Een talentvolle sing/songwriter ontdekken we in Wilis Earl Beal . Hij beweegt zich ergens binnen de rootspop , waarin soul , blues en gospel zijn verwerkt . We horen op de tweede plaat een reeks intens broeierige , spannende nummers , doordacht opgebouwd , die rauw en subtiel uitgewerkt zijn .
Hij zit ergens tussen Tom Waits , Daniel Johnston , Cat Power en Bobby Womack in , tekent, schrijft en de songs krijgen zeggingskracht door z’n een fluwelen indringende stem.
Al meteen zijn we met “Wavering lines”, “Coming through” sterk onder de indruk . “Burning brides”, “Disintegrating” laat nog meer emotie toe door de pianotunes en op een song als “Ain’ got no love” worden alle invloeden verwerkt . Puik plaatje dus!
AlunaGeorge draait rond het duo, de bevallige schone Aluna Francis en de elektrotechneut George Reid . In de UK worden ze omschreven als ‘advanced minimalistic polyrhythmic beats as well as bashment, experimental hip-hop, ’90’s R&B and house’. Kwestie van weten!
Vrij vertaald naar ons zorgen ze ervoor dat de r&b , soul en hiphop wat breder kan en mag geïnterpreteerd worden met dubstep, al of niet stevig gekruid van zalvende , prikkelende , zwierige , dansbare soul/electrobeats door de synths, effectsmodules, diepe basses en opzwepende drums. Door het nummer “White noise”, samen met Disclosure kwam AlunaGeorge meteen in de spotlights .
We vinden op de plaat al gauw twee sterkhouders “You know you like it” en “Your drums, your love” . Verder hebben een variatie van sfeervol , sensueel ‘chill’ relaxt en meer groovy materiaal, waar tintelende , dampende elektronica en zwoele funktunes worden toegevoegd , gedragen door haar (zeem)zoete vocals .
Die voortdurende switch zorgt net voor een boeiende, broeierig hotte sound . AlunaGeorge brengt toegankelijke pop met duidelijk hitpotentieel , waarbij we moeiteloze wisselingen van dansbare grooves en relaxte sounds noteren . Een heerlijke trip en de mooie verschijning van Aluna Francis nemen we er maar al te graag bij! Body Music op z’n plaats .
In augustus 2012 stierf één van de grootste namen binnen de wereldwijde punkrockscène: Tony Sly. Sly was vooral bekend door zijn werk met No Use For A Name en bracht de voorbije jaren eveneens enkele gesmaakte, akoestische solo-platen uit.
Een jaar na zijn dood is er deze indrukwekkende tribute-plaat met maar liefst 26 songs (33 als je er de digital bonus tracks bijneemt) van artiesten die zowel nummers van No Use For A Name als van Tony Sly coveren.
Zowat alle belangrijke punkrockbands van de voorbije 25 jaar zijn op deze plaat vertegenwoordigd:: Rise Against, Bad Religion, Alklaline Trio, Frank Turner, NOFX, Swingin Utters,The Gaslight Anthem, Yellowcard, Lagwagon, The Flatliners, Anti-Flag en vele anderen.
Een indrukwekkende lijstje dus en iedere luisteraar zal ongetwijfeld zijn of haar favoriete cover hebben. Voor ons waren dat de prachtige versie van “For Fiona” door Rise Against (met wat achtergrondvocalen van Jon Snodgrass), de Bouncing Souls-versie van “Homecoming” en “Via Munich”, de bijdrage van Teengage Bottlerocket.
Deze schijf toont echter vooral het talent van een begenadige songwriter met een bijzondere strot! Alle opbrengsten van ‘Songs Of Tony Sly: A Tribute’ gaan bovendien naar het Tony Sly Memorial Fund.
Donkere, filmische en melancholische klanken overheersen op de vijfde plaat van de Zweedse troubadour Christian Kjelvander. Christian wie, vraagt u zich waarschijnlijk af ... De man kent nochtans een opmerkelijke levensloop (geboren in Zweden, verhuisd naar Seattle en daar actief in de band The Loosegoats om nadien naar zijn geboorteland terug te keren) en maakte zich middels diverse soloplaten een aparte sound eigen. Die bestaat uit een mix van Americana met Brit-folk overgoten in een dikke melanscholische saus. Atmosferische, fragiele gitaren worden ondersteund door de aparte, passende vocalen van Kjellvander. Het zorgt voor negen gevoelige songs die stuk voor stuk staan als een huis en de klasse van de Amerikaanse Zweed onderstrepen.
Songs als “The Zenith Sunset”, “The Woods” en “The Island” overstijgen tijd en ruimte en bieden een blik in de zieleroerselen van een weemoedige muzikant... ‘The Pitcher’ werd trouwens opgenomen in een Zweedse kerk en telt gastbijdragen van enkele leden van de Ghotenburg Symphony Orchestra. Prachtplaat!
Wat Aeris, een viertal uit het Franse Nantes met “Temple”brengt is niet van de poes. Het schijfje van deze progressieve metalformatie bevat slechts zeven tracks en klokt af in 28 minuten maar is zo minutieus opgebouwd dat je als luisteraar niet het gevoel hebt naar een relatief kort album te luisteren. Aeris combineert namelijk tal van (stevige) genres en iedere track zit boordevol afwisseling.
De plaat bestaat de facto uit drie delen. De eerste drie songs resorteren onder de noemer “Flame” en zijn duidelijk de meestige stevige tracks. Met keiharde riffs en tempowisselingen serveert de bands inventieve, techische postmetal met zijsprongen naar industrial en psychedelica.
Met het vierde nummer “Richard” neemt de plaat plots een zeer andere, jazzy wending en opteert Aeris voor een eclectisch, bijwijlen geschifte sound. Met het verrassende, gevoelige “Horizon” verhuizen de harde riffs naar het achterplan en brengt Aeris met mondjesmaat enkele repetitieve, filmische en uiterst gevoelige soundscapes die zorgen voor een rustmoment.
Het lijkt wel alsof men zich plots in een Japanse tuin bevindt waarbij enkele, zachte regendruppels met de regelmaat van een klok op je neerdwarrelen. “Robot” gaat op hetzelfde rustige tempo verder waarna plots de richting van progressieve metal wordt uitgegaan.
Afsluiter “Capitain Blood” is opnieuw lekker stevig is en vermengt technische metal met een flinke scheut prog. Je merkt: ‘Temple’ is geen eenvoudig werkstuk maar voer voor de muzikale meerwaardezoeker!
Opnieuw komt er een compilatie op de markt van de Britse oerpunkers van The Clash. Zeer bijzonder is wel dat de tracklist van deze dubbelaar samengesteld is toen door Joe Strummer naar aanleiding van een show die ze in 1982 speelden in de Brixton Fair Deal (= de hedendaagse Brixton Academy). In het bijgevoegde boekje vind je trouwens de originele notities die Strummer voor de show maakte... Je vindt maw in ‘The Clash Hits Back’ de songs die de heren toen speelden in dezelfde volgorde maar dan uiteraard in een studioversie. Op de plaat hoor je alle bekende hits (voor de weinige stervelingen die The Clash nog niet zouden kennen: dat zijn er heel wat!) naast minder bekende tracks. De volgorde van de plaat is fenomenaal en kent enkele welopgebouwde pieken en dalen, niet zozeer in kwaliteit maar wel in termen van tempo en sfeer. De vele songs tonen een band in al zijn facetten en demonsteren de enorme verscheidenheid in stijlen. Deze compilatie geeft dus een mooi overzicht van de carriëre van The Clash en heeft met het ontbreken van wat obscuurdere tracks slechts 1 minpunt.
Anna Calvi is een boeiende Britse madam die zichzelf op de wereldkaart zette met een indrukwekkende debuutplaat en zo de aandacht kreeg van ondermeer Nick Cave die haar prompt meenam op tournee als support act voor zijn duiveluitdrijvende alter ego Grinderman. Een gedroomde leerschool als je ’t ons vraagt.
De nieuwe PJ Harvey, riep iedereen van de daken. Maar wij vonden dat er al wat sleet zat op de oude, zeker na het pathetische ‘Let England Shake’, en we schatten Calvi al meteen een stuk hoger in dan de zwijmelende muze PJ Harvey.
De voortreffelijke nieuwe plaat ‘One breath’, een waardige doch geen overtreffende opvolger van dat heerlijke debuut, was voor ons een meer dan geldige reden om de getalenteerde jonge vrouw te gaan aanschouwen bij onze Zuiderburen.
Le Grand Mix was volledig volgelopen voor deze verrukkelijke dame en haar gevolg. Het zeer respectvolle publiek sloot met graagte Calvi in de armen, er hing een warme gloed in de lucht vanavond. Calvi slaagde er bij momenten in om met haar emotioneel geladen songs de zaal muisstil te krijgen, ondermeer op “Sing to me” die ons wat aan de beginnende Goldfrapp deed denken, en zeker op “Fire” die ze helemaal in haar eentje de hemel inzong. De cover neigde trouwens meer naar Jeff Buckley dan naar diens oorspronkelijke auteur Bruce Springsteen (of dacht u misschien dat die song van The Pointer Sisters was?).
Een bescheiden Calvi was naar ons gedacht toch een ietsje te beleefd. Er mocht gerust wat meer venijn in de songs, het zou geen ramp zijn geweest mocht ze nog wat langer in Grinderman’s hol hebben rondgehangen. Haar puike band speelde immers heel innemend en met voldoende respect voor de gevoelige songs, doch ook een beetje te keurig.
De zeldzame heftige uitspattingen “Carry me over” en “Love won’t be leaving”, waarin de muze haar gitaar duchtig liet scheuren, waren dan ook meteen de hoogtepunten. Ook de opgejaagde gospel “Jezebel” denderde dankzij een donkere dreiging. Wij hadden graag nog net iets meer van dat gezien. Daarom was het ook des te jammer dat ze “Love of my life”, de meest felle en gruizige song van de nieuwe plaat, in de kast liet.
Maar verder was het wel genieten van de innemende pracht, het subtiele gitaarspel en de vaak wondermooie songs van deze talentrijke deerne.
Calvi heeft liters potentieel in zich. De stem, de songs en het gitaartalent heeft ze al. Nu nog een stevige vampierenbeet in haar frêle nek en we zijn er. Misschien is dat al zo bij haar doortocht in de AB op 24/03/2014.
Neem gerust een kijkje naar de pics
I Have A Tribe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4347
Anna Calvi - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4346
Org: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival + ism Grand Mix, Tourcoing)
Fijuka is het vrouwelijke duo Ankathie (voc/keys) en Judith Filimoniva. Het Oostenrijks- Duitse duo ontmoette elkaar in de kunstschool in Wenen en brengt popelektronica, die houdt van de tunes van Goldfrapp . De zangpartijen vullen elkaar aan en worden op de “Parts van icecubes on a cactus … “ extra in de verf geplaatst . “58” , “Meredith” en “Behave” klinken duidelijk aanstekelijk en krachtiger .
De dames plaatsen hun stemmen en de elektronica voorop , en hebben na de EP ‘Behave (from now on )’ een sfeervolle , relaxte , groovy indietronicaplaat uit .
http://www.fijuka.com
Het Antwerpse collectief Renton Jules is gegroeid uit Newton , die we een paar jaar durfden carte blanche te geven met hun aanstekelijk , dromerig en fris opbouwend materiaal . Fijne pop die bij Renton Jules duidelijk een vervolgverhaal heeft , met een reeks afwisselende frisse , gruizige , broeierige en dromerige, sfeervolle songs , die wat meer kleur krijgen door keys /piano en emotievolle vocals .
Het kwartet houdt het uitermate spannend met die variaties op “Boxcar”, “Pale complexion” en “From outside we exit”. Nog wat meer intensiteit is er in de titelsong met de guestvocals van Ellen Janssens. Een even mooie toekomst wensen we hen …
Info http://www.facebook.com/rentonjules
Het Gentse Stadt komt met een overtuigend debuut af , krautpoprock, niet vies van wat progrock en psychedelicatunes . Het zijn broeierige , spannende songs , hebben weerhaken en kunnen mooi uitgewerkt zijn. Met “Healthy”, “Castle girl” en “Healing night” trekken ze al meteen de aandacht, die ergens de intensiteit hebben van Cave met z’n Bad Seeds , Pink Floyd en Led Zeppelin . Er zijn ook enkele sfeervolle poppsychedelische songs als “Hits of time” en “Can’t hold back” . Middenin gaan ze diep, “Sweet joy of loneliness” en “Singing” durven open te barsten en getuigen van experimenteerdrift op z’n Mars Voltas . Ook in de picture de Nederlandse zanger Fulco Ottervanger, die eerder in groepen terecht kwam als De Beren Gieren en Members of Marvellas.
Stadt biedt voldoende variatie en heeft op die manier een uitermate boeiende plaat uit !
http://www.stadtmusic.com
Papa Roach is een band die intussen 20 jaar bestaat en afgelopen maandag de zoveelste doortocht maakte in België! Deze keer stond de AB op het programma en het moet gezegd Jacoby en zijn kornuiten gingen er weer helemaal voor en bouwden een rock’n’roll feestje zoals we eigenlijk van hen gewoon zijn. Of je nu hun songs weet te waarderen of niet, hoedje af voor hun niet aflatend enthousiasme en eeuwig energieke set! Zeker als je weet dat de bassist Tobin gans de dag had moeten overgeven en behoorlijk ziek was. Respect!
Opener van de avond had Middle Class Rut moeten zijn maar de band cancelde op het laatste moment en werd vervangen door de Parijse band Debunk! Ik had deze jongens graag aan het werk gezien maar het drukke verkeer en het zoeken naar parkeerplaats beslisten er anders over. Later op de avond deed ik kort een praatje met de drummer van de band. Hij vertelde me dat hun debuut CD helemaal klaar is en binnenkort zal verschijnen. Wie wil weten wat deze kerels in hun mars hebben ? kijkt best eens op youtube naar het nummer “Bite the hand that feeds you”!
Glamour of the Kill was de volgende band op het programma! De zaal was al goed gevuld bij hun intrede en de respons van het publiek was (buiten mijn verwachting) heel positief. Het moet gezegd de heren van Glamour stonden met veel bravoure op het podium, het geluid was meer dan ok en de nummers klonken best aanstekelijk! Er werd vooral geput uit de dit jaar verschenen 2de CD ‘Savages’ en uit het debuut ‘The Summoning’. Songs als “Second chance”, “If only she knew” en de recente single “Break” hebben heel wat potentieel. Zeker een band die nog van zich gaat laten horen en heel wat zieltjes heeft gewonnen in Brussel. De perfecte opwarmer ook voor Papa Roach!
Stipt om 21u wat het tijd voor de hoofdbrok van de avond, Papa Roach . De AB was zo goed als vol (niet uitverkocht want het 2de balkon bleef dicht) als Mister Shaddix en de zijnen begonnen aan hun set.
Meteen zat letterlijk en figuurlijk de vlam in de pijp met het toepasselijke “Burn”! De zaal reageerde van bij het begin vol begeestering en brulde luidkeels mee. Jacoby zag dat het goed was en gaf zich helemaal! Ouder werk werd afgewisseld met recente songs van de laatste CD ‘The Connection’. Bij het krachtige “Blood brothers” en het gekende “Between angels en insects” ontstond spontaan een circle pit en ging gans de zaal voor de bijl! Wat een heerlijke sfeer! Deed me denken aan het afscheidsconcert van De Heideroosjes meer dan een jaar geleden!
Halfweg werd wat gas teruggenomen en brachten iets meer ingetogen nummers als “Forever” en “Leader of the broken hearts” een beetje rust. Maar de rust was van korte duur…of wat had je gedacht? “Still swinging” en “Born with nothing…” , brachten de band en het voltallig publiek weer onder stoom, de muzikanten werden voorgesteld en mochten kort elk hun moment scoren. De frontman (die een lichte vorm van ADHD zou hebben) bespeelde intussen het publiek en palmde het alweer volledig in!
“Scars” en “Lifeline” werden afwisselend door Jacoby en door de hele zaal vertolkt! Mooi om zien hoe deze ervaren muzikanten, die tijdens de huidige Europese tour zo goed als dagelijks op het podium staan, merkbaar genoten en in hun nopjes waren van de massale reactie van het AB-volkje.
“To be loved” rondde de set van 13 nummers mooi af…maar het was wachten op nog enkele klassiekers tijdens de toegift! Die kwamen vrij snel na elkaar in de vorm van “Getting away with murder”, het fantastische “Dead Cell” en het lijflied van de band “Last resort” dat hun grote doorbraak inluidde in het jaar 2000!
Voorspelbaar maar schitterend einde van een typische Papa Roach set! Great rock’n’roll show…puur en oprecht, zonder veel visuele poespas en overdreven smalltalk…maar boordevol energie en uitstraling! Papa Roach stelt nooit teleur en bewijst waarom ze al zoveel jaren meerdraaien in het muziekcircus…
Ik kijk alvast uit naar hun nieuw werk en een volgende doortocht in België…Ondertussen geniet ik van wat zich maandag afspeelde in de zaal!
Wil je meegenieten? Neem gerust een kijkje naar de pics
Glamour of the Kill - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4345
Papa Roach - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4344
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie er op voorhand durfde aan twijfelen of Queens Of The Stone Age een zaal van het kaliber Sportpaleis zouden aankunnen, werd al na één seconde abrupt het zwijgen opgelegd.
The Queens namen een verschroeiende start met een snoeihard “You think I ain’t worth a dollar, but i feel like a Millionaire” dat al meteen overging in het geweldige prijsbeest “No One knows”. Na amper twee songs wist een dol Sportpaleis al dat hier geschiedenis zou worden geschreven en “The lost art of keeping a secret “ en “My God is the sun” deden daarop het boeltje nog wat meer ontploffen. De band reeg de klassiekers aan elkaar, en die werden loeihard en zonder omzien door de zaal gejaagd.
Queens Of The Stone Age waren zelf nogal verrast dat ze zo een immense zaal konden inpalmen, Homme stak zijn respect voor het publiek niet onder stoelen of banken en sloofde zich extra uit. Hoe heviger hij er een lap op gaf, hoe uitzinniger de fans werden. Het dak moest en zou er af gaan. “Little Sister”, “Sick Sick Sick” en “Go with the flow” ramden als een stel op hol geslagen bizons op het publiek in.
Tussen al die snerende rocksongs grepen The Queens geregeld naar de variatie van de nieuwe plaat met de hete funk van “If I had a tail” en de sexy grooves van “Smooth Sailing”. Het experimentele “Kalopsia” en het wondermooie “I Appear Missing”, dat prachtig uitdeinde met Homme’s zweverige gitaar, zetten de subtiliteit van die nieuwe plaat nog wat duidelijker in de verf.
Nog meer adembenemende verpozing kwam er met het fraaie “…Like clockwork”, dat zelfs even naar Pink Floyd neigde, en een werkelijk schitterend “The Vampyre of Time and Memory” dat met Homme achter de piano een fenomenale bisronde inzette. Een briesend “Feel good hit of the summer” en een hels “A song for the Dead”, dat ook zonder Mark Lanegan een heuse orkaankracht verspreidde, maaiden als finale krachtstoten genadeloos het hele Sportpaleis omver. Dit was heftig.
Het gevreesde akoestiekspook van het Sportpaleis had geen vat op QOTSA, dit was de legendarische doortocht van een verwoestende rock’n’roll tornado.
Grote band, groots concert.
Support act Band Of Skulls hadden we eerder al in betere omstandigheden (lees kleinere zalen) meegemaakt. Het Sportpaleis is vooralsnog een beetje te groot voor dit trio, maar een viertal puike nieuwe songs en de spetterende bluesy gitaar van Russell Marsden doen ons alweer uitkijken naar het nieuwe album.
Organisatie: Live Nation
Jake Bugg, een jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys . Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur ondergedompeld en noemde de cd naar de studio’s van Rubin, ‘Shangri La’. Geen wonder dat Johnny Cash door de boxen te horen was en hij ‘My my hey hey’ covert van Neil Young. ‘Rock’n’roll zal zeer zeker niet sterven !
En die rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen . We hebben de muzikale boodschap van Jake Bugg goed begrepen … twintig songs weliswaar, en hij begon er goed aan met een paar korte , kernachtige nummers, waarbij al gauw een paar singles passeerden , “Seen it all” en “2 fingers”, die door de handclaps van het publiek een toegevoegde waarde kregen . Als we de set van in de l’Aéronef er op nahouden , dan kon hij hier rekenen op een warm onthaal en respons en dat deed hem deugd . Hij was minder onwennig, zocht toenadering en er kon af en toe een woordje en een glimlach vanaf . Na die aanstekelijke songs , die ergens een ‘Grease Lightning’ deden ervaren , kwam er al één van die weerbarstige rockers , “Messed up kids” .
Dat hij het songschrijven in zich heeft hoorden we in de intieme , aangrijpende, indringende “Country song” , “Pine trees” en een “Love song” , waarbij stem en gitaar versmolten en de gevoeligheidsfactor aandikten .
Een volgend luik waren de meer rauwe , ruwere rocksongs als “Green man”, “Kingpin” en de sterkhouders “Taste it” , “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” . We kregen er nog drie bovenop , met de cover van Neil Young en het levenslustige “Lightning bolt” .
Dat hij een revelatie was, bewees hij al op de vorige concerten. Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap dropen er van af. Nu nog beetje schaven aan de présence en dan hebben we hier met een briljant artiest te maken.
We zagen nog een paar nummers van de support HoneyHoney , Suzanne Santo & Ben Jaffe ,
die sobere , kleurrijke folky/americana speelden . De switches van gitaar , banjo en viool en haar heldere vocals zorgden voor een uiterst emotievolle sound .
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de l’Aéronef, Lille op 22 november 2013
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4337
Organisatie: Live Nation
Youth Lagoon stond eerder dit jaar op Rock Werchter. De meningen over dit concert waren verdeeld. Zo stond op de site van Humo: “Youth Lagoon Wondrous Bughouse is één van de ontroerendste, verrassendste en allround beste platen van het lopende jaar. Het concert dat wij vandaag gezien hebben, heeft daar geen moment aan kunnen tippen.” In tegenstelling tot Knack Focus: “Net als de plaat, was het concert van Youth Lagoon een rollercoaster van ambient-achtige, psychedelische pop,…”.
En Musiczine zelf : “Wie houdt van Mercury Rev, MGMT en Flaming Lips kan zeker bij het Amerikaanse Youth Lagoon terecht . Trevor Powers bracht samen met z’n band nogal wat stevige, rauwe psychedelische tunes in het materiaal, waartegen gitaren en drums moesten opboksen . En zelf heeft hij een nogal onvast, scherp, soms snerpend stemgeluid. Zware kost op de middag ”.
Vanavond zijn ze te zien in de Orangerie van de Botanique. Ik ben benieuwd …
Absolutely Free, een band uit Canada, had vanavond zijn 20ste en ook laatste show als voorprogramma van Youth Lagoon. Deze vierkoppige band wist het publiek goed op te warmen met elektronische effecten, twee drumtoestellen, verrassende wendingen en soms ook gestructureerde chaos. Zo brachten ze abstracte psychedelische nummers waarin je op één of andere manier toch je weg vond. Vooral het nummer “UFO” was het hoogtepunt uit hun set en ook hun laatste nummer waardoor het publiek warm was voor meer!
Trevor Powers, het brein achter Youth Lagoon, is een jonge twintiger die ervoor koos om zijn studie in de Engelse literatuur op te geven voor een carrière als ‘Indie-Rock-Ster’. Na een zomervakantie experimenteren bleek al snel dat er ook te weinig tijd overbleef voor zijn job in de Urban Outfitters, want zijn eerste singles leidden direct naar de eerste plaat ‘The Year of Hibernation’. Een plaat die hij voor het grootste deel opnam in de winter. Tijdens die tournee was de setting op het podium heel miniem. Zo zag je enkel Trevor achter zijn piano en klankkast begeleid door gitarist Logan Hyde. Nu, twee jaar later, verrast Youth Lagoon ons met het vervolg ‘Wondrous Bughouse’: een psychedelische plaat die je meeneemt op een dromerig popavontuur in je slaapkamer. Voor deze tournee zijn ze dan ook niet meer met twee, maar met vier. Trevor vond nog een bassist en een drummer om het plaatje volledig te maken.
Experimentele pianomuziek, een podium vol rook en spots die het geheel rood en paars kleurden. Zo werd het publiek zachtjes ingedommeld in een dromerige sfeer nog voor het concert begon. En om het geheel helemaal te kleuren waren de piano en klankkast van Trevor bedekt met doeken die dienst konden doen als gordijnen bij mijn oma. Opmerkelijk was dat de piano van Trevor niet gericht stond naar het publiek, maar naar zijn band. Gelukkig was er nog een klein pianootje langs de grote, dat wel gericht stond naar het publiek.
De band werd op het podium onthaald door een ingetogen publiek, rustig namen ze plaats achter hun toestellen en direct van je één-twee-drie klonk het nummer ‘Attic Doctor’ fors en stevig door de boxen. Het was direct duidelijk, live klinken ze goed! Meteen na het eerste nummer richtte de zogezegde ‘verlegen’ Trevor zich tot het publiek met de woorden: ‘Already thank you all for coming! This is our time togheter, let’s make it special!’.
Het optreden was van begin tot einde muzikaal genot. De nummers werden op een verrassende manier gebracht met feilloze overgangen. Zelfs zo feilloos dat het publiek niet eens durfde te applaudisseren om de sfeer vast te houden die de band zopas had gecreëerd. Ze speelden zowel met de intro’s als met outro’s als met de nummers zelf. Zo had je bijvoorbeeld in het nummer “July” een onverwachte stilte die erna helemaal uitbarstte. Je was hier duidelijk niet aan het luisteren naar een cd, maar naar een live band. Waarvan ik vond dat de nummers van de plaat ‘Wondrous Bughouse’ zelfs veel beter live klonken dan vanop mijn platenspeler.
Trevor legde het optreden regelmatig stil voor een gesprekje met het publiek. Zo wou hij met ons praten, maar gaf hij toe dat hij niks wist te zeggen… Dus begon hij maar over sport. ‘Who likes sports?’, vroeg hij, waarop een dame uit het publiek ‘I hate sports’ antwoordde met als gevolg dat Trevor zijn micro onder haar neus schoof. ‘Tell me why?’ vroeg hij, maar toen de dame wou antwoorden werd plots alles wat ze zei vervormd in een smurfenstemmetje wat op dat moment heel hilarisch was. Ook Trevor had plezier in zijn eigen mopje. Later tijdens het concert biechtte Trevor ook op dat zijn lievelingsfilm Cast away is.
Het optreden bestond voornamelijk uit nummers van de tweede plaat. Zo speelden ze “Sleep Paralysis”, “Pelican Man”, “Mute”, “Raspberry Cane” en “Dropla” waarbij Trevor met de woorden ‘You’ll never die!’ naar het publiek wees en uiteindelijk de set afsloot met het fantastische nummer “Daisyphobia” waarbij hij zelfs zijn micro op de grond smeet. Als bisnummer trakteerden ze ons op “The Hunt” een prachtschijf van hun eerste plaat. Dit was voor velen in het publiek een teleurstelling omdat ze graag “17” hadden gehoord. Ik vond het niet erg want “The Hunt” is voor mij een evenwaardig nummer.
Youth Lagoon live zien? ‘Ja!’. Deze band is aangenaam op cd, maar werkelijk een explosie aan prikkels live. Het was een dromerig concert waar je bij ieder nummer opnieuw kon kiezen voor een ritje op de achtbaan. Erin stappen was je enige opdracht en amai, dat was de moeite!
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
