Unik Ubik - Father Murphy: Dansbare Jazz en tribal offers
Vanavond mag België opwarmen voor Italië en dat in Frankrijk. Blij dat die euro-zone nog tezamen is, want dat maakt het allemaal wat eenvoudiger.
Unik Ubik zag ik vorig jaar al aan het werk op Dour. Toen moesten ze het op een ontiegelijk vroeg uur toen. Dan zullen ze vandaag toch wat langer hebben kunnen slapen. Belgen dus, maar die in Vlaanderen (toch nog altijd een deel van België dacht ik) schandalig over het hoofd worden gezien. Met de Week van Eigen Kweek op StuBru heden ten dage mag je al eens wat meer verwachten. Ze zullen wel niet gedraaid worden. Unik Ubik is een unieke mengeling aan genres: (post-)rock, mathrock, jazz, oosterse melodieën,... Ondanks dat de nummers alle kanten uitschieten blijven ze als één geheel klinken. Dat op zich is al vrij uniek. De jazzy invloeden worden vooral verzorgd door de saxofoonspeler (het Belgisch instrument bij uitstek). Het geheel is heel dansbaar en draagt een ongelofelijke schwung in zich. De mimiek en de bewegingen van de zanger/gitarist is het perfecte toetje en al een show op zich. Zeer sterke prestatie dus van deze brij onbekende Belgen. En zeker meer dan waard om eens te gaan bekijken.
Father Murphy speelde recent nog op het fantastische Sonic City festival in Kortrijk. Toen had ik ze jammer genoeg over het hoofd gezien. Een herkansing dus vandaag, want toen waren ze naar het schijnt heel sterk. En dat bevestigen ze vanavond zonder problemen. Het verschil met de olijke Belgen kan bijna niet groter. Hier geen vrolijke dansbare muziek.
Father Murphy heeft hun naam niet gestolen, want ze bieden een (bijna-)religieuze ervaring aan. Met 2 (1 man en 1 vrouw) slagen ze erin om een het hele publiek in trance en naar hogere sferen te brengen.
Hoe doen ze dat? Door op de achtergrond een constant, monotoon basgeluid te produceren. Deze draagt doorheen het hele optreden alles wat er op het podium gebeurt. En er gebeurt veel op het podium ondanks dat ze maar met 2 zijn. Gitaar, keyboards, zang, keelgeluiden, belletjes, cimbaaltjes, elektronica,… Alles wordt uit de kast gehaald om het rituele boven te halen.
In het katholieke Italië zal dit wel een schok teweeg brengen, maar ook hier in Frankrijk. Het optreden beklijft en doet je wegdrijven naar hogere sferen. Dikwijls wordt je brutaal terug getrokken door de bedrijvigheid op het podium. Geen moment doemt er verveling op, enkel vervoering. Father Murphy is een muzikale ervaring die iedereen eens moet meegemaakt hebben. Ook al denk ik dat niet iedereen er even veel zal van kunnen genieten.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Ieperfest (wintereditie) 2014
JOC Perron
Ieper
Zaterdag 1 maart zakte ik met nog heel wat mensen af naar Ieper om wat oorlog te gaan voeren in het JOC. Inderdaad het was terug Ieperfest Winter. Alhoewel de reis er naartoe niet zonder kleerscheuren verliep (bedankt NMBS) en ik zowat ieder monument in de Westhoek heb gezien bij het naar Ieper gaan, raakte ik toch nog net op tijd binnen om alle bands te kunnen zien.
Opener vandaag was de Oostendse hardcore punk band DRS ( voluit Dr. Schnabbel). Openen op dit uur is nooit een makkelijke taak, het publiek moet nog toestromen, het aanwezige publiek is nog niet echt opgewarmd en het actieve publiek bestaat waarschijnlijk uit leden van je eigenste fanclub. Op zich is dit al niet leuk en al helemaal niet als je het soort band bent die het gewend is om de boel af te breken in een propvol zweterig jeugdhuis of café. DRS deed erg hun best en alhoewel de muziek niet echt origineel te noemen was, was het wel leuk. Het publiek bleef echter onaangeroerd en het was er dus akelig rustig.
Hetzelfde lot was het Amerikaanse Centuries beschoren. Alhoewel ze een verschroeiende mix van donkere Crust, D-beat en wat sludge brachten stond er hier ook nauwelijks een kat geboeid naar te kijken. Je weet wat ze zeggen ‘onbekend maakt onbemind’ en deze vlieger ging wel zeker op voor Centuries die van mij gerust wat hoger op de affiche mochten. De jongens zetten een kanjer van een show neer en alhoewel dit niet de soort muziek was waarop je volledig wild gaat mocht er toch wat meer reactie uit het publiek gekomen zijn want deze jongens verdienden het vast en zeker. Ik ga toch mijn best doen om ze in de toekomst nog eens te bekijken.
Bij de Kortrijkse H8000 hardcore van Headshot begon het volk toch al wat aan te dikken. Ikzelf meende me te herinneren dat ik de jongens best wel kon smaken op album maar dat er verder niet veel interessants aan was. Ook live was dit zo, de muziek was verdienstelijk maar na 2 nummers had je het allemaal een beetje gehoord. Ook de intensiteit in het publiek dat je anders steevast met een hardcore show associeert ontbrak alhoewel er toch een paar enkelingen zich aan een dansje waagden. Op zo een moment dan afkomen met een hardcore anthem als “Hardcore My Game” komt dan ook volledig niet over als het publiek niet meedoet. Wel pluspunten voor de Spineless cover want die was zeer goed uitgevoerd.
Ook het Finse Wasted die meer dan degelijke punk bracht werd een beetje genekt door de zwakke (edoch ondertussen grotere) publieksrespons. Zelfs was ik niet vertrouwd met het materiaal van deze band maar de punk die doorspekt was met invloeden van bands zoals Black Flag was zeker niet slecht. Je zag ook dat de jongens plezier hadden op het podium en hun hart in de muziek legden. Na een tijdje had je het echter toch wel gehoord en dreigde het wat langdradig te worden maar dat viel al bij al nog goed mee.
Ook met het materiaal van het Duitse Settle the Score was ik niet vertrouwd. In dit geval had ik dit liever ook zo gehouden want deze band krijgt van mij de prijs van saaiste band van deze editie (alsook de slechtste). Goed, van een hardcore band in deze stijl weet je al dat je niet echt veel origineels moet verwachten maar als je volledige repertoire enkel bestaat uit een herhaling van dezelfde dertien-in-een-dozijn riffs waar dan een kerel met een irritante ( dit is nog zacht uitgedrukt) stem een soort van hoge toontjes boven zit te smijten mag je je toch al eens serieus afvragen waarom deze band überhaupt fans heeft. Ok, allemaal slecht was het nu ook weer niet. Ik meen me één of twee goeie riffs te herinneren maar hiernaast was het huilen met de pet op. Ik vraag mij serieus af als die gasten nooit tijdens repetities doorhebben dat het nergens op slaat…
Om de vieze smaak van de vorige band weg te wassen was het nu tijd voor het geweldige Oathbreaker. Alhoewel ik deze band al enkele keren heb mogen aanschouwen blijft het toch fijn om ze aan het werk te zien. Hun liveshows zijn altijd fantastisch, ook deze keer was dit niet anders alhoewel het begin van de set geteisterd werd door een afschuwelijk geluid. Tegen het midden van de set werd dit gelukkig recht getrokken en maar goed ook. Op die manier kreeg Oathbreaker het geluid dat het verdiende en ze gebruikten dit ook god om een fantastische set neer te zetten. Al veel te snel was het voorbij en lieten ze mij op mijn honger zitten. Ondertussen was de zaal al heel wat voller gelopen en kregen ze de grootste publieksrespons tot nu toe.
Eerlijk gezegd had ik verwacht dat dit de kutband van de editie ging worden (dit was voordat ik Settle the Score aan het werk hoorde) en ging ik ook met zeer lage verwachtingen naar Nasty gaan kijken. De muziek is niet echt boeiend te noemen en met maar één semi-interessant album ( ‘Agression’) twijfelde ik even of ik deze band gewoon niet over zou slaan. Gelukkig deed ik dit niet want ze hebben mij enorm verrast. Goed, de muziek werd er niet beter op en veel nummers herkende ik niet maar de sfeer zat er echt in. Als ik er dan bij vertel dat Nasty zich voorneemt om de agressiefste band ter wereld te zijn kan je je al iets voorstellen. Frontman Matthi liet het publiek uit zijn hand eten en het ging hard. Zeer hard. Als je dan op een gegeven moment een kerel onder het bloed ziet afgevoerd worden weet je genoeg.
Na al die boze meneren muziek is het is tijd voor wat blij(ere) meneren muziek. Deze werd gebracht door A Wilhelm Scream. Ook bij deze band had ik oorspronkelijk niet echt bijster hoge verwachtingen maar deze verpulverden als sneeuw voor de zon vanaf de eerste noten werden ingezet. Alhoewel het publiek een stuk minder talrijk was dan bij Nasty lieten deze heren dit niet aan hun hart komen en speelden ze zich letterlijk in het zweet. Gedurende de gehele set was er geen enkel zwak moment te bekennen en de heren leken er ook plezier in te hebben (ondanks hun kater). De melodische hardcore punk van deze heren kan je nog het best beschrijven als een snellere, hardere ( en betere) versie van A Day To Remember en die werd vlekkeloos gespeeld. Die mogen zeker nog eens terugkomen.
Na een hoop afzeggingen mocht uiteindelijk het Nederlandse No Turning Back deze positie innemen om voor een laatste keer deze avond het volk te bestoken met eerder op de oude school gestoelde hardcore. Ik had deze band nog nooit eerder gezien en er werd mij een vurige show beloofd. Die heb ik eigenlijk niet gekregen. Pas op de show was niet slecht, zeker niet, maar bijzonder kon je het ook niet noemen. Het was eerder wat doorsnee en niet echt memorabel. Nochtans was er best wel wat publieksinteractie en speelden deze jongens ook de pannen van het dak. Deze energie sloeg echter niet op mij over. Jammer.
Wie bij de vorige band ‘de laatste keer’ zag staan en dacht “ Maar Yentl, er waren nog twee bands, waar heb je het over?” moet ik het volgende vertellen. Ik had het over de laatste hardcore band van de avond, nu namen de metaalhoofden het over en hoe… Exhumed mag zich onmiddellijk tot band van de dag kronen want hun show was immers fantastisch. De zaal liep aardig vol, de voorste rijen waren bezet en de pit ontplofte. De bikkelharde death metal met grind invloeden van deze heren werd enorm gesmaakt. Combineer dit met een gestoorde show ( hoe moet ik anders de kerel in dokterspak die met een kettingzaag over het podium liep en nadien de gitarist moest reanimeren noemen) en je hebt een perfect recept. Dit feestje was echter veel te vlug voorbij maar niet getreurd want nu was het tijd voor Toxic Holocaust.
Toxic Holocaust mocht de avond afsluiten en deed dit dan ook in stijl. De crossover thrash metal van deze heren zette de zaal in vuur en vlam en perste het laatste beetje energie uit de aanwezigen. Hoewel ze enorm hun best deden konden ze de show van Exhumed jammer genoeg niet evenaren. De heren deden erg hun best maar het publiek raakte niet meer op hetzelfde niveau zoals bij Exhumed. Begrijpelijk aangezien de fut bij het publiek waarschijnlijk aan het op raken was. Ook werd hun show een beetje verstoord door enkele wel zeer irritante fans die het nodig vonden om tussen de nummers door eventjes het podium op te stormen om foto’s te nemen met Joel Grind waarover de man toch ook wel zelf zijn ongenoegen liet blijken. Vreemd genoeg speelde Toxic Holocaust wel minder lang dan Exhumed alhoewel ze de headliner waren wat toch wel een beetje spijtig was.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ieperfest-winter-2014/
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Genet Records)
Het werd een hele mooie zondagavond, daar in de 4AD … Het begon al niet onaardig met de Gentse Reena Riot ofte Naomi Sijmons, dochter van wijlen Fons, bassist bij The Scabs na het vertrek van Berre Bergen naar De Kreuners. Voor het eerst opgemerkt tijdens een Radio 1-sessie van, jawel, The Scabs, haalde daarna in 2012 de finale van Humo's Rock Rally en kwam nu een nieuwe EP, die ze heeft ingeblikt met Mauro als producer, voorstellen.
Reena Riot bleek een zelfverzekerde en charmante verschijning op het podium, die over een paar geweldige en bijzonder wendbare stembanden beschikte. Een enkele keer klonk ze wat schril maar toch was het die stem die terecht voortdurend alle aandacht opeiste. Het was dan ook jammer dat die superbe stem omkaderd werd door muziek die veel te dicht bij de mainstream aanschurkte.
Naomi is opgegroeid tussen de platen van haar ouders (Muddy Waters, John Lee Hooker, Bob Marley,...) en die invloeden zouden te horen zijn in haar songs las ik ergens maar in Diksmuide was daar alvast niets van te merken. Toen ze haar gitaar inruilde voor de piano klonk het toch wat meer geïnspireerd maar meestal vond ik de groep (gitaar,bas,drums) veel te braaf, wat met een naam als Reena Riot toch wel anders had gemogen.
Nadat haar volledige tour vorig jaar nog gecancelled werd wegens gebrek aan voldoende belangstelling stond ze nu dus toch in de 4AD. Verre van uitverkocht maar toch had een behoorlijk aantal fijnproevers de weg naar deze club gevonden. Thalia Zedek lijkt al een eeuwigheid bezig : eerst in groepjes met namen als Dangerous Birds, Live Skull of Uzi, later in het gerenommeerde Come, waarmee ze een zekere cultstatus verwierf, en sinds 2001 solo. Of toch weer niet want sinds de plaat ‘Liars and prayers’ uit 2008 opereert ze onder de naam Thalia Zedek Band. Een logische beslissing want het was wel degelijk een groep die we aan het werk zagen.
Had ik bij een paar vorige concerten van haar nog het gevoel van "ok, sterk, maar zat er net niet iets meer in?" dan was het dit keer vanaf de eerste noten er pal op en werden we bij ons nekvel gegrepen om niet meer gelost te worden. De groep, die duidelijk op het toppunt van haar kunnen speelde, creëerde een spanningsboog vol onmetelijke schoonheid die niet meer doorbroken werd. Zelfs niet door een bassist die letterlijk naast zijn schoenen stond en duidelijk wat te veel lokale streekbieren had geproefd. Gelukkig had zijn basspel daar niet onder te lijden want dat ware zonde geweest.
Thalia Zedek kent blijkbaar een creatieve opstoot want na de schitterende plaat ‘Via’ van vorig jaar is er reeds een nieuwe EP, ‘Six’, terwijl ze vorig jaar ook nog een reünietour had met Come. Het waren gunstige voortekens die bewaarheid werden op het podium waar la Zedek in bloedvorm verkeerde. Haar unieke, getormenteerde stem joeg voortdurend koude rillingen over mijn rug terwijl ze ook op gitaar meer dan haar mannetje stond. Hetgeen ze tegenwoordig brengt staat eigenlijk niet zo heel ver verwijderd van haar Come-werk alleen klinkt het nu iets minder hard en vooral veel rijker. Dat laatste komt uiteraard door die twee andere protagonisten in de band die mede verantwoordelijk zijn voor die intense, melancholieke sound. Op viola : David Michael Curry (o.a. Willard Grant Conspiracy) en pianist Mel Lederman (Victory At Sea), beiden zeer bescheiden maar uitermate groots bezig. Rest me nog Winston Braman (bas) en nieuwkomer Jonathan Ulman (drums) te vermelden. Ik hoorde enkel hoogtepunten, de set kende echt geen enkele dip en toch vond ik één song er net iets uit springen : "Want you to know" dat een waarlijk bloedstollende uitvoering mee kreeg.
Na zowat anderhalf uur volgde na aandringen van een niet aflatende fan een derde bisnummer: Leonard Cohen's "Dance me to the end of love". Misschien wel het minste moment van de avond waarmee ik hier geen afbreuk wil doen aan die song. Nee, aan haar eigen nummers viel deze avond gewoon niet te tippen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thalia-zedek-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/reena-riot-02-03-2014/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Ze zijn op één hand te tellen, succesvolle bands die na de exit van hun frontman weinig of geen van hun artistieke pluimen verliezen. Het overkwam het uit Denton, Texas afkomstige psychedelische softrock gezelschap Midlake toen zanger Tim Smith midden in de opnames van een nieuwe plaat de groep verliet wegens ‘muzikale meningsverschillen’. Aan opvolgers voor Smith was er allerminst gebrek, om op de loonlijst van een groep als Midlake te staan moet nagenoeg elk bandlid immers een aardig stukje close harmony kunnen zingen. Uiteindelijk zette gitarist van het eerste uur Eric Pulido de stap richting spotlight, en verscheen eind vorig jaar met ‘Antiphon’ na drie jaar nog eens een vers Midlake album.
België en Midlake, het blijken de afgelopen maanden twee handen op één buik. Nadat vorige zomer de Club tent op Pukkelpop en eind oktober ook de Botanique zonder slag of stoot werden ingenomen was vanavond de AB aan de beurt, én staan de Texanen straks ook nog eens te blinken op de derde dag van Rock Werchter. Een groep zou er voor minder stadionallures beginnen van krijgen, wat zich bij aanvang van de set vertaalde in een overdosis decibels die ons onverwacht naar de oordopjes deed grijpen. Ergens wel doodzonde, want zo verdwenen de subtiliteiten die vakkundig zijn verstopt in nieuwe nummers als “Ages”, “Antiphon” en “Provider” als sneeuw voor de zon.
De zeskoppige band leek zich van geen kwaad bewust en musiceerde onder de hoede van nieuwbakken frontman Pulido erg geconcentreerd. Vanaf het grotendeels akoustische “Rulers, Ruling All Things” werd het volume wat teruggeschroefd en kreeg de groep meer grip op zijn muzikale mystiek. Zo kreeg het nieuwe bandlid Jesse Chandler zowel letterlijk als figuurlijk nu en dan de spot op zich gericht tijdens zijn middeleeuws aandoende dwarsfluitintermezzo’s, en gingen de stemmen van alle bandleden minus de drummer steeds beter ‘blenden’ tot een meesterlijke harmonie. Een eerste hoogtepunt zat er dus weldra aan te komen, en wat ons betreft ging een meeslepend “We Gathered In Spring” uit het doorbraakalbum ‘The Trials Of Van Occupanther’ (’06 ) met die eer lopen.
Grossierde Midlake op het vorige album ‘The Courage Of Others’ uit 2010 nog duidelijk in 70ies folkrock, dan lijken Pulido & co op hun nieuwste worp wat voorzichtige uitstapjes richting progpop te maken. In het erg knappe instrumentale “Vale” herkenden we om beurten flarden vroege Pink Floyd en Pavlov’s Dog, terwijl in het atmosferische “Corruption” The Alan Parsons Project nooit veraf bleek. De Texanen schakelden daarna moeiteloos over naar hun meer radiovriendelijke nummers waaronder de evergreen “Roscoe” en de op een repetitieve krautrock drijvende nieuwe single “The Old And The Young”.
Dat het recept van Midlake ook zonder enige vorm van muzikaal ballast moeiteloos overeind blijft bewezen de Texanen met verve tijdens de eerste encore. Je kon werkelijk iemand aan zijn bier horen slurpen tijdens een meesterlijke unplugged versie van “Antiphon”, een kampvuurmoment waarbij Pulido en drie van zijn maats dicht tegen elkaar gingen aanleunen en hun close harmony bangelijk perfect tot in de nok van de goedgevulde AB weerklonk.
Met het intimistische “Provider Reprise” en de symbolische afsluiter “Head Home” stuurde de groep alweer een tevreden Belgisch publiek huiswaarts. Als generale repetitie voor Rock Werchter kon dit dus wel tellen. Wedden dat de zusjes Haim die dag vol afgunst vanuit de backstage zullen meegluren?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het gaat goed met de Britse muziek, zeker als we de toevloed van getalenteerde nieuwe acts bekijken. Denk maar aan George Ezra, Tom Odell, Sam Smith en, jawel hoor, London Grammar.
Het drietal heeft er een bewogen aantal maanden op zitten, met een carrière die in 2013 plots in een stroomversnelling raakte. Slechts een klein jaar geleden speelden ze voor een publiek van enkele honderden mensen; nu is dat al snel enkele duizenden. In januari tourden ze nog 'down under' in Australië, vorige maand in Engeland en op zondag lieten ze zich in Brussel van hun beste (hoewel jammerlijk korte) kant zien.
Een uitverkochte Orangerie keek reikhalzend uit naar de hoofd act, maar wist zich toch goed te vermaken met de opener Bipolar Sunshine. Een vrolijke band met aanstekelijke tunes die we zeker in de toekomst op de radio zouden willen horen. Mogen we zelf de readymade single "Rivers" voorstellen?
Hoofd act London Grammar liet jammer genoeg een tijdje op zich wachten, maar toen ze uiteindelijk toch op het podium stonden was het concert zoals iedereen het verwacht had: uitstekend. Een stem als een bel heeft ze, die Hannah Reid, en ze kan er uitzonderlijk effectief gebruik van maken.
De set was wat kort, slechts een goede 45 minuten, maar uit de context konden we afleiden dat het niet uit vrije wil was. Toen Hannah halverwege de set het podium even verliet om haar stem te gaan 'steamen' (of zo hebben wij het toch verstaan), kon je eigenlijk al weten hoe laat het was. Toch was het concert zeker de moeite waard want wanneer ze zong vielen alle puzzelstukken op hun plaats en slaagde de band er haast in om het publiek te hypnotiseren met de galmende muziek en die kristalheldere stem.
Bekende en onbekende nummers wisselden elkaar af doorheen de avond: "Darling Are You Gonna Leave Me" en "Interlude" vallen in de tweede categorie, terwijl oude gekenden "Strong" en "Wasting My Young Years" door het publiek enthousiast onthaald werden. Grote afwezige van de avond was "Nightcall", de Kavinsky cover die de laatste maanden hoog scoorde.
Ondanks het late begin en vervroegde einde zeker de moeite waard. Beste London Grammar: veel beterschap en kom snel terug! Beste lezer: indien je nog een opening vindt op je Rock Werchter schema deze zomer, London Grammar speelt op donderdag. Allen daarheen!
Setlist: Hey Now – Darling Are You Gonna Leave Me – Interlude – Shyer – Strong – Flickers – Sights – Stay Awake – Wasting My Young Years.
Encore: Metal & Dust
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/london-grammar-02-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Er valt geen eenduidig etnisch profiel te schetsen van Young Fathers. Met roots tot in Liberia en Nigeria zou je de uitvalsbasis van dit multiculturele gezelschap eerder in de grimmige achterbuurten van Brooklyn dan in de gezapige hoofdstad van Schotland situeren. Een muzikale stijl afbakenen is nog problematischer.
Hiphop komt best in aanmerking, maar dan wel alleen indien alle hedendaagse clichés uit dit genre vakkundig weggemoffeld en vervangen worden door de withete furie van grondleggers als Public Enemy en Bad Brains. Laat je ook niet misleiden door ‘Dead’, de titel van de debuutplaat. Een dode boel is het zeker niet en de recensies van de plaat zijn wereldwijd lovend. In een goed gevulde Club was Young Fathers live al even indrukwekkend.
De flow tussen de 3 rappers Kayus Bankole, Graham Hastings en Alloysious Massaquoi zat op elk nummer perfect en met opzwepende beats en drums in de rug werden vocale en fysieke acrobatieën van hoogstaand niveau geleverd voor een verbijsterd publiek.
Er werd vaak hard geblaft (“Get Up”, “No Way”, “Daedline”) maar af en toe ook mierzoet gezongen, zoals op de single “I Heard” die op dezelfde etherische R&B dynamiek van Frank Ocean dreef.
Al schemerde op hun beste nummer (“The Guide”) duidelijk de lome, rusteloze invloed door van de jonge Massive Attack, de periode toen Daddy G en 3D nog samen de lakens uitdeelden.
Tussen ieder nummers door staarde Young Fathers met verwilderde blik het publiek in. Alsof ze zich telkens eventjes moesten opladen vooraleer zich opnieuw volledig te smijten. Wellicht waren ze daarom te uitgeput om nog een bisnummer te brengen. Meteen het enige minpuntje van een sensationeel concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brihang-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/young-fathers-2-3-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
AB-Bota 2014 @Bota – dag twee - Interessante rock uit Vlaanderen …
AB-Bota 2014
AB–Bota is al een pak jaren bezig en de formule is nog steeds even aantrekkelijk en boeiend. De krachten van beide organisaties worden gebundeld : de ene dag (vrijdag 28 februari) krijgen een reeks bands van over de taalgrens een kans, Robbing Millions, Vismets, The Feather, King Dalton en Yuko in de AB; op de tweede dag ( zaterdag 1 maart 2014) schijnen de spots over een handvol interessante bands uit Vlaanderen . Vanavond checkten we Hitsville drunks, Nicolas Michaux, Mintzkov en The Sore Losers …
De indietronica van de eerste band Billions of comrades moesten we aan ons laten voorbijgaan, gezien zij om 19h al aan de slag waren.
Iets later , ook nog erg vroeg hadden we één van Mauro’s nieuwe projecten Hitsville drunks. Artistieke duizendpoot Mauro heeft hier één van z’n meest lichtvoetige en toegankelijke projecten van z’n Mauroworld uit , wat het nauwst leunt aan Evil superstars en Mauro & The Grooms, en hem toont van z’n meest melodieuze kant. Naast het dEUS werk botviert hij maar al te graag z’n creativiteit in obscure , donkere en experimentele acties.
Dit voorjaar komen we uit bij Gruppo di Pawlowski , waarbij hij beroep deed op Steve Albini, en de heerlijke retropop van Hitsville drunks . De plaat ‘Sincerely Avarage’ is net uit en hij is hier samen met gitarist Sjoerd Bruil (Sukilove, Dez Mona), bassist Jan Wygers (Creature With The Atom Brain) en drummer Herman Houbrechts (o.m. vroegere Dead Man Ray).
We kregen een 45 minuten lang catchy spannende , broeierige , meeslepende poprock, indringend, intens doorleefd, en gedragen door z’n lichthese , gruizige stem , die nergens boven de schreef ging . Jawel , de kunst van z’n popschrijven kwam hier volledig tot z’n recht, waarbij de instrumenten wat ademruimte kregen . Op ongedwongen, speelse , ontspannende wijze speelden ze boeiend materiaal , die aan de vingers bleef kleven, als “Don’t tell her”, “Clean adult fun”, “Calm love”, “Sandy coast” en “I was never there” . Ook covers van o.m. Nick Lowe’s “Cracking up” werden ergens in de set gezwierd . Hij trakteerde ons op een overtuigend puike finale van “Distant life” en “Elsewhere” als we er de list op nahouden . Deze Hitsville drunks klinkt beduidend goed en leuk. Mauro is een muzikale Ti-Ta tovenaar die ons steeds opnieuw weet te beklijven . Sterk!
Tussen de drie bands zagen we één van de Franstalige vrienden Nicolas Michaux. Frans/Engelstalig materiaal dat meeslepend , intens gevoelig klonk en niet vies is van een electrobeat. Een muzikale veelvraat is hij wel , een ‘découverte’ voor de Franstalige aanwezigheid en die graag onze Vlaamse vrienden omarmde.
Het Antwerpse Mintzkov koesteren we door de jaren . De ex Humo Rock Rally winnaars brachten vorig jaar al hun vierde cd uit ‘Sky hits ground’. Terecht krijgen ze heel wat lof toebedeeld, maar een serieuze doorbraak bleef totnutoe uit : Ze spelen een reeks melodieus weerbarstige songs die rauw, subtiel uitgewerkt zijn , en strak, sfeervol, opwindend als gevoelig klinken. We houden van die aanpak die voldoende afwisseling biedt van springerige, slepende als innemende broeierige ritmes en kleurrijke groovende keys , samen met de overtuigend fraaie vocale harmonieën van gitarist Philip Bosschaerts en bassiste Lies Lorquet. Die dromerige pop met weerhaken palmt ons gaandeweg de set in , die een naar een schitterende climax ging , van het sfeervolle “Mimosa” naar de broeierige stekelige dynamiek van “The state we’re in” , “Returns & smile” en de uiterst originele versie van Stromae’s “Wonderful/ Formidable” , waarbij het Frans en het Engels elkaar gedegen kruisten. Oudjes als “Opening fire” en “Ruby red” hebben nog steeds die opbouwende diepe , zalvende basstunes en stuwende drums.
Tussenin toonden ze nog maar eens aan met “Author of the play”, “Word of mouth”, “Slow motion , full ahead” en “Old words“ dat ze een eigen identiteit hebben ontwikkeld, die definitief dat dEUS lint doorknipte .
Opnieuw hadden we hier een sterk gretig , gemotiveerde band die degelijk doordacht en emotievol hun materiaal brengt!
Even sterk waren we onder de indruk van The Sore Losers , ook al een gretig spelend jong kwartet , die vier jaar terug tweede eindigden in de Humo’s Rock Rally . Deze vier jonge, gewone gasten houden van een ruig , rauw, vettig randje in hun rock’n’roll en komen ideaal tot hun recht in een zweterige, bloedhete Rotonde , waar ze eigenlijk liefst van al spelen . Deze mannen verwerken maar al te graag de retro van Led Zeppelin , The Who , Rolling Stones en maken de link naar een Black Keys , QOSA , Sheila Divine (Dear Leader), en Jack White .
Een potige, vurige, dampende ; smachtende, verschroeiende set noteerden we , waarbij maar af en toe eens het gaspedaal wordt afgeremd , als op “Blue shoes” en “Gold in them hills”. Straf spul leverden ze al meteen af met “Don’t know nothing” , “Working overtime” en “Your smile” .
De vier zijn een geoliede machine , waarbij leadgitarist Cedric Maes sterk soleert, af en toe een tandje bijsteekt en het publiek hierbij opzweept; Jan Straetemans zweeft sober en elegant over de nummers . Verdere zijn er die diepe basstunes en de strakke , hitsende drums die het materiaal uitermate boeiend en spannend houden . Muzikale kopstoten dienen ze toe! Ze worden telkens sterk onthaald en de temperatuur stijgt zelfs nog beetje in de nokvolle Rotonde met een “Girl’s gonna break it” , “Silver seas”, “Juvenile heart attack” en “Beyond repair” , niet voor niks de reeks overtuigende singles.
The Sore Losers zijn een straf bandje mensen , hun tweede plaat ‘Roslyn’ is net uit; twijfel niet: aankopen die plaat!
Onze eigen kweekvijver mogen we gerust koesteren. Vanavond hadden we straffe bands en een geslaagd AB-Bota ! Cheers!
Organisatie: Botanique – Ancienne Belgique, Brussel
Deze avond worden vergezeld door BirdPen in Brussel … Niet direct een band die hoge ogen gooit bij het grootste deel van Vlaanderen. Maar als je weet dat de frontman van Archive ook hier de plak zwaait, dan doet het misschien al wat meer een belletje rinkelen. In Frankrijk, Wallonie, Duitsland en ander plaatsen in Europe zijn ze al een grote naam. In Vlaanderen wil dat om één of andere reden niet lukken. Waarom is mij nog altijd een raadsel.
Maar Birdpen nu. Hun naam is een samenvoeging van David Penney (zanger, gitarist) en Mike Bird (gitarist). Zij zijn de vaste waarden en de spilfiguren in de band. Ze worden live aangevuld door een bassist en een drummer. Waar het bij BirdPen vooral om draait is de prachtige stem van David. Dat hij kan zingen wisten we al, maar hier heeft hij het rijk voor zich alleen. Het is een stem die zich perfect leent tot bombast. En dat hebben ze maar al te goed door. Veel subtiliteit komt er niet aan te pas. Slechts bij één nummer (“Sorrow”) gaat het tempo echt naar beneden en krijgt de piano de bovenhand. Een prachtig, emotievol nummer dat heel de zaal beroert.
Maar waar het vooral om draait is dat de muziek vol, luid en bombastisch mag en moet klinken. Voor de ene is het misschien wat te veel, voor de ander kan het niet genoeg zijn. Voor mij kan het geen kwaad. Laat het maar eens goed daveren en kletteren. Het moet niet altijd braaf en rustig zijn. Misschien op tijd en stond toch even wat gas terug nemen en wat meer subtiliteit aanbrengen. Op die manier zullen ze nog meer volk trekken.
Want deze avond was de Witloofbar te klein, aangezien ze het bodje”complet” mochten boven halen. De meeste kwamen misschien voor de naam Archive, maar ze zullen terugkeren voor BirdPen.
Organisatie: Botanique, Brussel
U kent Heather Nova? De zangeres uit Bermuda had 'mainstream' succes in de jaren '90, dankzij hits als "Walk This World" en "Island". Tijdens haar carrière bleek ze nooit in de verleiding van het 'star system' en ze verkoos het gezinsleven met haar man en haar zoontje. Vandaag, na acht studio albums, geniet zij van een zeer trouwe 'following' van meer en meer fans. Tijdens haar Europese tour, gaf zij ons een interview in Leuven, kort vóór het concert in het Depot …
"Ik werd beïnvloed door 'sing/songwriters' in het algemeen. Door artiesten die liedjes schrijven met hun hart en hun eigen ervaringen." U ziet het: Heather Nova past helemaal niet in het 'hype' perspectief. Zij is een zangeres binnen de grote Angelsaksische traditie van bijvoorbeeld Joni Mitchell. "Ja, ik was beïnvloed door haar toen ik jong was." Of van Leonard Cohen, voor wie ze een oprechte bewondering koestert." Ik hield ook van Patti Smith... En Suzanne Vega! Ik was trouwens onlangs met Suzanne in Hamburg. Ik stuurde haar tweets maar we speelden op hetzelfde moment, dus hebben we elkaar niet kunnen ontmoeten...”
Tijdens deze tour speelt Heather Nova akoestische versies van nummers uit haar volledige repertoire. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts Arnulf Lindner en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, maar ook een aantal elektronische effecten. Voor de sfeerbepaling wisselen we regelmatig van instrumenten.
Het visuele aspect is ook belangrijk, vooral via geprojecteerde animaties van de schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. "Ik heb hem gekend toen ik student was, in Rome. Zijn schilderijen zijn geïnspireerd door microbiologie, door cellen, neuronen en DNA. Ik voel me heel dicht bij hem, we zijn beiden geïnspireerd door de natuur, maar op een verschillende manier." Deze artistieke combinatie werkt inderdaad perfect op het podium.
Het is een lang verhaal tussen Heather Nova en België. Ze gaf op z’n minst dertig concerten in ons land. "Ik herinner me vooral het Marktrock festival in Leuven, op het marktplein. Het uitzicht vanop het podium was indrukwekkend!"
De tour is niet beperkt tot grote steden! Nova brengt ook een bezoek aan steden zoals Borgerhout, Heist-Op-Den-Berg, Beveren, enz..
Heather Nova is afgestapt van eindeloze wereldtournees. "Ik beperk mij tot Europa, en dit sinds de geboorte van mijn zoon, tien jaar terug. Ik wil meer tijd thuis doorbrengen. En ik neem hem mee op de baan; het is een prachtige opleiding voor hem, zo te reizen. Bermuda is mooi, maar er zijn geen musea, heel weinig cultuur dus. Dus, als we op tournee zijn, bezoeken we enorm veel dingen, en het is erg leuk!"
De geboorte van haar zoon heeft natuurlijk een belangrijke invloed gehad op de artistieke inspiratie van Heather Nova. "Dit is een complete verandering. Alles wordt belangrijker, meer aangrijpend. Je moet verder dan je eigen leven denken, je moet je projecteren in de toekomst. Je voelt je meer betrokken met wereldproblemen zoals de opwarming van de aarde, enz , al deze dingen." Een bijzonder cruciaal probleem voor onze bewoners! "Inderdaad! We wonen net boven het niveau van de zeespiegel! Dus proberen we kleine dingen te doen op ons niveau, Bv. ons huis maakt alleen gebruik van zonne-energie."
Nova heeft trouwens een lied gewijd aan de problemen van de klimaatverandering: O.m. "Save A Little Piece of Tomorrow", op haar laatste album. "Normaal hou ik niet van cruciale onderwerpen in mijn liedjes, want het klinkt snel als een preek. Ik heb het onderwerp benaderd vanuit emotioneel oogpunt. Ik dacht aan mijn kleine jongen, die opgroeide in deze idyllische plek en op een dag komen we terug en het huis is onder water...”
Laten we praten over de laatste elpee, ‘300 Days At Sea’, in 2011 verschenen. Na twee meer akoestische albums keert Nova hier terug naar de pop/rock van haar jaren '90. "Ik wilde terug naar het gevoel dat ik had op het niveau van 'Oyster' en 'Siren'. Ze deed trouwens beroep op een deel van het originele team voor deze nieuwe opnames. Dit is dus een 100% pop-rock productie.
" Toont deze terugkeer naar de bron en dat de cirkel op die manier rond is? Nova gaat niet akkoord: "Oh nee! Ik ga door! Nu ben ik al bezig met het volgende!
” En hoe ziet deze volgende eruit? "Ik weet het nog niet. Ik heb veel nummers geschreven, maar ik heb nog geen keuzes gemaakt qua aanpak en qua productie. Maar het zal verschillen van de laatste ... "
http://www.heathernova.com/
Aankomende concerten van de tournee :
26.02.2014 - Gloria - Köln - DE
27.02.2014 - Ter Vesten - Beveren - BE
28.02.2014 - C-Mine - Genk - BE
01.03.2014 - Zwaneberg - Heist op den Berg – BE
03.03.2014 - Theatherhaus 2 - Stuttgart - DE
04.03.2014 - Wilmink Theatre - Enschede - NL
06.03.2014 - Redoutensaal - Erlangen - DE
07.03.2014 - Stadttheater - Konstanz - DE
09.03.2014 - Kofmehl - Solothurn - CH
10.03.2014 - Volkstheater - München - DE
12.03.2014 - Nordportal - Baden - CH
13.03.2014 - Kammgarn - Schaffhausen - CH
14.03.2014 - Schüür - Luzern
15.03.2014 - Mühle Huniken - Rubigen / Bern - CH
17.03.2014 - Union Chapel - London - UK
Interview: V2 Records Belgium
Concert: Het Depot – Leuven
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra
Botanique (Orangerie)
Brussel
Donderdag ontving de Botanique de band Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra . De band , oorspronkelijk uit Montreal, kwam zijn laatste album, uitgebracht vorig jaar, getiteld ,« Fuck off Gel Free We Pour Light on Everything » (wat een titel btw!) presenteren. De band geniet van een uitstekende live-reputatie en het publiek was massaal afgekomen. Er bleef geen plaatsje meer over in de Orangerie!
In het eerste deel vinden we Eric Chenaux, nog een muzikant ondergebracht bij het beroemde label Montreal Constellation. Alleen op het podium, praktiseert hij een experimentele, moeilijk toegankelijke soort folk. De Canadees zal een half uur spelen, dat is ook best goed. Moeilijk om zich te verdiepen in zijn wereld , en de vermoeidheid slaat snel toe bij het publiek.
Rond 21.00 betreed Thee Silver mt.Zion Memorial Orchestra de scène. Zoals gebruikelijk staat de groep opgesteld in een boog. De twee violisten staan zijwaarts op het podium met achter hen, de leider , mede-oprichter en bassist van Godspeed You Black Emperor, Efrim Menuck . De drummer, als laatste in de groep, maakt de boog mooi rond. Vanaf het begin, straalt de groep klasse uit. Met een baard van enkele maanden, neemt Efrim Menuck onmiddellijk het woord, zijn stukken presenterend. De charismatische Canadees richt zich zonder micro naar het publiek wat direct de barrière, mocht die er zijn, tussen de band en het publiek doorbrak.
Dus zonder tijd te verspillen, bracht Silver mt.Zion nummers van hun laatste album, te beginnen met "Fuck Off Get Free" welke direct de toon zette! De sound, eenmaal goed afgesteld, klinkt vet , krachtig, en bevestigt dat het laatste album meer rock uitstraalt dan de vorige. Efrim Menuck zingt klagend en is communicatief. De vocale harmonieën zijn perfect. De groep rijgt de nummers van het laatste album aan elkaar. Een enkel nummer uit een ander album, "E.piphany Rambler" zal de analen niet halen. De groep speelde een perfecte set, maar elimineerde de langste stukken, die we wel terugvinden op de cd.
Tijdens de encore werden nog verschillende stukken gespeeld, waaronder« What We loved Was Not Enough ». Meesterlijk geïnterpreteerd en perfect om een goede concert af te sluiten!
Berenger Ameloot - vertaling Gerrit Van De Vijver
Organisatie: Botanique, Brussel
De laatste jaren duiken er heel wat soulzangers op in Engeland die de featuring doen op dubstepnummers die de festival hymnes zijn: denk maar aan Sam Smith, Ella Eyre en ook John Newman die je wellicht kent als de zanger van het extatische “Feel the love” van Rudimental, maar deze 23-jarige Engelse soulzanger schrijft ook zijn eigen nummers op zijn debuut ‘Tribute’, dat in Engeland als zoete broodjes verkoopt. Newman groeide op in North Yorkshire, in het platteland boven Leeds, straatarm nadat zijn alcoholische vader het gezin verliet, en leefde zijn liefde voor soul uit door als DJ op Northern Soulparties te gaan draaien voor bomma’s en bompa’s.
Geen bomma’s en bompa’s vanavond in een uitverkochte AB, maar wel een heel divers publiek gaande van jonge meisjes tot veertigers en vijftigers. Dat publiek zag dat er een blauwe doek voor het podium gespannen was, en toen de lichten uitgingen, werd daar de beeltenis van Newman op geprojecteerd terwijl een robotachtige stem een countdown deed, zodat het wel leek of we naar een spektakel a la Black Eyed Peas gekomen waren. Het doek viel, en Newman en zijn band, die naast de reguliere bezetting van gitaar, drums en keyboard ook twee achtergrondzangeressen meegebracht had, werd luid toegejuicht door de eerste rijen van de zaal en bracht ons de volgende vijf kwartier zowat alle nummers van zijn debuut. Newman paarde zijn zijden soulstem aan kwieke danspasjes, pirouettes en zelfs een moonwalk, wat vooral bij de jonge meisjes vooraan veel respons uitlokte.
Hoewel dit recht uit de Northern Soul traditie kwam, deed het ons toch heel erg aan foute boysbands denken. Terwijl de stem van Newman goed zat, waren we heel wat minder te spreken over zijn band. Niet dat die slecht speelden, maar het niveau van een echte goede soulband , denk bijvoorbeeld aan de bleekscheten die James Bradley begeleiden, werd nooit gehaald. Ook het feit dat de violen en de blazers vanavond uit blik werden opgediend, m.a.w. uit de keyboard kwamen, hielp niet echt.
Na een tijdje begonnen alle nummers ook wat eenvormig te klinken, de zanglijnen hadden wel een goeie melodie, maar de gitaar- en pianolijnen kabbelden maar wat voort, puur ondersteunend, maar niet memorabel.
Er werden ook iets te weinig rustpunten ingebouwd in de nummers, in plaats van neo-soul klonk het soms als hi-energy, alsof je het concert door oortjes van je smartphone beluisterde in plaats van op een goeie stereo.
De singles staken er boven uit, we onthielden “Cheating”, vooral “ Loosing sleep” ,“All I need is you” en het rustige “Out of my head”.
De bisronde was er dan wel weer boenk op, “Love me again” had live heel veel dynamiek en melodie, ook omdat het dichter bij dubstep dan bij soul aanleunde. In plaats van de piano-house break, liet Newman het publiek a-capella meezingen, en dat werkte heel goed.
John Newman heeft nog wat werk aan de winkel, op het niveau van een Adele of een Emilie Sandé staat hij nog niet, maar dat komt er in de toekomst zeker wel uit.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Amenra - Er weeral boenk op!
Amenra
Nijdrop
Opwijk
2014-02-28
Simon Van Extergem
Voor de elfendertigste keer naar Amenra tijdens deze wel eeuwigdurende tour van Amenra in navolging van hun Mass V.
Wat valt er nog te zeggen na zoveel shows? Eigenlijk nog veel te veel. Amenra slaagt er telkens weer in om het onderste uit de kan te halen. Niet alleen bij hunzelf, maar ook bij publiek. De beleving, de emotie, de kracht, maar ook de broosheid. Alles wordt over het publiek gestort. Want Amenra gaat dieper dan alleen maar een muur van geluid en agressie. Wie zich openstelt voor hetgeen hij te horen krijgt merkt dat er heel wat meer gebeurt dan je op het eerste moment zou verwachten.
Amenra grijpt naar de keel van bij het begin en laat je nadien nooit meer los. Niet meer tijdens het optreden, maar ook lang daarna blijft de geladenheid hangen.. De terugweg naar huis is altijd het moment om te ontnuchteren van de roes die Amenra opwekt. Muziek is meer dan alleen maar noten spelen en melodieën zingen en spelen. Het is pure emotie, die blijft zinderen en mensen beroert tot op het bot.
Amenra slaagt daar ook vanavond naar goede gewoonte weer perfect in. De terugweg naar huis belooft weer lang te worden. Maar het alleen zijn omarm ik om even weer alles op de rijtje te zetten.
Amenra is zonder twijfel de beste Belgische band van het moment. Voor degene die ze nog altijd niet gezien hebben: je zal wat verder moeten rijden, want dit was hun laatste optreden in België. De tour zet zich voort over heel Europa, waar ze zonder twijfel ook alle zalen op hun weg zullen kapot spelen en menig harten zullen veroveren.
Support was Family Of Dog , kwintet uit Deinze/Gent die de lijn verder doortrekken naar de hardcore/punkscène … Dit was Hondsdolheid op Kruissneheid !
Neem gerust een kijkje naar de pics van beide bands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/family-of-dog-28-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-28-02-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Op ‘REV’ is The Reverend Horton Heat eindelijk terug in bloedvorm. De band klinkt zoals we die het liefst hebben, gezwind, spits, krachtig, snel, met een hoog fungehalte en gebeten door het rock’n’roll beestje.
Jim Heath’s gitaar knalt als vanouds in spetterende psycho- en rockabillysongs, zijn flitsende solo’s vliegen door de lucht als bij Brian Setzer in betere dagen. Health leeft zich volop uit in sfeervolle snelle intrumentals als “Victory Lap” en “Zombie Dumb”, gaat de punkabilly toer op met “Schizoid”, transformeert zich in een volwaardige jonge Elvis in “My Hat” en doet een gooi naar allerhande snelheidsrecords in “Smell of Gasoline”, “Never gonna stop it” en “Let me teach you how to eat”. De gutsende contrabassen van Jimbo Wallace en roffelende rockabilly-drums van Scott Churilla volgen hem overal met schwung op zijn haastige pad.
Er zit weer volop vaart in The Heat, het was verdomd een tijdje geleden dat het flitsende rock’n’roll combo nog eens zo goed op dreef was. ‘REV’ barst van dynamische up-tempo rockers die wederom met zijn allen gaan over wulpse meiden, blitse auto’s, zombies en de geneugten des levens. Dat is net de reden waarom wij altijd van The Reverend Horton Heat gehouden hebben. Niks nieuws, natuurlijk niet, waarom zouden ze? Gewoon wat extra fixing-gel in die vetkuif en vooruit met de geit!
Scorpion Child grijpt met dit debuut schaamteloos terug naar de hoogdagen van Led Zeppelin en Deep Purple en doet daar enorm zijn voordeel mee. Dit is nog eens een groepje die de goeie ouwe hardrock formule met brio hanteert : gitaren die om de haverklap gierende solo’s en robuuste riffs uitspuwen, een zanger die noten op kathedraalhoogte nastreeft, bonkende drums die geregeld de orde komen verstoren en een gutsend retro keyboard die zich af en toe in de debatten tracht te mengen. Meer retro kan u het zich dezer dagen niet voorstellen, zelfs de groepsfoto’s zien er uit alsof ze veertig jaar geleden zijn gemaakt.
Dit alles uit zich in een stel stevige en potige hard-rocksongs die wel eens moeite hebben om de clichés van het genre te omzeilen, maar die sterk genoeg zijn om er een kanonskogel van een album uit te smeden. Na een paar stomende volbloed rocksongs als “Kings Highway” en “Polygon of Eyes” vinden we natuurlijk ook de obligate rockballads terug, hier heten die dingen “Antioch” en “Red Blood”, maar Scorpion Child weet het slijmbalgehalte daarbij tot een minimum te beperken.
Laat u ook niet misleiden door de Scorpion in de groepsnaam, de band heeft hoegenaamd niks te maken met het Duitse poedelcombo Scorpions wiens geföhnde hardrock nog het best gedijt in hondenkapsalons.
Zoals gezegd staat Scorpion Child op 28/03 in de AB Club, met het hier al eerder vermelde Zweedse langharig tuig van Horisont in het voorprogramma. U heeft nog ongeveer een maand tijd om uw haar te laten groeien.
Nederlands 
Français 
