De knap ogende Londense artieste Ellie Goulding heeft een even knap debuut uit van treffende pop: onschuldige, subtiel in elkaar gestoken, dromerige, liefdevolle songs, die synthpop, disco en klassieke pop versmelten, met hulp van haar sparringpartners Starsmith en Fraser T. Smith. Haar even knappe vocals geven een geëmotioneerd timbre weer.
De 23 jarige sing/songschrijfster past in het rijtje van die andere beloftevolle artiesten Little Boots, Gabriella Cilmi, La Roux , Florence (& The Machine) en Marina (& The Diamonds). Met songs als “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake” heeft ze alvast enkele beloftevolle singles uit. Kortom, Aardige Hitparadepop dus, niet meer, niet minder …
De zusjes Casady van CocoRosie waren pioniers van de freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes en beatboxer Tez.. Ze creëerden op die manier een eigen unieke, wondere sprookjeswereld.
De eigenaardig - en grilligheden van de eerste twee platen ‘La maison de mon rêve’ en ‘Noah’s ark’ van het kunstminnende cabaretier zijn duidelijk gefilterd en van de geniale gekte van vroeger is er dus minder sprake, iets wat we al op de vorige cd ‘The adventures of ghosthorse & stillborn’ hoorden. De zusjes zijn dus duidelijk geëvolueerd. Op de huidige cd klinken sfeervolle hiphopbeats, Oosterse en Indiase invloeden door. De schoonheid zit subtieler in elkaar en de songs laten zelfs een meer rustige indruk na; in z’n totaliteit klinken de songs minder bevreemdend en zijn ze toegankelijker geworden. En de zang van de zussen is naar elkaar gegroeid: Sierra’s operastem weet steeds dieper in te dringen en Bianca’s rauw raspende stem is geëvolueerd naar een fraaie soms emotievolle hoge zang.
De CocoRosie herkenbaarheidfactor blijft torenhoog door de speelgoedgeluidjes en de kermiscarrousel, maar door de verfijnde, melodieuze, gemoedelijke, sfeervolle aanpak kunnen ze nog een breder publiek aanspreken.
Het samenhorigheid – kampvuur - gevoel brandt iets minder fel, maar blijft treffend en pakkend … zoals ze zelf omschrijven, “laat ieder mee zweven naar het rijk der geesten” …, dat al meteen wordt ingezet met een feeërieke, dromerige “Trinity’s crying”. Verder zijn er genietbare trips door de sfeervolle grooves van “RIP burn face”, “Lemonade” en “Gallows”. Een warme Oosterse sound klinkt door op “Smokey taboo”, “Hopscotch” en “Undertaker” (denk maar aan Loop Guru , Transglobal Underground en Ofra Haza!), die forser klinken door de explosiever worden beatbox en keelzang. Maar naast de fraaie samenzang is het vooral pianist Gael Rakotondrabe die zich in de picture plaatst op het materiaal. ”The moon asked the crow” en “Fairy paradise” hebben het meeste tempo. CocoRosie put uit vele muzikale bronnen en besluit overtuigend met een jazzy croon op “Here I came”.
CocoRosie blijft wel iets bijzonders & magisch bieden, subtiel, bedacht en doortrapt, ondanks de leuke betovering op het eerste zicht.
Hun vierde cd ‘Grey Oceans’ werd mee geproduceerd door Dave Sitek van Tv on the radio. CocoRosie onderscheidt zich en blijft een aparte band!
Balthazar - De Wijze Wijzen uit het Westen - Applause voor en van Batlthazar
Balthazar oogst Applause. In alle betekenissen van het woord. Het zwanger worden duurde jaren met een halve EP-abortus ergens op de in-vitro-weg. De bevalling zelf was nog een groovy aanzet tot in Noorwegen, maar het kind is gezond. En wel ! De Kortrijk-Gentse ouders presenteren een origineel geboortekaartje. Met invloeden, maar zonder na-aaptrekjes. Balthazar is Balthazar en ‘Applause’ (toch enige grootheidswaanzin?) een debuutplaat die - op zijn Gents – meer dan ‘wijs’ is.
De heren - en vrouw - wonnen in 2006 de publieksprijs van Humo's Rock Rally met ietwat foute folky songs als “Lorraine” en “Lost and Found”, maar bewijzen dat ze onderhand klaar zijn voor het echte werk. Een resultaat van geduld en veel live performances, zo gokken we.
Van bij de eerste piano-aanslagen hang je vast en word je meegetrokken naar de sterke funky-groovy climax van Afrekeningfavo en eerste single/hit “Fifteen Floors”. En dat kabbelt catchy verder met “Hunger at the door” om lekker door te bassen en strijken met “Morning”. Bass en strijk, de maïzena zo zal blijken van Balthazar.
Een noemer vastpinnen is moeilijk, gezien ook de afwisseling van (lead)zanger. Weinigen zien in hun muziek de invloed van triphopbands als Portishead, zoals de lome beats en heartfelt zanglijnen van frontman Maarten Devoldere, de Bob Dylan van de band. De nummers waarop die andere frontman, Jinte Deprez, het voortouw neemt, zijn meer Beatlesque: slimme, catchy popdeuntjes die iets meer naar de benen mikken dan naar het hoofd. Zo gaat “Wire” er bijzonder poppyvlotjes door, wat gevolg wordt door een zeurderig-dromerige “I’ll stay here”, een beetje de song zonder meer voor ons.
“Blues for Rosann” is dan weer sterk op zijn Batlthazars: bass, vleugje pop en meezingbaar: hitpotentieel dus en dat label moet je meerdere nummers wel meegeven. “Throwing a ball” start drums- en bassgewijs aanstekelijk eighties-like en blijft wel boeien - op het breakmoment halverwege na - waarna het weer hoofdknikkend verder popt.
“More ways” heeft alweer dat hitgevoelige meezingding – ja het koortruukje werkt– maar schuift een beetje af naar het einde toe. Qua sound hebben de Balthazars aardig naar Phoenix geluisterd, de artrockband uit Parijs die onderhand iedereen kent van hits als “1901”, “If Ever Feel better”, ... En ook de albums van hiphopband Gorillaz staan in hun kast of op hun iPod, te horen aan de strakke bas-en-drum-tandem. De drums werden ingespeeld door Belgisch ritmische trots Mario Goossens, die op de plaat bewijst dat hij veel meer is dan de rockbom van Triggerfinger.
Op “The boatman” prikt de gitaar er gezellig tussen de grooves in en daar klinkt het dan weer – zoals velen vinden - Britpoppish (The Streets en Arctic Monkeys). “Intro” en “Blood like Wine” vormen precies een tweedelige afsluiter waarvan het laatste vooral blijft nazinderen.
Samengevat: laidback, schijnbaar nonchalant, maar vooral een eigenheid. Balthazar maakt het zichzelf makkelijk en moeilijk. Makkelijk omdat ze zichzelf zijn. En moeilijk om dat te blijven en te bevestigen. Maar nu is het alvast genieten van en met ‘Applause’!
Fans van soul en r&b zullen zeker opgetogen zijn met het feit dat Vampi Soul besloten heeft om het beste uit de stal van King en Federal Records op cd uit te brengen. Deze cd werd samengesteld door DJ Mr Fine Wine en biedt een mooi overzicht van wat dit legendarische label ooit te bieden had.
King Records bestond in 1943 als countrylabel maar beetje per beetje werd de soulmuziek in hun repertoire opgenomen en toen in 1950 The Flames (kenners zullen meteen weten dat dit de groep van James Brown was) aan boord kwam, besloot platenbaas Syd Nathan dat het tijd werd om het sublabel Federal Records uit de grond te stampen. Later ontstond er trouwens tussen Syd en James een juridisch gevecht om de rechten van de nummers aan te kaarten, maar dat is een ander geval.
Zowel op King als op Federal verschenen talloze singles van legendarische namen als Hank Ballard, Joe Tex, Johnny Guitar Watson of Freddy King.
Het moet niet gezegd te worden dat al deze 45 toeren plaatjes vandaag onvindbaar geworden zijn en als u ze ooit tegenkomt hebt u best het nodige geld bij je want ze zijn allen één voor één collector.
Maar ‘R & B Hipshakers Vol 1’ is het eerste deel uit een toekomstige reeks verzamelaars en hier vindt u een selectie van 20 nummers die het woord soul, rock’n’roll of r&b waardig zijn.
Het zijn niet echt het soort nummers die je kent van de radio maar een echte ongeopende schatkist die je diep in de underground van de jaren ’60 brengen.
Deze cd - editie is uitgebracht in een prachtig digipackformaat …
Dertig jaar duurt de carrière van Wim Mertens ondertussen al, in die periode verschenen er zo’n zestigtal platen waarvan de meest recente ‘Zee versus Zed’ gedoopt werd. Mede omwille van zijn internationaal succes krijgen wij Belgen niet al te vaak de kans om onze getalenteerde landgenoot aan het werk te zien.
Niet verwonderlijk dus dat de Ancienne Belgique dinsdagavond op een vol huis kon rekenen. Het Wim Mertens Ensemble bestond uit het strijkkwintet dat naast de stilaan als vaste leden te beschouwen Ruben Appermont (contrabas), Lode Vercampt (cello) en Bert Van Laethem (viool) gevormd werd door Tatiana Samouil (1ste viool) en Liesbeth De Lombaert (altviool).
Vooral de eerste violiste kreeg bij herhaling de gelegenheid om muzikaal te schitteren. Haar glitter-bloes contrasteerde fel met de sobere outfit die de overige muzikanten gekozen hadden, de door haar geëtaleerde – en door de maestro en het publiek fel gewaardeerde - virtuositeit rechtvaardigde echter dat ze tevens letterlijk stond te schitteren. Ook de trompettist die tijdens het laatste uur het geheel kwam vervoegen, blies ons van onze sokken en dit vooral toen hij er tijdens “Birds for the Mind” vlot in slaagde om naadloos de door Samouil ingezette solo’s over te nemen. Een simpelweg sublieme symbiose!
Voor het overige valt er weinig nieuws te melden. Geen nieuws is desgevallend echter goed nieuws. Het eerste uur werd voornamelijk opgehangen aan het jongere werk (uit ‘Zee versus Zed’ en ‘The World Tout Court’), in het deel na de pauze werd grotendeels geput uit de talrijke classics die op ’s mans conto staan. We mochten dus genieten van een royale portie filmische muziek, een groot deel van het minimalistische werk dat hij creëerde, deed immers dienst als soundtrack bij een hele resem films (cinefiele muziekliefhebbers kunnen we doorverwijzen naar de vorig jaar verschenen 3CD-box getiteld ‘Music and Film’). Voorts hoorden we mooi gedoseerde hoeveelheden van dat typische ijle gezang waarmee Wim Mertens zo goed als zeker het vroege werk van Sigur Ròs geïnspireerd heeft.
Ook dat typische vingertje waarmee hij na afloop van haast elk lied zijn appreciatie voor zijn ensemble (en nu en dan voor zijn publiek) onderstreepte, wekte bij vele toeschouwers spontaan herkenningsgelach op. Geluidstechnisch werd vaak de perfectie benaderd en de belichting kenmerkte zich opnieuw door een stijlvolle soberheid. Even vertrouwd waren de momenten waarop Wim Mertens zelf uit de spotlights stapte om aldus zijn muzikanten in the picture te stellen. Het feit dat hij na een tweede bisronde het enthousiaste publiek een laatste keer plezierde met “Struggle for pleasure” (een nummer dat net als “4 mains” steeds op de setlist prijkt) stond eveneens in de sterren geschreven.
Het Wim Mertens Ensemble serveerde dus andermaal de gekende ingrediënten. Toch verveelden we ons geen moment want heel wat nummers kregen een iets pittiger versie mee dan hetgeen we in het verleden te horen kregen, in grote mate zijn we voor die vernieuwende inbreng dankbaarheid verschuldigd aan de eerste violiste en het subtiele spel van de trompettist. Vooral het laatste half uur durfde het ensemble wat uit de band te springen waardoor het optreden dinsdagavond een schwung kreeg die men op plaat soms mist en die er dankzij het zegge-het-voort-principe ongetwijfeld voor zal zorgen dat ook zijn volgende Belgische concert tot een uitverkochte zaal zal leiden.
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
U weet het misschien nog niet maar waarschijnlijk heeft Democrazy afgelopen dinsdag de toekomst gezien. JJ zou misschien wel eens de komende jaren het hoogtepunt van de muziek kunnen worden en dit duo blijkt dit maar al te goed te beseffen en zo balanceerde gisteren de Charlatan dan ook tussen genialiteit en afstotende arrogantie.
Maar laten we eerst wat jong talent van hier in de kijker stellen. Door de hoogmoed van de Zweden verdween het Belgisch voorprogramma een beetje snel op de achtergrond, en ten onrechte. Groot was mijn vrees toen ik de zanger van Superlijm het podium zag opstrompelen met een Dinosaur Jr-T shirt want ondergetekende had net de dag voordien van deze noisemakers zowat het slechtste concert uit zijn leven gezien.
Maar Superlijm heeft iets waar Dinosaur Jr gebrek aan heeft: respect voor zijn publiek. Deze jongens zullen waarschijnlijk nooit de boeken van de muziekgeschiedenis halen maar ze slaagden er wel in om een mooi minisetje van een zevental nummers naar voren te brengen. Ze zijn jong, bescheiden en ze klinken als een moderne Weezer, een poppy vorm van Grandaddy en als al hun toekomstige nummers het kaliber halen van “Michael Jordan” zullen zij zelfs ooit als Superlijm klinken of om het in andere woorden te zeggen : deze jongens verdienen uw aandacht want hier zit zowaar muziek in.
En tijdens de set van Superlijm liep er ook een verwaande jongen met koptelefoon tussen het publiek en iedereen tonend dat hij sierlijk aan het genieten was van de muziek die hij koos. Die jongen bleek snel Joakim Benon te zijn, de helft van JJ.
Wie zijn die JJ nu eigenlijk? De hype der hypes.
Rough Trade maakte verleden maand hun derde album (subliem getiteld ‘N°3’) als album van de maand (wat in England zoveel betekent als absolute garantie voor het eindejaarslijstje), ze hebben net een Britse toer achter de rug met The XX en de Engelse pers neemt superlatieven in de mond die ze zelfs nooit voor Oasis gebruikt hebben. Net voor hun Amerikaanse toer (die waarschijnlijk de definitieve doorbraak zal betekenen) bezochten ze nog snel (yes, Democrazy, yes!) België en Italië. Ooit programmeerde Democrazy Nirvana in hun oude locatie en geen kat kwam er op af.
Gisteren kwamen een vijftigtal mensen af op deze nieuwe hype en de geschiedenis lijkt zich te herhalen. Het grote verschil is dat Kurt Cobain destijds een eenvoudige jongen was maar de piepjonge Joakim loopt nu al over van de kapsones want zelden zo’n ijdeltuit op het podium gezien, en geloof me vrij…ik heb al wat gezien.
Het rare aan de zaak is dat het eigenlijk zangeres Enin Kastlander die alle eer naar zich mag trekken want gisteren smolt de voltallige (nou ja) Charlatan voor de stem van dit meisje, een kruising tussen Elizabeth Frazer en Enya. Terwijl Joakim de gehele set met de rug naar het publiek speelde besloot Enin af en toe eens vriendelijk goedendag te zeggen en op het einde durfde ze het zelfs aan om eens te zwaaien.
Terwijl Enin de prachtigste vocalen neerzette, mekkerde Enin de hele tijd in het Zweeds allerlei onzin over het geluid en waarschijnlijk ook over hoe fantastisch hij zichzelf vond.
Je mocht dan wel het merendeel van de set zijn rug aanschouwen (middenin de set draaide hij zich eens om om zijn bovenlijf te ontbloten en hij had er geen erg in om zichzelf geregeld te omstrelen), alsof dit nog niet genoeg was kon je op een videoscherm zien hoe onze held languit op een strand lag of met zijn arrogant smoel een sigaretje aan het roken was. En toch, geen mens die hem de arrogantie kwalijk nam.
Ook al had je op bepaalde momenten medelijden met de geluidsman van de Charlatan, bleek iedereen te beseffen dat deze Enin een genie is, een genie die weldra wereldbekend zal worden.
JJ’s muziek mag dan wel teruggrijpen naar het verleden (Belcanto, Slowdive, The Sundays, Enya) maar de briljante vermenging van shoegaze en moderne electronica (Port Royal, Orbital) doet je wegdromen, het leven rondom je vergeten…het doet je zelfs vergeten dat voor je de grootst verwaande kwast uit de toekomstige muziekgeschiedenis stond. Om de Democrazycirkel op passende wijze rond te maken werd een cover van…Nirvana…gespeeld.
Lees deze review volgend jaar en het zou best kunnen dat u ze reeds in Vorst Nationaal hebt gezien.
En ja, u weet wie ze het eerst geboekt heeft in België maar herinner u ook waar je het eerst over ze gelezen hebt.
Organisatie: Democrazy, Gent
Op Pinksterenmaandag moest je in Vorst Nationaal zijn voor het zinderende concert van de Schotse powerpop band Snow Patrol. Onaangenaam heet werd het in de Brusselse concerttempel maar gelukkig kunnen we ons wel zeer lovend uitspreken over het optreden van deze vaste waarde binnen de hedendaagse popmuziek. In laatste instantie liep Vorst Nationaal dan toch nog helemaal vol voor het eerste zaalconcert van Snow Patrol op Belgische bodem. In het verleden liet de band zich meerdere malen ultrapositief opmerken met o.a. sterke optredens op Pukkelpop en Rock Werchter. Nu was de tijd aangebroken om het Belgische publiek ook indoor te overtuigen met een headline show…een show vol klassiekers bleek naderhand.
De jonge veulens van Foals, een nieuwe, Britse indierockband mocht opwarmen. Hun debuutalbum ‘Antidotes’ werd in eigen land erg lovend ontvangen. Nu de tweede plaat ‘Total Life Forever’ ook bij ons in de rekken ligt, is ook de opmars in ons land een feit. Een veelbelovende band, die best wel wat in zijn mars heeft. Al hoorden we wel een beetje teveel referenties naar de band van Robert Smith & co. Een gedreven, kort setje waarvan het publiek toch zichtbaar genoot.
Even later was het dan eindelijk zover en stonden we oog en oog met de band Snow Patrol rond boegbeeld Gary Lightbody. Reeds vanaf de eerste tonen van “Open Your Eyes” ontstond het vermoeden dat dit wel eens een memorabele avond zou kunnen worden. Een strakke versie van “Take Back The City” scherpte die hoop nog wat aan maar tegen “Chocolate” stonden we echter weer met onze beide voeten op de grond. Hier moest de band vechten tegen de sterke weerstand van de betonnen concerthal en kon ze maar niet de juiste bassound op ons loslaten. Helaas kregen we hierdoor ook een veel te harde versie van “Hands Open”, waarbij ook nu weer de rommelige bassound de song deels verstoorde. Tijdens “Crack The Shutters” sprong Gary Lightbody, als een ware popgod in het publiek om handjes te schudden met de gefortuneerde fans op de eerste rijen. Meer dan eens werd de vergelijking met Chris Martin (Coldplay) gemaakt. Ook hier strooide de kwakkelende sound flink wat roet in het eten want af en toe was zanger Gary Lightbody nauwelijks nog te horen. Gelukkig werd het nadien allemaal een stuk oorvriendelijker. Het fragiele “You Could Be Happy” werd een leuke afwisseling en belichtte de andere kant van onze sneeuwpatrouille. ‘Audience Particpation time’ tijdens de meezinger “Shut Your Eyes”. Een beetje een voor de hand liggende keuze maar zelden een Vorst Nationaal gehoord dat zo luidkeels meezong.
Nog meer hoogtepunten volgden in de vorm van “Run”, dat akoestisch begon maar elektrisch tot een climax evolueerde. Ook “Set The Fire To The Third Bar” werd verrassend uitgevoerd. Hier mocht onze bloedeigen Eva De Roovere mee op het podium. Lightbody & De Roovere, het klikte en Marta Wainwright, die het origineel inzong, werd zo vergeten. “Just Say Yes”, flirtte naar mijn gevoel wat teveel met de dancebeats maar het publiek lustte er wel pap en veerde voor het eerst op uit de zitjes. De doorbraakhit “Chasing Cars” kreeg een aangepaste, sterke live uitvoering, waarna de band veel te vroeg het podium verliet.
Gelukkig kwam er nog een bisronde. “The Lightning Strike”, Snow Patrol’s meest progressieve en fascinerende werkstuk (een episch drieluik van meer dan 15 minuten) deed echter bij velen de wenkbrauwen fronsen. De song werd voorzien van sfeervolle kosmische projecties maar ook dit kon een aantal fans niet weerhouden om vroegtijdig de zaal te verlaten. Voor hen die de rit volledig uitzaten kwam er nog een gedreven “You’re All I Have” voorbij.
Snow Patrol overtuigde vooral met een sterke setlist. Visueel bleef het spektakel beperkt tot een weinig ophefmakkende lichtshow en een kleine LED wall. Pas tijdens de bisronde trok de band met grote projecties alle registers open. Het publiek genoot, ondanks de bij momenten tegenvallende sound, van een groot aantal tijdloze pophits. Best indrukwekkend dat een jonge band als Snow Patrol na al kan uitpakken met dit palmares. Lightbody & co hadden er duidelijk veel zin in. Moeiteloos zweepte de band een -in het zweet badend Vorst Nationaal -op tot ongekende hoogtes.
Pukkelpop mag dan ook supertrots zijn dat het deze band aan zijn affiche heeft kunnen toevoegen!
Video Live Reports (Youtube)
Part 1:
http://www.youtube.com/watch?v=lHLppQFs2OI
+Part 2:
http://www.youtube.com/watch?v=ZymcDBdpNtc
+Part 3:
http://www.youtube.com/watch?v=vSX1ikg5bAA
+Part 4:
http://www.youtube.com/watch?v=d3L3WxQVc9s
Setlist:
*Open Your Eyes *Take Back The City *Chocolate *Hands Open *Crack The Shutters *The Golden Floor *You Could Be Happy *If There's A Rocket Tie Me To It *Make This Go On Forever *Shut Your Eyes *Run *Set The Fire To The Third Bar *Just Say Yes *Chasing Cars
*The Lightning Strike *You're All I Have
Organisatie: Live Nation
Dinosaur Jr is wat je kan noemen een legendarische band, zij introduceerden de gitaarsolo in rauwe punkrock en stonden hiermee zonder het zelf te beseffen aan de wieg van de grunge. Zij gingen destijds nog op tournee met Nirvana als support act (en ‘Nevermind’ was toen al uit !). De band van Jay Mascis en Lou Barlow was dus, om maar te zeggen, een zeer invloedrijke gitaargroep, ook al hebben zij nooit een massaal publiek bereikt. Een onmisbare cult groep, zeg maar. Als generatiegenoten van inmiddels toch wel grotere namen Pixies en Sonic Youth waren zij minstens even belangrijk voor de geschiedenis van de gitaarrock.
Alle drie deze bands zagen wij in het laatste jaar aan het werk en laat ons toe om even te vergelijken. SonicYouth speelde, ondanks een schitterende nieuwe plaat, op automatische piloot en haalde zelf zo de angel uit hun sound. De Pixies die er eerlijk voor uitkomen dat ze nog louter voor het geld live hun ding doen, hebben hoegenaamd geen stap vooruit gezet, maar we zagen ze wel zeer overtuigend hun ‘Doolittle’ uitvoeren.
Maar de band die toch wel het meest authentiek hun eigen oorspronkelijke sound benadert, en dat weten we nu wel zeker, is met voorsprong Dinosaur Jr. Dat hoort u op hun laatste twee geweldige reünie platen ‘Beyond’ uit 2007 en ‘Farm’ uit 2009, en ook in de AB was het duidelijk. Geen compromissen, slordig, pokkeluid, moddervet, vlijmscherpe en loeiende gitaarsolo’s met tonnen reverb en feedback. Kortom, weergaloos fantastisch.
Dat de vocals, mede door de aanwezigheid van een muur aan Marshall versterkers, naar de achtergrond werden verwezen, kon ons geen moer schelen, want het klonk geweldig. Dinosaur Jr ramde wild en onverstoorbaar door. Mascis, met lange grijze haren en gezonde bierbuik, had geen enkele aandacht voor het publiek, maar des te meer voor zijn gitaar waaruit hij de meest smerige riffs en splijtende solo’s wurmde. Hij is ongetwijfeld één van de meest indrukwekkende gitaristen die we ooit aan het werk zagen.
Lou Barlow richtte wel heel zelden enkele woordjes tot de zaal en ging dan vervolgens als een bezetene op zijn basgitaar tekeer. De opzet was ook opmerkelijk, de drum was mooi centraal opgesteld tussen Barlow en Mascis, niks op de achtergrond, eerder iets van “We maken met zijn drieën geniaal lawaai, we doen het dan ook op één lijn”, enkel bij The Jon Spencer Blues Explosion, niet toevallig ook zo een band met de ballen op de juiste plaats, hebben wij eerder zo een podiumopzet mogen meemaken.
Dinosaur’s drummer was trouwens een vervanger, want de oorspronkelijke drummer Murph werd om familiale redenen midden in de tour terug naar huis geroepen. Geen nood, want de manier waarop interim-drummer Kyle Spence op zijn trommels mepte was, laat ons zeggen, nogal indrukwekkend. Enig opzoekwerk leert ons dat de man niet aan zijn proefstuk toe was en eerder reeds met Dinosaur Jr de hort op ging, vandaar dus.
De totaalsound die Dinosaur Jr verwekte was vuil en hard, een wervelwind met punk spirit en ontspoorde Crazy Horse gitaren, en met de middelvinger omhoog. Er ging vanavond een oerkracht uit van deze muziek die we bij de passages van Pixies en Sonic Youth nooit mochten ervaren. Dit optreden van Dinosaur was geniale pokkeherrie met een air van “Jullie kunnen allemaal onze kloten kussen, wij rammen onze songs er loeihard door, u beslist maar zelf wat u ervan vindt, ons probleem is het niet”. Zo klonk het twintig jaar geleden, zo klinkt het ook nu nog. Heerlijk, toch.
Eén van de beste ‘Fuck you’ optredens die we in jaren gezien hebben.
Let wel, van een ander zal u misschien horen dat dit een niet aan te horen brei was. Wij mochten het dan wel fantastisch vinden, de reacties waren voor het overige nogal gemengd. Van ons een welgemeende ‘fuck you’ voor diegenen die vonden dat er te veel noise was. Als u niet van noise houdt, waarom ga je dan in hemelsnaam naar een concert van Dinosaur Jr ? Ga dan de volgende keer naar Coldplay kijken, en laat onze kop gerust.
Opwarmers van dienst, de indie rock band Built To Spill, hier nooit echt van de grond gekomen maar toch ook al bezig van in de jaren negentig, gingen een stuk minder fel tekeer. De band, met maar liefst drie gitaristen in de rangen, was nogal statisch (iemand had een tube lijm aan hun schoenen gekleefd, ze roerden echt voor geen meter) en de zanger was ook niet echt toonvast (en dat is nog zacht uitgedrukt, haal u een verkouden Neil Young voor de geest, of Grandaddy’s Jason Lytle met darmproblemen), maar de songs bloeiden vaak mooi open en haalden zowel Pavement als Crazy Horse referenties naar boven. Best wel interessant dus, maar we gaan nu ook niet in allerijl naar de platenboer hollen om hun volledige back-catalogue aan te schaffen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Openluchttheater Rivierenhof 2010 – zomerconcertreeks – nieuwe namen
Openluchttheater Rivierenhof 2010
Nieuwe - en voorlaatste - reeks namen :
MACEO PARKER // zaterdag 17 juli 20u30
COMEDY TIME met o.m. Philippe Geubels // dinsdag 27 juli 20u30
ED KOWALCZYK // donderdag 2 september 20u30
ADMIRAL FREEBEE // woensdag 8 september 20u30
KAPITEIN WINOKIO // zondag 27 juli 15u00
Openluchttheater Rivierenhof 2010
Van 20 juni tot midden september 2010 : meer dan 40 concerten - van rock, roots & blues, latin & fiesta, tot jazz & hip hop - op de affiche van het unieke Openluchttheater Rivierenhof - gelegen in het provinciaal domein Rivierenhof in Deurne (Antwerpen).
Naar goede gewoonte … ook wekelijks gratis concerten op vrijdag. (Programma wordt later bekend gemaakt)
Programmatie
Tegan & Sara 22/6/2010 - 20u30
Tegan & Sara
De Canadese eeneiige tweelingzussen Tegan Rain Quin en Sara Keirsten Quin zijn een indie-folk-rock duo. In hun relatief jonge carrière kunnen Tegan & Sara al een indrukwekkende referentielijst voorleggen. Zo werkten ze al samen met o.m. The Pretenders, Hot Hot Heat, The Killers en Neil Young. Laatstgenoemde contracteerde hen in 2000 op zijn eigen platenlabel Vapor Records.
Het werd nog mooier toen The White Stripes hun nummer ‘Walking with a Ghost’ coverden en het album ‘So Jealous’ uit 2004 volgens het blad Rolling Stone zelfs tot de top 50 van beste albums van dat jaar behoorde.
De catchy single ‘Back In Your Head’ vind je op de plaat ‘The Con’ (2007) van de hand van producer Chris Walla (Death Cab For Cutie).
Intussen maakten ze , opnieuw met Chris Walla, hun zesde studioalbum ‘Sainthood’. De plaat is met voorsprong het meest volwassen werk dat ze ooit hebben afgeleverd.
25/6/2010 20u30 + xtra voorstelling op 26/6/2010
Bart Peeters
Na de geweldig succesvolle De Hemel in het Klad tour waarmee Bart en de zijnen zowat elke Vlaamse zaal, theater en wei menigmaal plat speelden, zal Bart Peeters deze zomer in relatieve stilte aan zijn nieuwe cd en tour werken. Bart en band zullen dan ook nauwelijks buitenkomen, maar voor een thuismatch in het Openluchttheater wordt met veel plezier een uitzondering gemaakt.
Bart wordt op het podium weer verwend door zijn ideale mannen: Mike Smeulders (piano, accordeon),
Ivan Smeulders (bas, percussie),
Piet van den Heuvel (percussie, zang, gitaar) Abdellah Marrakchi (percussie) en
Emile Verstraeten (viool, mandoline).
30/6/2010 20u30
Richard Thompson
Zeggen dat Richard Thompson een geweldige gitarist is, is een understatement van jewelste. En dat niet alleen: kenners en fans zijn er nog steeds niet uit of Thompson nu de meest onderschatte gitarist dan wel de meest onderschatte songschrijver van zijn generatie is. Met zijn veertigjarige carrière is hij een veteraan in de muziekwereld. Op zijn laatste album Sweet Warrior uit 2007, het eerste album in vier jaar waar hij een elektrische gitaar ter hand neemt, uit hij zijn woede over de cynische grote, boze wereld.
Verleden jaar maakte Thompson de overzichtsbox 'Walking on a Wire (1968-2009) - vier cd’s met 71 topnummers - van opener 'Time Will Show the Wiser' uit 1968 tot afsluiter 'She Sang Angels to Rest'.
THE BLACK BOX REVELATION + THE KIDS // donderdag 1 juli
Jong en (ietwat) oud(er) muzikaal geweld zetten onze juli maand meteen stevig in! Van de potige garage rock van The Black Box Revelation is het uiteindelijk maar een kleine stap naar de vettige punkrock van Belgische punkpioniers The Kids en vice versa. Het Black Box duo speelde sinds hun retestrakke debuut Set Your Head on Fire (2008) zonder probleem zowat elk Belgisch podium en festivalweide plat en mogen op hun jeugdige palmares al hits als I Think I Like You, Never Alone Always Together en recenter Do I Know You schrijven. Ludo Mariman en zijn Kids zetten in de late jaren '70 de Belgische muziekscene op zijn kop met nummers als Facist Cops en There Will Be No Next Time. Ruim dertig jaar later staan ze er nog steeds, en hoe!
4/7/2010 20u30
Melody Gardot
Geluk bij een ongeluk.
De Amerikaanse Melody Gardot is 'een zangeres met een verhaal'. Op haar negentiende kreeg ze een tragisch ongeluk en had ernstige verwondingen. Of ze nog ooit zou kunnen lopen bleef lang de vraag.
Tijdens het revalidatieproces moedigde een arts haar aan de hersenen een positieve stimulans te geven door haar oude hobby muziek op te pakken als therapie. Gardot, die als kind piano had leren spelen, sloeg aan het schrijven en leerde liggend op haar rug gitaar spelen. Het leidde uiteindelijk tot het bijzondere debuut Worrisome Heart. Met haar soezerig zwoele stemgeluid zit Gardot dicht tegen het fijne, lichthese geluid van Norah Jones aan. Ook vertoont ze overeenkomsten met Madeleine Peyroux en Eva Cassidy. Haar jazzgetinte liedjes over onbereikbare liefdes, futloze exen en nachtelijke ontrouw zijn eenvoudig mooi en meevoerend.
Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en heeft Melody Gardot zich geschaard onder de groten van de hedendaagse jazz scene. Ondanks het feit dat de persoonlijke omstandigheden van Melody Gardot flink veranderd zijn de afgelopen jaren en het budget voor haar tweede plaat hoger was dan dat voor haar debuut, is haar tweede album My One And Only Thrill, een plaat die niet eens zo heel ver is verwijderd van het zo opvallende en geprezen debuut. Ook op My One And Only Thrill maakt Melody Gardot jazzy muziek die zwaar leunt op haar geweldige vocalen. Net als op haar debuut kiest Gardot ook op haar tweede plaat voor een zwoele, ingetogen en volledig akoestische instrumentatie, die af en toe uit pakt met flink wat strijkers.
THE ORIGINAL WAILERS // donderdag 8 juli
Het is alweer bijna dertig jaar geleden dat Bob Marley van ons heen ging maar zijn geestverwanten zorgen ervoor dat zijn muziek en spirit blijven voort leven. Drie leden van Marley’s originele begeleidingsband The Wailers, Al Anderson, Earl Lindo en Junior Marvin, zijn in 2008 met dat doel The Original Wailers begonnen. De pioniers van de ska en reggae verspreiden samen met een aantal gerenommeerde Jamaicaanse sessiemuzikanten over de hele wereld de universele boodschap Marley's One Love. De band brengt met nooit aflatende energie nieuw werk afgewisseld met Marley klassiekers!
12/7/2010 20u30
Dweezil Zappa Plays Zappa | 12 juli | vvk €32 - kassa €36*
De ongrijpbare gitaarstijl van vader Frank Zappa zit kennelijk in de genen van zoon Dweezil Zappa. Sinds 2006 geeft Dweezil de songs van zijn legendarische vader opnieuw een stem met Dweezil Zappa Plays Zappa, een oprechte ode aan de muziek en levensfilosofie van Frank Zappa. In 2009 won de groep nog een een Grammy voor Best Rock Instrumental Performance met het nummer Peaches En Regalia.
|* -21 jarigen betalen slechts €1o !
MACEO PARKER // zaterdag 17 juli 20u30
Maceo Parker zit op zijn vijfenzestig nog altijd retestrak in zijn funky pak. De alt-saxofonist verdiende zijn eerste strepen in de vroege jaren '60 in de legendarische begeleidingsband van James Brown, bouwde mee aan het alternatieve funkimperium van George Clinton en Bootsy Collins, speelde de afgelopen decennia met artiesten als Ray Charles, Prince en Red Hot Chili Peppers en bouwde een solocarrière op om U tegen te zeggen. Om nog maar te zwijgen van zijn live reputatie! Groovy!
KAPITEIN WINOKIO // zondag 27 juli 15u00 (Familievoorstelling, kids vanaf 3 jaar)
Eindelijk kunnen Kapitein Winokio en zijn muzikale matrozen weer uitvaren! Jonge (en al wat oudere) oortjes worden als vanouds verwend met muzikale lekkernijen: van oude liedjes via zomer- en dansliedjes tot zeemansliedjes.. niets is te veel voor de kapitein en zijn bonken. Op de koop toe serveert de Kapitein een voorproefje uit Kapitein Winokio is van de wereld, zijn nieuwe cd met kinderliedjes en -muziekjes uit alle windstreken. Bereid je voor op een flinke portie rocken en brokken maken want kapitein Winokio en zijn mannen met baarden nodigen iedereen uit voor, maar ook óp het podium. Alle jeugdige kampioenen mogen meedoen en meezingen, en elke kwinkslag is welkom: dat maakt van elk concert een unieke belevenis. Kapitein Winokio inspireert en stimuleert kinderen, en ook de ouderlijke oren blijven niet onberoerd...
COMEDY TIME // dinsdag 27 juli 20u30
Er mag al eens gelachen worden. Met vier van Vlaanderens topkomiekers van het moment op één avond kan dat geen probleem worden.
Philippe Geubels en Jeroen Leenders komen materiaal voor hun nieuwe show op u uittesten (premières later dit jaar in Arenberg!),
Michael Van Peel en Bert Gabriëls brengen het beste uit hun lopende voorstellingen.
28/7/2010 20u30
John Butler Trio
Van straatmuzikant naar twee keer platina.. dat het leven kan verkeren, moet je tegen John Butler geen twee keer zeggen. De sympathieke Australiër groeide Down Under al uit tot een ware volksheld en langzamerhand lijkt nu ook de rest van de wereld deze ‘million dollar hippie' te ontdekken. Vorige zomer speelde Butler met zijn aanstekelijke mix van funkrock, blues en roots al de pannen van de .. euh.. hemel in ons Openluchttheater, dus wij verwelkomen hem meer dan graag terug, met zijn trio deze keer en zijn nieuwste cd April Uprising onder de arm.
Release April Uprising in België op 26 maart.
JOHN BUTLER TRIO :
John Butler – guitar and vocals
Nicky Bomba – drums and percussion
Byron Luiters – bass
11 augustus 20u30
BEIRUT
Ticketverkoop start op woe 28 april.
Heeft deze 23-jarige Amerikaan eigenlijk nog een introductie nodig? Met ‘Nantes’ had Zach Condon immers een superhit op zak. Hij mixte Franse chanson en Oost-Europese zigeunermuziek op geniale wijze tot een uiterst originele sound, die bovendien getuigt van een maturiteit die je niet meteen van een prille twintiger verwacht. De nieuwe dubbel-EP heet voluit ‘March of the Zapotec/Holland’, en daarop is een glansrol weggelegd voor The Jiminez Band, een Mexicaans blazerscombo.
14/08/2010
Lady Linn & Her Magnificent Seven | 14 augustus | vvk €22 - kassa €26*
Denk polka-dots, Marilyn Monroe, ballrooms, 'the roaring twenties', glimmend koper & een geluid dat onverwachts vertrouwd aanvoelt. Jazzy pop & soulful swing.
|* -21 jarigen betalen slechts €1o !
CHARLIE WINSTON // maandag 16 augustus
Momenteel al een grootheid in Frankrijk en ten zuide van (en wie weet ook wel in) Brussel Halle Vilvoorde, maar in onze contreien een nogwat nobele onbekende... maar de Engelse singer-songwriter Charlie Winston timmert vanuit Parijs vastbesloten aan zijn muzikale Europese veroveringsweg. Winston is een reiziger, een dromer, een verleider en dat hoor je in zijn muziek. Zijn innemende pop krijgt live nog een extra dimensie; Winston is een performer die Gene Kelly of Frank Sinatra gewijs, met een kwinkslag links en rechts, moeiteloos zijn publiek weet in te pakken. Een groots artiest in wording, die muzikaal ergens het midden houdt tussen Ben Folds, Ben Harper, G Love en Soul Coughing.
21/08/2010
Gabriel Rios feat. Jef Neve & Kobe Proesmans | 21 augustus | vvk €22 - kassa €26*
Wat begon als ‘een muzikaal zijproject vol goesting om te spelen’ groeide uit tot een volwaardige én succesvolle concertreeks.Niet te missen want dit trio komt exclusief naar het Openluchttheater tijdens de Belgische festivalzomer. * -21 jarigen betalen slechts €1o !
24/8/2010 20u30 + xtra concert op 25/8!
Paolo Nutini
Paolo Nutini groeit op in Schotland als kind van een Schotse moeder en een Italiaanse vader. Tijdens zijn tienerjaren wordt hij klaargestoomd voor de overname van de snackbar van zijn vader, maar het loopt allemaal anders. Paolo kiest voor de muziek en wordt al vroeg ingewijd in de geheimen van de Schotse folk.
Net zestien wordt hij roady bij een plaatselijk band en eenmaal geroken aan het muzikantenbestaan is er geen houden meer aan. Paolo stopt met school en vertrekt naar Londen, waar hij werkt aan eigen nummers en de plaatselijke clubs onveilig maakt. Dit blijft niet onopgemerkt, want kort na zijn 18e verjaardag tekent hij een contract bij een grote platenmaatschappij.
Vandaag is hij amper 23, maar hij heeft al een muzikale c.v. waar velen zelfs op het eind van hun carrière alleen maar van zouden kunnen dromen. Zijn debuut These Streets ging liefst 2,3 miljoen keer over de toonbank, hij deelde al het podium met Led Zeppelin en The Rolling Stones en verkoopt moeiteloos zalen als de Royal Albert Hall uit. De jonge Schot met Italiaanse roots wordt dan ook beschouwd als één van de grote nieuwe talenten van de Britse muziekscene. Zijn nieuwste plaat Sunny Side Up werd opgenomen onder toezicht van Ethan Johns die eerder al werkte met o.a. Kings Of Leon, Ryan Adams en Ray Lamontagne. Nutini’s soulvolle stem en de leuke mix van ballades en rockers à la Bruce Springsteen bevestigen andermaal zijn talent.
28/8/2010 20u30
Kommil Foo De Luxe
- Het beste van Kommil Foo mét Orquesta Tanguedia -
Kommil Foo de Luxe is het beste van Kommil Foo, voor de gelegenheid begeleid door Orquesta Tanguedia. Meer dan twintig jaar muziek, theater, ontroerende fratsen en zotternij in één voorstelling! Kommil Foo De Luxe bundelt de meest memorabele songs, de pakkendste verhalen en die grappen die door de jaren heen onverslijtbaar bleken.
De broers Walschaerts worden geruggesteund door het passionele geluid van het ongeëvenaarde, achtkoppige tango-ensemble Orquesta Tanguedia.
Kommil Foo goes tango dus.. en hoe! Het wordt een unieke feestvoorstelling waar het vuur vanaf spat en die u in het beste geval lichtjes overdonderd achterlaat.
MILOW Unplugged // dinsdag 31 augustus
De kans dat u Milow het afgelopen jaar live aan het werk zag, is klein. Of u moest een concertje in het buitenland meegepikt hebben: Milow schrijft momenteel namelijk zowat Belgische muziekgeschiedenis nu Europa ook voor hem plat gaat en toert as we speak zowat onafgebroken door Zwitserland, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Italië en Oostenrijk. Tussendoor werkt Milow hard aan de langverwachte opvolger voor Coming of Age (2008), die voorjaar 2011 gereleased zal worden. Tussen alle druktes door speelt Milow enkele akoestische concerten in de Benelux deze zomer. Geflankeerd door Tom Vanstiphout en de Britse zangeres Nina Babet belooft dit een intimistische avond te worden
ED KOWALCZYK // donderdag 2 september 20u30
De voormalige frontman van Live, één van de grootste rockbands van de jaren '90, is terug van weggeweest. De zanger die er mee voor instond dat nummers als I Alone, Lightening Crashes en They Stood Up For Love is ons aller collectief geheugen staan gegrift, is sinds 2009 volop bezig met een solo-carrière. Eind juni brengt hij zijn debuutplaat uit, waaruit de single Grace alvast op het publiek is losgelaten. Hoewel hij de afgelopen tijd vooral akoestisch te zien was, toert hij nu weer met een volledige live band. Van gevoelige ballades tot stevige rocknummers, Kowalczyk weet met zijn karakteristieke stem altijd een adembenemende show neer te zetten waarin hij nieuw materiaal afwisselt met de oude Live hits.
ADMIRAL FREEBEE // woensdag 8 september 20u30
Met The Honey & The Knife is Tom Van Laere toe aan zijn vierde langspeler. Na een periode van relatieve stilte, waarin de Admiraal terug op zoek ging naar de verwondering en inspiratie van in zijn debuutjaren, is de nieuwe plaat meteen een vliegende nieuwe start. Laverend tussen hard en zacht is het album een collectie ijzersterke nummers met bevlogen gitaarspel die je bij je nekvel grijpen. De Admiraal ten voeten uit en diverser dan ooit, just the way we like him. Eerste single Always On The Run werd meteen opgepikt en ook opvolger Last Song About You doet het goed these days. Live is Admiral Freebee met zijn hertimmerde band met onder andere gitarist Bjorn Eriksson [Zita Swoon, The Partchesz] en een bassende Flip Kowlier strakker dan ooit.
TICKETS & INFO
T 070 222 192
www.openluchttheater.be
- 21 jarigen betalen 10 € voor alle concerten
Ticketbalie Openluchttheater
Arenbergschouwburg
Arenbergstraat 28 2000 Antwerpen
van di tem vrij van 12u30-17u00
zaterdag van 14u00-17u00
maandag gesloten
(gesloten op 11 en 21 juli en 15 augustus)
Ook tickets via
Info Cultuur, Grote Markt 13, 2000 Antwerpen 03 203 95 84
FNAC - alle Belgische filialen - 0900 00600 [€ 0.45 per minuut]
Openluchttheater Rivierenhof. Waar ?
Ingang ter hoogte van de Turnhoutsebaan 232 in Deurne en aan de Ruggeveldlaan
(parkeerruimte op de middenberm) recht tegenover de skipiste.
Het leek wel alsof er één of andere manifestatie aan de gang was, wat een meute volk was er daar voor de deur van de Pit's, genietend van een stralende zon. Maar wel een beetje beangstigend als je bedacht dat ze binnen enkele ogenblikken ook allemaal naar binnen zouden willen. Populair zijn ze dus wel, deze Hex Dispensers uit Austin, Texas maar het is dan ook de enige punkgroep van de laatste jaren die er echt toe doet. Toch blijven ze bescheiden : zo sloegen ze een aanbod af om op Sinxen Vlas Vegas te spelen (gegarandeerd een volle Kreunzaal van 600 man!) omdat ze hun Europese tour absoluut wilden afsluiten in de Pit's, naar eigen zeggen ‘de beste plaats om te spelen in Europa’.
Die Pit's zat dan ook barstensvol en veranderde vanaf de eerste tonen van "Doomsday" in een kolkende moshpit. Terwijl de temperatuur hoogten bereikte, vergelijkbaar met die in een sauna, en het bier met liters door de lucht spoot bleven The Hex Dispensers onverstoorbaar verder spelen, ook toen de bassist een bekertje pal op de neus kreeg. Verbeten punkrock met een vuilzwart garagerandje, denderend als een op hol geslagen locomotief. Veel verschillen de nummers niet van elkaar maar geen mens die zich daaraan kon storen. Iedereen werd meegezogen in een maalstroom van (niet eens té) luide gitaren, die dwingende stem van Alex Cuervo en het nonchalante geroffel van Alyse Mervosh.
Hoogtepunten? Uiteraard "Forest Ray Colson" (dat nu al een verplichte vermelding heeft in de annalen van de punkrock), "Buy you a ring" (gezongen door bassist Dave Bessenhoffer, ook bekend van The Gimmicks) en zowat alle overige nummers zeker? Eén keer werd het tempo drastisch verlaagd wat niet meteen het beste nummer opleverde.
Maar het siert hen dat ze ook een trage song proberen en zo kregen de aanwezigen meteen eens de gelegenheid om alle ledematen terug op de juiste plaats te schikken. Woorden schieten schromelijk tekort voor dit optreden dat er beslist één was om in te lijsten.
Het lijkt erop dat Alex Cuervo na veel omzwervingen, bij o.a. Blacktop, King Sound Quartet, The Gospel Swingers, Feast Of Snakes en The Now Time Delegation, eindelijk de groep van de waarheid heeft gevonden!
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Wie in ons landje wel eens buiten het nauwe pad van Studio Brussel durft te gaan luisteren kent gegarandeerd No Means No. Zo ongeveer voor de honderduizendste keer zakte dit senioren-trio van Canada (Vancouver) af naar Europa om de plaatselijke fanbase nog maar eens te tonen hoe je een gevoelsechte show neerzet, zonder franjes en met meer ballen dan de huidige muzikale twintigers betrachten in hun beste poging om hun eigen helden na te bootsen. Opgericht in 1979 en nog steeds hun ding doende op talrijke stages, stelden de broers Rob en John Wright en gitarist Tom Holliston in de Zwerver te Leffinge hun nieuwste ‘Tour EP 1’ voor.
Voor deze korte Europese tour brachten de punksenioren hun stadsgenoten Invasives mee. Wat van bij het begin direct opviel was dat deze jongere band voor de promotie van hun plaat ‘Desk Job At Castle Dracula’ een rock/punk set neerzetten die sterk neigde naar de grondvesten van NMN. Invasives had echter nog veel lesgeld te betalen. Ze deden (net iets té) goed hun best om contact te maken met het luisterpubliek en bereden bij momenten de grens van het sympathieke met het ergerlijke. Hoewel ze punkgewijs vrij proper klonken, en in hun songs vaak minder slaagden om de spanning op te bouwen, bracht Invasives enkele songs met mokerriffs (“After Midnight”) die een echte Helmet fan zeker kon bekoren.
NMN stak van wal met het nieuwe “Old”, een traag en melodisch nummer dat zich uitstekend leende als opener. Wat volgde was een set waarbij de nieuwe EP met “Slave” en “Faceless May” zich geruisloos mengde tussen de songs uit een door de tientallen jaren heen geproduceerde poel van vele LP’s en EP’s. Het publiek leek de band meegegroeid te zijn en de vooral 30-40’ers genoten al luisterend naar deze show, eerder dan een dancepit open te breken zoals dit, vooral in vroegere tijden, nogal vaak het geval was bij een NMN concert.
Dat het publiek de band kende bleek merkbaar bij het enthousiaste onthaal van songs als “Jubilation”, “All Lies”, “Till I Die”, “Humans”, “Body Bag” en de magistrale basskiller “Rags And Bones”. Jammer genoeg putte de band voor deze gelegenheid niet meer uit hun meesterwerk ‘Wrong’ uit 1988.
De typische smakelijke instrumentale passages en de afwisselende melodieuze en wordspoken vocals in de songs werden, zoals steeds, opgesmukt door de droge en gezapige humor van de Wright brothers (“We’ll have senior discount on the bus when we get back”). Ze smeten vaak een gemeende smile op je toot en toverden ook dit concert om tot een pretpunkcircus zoals alleen grootmeesters dit kunnen evenaren.
Als kers op de taart sleurden de heren de Invasives mee op het podium. John Wright kroop van achter zijn drumstel en transformeerde zich als frontman van The Hanson Brothers (zijproject als ode aan The Ramones en ijshockey) en deed met een fenomenale versie van “Beat On The Brat” het publiek luidkeels meezingen.
NMN bracht een concert zoals je het kon verwachten. Een wat uitzinniger publiek maar vooral een iets betere setlist zou van dit concert een memorabele ervaring gemaakt hebben. Toch was dit er eentje dat goed nasmaakte. Op naar de NMN concerten in het volgende decennia en de nieuwe LP dit jaar!
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Het plaatje paste perfect en de frisse kleedjes in de volle AB-zaal wuifden het toe: de eerste echte zomerbroeierigheid was het geschikte bad om de nuevo tango van Gotan Project in onder te dompelen. Van zon buiten naar zon binnen, al kregen de ‘Argentijnse’ Fransen ons nooit op cocktailtemperatuur.
Ooit mochten we op Dranouter Folk (Festival Dranouter nu) kennis maken met die ‘nieuwe tango’-groep die toen nog achter witte doeken een schimmenspel speelde met haar toeschouwers. Briljant. Enkele jaren later huppelden we bij de voorstelling van hun tweede cd ongedwongen mee. Briljant. Deel drie kwamen ze donderdag 20 mei in de AB voorstellen. Iets minder briljant.
Dat deel drie kwam een maand eerder ter wereld en luistert naar de simpele naam ‘Tango 3.0’. Analoog naar computersoftware die evolueert noemde men het album ‘Tango 3.0’ omdat het tango op een nieuw niveau, een nieuwe stap is. Of zou moeten zijn. Dat de vaders van Gotan Project toevallig met drie zijn en het hun derde CD is, prijkt mooi op het geboortekaartje.
Philippe Cohen-Solal is de man achter Gotan Project en zijn portemonnee vult hij er aardig mee, want ze zijn populair. Vandaar ook de snelle uitverkoop van de AB, al waren de prijzen ook wel aan de ‘zwoele’ kant. Cohen-Solal, zelf ook geboren uit migratie (vader Tunesiër, moeder Nederlandse), liet de tango immigreren van het oorspronkelijke Argentinië naar Frankrijk waar hij als DJ met samples en enkele knappe artiesten de elektronicatango uitvond.
Amper een jaar geleden vergastte Gotan Project de wereld op een schitterende live dubbel cd. Daarin werd duidelijk hoe hun muziek aanslaat, wat we zelf aan den lijve ondervonden. Trouwens, de dubbelaar vonden we nog een stuk broeieriger, intenser en voller dan hun twee eerste studio-albums. Maar, vier jaar na wat we achteraf gezien 2.0 kunnen noemen, volgt nu een ‘Tango 3.0’.
En die 3.0 brengt ons – in tegenstelling tot vele anderen – niet in vervoering. Hij verrast ons niet, brengt niets bij aan wat Gotan tevoren al deed. En heeft ten gronde minder schwung in zich. Het concert in de AB was dan ook goed, tot heel goed zelfs, maar het werd vooral gedragen door de steunpilaren uit hun eerste twee werken.
Het begon twee nummers lang in een super donker AB. We voelden wel de vibes in ons lichaam door het loungy dansgevoel, de emotie bleef wat achterwege en onze ogen kregen wel de kost door de geprojecteerde achtergrondvideo’s. En ja, gedurende anderhalf uur wilden we wel even in Argentinië zijn, maar we bleven in Brussel. Jammer.
Wij hadden het vooral voor de warme stem van Cristina Vilallonga die jammer genoeg niet constant op de bühne stond. De dansmomenten zaten er ook wel nog in – zoals in hun jongste en (vrolijke) single “La Gloria” en ook in “Mil Miliones”, maar het accent lag meer op de sfeer: zwoel en sensueel. Met een (te?) traag en slaperige “Mensajero” en een duidelijk dicht bij de originele tango aanleunende “Tango Suare” en “Pelgiro”. “Rayuela” was dan weer lief met het kinderkoortje.
In elk geval bewees Gotan Project opnieuw dat akoestische instrumenten perfect kunnen samengaan met ritmiek en gevoel en elektronica. En het werd wel broeierig op de gekende oude nummers. Maar als je het ons vraagt is ‘Tango 3.0’ misschien nog maar een betaversie.
Playlist: Cuesta abajo, Epoca, Divan, Tango Square, Rayuela, Una Musica Brutal, Tu Misterio, De Hombre a Hombre, Toda mi vida, Mi Confession, La Gloria, Differente, La Musica de Siempre, El Mensajero, Panamericana + Triptico
Bis
Mil Miliones / Queremos Paz, Desillusion, Peligro, Santa Maria, Immigrande
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation
Het Amerikaanse kwintet Pavement is goed tien jaar na de laatste vijfde worp ‘Terror twilight’ terug bij elkaar voor enkele reünie concerten. Stephen Malkmus en de zijnen, waarvan we ook vooral Mark Ibold (ook nog een tijdje op tour met Sonic Youth) en Bob Nastanovich (multi-instrumentalist en tweede zang) onthouden, maakten zich in de jaren ‘90 populair met de ‘do it yourself’ gedachte van rammelende, soms opzwepende, lofi gitaarmuziek en opmerkelijke sfeervolle werkstukjes. Onderhuids behielden ze de melodieuze kracht, gedragen door de nasale, melancholische en onvaste zang van gitarist Stephen Malkmus. ‘Crooked rain, crooked rain’ en ‘Brighten the corners’ overtuigden een breder publiek, de andere cd’s beklemtoonden het vluchtige karakter en de ongekunstelde chaos! Indie nonchalance! Hun livegigs waren bijgevolg dan ook wisselend, desondanks kon de groep rekenen op een welverdiend respect.
’Welcome back’ prevelden ze … Een happy weerzin was het alvast, waarbij dertig - en veertigers en de nieuwsgierige (jonge) fan present waren op het heel snel uitverkochte concert in de AB. Pavement stelde bijna dertig songs voor, ruwer, rauwer of introspectief en ingetogen. Af en toe explodeerde het. Nastanovich was er deels verantwoordelijk voor door vocaal het voortouw te nemen en z’n teksten letterlijk uit te spuwen, wat de band een versnelling rapper deed gaan.
Malkmus was eerder speels, onbevangen en zelfrelativerend; hij liet alles wat meer z’n gang gaan, zwierde z’n gitaar wat heen en weer en gooide ze af en toe eens in de lucht.
Pavement wisselde sterke met minder boeiende songs af en speelde ook enkele lofi probeersels. In het eerste deel hadden we “Cut your hair”, “Elevate me later”, “Starlings”, “In the mouth a desert”, “The hexx” en “Triggercut”, die de tijd van toen deden herleven. In het tweede deel waren het “Grounded”, “Stereo”, “Summerbabe” en “Spit on a stranger”, die het vuur aanwakkerden. De lightshow, de spotlights en de versiering van witte lampjes waren uitermate leuk. “Range life” mocht na goed anderhalf uur besluiten, maar de band breidde er nog een uitgebreide bis aan; de klemtoon kwam op het materiaal van het succesvolle ‘Crooked rain, crooked rain’; de songs gingen op ontspannende wijze bijna in elkaar over, van “Silence kit”, “Stop breathin’” en “Gold soundz”. “Box elder” en “Shady lane” zaten ergens middenin.
Pavement had nog niet veel ingeboet van hun jeugdige rommeligheid, maar was duidelijk standvastiger! … wat maakt dat in de evaluatie van de set er nog altijd twee kampen zullen zijn om te maken of dit een uiterst goed concert was. De band gaf de indruk er losjes over te gaan , maar hield de touwtjes goed in handen!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sommige groepen verkiezen nog steeds het ouderwetse principe van de mond tot mondreclame en Golden Helmets uit Keulen zijn daar een mooi voorbeeld van. Je zal veel moeite moeten doen om iets van deze Duitsers op het net te vinden en toch zijn zij zoiets als een gevestigde waarde geworden in de Duitse garagerockscene. Tot nu toe mochten zij tot reeds complimenten van New Bomb Turks, The Fuzztones en onze eigenste Kids in ontvangst nemen.
Vanaf het moment dat je deze cd in je speler plaatst, weet je ook meteen waar deze woorden vandaan komen want deze debuutplaat raast werkelijk als een trein over je heen. Ieder nummer bevat een maximum aan rock ’n roll terwijl er daar een lekker laagje soul wordt aan toegevoegd.
Laat Rocket From The Crypt een Motownplaat opnemen en het resultaat zou waarschijnlijk ergens in de buurt kunnen liggen van wat deze jongens hier brengen. Jammer genoeg duren rockplaten nooit echt lang en na 30 minuten is het rockplezier over en eigenlijk kun je alleen maar hopen dat deze Duitsers snel de richting van de Belgische podia zullen vinden.
Ben Harper heeft iets met live albums. Dit is inmiddels al zijn vijfde live registratie die op cd wordt geperst. Maar geen waarop hij meer briest, scheurt, knarst, bijt en gromt als deze hier. Met dank aan The Relentless 7, zijn nieuwe band waarmee hij in 2009 al het ziedende ‘White lies for dark times’ opnam en daarmee al onze twijfels wegnam na de daaraan voorafgaande middelmatige plaatjes. Quasi het volledige album is hier in deze live set opgenomen. Kan ook moeilijk anders, want dit was tot op heden nog maar de enige plaat die onder deze bezetting werd gemaakt. Wat we wel kunnen zeggen is dat de songs in een live kleedje nog een flinke brok gloeiender en scherper klinken, een stuk langer ook zoals in “Keep it together” waarin Harper zwaar aan het soleren gaat. Harpers gitaar klinkt overigens heter en gevaarlijker dan ooit, zijn Hendrix demonen zijn volledig losgeslagen en The Relentless 7 gaan geweldig tekeer.
Ook een paar interessante nieuwigheden zijn te vinden op dit live album. De bijzonder felle opener “Faster Slower dissapear come around” is een verdomd knappe en brute nieuwe song en Harper zet iets verder ook een vlijmscherpe versie van Hendrix’ “Red House” in de etalage.
Enkel de overbodige cover “Under pressure” (Queen en Bowie) staat hier een beetje onnozel te wezen en ook de ballad “Another lonely day”, de enige overblijver van The Innocent Criminals tijd, is nogal lauwtjes en past evenmin op dit bruisend live album.
Een live plaat die zeer in de smaak zal vallen bij Hendrix adepten, zoals Harper er natuurlijk zelf één is.
Naast de shoegazerevival is er naar verluidt ook een ware Britpoprevival op komst. Of er nu weldra een nieuwe Blur of een nieuwe Oasis op ons zal afkomen blijft natuurlijk de hamvraag maar wat ons betreft kan Chau Chat best zijn steentje bijdragen aan deze heropleving. Ondanks de Frans aandoende naam (vernoemd naar Madam Chauchat uit ‘De toverberg’ van Thomas Mann) blijkt dit duo echter uit Munchen afkomstig te zijn.
Is het dan zo dat de ultieme Britpopplaat van dit jaar van Duitse makelij kan zijn?
Een vraag die we moeten afwachten maar in plaats van een overbodige kopie van een reeds bestaande band te zijn, werkt dit duo (bestaande uit Christian Illi en Ron Flieger) vanuit een andere invalshoek. Hun klassieke muziektraining zal er wel niet vreemd aan zijn, maar moest er zoiets bestaan als een mix van Tindersticks en Pulp dan zou Chau Chat best wel eens het antwoord kunnen zijn.
De perfecte balans tussen klassieke avant-garde en poppy indiemuziek wordt gedurende heel de cd aangehouden en mits wat airplay zou het radiovriendelijke “Konfusion-Stigmata” best een hitje kunnen worden.
Ergens hadden we nooit gedacht dat we dit ooit zouden neerschrijven maar de meest doordachte en originele Britpopplaat zou dit jaar wel eens uit Duitsland kunnen komen.
Het eerste wat je denkt eens als deze cd aan zijn einde komt, is dat deze release perfect zou passen in de cataloog van Bella Union gewoonweg omdat de muziek van Protestant Work Ethic sterk aanleunt bij nieuwe goden als John Grant. Maar dit klein meesterwerkje van Protestant Work Ethic is echter gewoonweg uitgebracht op het kleine (maar prachtige) Valeot Records.
Volgens de wereld van Google word je bij het intikken van Protestant Work Ethic naar allerlei religieuze verenigingen verwezen maar in de muziekwereld staat deze naam bekend (nou ja) voor het project van de Oostenrijker Simon Usaty.
Op deze tweede cd liet Simon zich inspireren door zowel nieuwe als oude folk en met het gebruik van instrumenten als een ukelele, een banjo, een accordeon of zelfs een glockenspiel tovert Simon de mooiste folkstukjes uit zijn mouw die steeds voorzien zijn van een mooie evenwichtige rijke muzikale omkadering. Het is dan ook geen wonder dat meerdere mensen deze band wel eens vergelijken met Mumford And Sons.
Kenners hebben al begrepen dat dit een kleinnood is om de vingers van af te likken, u weet waar u het eerst gelezen hebt. In de gaten houden die band !
De winterkou heeft lang genoeg aangesleept en dus is het hoog tijd geworden voor een lekker zwoel plaatje. Wat dacht je van Club 8?
Inderdaad, we hebben het over dit Zweeds duo dat ons reeds sinds 1995 aangenaam weet te verassen met hun zonnige indiepopdeuntjes en wiens eerste releases uitgebracht werden op het Spaanse cultlabel Siesta Records.
Ook al werden ze destijds vergeleken met namen als Camera Obscura, JJ of Kings Of Convenience gingen deze mensen toch meer en meer in de richting van de swingende bossa nova. Na het succes van hun vorig album ‘The boy who couldn’t stop dreaming’ besloten Karolina Komstedt en Johan Angergärd om de valiezen te pakken en richting Brazilië te trekken om daar nog wat meer inspiratie op te doen.
Het resultaat kan je nu horen op deze heerlijke cd die geproduceerd werd door Jari Haapalainen en die is op zijn beurt bekend van zijn werk met Camera Obscura en The Concretes.
Het resultaat is werkelijk verbluffend en Club 8 brengt hier een album waarin melancholische melodiën verweven worden met een heerlijke salsasound. Als je benieuwd bent hoe Belle & Sebastian zou klinken indien ze geremixt zouden worden door Herb Albert, dan kan ‘The people’s record’ wellicht een antwoord op die vraag zijn.
Het is alvast weinig artiesten gegeven om na twee platen ons nog zo te overdonderen met nieuw werk, ‘Have one on me’, een 3 dubbelaar, een Magnus Opus, telkens zes songs en twee uur luisterplezier, die linkt naar de sobere aanpak van het debuut ‘The milk-eyed mender’ (2004). We zitten aan onze stoel gekluisterd van het heerlijke, betoverende geluid en de verheven schoonheid op haar harp en piano, gedragen door een hemelse zang, die het nauwst leunt aan Kate Bush.
De lang uitgesponnen, zwaar aangezette partijen door strijkerarrangementen op de subtiel uitgewerkte songs van ‘Ys’, gekenmerkt door lappen tekst, zijn hier achterwege. En net zoals op de huidige tour krijgen de songs een minimale omlijsting van violen, trombone, gitaar en drums; door de spaarzame begeleiding heeft het materiaal een zalvende, helende werking en vormen ze de ideale onthaasting. Het is bovenal genieten, wegdromen op de klassieke leest van het sfeervolle materiaal, die refereren aan het klassieke ‘The Spirit of Eden’ van Mark Hollis’ Talk Talk. Beelden van een ‘Garden of Eden’ of van een ‘Ark van Noah’ halen we voor de geest. Ze laat ons meedrijven in de finesse en subtiliteit van haar elfenpop. Haar prachtige stem, haar kunde, de aanvulling van de band en de lieflijke uitstraling en spontaniteit doen sprookjesachtige taferelen opborrelen, luister maar eens naar “Easy”, “You & Me, Bess”, “In California”, “Soft as chalk”, “Esme”, “Autumn” en de titelsong. Kippenvelmomenten krijgen we van ”81 en “Baby birch” … zij grijpen bij het nekvel …
’Have one on me’: Elegante Pracht en Schoonheid zijn woorden op hun plaats voor de talentrijke, charismatische, joviale jonge dame Joanna Newsom … Pop door haar hemels breekbare stem en het centraal plaatsen van harp en piano. De factor emotionaliteit verhoogt ze met een band die de arrangementen treffend, perfect en puur oprecht samenbrengt.
Natalie Merchant maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …). Inmiddels gaf de 47 jarige zangeres haar sing/songwriterschap elan met soloplaten als ‘Tigerlily’, ‘Ophelia’, ‘Motherland, en ‘The house carpenter’s daughter’, één voor één sfeervol, emotievol, subtiel in elkaar gestoken materiaal, die grasduinen in de folk, country, soul, reggae en bluegrass.
Zeven jaar na die laatste cd komt de getalenteerde en ambitieuze songschrijfster opnieuw in de spotlights met ‘Leave your sleep’, een imposant gedocumenteerd werkstuk en hymne aan talrijke Britse en Amerikaanse dichters. Een cd, ‘A selection from the album’ met 16 songs, en zo was hij bedoeld, een dubbelaar met maar liefst 26 nummers.
De lady vertelde dat het uitgangspunt eerst was wat slaapliedjes voor haar jonge dochter te schrijven en zocht inspiratie over ‘de Kindertijd’. Ze deed opzoekingwerk via het internet, schuimde bibliotheken af, dook de archieven in en geraakte gefascineerd in werken van bekende en onbekende Britse en Amerikaanse dichters en dichteressen van de (Victoriaanse) jaren 1800 tot nu. De bijlagen in de cd spreken voor zich en zijn meer dan de moeite waard eens door te nemen.
Er werkten wel 130 muzikanten mee aan de plaat, van een heus symfonisch orkest tot pure eenvoud en soberheid. Zo hielpen o.a. de gospel zangers The Fairfield Four, de Ierse folkies Lúnasa, het NYse Hazmat Modine, het experimenterende jazzensemble Martin Medeski & Wood, de band van Winston Marsalis en The Klezmatics mee. Een veelheid aan genres, klankkleur en timbres horen we. Een verbluffend luisterwerkstuk die zeker niet aan je neus mag voorbijgaan.
De songs wisselen van gevoel, zwaarte en intensiteit en zijn afhankelijk of ze sober werden begeleid of door orkestraties gedragen. Sommige nummers deden denken aan de muzikale diversiteit die Michelle Shocked aan de dag legde.
Laat je alvast meeslepen in de unieke leef - en muziekwereld die dame Merchant aan de dag legde!
In tijden van crisis (en zelfs daarbuiten) is het concept van een gratis concert steeds meegenomen. Reeds geruime tijd zorgt in Gent, Cafe Video voor een interessant wekelijks aanbod van nieuw binnenlands en buitenlands talent. De laatste tijd zijn er zelfs regelmatig try-outs te bewonderen van grotere namen, dus hou je maar beter de concertkalender van het café in de gaten!
Dit initiatief is een must voor al wie in of rond Gent woont, want met een lekkere pint aan de toog kan je hier gratis en voor niks gadeslaan wat er zich in de huidige underground afspeelt.
Vandaag was het de beurt aan The Pattern Theory, een trio die door de undergroundpers de laatste tijd meer en meer omschreven wordt als het nieuwste postrock-wonder. Een echt wonder was echter dat de band Gent gehaald had want eventjes leek het erop dat zij ook het zoveelste slachtoffer zouden worden van de niet afnemende IJslandse aswolk.
Op de debuutlp moet de liefhebber van math rock wel nog een paar maanden wachten, maar gisteren hadden deze vriendelijke jongens de eer om hun eerste EP aan het Gentse publiek te mogen voorstellen, eentje die ze gewoonweg ‘EP1’ gedoopt hebben. Niet bijster origineel maar gelukkig lag dat muzikaal enigszins anders.
Deze drie (ze zijn een beetje van overal, van Berlijn tot Leeds) lieten zich vooral inspireren door de beginplaten van Tangerine Dream en dat hoor je meteen na de eerste minuten.
Niet dat het we hier symfonische elektronicacomposities te horen krijgen maar net zoals de Duitse grootmeesters in hun begindagen opteert The Pattern Theory voor een eerdere rustige muziekstijl met veel aandacht voor minimale geluidjes. De muziek van The Pattern Theory houdt ergens het midden tussen traditionele krautrock, de meer avontuurlijke post-rockbewegingen van een groep als Trans Am en een leuke portie slowcore.
Dat je bij dergelijke muziek muisstil moet zijn, had het publiek zeer goed begrepen (wat jammer genoeg niet steeds het geval is in de Video) want vandaag kon je bijna letterlijk een naald horen vallen waardoor alle details die dit trio toverde mooi naar boven kwam.
Gelukkig maar, want het zijn net de details die het hem doen bij The Pattern Theory, zo wordt hun repetitief basgeluid (dat soms verduiveld veel leek op dat van Nile Rodgers) meerdere malen doorbroken door een plotse glockenspiel, een eenzame synth of een ingetogen drumslag. Trouwens The Pattern Theory zijn niet echt vies van een portie pop want hun alter ego is Sunken Sails, zowaar een popband !
Maar laat ons eerlijk blijven met de lezer, The Pattern Theory zal wellicht eeuwig gedoemd voor de underground blijven want voor een echte doorbraak is hun geluid net iets niet catchy genoeg en zeker niet commercieel genoeg, maar dat betekent geenszins dat dit geen interessante groep kan zijn, integendeel.
Iedere mathrock-fan die opteert voor de klassieke aanpak zal zeker zijn vingers kunnen aflikken aan de binnenkort te verschijnen cd. Dank u wel Cafe Video voor dit mooi initiatief.
Organisatie: Café Video, Gent
Er viel nog heel wat te beleven op de afsluitende Nuits Bota … de geprogrammeerde bands zaten nog niet op hun tandvlees …In de Chapiteau kon je terecht voor de funkende souldance, afrojazz en pop van Jamie Lidell, het Canadese Holy Fuck speelde energieke, opzwepende vibes en ritmes van luchtige elektronica, percussie, noise en rock in de Orangerie of je genieten van de sing/songwriterpop van Richard Hawley in het KC. En tot slot in de Rotonde stond één van de gehypte bands van het moment, The Drums … Hun single “Let’s go surfing” heeft een groot meezing- en fluitgehalte en zorgt er net als “Young Folks” van Peter, Bjorn en John voor dat de koude dagen van april en midden mei een zomerse temperatuur krijgen.
Het NY-se kwartet heeft al een tijdje hun EP ‘Summertime’ uit en binnenkort kloppen ze aan met hun debuut. In een volgepropte Rotonde konden we alvast op ontdekking gaan. Achterna konden we zeggen dat het kwartet, dat zich in Engeland schuilhoudt, meer in petto heeft dan een minnestrelend leuk nummer. The Drums rond gitarist Jacob Graham en zanger Jonathan Pierce goochelen met waveritmes van Joy Division, The Cure, de gitaarwaverock van Ian McCulloch (Echo & The Bunnymen) en The Smiths, halen invloeden aan van Fad Gadget, The Chameleons en roepen beelden op van de cold/glamour wave van Spandau Ballet en Theatre of Hate (zie hun haarsnit). En alsof dit nog niet genoeg was, hoorden we in songs de galmende, diepe bas van Peter Hook, de electro van New Order, de hoekige, springerige ritmes van The Rakes en Bloc Party in hun begindagen en zijn ze niet vies van de zomers surf van de Beach Boys en van de girlgroupies Shangri-Las en The Ronettes. En inderdaad, Interpol, White Lies en Editors mogen toch opkijken naar het opkomende talent.
Een mengelmoes en recyclage dus, die door deze jonge gasten een catchy melodie, een dosis lichtvoetigheid en een frisse, luchtige noot krijgen. Ze laten ook bitterzoete melancholie sluimeren in enkele songs. Wat maakt dat ze voldoende variaties aanbrengen en veel in hun mars hebben. De aanstekelijke deuntjes werden hoedanook sterk door het publiek onthaald.
De theatrale, spastische bewegingen, de hoekige danspassen en de grappige aankondigingen van Pierce deden denken aan onze Bijna Slimste Mens, Das Pop zanger Bent Van Looy (… had uiterlijk wel iets mee van hem!).
In de eerste songs straalde de zon nog niet echt, “It will all end in tears” en “My best friend (died)” waren qua tekst nu niet meteen de vrolijkste om mee te starten, maar hadden muzikaal voldoende dynamiek en vitaliteit. De daaropvolgende songs “I felt stupid”, “Submarine”, “Moon”, “Make you mine” en “Book of stories” waren grotendeels van dezelfde leest, hadden speelse, verrassende wendingen, gingen van een slepend naar een meer huppelend ritme of explodeerden ergens middenin. “Jerk” had dan iets mee van Vampire Weekend door de verleidelijke, opzwepende drumritmes. En “Skipping town” kleurde door het galmende gitaargetokkel. De single “Let’s go surfing” met z’n overbekende, aanstekelijke deuntjes, beëindigde na een goede 45 min de set. Het nummer klonk alvast krachtiger en directer dan op de radio.
Na bijna elk nummer werd het publiek hartelijk bedankt voor de respons, boog Pierce voorover en maakte een boogie danspas. En de momenten dat Graham even niet op z’n gitaar speelde, sprong hij wat in rond met z’n tamboerijn. Leuk allemaal.
Twee nummers besloten, het meeslepende, opbouwende “Down by the water” ( the love for all the boys & the girls) en het strakke, intens broeierige “Forever (and ever)”, de komende single, die doet denken aan de Psychedelic Furs.
We zagen een knappe, melodieuze set van het kwartet, die een grootse toekomst kunnen tegemoet gaan; ze stonden er overduidelijk als liveband en kunnen net als White Lies vorig jaar de hoopvolle band zijn van 2010!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2010)
De, laat ons zeggen, vrij productieve Paul Weller heeft met ‘Wake up the Nation’ alweer een puike plaat uit, en dit kort na het nogal uitgebreide ’22 dreams’. Opnieuw een hoop materiaal dus om mee op tournee te gaan.
Wat een live optreden van Weller steeds zo bijzonder maakt is de variatie en de vrij verassende keuze van setlist. In de AB was dit niet anders.
Gedreven als altijd begon Weller stevig aan zijn werk, met al heel vroeg in de set een vinnig “Changingman”. Een straffe nieuwkomer als “Moonshine” kon perfect het tempo aanhouden. The modfather, zoals we hem kennen, schakelde moeiteloos over van gebalde rock naar klare soul (“No tears left to cry”), zwevende seventies rock (de klassieker ‘Porcelain Gods’ was alweer één van de hoogtepunten) en akoestische intimiteit (de eerste bisronde met een knap “All on a misty morning” was volledig unplugged).
Grasduinen in het verleden van zijn andere bandjes deed hij met “Pretty Green”, “Start” en, als zeer aangename verassing in de tweede bis, de gebalde punk van “Art School”, alle drie van The Jam. Doch het was vooral een soulvolle opzwepende versie van “Shout to the top” (Style Council) die de zaal deed ontploffen.
Weller’s band, met nogal wat keyboards, musiceerde foutloos en zonder veel franjes. De tendens van de nieuwste plaat werd met overwegend korte songs volledig doorgetrokken.
We vonden weinig of geen schoonheidsfoutjes, alhoewel “You do something to me” ons een beetje te routineus was, maar dat is dan ook zowat het enige wat we kunnen bedenken.
Dit optreden blonk weer eens uit door de veelzijdigheid en de klasse van een zeer invloedrijke en immer boeiende artiest. Die gast is nog niet versleten, gewoon al omdat hij zichzelf nooit herhaalt. Daarom ook, beste fans, zal hij nooit of te nimmer The Jam terug uit de kast halen, en eigenlijk is dat maar goed ook. Oude koeien uit de gracht halen is niets voor een creatieve geest als goeie ouwe Paul.
Organisatie: Live Nation
Merkbaar nerveus opende Boston Tea Party de avond. Een gebroken snaar gooide onmiddellijk wat roet in het branievol geserveerde eten maar het werd snel duidelijk dat dergelijke pech hun jeugdig enthousiasme niet kon temperen. Het koppel maakt wat ze zelf ‘gestoorde noisepop’ plachten te noemen, een op zichzelf nietszeggende term die dus een heel brede lading kan dekken. Wat we zagen, waren een vinnige jongen op gitaar en een niet minder energieke meid die voor de percussie zorgde. Dit slagwerk werd voornamelijk beheerst door de zelfgemaakte ‘stompbox’, een instrument dat toelaat om een stevige beat te genereren maar na verloop van tijd te eentonig klinkt om te blijven boeien.
Met een beetje fantasie kan men dit tweetal koppelen aan o.a. The White Stripes (om evidente redenen), Anne Clarck (omwille van het krachtig declameren van bepaalde songteksten door de jongedame), Peaches (omwille van de flair en onverschrokkenheid waarmee diezelfde dame bepaalde liedjes durft te zingen) en The Stooges (omwille van de riffs die de gitarist door de boxen joeg). Ook Gossip en The B52’s zouden we als referentie durven vernoemen. Met “The Mercy Seat” brachten ze een Nick Cave-cover die alleszins een zeer eigen stempel kreeg. De jongedame verklaarde de keuze door met een flinke portie ironie te beweren dat dit lied zo dicht bij haar stem ligt. Voor het overige hoorden we een zestal uit hun debuutplaat (“Little trouble kids”) geputte songs waaronder hun eerste single (het eerder donkere “90’s Dream”) en het met een stevige “I wanna be your dog”-gitaarflard gelardeerde “Zero One”.
Afsluiten deden ze met “She made me dance”. We hadden graag hetzelfde beweerd maar dat zou overdreven zijn. Qua inzet krijgen ze minstens een acht op tien, maar hun ruwe rock en technische bagage behoeven progressie alvorens potten te kunnen breken. Het siert hen wel dat ze dit zelf ook inzien, de slotwoorden van de gitarist (die trouwens een ware recidivist bleek op het vlak van snarenvernieling) luidden immers: ‘Volgende keer doen we beter.’ We hopen het met hen. Dat ze weinig pretentie hebben is duidelijk, over hun potentie durven we echter nog geen finale uitspraken doen.
Phosphorescent presenteerde zich tot twee jaar terug voornamelijk als een solo-act. Zo zagen we Matthew Houck op het Domino-festival van april 2008 veelvuldig gebruik maken van loops om de meerstemmigheid van de gelaagde muziek uit het prachtige ‘Pride’ (2007) te kunnen vertalen naar het podium. Sedert de aan ‘To Willie’ (2009) gekoppelde tournee verkiest hij echter het gezelschap van een 5-koppige begeleidingsband. Muzikaal sluit zijn nieuwste CD, ‘Here’s to taking it easy’, trouwens erg aan bij hetgeen hij op dat eerbetoon aan Willie Nelson op plaat liet persen. Terwijl zijn eerste drie albums minder toegankelijk waren en vaak getuigden van een onbestemde en beklijvende sfeer, gooit Phosphorescent het sedert vorig jaar duidelijk over een vlottere countryrock-boeg.
Na een lange instrumentale intro hoort men in het STUK de eerste vier nummers van ‘Here’s to taking it easy’. Dit alles in identiek dezelfde volgorde als op plaat, het hoeft dus niet te verbazen dat Houck apetrots is op zijn laatste werkstuk. Zelf zijn we iets minder opgetogen want geluidstechnisch liep er het eerste kwartier aardig wat mis, pas vanaf “Mermaid Parade” horen we de nodige beterschap. Vervolgens krijgt het op “Pride” onbeschrijfelijk sterk klinkende “A Picture Of Torn Up Praise” een grondige herwerking die ons niet voor het laatst doet beseffen dat de winst aan (samen)speelplezier tot een verlies aan impact geleid heeft. Niet dat die klassesong plots middelmatig klinkt, maar we durven ons afvragen of Houck die nieuwe live-versie zelf beter vindt dan het door merg en been gaande origineel. Gelukkig doet “Tell Me Baby (Have You Had Enough)”ons toch nog verzoenen met de sound die zijn begeleiders creëren. Ook de samenzang in het uit ‘Aw Come Aw Wry’ (2005) stammende “Joe Tex, These Goddam Taming Blues (Are Killing Me)” vloeit mooi over in puike arrangementen.
De Willie Nelson-hattrick (“It’s not supposed to be that way”, “Too sick to pray” en “Reasons to quit”) doet Houck opmerken dat Phosphorescent ballen heeft want dat geleende materiaal is zodanig sterk dat - en we citeren - ‘the Phosphy-songs will sound as shit’. Een bewering die hij stande pede ontkracht door twee andere hoogtepunten uit ‘Pride’ ten berde te brengen: “Wolves” komt mede door technische problemen wat moeizaam op gang maar vloeit uiteindelijk uit in de prachtige hymne die ons bij elke beluistering een krop in de keel bezorgt, “At Death, A Proclamation” kent evenmin een vlekkeloos verloop maar evolueert naar een verschroeiend slot dat terecht op luid applaus onthaald wordt.
In de bisronde grijpt Houck terug naar “Aw Come Aw Wry”. Terwijl het solo gebrachte “Dead heart” de zaal muisstil krijgt, bevestigt “Endless” (vocaal begeleid door de gitarist) dat Phosphorescent op zijn best is in zijn meest breekbare versie. Geholpen door zijn hoorbaar vermoeide stembanden is Matthew Houck capabel om koude rillingen op te roepen in een nochtans meer dan voldoende verwarmde Labozaal. Het zou ons niet kunnen deren indien “Endless” zijn titel waarmaakte. Spijtig genoeg komt echter aan alle mooie liedjes een eind, zelfs Bobbejaan Schoepen moest dit dezelfde dag nog onder ogen. Een lang uitgesponnen versie van “Los Angeles” liet alle muzikanten nog eens het beste van zichzelf geven zodat we alsnog een positief eindoordeel kunnen vellen over deze passage van Matthew Houck en de zijnen. Bobbejaan weet zich alleszins verzekerd van een waardige opvolger…
Organisatie: Stuk, Leuven
Na zijn eerdere doortochten in de Botanique, de AB en de Hallen van Schaarbeek heeft Jamie Lidell al lang geen kompas meer nodig om onze hoofdstad te vinden. De dag dat zijn nieuwe worp ‘Compass’ in ons land uitkomt, vond hij de tijd om deze voor te stellen in de Chapiteau op Les Nuit Botanique.
Jamie Lidell is sinds kort, om het met Sting z’n woorden te zeggen, ‘An Englishman in New York’ geworden. Mijmerend over zijn nieuwe leven, was het Beck die de aanzet gaf voor wat alweer de 4e plaat is van de ingenieuze geluidskunstenaar. Het was echter niet alleen muzikale bondgenoot Beck die meewerkte aan ‘Compass’, ook andere klinkende namen hadden een belangrijke bijdrage: Warp Records labelgenoot Leslle Feist (lyrics en inzingen van nummers), Chris Taylor van Grizzly Bear, Gonzales (piano) en Pat Sansone van Wilco (afwerking van de opnames) waren betrokken. ‘Muddlin Gear’ buiten beschouwing gelaten, zoekt ‘Compass’ de gulden middenweg tussen de experimentele elektronica van ‘Multiply’ en de soulpop van ‘Jim’. Het is een plaat geworden die overloopt van muzikaal geflirt, een vreemde rocksound en geflipte percussie. Dit alles overgoten met de prominent aanwezige soulstem van Lidell.
Jamie was behoorlijk in zijn sas en maakte met zijn nieuwe band meteen indruk door het enthousiasme waarmee hij zijn nieuwe nummers en aanstekelijke ‘feel good vibes’ de Chapiteau instuurde. Ondersteund door een liveband gaf kameleon Lidell blijk van zijn onbegrensde muzikale genialiteit, flirtend met diverse muziekgenres… electro, rock, soul, blues, pop,… al dan niet als cocktail in één en hetzelfde nummer. Halfweg de reguliere set gooide hij solo de toon en de limiet om door een elektronicaschokje uit te delen. Lidell op zijn best, al beatboxend zijn eigen stem bewerken en samplen op een kluwen van elektronische apparatuur. Vreemde danspassen, funky gebaren en gekke bekken trekkend… bijna loos gaan op zijn percussie of apparatuur: het zorgde voor een ongenaakbare podiumpres(en)tatie.
Naast de optimistische, heerlijk door het leven fluitende, pareltjes als “Another Day” (hoewel we deze versie net wat minder vonden) en “A Little Bit Of Feel Good” (een vette beatboxversie op het einde), gooide Jamie het publiek “Enough Is Enough” tussen de oren. Een typisch uptempo en speels Lidell-nummer dat schatplichtig is aan The Jackson Five. Het met dubbele drum voorziene “I Wanna Be Your Telephone”, (hallo Prince?) en het melancholische en feeëriek ingetogen gespeelde titelnummer “Compass” maakten grote indruk. Om maar te zwijgen van de subtiel gelaagde (piano, synths en blazers) single “The Ring”, waarmee hij zijn set begon. We werden blootgesteld aan verrassend hard gitaarwerk op “Completely Exposed” en “Gypsy Blood”, Jamie’s dedication aan de gypsies. De ingehouden zang van het nummer “Multiply” blijft het beste excuus voor een feestje. Jamie danste de gypsy-dance en ging prat op een fantastische soloversie van “A Little Bit More”. Bij het met een drumcomputer aangedreven “When I come back around” stuiterden en vlogen de verknipte vocalen op de meest onverwachte momenten als een volleerde springbal door de Kruidtuin. Maar er was meer… het aanstekelijke en door Beck geschreven “Coma Chameleon” bijvoorbeeld… of hoe beats uit de hiphop, blaasinstrumenten en gitaren met mekaar een uiterst interessante kruisbestuiving aangingen. Afsluiten deed Lidell met de bijzonder zoete ballade “She Needs Me” waar we een Prince-visioen kregen. Klasse!
Afgaand op dit concert wordt ‘Compass’ allicht één van soundtracks voor een drukkend hete zomer. Misschien maakte Lidell één van zijn beste platen tot dusver?! Jamie Lidell betoverde live alleszins met speelse improvisaties en experimenteel kattenkwaad. Dit was wederom een eigenzinnige en unieke liveshow met een hoge entertainmentwaarde en de zo typerende alomtegenwoordige souljams van Lidell. Ons hoofd eraf als deze plaat geen potten breekt… Jamie Lidell mag zich opmaken voor een verdere verovering van het soulpopheelal dat zich ergens situeert in het onverkend gebied tussen dansbare elektronica, funk en pure soul… “Aiming for the moon”… het zijn Jamie’s eigen woorden (in RifRaf, nvdr).
... Deze zomer alvast op het Cactusfestival in Brugge (zaterdag 10 juli! btw) te zien ... Check it up ...
Support Little Dragon is een Zweedse elektronicaband uit Göteborg met de Zweeds-Japanse zangeres Yukimi Nagano. De band is vooral bekend voor het nummer “Twice” dat zijn opwachting maakte in ‘Grey’s Anatomy’ en het feit dat ze mee op tour mochten met TV On The Radio. De bandleden zijn ook te horen op “Plastic Beach” van Gorillaz. Little Dragon slaagt erin om jazz, elektronica en pop met elkaar te verenigen. Een ideaal voorgerecht voor Jamie Lidell dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2010)
In de Orangerie was het vanavond ‘the place to be’ om enkele ‘upcoming’ bands aan het werk te zien, die met de gevestigde waarde, het Canadese Wolf Parade van het duo Spencer Krug en Dan Boeckner heel erg schoon en overtuigend besloot. Beide heren zijn actief in bands als Frog Eyes, Sunset Rubdown en Handsome Furs en worden genoemd met bands als Broken Social Scene, Postal Service, Fiery Furnaces, Built To Spill en Arcade Fire.
Van het kwartet mogen we volgende maand nieuw werk verwachten, ‘Expo 86’, die ‘Apologies to the Queens Mary’ (‘05) en ‘At Mount Zoomer’ (’08) opvolgen. Duidelijk was dat ze een erg goed op elkaar ingespeelde band zijn en over tonnen enthousiasme, dynamiek, speels- en frisheid beschikten … een hechte band met klasse, die er vanavond stevig tegen aan ging, broeierig klonk door de gitaren en opzwepende drums en onderhuids geïnjecteerd werd door forse psychedelicatoetsen. De afwisselende vocals en de vloeiende samenzang in de refreinen gaven elan aan de sound. Bezwerend boeiend materiaal, dat heerlijke tempowisselingen onderging en krachtig, energiek en geëmotioneerd kon zijn; ze lieten ruimte voor de instrumentatie en hielden de subtiliteit onder controle. Met zwaar aangezette synths opende “Soldier’s gun” de ruim anderhalf uur durende set. Ze zorgden voor prachtmomenten met o.a. “Fast ballad, “It’s a curse” en “Sun & daughters of hungry Gods”; hun favoriete song in het rijtje was trouwens “Ghost pressure”. We verstaan er ons niet aan dat de band nog steeds niet de verdiende airplay krijgt op hun snedig materiaal.
“This heart’s on fire”en “What did my lover say” verraadt het puike songwriterschap van het duo en met een finale reeks als “Kissing the beehive” en “I’ll believe it anything” besloten ze en verve hun staaltje ‘direct alternative indierock’.
De band gaf aan dat ze vanavond wel hun beste concert speelden … En zagen we ergens in de zaal de heren van Team William niet …?!
Wolf Parade werd vooraf gegaan door de dames Emily, Theresa en Jenny van Warpaint, aangevuld met Stella Mozgawa op drums. De indie van de dames wordt nogal omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hadden, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waaide. Een betoverend sfeervolle sound die The Cranes (Alison Shaw), The Mazzy Star (Hope Sandoval) en Slowdive omarmde. Een beloftevolle band die eerder al de EP ‘Exquisite corpse’ uitbracht en waarvan de komende zomer het debuut verwacht wordt. Checken dus!
Even opmerkzaam was de lekker in het gehoor liggende catchy powerpop van de vijfkoppige indierockband Surfer Blood uit West Palm, Florida. Deze jonge gasten bundelden hun muzikale invloeden samen in het aanstekelijke debuut ‘Astro Coast’. Inderdaad, verslavende poppy songs met een scherpe randje, opgezweept door toetsen en een dubbele percussie. Weezer, Pixies, Pavement, Vampire Weekend borrelden op in songs als “Fast jarboni”, “Take it easy”, “Catholic pagans” en “Anchorage”; de single “Swim” sierde door de gitaarexplosies tussenin en reeg “Gigantic” (The Pixies) en “Sweet Jane” (Lou Reed) aaneen. Tja, een bandje die van alles proefde en het in een kort gebald, strak setje overtuigend bracht!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2010)
Dave Eugene Edwards is nu al met ‘The threshing floor’ aan de zesde Wovenhand plaat toe. De plaat is nog maar net uit, ze is zelfs nog warm, en de sympathieke club 4AD in Diksmuide krijgt als één van de eersten de live voorstelling ervan.
Anderhalf jaar geleden zagen we de groep nog aan het werk in de Kortrijkse Schouwburg met een felle en verbeten set ter promotie van het snedige album ‘Ten Stones’. De sfeer van een kleine club als de 4AD is toch wel wat anders, Edwards staat dichter bij zijn publiek, wat toch voor zowel artiest als publiek een andere beleving teweegbrengt, aardser zeg maar. Zo mogen wij vlak voor onze neus meemaken hoe Edwards op een alweer heftige en bezwerende manier omgaat met vooral nieuwe songs die het vertrouwde geluid in zich dragen, maar zich soms iets meer gaan inhouden.
De withete woede van ‘Ten Stones’ zit er nog in, maar wordt hier afgewisseld met al iets rustiger momenten. Wij hebben zo de indruk dat de nieuwe songs iets minder van zich afbijten maar soms nog dieper graven. De stijl is onmiskenbaar Edwards, hij zingt met de bezetenheid van een overtuigd prediker en gaat een verwoede strijd aan met zijn gitaar waaruit hij onheilspellende klanken tovert. De sfeer is er één van mistige moerassen, kwade geesten en dreigende onweerswolken.
Wanneer we Dave Eugene Edwards aan het werk horen en zien komt steeds dezelfde naam voor onze gedachten: Nick Cave. Diezelfde woede, bezieling en bezwering, doch, laat het duidelijk zijn, geen kopie.
Het eerder korte optreden is er alweer eentje om te onthouden. Spreekt daar eigenlijk nog iemand over Sixteen Horsepower?
Organisatie: 4AD Diksmuide
Het kunstminnende cabaretier CocoRosie van de zusjes Casady zijn vaste klanten tijdens het Les Nuits concept. Ze dompelen ons onder in hun unieke, wondere sprookjes droomwereld. Ze gooiden er vanavond bijna de volledige nieuwe cd ‘Grey Oceans’ tegenaan die mee werd geproduceerd door Dave Sitek van Tv on the radio. De eigenaardigheden zijn duidelijk gefilterd en van de haaks vocale tegenstellingen en van de geniale gekte van het vroeger materiaal van allerhande geluidjes is er dus duidelijk minder sprake.
Sierra’s operastem weet steeds dieper in te dringen en Bianca’s rauw raspende stem is geëvolueerd naar een fraaie soms emotievolle hoge zang. Het weirde klankenpalet van knusse, iets–niet-van-deze-wereld freefolk/elektronicableeps laat meer sfeervolle hiphopbeats en Oosterse en Indiase invloeden toe, klinkt in z’n totaliteit minder bevreemdend en is toegankelijker geworden. De schoonheid zit subtieler in elkaar en de songs laten zelfs een meer rustige indruk na.
We konden vorig jaar al ‘een tip van de sluier horen’ toen de zusjes met beatboxer Tez en Gael Rakotondrabe, vaste pianist sinds de vorige tour, aangevuld met een drummer op Folkdranouter te zien waren met een soort ‘Unplugged’ tour. De fraaie zangpartijen en het pianospel namen een prominente rol in!
De fans van het eerste uur zullen wel niet afhaken na vanavond, want de CocoRosie herkenbaarheidfactor blijft torenhoog maar door de verfijnde, melodieuze, gemoedelijke, sfeervolle aanpak kunnen ze nog een breder publiek aanspreken. De ietwat krachtig aandoende nummers als het intrigerende melodieuze “Fairy paradise”, het obscure puike “Fatherhood” door de huppelende ritmes en de prachtige “Moon asked the crow”, “Hopscotch”, kunnen door de explosiever wordende beatbox en keelzang duidelijk hun mannetje staan naast “(black) Rainbowwarriors”, het enig opzwepend oudje in het eerste deel van set.
In de overwegend sfeervolle set hadden we het ingetogen “Grey oceans” bepaald door de pianotunes en een broeierig opbouwende “Lemonade”, die zich moeiteloos nestelden in de prachtige (oudjes) “Black poppies”, “Animals”, “Promise” en “K Hole”.
We hoorden rijkelijke Oosterse sounds in “Undertaker” en “Smokey taboo”, die refereerden aan het werk Loop Guru, Transglobal Underground en die zelfs een vleugje Ofra Haza koesterden. De speelgoedgeluidjes waren zo een beetje de rode draad binnen de sound, en niet voor niks zagen we ‘toys’ en een kermiscarrousel op het grote doek achter hen.
Het samenhorigheid – kampvuur - gevoel brandde iets minder fel, maar treffend en pakkend klinken ze nog steeds. Tez kreeg traditiegetrouw de ruimte om z’n beatbox te showen.
In de bis bleven de meesterlijke “Beautifuil boyz”, “Werewolf”, “By your side” en “Japan” in de koelkast, maar ze maakten een sterke beurt met een geschifte versie van “Bear hides & buffalo” en “Tranny power”, een song die op geen cd terug te vinden is, maar de instant klassieker “Japan” benadert met z’n pompende karakter en afrogrooves. Regendansjes en een ‘Wizard Of Oz’ gehalte waren hier op z’n plaats.
Kijk, CocoRosie is één van m’n favorieten én van de Bota en blijft iets bijzonders & magisch … wordt vervolgd …
Met de support van het Deense Efterklang had de organisatie eigenlijk wel een ‘double bill’. Efterklang grossiert momenteel tussen de Scandinavia van Sigur Ros, Björk, Mum en de Britpop van Elbow en Grizzly Bear adepts op het recente ‘Magic chairs’; dromerige popkracht met verrassende wendingen staan nu voorop. De episch indringende parelpop is wat op het achterplan geraakt. Naast enkele belangvolle oudjes als “Step aside” hoorden we o.a.. “Full moon”, “I was playing drums”, “Modern drift” en “Alike” van de nieuwe cd. Ze hebben definitief de bombast en de typisch artistieke schoonheid van zich afgeschud!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2010)
Ook in de muziekwereld is het crisis. Rechtstreeks gevolg hiervan is dat Amerikaanse bands nu al eens vlugger over de plas vliegen om ook hier in Europa een graantje mee te pikken. Zo maakte de Amerikaanse poprockband Train eindelijk nog eens een uitstapje naar het vaste continent voor een korte Europese tournee die helaas geen halt hield in België. Dan maar even afzakken tot in Keulen. De veel te kleine club Luxor was ‘the place to be’. Bijzonder vreemd om een band als Train in een dergelijke omgeving aan het werk te zien.
Train brak in 2001 door met het album ‘Drops Of Jupiter’. De gelijknamige single werd wereldwijd een grote hit. Velen dachten dat deze band een eendagsvlieg zou blijven tot de single “Hey Soul Sister” recent voor een nieuwe Europese doorbraak zorgde. Na 2001 bracht Train nog drie studioalbums uit, die vooral in eigen land bijzonder succesvol waren. Het recentste, vijfde album ‘Save Me San Francisco’ ligt sinds de zomer van 2009 in de rekken en mede door het enorme succes van “Hey, Soul Sister” (de succesvolste Train single ooit!) wordt de plaat nu opnieuw door vele popfans heropgepikt.
De club Luxor (een veredelde dancing) zat al afgeladen vol toen opwarmact Wayne Jackson een klein half uurtje akoestisch zijn ding mocht doen. Jackson, een sympathieke Brit die in Berlijn leeft, heeft net zijn tweede album ‘Undercover Psycho’ uitgebracht, een vrij aardige popplaat. Een zeer slecht zaalgeluid zorgde echter voor een totaal ongenietbaar optreden. De man probeerde echter wel als een echte ‘stand-up comedian’ contact te leggen met het publiek, iets wat hij met zijn popsongs niet kon verwezenlijken. De slechte klank deed het ergste vrezen voor het optreden van Train.
Het optreden van Train begon na de openingstune: “Lights” van Journey (net als Train afkomstig van San Francisco). Een mooiere start hadden we niet durven hopen. Eenmaal op het podium ging het feestje pas echt van start met een straffe versie van “Parachute”. Wonderbaarlijk hoe de geluidstechnicus van begin af aan er toch in slaagde een deftig geluid neer te zetten. Ondanks de bijzonder kleine setting had de band er duidelijk zin in. Het Train ‘core trio’, Patrick Monahan (vocals), Jimmy Stafford (lead gitarist) & Scott Underwood (drummer), werd live versterkt door een extra bassist en keyboardspeler. Zanger Pat Monahan bleek ook een prima frontman te zijn, die voortdurend het contact hield met het publiek. De setlist bestond uit songs uit 4 van de 5 studioalbums van de band. Helaas niets uit het minst succesvolle album ‘For Me, It’s You’. Uit het debuutalbum kregen we enkel het sublieme “Meet Virginia” te horen.
Tijdens “She’s On Fire” mochten 4 jonge, mooie Duitse meiden Pat flankeren. De ‘Trainettes’ kregen elk een Train T-shirt en mochten nadien enkele malen het refrein meezingen. Een ander, absoluut hoogtepunt was de Led Zeppelin cover “Ramble On”. Pat Monahan, die ooit een Led Zeppelin coverband had, zong als een volleerde Robert Plant de sterren van de hemel. Tijdens “If It’s Love” gingen alle draagbare telefoons in de lucht in voor een foto op Twitter. Even later ging zanger Pat ook nog het publiek in voor een rondje crowdsurfing. Geniaal en een beetje pretentieus om het gevecht aan te gaan met het gevaarlijke lage plafond. De kwaliteit in de set bleef constant hoog. Enkel Train’s grootste hit: “Hey, Soul Sister”, aan het einde, werd iets minder stemvast gebracht.
Met de internationale hit “Drops Of Jupiter” (de song die Pat schreef na het overlijden van zijn moeder en de band twee Grammy Awards opleverde)werd er in stijl afscheid genomen van het publiek.
Train legde een vrijwel vlekkeloos parcours af. De overtuigingskracht, de kleurrijke set vol afwisseling en de waanzinnig sterke interactie met het publiek verraste ook mij. De band beloofde meteen in het najaar naar Europa terug te komen. Laten we hopen dat we dan deze bijzonder overtuigende popband ook in een leuke zaal in België mogen ontmoeten.
Video Live Reports (Youtube)
+Part 1:
http://www.youtube.com/watch?v=105W3p1Mh1E
+Part 2:
http://www.youtube.com/watch?v=-S7PlVtaWWY
Setlist:
*Parachute *Get To Me *Meet Virginia *She’s On Fire *I Got You *When I Look To The Sky *Ramble On *If It’s Love *Calling All Angels *Marry Me *Respect *Save Me San Francisco *Words *It’s About You *Hey, Soul Sister
*You Already Know *Drops Of Jupiter
De 28 jarige Californische Joanna Newsom overdonderde drie jaar terug met de modern klassieke neofolky plaat ‘Ys’. Dankzij de freefolky stijl van Cocorosie, Devandra Banhart en de aparte stijl van Antony Hegaert en Sufjan Stevens kreeg ze de verdiende spotlights op haar gericht. Want ze brengt een heerlijk betoverend geluid op haar harp, gedragen door een hemelse zang, die het nauwst leunt aan Kate Bush. We hoorden na het debuut ‘The milk-eyed mender’(2004) lang uitgesponnen, zwaar aangezette partijen van subtiel uitgewerkte songs door strijkerarrangementen, ‘Ys’, gekenmerkt door lappen tekst. Na de EP ‘And The Ys Street Band’ verscheen onlangs de 3 dubbelaar ‘Have one on me’, telkens zes songs en twee uur luisterplezier, die linkt naar de sobere aanpak van haar debuut, soms aangevuld met enkele orkestrale versieringen.
Vanavond kregen haar songs een minimale omlijsting van violen, trombone, gitaar en drums. Zoals op de laatste plaat speelde ze afwisselend een handvol songs op haar reuzengrote harp en vleugelpiano.
De bevallige, jonge, lieflijke dame speelde met haar begeleiding nagenoeg een perfect technische set, was enthousiast, ging in dialoog met haar publiek en straalde op het podium.
Ergens middenin de set moest de harp worden bijgesteld, wat geen evidentie was. Tegen de tijd dat haar harp in orde was, voerde ze een vragenronde in. Drummer Neil Morgan ontpopte zich hier als moderator en kreeg dan ook de meeste vragen afgevuurd. En ondanks dat Joanna zich concentreerde op haar harp, gaf ze samen met hem enkele leuke antwoorden.
We konden bijna twee uur genieten van een uiterst sfeervolle set. Ze putte rijkelijk uit haar recentst plaat ‘Have one on me’, aangevuld met een paar songs van haar debuut en slechts één nummer van het orkestrale ‘Ys’.
Ze pakte meteen uit één van de meest gevoelige songs van de plaat, het broze, intens pakkende “81”. Haar ‘Garden of Eden’ refereerde aan het klassieke ‘The Spirit of Eden’ van Mark Hollis’ Talk Talk. De titelsong zette ze eerst solo in en werd dan op zalvende wijze spaarzaam ondersteund door haar band. Een imaginair dromerige song, die lang uitrekte, veel aan de verbeelding overliet en verrassende wendingen onderging. Ook het mooie, op piano gespeelde, “Easy” zat al vroeg in de set …downtempo zonder aan intensiteit in te boeten.
Ze liet ons meedrijven in de finesse en subtiliteit van haar elfenpop. Haar prachtige stem, haar kunde, de aanvulling van de band en de lieflijke uitstraling en spontaniteit deden sprookjesachtige taferelen opborrelen. Zomaar hadden we de ‘Ark van Noah voor ons door de klassieke instrumentatie van het lange “Monkey & beat” en de ingetogen, intieme “Soft as chalk” en “Autumn” en droomden lekker weg op het oudere “The book of right-on”.
De mooi op elkaar ingespeelde band kon zelfs iets krachtiger gaan op dat ander oudje “Inflammators writ”. Ze hield ons volledig in haar greep met het filmische “Good intentions paving co”, bepaald door haar begeesterende pianospel en de trombone van Andrew Strain. En het vleugje experiment misstond niet op de slotsong “Peach, Plum Pear”.
De dramatiek van haar materiaal was onderhouden en met een dosis gezond verstand kon ze het ook relativeren, wat ik ten zeerste bewonderde, want na de set wou ze er ook eens op uit om een goed Belgisch Biertje te drinken! Het onderscheidde haar alvast van Soap & Skin, die totaal in haar huiveringwekkende songs gevangen zat.
Ze was haar optreden in de AB van een paar jaar terug nog niet vergeten; ze kreeg toen een mooi gedichtje van een vrouwelijke fan; klaarblijkelijk was deze er niet meer bij, want reactie bleef uit … haar lieve fan zal er een andere muzikale stijl op nahouden, grapte ze. “Baby Birch” in de bis, naast “81” ook één pareltjes op de plaat , intrigeerde door de intens broeierige opbouw, de prachtige klankkleur op de harp, de bredere maar sober gehouden omlijsting en enkel gitaarerupties!
Elegante Pracht en Schoonheid zijn woorden op hun plaats voor de talentrijke, charismatische, joviale jonge dame Joanna Newsom … Pop door haar hemels breekbare stem en het centraal plaatsen van harp en piano. De factor emotionaliteit verhoogde ze met een band die de arrangementen treffend, perfect en puur oprecht samenbracht.
De bejaarde Britse sing/songwriter Roy Harper trok mee op haar tour. Ze was dan ook vol lof over deze ‘happy old man’, die invloedrijk was op artiesten als Richard Thompson en Luka Bloom en menig jong solo/ artiest kan inspireren van gevoelige folk/blues/rock. Zelf kenden we mans oeuvre niet, maar hij boeide met z’n beeldrijke verhalen, liefdessongs en impressies door het beheerste gitaargetokkel, gedragen door z’n diep grauwe, maar indringende stem.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2010)
De leadgitarist van het Brusselse Driving Dead Girls had zich voor de gelegenheid door zijn coiffeur een heuse vetkuif laten zetten, maar het was vooral de zanger/gitarist die hardnekkig probeerde Jon Spencer te zijn. Helaas is er een hemelsbreed verschil tussen proberen en slagen en de man viel dan ook volledig door de mand. Zijn geforceerde rock’n’roll pose ergerde ons mateloos en het geluid mocht dan wel strak en stevig zijn, echt overtuigend was het nooit wegens te veel clichés en te weinig songs. Er zit nog meer rock’n’roll in de broodrooster van ons grootmoeder. Termen als nep en fake waren hier volledig op hun plaats.
Over naar Wintersleep dan maar, een Canadese indie groep. Weer zat het probleem bij de zanger. Die had wel een paar aardige songs, die in het beste geval iets naar Grandaddy neigden, maar met zijn stem was het al veel erger gesteld. De man stond te zingen alsof er voortdurend iemand met een dildo in zijn aars zat te koteren en die irritante stem overheerste jammer genoeg de vaak wel interessante songs. Wil er dus dringend iemand dat ding uit zijn reet komen halen.
Ook van Zaza hadden wij nog nooit gehoord, en wij zouden dat graag ook zo houden. Hun setje kunnen we nog best omschrijven als mislukte Raveonettes, en verder willen wij hier geen woorden aan vuilmaken.
Taai dat we zijn, hebben we toch de beproeving van de drie voorprogramma’s weten te doorstaan en werden we hiervoor rijkelijk beloond met een wervelende twee uur durende show van The Black Rebel Motorcycle Club. Uiterst nieuwsgierig waren we na de geweldige nieuwe plaat ‘Beat the devil’s tattoo’, en de band overtrof onze stoutste verwachtingen. Uit dat album werd trouwens rijkelijk geput, met maar liefst 9 songs, en met al direct twee overtuigende kleppers op kop, de stroomstoten “War machine” en “Mama taught me better”. De sound zat meteen goed, BRMC klonk van bij de aanvang fel, gretig en verbeten. Lekker gemeen, maar ook loepzuiver.
Met nu al vijf albums op zak kunnen BRMC terugvallen op een breed repertoire met pure rock’n’roll, shoegaze en donkere blues. Werkelijk al het beste uit die platen zat in de setlist vanavond. Een sterke troef is dat zij met Robert Levon (bas/zang) en Peter Hayes (gitaar/zang en af en toe eens een scherpe smoelschuiver) eigenlijk twee frontmannen in huis hebben, die ook al eens van instrument durven te verwisselen, en dat maakt dat op geen enkel moment het spook der verveling kan komen opduiken, de heren houden het lekker spannend.
Dat de blues soms onderhuids schuilt in hun massieve sound, mochten we ervaren in “Beat the devil’s tattoo” en in een geweldig “Ain’t no easy way”. Ook de nieuwkomers “Aya” en “River styx” werkten bezwerend, donker en bluesy. Een tandje hoger schakelden ze met rauwe en smerige rock’n’roll in het ophitsende trio “Berlin”, “Weapon of choice” en prijsbeest “Whatever happened to my rock’n’roll”.
De vuilste, heetste en meest vlammende song uit de nieuwe plaat is “Conscience killer” en was ook vanavond moordend en wild, de song werd meteen in dezelfde furie gevolgd door het stomende “Six Barrel shotgun”, ook een hete lap dynamiet.
In een versnelling minder was BRMC vooral overtuigend met de slepende gitaarnoise van “Love burns”, “Red eyes and tears”, “Bad blood”, “Half state” en “Spread your love”. De stekker mocht er zelfs een keertje volledig uit toen Robert Levon een mooi akoestisch “Mercy” bracht.
BRMC wist de spanningsboog maar liefst twee uur aan te houden en overdonderde ons van de eerste tot de laatste minuut. Onze vriend de Oasis-fan floepte er zelfs in al zijn enthousiasme een gemeend ‘Fuck Oasis’ uit. En of hij gelijk heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organistie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2010)
Nederlands 
Français 
