Magic Wands is een duo (bestaande uit Chris en Dexy Valentine) uit Nashville en zijn heden ten dage gevestigd in California. Hun muziek is een blend van elementen uit de shoegaze, dreampop en gothic genres. Galmende en glinsterende gitaarklanken en synthsounds samen met etherisch klinkende vocals.
Deze single klinkt goed en is echt af. Zoals gezegd in de intro: etherische vocals, wave gitaren, drumcomputer en synths. Het doet mij alleszins zoeken naar meer muziek van hen. Dat kan trouwens want sedert 2008 brachten ze reeds vijf albums uit. Ze toerden ook al in het voorprogramma van o.a. Jesus and the Marychain, The Dandy Warholes…
Deze single verdient zeker de nodige aandacht. Liefhebbers van SX, She Past Away, Twin Tribes, Cigarettes After Sex zullen dit zeker weten te appreciëren. Hopelijk steken ze eens de grote plas over…
Dreampop/shoegaze/wave
Hide -single-
Magic Wands
MAGIC WANDS "HIDE" (official video) (youtube.com)
Meadowlake is een band/trio uit Groningen. Dat zou je niet meteen zeggen wanneer je het album voor het eerst beluistert. Het klinkt heel internationaal en een beetje Amerikaans. Misschien komt het door de weidse karakter van hun muziek en het feit dat ze in Amerika is opgenomen. Het werd namelijk opgenomen in Topanga, California in de studio van Buck Meek (Big Thief) en Germaine Dunes. Met dit album zijn ze aan hun derde langspeler toe.
De plaat klinkt niet over geproduceerd zoals je wel eens bij bands uit hun genre hoort. Het is vrij basic opgenomen en gaat terug tot de essentie: songs en sfeer. Zelf zeggen ze van een song als “Rivers” dat ze niet naar de perfectie hebben gestreefd en de imperfecties er in gelaten hebben wat dan weer zijn charmes heeft. Ik vind het geslaagd.
De meeste nummers zijn luisterliedjes en bezitten een soort van feel good vibe alhoewel de teksten dat niet altijd zijn. Voor “Rivers” bouwde Buck Meek speciaal een gitaar om. Dat geeft de aparte kleur aan de gitaarpartijen en loopjes. Een heel fijne song met ook heel gepast drumwerk.
Opener “America” gaat richting rock en shoegaze. Een heel goed opgebouwde song dat het live wel goed zal doen. “Believe” dat erna komt drijft op een gitaartokkeltje en een ijle synth op de achtergrond. Deze song is heel wat introverter dan “America” maar bloeit voorzichtigjes open. De meeste songs bevinden zich ergens tussen beide songs in. Ook het vermelden waard is “Rope” dat tekstueel en songmatig goed in elkaar steekt.
‘Where The Mountain Meets the Sea’ is een prachtig album geworden. Het trekt de aandacht door de sfeer en de goed gemaakte songs. Het is geen schreeuwerige plaat maar een rijpe plaat en hopelijk verdient ze dan ook de nodige aandacht.
Shoegaze/indierock/pop/dreampop
Where The Mountain Meets the Sea
Meadowlake
Twee jaar na hun debuut komt Riptunes (Opgericht door het kernduo Luc Dufourmont en Wouter Spaens) met hun opvolger op de proppen. Voor dit album werkten ze samen met producer Pieterjan Maertens en assistent James De Graef (Loverman).
Riptunes is een heel ander project dan het, helaas, onlangs ter ziele gegaan Idiots waar beiden ook deel van uit maakten. Voor deze muziek moeten we meer richting Richard Hawlings, Tindersticks, The National en andere rijpe, warme muziek gaan denken. De warme, diepe en ietwat ingetogen stem van Dufourmont op de organische muziek werkt hier heel goed.
Opener “The Woman With A Face of Iron” is meteen een binnenkomer die er mag zijn. “June” is nog zo een juweeltje. “God Damn” heeft een bluesy vibe meegekregen. “Sur Les Rives” is een mooi uitgesponnen instrumentale song met heel fijn gitaarwerk. Ook “Reniwez” is een instrumentale song die met zijn strijkers grootser klinkt dan “Sur Les Rives”. “The Curtain” met zijn wenende gitaar, piano en de melancholische zang is opnieuw een toppertje.
“Cake” is de tweede, niet zo voor de hand liggende, single uit dit album. Het is namelijk een ingetogen liedje dat haast dienst kan doen als slaapliedje (wat positief bedoeld is). Met naar het einde toe ook nog een gefloten deuntje. Hier verschijnt ook Loverman op. Ik onthou ook “Rose”. De track is heel mooi opgebouwd en is ook vrij catchy. Er wordt afgesloten met het emotionele “Song For Dave”. Het nummer kent tevens een mooi uitgewerkte outro.
Riptunes brengt met ‘Ready For The Revolution’ geen anarchistische grootspraak zoals de titel doet vermoeden, maar wel warme en diepmenselijke tunes die in een tijdloos jasje gehuld werden. Een heel sterk album.
The Undertones - Old School punk aan een rotvaart
Wie we daar hebben, The Undertones, sedert 2007 geen enkele nieuwe song meer gemaakt maar wel nog steeds on the road, en dat met volle goesting. In een zo goed als volgelopen Vooruit zat er nu ook niet bepaald iemand op nieuw werk te wachten, wat men wou horen waren die strakke songs van meer dan 40 jaar geleden. Niemand kwam wat dat betreft bedrogen uit.
Eerst een lesje geschiedenis: The Undertones kwamen in 1979, toen punk nog volop smeulde, op de proppen met hun fantastische debuutalbum ‘The Undertones’, een poppunkpareltje van het zuiverste water. Niet zo frontaal en kwaad als The Clash, The Damned en The Sex Pistols, maar wel een album die stijf stond van de meest aanstekelijke punkrocksongs die in een glam-rock vaatje hadden liggen rijpen.
The Undertones brachten de fun terug in de punk, het moest niet allemaal zwartgalligheid zijn. Na dat ijzersterke debuut maakten ze nog één goede plaat (‘Hypnotised’) en twee matige (‘Positive Touch’ en ‘The Sin Of Pride’), en dan was het al gedaan.
Met name zanger Feargal Sharkey trok de stekker eruit om zich te storten op een nieuwe carrière in de wereld van de slijmbalpop. Zijn goed recht, maar diens stroperig soloalbum kwam er bij ons niet in. Het leverde hem wel enig commercieel succes op, weliswaar zeer kortstondig. Daarna leek hij voorgoed van de aardbol verdwenen.
De overige Undertones stampten ondertussen That Petrol Emotion uit de grond, brachten hiermee een stel puike en wat ons betreft zwaar onderschatte albums uit, maar de grote erkenning bleef uit en de groep is nadien een stille dood gestorven.
In 1999 botsten de heren dan op Paul Mc Loone en deze mocht voortaan als nieuwe zanger van de herboren Undertones door het leven zou gaan. Met Mc Loone blikten ze nog twee degelijke albums in (‘Get What You Need’ en ‘Dig Yourself Deep’), maar voor de energieke live gigs werd toch hoofdzakelijk geput uit de eerste 2 platen. En het moet gezegd, de voortreffelijke Mc Loone zijn stem zat de Undertones-songs als gegoten waardoor Feargal Sharkey nog wat dieper in de vergetelheid raakte, geen mens die hem miste.
In de Vooruit wisten The Undertones zelf wel hoe ze ons het best op onze wenken konden bedienen, namelijk een overdaad aan songs uit dat eerste album spelen, en dat in pure Ramones-stijl. Of wat dacht u hiervan, 35 tracks in anderhalf uur, maar liefst 17 stuks uit dat geweldige debuut, met de flitsende punkers “Male Model”, “Family Entertainment”, “Emergency Cases”, “True Confessions” en “Jump Boys” als de meest razende wildebrassen, en de hits “Jimmy Jimmy”, “Teenage Kicks” en “Here Comes The Summer” als de meer gekende favorieten.
Mc Loone heeft er na al die jaren wel vrede mee genomen dat hij het meest succes oogst met uiterst pittige songs die allemaal zonder hem zijn tot stand gekomen, hij koesterde de bastaardsongs alsof het zijn eigen bloedjes waren en zong ze met een air van “Who The Fuck is Feargal Sharkey?”, deze mocht verder roesten in zijn vergeten kelder. En met de puntige punksongs “Thrill Me” en “Oh Please”, allebei uit “Dig What You Need” (en dus wel zijn eigen kindjes), had Mc Loone twee songs beet die even straf en energiek uit de hoek kwamen als al die klassiekers.
Al dat moois zat gemurwd tussen opener “Jimmy Jimmy” (met de deur in huis vallen, heet dat) en afsluiter “My Perfect Cousin” (er met een knaller uitgaan). Het was punkrock zoals het in de goeie ouwe tijd allemaal bedoeld was, zonder pretentie, aan een rotvaart en klof op uw bakkes.
Organisatie: Live Nation ism Democrazy + Viernulvier, Gent
Begin jaren 80 was een Belgisch duo, Absolute Body Control, één van de pioniers van de ‘synth-oriented new wave’, net zoals Depeche Mode, Human League, OMD, etc... Deze cultgroep, geleid door de Antwerpenaar Dirk Ivens bestaat nog steeds. Sterker nog, Dirk produceert nog steeds originele muziek, samen met Eric Van Wonterghem, zoals blijkt uit het gloednieuwe nummer ‘Walk Away’, dat ze zojuist op de compilatie ‘My Precious! (vol. 5)' heeft uitgebracht.
Deze compilatie is geproduceerd door het radioprogramma “WAVES” via het label Red Maze Records, beiden in Brussel gevestigd, en brengt nieuwe en eclusiviteit samen van internationale bands en artiesten in de wave/synth/electro/postpunk-stijl.
Het album is verkrijgbaar op Bandcamp, zowel in digitaal formaat als op vinyl.
Tracklist:
A1 Absolute Body Control - Walk Away
A2 The Art Intel - The Winter Keep Us Warm
A3 Herzap Corp - Clavel
A4 Heiser - Probability
A5 Extra Bleu Ciel - Elevator
A6 Recht Auf Rausch - Online
B1 No – Call
B2 Antiflvx - Danza Gélida
B3 Ana Gartner ft Té de Perro - Red Velvet
B4 Alan Harman - Shadows
B5 Magdalena Solo Project - Blueberry Feelings
Om de compilatie te bestellen, klik hier.
Dankzij Red Maze Records en WAVES biedt Musiczine zijn lezers 5 x 1 downloadcodes voor de compilatie in digitaal formaat. Om te winnen, stuurt u een e-mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. met vermelding van “My Precious - wedstrijd” en uw contactgegevens. Succes!
Voor meer informatie over Absolute Body Control, klik hier.
Voor meer informatie over:
- Red Maze Records;
- WAVES radioprogramma in het Frans of Engels.
Austere + Splendidula – Bands die de donkere ziel voeden
Austere + Splendidula
Bij het vallen van de duisternis op een zonnige zondag, vertoeven we in occulte sferen in het gezellige Asgaard in Gentbrugge. We hebben een avond van twee bands die de donkere ziel voeden …
Splendidula is onze Belgische trots binnen de donkere en occulte metal en Austere is een Australische Black Metal band die een sterke reputatie heeft opgebouwd. De avond was compleet uitverkocht, er heerste een heel gezellig en mystiek aanvoelend sfeertje. Fijn!
Ethereal Darkness (****) mocht de avond openen. Deze doom/death metal formatie had de ondankbare taak om een nog binnen sijpelend publiek te entertainen. Dat deden ze door een occult aanvoelend muzikaal pad, een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, een eerste confrontatie met onze demonen ...
De sound is gekenmerkt van verbluffend gitaarlijnen en dito drum salvo's. Subtiel gespeeld. De dreigende vocals benadrukken de duisternis … Een mooie opwarmer.
Splendidula (*****) heeft al wat personeelswissels (en verliezen) doorstaan, maar is blijven groeien naar een ijzersterk geheel. Splendidula is een band die op occult-folklore wijze de tederheid als de grauwheid van duisternis verwoordt en uitbeeldt. Op songs als “Somnia” en “Echoes of Quiet Remain” hoor je die bosnimf in de stem van Kristien. Maar er zijn ook demonische wezens, die we eerder horen in de vocals van gitarist Guy, passeren.
Puur muzikaal is er hier een sprookjesachtige magie, o.m. met het prachtige “Dalkuldar” (eerste keer live) en “Kilte” (eerste keer live)’. Ook op de intiemere momenten , waarbij Kristien haar stem klonk als porselein, voelden we letterlijk rillingen. Waarna een spervuur aan grauwheid opduikt, die een angstgevoel biedt.
Het is voortdurend balanceren in uitersten, die tekenen voor een hypnotiserend effect. We wilden de ogen eigenlijk niet sluiten, want die mooie beelden op het scherm maakten alles compleet. Met de ogen gesloten zouden we nog verder wegdrijven naar mysterieuze oorden, waar we al die wezens kunnen tegenkomen.
In de muziek van Splendidula is elke schakel, zowel visueel, instrumentaal als vocaal even belangrijk. Het zit correct in elkaar. Een pluim ook voor de geluid/lichtman van Splendidula die alles vlot deed verlopen. Een moeilijke opgave weliswaar , maar subliem uitgevoerd!
Austere (*****) op z’n beurt drukt het gaspedaal een uur lang compleet in. Een ondoordringbare muur van duistere machten kregen we muzikaal, met geen lichtjes aan het eind van de tunnel … “Sullen”, “Gold Cerecloth” en “Thrall” zijn als nietsontziende klauwen die je bij het nekvel grijpen. Wat een oorverdovende drums, een pletwals met gierende, vlijmscherpe riffs en vocals die ahw vanuit de kerkers van de Hel lijken te komen.
Austere slorpte je mee in hun intense muzikale pad. We werden meegesleurd naar een rauwe wereld van verderf. Pure duisternis! Weinig tot geen interactie met het publiek, het enige rustpunt was het applaus na elke song. Na een dik uur sloot de band af zonder een return, op zich een beetje jammer.
“This Dreadful Emptiness” vatte wat we voelden op het einde van dat concert samen. Het was ook een beetje de rode draad doorheen de avond, de donkere ziel voeden …, om ons dan terug naar de harde realiteit te brengen …
Organisatie: Artifacts from The Tangent Universe ism Asgaard, Gentbrugge
TRÆLS – Als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd!
TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die progressieve post-metal verweeft met ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes in een rauwe, emotionele energie.
De teksten zijn introspectief en persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat hen in een hokje duwen de band tekort doen is.
Maar ze hebben interessante verhalen om even rond de tafel te zitten. We hadden eind juni reeds een fijn gesprek met hen. Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/95262-traels-tijdens-het-schrijfproces-hebben-we-simpelweg-veel-muziek-gemaakt-waar-we-ons-goed-bij-voelden-of-we-daar-nu-een-breed-publiek-mee-aanspreken-of-niet-valt-nog-te-bezien-we-hebben-daar-eigenlijk-niet-zo-bij-stilgestaan.html
Ondertussen namen we de plaat zelf onder de loep en vanavond kwamen ze dat album in een zeer goed gevulde Elpee in Deinze voorstellen.
De Brugse formatie Wryngd (****) mocht de avond openen. Toen de Brugse band Citizinsane er in 2023 de stekker uit trok bleven Jeroen, Kevin en Steven achter en startten Wryngd op . Toen de zanger van de band een auto-ongeval had, was er een lange revalidatie nodig. Het was dus een vrij hobbelig parcours om deze band op te starten, maar nu in 2024 staat Wryngd als een huis. Een energiek gezelschap.
Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is. Een verpletterende sound, met een zanger die een overweldigende stem heeft. Een enthousiasmerende Brugse sneltrein.
Voor TRÆLS (****) was dit optreden in Deinze een vuurdoop, want het was hun allereerste optreden ooit! De band straalt enorm veel speelsheid uit en voeg er de tonnen ervaring als muzikant en hun opvallende verhalenlijn aan toe. Ze tekenen voor een geslaagde avond. De epische sound en hun verhaal intrigeert op 'The Abyss Within' en het komt live al meteen tot uiting op “Enigmatic Resonance” en het prachtige, donkere “Dark Energy, Dark Matter”. Muzikaal veel emoties meebepaald door een drummer/zanger die met zijn ijzige mooie stem kippenvel bezorgt.
Een optreden van TRÆLS is als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd! Van begin tot eind word je meegezogen, er zit een bepaalde lijn in, en de spanning wordt opgedreven tot een climax is bereikt. Om later weer wat meer rust te ervaren en even op adem te komen.
Het was dan ook bijzonder jammer dat er wat technische problemen de kop opstaken, waardoor de set even moest worden stil gelegd. Het haalde sowieso de drive wat uit het concert en bij deze visuele band eigenlijk ook wat de spanning uit hun verhaal. Extra jammer dus. Maar na dit euvel ging de band fors door , alle krachten gebundeld in een beeldrijke, fantasierijke muzikale trip van emoties , mokerslagen, epische climaxen, …
TRÆLS sloot hun set overtuigend af met “Silence” (met name de cover “Silence” Delerium van Sarah Mclachlan) en het mooie, emotioneel beladen “Evade Emotional Collapse”, die eindigde in een oorverdovende climax. Wat een muzikale thriller.
Setlist: -ENIGMATIC RESONANCE - DARK ENERGY DARK MATTER - APOPTOSIS - ALTRUISTIC ALTER EGO - ESSENTIAL ANXIETY - ILLUSIVE - SILENCE (cover-silence-delerium-sarah mclachlan) - EVADE EMOTIONAL COLLAPSE
Organisatie: Elpee, Deinze
Ef bevestigt op pocketversie van Dunk!Festival
Ef + Insect Ark + Turpentine Valley
Het Dunk!Festival verzamelt elk jaar het beste uit de postrock, postmetal, drone, ambient, experimental en andere alternatieve zware gitaren. Vroeger in Zottegem en sinds enkele jaren in Gent. Met het gevarieerde aanbod en de verschillende podia moeten de fans op zo’n festivaldag goed hun agenda bijhouden om geen van de aangekruiste bands te missen. Misschien zijn er wel fans van het genre voor wie het niet zo druk hoeft en daarom organiseerden Dunk! en de Ha Concerts in Gent een clubavond: dezelfde sfeer en ook een gevarieerd aanbod in een nog intiemere setting. Op een donderdag en nog zonder de studenten in de stad leverde dat een mooie bezette, maar niet uitverkochte Ha Concerts-zaal op.
De Belgische instrumentale postmetalband Turpentine Valley mocht de debatten openen, maar wel met een set die werd ingekort tot ruim een half uur. Dit trio morrelt nochtans niet graag aan de setlist en voor hun fans werd nu ook snel duidelijk waarom: er gaat een deel van de magie verloren als de zorgvuldig opgebouwde volgorde van nummers niet gerespecteerd wordt. Desondanks kon Turpentine Valley relatief makkelijk en zonder mededogen de zaal op sleeptouw nemen in hun spel met intensiteit, spanning en terugkerende ritmes en melodielijnen. Van inventief tot hard en log. Een band in bloedvorm.
Binnenkort gaat Turpentine Valley voor een korte tournee naar de UK nadat ze eerder al hetzelfde deden in Denemarken. Het is nu ook wel niet dat ze het zo druk hebben dat we deze band niet meer eigen land aan het werk zullen zien, maar misschien is dit wel het juiste moment om eens een live-album uit te brengen, vooraleer ze aan een nieuw album beginnen.
Andere ritmes en andere emoties bij het vanuit Berlijn opererende Amerikaanse duo Insect Ark. Dana Schechter (bas en zang, ook lid van o.m. Swans en Gnaw) en drummer Tim Wyskia (ook lid van Khanate) worden live aangevuld met Lynn Wright op lapsteel en gitaar. Als trio klinken ze vooral als naderend onheil. Dat is de belangrijkste emotie op hun vierde album ‘Raw Blood Singing’ en dat vertolkte Dana volmondig. Wright en Wyskia zijn onmisbaar in het geheel, maar visueel is Schechter de enige aandachtsmagneet op de tonen van de getormenteerde postrock. ‘Raw Blood Singing’ is het eerste Insect Ark-album in tien jaar waarop Schechter nog eens (spaarzaam) zingt. Haar stem klinkt daarop afwisselend bars en engelachtig.
Insect Ark is een vaste waarde in het genre maar is dat nog niet op Dunk!festival. België is nochtans zeker geen onbekend terrein: in 2021 brachten ze de EP ‘Future Fossils’ uit op het Gentse label Consouling Sounds en hun laatste concert voor het album The Vanishing – net voor corona – speelden ze in Brussel. Ze komen geregeld aan bod in het clubcircuit in België.
De echo's van Schechter’s grootste invloeden zijn nog steeds aanwezig in de nummers van ‘Raw Blood Singing’ die Insect Ark bracht in Gent: de liefde voor jaren ‘60 horror soundtracks, avant-doom metal, experimentele noise en klassieke muziek. Het zit er allemaal in op nummers als “Frozen Lake”, “The Hands”, “Youth Body Swayed” en “Cleaven Hearted”. De opgeroepen emoties zijn die van onbehagen, onbegrip en zuivering door vernietiging. Als het trio de set afsluit met “The Vanishing”, de titeltrack van het vorige album, voel je de energie op het podium veranderen. Deze track heeft een sense of urgency in zich: hij zat ergens in een donker hoekje van het podium te wachten tot de geest bruisend en gulpend uit de fles mocht. Insect Ark zal het publiek misschien zelden naar een euforisch hoogtepunt brengen, wegens teveel duivels die eerst moeten uitgedreven worden, maar met deze apotheose kreeg Gent toch een pakkend slot.
De Zweedse postrockband Ef was waarschijnlijk de aanstoker voor dit Dunk!festival in pocketformaat. Hun laatste studio-album (‘We Salute You, You And You!’) brachten ze uit bij Pelagic Records, maar hun live-registratie van het Dunk!festival van 2023 brachten ze zopas uit op Dunk!records. Ef tourt door Duitsland en Zwitserland als promotie voor de release van dit live-album en dus was een terugkeer naar de stad van de opnames aangewezen. In dezelfde zaal (de Vooruit) had misschien nog mooier geweest, maar de Handelsbeurs is zeker een waardig alternatief.
Ef is niet zo’n bekende naam buiten het postrock-wereldje, maar voor de insiders is dit een gevestigde waarde. De band tourt sinds 2003 en sinds 2006 komen ze bijna elk jaar wel eens naar België. Het Dunk!festival deden ze al vier keer (2011, 2014, 2018 en 2023) en ook Gent is geen onbekende: de ter ziele gegane Frontline in 2008 en 2010, de Charlatan in 2012 en Boomtown (het Gentse Feesten-luik van de Handelsbeurs) in 2014. In Nederland speelden ze zopas nog op het Pelagic Fest in Maastricht, maar ze deden bijvoorbeeld ook al twee tournees door China.
De band uit Gothenburg bouwde een uitstekende reputatie op met hun door hardcore beïnvloede post-rock. Na meer dan vijf platen toont hun muziek gaandeweg een rijker en filmischer palet, melodieuzer dan voorheen en met meer harmonieën. Inzake dynamiek en melodie zitten ze op hun jongste album op ongeveer dezelfde golflengte van hun landgenoten van Sagor Som Leder Mot Slutet, maar dan net iets minder hard en met meer variatie.
Live is Ef – naar postrock-normen – een soort van bruisbal met zes mensen op het podium waarvan er drie heel af en toe zingen en waarvan bijna elk bandlid minstens twee instrumenten bespeelt. Eén van de dragende krachten onder de muziek van Ef is cellist Janos. Soms zit zijn cello-geluid gewoon mee in een noise-eruptie, maar veel vaker zijn zijn lange en diep-melancholische of bombastische uithalen allesbepalend voor het groepsgeluid.
Ef brengt uiteraard vier van de vijf tracks die op het album ‘Live At Dunk!festival 2023’ staan (“Moments Of Momentum”, “Wolves, Obey!”, “Hymn of …” en “Alp Lugens And Beyond”). Aanvullen deden ze in de Handelsbeurs met “Lake Vaettern”, “11 Shots And A Sudden Death”, “401 Lwa”, “Final Touch/Hidden Agenda” en “Bells Bleed & Bloom”. Het publiek reageerde enthousiast na elke song, maar een toegift kwam er niet.
Ook meer dan 20 jaar na hun oprichting is Ef nog steeds één knisperend frisse brok van emoties, energie, experiment en loutering.
Organisatie: Dunk!festival ism Ha Concerts, Gent
Meatbodies - Zweterige garage-rock in de Witloof-kwekerij
Meatbodies is de uitmuntende band van Chad Ubovich, een gitarist die zijn strepen heeft verdiend in de Californische entourage van het alomtegenwoordige multitalent Ty Segall. Ubovich stapte het afgelopen decennium geregeld het podium op met één van Ty Segall’s talrijke bandjes en beroerde laatst nog de basgitaar bij het geweldige Fuzz.
Qua sound mogen we het gerust ook in die buurt gaan zoeken, zweterige pretentieloze garage-rock, vette psychedelica en zompige seventies-rock met af en toe een welgemikte punk-kopstoot.
Meatbodies heeft met hun vierde album ‘Flora Ocean Tiger Bloom’ een geweldige plaat uit, hun meest gevarieerde en beste tot nu toe en voor ons dé reden om als de bliksem naar Brussel af te zakken. Voortgaande op de zeer matige publieke opkomst in de sympathieke Witloof Bar moesten we helaas vaststellen dat er maar weinig rockliefhebbers die mening met ons deelden.
Een fantastische band als Meatbodies verdient meer dan dat, laten we het dan maar bij een goed bewaard geheim houden. Want schitteren, dat deden ze als geen ander. Dit met de stomende riffs van “Tremmors”, de stuiterende punkrock van “Off” en “Disorder” en de heavy nineties rock van “Silly Cybin”. Zoals te verwachten was “Move”, hét prijsbeest van dat nieuwe album, een absoluut hoogtepunt. Een lang sluipend monster drijvend op een dreigende basgitaar en overgoten met de meest verrukkelijke gitaarpartijen, een parel van het zuiverste water. Daarna kregen we het ook al nagelnieuwe en al even bruisende “The Assignment”, nog zo een klepper uit ‘Flora Ocean Tiger Bloom’.
Na een uurtje hield het trio het al voor bekeken, maar dat zijn dikwijls de beste gigs, geen tijd voor overbodige truukjes of ongewenste intermezzo’s, gewoon een uur lang alles geven en dan de gashendel onherroepelijk dicht.
Organisatie: Botanique, Brussel
Soulfly – Wat een muzikale uppercuts
Je moet het maar doen, een legendarische band die doorgaans grote festivals aandoet of in zalen als Vorst Nationaal staat naar je eigen gezellige zaaltje halen. De Casino slaagde erin om niemand minder dan Soulfly te boeken. Een band die sinds 1997 meer dan zijn stempel drukt in het metal landschap. De band rond de sympathieke Max Cavalera heeft altijd een goede band gehad met België. In een al maanden uitverkochte De Casino bezorgde Soulfly ons een dosis uppercuts 'into the face', waarvan we naderhand toch even moesten van bekomen. Een schitterende avond zonder meer, die we niet gauw zullen vergeten..
BARK (****) als opener was een goede gok van de organisatie. We schreven eerder van hen '’Blaffende honden bijten wel' … Na al die jaren brandt het vuur nog steeds, BARK weet je letterlijk bij de lurven te grijpen, en laat je niet meer los tot de stoom uit je oren komt. Als een nietsontziende pletwals gingen ze tekeer, gestuwd door een sublieme ritmesectie van gitaristen en een wild om zich heen slaande frontman, met mosh en crowdsurf tot gevolg.
Na een korte pauze verpulverde Soulfly (*****) ons al met de eerste song “Back To Primitive”. Het boeiende “No Hope = No Fear” zorgde al vroeg voor een stevige moshpit. De band bleef maar doorgaan op datzelfde elan, waardoor al bij de eerste “Seek'n' Strike” er geen doorkomen meer aan was, de hele zaal stond op springen. Max Cavalera ontpopt zich als een charismatisch entertainer en hij heeft een klok van een stem die de muren doet trillen. Hij beschikt over een sterke band, goed op elkaar ingespeelde muzikanten; neem nu de forse drum salvo's van zoontje Zyon die de grond onder de voeten doet daveren, zijn solo's zijn trouwens dru pareltjes.
Het mooie aan Soulfly is hoe ze hun verpulverende thrashy speed metal combineren met groovy aanstekelijke riffs, de verdienste van gitarist Mike Deleon en bassist Mike Leon , beiden messcherp uithalend. De klassiekers als het nieuwe materiaal “Filth upon Filth” werd door iedereen goed ontvangen. Op “Jummptdafuckup” brengt Max een sit-down, waarna iedereen recht sprong en danst. “Eye for an Eye” was de perfecte afsluiter. Wat een vuurkracht.
Soulfly ging als een pletwals tekeer. De mix van krachtige ritmes, vlijmscherpe gitaarriffs en de onmiskenbare stem van Max Cavalera maakte van deze avond een lekkere, onvergetelijke, zweterige ervaring.
Setlist: Back to the Primitive //No Hope = No Fear //Superstition //Downstroy //Seek 'n' Strike //Prophecy //Bumbklaatt //Tribe //Filth Upon Filth //Fire //Porrada //Bring It //Bumba //Bleed //Blood Fire War Hate //Boom //No //Jumpdafuckup //Eye for an Eye
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
River City Tanlines - Tweede adem gevonden
Eerste groep was Itches, nog maar eens een product uit de vruchtbare Kempen, dit keer uit Vorselaar. Itches heeft net een eerste plaat , ‘Two flies in one clap’, uit die werd opgenomen in de Tooth Mountain Studio van Rafael Valles Hilario (Tuff Guac) en uitgebracht door UhmYeahSure Records en Ronny Rex. Zo weet je meteen in welke hoek je het moet zoeken. Moderne psychrock met een hoek af. Het kostte enige moeite om het materiaal, dat blijkbaar geleden had onder het bier tijdens een vorig optreden, deftig aan de praat te krijgen maar eenmaal vertrokken stond er geen rem meer op.
Met een grote gretigheid en tonnen spelplezier brachten ze fuzzy garagerock die me vooral aan Ty Segall deed denken. Niet zonder popgevoeligheid en met zanger-gitarist Philippe Aguilar (bekt wat beter dan Peeters) die al eens een hoog stemmetje durfde op te zetten. Samen met bassist Jonas Torfs en drummer Arno Sels speelde hij een gesmaakte set die toch wat variatie miste. Nochtans wordt de groep geprezen om zijn veelzijdigheid. Misten we iets doordat de set wat ingekort werd? Uiteindelijk werd er in schoonheid afgerond met een Ramones-cover die ik niet meteen kon thuiswijzen.
Ik moest me toch even in de schaarse haren krabben toen ik hoorde dat River City Tanlines naar de Pit's kwam. Was die groep niet al lang dood en begraven? Na hun laatste plaat, ‘Coast to coast’, uit 2012 volgde enkel in 2018 nog een digitale single, "Race/Time", waarna het akelig stil werd rond de band. Niet dat ik ze heel erg miste want hun twee eerdere passages in de Pit's (2005 en 2006) waren verre van onvergetelijk, leerde ik na een duik in mijn archieven. Maar frontvrouw Alicja Trout blijft natuurlijk een naam, vooral in Memphis maar ook ver daarbuiten. Een hardwerkende dame die in talloze groepen speelde, waaronder Mouserocket, Alicja-Pop, Destruction Unit, Nervous Patterns en het beter gekende Lost Sounds, en een eigen platenlabel, Contaminated Records, opstartte. Maar ik zal haar wellicht het langst herinneren als drumster van His C.C. Riders, de groep van de legendarische Monsieur Jeffrey Evans waarin ook ene Jay Lindsey (later bekend geworden als Jay Reatard) gitarist was. Reatard zou trouwens later nog opduiken aan de zijde van Alicja Trout in Lost Sounds en Nervous Patterns.
River City Tanlines bleek met een nieuwe extra gitarist uitgegroeid tot een viertal. Naast Alicja (die steeds meer op Patti Smith begint te lijken), nog steeds op haar vertrouwde Flying V, was enkel drummer John Bonds van de originele bezetting overgebleven. De groep opende met hun laatste wapenfeit "Race/Time" en dat is eigenlijk een Destruction Unit-cover. Ook de twee volgende nummers waren afkomstig van Alicja Trout's nevenprojecten. Eerst "You can't change" van Nervous Patterns (duo Trout/Reatard) gevolgd door "Not gonna be dumb" van Alicja-Pop. Niet meteen de beste songs hoewel het gitaarriffje van "Not gonna be dumb" bijzonder verslavend werkte. De daaropvolgende nummers werden geplukt uit de twee LP's en enkele singles die River City Tanlines op hun actief hebben.
Eerlijke, met de nodige power gebrachte garagerock die op geen enkel moment grensverleggend was, maar die je als een sluipend gif langzaam maar zeker in zijn greep kreeg. De hardrock invloeden werden dit keer tot een minimum beperkt terwijl de komst van een extra gitarist de groep blijkbaar een tweede adem bezorgde. Dit klonk ongetwijfeld stukken beter dan achttien jaar geleden.
Nummers als "Devil made me do it" waarvan de riff verdacht goed leek op die van Them's "I can only give you everything" zorgden voor onverhoopt vuurwerk.
River City Tanlines wist me bijzonder aangenaam te verrassen of zoals iemand zei: derde keer, goede keer. Ik kan enkel maar hopen dat dit de vonk was die de groep herlanceert.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Rich Kids On Steroids is een nieuw project van iemand die we vooral kennen als ‘van de luide gitaren’, maar waarvan we al vaak gemerkt hebben dat muziek voor hem gewoon een speeltuin is waarin hij naar hartenlust experimenteert en ballonnetjes in verschillende kleuren oplaat.
Onder zijn nieuwe nom de plume Rich Kids On Steroids krijgen we hier een gelijknamige EP met vijf synth/electronummers. Het is frivool en verfrissend, bombastisch en theatraal bij momenten, en tegelijk hoor je waar hij de mosterd heeft gehaald: Trio, Vince Clarke en Martin Gore, Rabbits Wear Boots misschien en zeker Marilyn Manson. Er zit nog een zekere rock-vibe in de songopbouw en ritmes en ook in de lyrics. Bij momenten worden de melodielijnen zo verhakseld en zijn de lyrics (Engels en soms in bewust slecht Frans, zoals bij Vive la Fête) zo cliché dat we ons afvragen of dit niet eerder een slechte parodie is om de draak te steken met het genre. Dan heeft hij er verdorie toch wel veel moeite in gestoken.
Rich Kids On Steroids wordt in de markt gezet als duo en daar wringt het schoentje: we horen hier te weinig verschillende ideeën. Goede ideeën genoeg, maar in de uitwerking wordt te vaak dezelfde afslag genomen, iets wat ons ook al opviel bij halve genregenoten zoals bijvoorbeeld Belgica Erotica, Stippenlift of King Dick. Deze speeltuin werd misschien iets te ernstig genomen, of net niet, als ode aan het surrealisme.
De twee beste songs zijn “Cigarette Burns On A Wedding Dress” en “Mercy Songs”. Die laatste klinkt als een dronken triootje van Nick Cave, Marilyn Manson en Serge Gainsbourg.
Dance/Elektro
Rich Kids On Steroids EP
https://www.youtube.com/watch?v=YSB1FgkFku8
De Gentse rockband Derek & the Dirt maakte eind jaren ’80 en begin jaren ’90 furore met hun snedige gitaarrock en radiohit “Oh By The Way”. Het verhaal duurde tot 1993 en daarna ging de inmiddels bijgetimmerde bezetting nog door als Weez!, maar die gedaanteverwisseling was geen groot succes.
In 2017 was er dan de langverwachte reünie met het oorspronkelijke creatieve duo Dhaenens-De Wolf en enkele nieuwkomers. De heropstanding deed deugd bij de vroegere fans en na veel concerten werden nieuwe songs opgenomen met the Dirt, wat in 2018 het album ‘All Today’s Words’ opleverde. Daarna volgden uiteraard nog meer concerten in de Vlaamse clubs. In 2019 was er ook nog de stand-alone single “Massa”. Nu is er het tweede reüniealbum, ‘Faster’.
‘Faster’ is een ietwat misleidende albumtitel. Het is niet dat the Dirt plots speedrock-tempo’s aanhoudt. Misschien slaat het op de vaststelling dat het leven zoveel sneller aan je voorbijraast als je wat ouder wordt. Of op de urgentie om nog een belangrijke boodschap te brengen, nog een straf concert te kunnen spelen, nog een magistrale song te kunnen opnemen, … nu het nog kan zonder in schaamte te vallen. Wat wel duidelijk is: Derek en zijn kompanen hebben hun tijd genomen om dit album goed in te blikken: voor elke song hebben ze de juiste toon gevonden, het juiste ritme, de juiste woorden, de juiste riffs en licks, …
Albumopener “Deep Purple Is My Heart” komt binnen in oor en hart. Derek’s ode aan zijn overleden collega Ronny Verbiest gutst tristesse en loyaliteit die over de grens van de dood een grijpt. Aangrijpend en tegelijk ruw rockend. Muzikaal leunt deze Deep Purple wat aan bij “Stealin’ From Rock ’n Roll” van het debuutalbum. Ook die aanklacht kwam toen van diep. Nog meer uptempo rock met “Living In A Song” (wat een drive!) en de catchy single “Act of Love”. De songs op ‘Faster’ klinken soms gemeen, soms bluesy en melancholiek, maar altijd een beetje vuil rockend.
Op “Sixteen Times Four” bezingt Derek de voor- en nadelen van ouder worden, terwijl Pim hier nog eens toont waarom we hem indertijd de ‘Slash van de Lage Landen’ genoemd hebben. “Going Back To The Kid” heeft een fantastische intro maar kan die belofte niet helemaal inlossen. Ook op “Cut Out” speelt het verleden een hoofdrol als inspiratiebron voor de lyrics en krijgen we heel aangename riffs van Pim. Heel de band speelt alsof ze staan ‘te blinken in hun vel’. De lyrics zijn puur, uit de Vlaamse klei getrokken (zoals de foto voor het artwork) en meeslepend. Het album sluit af met “The Man In The Sea” en die track klinkt als een nummer dat ergens in een kluis stof lag te vergaren sinds de release van het akoestische album ‘Fourplay’.
‘All Today’s Words’ was een leuk reünie-album, maar miste achteraf gezien misschien het pure en het smerige van de oude Derek And The Dirt. Dat hebben ze op ‘Faster’ mooi rechtgezet.
https://www.youtube.com/watch?v=SN0kWmdbHSk
The March Violets ontstonden in 1981 om ermee op te houden in 1987. Ze lieten een aantal singles en twee compilaties, met singles en enkele nummers uit een John Peel sessie, na. Daarna ging elk hun eigen weg. Ashton speelde onder andere gitaar bij The Sisters of Mercy, The Danse Society en Clan of Xymox.
In 2007 was er een eerste reünie show. Maar doordat Garland keelkanker kreeg kwam er niet meteen een vervolg. In 2010 kwamen ze samen om een eerste echt album te maken via Pledge Music. Dit nieuwe album is het derde album sedert de herstart. William Faith die vorig jaar mee was op tournee verliet de band en sedertdien bestaat de band uit Tom Ashton, Rosie Garland en nieuwkomer Mat Thorpe. Tot zover de geschiedenisles.
Het album opent met de heel degelijke single “Hammer The Last Nail” om naar het stevige en urgent klinkende “Bite The Hand” over te gaan. “Virgin Sheep” begint met een lekkere basintro. De song wisselt van ritme tussen strofes en refrein wat de song boeiend maakt. Na drie postpunk gerichte tracks krijgen we met “Kraken Awakes” een nummer dat iets meer wave elementen in zich heeft. Het is tevens ook vrij catchy. Een sterke song. Het uptempo “Heading For The Fire” gaat een beetje in dezelfde stijl verder. Live zal dit wel gensters slaan. De teksten zijn bijtend en donker. Daarom passen ze ook erg goed bij de punk en wave muziek. “World Away From Kind” heeft een prettige baslijn en uitwaaiende gitaren. Eigenlijk staan er geen zwakke nummers of opvullertjes tussen de negen songs.
The March Violets hebben een goed album gemaakt waardoor ze bewijzen nog niet uitgespeeld te zijn. Voor wie houdt van snijdende en tegelijk melodieuze postpunk gemengd met wave moet dit zeker eens checken. Hopelijk doen ze gauw eens onze contreien aan want hun optreden in de B52 vorig jaar was dik in orde.
Wave/Postpunk
Susanna is reeds twintig jaar bezig. Ze is niet meteen bekend bij het grote publiek met haar gedurfde , originele en bij momenten vreemd klinkende maar wondermooie muziek. Maar bij muziek kenners wordt ze hoog aangeschreven en terecht. Sedert ik haar leerde kennen met “Go Dig My Grave” weet ze mij telkens te boeien en te verrassen. Soms bestaat de begeleiding enkel uit piano of een spaarzame synth, soms zijn het bewerkingen van oude nummers of interpretaties van Middeleeuwse teksten. En veelal met heel wat invloeden uit verschillende muziekstijlen. Ze heeft intussen al drie prestigieuze Noorse gramma’s op haar naam staan. Bonnie Prince Billy coverde zelfs haar volledige album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2007. Als dat geen adelbrieven zijn.
Na een eerste luisterbeurt van ‘Meditations of Love’ valt op dat het album speelser en kleurrijker klinkt dan haar voorgaande platen. Samen met Juhani Silvola werden basispatronen gemaakt bestaande uit toetsen, percussie en soundscapes. De vocals klinken iets lichter en melodieuzer. Het klinkt daardoor allemaal toegankelijker maar zeker niet minder boeiend en goedgemaakt.
Opener “Everyone Knows” begint met o.a. basklanken en viool waarna zowat meteen het catchy refrein gedropt wordt. Een song die mij als geheel wat doet denken aan een artiest zoals Björk. De zuiderse percussie zorgt voor een fijne vibe. Dit is een top liedje. Ook “Big Dreams” klinkt hemels. Mooie intro en opbouw in de track doorspekt met een laagje melancholie. “Black Heart” klinkt dan heel weer donker. Een mooi contrast met de voorgaande songs. Ook “Battles” zit wat in diezelfde stijl. Soms zitten er in de songs ook wat Jazzy elementen verwerkt. Op “Elephant Song” werd ze geïnspireerd door de Ethiopische pianiste Emahoy Ebru. Het hoofd thema op de plaat gaat over de uitdagingen van de liefde. Het universum tussen de vreugde van een nieuwe relatie tot de pijn van een gebroken liefde.
Susanna slaagt er toch maar weer in nieuwe wegen en klanken toe te voegen aan haar muziek. Toch hoor je meteen dat het Susanna is. De songs zijn (weer) van een heel hoog niveau. Ze zijn daarnaast ook doorspekt met gevoel en melancholie. En met heerlijke zanglijnen. Wat een stem heeft ze toch. Een topplaat!
Singer-songwriter/jazz/alternative
De Nederlandse indierockband Lilywhite werd in 2019 opgericht door Dennes Frikken. De muziek van Lilywhite kan omschreven worden als new wave, experimenteel, een vleugje post-punk met veel variatie in de nummers. Lofi-nummers worden afgewisseld met meer bombastische nummers. Na het debuutalbum ‘Pale Face’, dat in 2021 uitkwam en waarop Dennes een trauma een plaats gaf, komt.Lilywhite nu met drie EP’s, met alles samen 17 nieuwe songs, met ‘Morning Rain’ als eerste.
In juni was er al de single “Starting Point”, die niet op de eerste EP staat. ‘Morning Rain’ kwam uit op 30 augustus, ‘Weather The Storm’ volgt in oktober en de derde ep ‘Silver Lining’ volgt in december 2024. In het voorjaar van 2025 worden alle tracks, inclusief 1 bonustrack, uitgebracht op vinyl, met de albumtitel ‘Future’.
Deze band wordt muzikaal geïnspireerd door zowel Radiohead, Interpol en dEUS als door singer-songwriters als Other Lives, Nick Drake en Keaton Henson. Met Radiohead en Nick Drake delen de vijf songs op ‘Morning Rain’ een zekere somberheid. Het bombastische van Interpol en de vroegste versie van Pink Floyd hoor je onder meer op “Forget” en “Where Are You Now”. “Forget” heeft een fantastische intro en bouwt voort op een leuk drumtempo (ik denk spontaan aan Midnight Oil, maar dan met de gitaarsound van The Gun Club), maar kan inhoudelijk, in de lyrics, niet de belofte van de intro waarmaken.
“Mellow Threats” is dan weer lo-fi zoals een Eels, met meer dreiging dan melancholie. Die krijgen we wel op het trage en bijna akoestische “Feel Broke”. Op beide tracks mis ik wat authenticiteit. “Morning Rain” barst in de intro open als een zeepbel op een warme zomerdag om dan het schip te laten stranden in rammelende melancholie. De sound is die van The Sands zaliger en ook die van Pauwel De Meyer.
Lilywhite heeft een leuke sound die ons verrast en op het verkeerde been zet. Soms bekruipt mij toch een gevoel van ‘net niet’, terwijl dat na een paar luisterbeurten al eens kantelt naar ‘zeker wel’.
https://www.youtube.com/watch?v=xA0gNAr0i9Y
Cave had het zelf al aangegeven voor de release, hij heeft terug rust en geluk gevonden in zijn leven. Dat weerspiegelt zich inderdaad in ‘Wild God’, maar wat ons betreft is dat geen goed nieuws. Die rust en geluk vertalen zich eerder in berusting en gemoedelijkheid, en laat dat nu net twee eigenschappen zijn die we zeker niet willen horen op een Nick Cave plaat. Van Cave verwachten we furie, woede, passie en bezwering. Niets van dat op ‘Wild God’, wat hij hier brengt zijn nog steeds vintage Cave songs, maar op de één of ander manier is telkenmale de angel er uitgehaald. Het helpt ook niet dat de songs worden opgefleurd met een overdaad aan orkestratie en dat er om de haverklap een achtergrondkoortje komt opdraven.
Op ‘Skeleton Tree’ en ‘Ghosteen’ was er ook geen razernij te bespeuren, maar die platen kerfden zo diep dat het pijn deed, daarop voelden we de bezieling tot diep in de aderen. Maar deze keer raakt Cave ons niet, het album laat zich gezapig beluisteren, je kan het opzetten tijdens oma’s theekransje. Maar dit is Fucking Nick Cave ! hebben we hierop 5 jaar moeten wachten ?
Let wel, hier staan nog altijd een paar hoogstaande songs op, zoals “Song Of The Lake”, “Frogs” en “Conversion”. Maar zelfs die hadden beter geklonken als Cave er wat meer vuur had ingestoken, en als ie rechterhand Warren Ellis wat minder aan de leiband had gehouden. Want ook dat merken we op, we voelen de aanwezighed van Ellis niet, hij die zo zo zijn stempel had gedrukt op de vorige Cave platen. Ellis zorgde voorheen altijd voor extra geesdrift en voor tegendraadse sounds die dwars door de songs sneden. U zal er deze keer tevergeefs naar zoeken.
Naar het einde toe zakt de plaat zelfs helemaal in mekaar, op “Long Dark Night”, “O Wow O Wow” en “As The Water Covers The Sea” gaat de gezapigheid over in meligheid en beginnen de achtergrondkoortjes danig op de zenuwen te werken.
Dit is zonder meer de zwaktste Cave plaat ooit. De man heeft natuurlijk de lat voor zichzelf zodanig hoog gelegd dat een ondermaats album er wel eens moest van komen.
Het wordt tijd dat Cave nog eens echt kwaad wordt, dat hij het Grinderman beest terug uit zijn kooi haalt en zijn demonen op de wereld loslaat. We hebben er nog hoop op, ‘Wild God’ slikken we nu gewoon door met een extra dafalganneke.
De Britse band Juliet’s Not Dead is de voortzetting van Twister. De nieuwe bandnaam zal alvast beter te googelen zijn. Voorts werd voor de single “Thrillseekers” maar weinig bijgeschaafd aan de formule van deze band: pompende, potige rock met veel drive.
De productie was in handen van Romesh Dodangoda en dat hoor je. Deze wizzard zat eerder al achter de knoppen bij Motörhead en BEUK en je herkent ook hier duidelijk zijn werk en zijn resultaat. Maar ook zonder de Dodangonda-aanpak is “Thrillseekers” een single die goed zal overeind blijven.
De lyrics zijn dan weer een beetje doorsnee en zelfs na herhaalde luisterbeurten moet ik nog altijd het antwoord schuldig blijven op de vraag welke thrills er nu precies gezocht worden. Dat zal vast geen hindernis zijn om een breed publiek aan te spreken, van jonge en oude rockers tot metalheads.
https://www.youtube.com/watch?v=Xh93syqe7ds
Itches is naar eigen zeggen één van de best bewaarde geheimen uit de Belgische underground. ‘Two Flies In One Clap’, het debuutalbum van dit Kempische trio is een verrassingspakket met lo-fi garagerock en nog wel wat genres.
Bijna alle nummers van de plaat zijn tijdens de lockdown geschreven door frontman Philippe Peeters in het tuinhuis van zijn ouders. Toen de band post-corona weer mocht repeteren, werkten ze de nummers samen af. ‘Two Flies’cwerd nadien live op tape opgenomen in de Tooth Mountain Studio van Rafael Valles Hilario (Tuff Guac, MOAR).
‘Two Flies’ is een cocktail van garagerock, stoner, krautrock en jangle-punk. De lo-fi catchiness van de band doet denken aan groepen als Black Lips, Thee Oh Sees en Ty Segall. Op hun meest catchy punktracks (“The Evil, Master of Time”, “Phone Kill”) doen ze mij denken aan hun energieke regiogenoten van Crackups en Equal idiots, maar dan met nog een hoek meer er af. kken en een leuk bandje starten.
‘Two Flies In One Clap’ klinkt fris en fruitig. Voor de liefhebbers is dit leuke album behalve op vinyl ook op cassette beschikbaar.
https://www.youtube.com/watch?v=cQqnpwtEHFI&list=OLAK5uy_lQs1pT5V6y3sZa_PhgDxwf1WaGFzZ-Txo
Daddy Was Wrong is een Vlaamse band met een hart voor oldschool hardrock. In 2016 brachten ze al eens een EP uit en de nieuwe release, ‘Motorcycle Maniac’, is opnieuw een EP.
De vijf nummers volgen nagenoeg hetzelfde recept van heel klassieke hardrock, die pittig wordt gebracht. Muzikaal is het allemaal voorspelbaar, maar dat kan dit genre wel hebben. Je voelt de liefde voor het genre en je merkt aan alles dat deze ervaren muzikanten met veel plezier en enthousiasme in deze band zitten.
Over de productie en mix valt wel wat te zeggen. Vooral de zang komt niet goed uit de verf. Waar Danny op concerten de aandachtsmagneet is, is dat bij de opnames veel minder het geval. In de lyrics missen we al eens een vlot meebrulbaar refrein, wat toch essentieel is voor dit genre. Beste track van deze korte EP is voor mij “To Hell And Back” (geen cover van Venom of Sabaton), met het nummer “Motorcycle Maniac” op een dichte tweede stek.
Daddy Was Wrong sluit aan op een lange traditie van verdienstelijke Vlaamse hardrockbands met onder meer Albert’s Bastards, Southern Voodoo, Fat Bastard en Barrel Smoke.
https://music.youtube.com/watch?v=OnPswXwFc38&list=OLAK5uy_ndm8qd5SYgJy8685zRRpwwL53lI2H07R0
Het Nederlandse tweemansorkestje The Mono Kids heeft een platendeal te pakken bij Dammit Records uit de UK (The Cribbs, Mad Mulligans, Snide, …).
Behalve het nieuwe label is er weinig veranderd aan de Mono Kids-succesformule: puntige punkrock met deze keer heel militante lyrics en met smerige akkoorden en pittige tempo’s in een soms wat rafelige/eerlijke productie. Na minder dan anderhalve minuut zit de helse rit er alweer op.
De lyrics springen twee kanten tegelijk op. Van oprechte bezorgdheid over de mensen die op je pad komen en die mee met jou een stuk van je weg afleggen tot net complete onverschilligheid. Of het gaat misschien over de dunne lijn tussen die twee bij sommige mensen.
https://dammitrecords.bandcamp.com/track/i-dont-care
De Belgische new wave-iconen De Brassers zullen bij het brede publiek vooral bekend blijven door hun culthit “En Toen Was Er Niets Meer” uit 1980. Die ‘toen’ moeten we helaas letterlijk nemen. De band hield ermee op en ze speelden in januari van dit jaar hun allerlaatste concert, in de AB in Brussel. Dat concert was er uiteraard één voor de geschiedenisboeken en daarom werd het concert opgenomen en uitgebracht, nog wel op het vorig jaar herrezen Antler Records. Een logische laatste bladzijde in het verhaal van deze band, die eigenlijk vooral live-albums heeft uitgebracht.
De Brassers is een band met veel verhaal en ook met hier en daar gaten in het verhaal (in tijd dan) en met enkele wissels in de bezetting. ‘Tomorrow Never Ends - Live At Ancienne Belgique’ moet de last van muzikale erfenis dragen en slaagt daar uitzonderlijk goed in. In deze bezetting en met deze drive hadden De Brassers er van mij nog wel een decennium kunnen bij doen, maar ze zullen wel hun redenen hebben waarom de stekker er net nu uit gaat. Misschien heeft het stilzetten van de klok er net voor gezorgd dat er met nog meer verbetenheid en branie gespeeld werd.
De set in de AB startte met “They Wanted Us Away” en deze song typeert in de titel maar net hoe deze band in de jaren ’80 ontvangen werd in het vaderland. Dat ze dan de AB los uitverkopen bij hun afscheid is een mooie opgestoken middenvinger. Meteen valt op met hoeveel zorg dit concert werd ingeblikt en hoezeer de live-opname-techniek vooruitgegaan is sinds ‘Live At Doornroosje’, een opname van 1982.
Het afscheidsconcert was een mooie mix van het vroegste en het latere werk en er komen puike versies langs van “Rise And Fall”, “Twijfels”, “O Brother”, “The Scream” en “Pijn”. Heel wat covers ook, zoals “Lowdown” van Wire, “If There Is Something” van Roxy Music en “Nasty Little Lonely” van Alternative TV. De fans van het eerste uur missen in deze lijst van covers misschien “Shadowplay” van Joy Division, een song die in de begindagen blijkbaar altijd gespeeld werd.
Er komen ook twee gastzangers langs met een eigen nummer, als om songsgewijs de fakkel door te geven. Meuris van Gruppenbild (met “Kontrole”) is dan op papier een evidentie omdat één van De Brassers nog les heeft gegeven aan enkele leden van deze college-band, maar voorts heeft Meuris maar weinig aangevangen met de Brassers-erfenis. Net iets actueler is dan Sietse Willems van Meltheads, die vorig jaar met “Naïef” heel raak een ode aan de Brassers bracht, al bleef het jammer genoeg bij die ene song.
Het live-album volgt in de eerste helft netjes de effectieve playlist, maar in de tweede helft wordt er wat geschoven met de volgorde. Mogelijk heeft dat te maken met de verdeling over vier vinyl-helften, maar ik vermoed dat er ook maar weinig fans zullen zijn die zich daar aan storen.
Het album sluit af met “En Toen Was Er Niets Meer” en “Eruit”. Jammer dat De Brassers gestopt zijn, blij met het live-album dat bij dat afscheid hoort.
https://debrassers-liveatab.bandcamp.com/album/tomorrow-never-ends-live-at-the-ancienne-belgique-brussels
De Vlaamse band All I Know bestaat al een hele tijd. In 2008 kwam hun album ‘Vanity Kills’ uit en dat album kreeg in 2021 een rerelease op vinyl. Na een reeks bezettingswissels en de coronapauze is All I Know nu klaar om alle harten te veroveren met hun jaren ’80-sound. De nieuwe EP ‘Stiletto Nightmare’ moet hen opnieuw op de kaart zetten.
Op deze nieuwe release horen we catchy rock die schippert tussen hair metal van de jaren ’80 en ’90 (Bon Jovi, Poison, Van Halen, Europe, …) en synth driven poprock als A-Ha en Duran Duran. Soms klinkt All I Know wat gladjes, gepolijst en braaf, dan weer knallen ze met een over-the-top gitaarsolo. Er zijn wel meer bands die vandaag die 80’s sound omarmen. Dan denken we als referenties aan onder meer Mr Myst, Big Red Fire Truck, Cardinal en Kissin’ Dynamite. De meeste van deze referenties zitten dan misschien eerder aan de iets hardere kant van het spectrum van All I Know.
Slechts vier tracks op deze EP. Openingstrack “Can’t Get You Out Of My Head” is geen cover van Kylie Minogue. Hier klinkt All I Know heel poppy (Cock Robin, Mr Mister, China Crisis, …). Meezingbaar, catchy, en met synths die de bovenhand hebben en een ietwat doorsnee gitaarsolo.
“As Long As The Night Goes” begint met een leuke drive maar zakt wat in voorbij de intro. Inzake songopbouw en lyrics had dit een nummer van pakweg Starship kunnen zijn. “Playin With Fire” doet ons rockhart wel sneller slaan: leuke intro, meer testosteron en clichés in de lyrics en in de muziek. Hier zit die over-the-top gitaarsolo in. In de context van het laten herleven van de jaren ’80 past die hier heel mooi in het plaatje.
Het vierde nummer is een cover. “Hidin’ From Love” was niet de allereerste single van Bryan Adams, wel de eerste single van zijn debuutalbum in 1980. Niet zo heel bekend dus, want Adams is pas veel later echt doorgebroken. Bryan Adams heeft van deze track drie jaar geleden nog zelf een nieuwe versie opgenomen. Het is leuk dat een band als All I Know de hele geschiedenis van een voorbeeld-artiest als Bryan Adams kent. En ze spelen de song niet klakkeloos na. Ze voegen er synths aan toe en accentueren de kwaliteiten ervan. Een leuke ontdekking, deze cover.
https://www.youtube.com/watch?v=2T3KQ2-33iY
Razernij 2024: Beerdrinkers & Hellraisers 2024 - Punk voor (bier) fijnproevers
Razernij 2024: Beerdrinkers & Hellraisers 2024
Sleutelhof
Rumst
2024-08-24
Erik Vandamme
In Rumst ging in het weekend van 23 tot 25 augustus naar goede gewoonte 'Rumstse Volksfeesten ' door met op vrijdagavond o.a. een Sergio. Op zondag was er een kindernamiddag. Op zaterdag was er plaats voor het hardere werk, want dan had' Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers' plaats. Naast de betere punk, werd hier ook een brede waaier aan bieren gepresenteerd, voer voor de bier fijnproevers. Wij genoten ook van dat aanbod, uiteraard, maar keken ook de podia. De muziek was even smakelijk als de lekkerste bieren …
Toen we de spandoek '’Bearded Punk Records’' opmerkten aan de merchandiser stand wisten we al dat we kwaliteit zouden aangeboden krijgen. Dat bleek al het geval bij Bram Desimpelaere & The High Hopes (****) die met akoestische folk punk, intiem, doordacht, de lont aan het vuur mocht steken. Het publiek keek vanop afstand zittend toe, maar dat liet het gezelschap niet aan hun hart komen. De aanstekelijke baslijn, de zwevende viool klank en sferische zanglijn met die kenmerkende sound was puur genot. Een mooie opener van het festival, deze Bram en zijn 'High Hopes' die we graag zien optreden in een gezellige club waar hun muziek nog beter tot zijn recht komt …
De hemelsluizen gingen voor een eerste keer compleet open - we werden zelfs aangemaand te gaan schuilen -, waardoor de daaropvolgende band even op zich liet wachten. Steele Justice (*****) is al zo’n kleine tien jaar bezig. Als band zijn ze nog wat aan hun proefstuk toe, maar het zijn allemaal artiesten met een muzikaal verleden in de scene. De tonnen ervaring spat gewoon uit de boxen. Als jonge hongerige wolven gingen ze tekeer. Steele Justice gaf ons een ferm oplawaai. De Limburgse band knalt, door de combinatie van pure punk en HC. Deze wilde mannen brengen een spervuur aan riffs en drumsalvo's. De beweeglijke frontman port zijn publiek voortdurend aan, wat zorgt voor de eerste moshs. Wat een energie!
De regen zou ons nog enkele keren parten spelen …. Maar we voelden het praktisch niet , zeker niet op de Spaanse furie Blowfuse (****). De uit Barcelona afkomstige band ontstond in 2013 en heeft al wat bereikt. Ze deelden de podia met grotere namen binnen de scene als Pennywise, Good Riddance, NOFX, Bad Religion en knallen alles en iedereen omver met hun podium act. De combinatie van de muziek en hun Zuiders temperament van verpletterende punk/hc attitude zorgt ervoor dat het publiek compleet uit zijn dak ging. Er werden ferme uppercuts uitgedeeld surplus kregen we hun technisch vernuft. Verbluffende Spaanse punk zonder meer.
Wat een energiebommetjes kregen we reeds te horen … De Engelse ska-punk band Buster Shuffle (*****) moest niet onderdoen. De verleidelijke instrumentale recital en de uitgekiende podium act van zanger/pianist Jet Baker (die zijn piano met voet en handen bespeelt) sprak tot de verbeelding. Buster Shuffle bracht een soort barbandsound, boogie en pure ska punk. Er is ook een 'artsy' kant te bespeuren op z’n Blur’s. Door deze aanpak spraken ze een breed publiek aan. Het is op het podium allemaal een beetje opgesmukt met een beetje tongue-and-cheek, om het luchtig te houden. Interessante ontdekking.
We maakten ons op voor een potje nostalgie naar Disney Classics, en thema songs van allerlei bekende series, gebracht op een punky wijze door Punk Rock Factory (*****). Een pak volk was geïnteresseerd. Wat een response kregen ze. Zelden stoere mannen zien teksten meebrullen van ABBA, Kate Bush of Elton John én die staan moshen op thema songs van Power Rangers, SpongeBob SquarePants Theme tot Pokémon .Punk Rock Factory kwam er hier mee weg. Ze mogen dan constant zelfspot hebben over het coveren van nummers van andere muzikanten en het aanpassen van hun gekozen genre, het werkte! Van hun aanpak werd je happy. Dit was party, dansende mensen , lachende gezichten, al dan niet beneveld van de lekkere bieren. Letterlijk een punk rock feestje met een hoek af …
Na deze muzikale absurde wervelstorm, de apotheose op Razernij met The Rawönes (****) . Ze worden omschreven als ‘the best tribute band of the Ramones in Western Europe''; ze vieren niet alleen hun 25ste verjaardag, maar ook 50 jaar Ramones. “Blitzkrieg Bop” zat vrij vroeg in de set. “Rock 'n' roll high school” , “Sheena is a punkrocker” en “I dont care” passeerden de revue. Weinig tijd voor bindteksten eigenlijk , ‘one, two, three, four and Go!, net als de Ramones zelf eigenlijk. De muziek van hun grote helden werden met respect voor het origineel gespeeld.
The Räwones is een overtuigende Ramones cover band, een feest voor de punk s … ‘Hey Ho! Let's go!’
Organisatie: Razernij, Beerdrinkers & Hellraisers 2024
1914 - 1914 wint veldslag in Gentbrugge
Het is de Oekraïense metalband 1914 nog eens gelukt om een zomertournee te spelen. In het voorjaar lukte dat al voor een korte tour langs voormalige Oostbloklanden, deze zomer was het de beurt aan wat we vroeger West-Europa noemden. Maar deze keer wel zonder 1914-drummer Rusty, want de administratie geraakte voor hem niet in orde. Oekraïne heeft nood aan soldaten en is daarom streng voor volwassen mannen die het land willen ‘verlaten’. Rusty werd voor deze tour vervangen door Reich van de Oekraïense band Sectorial.
Het concept van deze 1914-zomertournee is dat de band speelt op twee grote festivals – Brutal Assault en Motocultor – en dat de datums er net voor, daartussenin en kort daarna opgevuld worden met clubshows. De Asgaard in Gentbrugge, was een maatje te klein voor 1914. Niet enkel spreekwoordelijk, ook letterlijk want de podium-banners geraakten niet op het podium van de Asgaard. Op nauwelijks een paar dagen tijd waren alle tickets uitverkocht. De Belgische organisator had gezien dat 1914 na de Asgaard nog een lege plek had op de agenda en had voorgesteld dat er twee avonden na elkaar gespeeld kon worden, maar die boodschap was niet tot bij de band geraakt. Jammer, maar dat maakte het concert nog net iets meer memorabel voor wie wel snel een ticket had gekocht.
De aftrap van de avond werd gegeven door Bokkerijders, een thrash/blackmetalband met soms ook nog wat invloeden van death en misschien nog wel wat genres. We hoorden deze band al bij hun livedebuut als support van Bones in Brugge en inmiddels is er een extra Bokkerijder in het zadel in de vorm van gitarist Wouter (Malism, Evil Shepherd). Die geeft de band niet enkel een vollere en nog meer gelaagde sound, maar legt ook een extra level in dynamiek en agressiviteit. Bokkerijders surft momenteel op een gunstige golf: binnenkort duiken ze de studio in voor hun debuutalbum (waarvoor ze hun eigen anthem “Bokkerijders” opnieuw gaan opnemen), dit weekend spelen ze op een festival in Duitsland en later dit jaar doen ze een tournee langs Nederland, Tsjechië en Duitsland met Head of the Baptist, een Belgische band die volgend jaar mag aantreden op Maryland Deathfest in de Verenigde Staten.
Bokkerijders stond dan ook met veel zelfvertrouwen en charisma op het podium van de Asgaard. De lange instrumentale stukken in de songs zijn speeltechnisch heel uitdagend, maar werden onberispelijk gebracht. Zelfs kapotte drumstokken of kapotte snaren bij één van de gitaristen beletten niet dat alle tracks keurig werden afgewerkt. De set bestond uit een mix van ‘oud’ werk (“The Madness of Mercury”, “Antikosmic Void Principle”, “Bokkerijders” …) en drie tracks van het nog op te nemen album: “Calcination Pyre”, “Guillotine” en “Crush, Kill, Destroy!”. Het samengaan van de razende drum- en basgrooves met de puntige agressieve riffs was een feest voor het publiek. Iedereen voor het podium liet zich makkelijk meeslepen op deze trip.
Een leuke opener, maar toch had iedereen een ticket gekocht voor 1914. Twee jaar geleden stond de band uit Oekraïne nog op Alcatraz in Kortrijk. Ze doen heel wat landen aan op deze zomertournee, maar het lijkt gemeend als zanger Dmytro zegt dat België als zijn tweede thuisland aanvoelt. Niet zo verwonderlijk als je weet dat hij het in de lyrics voor 1914 uitsluitend heeft over de Eerste Wereldoorlog, waarvan een belangrijk deel zich heeft afgespeeld op ons grondgebied. Heel wat Belgische fans vinden het lovenswaardig dat een band van de andere kant van Europa geïnteresseerd is in hun geschiedenis.
Dmytro vertelt halfweg de set een bijzonder sterk verhaal over zijn band met België. Toen hij als archeoloog werkte in Oekraïne vond hij daar bij toeval tientallen grafzerken van Belgische soldaten, uit de Eerste Wereldoorlog. Die waren afkomstig van een Belgisch regiment dat net voor of bij het begin van die oorlog door de Belgische koning aan de Russische tsaar geschonken werd, ter ondersteuning. Die Belgische soldaten werden ingezet in West-Oekraïne toen de bolsjewieken (de latere communisten) de tsaar verdreven en de macht grepen in Rusland. De nieuwe machthebbers in Rusland hadden de Belgische steuntroepen niet nodig of wilden er niet veel mee te maken hebben. De Belgen konden niet terug naar hun eigen land, want die toegang lang in gebied dat bezet werd door de Duitse alliantie (de vijand, dus). De Belgen namen dan maar de ‘omweg’ via China, Mongolië en het uiterste puntje van Rusland waar ze overstaken naar Alaska. Dan via Canada naar de Verenigde Staten en als ze dat land helemaal doorkruist hadden, konden ze inschepen voor een tocht over de oceaan naar Frankrijk. Ze maakten blijkbaar nog net het einde van de Eerste Wereldoorlog mee.
Na die geschiedenisles zette 1914 ook nog eens het Belgische volkslied in, wat op flink wat gejuich in de zaal werd onthaald. Uiteraard had Dmytro het ook over de oorlog in zijn land, met twee keer een felle scheldtirade tegen het imperialisme van Rusland. Hij bedankte België voor de morele en materiële steun in de oorlog en bij de merch-stand stond een collectebus waarvan Dmytro bezwoer dat de inhoud niet naar liefdadigheid zou gaan, maar rechtstreeks naar de soldaten die tegen de Russen vechten. Het was de hele concertavond druk aan die merch-stand en de collectebus werd bij elke aankoop een paar briefjes zwaarder.
1914 kan weinig verkeerd doen bij het Belgische publiek. Deze veldslag in Gentbrugge was voor de Oekraïners bij voorbaat gewonnen, nog voor er een riff gespeeld werd. Toch ging de band er helemaal voor. De setlist bestond uit vijf tracks van hun voorlopig laatste full album ‘Where Fear and Weapons Meet’, aangevuld met drie tracks uit ‘The Blind Leading The Blind’ uit 2018. De fans in Gentbrugge kregen één track meer dan die op Brutal Assault enkele dagen eerder: “Corps d’Autos-Canons-Mitailleuses (A.C.M.)”.
Van toen ze het podium opstapten, ook nog bij de speeches van Dmytro en tot aan de laatste noot reageerde het publiek in Gent super enthousiast. De band beantwoordde dat enthousiasme met een puik gespeelde en intens gebrachte set. Die was voor mij nog net iets te kort. Een bisnummer had er zeker nog bij gekund, maar ondanks aandringen van het publiek ging de band daar niet op in.
Organisatie: Fat Bastard Promotions (ism Asgaard, Gentbrugge)
The Smashing Pumpkins waren eigenlijk al een paar decennia aan het waggelen, de laatste echt goeie Pumpkins plaat is inmiddels bijna zo een slordige 30 jaar oud, maar met de laatste ondingen ‘Shiny and Oh So Bright’ (2018), ‘Cyr’ (2020) en het pompeuze triple-album ‘Atum’ (2023) hadden wij hen voorgoed afgeschreven. De opgezwollen sound had alle grenzen van de wansmaak overschreden, de songs verzopen onder een overdaad aan opgezwollen ballast, egotripper Billy Corgan leek definitief het Noorden kwijt.
Onze verwachtingen voor nieuw Pumpkins werk zaten dus wel ver beneden het vriespunt. Maar kijk, plots komen de herboren Pumpkins opzetten met een tamelijk opwindend en fris nieuw album, geen mens die daar nog geld durfde op in te zetten. De gitaren staan terug op scherp, het bombast is tot een minimum herleid en de riffs snijden bij momenten als een vers geslepen Zwitsers zakmes. Dat Billy Corgan ze nog steeds niet allemaal op een rij heeft bewijst de vreemde albumtitel (laat ons hopen dat ie zelf weet wat het betekent, want wij vonden na enig opzoekingswerk niks zinnigs terug) maar de muziek is tenminste to the point, en dat hoor je aan de venijnige rockers als “War Dreams Of Itself” en “Sighommi”. De meer epische songs “Edin” en “999” zijn ook uit het goede Pumpkins-hout gesneden, dezelfde materie waaruit destijds ‘Siamese Dream’ en ‘Mellon Collie & The Infinite Sadness’ werden geboetseerd.
Het is nu ook weer niet allemaal rozengeur en maneschijn, de plaat heeft ook wat melige misstapjes in petto (check “Pentecost” en de orkestrale slijmer “Murnau”), maar deze keer zijn dat uitzonderingen, terwijl het op de vorige platen de regel was.
Laat ons wel duidelijk stellen dat ‘Aghori Mhori Mei’ nog altijd niet tot aan de enkels reikt van het ongenaakbare ‘Siamese Dream’, maar na de rommel die The Smashing Pumpkins de laatste decennia uitgeworpen hebben mag dit toch wel als een onverhoopte aangename verrassing beschouwd worden.
Met ‘Aghori Mhori Mei’ hebben ze hun eigen houdbaarheidsdatum terug voor een stuk verlengd, en dat is al heel wat!
Wat moet je nog vertellen over een band als Deep Purple? Je moet al erg afgezonderd geleefd hebben om de band niet te kennen of er nog nooit over te hebben gehoord. Of je moet erg jong zijn… In dat laatste geval kan ik het nog begrijpen.
Deep Purple is ontstaan in 1968 en is één van de grondleggers van de hardrock. Ze hebben klassiekers gemaakt zoals “Smoke on the Water”, “Black Night”, “Child in Time”, …
Heden ten dage bestaat de band uit Ian Paice, Roger Glover, Ian Gillian, Don Airey (die de overleden John Lord verving) en Simon McBride (die Morse verving omdat die de zorg voor zijn zieke vrouw op zich heeft genomen).
Met ‘=1’ zijn ze aan hun 23ste studio album toe! Hun vorig album ‘Turning to Crime’ bestond uit covers maar hun nieuwste bestaat terug uit eigen composities. Hiervoor gingen ze terug in zee Bob Ezrin die de albums sedert 2013 geproduceerd heeft. Die werden allemaal eigenlijk goed onthaald maar waren volgens sommigen iets te gezapig.
Het album, dat uit dertien songs bestaat, opent met “Show Me”. Een uptempo nummer met o.a. prima gitaarwerk en fijne vocals. De ritmesectie staat op hetzelfde niveau te spelen. Een prima opener! Hetzelfde geldt voor het fantastisch en fris klinkende “A Bit On The Side”. En de trein dendert verder met o.a. “Sharp Shooter” en “Portable Door”. De vervanging van Morse door McBride (die Morse zelf heeft aangebracht) is een geslaagde zet geweest en geeft vers bloed aan de band zonder dat de sound echt is veranderd. Je hoort spelplezier en het doet mij daarom wat denken aan het album ‘Living the Dream’ van Uriah Heep uit 2018. Die kwamen na al die jaren ook af met een fris en fruitig album dat hier bij mij nog steeds nu en dan gedraaid wordt. Naast de vele rockende nummers vinden we ook enkele prima ballads terug zoals “If i Were You” en “I’ll Catch You” die eerder blues georiënteerd zijn. “Pictures of You” is ook een heel aangename song met een catchy refrein en melodielijn. Het stuwende “Lazy Sod” is eveneens het vermelden waard. “Bleeding Obvious” sluit het album in stijl af.
Als je na meer dan 50 jaar nog zo fris en geïnspireerd klinkt, dan mag je spreken van een relevante en heel geslaagde release. Het gezapige van de voorbije albums hebben ze hier achter zich gelaten en dat loont. Ook het samenspel tilt de nummers omhoog. We mogen zeggen dat Deep Purple nog niet is uitgespeeld …
Hardrock
Deep Purple=1
Deep Purple
Alcatraz Metal Fest 2024 – Luide, warme en harde gevangenistherapie van ‘ensentens’ (Kortrijks voor ‘helemaal tot het einde’)
Alcatraz Metal Fest 2024
Lange Munte
Kortrijk
2024-08-09 t-m 2024-08-11
Frederik Lambrecht
Sportcampus De Lange Munte werd wederom omgetoverd tot een hard rock & metal gevangenis. In tegenstelling tot andere gedetineerde, zijn wij wel heel blij om hier onze gevangenschap te beleven. Ook het feit dat de cipiers knappe vrouwelijke prenten zijn, stemt ons meer dan gelukkig. Maar op je lauweren rusten zat er alvast niet in, voor je de weide op mocht kon je kiezen voor de makkelijke toegang of het hindernissenparcours volgen via verschillende springkastelen…gohja, zolang de matrak niet werd gehanteerd, was alles goed voor mij.
Wij waren opnieuw present om het leven binnen de gevangenismuren naar buiten de brengen, hieronder de sappige verhalen van de vele therapiesessies in de vorm van bands die wij mochten beleven.
vrijdag 9 augustus 2024 – dag 1 - Dani Filth toont zijn ware gelaat en krijgt zelfs applaus van de paus! To hell and back!
De eerste therapie was te vinden in de Swamp stage waar Dudsekop uit Ieper hun West-Vlamse koavezworte metal gekoppeld met een vleugje Sludge aan de man ging brengen. Geen hapklare brok, voor niet West-Vlamingen ongetwijfeld ook een moeilijke opdracht om de West-Vlaamse zinnen in de teksten te ontcijferen, maar soms moet je volharden in het leven. Recent nog een nieuwe plaat op de markt gebracht getiteld ‘Wuk emme nog van leevn’. Leuke opener, maar helaas konden ze mij niet gans hun show gefocust houden. Fans van black metal zullen deze band wel appreciëren, dus twijfel niet om hun muziek eens van dichter bij te bestuderen.
Ik bleef in de grote tent bijpraten want Skeletal Remains volgde een half uurtje later…hun recente plaat is een echte knaller, en dus was ik meer dan tevreden dat nummers als “Relentless Appetite” en opener “Void of Despair” op hun setlijst prijkten. Deze Death metal band uit de Verenigde Staten raasde lekker door en de eerste moshpits in de Swamp waren het gekende resultaat. In feite nog een redelijk jonge band (sinds 2011), maar het lijkt of ze al eeuwen meegaan. De schwung zat er lekker in en de temperatuur begon ook lichtjes in de lucht te gaan…het beloofde warm te worden haha
Altijd een feestje met Funeral Dress, de Belgische punkers zijn altijd een leuke band om te bekijken, hun meezingbare pogo punk werkt altijd aanstekelijk en er werd lustig gedanst op hun hitje “Party On”. Crowdsurfen is volgens de instructies niet toegestaan in de gevangenis, maar ja, rebelleren is nu éénmaal des mensen. Heel amusante show en ik zou zeggen, tot volgend jaar dan maar…de oudjes weten hoe ze een feestje moeten maken, helaas was er geen gratis bier voor ‘de Punx’ (doordenkertje).
Na een kort bezoekje aan de machtige metalbar ‘El Presidio’, waar diverse dj’s de leukste nummers bovenhalen, was het tijd om terug te keren naar de tent Helldorado. The Casualties gingen hun portie Punk ook laten ontploffen op het podium, en man, was me dit toch ook wel een geestige set. Altijd leuk om de liefde van de punk familie te zien samen smelten vooraan het podium, de benen vlogen in het rond, de zweetgeur werd met gemak genegeerd en de beide hanenkammen en gekleurde snit van de artiesten gingen gedwee op en neer. Ok, de frontman is niet van hetzelfde niveau als Jorge Herrera, daarvoor toch wat minder pit te ontdekken in zijn stem, maar als je daar door kon luisteren, dan ben ik zeker dat je mee aan het feesten was. Gelukkig is drummer ‘Meggers’ nog altijd actief om zijn metgezellen de juiste koers te varen, en live een ‘riot’ uit te lokken!
Sadus staat bekend om hun eerste 3 topalbums, waarvan enkel drummer John Allen en gitarist/vocalist Darren Travis nog actief lid is van deze band. Zoek de platen maar op, “Illusions’, “Swallowed in Black” en “A Vision of Misery” mocht je deze parels nog niet beluisterd hebben. Aftrappen deden ze met “Sadus Attack” die de zweetdruppels direct de ronde in lieten vliegen, deze Death/Thrash mix viel heel goed in de smaak bij de aanwezigen en de snelheid werd per nummer opgevoerd. Dat deze band in 2015 tijdelijk de stekker uittrok kon je niet direct uitmaken aan de enthousiaste expressies van de bandleden. Afsluiten deden ze met “Certain Death”, en na afloop waren er alvast genoeg mensen die vooraan in de pit hadden afgezien, en ja, reken daar maar de security bij.
Ik keerde terug richting Helldorado om wat old school Crossover/Hardcore/Punk in te ademen, want Cro-Mags stond ook mooi op de affiche te prijken!! Ik was redelijk vol verwachting naar hun prestaties, en vooral dan naar boegbeeld Harley Flanagan, de enige overblijver van de oorspronkelijke bezetting. Aan energie en buikspieren geen gebrek, aan passie zal het ook niet gelegen hebben, maar toch was er iets wat mij niet direct in bekoring kon brengen om dit een goeie show te vinden. Misschien klonk het op momenten wat te slordig, maar ik vond dit toch maar van gemiddelde kwaliteit. Helaas geen “Street Justice” op de planken, gelukkig blijven hun nummers op plaat echte blijvers in de scene! Denk dan vooral aan de nummers “Hard Times” en “We Gotta Know” van hun debuutplaat “The Age of Quarrel”. Om nogmaals het belang van deze band te onderstrepen in de scene, Cro-Mags blijft de 1e band in de geschiedenis die het aandurfde om Thrash metal toe te voegen aan het Hardcore recept!! Velen volgden later hun voetsporen, jammer genoeg losten de live verwachtingen deze vandaag niet echt in…
Begin dit jaar werd hun 27e plaat gereleaset, volgens mij staat Saxon dus in de top 3 ofzo qua aantal uitgebrachte studio albums. Leeftijd speelt dus niet altijd een rol inzake het schrijven van albums, en Biff Byford is een icoon op zichzelf in de metal gemeenschap. Een vaste line-up is dus effectief heel belangrijk in een band, en in het geval van Saxon zijn er nog 3 originele bandleden actief. Enkel gitarist Brian Tatler (Diamond Head) werd in 2023 toegevoegd, maar de voorlaatste personeelswissel dateert al van 1995 met de andere gitarist Doug Scarrat die toen werd toegevoegd. Hier stopt de geschiedenisles, maar het is ook het heden dat belangrijk is. Ik heb deze band al meermaals live aan het werk gezien, en meestal kunnen ze de verwachtingen volledig inlossen. Maar de laatste keren was het ook niet altijd prijs, en spijtig genoeg was de show vandaag ook niet indrukwekkend. De automatische piloot maakte zich soms meester van de muziek en beleving. Nochtans prachtig materiaal genoeg op de setlijst…waarbij dan vooral terug wordt gegrepen naar hun oudere werk. Het stembereik van Biff blijft na al die jaren intact, een dus kon je naar believen meebrullen met “Motorcycle Man”, het snelle “Heavy Metal Thunder”, de onverwoestbare hits “Denim and Leather”, “Princess of the Night” & “Wheels of Steel”. Gohja, eigenlijk mag ik niet teveel zeuren en dankbaar zijn dat ze deze prestatie nog kunnen neerzetten, ik ken andere bands...
Klaar voor nog een portie Hardcore? Ok, dan wist je dat je in de Helldorado tent moest zijn, want één van de pioniers stond paraat. Madball staat live als een huis en krijgt met gemak het publiek mee in hun waarden en filosofie. Hun rauwe hardcore grijpt je bij de strot en duwt telkens een beetje harder door. “Infiltrate the System”, “Born Strong”, “Down by Law” en “Get Out” vuurden de massa moshpits naar een ongekende hoogte, maar vooral bij “Set it Off” (redelijk vroeg in de set, maar het moment dat de drums hun werk doen voel ik het tot diep in mijn ballen) en “Pride (Times are Changing)” waren de climax van dit geweld. Het optreden duurde een uurtje en de aanwezigen zullen de nodige calorieën ongetwijfeld weg gedanst hebben.
Dani Filth mocht de Swamp stage afsluiten met zijn geesteskindje Cradle of Filth. En jawel, Cradle riep de demonen naar de aarde vanuit het vagevuur, draaide een tong met de duivel zelve om genadeloos uit te halen en allen aanwezig met een wow-factor achter te laten. WAT EEN OPTREDEN! Enkele jaren geleden speelden ze zeker zo strak niet en vond ik hun shows maar gemiddeld, maar de laatste jaren hebben ze een soort van metamorfose ondergaan die hun ware gelaat uit hun beginjaren weer naar de oppervlakte heeft gebracht. Hun laatste werk dateert van 2021 en “Existential Terror” van deze plaat trapte de boel op gang, even later schalde “The Principle of Evil Made Flesh” van het gelijknamig album uit de boxen, gevolgd door het waanzinnige “Cruelty Brought Thee Orchids” van de prachtplaat “Cruelty and the Beast”. De spijkers op Dani’s kostuum/pak/SM-outfit begonnen nog meer te prikken en de boosheid kreeg een extra boost met “The Dust and her Embrace”. De strot van Dani klonk demonisch zoals het hoort en de zwartgalligheid kroop in je aderen met afsluiters “Her Ghost in the Fog” en “From the Cradle to Enslave”. Venijnig en donker was dit optreden, en meer dan terecht de winnaar van de dag! Dit was een ritje naar de hel en terug.
zaterdag 10 augustus 2024 – dag 2 - Pro-Pain en D.R.I. regeren, wie anders? Hatebreed en Heideroosjes verloren nipt, en Joey Tempest en zijn Europe vervolledigen de top 5!
Heavy metal/hard rock uit Nederland met de naam Vengeance…klinkt bij de meesten waarschijnlijk wel heel bekend. Logisch uiteraard, want deze mannen gaan ook al mee sinds beginjaren ’80. Op de achtergrond een vlag met de woorden: ‘If you don’t like hard rock…I guess you never listened to Vengeance’. En gelijk hebben ze dedju! Ze mochten aftrappen op de Prison stage en konden rekenen op een klein legertje fans en nieuwsgierigen. De hardrock riffs galmden over de binnenplaats van de gevangenis en er werd rustig ontwaakt met lichte headbang bewegingen. Ik heb wel 1 tip voor zanger Leon Goewie: bier mag je nooit verspillen, en dan zeker niet over je hoofd leegkappen (ook al is het tijdens “Rock ’n Roll Shower”!! Aja wacht, jullie drinken Heineken zeker? Soit, I said nothing haha
En toen begon de dag voor ondergetekende…Who Am I? D.R.I.! Jaja, vorig jaar sterk, in de zaalshows sterk en zelfzeker, en ook ditmaal was dit niet anders. Van begin tot einde een bende zotten die in elkaars nek springen, crowdsurfers die van alle kanten opdoken, moshpits op de vele tempowissels…tja, ik kan niks verkeerd zeggen van D.R.I.
“Argument then War” (politiekers, heb je het gehoord?) en “Slumlord” waren de eerste danspasjes, “Manifest Destiny” zorgde voor een wals, “Thrashard” zette de deur open voor een slow met je buren, “Abduction” zweepte de tango op, “I Don’t Need Society” was een volksdans in de ware zin en afsluiters “Beneath the Wheel” en “The Five Year Plan” waren de snelle foxtrots van het dansfestijn. Een gala kostuum was niet vereist, enkel veel goesting en durf om mee te komen dansen. Oh ja, mocht je eventueel je muiltje verloren zijn tussen de dansers…pech!
Vlug richting Swamp stage want de Amerikaanse Death metal band Massacre ging gans het album “From Beyond” spelen. Het begin van de show heb ik moeten missen aangezien mijn voeten nog moesten bekomen van de vorige band. Naar mijn weten trouwens de eerste band op Alcatraz 2024 - die ikzelf gezien heb - die een ‘Wall of Death liet uitvoeren’??!! (bij klachten gelieve een gele postkaart te verzenden).
Dit album is een echte klassieker en als je de cover ziet weet je direct over welk album dit gaat…jaja, open maar je google en zoek het album op en geef mij maar gelijk. De grootste verrassing was misschien wel het feit dat Dave Ingram (voornamelijk gekend van Benediction) op het podium kwam gesloft om nummer “Corpsegrinder” mee te brullen. Een cover van de band Death uit hun beginjaren, meer bepaald hun EP ‘Reign of Terror’. Enkel zanger Kam Lee is nog present en ik moet toch wel toegeven dat hij een lekkere ruige strot heeft. De nekspieren werden lekker los gemaakt tijdens deze show.
Als ik het heb over – vermoedelijk – één van de beste live bands in mijn ogen, dan weten de mensen uit mijn vriendenkring direct dat ik refereer naar ofwel Iron Maiden of naar Pro-Pain in dit geval…weinig of nooit ontgoocheling na een show, behalve dan misschien dat het te stil stond, maar daar was vandaag alvast niks van aan. De vuisten werden gebald en ik sprong het gevangenisconflict in met beide voeten! “Unrestrained” nam directe controle, “Three Minutes Hate” deelde de eerste slag uit, “Stand Tall” was een verplichting in de moshpit, maar stoppen was geen optie. De energie werd van het podium naar de fans overgebracht en de loopgraven werden verlaten met “Un-american” gevolgd door het obligate “Neocon”. De troepen hergroepeerden om de flanken aan te vallen met “Voice of Rebellion”, het snelle “Deathwish”, “In for the KILL” die de grond deed schudden en de blauwe plekken die verschenen tijdens “Draw Blood”. De gesneuvelden kropen recht met “Shine” en zwaaiden de witte vlag met “Make War Not Love”, waarop gereageerd werd met “Johnny Black”, “State of Mind” en “Crush” die de gevechten een halt toeriepen. Fight club is er niks mee vergeleken! Kwaliteit zoals gewente! En nu graag een nieuwe plaat Gary!!
Mijn lichaam had efkes pauze nodig, om later terug paraat te zijn bij Death metal legendes Benediction. Dave Ingram had ik daarnet al vermeld, maar toch wil ik graag opmerken dat sinds de terugkeer van Dave, deze Engelsen opnieuw hoge toppen scheren. Hun oud materiaal blijft geniaal, maar ook hun laatste werk ‘Scriptures’ uit 2020 hakt er lekker in. Ik zal alvast direct beginnen met het feit dat ook Kam Lee (Massacre dus) een act de préséance heeft gedaan tijdens de show, en dit tijdens nummer “Progenitors of a New Paradigm” uit hun laatste werk. Maar geeft mij toch ook maar de harde noten van het oudere werk, waaronder “I Bow to None” en titelnummer “Subconscious Terror” die live werden gebracht. Afsluiten deden ze met “Magnificat” al had ik toch wel liever “Deadfall” gehoord. Dit zou tenminste eens een verrassing zijn. Ik kan het helaas maar blijven herhalen bij iedere verslag van Benediction dat ik dit nummer live wil horen. Soit, waarschijnlijk ook mijn record van crowdsurfen tijdens 1 optreden, want iedere keer in de pit, werd ik de lucht in gesmeten. Die ene security kerel zal ’s nachts van mij gedroomd hebben hehe.
Black metal met het Zweedse Marduk laat ik meestal ook niet passeren, maar het leek alsof ik ze nog maar net live gezien had. En ja, ook al is het 1 jaar geleden op graspop, het blijft een verse herinnering. Maar geen paniek, want ze speelden weer een deftige show. De snelheid was opnieuw optimaal bij de nummers en de zon werd efkes verduisterd met “On Darkened Wings” van het meesterstuk ‘Those of the Unlight’ en “The Sun has Failed” (spijtig genoeg weten we dat de zon dit jaar wel won) van die andere topplaat ‘Opus Nocture’ uit hun beginperiode. Hun laatste sterke album ‘Memento Mori’ werd logischerwijze ook niet vergeten met de toppers “Shovel Beats Sceptre” en “Blood of the Funeral”. Het publiek toonde meermaals dat ze de noten van deze band met veel goesting omarmde, en als ze dan nog afsloten met “Wolves” en “Panzer Division Marduk” kon het niet meer stuk.
Richting mainstage alwaar Thrash titanen Testament hun geloof kwamen verkondigen. Chuck Billy was naar mijn mening opnieuw wat groter geworden in omvang, gelukkig deed dit niks af aan zijn machtige strot. De warmte werd nog wat geaccentueerd met eerste kraker “The New Order” die de circlepits deed ontwaken, en de krachtmeting ging verder, en dit met nummers verdeeld over twee albums (‘The New Order’ en ‘The Legacy’), hun eerste platen uit hun carrière. Trouwens de 5e keer dat ze present waren hier in Kortrijk, en altijd leverden ze kwaliteit. Opnieuw een leuke Thrash feestje!
Red Fang is ook zo’n band die elke jaar beter en bekender komt als ik dieper opzoekwerk doe over hen…dit jaar mochten ze de Helldorado tent aandoen, qua volk was er alvast voldoende belangstelling met mensen die tot net aan het einde van de tent stonden. Deze Stoner/Rock band uit Portland maakte furore met nummer “Prehistoric Dog”, tevens de afsluiter van hun set. Als je fan bent van gitaarriffs die splijtend zijn en die je gewillig laten mee knikken op hun stoner materiaal, dan moest je hier present zijn. De drie gitaristen smeten zich en drummer John Sherman zorgde dat hij mee was met hun enthousiasme. Een primeur voor mezelf, want de eerste keer dat ik deze band van dichtbij zag performen. Al bij al een meer dan geslaagde show.
En toen moest ik een harde keuze maken, ging ik voor de hardcore/punk richting, of ging ik naar de donkere krochten van de black metal. Kort gezegd, bleef ik in de Helldorado, of stuurde Hades mij naar de Swamp stage. Altijd ambetant zo’n dilemma’s. Aangezien ik nog niet uit gedanst was, en de kans groter was bij de hardcore en punk scene om mijn benen in de lucht te zien vliegen, koos ik dus voor De Heideroosjes en Hatebreed ipv Watain en Satyricon.
Oké, beginnen doe ik met de Heideroosjes. Reeds 35 jaar actief in 2024 en dus vieren ze dit op de correcte manier, met een optreden hier op Alcatraz. Enkel een select aantal shows staan geprogrammeerd in hun tour, dus dank u wel om de West-Vlaamse contreien op te zoeken. De punk rockers uit Horst, Nederlands Limburg hadden geen moeite om het publiek in actie te laten schieten, maar vooral de bekendste hits deden de boel ontploffen. “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan” die luidkeels werd meegebruld, “We’re All Fucked Up” en “Ik wil niks!”. Toen ook nog een medley werd gemaakt van “Sjonnie & Anita / Klapvee! / Madammen met een bontjas” konden we besluiten dat we een fantastische show hadden meegemaakt. Ah ja, ook The Ramones werden nog geëerd met “I Wanna be Sedated”. Onverwacht voor ondergetekende, ik wist niet dat ze live zo’n spetterend optreden konden neerzetten. Excuses…
Efkes vergeten dat ik ook nog een tussenstop moest maken aan de Prison stage, want Europe stond klaar om hun rock over de weide te verspreiden. Een opnieuw mag gezegd worden dat ik een top optreden heb mogen aanschouwen. Vorig jaar nog een wereldtour gedaan voor hun 40-jarige bestaan onder de noemer ‘The Time Capsule 40th Anniversary Tour’ en dit jaar kwamen ze dus richting Kortrijk. De mannen zien er nog redelijk levendig en fris uit, er zijn generatiegenoten die minder attractief voor de dag komen. Zanger Joey Tempest straalde rock uit en sloeg iedereen met verstomming door “Rock the Night” vroeg in de show te spelen. Ook een vleugje progressieve elementen zijn te ontdekken in hun muziek, maar toch bleven de echte rock hits staan als een huis. Gans de weide zong mee met “Carrie” en “Open Your Heart” werd deels akoestisch gespeeld en deed de monden openvallen. Ook het sterke gitaarwerk in “Sign of Times” is meer dan het vermelden waard, voeg daar dan de prachtige stem aan toe en je begint stiekem een traantje weg te pinken. Deze band toonde dat de muziek voor zich spreekt, geen extra toeters of bellen, gewoon spelen en de toeschouwers meenemen op sleeptouw. “Superstitious” was ook zo’n topper en afsluiter “The Final Countdown” zorgde voor de kers op de taart. Verbazingwekkend!
Dag 2 sloot ik opnieuw af in de Helldorado, want daar was Hatebreed reeds bezig met hun gigantisch zwarte bal die alle kanten uitvloog over de meute. Tja, deze band is een echte aardbeving met hun mix van Hardcore, Thrash, en Groove die losgelaten wordt. Rust werd ons niet gegund en het ging hard tegen hard in de pit. “Destroy Everything” opende de debatten toen ik toekwam om niet meer te stoppen tot “I Will Be Heard”. Oké, de stem van Jamey Jasta klonk vroeger nog strakker, maar de vibe en adrenaline die deze band live ademt is van een ander niveau. “Live for This”, het oernummer “A Call for Blood”, ‘Everyone Bleeds Now” zijn maar enkele voorbeelden van hoe hard je kon ‘ragen’ tijdens de show. Het publiek werd tot aan hun limiet geduwd, want ze sloten af met kraker “Perseverance”, “Honor Never Dies” die het bloed in ons hard harder doet pompen en dus “I Will Be Heard” die het stof de laatste maal in de lucht deed vliegen. Jaja, zonder blauwe plekken en kleerscheuren kon je dit niet overleven. Prachtig toch.
zondag 11 augustus 2024 – dag 3 - Left to Die eert Chuck op fantastische wijze, Mayhem bestaat 40 jaar en Terrorizer kroont zich tot kampioen
Het beloofde een heel warme dag te worden, dus insmeren en voldoende water drinken was de boodschap. Op de weide werden extra watervoorzieningen beschikbaar gesteld met drinkbaar water om voor de nodige verfrissing te zorgen. Ik positioneerde mij rustig rond de Helldorado tent om Cobra The Impaler eens aan het werk te zien. Ik had al velen horen stoefen over deze muziek, dus was ik wel benieuwd… dit betreft een progressieve Metalcore band van eigen bodem en heeft ondertussen 2 albums gemaakt, recentelijk nog in mei. De riffs klonken lekker hard en er zat een bepaalde schwung in, maar helaas kon de stem mij niet bekoren, ook niet direct de achtergrondstem. Beiden klonken wat te ‘zweverig’ volgens mijn trommelvlies. De eerste kennismaking was dus nog wat aftastend laat ik maar zeggen, al lieten de goeie riffs de meeste indruk na.
Aansluitend kwam Eternal Champion hun epische fantasie heavy metal presenteren, en deze muziek was in feite een stille genieter. Geen uitbundigheid qua agressie of adrenaline, gewoon een cleane stem met specifiek accent die meedeint op de heavy metal riffs en gezapige drums. Af en toe een uitschieter waarvan je dacht, wow, klinkt lekker, maar meestal gewoon een vorm van achtergrondmuziek die je op je gemakje liet acclimatiseren aan de warmte…ik kon niet blijven tot het eind, want de 1e Death metal band van de dag ging in actie schieten.
Left to Die is inderdaad een coverband, maar wat voor één! De band Death behoeft volgens mij geen introductie, misschien enkel de jonge meute metal fanaten die ergens iets hebben horen waaien die wat extra info kunnen opzoeken, maar in feite twijfel ik niet aan de kennis van de jonge garde haha.
Deze band bestaat uit volgende muzikanten: zanger Matt Harvey (Exhumed, Gruesome), gitarist Rick Rozz (ex-Death), bassist Terry Butler (Obituary, ex-Death) en drummer Gus Rios (Gruesome) EN de grootste verrassing was dat ze het album ‘Leprosy’ integraal gingen spelen. Drie kwartier muzikaal Death metal genot, meer kan ik er niet van zeggen…mee headbangen op de tonen van “Open Casket”, “Choke on It”, “Left to Die”, “Frogotten Past” en absolute kraker “Pull the Plug” die nog éénmaal de vuisten in de lucht kreeg. Goh, wat een mooi eerbetoon aan de fantastische muzikant Chuck Schuldiner!! Respect mannen.
Na eventjes de airco in El Presidio te omarmen gingen we verder. Fans van Thrash wisten waarheen, Exodus stond ook op de affiche en mocht in de loden zon de spieren komen losschudden. De riffs vlogen je om de oren, de boel werd aangewakkerd om te stormen, spijtig genoeg vond ik de stem van Steve Souza soms wat rommelig klinken of wegebben achter de microfoon. Aan hitjes geen gebrek, opener “Bonded by Blood” zweepte de boel direct op, “Blacklist” ging een versnelling hoger, maar de laatste 4 nummers zorgden voor een tsunami…”A Lesson in Violence”, “Piranha”, dansnummer “The Toxic Waltz” en “Strike of the Beast” die ik niet volledig uitgekeken heb wegens een komende must-see.
Toen was het tijd om de band te bekijken die bij mij in het vet aangeduid was op deze zondag. Terrorizer was present in de Swamp stage en ging hun debuut album ‘World Downfall’ volledig spelen, het album dateert uit 1989 en bevat zware Death/Grind! Zanger Brian Werner had net van zijn prooi gegeten want zijn kop hing nog vol bloed, daarmee dat hij zo in form was. Voor ik verder ga, ook nog vermelden dat heerser Dave Vincent (Morbid Angel / Vltimas), topdrummer Pete Sandoval (Morbid Angel) en Richie Brown de line-up vervolledigden, na hun herstart in 2023. De statieven van de micro’s werden door een skelet omarmd met behulp van ijzeren kettingen en toen begon dit muzikaal orgasme. Agressie, adrenaline, gedrevenheid, passie, haat, lust, grinta, hard en gemeen, al deze ingrediënten zaten verwerkt in deze show. Geen tijd voor rust, want als je vooraan niet meedeed aan de mosh- en circlepits dan kwam de zanger lekker zelf mee vechten. Zijn shirt zei het al, ‘I’m comfortable with violence’, en zo geschiedde toen hij mee het tempo opdreef in de pit. Goh, hier leef ik voor…BAM!
In feite ben ik nauwelijks in La Morgue geweest, enkel in het voorbijgaan bij aankomst op het terrein, dus was het mijn vuurdoop bij de band Sacrifice. Ook deze band is bezig aan een reünie en twee platen laten misschien wel een belletje rinkelen (“Forward to Termination” en “Soldiers of Misfortune” uit de jaren 80). Alles stond klaar, de band begon eraan, en toen, tja, toen stond de muziek redelijk stil…de mensen van de PA waren aan het eten en waren dus niet aan het opletten. Gelukkig werd dit euvel vlug opgelost, maar toch had ik het gevoel dat de gitaren wat te stil in de mix stonden. Thrash metal heeft als fundering lekkere gitaarsolo’s, en laat dit nu net datgene zijn die niet luid genoeg doorkwam. Spijtig, maar gelukkig kon je nog lekker mee knikken op de drumriffs en de scherpe stem hehe. Blijkbaar zou er nieuw materiaal in de maak zijn, iets om naar uit te kijken.
Ik liet me overhalen om mee te gaan richting Prison stage want Gene Simmons stond daar met zijn band, en neen, het was dus niet Kiss. Ik persoonlijk ben gene Kiss fan, dus ik vreesde er een beetje voor. Maar, op stemgebied klonk hij verdorie zo slecht nog niet, openen werd gedaan met “Deuce” gevolgd door “War Machine”. Wat volgde was toch wat teleurstellend, het uitleggen van zijn nummers kon hij heel goed, en de opbouwende uitleg duurde soms wel heel lang. Wel grappig dat hij het woord ‘gereedschapskist’ en ‘godverdomme’ toevoegde in zijn monologen. De cover van “Ace of Spades” was nog amusant, de rest viel helaas wat tegen voor mij. Minder praten, meer spelen, maar ja, dat zijn de kneepjes van een oude rocker zeker?!
Gelukkig konden we direct doorspoelen naar de legendarische black metal band Mayhem die hun 40-jarig bestaan vierde. Foto’s en filmpjes uit het verleden werden op de achtergrond afgespeeld om de nodige sfeer en beleving te creëren om af te trappen met “Malum” van hun laatste studio album, alweer geleden van 2019. Deze black metal heeft minder versnellingen dan soortgenoten, vooral de mystiek rond de nummers en de spirituele horror zorgen voor het totaalbeeld van deze pioniers. Frontman Attila had zich deftig uitgedost en zijn gezicht van de nodige plamuur voorzien en hij ging verder om de boel te bezweren met “Chimera” van het gelijknamig album, het snelle “Pure Fucking Armageddon” en “Necrolust” uit hun beginperiode. Maar de nummers die toch voor de meeste open monden zorgden waren diegene die ons altijd de koude rillingen doen krijgen, “Freezing Moon” (die werd gespeeld ter nagedachtenis van Dead en Euronymous), “Funeral Fog” en “De Mysteriis Dom Sathanas”. Dank u voor dit mooi verjaardagsfeestje.
Afsluiten deed ik met Opeth, de band rond de fantastische zanger Mikael Åkerfeldt. De mix van seventies rock met de harde kant van de Zweeds Death metal is misschien niet voor iedereen even makkelijk te combineren, maar als je de platen thuis oplegt en er in alle rust naar luistert, dan is er toch veel te ontdekken in hun muziek. Ondertussen was het 5 jaar geleden dat ze op de affiche prijkten, en dit jaar mochten ze dus de Swamp stage in stijl afsluiten. Je merkte wel dat de meeste aanwezigen vooral gefocust waren op de show en dat er minder beweging vooraan het podium was, maar ja, na 3 dagen in de warmte te leven kan dit al eens gebeuren. “Heir Appartent” en “Deliverance” waren volgens mij de sterkste nummers tijdens deze set, en uiteraard de prestatie van de frontman.
Alcatraz jaargang 2024 zat er weeral op spijtig genoeg. Dit jaar was er blijkbaar een recordopkomst met zo’n 55.000 toeschouwers, opnieuw een heel gevarieerd programma met bekende, maar ook minder bekende bands die terecht in de spotlights mochten staan. Ah ja, en had ik al gezegd dat het opnieuw een warme editie was?
Aandachtige kijkers hadden de banners op de weide al gezien, met daarop de eerste 15 acts voor volgend jaar. Early Bird tickets zijn al de deur uit heb ik vernomen, en ik vermoed dat volgende editie vlug uitverkocht kan zijn als ik de reeds aangekondigde bands (Machine Head, Dimmu Borgir, Obituary, …) bekijk, dus twijfel niet te lang zou ik zeggen. Wij kijken er alvast naar uit!!
Bedankt dat we er weer bij mochten zijn. Stay metal!
Meer info op www.alcatraz.be
Line Up:
Vrijdag: Amon Amarth, Saxon, Cradle of Filth, Channel Zero, Paradise Lost, Beast in Black, Feuerschwanz, Witechapel, Life of Agony, Madball, The Ocean, Eclipse, Orden Ogan, ScepticFlesh, Brant Bjork Trio, Misery Index, Mental Cruelty, Sylosis, Sadus, Uada, Monkey 3, Cro-Mags, Massive Wagons, Hippotraktor, Fen, Fire Down Below, Dyscordia, The Casualties, Skeletal Remains, Cutthroatla, Mantah, The Lucifer Principle, The Killbots, Mordkaul, Fatal Move
Zaterdag: Europe, Epica, Hatebreed, Testament, Satyricon, Watain, Spiritbox, Heideroosjes, Dio Disciples, Marduk, Lord of the Lost, Red Fang, Emmure, The Night Flight Orchestra, Finntrol, Benediction, Truckfighters, Raven, Fleddy Melculy, Bizkit Park, Vengeance, Massacre, Carach Angren, Pro-Pain, D.R.I., 1000 Mods, Bodysnatcher, Crippled Black Phoenix, Rituals of the Dead Hand, Pothamus, Arson, Thronehammer, Ankor, Columbarium, Temptations for the Weak, Secondhand Saints
Zondag: Architects, Gene Simmons Band, Opeth, Clutch, Mayhem, Exodus, Dark Tranquility, Jinjer, Korpiklaani, Danko Jones, Armored Saint, Baroness, Orange Goblin, Soil, Terrorizer, Aborted, After the Burial, Heathen, Green Lung, Legion of the Damned, Cyclone, Cirith Ungol, Unto Others, Audrey Horne, Cobra the Impaler, Conan, Eternal Champion, After All, Thorium, Sacrifice, Hirax, Exumer, Left to Die, Millhaven, Eternal Breath, Sanity’s Rage
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine/net/nl/component/phocagallery/category/6675-alcatraz-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2024 - DAG 10 - Oscar And The Wolf – Magische set, de kers op de taart van de tiendaagse Lokerse Feesten!
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-11
Sarah Vandamme
De laatste avond van de Lokerse Feesten stond in het teken van Nederlands populair talent en de ultieme afsluiter van deze tiendaagse: Oscar And The Wolf, die tekende voor een magische set, de kers op de taart van tien dagen Lokerse Feesten.
Wij moesten door werkomstandigheid helaas verstek laten voor de rest van de affiche, maar zagen een Oscar and The Wolf in volle glorie triomferen.
Het is iets met die Nederlandse artiesten, uit die lange rij traden enerzijds trad Froukje aan die in maart dit jaar , met songs vanuit een buikgevoel, ook ons overtuigde in een overvolle Ancienne Belgique.
Lees gerust https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/94116-froukje-gelukzaligheid.html . Ze profileert zich net als de daarop volgende Joost tot de spreekbuis van een generatie. Hier gaat vooral een erg jong publiek compleet uit zijn dak.
Maar wij waren er, zoals eerder aangegeven voor Oscar And The Wolf (*****). Hij begon zijn act zeer imposant met een groot scherm in het midden waar zanger Max Colombie te zien was, later bleek dit scherm ook te kunnen draaien en werd dit regelmatig gebruikt om zijn act wat meer karakter te geven. Een overweldigende opkomst van Oscar and the Wolf, en ook zijn geweldige dansers en de aangepaste lichten bleek van een enorme meerwaarde te zijn.
De band waarmee Max zich laat omringen staat er trouwens om gekend om vaak met led lichten te werken maar deze avond was het echt ook wel af. Er hing voortdurend een bijzonder soort magie in de lucht.
Openen deed Oscar And The Wolf met zijn gekend nummer “Warrior”. Het publiek was meteen verkocht en reageerde uitzinnig. Ongeveer in het met midden van de set bracht Max ook nog het prachtige “Angel Face” en “Somebody without you”, zijn bekendste hits van dit moment. Het publiek hing heel de avond aan de lippen van Oscar And The Wolf maar was pas echt geëmotioneerd toen hij de organisatie van de Lokerse Feesten toesprak, hij nam trouwens uitgebreid de tijd om tussen zijn liedjes door hen te bedanken voor alle kansen dat hij hier al gekregen heeft en dat de organisatie hem heel zijn carrière lang al is blijven steunen. Hij zei dan ook een paar keer 'Lokeren I love You', en dit is zonder twijfel geheel wederzijds.
Later kondigde hij ook nog officieel zijn Sportpaleisshow aan op 15 maart (Org: Live Nation); hier zullen ongetwijfeld ook heel wel wat Lokerse fans aanwezig zijn.
Oscar And The Wolf bracht uiteraard ook zijn signature-songs waaronder “Princes” en “Breathing & you're mine”. Afsluiten deed hij met een nieuw nummer “Oh Boy”, dit met het nodige vuurwerkspektakel vanachter het podium.
Samengevat was dit optreden niet alleen een prachtig einde van deze editie van de Lokerse Feesten, het bleek de kers op de taart te zijn van de tiendaagse. Een emo magisch boeiende set.
We kijken nu al uit naar volgend jaar, zeerzeker met het vijftigjarige bestaan van de Lokerse Feesten!
Setlist: Warrior - Shell - The Game - Angel Face - Somebody Without U - Breathing - Princes - You're Mine (Raving George cover) - Strange Entity - On Fire - Fever - Nostalgic Bitch - Joaquim - James - Oh Boy
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2024 - DAG 9 - Massive Attack – Wat een harde confrontatie met de dagdagelijkse realiteit
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-10
Erik Vandamme
In de laatste rechte lijn programmeerde de Lokerse Feesten één van de meest tot de verbeelding sprekende bands… Massive Attack. De band confronteert ons muzikaal, vocaal en in teksten - in het Nederlands notabene - met de harde realiteit. Een 'Eyeopener' van jewelste dus. Ruimschoots twee uur lang waren we compleet in de ban van Massive Attack en hun intense trip.
Maar uiteraard viel er nog wat meer te beleven.
Whispering Sons (***) stonden naar onze mening ietwat verkeerd geprogrammeerd op deze dag, en hadden in het begin van de set dan ook nog af te rekenen met technische problemen die de drive – ondanks de sublieme start toch weer – wat uit het concert nam. Het zou nooit meer echt goed komen, ondanks de muzikale speldenprikkeltjes en Fenne, die haar tekstvellen op hardvochtige wijze uitspuwde.
Een muzikale omlijsting die de grenzen van de postpunk aftast. Op de Lokerse feesten kabbelde het vanavond wat voort. De gretigheid kwam er via deze omstandigheid niet echt door, wat we van hen wel gewend zijn . Hier enkel de eerste rijen die wat in beweging kwamen . Spijtig .
We besloten eens een kijkje te gaan nemen in de Club bij AILI (****), een wulps electro-pop duo die op heel wat airplay kan rekenen. Het publiek smulde met een lekkere heupwieg van die aanstekelijke absurditeit, die een zekere speelsheid en humor had. Beetje chaos met een hoek af, maar het duo slaagt erin het publiek moeiteloos mee te krijgen. De twee spring-in-t-veld hadden er enorm veel zin in en de zinnenprikkelende totaalbeleving overtuigde zondermeer . Van contrasten gesproken …
Trentemøller (****1/2) van de Deense producer Anders Trentemøller is van alle markten thuis en tapt uit een heel ander vaatje. Z’n veelzijdigheid als producer, de ontelbare bands en projecten die hij heeft begeleid is eindeloos, en dat allemaal balt hij live samen met z’n band op het podium.
In september komt zijn nieuwste plaat uit, en dat is al direct een aanrader. Op de Lokerse Feesten speelde hij een set die balanceert tussen intimiteit en extravertie. De ijle stem van zangeres DISA (Disa Jakobs) neemt een vooraanstaande rol in en brengt enige ontroering en lichtjes in de soms donkere muzikale tunnel, zonder al te lichtvoetig te gaan klinken.
Trentemøller murwde zich in ongelofelijk veel bochten, dat je een inspanning moest leveren. Niet zo vanzelfsprekende op een zonnige zaterdagavond. Het was voor al die intense confrontatie tussen licht en donker, oplawaai en intimiteit, alsook de mooie afwisseling van het songmateriaal , tussen schoonheid en alternatie, met enkele ferme uppercuts die tekenden voor een wervelende set. Beklijvend mooi!
Sinds zijn passage op Fifty Labs festival in Brussel is Loverman (****), James De Graef, een veelzijdig multi-instrumentalist en alternativo, iemand die absurditeit tot kunst verheft. Hij zingt als een crooner en nachtegaal, danst als een volleerd balletdanser en zet zijn instrumenten ingenieus onder spanning. Hij intrigeert zijn publiek. Door ’t feit dat iedereen zich massaal begon te concentreren op de main act Massive Attack, dunde het hier wat uit . Maar z’n virtuositeit , dosis humor en de nodige kwinkslagen niet nagelaten, wist hij ons voldoende te overtuigen. En die diverse, gewaagde aanpak werd gesmaakt voor wie overbleef . Entertainment was hier de belangvolle factor.
Massive Attack (*****) was de closing act en dat voelde je duidelijk . Een overvolle Grote Kaai liet de muziek tot het diepste van je ziel indringen. Een optreden van Massive Attack, met hun trippop, is iets dat je gewoon moet ondergaan, zelfconfrontatie en stilstaan van wat rondom je heen gebeurt. Het werd op het scherm uitgebeeld door teksten in het Nederlands, tot de verbeelding sprekende beelden en een prachtige muzikale omlijsting, die ons naar adem deed happen …
Naast hun lichtkrant bracht Massive Attack ook een hele rits gastmuzikanten mee. Helaas geen gitarist Angelo Buschini, die vorig jaar stierf aan kanker, en ook het oud maatje niet, Tricky. Wel twee drummers, en guests als reggae-veteraan Horace Andy, Deborah Miller, Young Fathers en über-zangeres Elizabeth Fraser ((ex)Cocteau Twins) . Elk op hun eigen, unieke wijze overstelpten ze ons, wat een mokerslagen op veelzeggende beelden van Poetin, Netanyahu, bombardementen en droneaanvallen en de rerst ken je wel, brrr!
Hoogtepunten genoeg … O.m. “Girl I Love You”, “Angel” met Horace Andy, een golf aan kippenvelmomenten en een krop in de keel; of toen Young Fathers op de intense songs “Minipoppa”, “Voodoo in My blood” het bloed vanonder onze nagels haalde. Verder een “Song to the siren' (van Tim Buckley) met Elizabeth Frazer, eentje om ademloos in het ijle te zweven. Samen met het nummer “Black milk” pakkend, kwetsbaar, broos.
En we kunnen maar verder onderschrijven … “Karmacoma”, “Safe From Harm” of “Unfinished sympathy” die twee met Deborah Miller, raakten zondermeer ons hart. “Teardrop” met Elizabeth Fraser vormde de absolute climax.
In de instrumentatie als visueel als in de vocals, het was perfect op elkaar afgestemd. Massive Attack zorgde een twee uur lang voor een maatschappijkritische muzikale trippop trip, een harde confrontatie met de dagdagelijkse realiteit. Indrukwekkend!
Setlist: In My Mind (Gigi D'Agostino cover) (snippet) - Risingson - Girl I Love You (with Horace Andy) - Black Milk (with Elizabeth Fraser) - Take It There - Gone (with Young Fathers) (without Graham Hastings) - Minipoppa (with Young Fathers) (without Graham Hastings) - Voodoo in My Blood (with Young Fathers) (without Graham Hastings) - Song to the Siren (Tim Buckley cover) - Inertia Creeps - ROckwrok (Ultravox cover) - Angel (with Horace Andy) - Safe From Harm (with Deborah Miller) - Unfinished Sympathy (with Deborah Miller) - Karmacoma - Teardrop (with Elizabeth Fraser) - Levels (Avicii cover) - Group Four (with Elizabeth Fraser) - In My Mind (Dynoro & Gigi D'Agostino cover) (snippet)
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2024 - DAG 8 - Paul Kalkbrenner - Leuk langgerekt dansfeest op ‘Deutscher Weg’
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
2024-08-09
Erik Vandamme
Op ‘De Avond van de DJ’ had je op Lokerse Feesten de keuze tussen een rits aan DJacts in de Club of een twee uur lange set met het Duitse fenomeen Paul Kalkbrenner. Wij kozen voor het tweede en starten al vrij vroeg met nog twee wel heel interessante acts binnen de dansscene.
One Track Brain en OGENN zijn bekend in België als internationale techno DJ's en producers. Ze hebben de wereld al rondgereisd met hun muzikale projecten. Samen vormen ze nu het duo Neon Shadow (***1/2). Hoewel het niet bijster vernieuwend is wat ze doen, weet het duo perfect hoe ze een hongerig publiek moeten opwarmen. De eerste danslustigen waren dus gauw te vinden, het zorgde al voor een eerst dansfeestje tot voorbij de PA. Het fijne aan dit duo is dat ze hun ervaring delen en elkaar weten aan te porren. Een frisse wind binnen de scene.
Een interessante, 'unieke' parel binnen die techno/dance is het fenomeen Anfisa Letyago (****). “Onder de dj's/producers die de afgelopen jaren de meeste impact hebben gehad op de wereldwijde dance/elektronica, is Anfisa Letyago erin geslaagd haar underground roots om te buigen in een boeiend en veelzijdig geluid", staat te lezen in de bio. En inderdaad , we kunnen het maar beamen.
Afisa Letyago brengt die underground naar een groot podium, en overtuigt op meesterlijke wijze met haar gevarieerde aanpak. Zeker door de Napolitaanse invloeden, die zorgen voor een Zuiders tintje in de beats. Anfisa Letyago experimenteert graag met klankentapijtjes; het onderschrijft haar diversiteit. Kleurrijk zwevend, de Zuiders zon tegemoet. Perfecte opwarmer naar Kalkbrenner toe …
Een set van ruimschoots twee uur kregen we van Paul Kalkbrenner (****), kleurrijk , divers, breed, leuk , ontspannend en gaande weg de dansspieren prikkelen . Heerlijk dansbaar dus. Het podium krijgt een mooie lichtshow toegemeten. Hij heeft hiervoor niet direct de hits als “Schwer”, “Te Quiero” en “Prayer in C” nodig. De handen gaan natuurlijk het meest in de lucht op een “Sky And Sand”. Hij boeit en intrigeert door de talrijke verrassende wendingen in zijn beats’n’sounds. Het mazakt hem bijzonder.
Kalkbrenner onderscheidt zich trouwens van de concurrentie doordat hij niet de 12-inch-singles maar wel de langspeelplaat op zich als het ideale medium voor zijn muziek beschouwt. En dat merk je aan de loepzuiverheid van de muziek die hij uit de boxen doet knallen, dankzij ook de sublieme geluidsmix.
We zagen overal dansende, lachende mensen, twee uur lang gewoonweg ontspannend heupwiegen, handen in de lucht en vooral genieten van die opbouwende, veelzijdige dansbare tunes . “Feed Your Head”, zijn bewerking van het klassieke “White Rabbit” van Jefferson Airplane werd natuurlijk het hoogtepunt en deed de Grote Kaai ontploffen. Wat een apotheose!
Paul Kalkbrenner zorgde voor een leuk langgerekt dansfeestje op ‘Deutscher Weg’. En klankentovenaar zondermeer. Klasse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
