven je een brok in de keel en ze treffen je recht in het hart . Geen vrolijke plaat dus, check naast de muziek maar eens de tekstvellen van deze bohémien dichter. Brrr! Hij schreef het materiaal in z’n vrije tijd, gezien hij web developer is van Beyoncé en hij de online campagnes bedenkt en vorm geeft .
Siskin heeft z’n gevoel en indrukken enorm sterk weergegeven in een uitermate breekbare klinkende plaat!
Dit is een fijn afwisselend , onschuldig , kortstondig debuut van een bandje die we graag tippen! Zeker om live eens aan het werk te zien!
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar . Muzikaal werd vorig jaar een sfeer van geheimzinnigheid gecreëerd rond de band, gezien er buiten een paar nummers (“Hey now”, “Shyer” en “Strong” ) weinig of niks geweten was van het trio. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept.
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Een etherische toegankelijke inhoud die ingehouden of iets breder klinkt dus. Op “Metal & Dust”, “Flickers”, “Wasting my young years” en de single “Strong” kan het iets extraverter en borrelen de beats op.
Een geslaagde zet met een reeks nummers , die verder ook met de cover “Nightcall” van Kavinsky als de song met Disclosure “Help me lose my mind” overtuigen. Muzikaal zit het goed bij hen. Mooi debuut!
Het Britse Toy grossiert in de ‘90s shoegaze van een band als Ride en koppelt het aan de psychedelische gitaarpop van een Tame Impala . Het levert een reeks afwisselende songs op van lange psychedelische trips en kortere popnummers .
“Conductor”, “Fall out of love”, “Endlessly” en de titelsong houden je vast en hebben een bezwerend ritmiek. Heerlijk genietbare nostalgische trips.
De kortere tracks zijn dromerig en sfeervoller. Ze zitten goed in elkaar , zijn minder omgeven van effects en hebben hierdoor een mindere ‘fond’ . We hebben het meer voor die muzikale trips, die ze ons voorschotelen! . Een goed album dus, maar ook niet dan dat!
Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, die al een handvol platen uitheeft. We prijzen mans schrijverstalent en veelzijdigheid. Hij is een muzikale kameleon, gezien z’n muzikale avontuurtjes van sing/songwriting, aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica.
We horen op deze nieuwe plaat een reeks stekelige, luchtige, sfeervolle dromerige indiepopsongs die door de voorthuppelende ritmiek ergens een Das Pop van Bent Van Looy doen opborrelen . Rode draad binnen z’n sound is toch wel dat de zalvende elektronica , de piano en toetsen elan geven aan het materiaal . “Hushed tones”, “Becoming the gunship” en “Wave forms” zijn de sterkste songs. Het materiaal zit goed in elkaar , daar niet van, maar de meeste nummers blijven niet hangen.
Deze 21 jarige IJslandse sing/songwriter is een fenomeen in eigen land en doet zelfs Björk en Sigur ros een verbaasd gezicht trekken . Zijn debuut (we sparen U de titel in het IJslands!) bevat wonderschone , sfeervolle pop , gedragen door z’n zachte stem en de toegevoegde koortjes . De meeslepende , ingenomen , dromerige songs bieden een fijn muzikaal avontuur , en gidsen ons door het IJslandse landschap door de smaakvolle arrangementen, die elektronicariedels van piano en keys als rode draad hebben . Nummers als “Higher”, “In the silence”, “King and cross”, “Head in the snow” en zeker “Torrent” weten direct te raken . Soms borrelt ergens een Bon Iver en James Blake op .
Zijn debuut werd in het IJslands opgenomen , maar door het succes was het voor de jonge gast tijd om met het album naar Europa te trekken . Hij nam John Grant onder de arm, die de teksten naar het Engels vertaalde . Ook hier slaat de muziek erg aan en hebben we een sterk debuterend artiest erbij!
'Het Depot' in Leuven zit barstensvol om Heather Nova te verwelkomen, de zangeres uit Bermuda, die bekend is van haar pop-rock hits uit de jaren '90 als "Walk This World" en "Island". Ondanks de korte succesvolle periode, geniet ze niettemin van een 'following' van meer en meer fans. Dit was een akoestisch concert in het kader van haar Europese tour.
Zoals ze ons vertelde in het interview vóór het concert speelt Heather Nova op deze tour akoestische versies van nummers uit haar volledige œuvre. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts een muzikant en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, af en toe aangevuld van een aantal elektronische effects. Voor de sfeerschepping wordt van instrument gewisseld."
Interview - http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/interviews/heather-nova/heather-nova-een-discrete-pop-ster/
De muzikant in kwestie is Arnulf Lindner, een Oostenrijkse multi-instrumentalist, die met onthutsend gemak cello, keyboards en gitaar speelt. Gehuld in een mooie ‘robe’ speelt ze akoestische gitaar, wisselt ze af en toe met de keys en zingt ze met een opmerkelijke schoonheid en elegantie.
De setlist van het concert spant haar 20-jarige carrière, waarvan de 'focus' op 'Oyster' en 'Siren' kwam te liggen , haar twee meest bekende platen ; maar ook '300 Days At Sea ', haar recentste productie.
Het visuele aspect is ook hier belangrijk, via geprojecteerde animaties en schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. De combinatie van de animaties en het zeer 'natuurgerichte' universum van Nova werkt perfect.
Een hoogtepunt van het concert is het nummer "Save A Little Piece Of Tomorrow", een song over de opwarming van de aarde, waarin Heather Nova vocaal wisselt tussen haar gewone micro en één met elektronische effecten.
Een ander hoogtepunt was "The Good Ship Moon", over de vele reizen die ze maakte met haar vader op de boot 'Moon' toen ze bitter jong was. Haar stem, de piano, de cello en de leuke video bezorgen kippenvel en vormen een perfect geheel. Later wordt de emotie nog groter toen ze een (nieuw) 'unreleased' nummer zong, "Tree House", over haar jonge zoon en de vergankelijke schoonheid van onze kindertijd. Prachtig.
Die magische momenten worden verdergezet met de interpretatie van de prachtige hit « Island », die het concert op magistrale manier afsluit. Heather Nova keert terug voor het prachtige "Truth And Bone" en "Until The Race Is Run", uit haar nieuwste album.
Een prachtig concert van een niet te classificeren artieste, die vanuit een pure, oprechte, eerlijke attitude al een even indrukwekkende carrière heeft, momenteel (ver) weg uit de spotlights. Super Nova !
Bekijk het interview van Heather Nova op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=qytSFyz6Bs0
Setlist : I Miss My Sky (Amelia Earhart's Last Days) - Higher Ground – Avalanche - Out On A Limb – Winterblue - Walking Higher - Save a Little Piece of Tomorrow - Fool for You - Like Lovers Do - Paper Cup - Do Something That Scares You - The Good Ship "Moon" - I Wanna Be Your Light - Heart and Shoulder - Tree House – Stay – Island
Encore: Truth and Bone - Until the Race Is Run
http://www.heathernova.com/
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis en Johan Meurisse
Organisatie: Depot, Leuven
Endz speelt vrolijke indiepop. Hier en daar hoor ik ook een zweem van My Bloody Valentine, maar net iets te weinig. Het klinkt allemaal iets te vrolijk, te poppy om lang te boeien.
Heel anders gaat het er aan toe bij Yuck. Alhoewel ook hier de melodieën heel poppy klinken krijgen we het hier gepresenteerd op een aangenaam fuzzy bedje. Een beetje shoegaze hier en daar. Ze hebben ook het voordeel van 3 zangers in de band te hebben. Wat een heel grote variatie oplevert in zanglijnen en -stijlen. 4 bandleden, waarvan de vrouw op de bas speelt. Wat is dat trouwens toch met vrouwen in een band. Blijkbaar mogen ze maar één instrument bespelen. Maar deze is wel heel goed, dus vanavond geen klachten. Want niet alleen is ze een voortreffelijke bassist, ze heeft dan ook nog eens de beste stem (ook al is het niet zij die het leeuwendeel van de zangpartijen op haar neemt).
Ze starten met enkele nummers uit de eerste plaat. Hun huidige grootste hit “Lose my breath” is na 5 nummers al achter de rug. Een gedurfde keuze voor een band die niet echt grossiert in hits. Maar wel één die ik enkel maar kan toejuichen. Want nu wordt het tijd om de band wat van naderbij te bekijken en mogen ze bewijzen dat ze meer zijn dan een one-hit-wonder. De nummers van de eerste plaat blijken ook de sterkste te zijn.
Het grootste probleem is echter dat er niet echt enthousiasme aanwezig was, zowel bij de band als het publiek. Het optreden krabbelde wat voorbij. En dat is nooit een goed teken. Alhoewel ik hou van hun sound en een groot deel van hun nummers, de dadendrang of juist het gebrek eraan, is wat mijn het meeste stoorde.
Na 50 minuten was het reguliere deel van het optreden reeds achter de rug. Na nog 2 bisnummers laten ze het publiek achter.
Ik denk dat er meer in zit dan hetgeen er nu uit kwam. Ik weet het, want enkele jaren geleden speelden ze wel de pannen van het dak. Even herbronnen en de volgende keer mee volle goesting het podium op. Ik ga zeker nog eens langs.
De dag nadien hebben ze hun optreden in Amsterdam moeten inkorten wegens ziekte van de zanger. Misschien dat dit de mindere prestatie van de avond in de Botanique verklaart.
Organisatie: Botanique, Brussel
The Feeling is een Britse band die de kunst van popsongs schrijven beheerst, vooral als we terugblikken naar het debuut ‘Twelve stops and home’ met de hits “Sewn” en “Fill my little world” uit 2006 . Een prachtige muzikale toekomst leek weggelegd voor het vriendengroepje van Dan Gillespie-Sells ; maar het succes evenaren , persoonlijke crisissen en interne spanningen beslisten daar anders over .
Het is nu pas met de vierde cd dat de band herboren blijkt . Een herontdekking hebben we met de plaat ‘Boy cried wolf’ , waarbij we opnieuw die popsongs horen van weleer . “Rescue” geeft een heerlijk ontspannend gevoel en heeft een aanstekelijke groove en ritme . Het zijn sfeervolle, broeierige popsongs die in de buurt komen van Keane , Air Traffic (waar zij die nu naartoe?!) en het vroegere Coldplay, die meteen ook aansluiting vinden bij een Imagine Dragons en Bastille door de pianoriedels, de keys en de percussie. .
In één trek kun je die plaat probleemloos beluisteren .
The Feeling heeft opnieuw de liefde gevonden van frisse, sprankelende en innemende, gevoelige pop . Meer info op http://www.thefeeling.com
Each is a DREAM
Alice Rose
Alice Rose is afkomstig uit Kopenhagen en is al toe aan haar vijfde plaat . Het Deense multitalent resideert in Keulen en verweeft sing/songwriting van Amos/Obel met Björk keysgeluidjes en freefolk op z’n Cocorosies .
Ze heeft lang aan deze plaat gewerkt , waarbij de nummers sfeervol, ingenomen zijn, minutieus uitgewerkt zijn en gedragen worden door haar zachte , dromerige, engelachtige stem . Ze betreedt nu zeerzeker de akoestische paden, wat door de inbreng van piano, strijkers een bijna sprookjesachtige sound en betoverende beelden oplevert. De single “Teardrop” is er alvast een mooi voorbeeld van . De hedendaagse elektronica verloochent ze niet wat te horen is op “Shadow princess” of bij titelsong die van zangrap getuigt .
Het bewijst de muzikale veelzijdigheid van het genre waarin ze (veel) speelruimte creëert. Info http://www.alicerosemusic.com
The Dead Color - Interessant debuterend bandje die al de tweede plaats wegkaapte bij de Beloften in Gent . Het kwartet zweert wel ergens bij de electro/soundscapes van Moroder en Vangelis , maar maakt verder de link naar de donkere, bezwerende elektronica van New Order en Depeche Mode en zorgt voor een strakke ritmiek op z’n NIN en de pompende beats van Goose . Allemaal is het dus wel te horen op het afwisselende plaatje. “Wasteland”, “Places”, “Driver” en “Cyanide” zijn al vier schitterende toonbeelden van hun debuut en toont de muzikale veelzijdigheid en sterkte van een synthpopsong . De instrumentale tussendoortjes ervaren we als een verademing.
The Dead Color is geen doorsnee synthbandje hoor , zij brengen avontuur en toegankelijkheid samen en dat maakt nu net de slotsom van een fijn overtuigend debuut!
Meer info http://www.thedeadcolor.be
Iedereen heeft ze wel, jeugdhelden van de muziekwereld. De muzikanten die mee uw jeugd hebben doorstaan en gevormd, het zijn haast echte vrienden. Apart kan ik hen onder verdelen in NOFX, No use for a name, Re-volt en Lagwagon. Samen vormen ze sinds 1995 Me first and the gimme gimmes. Vanavond staan ze in het Depot in Leuven, ik kan nog net mijn enthousiasme bedwingen en onderdruk de wil een paar Airwalks aan te trekken. Op naar Leuven.
Twee bands verzorgen het voorprogramma. Homer, een hardcore punkband, mag de spits afbijten. Zanger Johan Quinten doet me een kalende Max Cavalera denken, zowel van uiterlijk als stem. Dat mag dan al een groot compliment zijn.
Homer lijkt een soort schizofrene mix van Life of Agony, Iron Maiden en Sick of it all. Slecht is het zeker niet, maar ik ben meer op zoek naar het verband tussen de hoofdact en deze act. De kenners in het hardcore genre zullen er meer over kunnen vertellen vrees ik. Gitarist Bert Quinten wist nochtans een stevige indruk op me na te laten, de man spreekt duidelijk de taal van de gitaar.
Old man Markley tourt momenteel samen met Me first door Europa en meteen na het eerste nummer snap ik ook waarom. Deze punk bluegrass band is een aangename verrassing. Tijdens hun optreden betrap ik mezelf er meer dan eens op dat ik spontaan sta te glimlachen. Ze brengen een cover van No use for a name “Feel good song of the year” en dragen dit ook expliciet op aan Tony Sly, zanger van No use die in 2012 onverwacht overleed. Een zeer emotioneel moment voor velen in de zaal, ikzelf kreeg het er ook koud en warm tegelijk van.
Behalve dat Old man Markley aangenaam verraste, kan ik ook zeggen: dit is een band om in te gaten houden, ze zijn zeker en vast de moeite waard om nogmaals te kijken en meermaals te luisteren.
“ This next song is a cover” - We zullen het nooit beu worden, de steeds wederkerende opening van Spike Slawson (Re-volt) voor ieder nummer dat de Gimmes starten. Opvallend en toch ook wel een beetje sneu, de afwezigheid van Fat Mike (NOFX) hij wordt deze tour vervangen door Jay Bentley (Bad Religion) toch nog een extra jeugdheld voor dezelfde prijs zullen we maar denken. Verder wel aanwezig: Chris Shiflett (ex-No use for a name, nu Foo Fighters) Dave Raun en natuurlijk Joey Cape (Lagwagon)
De jongens starten met “I will survive” en de toon lijkt gezet. Maar zonder Fat Mike is het nooit hetzelfde, we missen de oneliners die de man altijd weet te brengen. Tijdens “Sloop John B” komen de benen toch al wat losser en de eerste crowdsurfers zijn een feit. Ik weet zelf een dansje te placeren, al komt dat vooral voort uit de overheersende nostalgische emoties en niet zozeer door de performance van vanavond. Klassiekers als “Rocketman”, “Jolene”, “Leaving on a jetplane” en “Over the rainbow” passeren de revue, elk in het typisch Me first and the gimme gimmes jasje natuurlijk en in het Depot barst een klein feestje los.
‘Boys will be boys’, en zo ook deze jongens, hun volgend album zal “Diva’s” heten en we krijgen enkele primeurtjes te horen. “Straight up” van Paula Abdul klinkt al knap, maar “Crazy for you” van Madonna lijkt toch onfortuinlijk gekozen.
“I believe I can fly” is de absolute meezinger, evenals “All my loving” Nooit gedacht dit te zeggen, maar The Beatles passen wel in een punkversie. Na de zoveelste keer te hebben gehoord dat het volgend nummer een cover zal zijn, brengt Slawson een Duitse schlager op ukele. Geen idee van wie het origineel was, maar hilarisch was het zeker.
De Gimme’s sluiten af met “End of the road” en ik ga toch voldaan terug richting huis. De performance is al beter geweest, maar het zijn en blijven jeugdhelden waardoor het hun al vlug wordt vergeven. Al weet ik wel weer waarom we vroeger altijd zeiden: Sk8rs have more fun.
Me first and the gimme gimme’s zijn een avondje fun, zonder uitzondering!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/homer-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/old-man-markley-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/me-first-and-the-gimme-gimmes-24-02-2014/
Organisatie: Depot, Leuven
‘3 is the magic number’ voor vele bands: ofwel ben je als groep creatief uitgeblust tegen dat de derde schijf er ligt, ofwel verdwijnen alle voorgaande platen in het niets in vergelijking met album nummer drie. Het uit Long Beach, CA afkomstige gezelschap Crystal Antlers koos, al dan niet vrijwillig, overduidelijk voor het laatste scenario. Op de vorig jaar verschenen derdeling ‘Nothing Is Real’ dwingt de band immers voor het eerst hun onstuimige mix van garagerock, psychedelica en punk in het strakke keurslijf van echte songs met kop en staart. Op grond van wat gerust één van de beste gitaarplaten van 2013 kan worden genoemd lijkt een bescheiden doorbraak op het Europese continent niet meer dan normaal, maar aan de erg magere opkomst in een gerenommeerde club als De Kreun te oordelen liggen Kortrijk en omstreken nog niet echt wakker van deze Amerikanen.
Na een trits personeelswisselingen is het oorspronkelijke vijftal dat Crystal Antlers in 2007 boven de doopvont hield inmiddels afgeslankt tot een trio, maar op tour hebben de Californiërs wel altijd een extra organist in de rangen die erg bepalend is voor de vintage sound van de groep. Niet toevallig klonken in de opener “Pray” echo’s door van The Animals, The Doors en The Stranglers, stuk voor stuk potige bands die van een krakkemikkige orgelsound hun handelsmerk hebben gemaakt.
Crystal Antlers blijven echter niet steken in de muffe 60ies en 70ies en blijft tot nader order een bende jonge honden die niet vies is van een portie onversneden neo-psychedelische garagerock. Wanneer de groep na een relatief rustige aftrap al gauw het gaspedaal indrukt met een paar punky uppercuts uit de vorige twee platen ‘Tentacles’ (‘09) en ‘Two-Way Mirror’ (‘11) verdwijnen de subtiele orgelpartijen prompt naar de achtergrond en wordt er stevig ingehakt op de trommelvliezen. Dat het gruizige strot van frontman/bassist Jonny Bell hierbij laveert tussen de vocale power van indieveteranen Mark Arm (Mudhoney) en Paul Westerberg (The Replacements) is overigens niks minder dan een compliment.
Hoe groot hun inzet ook was, echt imponeren deden Crystal Antlers pas wanneer het tempo wat zakte en de onstuimige uppercuts het moesten afleggen tegen de meer gelaagde en melodieuze songs vanop ‘Nothing Is Real’. In ons notitieboekje stonden de meeste uitroeptekens naast het van melancholie doorwrongen “We All Gotta Die”, een wereldnummer dat in een meer rechtvaardige wereld gerust een paar maanden in De Afrekening zou kunnen kamperen. Bijna even indrukwekkend was het met machtige tempowisselingen aaneenhangende “Rattlesnake”, de vooruitgeschoven single die vorige herfst al aankondigde dat er iets bijzonders op til was in het repetitiehok van de Californiërs.
Na een opgejaagd “Better Things”, een muzikale battle van het betere soort tussen Pixies en Hüsker Dü, en het nieuwe aan hun heimat opgedragen “California” hadden Crystal Antlers nog één salvo op overschot. Enkele die-hard fans gingen prompt uit de bol toen de eerste noten van die ruim zeven minuten durende afsluiter door de speakers knalden. Na enig opzoekwerk zijn we uitgekomen op “Parting Song For The Torn Sky”, de debuutsingle uit 2006 waarvan slechts 500 exemplaren ooit het levenslicht hebben gezien. Deze epische brok neo-psychedelica, die overigens niet zou hebben misstaan op de eerste platen van Monster Magnet, was in zowat alle betekenissen van het woord een brutale afsluiter van de avond.
Nothing is real? Toch wel, nadat we onszelf even in de arm hebben geknepen blijkt de herinnering aan deze maandagavond levensecht. On stage lijken de uiterst gretige Crystal Antlers een muzikaal evenwicht te hebben gevonden tussen de sturm und drang uit de begindagen en hun huidige meer geraffineerde aanpak. Niet dat we de verzamelde muziekrecensenten elkaar zagen verdringen in De Kreun, maar wat ons betreft staat de poort naar de bredere erkenning wagenwijd open.
Eerder op de avond mochten The Glücks als opwarmer komen bewijzen waarom ze de laureaten van Westtalent 2013 zijn geworden. Het piepjonge Oostendse duo ging wel erg nadrukkelijk rondneuzen in de back catalogue van The Cramps, Dead Moon en The White Stripes, maar compenseerde dit gebrek aan een eigen muzikaal smoel ruimschoots met een gezonde portie Westvlaamse branie en een energieke stage performance.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-glucks-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crystal-antlers-24-02-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Sinds een paar jaar wordt door de ‘BBC The Sound Of…’ gehouden, een poll bij critici en belangrijke figuren in de muziekindustrie met als doel de meest veelbelovende acts in de schijnwerpers te zetten. Onder de laureaten zitten onder meer Ellie Goulding, Jessie J en Adele. Om maar te zeggen: geen kleine eer dus dat in 2013 de prijs in de schoot van zusjes Este, Danielle en Alana Haim viel.
Haim is een pop rock band uit Californië die pas sinds 2010 echt toegewijd aan hun muziek werkt maar op korte tijd van een groot succes kon genieten. Niet onverdiend, want de zussen slagen erin om in een door elektronisch gedomineerde muziek business eerlijke rock muziek populair te maken.
Opener van dienst op maandag was Sway Clarke II, een Canadese singer-songwriter die vanuit Berlijn de wereld wil veroveren. Hij heeft in elk geval al een goede basis: intelligente teksten en behoorlijk charisma. Nu al geloofd worden als ‘R'n'B's next big Internet stud’ is niet mis; met nog een beetje meer polish komt hij er vast wel.
Wat Haim betreft: de AB was volledig uitverkocht en had er duidelijk zin in. Toch was er jammer genoeg nooit die ontploffing die een concert van 'erg goed' naar 'fantastisch' katapulteert. Maar laten we niet al te luid klagen: Haim zette een zeer goed concert neer met uitstekende vocals, geen greintje verlegenheid om met het publiek te communiceren en een bewonderenswaardige controle over hun instrumenten. Het gebeurt niet vaak dat je een dame de ene na de andere gitaarsolo uit haar mouw ziet schudden alsof het niks is. Petje af, Danielle!
Openen deed de band met de bekende single “Falling”. Van daar kozen ze nummers uit hun (overigens uitstekende) album, ‘Days Are Gone’. De titelsong moesten we missen, maar de gespeelde nummers (o.m. “Honey & I”, “My Song 5” en “Go Slow”) maakten dat ruimschoots goed. Een schitterende cover van Fleetwood Mac's “Oh Well” was één van de hoogtepunten van de set. De jongste zus (Baby Haim, naar eigen zeggen) blonk uit in de encore tijdens “Running If You Call My Name”, en toen moest “The Wire” zelfs nog komen.
Al bij al zeker voor herhaling vatbaar, vooral omdat de dames steeds beter zullen worden en uit een steeds grotere back-catalogue zullen kunnen graaien. We kijken er alvast naar uit om Haim in de late namiddagzon (opnieuw) een relaxte set te zien spelen op één van de zomer festivals!
Setlist: Falling - If I Could Change Your Mind – Oh Well (Fleetwood Mac cover) - Honey & I - My Song 5 - Go Slow - Don't Save Me – Forever
Encore: Running If You Call My Name – The Wire – Let Me Go
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
