Synthdriven symfometalband HellForged eindigde derde in de finale van de nationale Wacken battle en stond eerder ook al in de finale van de battle voor het Nederlandse Femme-festival. In Zingem waren wij er bij en we zagen toen een band met een leuk concept en een goede act en met aanstekelijke songs en lyrics.
HellForged bracht zopas zijn eerste EP uit en daar horen we de sterkte van deze band in terug: vasthouden aan het concept en catchy metal met een originele invalshoek. De zes nummers liggen goed in het gehoor, hebben elk een eigen gezicht en blijven meteen hangen.
Er zijn in België niet zo heel veel metalbands die zonder schroom de synths centraal durven zetten. Het cliché wil dat synths wel leuk zijn in het groepsgeluid, maar dat ze niet al te prominent aanwezig mogen zijn. Daar hebben ze bij HellForged lak aan. De toetsenist krijgt vrij spel voor de intro’s en bepaalt een groot deel van de melodie. Hij wordt hier dus niet in een hoekje gedrumd. De drums halen bij momenten dance-beats (een beetje zoals vroeger de Tanz-metal van Rammstein, maar dan met een andere vibe) en op andere momenten zijn ze dan weer heel klassiek voor symfonische metal. Alles wordt uiteraard overgoten met veel stevige gitaar-riffs en enkele epische solo’s.
De combinatie van cleane vrouwelijke vocalen met mannelijke grunts heeft al eerder zijn verdiensten bewezen en wordt bij HellForged mooi uitgespeeld. Je moet als luisteraar niet veel moeite doen om mee te gaan in de verhalen in de songs. De lyrics zijn herkenbaar hedendaags en het gaat gewoon ergens over.
Mijn favoriete tracks zijn “Mannequins”, “Red Ravens” en “Get Your Game On”.
Hier en daar missen nog hier en daar een refrein dat we meteen kunnen meezingen, wat toch een vast gegeven is in de female fronted symfonische metal. Vermoedelijk zou met nog meer tijd en budget de productie nog vetter kunnen klinken, maar zoals het nu is, krijgen we ook al een goed en eerlijk beeld van wat deze band wil laten horen. Met nog slechts één of twee nummers extra had dit een prima album geweest, nu is het een fijne EP van een band die de ambitie moet hebben om hiermee verder te gaan.
Je vindt deze EP op Spotify.
Eosine, één van de coolste en meest besproken gitaarbands uit Franstalig België, pakt stormenderhand de Lage Landen in. In Nederland maakten ze indruk op Left of the Dial in Rotterdam, Sniester in Den Haag en Ik Zie U Graag in Breda. In België deden ze hetzelfde op Les Nuits Botanique en Dour en als voorprogramma van DIRK., en The Haunted Youth. De nieuwe single werd “Plant Healing” gedoopt en die heeft een heel jaren ’90-sound. The Breeders meets Heather Nova: rafelige, dreamy, shoegazerock. Leuk, intrigerend, betoverend.
De mix was in handen van Maxime Wathieu die vorig jaar voor Eosine ook al de EP ‘Coralline’ inblikte. Deze single is de voorbode van de nieuwe EP. ‘Liminal’ komt uit op 27 september en wordt voorgesteld op 24 oktober in Botanique in Brussel
https://www.youtube.com/watch?v=54Qquw-1NBM
Van de Belgische Wacken battle finale hebben alle smaakmakers inmiddels nieuw materiaal uitgebracht, op winnaar Poseydon na. Na HellForged, Barrel Smoke en Painted Scars is het nu aan Decision om met een digitale single te komen.
“Chaos in a Can” gaat in de lyrics over het opstaan tegen tegenslagen van buitenaf en wil de luisteraar motiveren om op te komen voor zichzelf en zijn/haar overtuigingen. Het gaat over het beginnen van een nieuw hoofdstuk en het achterlaten van het oude.
Muzikaal horen we potige, moderne heavy metal met een direct meebrulbaar refrein. De power en agressie zitten niet enkel in de gitaren, maar ook in de krachtige vocalen. De intro is best lang en het duurt wat voor het tempo goed zit. Er komen wel wat bandnamen voorbij, maar toch is het moeilijk om de sound van Decision op deze single aan één of meer andere bands te koppelen.
Je vindt deze “Chaos in a Can” van Decision op Spotify.
Laura Loeters uit Antwerpen en Gregor Sonnenberg uit Hamburg vormen samen het dreampop/shoegaze-duo The Day. Ze brachten hun tweede album ‘The Kids Are Alright’ uit. Ondanks die albumtitel zijn er maar weinig overeenkomsten met The Who of Bettie Serveert.
Dit Belgisch-Duitse duo tourt al eens door Duitsland, België en Nederland en rijgt de leuke supportslots aan elkaar bij onder meer Kate Tempest, Oscar and the Wolf, Chantal Acda, Isbells en Girl Scout. De band bracht al twee EP’s uit en in 2019 het debuutalbum ‘Midnight Parade’. Samen zijn die goed voor 8 miljoen streams op Spotify.
Met ‘The Kids Are Alright’ heeft The Day een album opgenomen dat met zijn donkerste songs momenten van onzekerheid en spanning capteert te midden van meerdere crisissen die in de wereld plaatsvinden. Nostalgische accenten zorgen voor rust, vertrouwen en bemoediging. "Er is zoveel dat moet gedaan worden. Er moet zoveel veranderen in deze wereld. En daarbij stuiten wij altijd op grenzen en glazen plafonds. We moeten veel meer naar de jeugd luisteren, zij zijn de toekomst, de nieuwe generatie!" zegt zangeres Loeters. "
Al degenen die verontwaardigd zijn, hebben gelijk. Wij staan aan hun kant. Alles wat een tegenbeweging vormt, is goed", voegt Sonnenberg in.
De single "Nemesis" verwijst naar de Griekse mythologie en gaat over gevoelens van machteloosheid, de strijd tegen onrecht en het gevaar om overmoedig te worden in een tijd waarin we leven met voortdurende bedreigingen en angsten waar we geen controle over lijken te hebben. En ook over het blijven zoeken naar balans en betekenis en naar het dat zeldzame fonkelende licht in de duisternis.
Tijdens de coronapandemie nam The Day een reeks covers op. Daarvan heeft enkel “Tenderfoot” van Smudge/The Lemonheads het album gehaald.
The Day klinkt op ‘The Kids Are Alright’ intiem, verbindend, ingetogen en melancholisch.
https://www.youtube.com/watch?v=apSCExJuENo
De Kortrijkse fastcoreband Röt Stewart stond eerder deze maand nog als support van Napalm Death in de Muziekgieterij in Maastricht en ze spelen behalve in eigen land ook regelmatig in Frankrijk en Duitsland. Niet slecht voor een bandje dat nog maar twee jaar bestaat. Ze zijn na een demo, een live-demo (beide op cassette) en een split-album met Freddie And The Vangrails (op 7″ vinyl) eindelijk toe aan hun officiële debuutalbum.
Wat meteen opvalt bij ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ is dat op dit album zowat alle songs van de demotape uit 2022 hernomen worden, zonder de twee covers dan. “Verk”, “Shitty City”, “Digital Masturbation” en “Fucking Shoe” zijn dan ook al klassiekers voor al wie deze band al minstens twee keer aan het werk zag. De ‘oude’ tracks aanvullen doen ze niet met tracks van het splitalbum, wel met recenter werk. Daarvan blijven vooral “Fuck That Weak Shit”, “Funky Fungus” en “Play Faster” hangen.
Röt Stewart brengt zijn hardcore hard, snel en kort. De 14 tracks van dit album nemen alles samen nauwelijks een kwartier in beslag. Dat is dan ook zowat de duur van hun live-set. Met een totale speelduur van 1 minuut en 32 seconden is “Shitty Citty” de langste track van dit album. Voor “P.M.A.” hebben de Stewarts dan weer niet langer dan 13 seconden nodig. Dat de songs kort zijn, wil niet zeggen dat de band er geen tijd en energie in steekt. De intro’s zijn stuk voor stuk heel degelijk en de lyrics gaan (meestal toch) over relatief ernstige onderwerpen. Enig puntje van kritiek: we missen de grove korrel die we in de demo’s en op de concerten horen. Voor deze band klinkt het album misschien net iets te gepolijst.
Het album werd ingeblikt door Dominiek Hoet van King Hiss die eerder al in de studio zat met onder meer Scrape, Dudsekop en The Mars Model. ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ is al digitaal beschikbaar en op CD. De vinylliefhebbers moeten nog even geduld hebben.
https://rotstewart.bandcamp.com/album/3-tattoos-a-road-tax-bill
Alweer een nieuw album van Ford’s Fuzz Inferno? Wel, niet helemaal. ‘Electrofuzzification’ bevat slechts vier echt nieuwe nummers. En dan nog zes nummers van de vorige release, ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’. Dat live-in-de-studio-album is niet op vinyl uitgekomen, en met deze nieuwe release kunnen de fans dan toch de helft van dat album op vinyl beluisteren.
De vier nieuwe nummers op de A-kant van deze release klinken vintage-Ford’s Fuzz Inferno: gemene en fuzzy garagepunk. We hebben veel sympathie voor het korte, gebalde “Body Controls”. Ondanks een speelduur van 1 minuut en 18 seconden voelt dat niet aan als een vluggertje. “24 Hours To Go” is al net zo’n pompende adrenalinerush. De echte parel onder de nieuwe tracks op dit album is dan toch “Maintain Your Good Name”, met een leuke jaren ’90-indierock-vibe. Dan is er nog “Till Not So Long Ago”, misschien het smerigste nummer van de vier nieuwe.
Alweer een leuke release van dit Nederlands-Belgische trio.
https://www.youtube.com/watch?v=Mu2TKGT3eFM
Cactusfestival 2024 – van 12 t-m 14 juli 2024 - Sfeer, gezelligheid en … goede muziek, aangename sets!
Cactusfestival 2024
Minnewaterpark
Brugge
2024-07-12 t-m 2024-07-14
Talitha Delaere, Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Het feeërieke Minnewaterpark in Brugge is waar we traditiegetrouw vertoeven in juli, dit keer voor een volledig uitverkochte 41e editie van Cactusfestival met 30000 bezoekers. De tickets gingen razendsnel de deur uit, geen kaartjes voor de twijfelaars deze keer. En met zo’n line up lijkt ons dat volledig terecht.
vrijdag 12 juli 2024
Het heilige podium als eerste betreden, die eer ging naar Kids With Buns. We kennen de meiden vooral van hun deelname aan Humo’s Rock Rally en hun overwinning in De Nieuwe Lichting 2021. Hun single ‘Bad Grades’ domineerde ook een hele tijd de playlist van Studio Brussel en haalde nummer één in de Afrekening. Een uitverkochte AB met hun eerste album out of place was een logisch en terecht vervolg. Marie (met bun) en Amber (zonder bun) zijn met hun indiepop niet meer weg te denken van de podia deze zomer. Het duo bracht zelfs het eerste streepje zon mee na een dag vol regendouches. De ietwat hakkelende bindteksten tussen de nummers door was volgens ons alleen maar het bewijs dat ze erg onder de indruk waren van het West-Vlaamse publiek. En wanneer ze hun vrolijke deuntje ‘Bathroom Floor’ inzetten, gingen ook de hemelsluizen opnieuw open en vielen de eerste druppels uit de lucht. Het had niet beter kunnen passen bij de trieste tekst die verborgen zit achter het dansbaar deuntje.
Na het meidenduo was het aan de broertjes Coorevits van Compact Disk Dummies. Lennert werd net papa maar van de slapeloze nachten was niets merkbaar, met bakken energie en heel veel goesting bestegen ze het podium in Brugge. Het was voor de West-Vlamingen dan ook bijna een thuismatch. ‘There’s No Sex Without You’ deed het kwik meteen 5 graden stijgen, de bijhorende danspasjes deden er nog een paar graden bij. De regenbui tijdens ‘Cry For Me’ deed ons weer wat afkoelen, waarbij Lennert meteen verkondigde “geweldig dat jullie al een beetje nat zijn”. De combi van dansbare tunes, een portie ADHD en een publiek met goesting leverde een geweldig optreden op met veel interactie. Tijdens ‘Holy Love’ zwierde de frontman al rond een paal van de PA stand en ‘I Remember’ onderwierp de planché op het middenplein aan een eerste stevigheidstest. De broers organiseerden de eerste sit down en eerste crowdsurf tijdens hun uur durende performance. Afsluiten deden we met nog een extra West-Vlaming op het podium. Brihang bracht samen met de broertjes hun ‘I Remember/Steentje’ mashup.
Klein puntje van kritiek, de zang van Lennert was niet altijd loepzuiver, maar wegens het overmatig enthousiasme willen we dit gerust door de vingers zien. Eén ding was zeker, ondanks de matige weersvoorspellingen hadden we het intussen lekker warm.
Daarna volgden de enige Noorderburen die op vrijdag het podium mochten betreden. Opnieuw uitgenodigd na het overweldigende succes van twee jaar geleden lagen de verwachtingen meteen hoog voor Willie Wartaal en zijn kompanen van De Jeugd Van Tegenwoordig. En zo gaat dat met hoge verwachtingen, deze kunnen niet altijd ingelost worden. De jeugd had er weinig zin in, zelfs met hitjes als ‘Tante Lien’ en ‘Manon’ kwam de set niet op gang. Bij ‘Watskeburt?!’ hoopten we dat de boel toch even ging loskomen, maar door een (te) lange uitloper van het nummer was de energie weer snel verdwenen. We kregen een flauwe moshpit, flauwe zang en een algeheel pover optreden. We misten energie en ‘Get Spanish’ op de setlist. Bij ‘Sterrenstof’ hoopten we dat de jongens van Bazart de boel nog wat mee gingen komen opvrolijken, maar ook deze poging was tevergeefs. Misschien focussen de Nederlanders bij hun volgende passage best iets meer op hun prestatie op het podium in plaats van op hun drankvoorraad achter de DJ booth.
Gelukkig waren we snel over de povere show heen wanneer de volgende West-Vlaming het podium betrad. Een week eerder stond Brihang voor het eerst op de mainstage van Rock Werchter met een knappe show die uitsluitend positieve kritieken ontving. De eer was dus voor ons dat de Knokkenaar met zijn stelling ook het podium in Brugge wilde bestijgen. Openen deed Boudy Verleye met ‘Accepteren’, waarin de heel schattige vraag kwam van zijn oudste kindje ‘Hallo Cactusfestival, gaat alles goed?’, we smolten meteen. Met ‘Alles Loopt Anders’ werd al ons oud liefdesverdriet weer opengehaald en daarna mochten we ook nog samen een ‘Berg’ opklimmen in het Minnewaterpark.
Brihang nam ons mee, naar een ‘Telefoontje’ met slecht nieuws op vakantie, naar de ‘Rommel’ in zijn huis en hoofd, naar de ‘Kleine Dagen’ die zo belangrijk zijn. En wij volgden gedwee mee met zijn zeemzoete stem en de zware beats. Zelfs bij de bindteksten over de gewone esdoorn hingen we aan Verleye zijn lippen. Meezinger ‘Steentje’ en de gezamenlijke aiaiai waren hoorbaar tot ver buiten de provinciegrenzen. Eindigen deden we met ‘Cut op de set’, al wilden we dat deze set nooit tot een einde kwam.
De eerste concertdag werd afgesloten met headliner Bazart. Het trio koos voor een eerder rustige festivalzomer, voor Cactusfestival maakten ze met plezier een uitzondering. Het festival heeft een speciaal plekje in hun hart, ze waren een tiental jaar geleden namelijk zelf nog gewoon bezoeker in het Minnewaterpark. Frontman Mathieu Terryn noemde het zelfs het beste festival van België. We spreken hem niet tegen, we zouden niet durven.
Het begon allemaal met ‘Goud’ maar ondertussen zijn er al heel wat kleppers te vinden in het oeuvre van de best geklede Nederlandstalige band. Samenwerkingen met Pommelien Thijs, Eefje de Visser en Guusje passeerden allemaal op vrijdagavond, hits die de jongens ook aardig solo stand lieten houden. We misten soms wat verbinding tussen de verschillende songs, maar met een setlist vol hits kunnen we dat Terryn en co makkelijk vergeven. Het laatste beetje energie werd ingezet om te dansen op ‘Grip (Omarm Me)’ en monsterhit ‘Goud’.
Afsluiten deden de kameraden met ‘Denk Maar Niet Aan Morgen’. We nemen het advies alvast ter harte als we richting de bar gaan voor het laatste biertje van deze eerste succesvolle festivaldag.
zaterdag 13 juli 2024
De tweede festivaldag werd opgestart door de meiden van Bluai, die de donkere regenwolken en de katers hielpen verjagen. Ondanks hun vroege programmatie, kwam er veel volk vroeg afgezakt om de groep aan het werk te zien. Na het winnen van zowel Humo’s Rock Rally als de Nieuwe Lichting lagen de verwachtingen zeer hoog, al kan hun prestatie van vorige week op Rock Werchter er ook voor iets tussen zitten. Daar mochten de dames ook de mainstage openen op zondag. Wie veel verhalen en bindteksten verwachtte kwam tevergeefs, wie prachtige meerstemmige songs wou kreeg waar voor z’n geld. Hun nummer ‘Dime Store’ omschreven ze zelf als hun eerste holy shit momentje als het op de radio werd gespeeld. We denken dat er nog vele soortgelijke momenten zullen volgen na hun bedwelmende prestatie op Cactusfestival. Hoogtepunten waren ‘My Kinda Woman’ waarbij er collectief werd meegeklapt. Al verkondigden ze zelf al blij te zijn als ze niet op hun gezicht waren gegaan. Eindigen deden we met ‘In Over My Head’, drie blondjes, drie gitaren, drie engelenstemmen. De lat werd gelegd.
Je spreekt het uit als [ɐ͂w̃] maar ÃO bracht enkel kreten van verlossing. De Portugees/Engelse band uit eigen land met Brenda Corijn aan de microfoon betoverde ons vanaf noot één. Zwoele deuntjes, mooie gitaarlijnen en een indrukwekkende percussie op alles wat drumbaar is, we gaan ons niet excuseren voor ons heupgezwaai. Op het prachtige ‘More’ deden zelfs de stijfste heupen een poging om mee te bewegen. Corijn heeft Mozambikaans-Portugese roots die duidelijk de sound van de band beïnvloeden, haar hoge noten gecombineerd met enkele zwaardere beats zorgden voor een prachtige mix. Het kippenvelmomentje mag ook aan de frontvrouw worden toegeschreven. Na het optreden ging ze richting Portugal voor de huwelijksverjaardag van haar ouders. Of we even wilden meewerken aan het filmpje? Uiteraard! En plots scandeert een volledig publiek ‘Parabéns’, een mooier cadeau dan deze felicitaties kan een dochter voor haar ouders niet wensen. Volledig onder de indruk werden we achtergelaten, de ene met losgemaakte heupen, de ander met toch een beetje [ɐ͂w̃].
Omwille van ziekte van één van de groepsleden moest Beak> zaterdag last minute afhaken voor het festival. Ze werden vervangen door The Murder Capital. We kunnen ons inbeelden dat hun Belgische fanbase treurde, gezien alle tickets voor zaterdag al weken de deur uit waren. De postpunkers werden muzikaal beïnvloed door Idles en Shame, die laatste mochten we vorig jaar nog leren kennen op Cactusfestival. De Ieren verzorgden recent het voorprogramma van Pearl Jam en stonden vorig jaar nog op Coachella en Glastonbury. Zanger James McGovern had zich voor de gelegenheid een zebrakapsel aangemeten. Om het met de woorden van het meisje naast me te zeggen, "die wil ik liever niet tegenkomen in een donker steegje". De jongens staan met de nodige arrogantie op het podium, maar brachten een brave strakke set, toch iets minder punk dan we hadden verwacht, evenals die tamboerijn. Dat de frontzanger naast zijn sterallures ook een prachtige stem heeft werd bewezen tijdens ‘Gigi’s Recovery’. De set afsluiten deden we met ‘Don't Cling To Life’ dat letterlijk eindigde met een mic drop.
Uitblazen na de moshpits mocht met Whispering Sons. Opnieuw een band die, je raadt het nooit, gelanceerd werd na een overwinning in Humo’s Rock Rally. De Limburgers staan gekend voor hun stevige live reputatie. Openen deden ze met ‘Balm (After Violence)’ en ‘Standstill’, twee nummers van hun recent verschenen plaat The Great Calm. De nieuwste plaat bepaalde een groot deel van de setlist, waarbij ‘Walking, Flying’ en ‘The Talker’ de uitblinkers waren. Bij ‘Cold City’ kon je een speld horen vallen, Fenne Kuppens liet het publiek uit haar hand eten, we konden geen weerstand bieden en konden enkel meegaan in deze fluisterende betovering. Wat een stem én wat een outfit. We kunnen bijna niet geloven dat dit Belgisch is.
Het Zesde Metaal speelde bijna een thuismatch in Brugge, de West-Vlamingen waren vanaf minuut één in hun nopjes. De immer charmante Wannes Capelle was tevreden met z’n publiek, ‘amai, we zijn nog maar begonnen’, het gelijknamige nummer was meteen gepast. Dat Wantje de grootste fan is van Willem Vermandere is geen geheim, er durft dan ook wel eens een cover in de setlist sluipen. Deze keer was dit ‘Bange Blankeman’, gevolgd door het prachtige ‘Ploegsteert’. Een ‘Dag Zonder Schoenen’ resulteerde in vuile sokken, gezien traditiegetrouw een hoop schoenen in de lucht werden gestopt. Gelukkig blies de wind de geurtjes de andere richting uit. ‘Na De Wuppe’ was het mooie meezingmomentje waar we allemaal op hoopten, terwijl de zon achter de bomen verdween. Nog een laatste keer kippenvel wanneer ‘Boze Wolven’ van Gorki werd gecoverd in een sample van ‘Where Is My Mind’ van Pixies. Een eerbetoon aan Tom Pintens, die vorig jaar de strijd tegen kanker verloor. Hij zou ongetwijfeld trots zijn geweest op deze passage van zijn poulains.
Wannes Capelle grapte, “in 2020 stonden we nog na Patti Smith geprogrammeerd, maar die is intussen beroemd geworden”. De 77-jarige legende was natuurlijk de ware reden dat velen op zaterdag kwamen afgezakt naar het Minnewaterpark. Na vorig jaar zijn we toch wat twijfelachtig bij levende legendes, toen Kim Gordon beter was thuisgebleven. Patti kwam op in jeans, sneakers en een oversized shirt, zwaaide ons als een lief omaatje tegemoet en zette ‘Summer Cannibals’ in. Het begin van een mooi stukje muziekgeschiedenis. Daarna volgde ‘Ghost Dance’. Na een ode aan de gewone esdoorn van Brihang gisteren, vond Patti (mogen we al Patti zeggen?) de bomen ook een heel interessant deel van het publiek, ‘I think they are having a good time’ vermeldde ze. Wij ook, Patti, wij ook.
Er passeerden een resem eerbetonen, eentje aan Bob Dylan, eentje aan Johnny Cash en eentje aan de broertjes Van Eyck, ook Brugge bracht inspiratie. Smith coverde het wondermooie ‘Summertime Sadness’ van Lana Del Rey voor haar man Fred, met zoonlief op de gitaar. ‘Because The Night’ kon natuurlijk niet ontbreken in de setlist, volgens mij kregen zelfs de bomen kippenvel van dit nummer. Eindigen deden we met ‘About A Boy’ en een eerbetoon aan Kurt Cobain met ‘Smells Like Teen Spirit’ gebracht als een soort mars. Iedereen marcheerde gewillig mee. Eerlijk is eerlijk, enkel legendes mogen andere legendes coveren. Wij schreeuwden nog de longen uit ons lijf met ‘People Have The Power’ en dan verdween ze, met evenveel gezwaai als ze was gekomen. De legende met het lange grijze haar liet ons verdwaasd en voldaan achter. Zoals Kirsten Lemaire het vooraf aankondigde, “er is altijd een voor en er is altijd een na”, deze performance zal niemand ooit vergeten.
Maarten Devoldere deed het waarschijnlijk in zijn broek om na Patti Smith met z’n solo project Warhaus op het podium te verschijnen. Het was een beetje merkbaar, want de set kwam maar traag op gang, opener ‘Control’ gevolgd door ‘Desire’ had maar weinig effect. Vanaf ‘Popcorn’ kwam er eindelijk wat tempo in en ‘Machinery’ gebracht onder begeleiding van een draaiorgel klopte het laatste stof van de performance. Vanaf ‘Best I Ever Had’ waren we vertrokken op een drafje met een climax op ‘Love’s a Stranger’ dat perfect een Balthazar nummer had kunnen zijn. Maarten haalde zijn beste moves en schoonste huppeltjes boven, de muzikanten (waaronder de zeer getalenteerde Jasper Maekelberg) gaven intussen van jetje op alle blaasinstrumenten die ze konden vinden. Een trotse mama en papa in het publiek wanneer Devoldere bij ‘Open Window’ zijn kopstem nog een laatste keer bovenhaalde.
Warhaus was als een diesel gestart maar op de hoogste versnelling geëindigd.
Deze succesvolle en zeer gevarieerde festivaldag afsluiten deden we met Brittany Howard, je weet wel, die van Alabama Shakes die het nu zonder de Shakes doet. Solo brengt Howard een mix tussen soul, R&B en jazz. Met maar liefst 8 muzikanten op het podium weten we niet altijd waar eerst gekeken. Helaas valt ons oog maar zelden op Howard zelf, het intussen uitgedunde publiek kon ook moeilijk de aandacht bewaren. We bleven hopen tot het einde dat Brugge uit zijn voegen ging barsten, want twijfel niet, Howard heeft een klok van een stem. Maar we bleven toch wat op onze honger zitten, een gemiddelde performance die toch wat power miste. Al lieten we het niet aan ons hart komen, morgen is een nieuwe festivaldag.
zondag 14 juli 2024
Oef! De bottines mochten uit. De afsluitende dag van het Cactusfestival was in een mum uitverkocht toen bekend werd dat ‘The War on Drugs’ zou komen. Maar naast de Amerikaanse indierockband kwam ook de zon even gedag zeggen. De mix zorgde voor een gezapige zondagse sfeer met een apotheose van formaat.
Toch werden de Bruggelingen rond de noen al even brutaal door elkaar geschud. Het razende Demob Happy schonk de vroege vogels een ferme show en liet het gebrek aan toeschouwers niet aan hun hart komen. De drie cheeky geordies houden van riffs die blinken in hun vel en een beetje glamour rock’n roll. ‘Sweet and Sour America’ werd met een vettige knipoog opgedragen aan Donald Trump en klonk ruig melodieus. ‘Autoportrait’ had dan weer een heel coole intro, uiteraard begeleid met tonnen swag van de frontman, Matthew Marcantonio. De band gaat gepaard met een sausje seventies en er worden ook invloeden van Sgt. Pepper van The Beatles toegeschreven. Dat zal allemaal wel, maar van dat laatste vonden wij de connectie nogal vergezocht. Queens of the Stone Age klonk alleszins dichterbij. Ook het anti-alles sfeertje paste bij de vibe. Afsluiten deed de band met ‘Be Your Man’ van album ‘Holy Doom’. Het bekendste nummer van de groep was jammer genoeg een beetje all over the place, al zal het ongetwijfeld allemaal de bedoeling zijn geweest.
Waxahatchee lokte nauwelijks meer publiek naar het Minnewaterpark. Katie Crutchfield speelde vooral songs van haar laatste twee uitstekende platen. Tegelijkertijd bleek het daardoor te vaak te veel van hetzelfde om echt te blijven boeien. De rustige indie/americana van de band kon bekoren met ‘Right Back To It’ en ‘Fire’, maar het was vooral fijn als achtergrondmuziek om in de sfeer te komen. Geen opgezweept publiek, geen nieuwsgierigheid bij de binnenkomers en geen echte uitschieters. Het is muziek van de singer-songwriter, gebracht door een naar wat ons een iets te uitgebreide band leek. Crutchfield is wel een echte pro, want qua zangtalent en technisch vernuft zat dit top in elkaar.
Ondertussen stroomde het park vol voor wat ongetwijfeld meer als bekend aanvoelde voor de Bruggelingen. Admiral Freebee ontgoochelde niet. Niet alleen trokken ze hun blik aan hits open met ‘Einstein Brain’, ‘Rags 'n' Run’, ‘Oh Darkness’ en nog vele andere, ze brachten ook wat old school rock ‘n’ roll met stevige gitaarsolo’s en een schreeuwende Tom Van Laere. Af en toe hield de band eens halt met een nummer als ‘Nothing Else To Do’, waarbij Van Laere zich van zijn zachte kant toonde. Bij ‘Always On The Run’ mochten we genieten van een heerlijke solo op synthesizer. Ironisch getimed was ook het vliegtuig met Vlaams Belang-banner die overvloog tijdens ‘Get Out of Town’. Gemonkel steeg vanuit het publiek, we veronderstellen dat de band er voor niets tussen zat.
De set van Admiral Freebee had niet al te veel verrassingen in petto, maar soms heb je gewoon zin in een klassieker. Tom Van Laere en de zijnen bezorgden net wat het publiek nodig had.
Een stem als een klok en een stijl om jaloers op te zijn. Zo stelde Anna Calvi zich voor aan het Brugse publiek. Virtuoos en passioneel voor de ene, compromisloos en uitdagend voor de andere. Niet de meest toegankelijke show dus, waardoor het aanvoelde als terug bij af. De aanhoorders reageerden eerder mak, iets wat een jammerlijke rode draad zou worden deze festivaldag. Al vuurde Calvi genoeg op ons af om blij van te worden. Enkele prangende gitaarsolo’s en wat Oosterse invloeden tijdens ‘Love Won’t Be Leaving’ verrasten. De lange intro van ‘I’ll Be Your Man’ was grimmig en gaf je het gevoel in het Birmingham van Tommy en zijn Peaky Blinders te vertoeven. Het hoeft dus niet te verbazen dat Calvi de score van seizoen 5 & 6 mocht verzorgen. Voor de rest lijkt de vocaal ijzersterke frontvrouw geen zieltjes te hebben gewonnen op Cactus.
Zo kwam het dat J. Bernardt opnieuw wat leven in de brouwerij moest proberen brengen. Het nevenproject van Jinte Deprez slaagde daar ook wel in. Met ‘Contigo’ als kersverse langspeler in de set verwerkt, kregen we ook de nodige tristesse in onze bak geslingerd. Al ging dat gepaard met een poppy, funky en groovy saus. ‘Don’t Get Me Wrong’ swingt bijvoorbeeld over de moeilijke communicatie in een relatie die spaak loopt. ‘Mayday Call’ klonk dan weer zeer orkestraal en groot, waarbij Deprez met een drumstick losging op zijn gitaar tijdens de outro. De show must go on. Bij ‘Left Bathroom Sink’ ging het energielevel even naar beneden, om daarna op te bouwen. Ook ‘Matter of Time’ groeit steeds aan na een aanzet met strijker en zachte stem. Tijdens de hit ‘Wicked Streets’ toonde de frontman wat een stem hij heeft. Lang uitgesponnen kreeg hij iedereen mee, vooraleer J. Bernardt ons verliet met een ‘Last Waltz’.
Unknown Mortal Orchestra – what's in a name – luidde vooral de hongerige magen in, want jammer genoeg betekende onbekend ook vooral het beminnen van de vele eetkraampjes verderop. Meer plaats voor de echte fans om zwierig mee te bewegen met de Nieuw-Zeelanders dus, die een staaltje gaven van hun sterke plaat, ‘II’. Voor de rest bleef de band in trippy sferen met ‘Hunnybee’ en ‘Multi-Love’. Veel deuntjes, zeer melodieus. Zacht en elegant, zo presenteerden ze zich. Erg toegankelijk is de muziek alweer niet, en op dat vlak deed het wat denken aan Waxahatchee en Anna Calvi. Met een erg specifieke Cat Power sings Dylan 66 set daaropvolgend leek het wat te veel van dattum. Afsluiter ‘Can’t Keep Checking My Phone’ maakte daarin wel wat goed, we waanden ons ook in een soort luchtige crimi sfeer bij het nummer. Laat het maar ons geheimpje zijn, beste kiwi’s!
Voor de fans van Dylan was het daarna smullen geblazen. Voor de rest: not so much. Cat Power zong in de Royal Albert Hall in Londen een integrale set van Dylan van toen hij daar speelde in 1966. Ze kreeg wat minder tijd op Cactus dan in Londen, waardoor ‘Visions of Johanna’ en ‘Desolation Row’ sneuvelden. Deze twee songs zaten normaal gezien in het zeer ingetogen akoestische eerste deel van de set. De stem van Cat Power is krachtig en kreeg iedereen stil. Of hoorden we daar in de verte toch een knorretje bij het wakker schrikken, toen ze overschakelden van enkel piano en stem naar de elektrische instrumenten?
Daarna zorgde Cat Power nog voor enkele prachtige versies van ‘Tell Me, Momma’ en ‘I Don’t Believe You’. Tegelijkertijd was dit het ideale moment voor de muzikanten om te shinen met enkele topsolo’s. We genoten ook van ‘One Too Many Mornings’ en bij ‘Leopard-Skin Pill-Box Hat’ hoorden we duidelijk de country en Elvis invloeden. ‘Like a Rolling Stone’ sloot een geslaagd concert af, al bleef de honger naar de échte headliner van de avond groot.
The War On Drugs zorgde voor een overvol Minnewaterpark. Al liet het echte ontploffingsgevaar nog even op zich wachten tijdens ‘Pain’ en ‘Baby Missiles’. Waarschijnlijk zijn we bij hen te veel gewend geraakt. ‘An Ocean in Between the Waves’ was een eerste herkenningspunt voor velen. ‘I Don’t Wanna Wait’ volgde kwiek. De sferische indierock van de Amerikaanse band bouwde telkens op, én klonk vaak net dat tikje anders dan op de plaat. Met af en toe een schreeuw van Adam Granduciel voor wat extra cachet was het publiek eindelijk helemaal mee met wat er op het podium aan het gebeuren was. ‘Harmonia’s Dream’ bracht een unieke elektronische intro met bijbehorend lichtspektakel. ‘Red Eyes’ verhoogde het tempo alleen nog maar, en werd gecombineerd met het symfonische ‘Strangest Thing’ inclusief ronkende gitaarsolo.
Frivoliteit alom toen we met ‘Love Is a Long Road’ plots een cover van Tom Petty te horen kregen. Oerend hard ging de band naar de apotheose. Ze vuurden een drietrapsraket af met ‘Under the Pressure’, ‘I Don’t Live Here Anymore’ en ‘Thinking of a Place’. Tijdens die tweede song leerden we alle bandleden kennen, en zat het ritme anders dan we gewend zijn. Fijn als de act weet te verrassen en je de adem beneemt. Want dat was exact wat The War on Drugs deed. Ze overtroffen de al hoge verwachtingen en wisten er een couche op te leggen die het meer dan de moeite waard maakte om er live bij te zijn.
Zo werd Cactus in stijl afgesloten met een fantastische headliner. Het struikelblok? Dat het publiek duidelijk voor hen kwam, en dat het enthousiasme voor Waxahatchee, Anna Calvi, Unknown Mortal Orchestra en misschien zelfs Cat Power daar wat onder heeft geleden.
Toch was deze laatste dag er één vol aangename sets, een gezellige sfeer en een afsluiter die ons van de sokken blies.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6491-cactusfestival-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival)
Gent Jazz 2024 met Rodrigo Y Gabriela – Reis rond de wereld in één dag!
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-14
Erik Vandamme
Iedereen kent de roman ‘De reis om de wereld in 80 dagen’ van Jules Verne wel. Deze werd vele keren verfilmd. De organisatie van Gent Jazz deed op zondag 14 juli nog beter, ze boden een reis rond de wereld in één dag aan. We vertoeven in Cuba, zochten de warme Latijns-Amerikaanse oorden op en eindigen in Mexico met het geweldige duo Rodrigo Y Gabriela.
We starten echter de dag gewoon in eigen land met Zap Mama (****) Hoewel je bij dit collectief niet voorbij kan aan de Afrikaanse invloeden, is het, na het overlijden van haar moeder in 2011, heel lang stil geweest rond Marie Daulne en haar Zap Mama. Er komen op Gent Jazz heel wat emoties naar boven van pijn, verlies en verdriet. Maar vooral wil ze hét leven vieren samen met alle fans om haar heen. We draaien dan ook meerdere rondjes rond de aardbol met Zap Mama . Met de vuist in de lucht of uitbundig een dansjes uitvoeren, het kan allemaal. ‘Haar’ Zap Mama , maar eentje waarbij Marie Daulne zich verdomd goed laat omringen door muzikanten en achtergrondzangeressen, die haar perfect aanvullen in de aanstekelijke set. Dat mag ook in de verf worden gezet. Het was een vrij zonnige en warme zondag, én Zap Mama deed de temperatuur haast naar een kookpunt stijgen. Kortom: De wereld voelde dankzij Zap Mama een beetje beter aan… Ze kunnen het na al die jaren dus nog steeds!
We zetten onze wereldreis verder en belanden in Brussel met het gezelschap Nicolas Mortelmans Quartet (*****) die met zijn debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records, zijn liefde voor het instrument Sitar in de kijker wil zetten. Hij zocht en vond daarvoor voldoende gelijkgestemde muzikanten. Live zorgt het dus wel degelijk voor een reis naar het verre India. Er hangt de gehele set een bevreemdend mooie sfeer, die mensen aanzet zich neer te zetten en te luisteren. In de Garden Stage werden sommige acts geconfronteerd door overdadig geroezemoes. Maar bij Nicolas Mortmans Quartet bleef het opvallend stil. Ook bij de wat intiemere momenten. En dat is een zeer sterke prestatie. De hypnotiserende Sitar , tabla en Tanpura klanken werden trouwens gecombineerd met gewoon Elektrische gitaar. Wat op zijn beurt zorgde voor een milde botsing tussen Indiaanse cultuur en Westerse Cultuur. En dat maakt dit gezelschap zo een unieke parel om te koesteren.
Uniek in zijn kunnen is eveneens de legendarische Cubaanse zanger, gitarist en songwriter Eliades Ochoa (****) De kranige zeventiger werd wereldwijd bekend als één van de oorspronkelijke leden van Buena Vista Social Club maar staat ook solo zijn mannetje. Samen met zijn kompanen brengt hij een gezapige set boordevol verwijzingen naar Cuba, hoe kan het anders. En ook brengt hij enkele songs die verwijzen naar die tijd met Buena Vista Social Club, wat zorgt voor herkenningsapplaus en dansende mensen. Want op deze opzwepende muziek is stilstaan echt onmogelijk. Ritmische gitaar riffs, warme vocals en verbluffend drums doen het aanvoelen als een reis naar dat verre Cuba. Een uur lang even de warme oorden opzoeken , en genieten dan maar! Prachtige totaalbeleving die je in onze contreien niet elke dag tegen komt, deze Cubaanse warme gloedgolf.
Susobrino (****) , geboren in Bolivia, gevestigd in Brussel, is een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is. De typische Latijns-Amerikaanse ritmes verweeft hij zonder probleem met de Westerse cultuur, ook hij troont ons mee op een reis rond de wereld. Op een zeer harmonieuze wijze. Bovendien biedt hij ons een kleurrijk palet aan. Intimiteit, opzwepende klanken, filmische sounds of harmonieuze tussen stukken; het zit er allemaal in verweven. Hoewel daarbij vooral de percussie de bovenhand neemt, gaat het puur instrumentaal ook zoveel kanten uit. Heel indrukwekkend dat de man, helemaal op zijn eentje, je niet alleen het gevoel geeft dat er een complete band op het podium staat. Hij biedt je een wereldreis aan naar alle hoeken van de aarde, op een klein uurtje tijd… En in alle kleuren van de regenboog …
Bij de uit Cuba afkomstige formatie Cimafunk (*****) draait het de gehele tijd rond dansen, dansen en dansen. In de biografie staat te lezen ‘’ Cimafunk vertrekt van Cubaanse ritmes en tradities, voegt er Afro-Amerikaanse flavours aan toe en komt zo tot een moderne versie van funk.’’
In sommige contreien wordt hij vergeleken met James Brown. En dat is niet zo ver gezocht eigenlijk. Diezelfde energie straalt de man zeker uit. Het resulteert dan ook in een waar feestje in de tent. Niet alleen is er de bewegelijke, charismatische frontman. Hij laat zich verdomd goed begeleiden. Zo waren we diep onder de indruk van de blazerssessie die met koperklankentapijtjes de oorschelpen doen trillen, en meteen ook op de heupspieren inwerken. Hoewel Cimafunk wat de neiging heeft steeds in datzelfde potje te roeren, het stoorde door de overdosis energiebommetjes die op je afkomen totaal niet.
Op het einde van deze wervelende set mochten mensen uit het publiek op het podium komen meedansen, wat zorgde voor een apotheose. Een Cubaanse wervelstorm, met een aanstekelijke Funky tune, zo kunnen we dit verbluffende optreden van Cimafunk nog het best omschrijven.
We gingen de rust opzoeken in de Garden Stage met Azmari (****) die bedwelmende klanken weten te verbinden met groovy jazz partijen en daardoor de innerlijke rust doet wederkeren. Zonder je in slaap te wiegen echter. Lekker heupwiegen doe je dan weer wel doordat het gezelschap ook opzwepende klanken weet te verbinden aan dat melodieuze kantje. Deze Brusselse formatie zorgt voor een terugkeer naar de pure jazz maar biedt je ook nog een lekker dub sfeertje aan. Wat hen toch vrij uniek maakt. Een fijne kennismaking , die smaakt naar meer..
Maar wij waren dus naar Gent Jazz afgezakt voor het Mexicaanse duo Rodrigo Y Gabriela (*****). Hun optreden op Pukkelpop 2007 staat nog steeds in ons geheugen gegrift, en dat is gezien het grote aantal concerten en festivals dat we jaarlijks bezoeken toch opmerkelijk. Er werd ook wat nieuw werk voorgesteld, en ook grossiert het duo doorheen hun laatst uitgebrachte plaat. Of halen enkele kleppers boven. Telkens verbonden met enkele mooie bindteksten, zorgt Rodrigo Y Gabriela er niet voor dat dit resulteert in een routine klus. Dé speelsheid blijft dus overeind. Daarbovenop hoor je subtiel die Mexicaanse invloeden. En dat maakt nu net het plaatje compleet. Van opzwepend naar intiem tot zelfs heel emotioneel beladen riffs passeren negentig minuten lang de revue.
De passie voor gitaar , en alle aspecten daarvan, zorgen voor niet één maar honderden adrenalinestoten. Wat ook opmerkelijk blijft, is hoe deze Rodrigo Y Gabriela puur met twee een compleet gevulde tent in vervoering kunnen krijgen. We zien het weinig bands , zelfs met een volledige line-up om zich heen, hen nadoen. Ze laten hun gitaren (woorden) spreken. Dat deden ze al twintig jaar, dat doen ze dus nog steeds.
Bovendien vult het duo elkaar zo perfect aan, dat het wel lijkt alsof ze als een schakel van een ketting met elkaar zijn verbonden. Waardoor er de gehele tijd magie in de lucht hangt.
De gitaar liefhebber werd door dit duo dan ook meer dan verwend. Een perfecte afsluiter van deze bonte reis rond de wereld, in één dag…
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Rock Zottegem 2024 – zaterdag 13 juli 2024 met Hellmut, Brihang, John Fogerty en Daan - Potige vaderlandse en internationale rock
Rock Zottegem 2024
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2024-07-13
Geert Huys
Met 30 jaar op de teller mag Rock Zottegem zich zonder schroom een vaste waarde in het segment van de middelgrote zomerfestivals noemen. Wie last heeft van keuzestress kunnen we gerust stellen, want overlap met het tegelijk lopende Cactusfestival is er eigenlijk nauwelijks. Potige vaderlandse en internationale rock zitten al sinds het prille begin stevig verweven in het DNA van Rock Zottegem, maar omdat risicospreiding nu eenmaal cruciaal is in dit competitieve wereldje krijgen ook pop en beats steeds nadrukkelijker een plaats op de affiche.
Toegegeven, de line-up oogt daardoor soms wat eclectisch. De headliners op vrijdagavond, Joost en Toto, zijn in zowat elk opzicht elkaars tegenpolen, maar in Zottegem werkt die zotte combinatie van ‘upcoming & onstuimig’ en ‘retro & gezapig’ klaarblijkelijk wel.
Probeerden de weergoden op de openingsdag het verjaardagsfeestje aan de Bevegemse Vijvers nog enigszins te vergallen, dan kon het publiek tijdens de tweede festivaldag laarzen en poncho’s met gerust gemoed thuis laten. De aftrap op zaterdag leek overigens wel weggelopen uit een vorige editie van Graspop.
Na de opwarmingsronde door plaatselijke metal helden Ironborn en het nu-metal tribute gezelschap Bizkit Park liep de tent een eerste keer helemaal vol voor Hellmut Lotti Goes Metal (***). Broer en metalhead Johan kan trots zijn: hij bracht destijds immers de hardrock platen binnen ten huize Lotigiers waarmee de crooner carrière van Helmut decennia later een onwaarschijnlijke draai zou nemen. Vergezeld van een erg strakke band borduurde Lotti in Zottegem doodleuk verder op zijn veelbesproken maiden trip in de Metal Dome van Graspop nu een goed jaar geleden. Genre classics als “Poison”, “Smoke On The Water”, “Breaking The Law” en de uit de hand gelopen Radio Willy grap “Run To The Hills” gingen er bij een overwegend 45+ publiek in als gesneden koek, maar dé strafste momenten in de set waren toch diegene waar de Gentenaar knipoogde naar zijn eigen crooner verleden. “Tiritomba” klonk ineens behoorlijk credible dankzij een ferme speedrock injectie, en een bijna onherkenbaar “That’s Alright Mama” verzoende Elvis met Lemmy op de tonen van “Ace Of Spades”. Ook Whitesnake’s “Here I Go Again” kreeg een Hellmut remake; hij puurde er zowaar een hoogstpersoonlijke levensles over emotionele heropstanding uit waardoor dit stroperig gedrocht ineens toch een gans andere lading kreeg.
Kortom, Lotti bewees in Zottegem dat hij een sympathieke lefgozer is die, wie weet, volgend jaar zo maar even met een hip hop plaat op de proppen kan komen.
Terwijl andere vaders van 31 met hun kroost op vakantie trekken schuimt Brihang (***½) deze zomer de festivalpodia af. En of er hierdoor brood op de plank komt: één week na Rock Werchter en daags na het Cactusfestival was de man met de pet alweer te bewonderen in Zottegem. De opdracht was duidelijk maar verre van simpel: hij moest en zou een publiek meekrijgen dat op papier niet echt het zijne is. Brihang hield na de doortocht van Hellmut nog een half gevulde tent over, maar nog belangrijker: hij hield stand! De West-Vlaming speelde een aantal nieuwe troeven uit in vergelijking met een paar jaar geleden toen we hem als the next big thing in een overvolle tent op Pukkelpop zagen debuteren.
Vooreerst heeft de DJ van toen intussen plaats geruimd voor een tweekoppige begeleidingsband. Live drums en synths zorgden voor een voller geluid waardoor de minimale poëzie van Brihang meer wind in zeilen kreeg tot in alle uithoeken van de tent. Ook het bijna iconische trapladdertje van weleer is ingeruild voor een podium vullende modulaire metalen constructie waardoor de rapper letterlijk de hoogtes en laagtes van het leven kan verkennen.
Niet voor niets is “Berg” één van de sterkhouders op zijn vorig jaar verschenen derde plaat ‘Droomvoeding’: ‘Waarom zou ek al m’n tijd aan een berg spenderen/der is nog zoveel van de heuvels te leren’. Als filosoferende woordkunstenaar scheert hij hoge toppen, maar in het échte leven moet ook hij toegeven dat de stap van ‘voldoening’ naar ‘onderscheiding’ soms een (te) grote tol vergt. ‘Hebben jullie al een beetje gerockt?’ vroeg de guitige Brihang met een knipoog naar de grootste gemene deler van het festival. Het mooiste antwoord dat hij kon terugkrijgen was een zachtjes meegefluisterd “Steentje”.
Hoe verdienstelijk of genietbaar de voorgaande acts ook waren, toch werden ze allen moeiteloos overschaduwd qua reputatie, overlevingsdrang en energie door de niets minder dan legendarische John Fogerty (*****). Het gros van die aandacht dankt de kranige Californiër aan de pakweg vijf jaar waar hij als songschrijver, zanger, gitarist én producer de creatieve kracht was achter het in oer-Amerikaanse traditie gewortelde Creedence Clearwater Revival, oftewel CCR.
Aangevuurd door een band met twee Fogerty juniors in de rangen schoot de CCR jukebox met een verschroeiend tempo uit de startblokken in Zottegem. We zijn amper 10 minuten ver in de set, of met “Bad Moon Rising”, “Up Around The Bend” en “Green River” zijn reeds drie onvervalste evergreens de revue gepasseerd. Meteen valt op dat Moeder Natuur behoorlijk mild is geweest voor Fogerty’s rauwe howl, en bovendien kon de ouwe knar al die jaren terugvallen op de goede zorgen van vrouwlief Julie die hij vanavond uitgebreid in de bloemetjes zet. Zij zorgde er immers voor dat de 79-jarige veteraan zich pas vorig jaar kon loswrikken uit het wurgcontract met CCR’s toenmalige platenlabel Fantasy Records. ‘I finally got my songs back, and tonight I’m gonna play every single one of them’ klonk het triomfantelijk, en om dat te vieren -dit is tenslotte zijn ‘Celebration’ tour- liet Fogerty prompt een magnum fles Duvel aanrukken.
Het siert de Amerikaanse veteraan bovendien dat hij naast massaal meegebrulde anthems als “Have You Ever Seen The Rain” ook deep cuts uit de CCR catalogus opviste waaronder de alt.country avant la lettre uppercut “Effigy” en de broeierige swamprock stamper “Keep On Chooglin’”. Met het even simpele als onsterfelijke “Rocking All Over The World” en het door een hitsige sax aangedreven “Proud Mary” serveerde Mr. CCR de match uit met een ace.
En nu we toch volop met superlatieven strooien: onze bucket list is na vanavond één item armer, onze tijdloze live top 10 daarentegen een nieuwkomer rijker.
De uittocht was al goed begonnen toen Daan (****) ruim na middernacht de twijfelachtige eer kreeg om de tweede festivaldag af te sluiten. Zijn azuurblauw maatpak en statige zonnebril om half één ’s nachts herinnerden ons er prompt terug aan: wie live van Daan wil genieten moet er de flamboyante en kitscherige persona bijnemen. In ware Ennio Morricone stijl greep de Leuvenaar meteen onze aandacht vast met de instrumentale opener “Western” wiens verstandshuwelijk tussen banjo en beats de komende jaren wellicht zal uitgroeien tot een nieuwe vaste waarde op de setlist. Ook in zijn begeleidingsband is er, op trouwe drumster Isolde Lasoen na, altijd wel sprake van enige vernieuwingsdrang. Na o.a. Pieter-Jan De Smet, Arno en Triggerfinger heeft nu ook Daan meestergitarist Geoffrey Burton weten te strikken. Burton weet als geen ander platgetreden Belpop classics als “Exes”, “Icon” en “Everglades” opnieuw in te kleuren met avant-gardistische weerhaakjes waardoor ze ineens toch weer verfrissend klinken.
Midden in de set bewees Daan overigens dat hij in principe helemaal geen band nodig heeft. Enkel begeleid door een elektronisch klank- en lichtspektakel zette hij een ronduit imponerende versie neer van “Woods”, naar eigen zeggen één van ’s mans favorieten uit zijn Dead Man Ray periode.
En ja, na zijn passage in ‘Liefde voor Muziek’ hoort ook “Dag Vreemde Man” enigszins onvermijdelijk tot zijn live cover repertoire. Wanneer Daan & co vervolgens dieper gaan putten uit de recentste plaat ‘The Ride’ gaapt er meteen een pijnlijke kloof met de impact van het oude werk. Dat ligt niet aan de drummende nachtegaal Lasoen of de diepe croon van haar broodheer, maar wel aan de nummers zelf die spanning lijken te hebben ingeruild voor meligheid.
Gelukkig is er nog altijd dat bonkende pensioennummer “Housewife”: steeds raak om een set op een euforische noot mee af te sluiten én bovendien verdomd moeilijk uit je systeem te krijgen richting parking.
Zottegem: de meesten onder jullie waren gewoonweg fantastisch!
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Lokerse Feesten – ‘Als we elke avond het publiek iets unieks kunnen aanbieden, wat we toch hebben geprobeerd bij het samenstellen van de affiche, dan is onze opzet geslaagd en is elke avond een favoriete avond’
Lokerse Feesten is dit jaar aan zijn 49ste editie toe. Met een affiche vol diversitei, zijn de combi tickets ondertussen uitverkocht. Ook de dag tickets voor sommige avonden loopt als een vuurtje. Lokerse Feesten gaat door van 2 tot 11 augustus 2024
Info via www.lokersefeesten.be
In de laatste rechte lijn naar het festival toe, hadden we een fijn gesprek met programmatoren Peter Daeninck, Lander Merckpoel en Bert Reniers.
We praten uiteraard over het programma, en stelden ook enkele kritische vragen… én we keken even vooruit naar de 50ste verjaardag in 2025 …
Ik vind het een divers programma, voor elk wat wils ... Waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
Het gaat vooral over inspelen op trends, en wat echt leeft op ons festival. Bands moeten natuurlijk beschikbaar zijn. Daar begint het bij.
Een kritisch punt dat ik vaak hoor (maar niemand kent of begrijpt hoe moeilijk het is tegenwoordig) geen echte metaldag meer op zondag, in het verleden werd ook de punkdag niet meer georganiseerd, en nu geen kindernamiddag. Ik hoor mensen morren, maar ik hoor het graag van jullie?
Veranderingen is voor sommige mensen moeilijk. Wat de avond met KoRn betreft we konden die enkel op dinsdag boeken, dus hebben we daar logischerwijs op ingespeeld. Mensen vragen soms naar vernieuwing, en als dat dit dan gebeurd is het voor sommige ook niet goed. Dat is hetzelfde verhaal op Graspop waar Electric Call boy afsloot, daar was ook veel discussie over maar dat bleek een schot in de roos te zijn. De kindernamiddag is een ander verhaal. Het is gewoon het probleem dat we weer naar dezelfde artiesten zouden moeten teruggrijpen, daarom hebben we gekozen voor een ander formule in de vorm van een tiener fuif. Maar kijk, doordat erover gesproken wordt betekent het ook dat het leeft, het zou raar zijn moest dat niet het geval zijn. Het is gewoonweg belangrijk om als festival vernieuwend te durven zijn anders stopt het ergens. Dat niet iedereen zich daar kan in vinden? Is jammer, maar die avond met KoRn verkoopt zeer goed ondertussen… en zelfs beter dan de metaldag vorig jaar.
Is het sinds corona moeilijker geworden om bands te boeken door exclusiviteit contracten?
Er is nog nooit zo een groot aanbod geweest, nog nooit zoveel festivals geweest ook. Ook in het buitenland. Dus moeilijker? Het is natuurlijk afwachten of die bepaalde band ja dan nee in Europa speelt. Maar er is dus wel een overaanbod aan mogelijkheden.
Bert: persoonlijk vind ik ook dat we ons strafste line-up ooit hebben dit jaar. Elke avond is wel iets bijzonder te beleven.
Peter: de combi tickets zijn uitverkocht, sommige losse avonden ook al en bij andere zal dat niet lang meer duren. Het loopt als een treintje. Dus kunnen we nu al stellen dat het een succesvol jaar zal worden. We hebben toch ook exclusieve dingen kunnen boeken zoals Front242 die bij ons hun laatste festival concert komt brengen. Ik denk dat we dus zeker geslaagd zijn in onze opzet.
Ik overloop even de avonden, en kom terecht bij The Roots, die toch wel een naam is die eruit springt terwijl Phoenix afsluiten die (denk ik) toch niet bij iedereen zo goed gekend is..
The Roots komt voor vijf dagen naar Europa en werd ons voor die dag aangeboden. We hebben dat aanbod met beide handen aangenomen. Wat Phoenix betreft, dat is toch wel een super groep binnen het genre. En zeker headliner waardig. Ze speelden onlangs nog AB compleet kapot. Om maar te zeggen.
Clouseau komen voor hun 40ste verjaardag , zou je die niet beter een abonnement geven…
Clouseau brengen gewoon een show die af is. Met die tafels tijdens corona kwamen ze in de namiddag en avond en speelden op elk moment een andere set, en het dak vloog eraf. Na veertig jaar doen ze dat nog steeds. Het is en blijft een publiekstrekker en uiteraard een geweldige band.
Diezelfde avond staat ook Pommelien Thijs. Die heb ik toch zien groeien, is er een generatie ‘conflict’ tussen Pommelien Thijs en Clouseau?
Wat populariteit betreft is Pommelien Thijs enorm gegroeid, ze verkoopt ondertussen meerdere keren AB uit en staat op Pukkelpop, dat is een artieste die naar een absolute top aan het groeien is. Ze is duidelijk volwassen geworden, maar gaat vooral haar eigen weg zoveel is zeker. Een prachtige toevoeging op die avond, zeker en vast. Ze is aan het uitgroeien tot een potentiele headliner op festivals.. ze spreekt ook een heel breed publiek aan. De jeugd is daar ook voor te vinden, dat was vroeger wel anders.
Bert: vroeger was je punk, of metal head of new waver. Maar nu zijn er bij de jeugd geen hokjes meer. Die gaan zaterdag naar Kompas, en zondag naar een punk of HC feestje. Ze staan breder voor alles open.
Die avond met Prodigy ziet er ook geweldig uit, NAS, De La Soul erbij o.a. benieuwd hoe Prodigy zal klinken zonder Keith, maar ik veronderstel dat jullie dat al hebben gecheckt …
Prodigy hebben we vorig jaar reeds aangeboden gekregen, en we waren ook wat sceptisch daarover na het overlijden van Keith. Ondertussen hebben we shows gezien die ons overtuigen dat het vuur , met respect voor Keith, nog steeds brandende is bij Prodigy. Dus dat komt zeker goed! Het is een avond die jong en oud zal aanspreken, voor veel mensen zal De La Soul wel herinneringen oproepen, voor jongeren een band die in verlengde ligt van de muziek van nu. NAS is zo wat het beste wat R&B te bieden heeft. je ziet die bands ook niet elk jaar in Europa. Dat wordt dus een zeer gevarieerde avond voor jong en oud…
Ik denk dat het een programma is dat vooral toch een jonger publiek zal aantrekken, met behoud van de oudere generatie, niet? Verjonging is goed?
We proberen beide tegemoet te komen. Zo is er een avond met Pixies, die eerder vernoemde New Wave avond met Front242. We proberen de gulden middenweg op te zoeken tussen vernieuwen en de oudere generatie ook kansen geven. Op Graspop zag je ook soms die clash tussen generaties. Zoals bij Megadeth en bij Electric Callboy , bij die laatste zag je een jonger publiek opdagen en keken de ouderen daar wat meewarrig naar, om later toch lekker mee te headbangen. Het is als organisator vaak keuzes maken, en de headliners van vroeger blijven ook niet bestaan. Je moet dan ook vooruit durven kijken.
Het is goed dat jullie een jonger publiek proberen aantrekken en vooruit kijken. Maar is Lokerse Feesten niet een beetje te duur voor diezelfde jeugd denk je?
Duur? Wat is duur eigenlijk. Goedkoop is het zeker niet. Maar als je ziet dat de combi’s al uitverkocht zijn en ook bepaalde avonden. Zoals die avond met Oscar And The Wolf en Joost, wat een waar succes is. De eerste avond is nu al uitverkocht. Dat hebben we nog maar zelden meegemaakt, doorgaans kunnen we nog op de dag zelf ticket verkopen of een paar dagen daarvoor. Dat hebben we dus nog nooit meegemaakt Bovendien als je een combi koopt en tien dagen komt betaal je amper 25 euro per dag. We proberen wat dat betreft toch ook tegemoet te komen aan mensen met beperkingen en zo, dat mogen we toch ook benadrukken. Dat we dus naar die mensen toe een inspanning doen…
Ook de avond met Nederlands artiesten als Joost Klein, Froukje loopt als een trein, tot zeer goed; was is toch de sleutel tot succes van die Nederlandse bands, denken jullie?
Ze spreken de taal van een generatie, en durven ook hete hangijzers als mentale problemen benoemen. En dat in eigen taal. Dat spreekt de jongeren dezer dagen enorm aan. Joost is een beetje voor hen wat bijvoorbeeld een Johnny Rotten om maar een te noemen voor de oudere generatie was, iemand die oprecht tegen heilige huisjes durft stampen. Het sluit allemaal gewoon aan bij waar jonge mensen dus echt mee bezig zijn. In die context zijn er ook, S10 of Merol Nederlandse pop artiesten die begrepen hebben wat leeft bij jongeren. Froukje is een beetje hetzelfde verhaal eigenlijk.
Kortom. We zitten gewoonweg met een generatie die zeer sterk bezig is daar in Nederland..
Zijn er mensen die zeggen dat er wat weinig Belgische bands op de affiche staan? Tegenover die Nederlandse dag…
Misschien moeten mensen eens wat verder kijken dan enkel de namen op die mainstage, en zo ontdekken dat er best wat Belgisch talent geprogrammeerd staat. In de zaal staan toch wel enkele Belgische bands als Ise, AO en The Bony King of Nowhere artiesten die potentieel hebben om ooit op het grote podia te staan. Om een voorbeeld te geven. Brutus heeft ook in de zaal gestaan, en is nu headliner waardig. Dus we geven zeker Belgische bands de kans. We proberen ook, zoals al gezegd, thematisch te werken. Dus moeten we ook keuzes te maken. Maar als je dus de hele affiche echt goed bekijkt, ook wat het aanbod in de zaal betreft zie je best wat Belgische bands. Trouwens, op de mainstage staan 18 Belgische bands! Om maar te zeggen..
Op die avond een opvallende naam in de club Ide Snake, die de lawijtstrijd heeft gewonnen; ik had een interview met hem en het ging over het project ‘MOEDERTAAL’ valt daar iets te rapen of een samenwerking naar de toekomst toe?
Bert: vanuit de Casino wel, we moeten nog samen zitten met Ide daarvoor, maar we gaan sowieso een traject uitbouwen zoals we vorig jaar met Lightspeed hebben gedaan, en die hebben een label, een manager en meerdere optredens gedaan. We moeten nog wat afwachten wat zijn noden en vragen zijn... en dan zien we wel verder naar Lokerse Feesten toe.
Een overzicht van de Line-up brengt me ook bij Richard Hawley die een pracht van een plaat uitbracht, die avond is gewoon formidabel. Hoe zijn jullie bij hem terecht gekomen? En toch wel (voor mij) wat verrassend dat hij niet afsluit eigenlijk?
Het is een woensdag, een iets ouder publiek toch. We proberen ook rekening te houden met mensen die van Antwerpen of Brugge of zo komen. Het was interessanter om Novastar, die een wat meer lokaal publiek aantrekt te laten afsluiten die avond. Om middernacht nog een headliner laten spelen kun je in deze tijden niet meer maken, iedereen wil naar huis geraken daar moeten we toch rekening mee houden.
Ik had stiekem ook Slowdive verwacht eigenlijk …Ook met Massive Attack is het een blij weerzien…
We kunnen hen een goede ontvangst en productie aanbieden. Ze komen hier heel graag , omdat het goed georganiseerd is. En, dat is ook wel het verhaal van Pixies of KoRn tot Blur vorig jaar. Die spelen meestal op grotere festivals en komen in een wat intiemere sfeer terecht, dichter bij het publiek. Dat maakt Lokerse Feesten ook wel uniek in dat Festival landschap. Ze zijn dus enthousiast om hier te spelen. En Lokerse Feesten kan natuurlijk wel wat adelbrieven voorleggen eerlijk gezegd. Dus een band als Massive Attack komt hier graag en dat geldt dus ook voor andere …
Welke avond is jullie favoriete avond?
Lander: ik twijfel tussen de avond met Paul Kalkbrenner en de Massive Attack dag eigenlijk.
Bert: Vooral toch die avond met Prodigy met NAS en De La Soul maar ook een interessante avond in de zaal. Ook Andromedik die avond is gewoon indrukwekkend, dus ja die avond los van dat ik heel de affiche schitterend vind.
Peter: het is moeilijk iets uitkiezen , ik kijk vooral uit naar die wisselwerking tussen zaal en mainstage, wat toch uniek is. Maar kijk toch ook uit naar Phoenix die ik in AB heb gezien twee jaar geleden, en nog steeds een van de beste concerten vind die ik al gezien heb in de laatste vijf jaar. Als we elke avond het publiek iets uniek kunnen aanbieden , wat we toch hebben geprobeerd bij het samenstellen van de affiche, dan is onze opzet geslaagd en is elke avond een favoriete avond.
Bert: Dat is Lokerse Feesten dus. Op een weekend starten met Fatboy Slim, de andere dag Slayer en afsluiten met K3 … dat maakt ons festival heel uniek!
Volgend jaar bestaat LF 50 jaar, een tipje van de sluier eventueel?
Lander: Er is hierover wel al wat verschenen in de media. Er zijn dus heel wat activiteiten in het teken van het gouden muziekjubileum. Een van de evenementen is een samenwerking tussen het cultuurcentrum van Lokeren en de Lokerse Feesten. Er is ook en expo rond 50 jaar Lokerse Feesten. We willen ook onze medewerkers in de bloemetjes zetten, zonder die vrijwilligers staan we nergens. Zij maken de sfeer, en ons festival de moeite waard. dat willen we ook in de kijker zetten ter gelegenheid van die 50 jaar Lokerse Feesten.
Bedankt, heel veel succes, en we zien uiteraard elkaar terug op De Grote Kaai …
D:Zine en Black Snow In Summer new-waven in summertime
New Wave Night met D:Zine en Black Snow In Summer + DJ Fap Noir
De Mooie Molen is een café met een zaaltje erbij en is gelegen vlakbij CC ‘De Spil’ in Roeselare. Er is daar een vzw die geregeld optredens geeft (meestal meer blues gericht). We waren toch aardig verrast door het zaaltje. Ook het volk was, ondanks de drukke concertagenda, het mooie weer en het verlof, in grote getale afgekomen toch wel 80 tot 100 man.
Kurt Vanhollebeke was met Black Snow In Summer aan zijn 25ste optreden toe., waarvan de helft ongeveer samen met zangeres Corina Baekeland. Voor deze gelegenheid waren er visuals gemaakt. Helaas konden die door technische omstandigheden in de zaal niet op het podium geprojecteerd worden maar op een zijmuur waardoor het effect wel wat verdween. De set staat sedert een aantal optredens op punt. Na de sirene werd er geopend met “Lost Feelings”. Het vrij recente “Help Me” passeerde de revue alsook o.a. “Dream”, “Click”, “Dark” en het sterke “Red Light” (cover van Siouxsie and the Banshees) om te eindigen met “No More Peace”.
D:Zine bestaat intussen al sinds 2003 maar is pas sinds 2019 echt terug op dreef waardoor de optredens elkaar nu snel opvolgen. Hun muziek bestaat uit een mix van New Wave/Rock nummers en aan The Cure schatplichtige nummers. Ook hier verdwenen de bijhorende visuals jammer genoeg naar de achtergrond. Er werd geopend met het uitstekende “Illuminate My Dreams” dat komt uit de gelijknamig te verschijnen EP in het najaar. Ook o.a. “Crash” en “Sleeping Giant” passeerden de revue. Het hoogtepunt van de set was het snedige “Action Poetry” met de bas solo a la “The Chamber“ van Lenny Kravitz en een korte intermezzo van “Putain Putain” van Arno. Dit werd gevolgd door het eveneens sterke “The Milkman”. Om af te sluiten kregen we nog “Berlin” en “Sad Hatred” dat sterk geïnspireerd was door Robert Smith zijn gitaarspel.
We kregen van D:Zine een mooi opgebouwde set dat gesmaakt werd door het publiek.
Hierna smeet Dj Fap Noir zich om beweging op de dansvloer te krijgen met een mooie set nummers. Helaas werden zijn inspanningen wat teniet gedaan door een weerbarstige muziekinstallatie.
Deze avond was geslaagd: fijne zaal, heel mooie opkomst en twee goede optredens.
Organisatie: De Mooie Molen, Roeselare
Gent Jazz 2024 met Birdy en Selah Sue – Een verdwaald pad van Melancholie en Weemoed
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-13
Erik Vandamme
Het beloofde een drukke dag te worden op Gent Jazz. Niet alleen waren er publiekstrekker sBirdy en Selah Sue, ook artiesten als Dushime, Lézard en Reinel Bakole stond er heel wat lekkers op het podium van Gent Jazz. We onthouden vooral een verdwaald pad van Melancholie en Weemoed doorheen deze mooie dag.
Het begon al met Dushime (*****) die zoveel power, eerlijkheid en soul in haar stem en uitstraling stopt. Meteen kregen we uppercuts te verwerken. Vorig jaar in de AB op de Sound of Belgian Underground (2022) en op het ontdekkingsfestival Fifty Lab in 2023, deed ze het al voor.
Als openingsact op Gent Jazz intrigeerde ze. Ze is begeleid door een goed op elkaar afgestemde band. De emoties voelen en zien we letterlijk, ze meent oprecht wat ze zingt en zegt. Het komt allemaal vanuit het hart en buikgevoel, ondersteund van haar uiterst breekbare, krachtige stem. Een eerste hoogtepunt. Een muzikale mokerslag. Groeipotentieel ervaarden we hier!
We lieten ons op de Gardenstage meevoeren, een groovy, gedreven klankentapijt door aanstekelijke drums, piano en contrabas door het trio Toon Putteman Trio (****). Toon zit in zijn laatste jaar aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen, zocht en vond, twee muzikanten met een even grote honger tot voorliefde voor jazz, Thibaut Deryckere (piano) en Toon Rumen (contrabas). Op intense, doordachte wijze slaat het trio lekker aan het improviseren. Wat een virtuositeit. Ze etaleren nogal wat speelsheid. Deze drie jonge wolven bewezen op Gent Jazz vooral dat ze uit een bijzonder (jazz) hout gesneden zijn.
Wasia Project (****1/2), het Brits fusion duo William en Olivia Hardy combineren uiteenlopende stijlen als jazz, klassiek en pop muziek alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De sound wordt gedragen door een breed gamma van instrumenten en een tweestemmigheid die ons enorm kan bekoren. Soms is het Olivia die met haar soulvolle stem een warme gloed over de menigte doet waaien; we waren ook onder de indruk van het bedwelmende pianospel en de zoete achtergrond zang van broer William. De klik tussen beiden zorgt voor een unieke totaalbeleving en harten breken. De nummers zijn opbouwend, worden krachtig, en voelen filmisch aan. Er heerst uitbundigheid. Het duo werd bijgestaan door een bassist, drummer en twee blazers, een sterke meerwaarde. Een divers magisch concertje dus.
"Serendip Quartet is een band onder leiding van saxofonist Arnaud Guichard. Hun repertoire bestaat uit originele composities geïnspireerd door verhalen die een zeer intiem en uniek universum creëren. Een reis door Spiritual-, Afro-, Free- en hedendaagse jazz", lezen we in de bio. Arnaud liet weten dat ze een langgerekt set zouden spelen, zonder pauzes. We maakten ons opnieuw op voor een gevarieerde, groovy trip doorheen het jazz landschap. Serrendip Quartet (***1/2) overtuigde zondermeer. Er was zelfs een licht experimenteel kantje te horen. Sjiek. aan verbonden. In het eerste deel was men uitermate geboeid, maar de aandacht vasthouden, lukte niet zo goed.
Serrendip Quartet bood een kleurrijke trip vol verrassende wendingen. Wellicht komt zoiets beter over in de intimiteit van een club, en niet zozeer in open lucht ...
De eerste pop diva op het podium van Gent Jazz was Iniko (***1/2). Ze straalde het alvast uit. Iniko combineert allerlei stijlen van disco, soul, R&B tot rock. In haar bindteksten breekt ze een lans voor gelijkheid, tussen man, vrouw ras en stand. En in haar muziek beeldt ze dat subliem uit door je die spiegel voor te houden, en al dansend door het leven de demonen te overwinnen. Ze heeft twee krachtige achtergrond zangeressen, die samen met de drie muzikanten zorgden voor de nodige swung; Iniko deed ons heupwiegen en genieten. Volledig konden we niet opgaan in haar set, het klonk iets te oppervlakkig.
Iniko heeft echter voldoende potentieel om binnen de soulpop door te breken. We duimen.
Wie ons al een paar keer kon overtuigen is Lézard (*****). We zagen de beloftevolle jonge band, die vergelijkingen verdient met een Talking Heads. Zowel op de Rock Rally als op Great Gigs in the Park, Sint-Niklaas speelden ze overtuigend sterk.
Op Gent Jazz slaagden ze erin het publiek te boeien; te doen rechtveren en meedeinen. De vocals en de sound van dit springerig collectief aan jonge talentvolle muzikanten verraste, door aanstekelijke refreinen, gekke bekkentreks en enkele verbluffende danspartijen. Mooi.
De funky style was een toegevoegde waarde. Zij hadden het publiek mee.
De publiekstrekker vanavond was Birdy (*****). Haar vorig jaar uitgebrachte album 'Portraits' is een zoektocht naar haar ware identiteit. In een volgepakt Gent Jazz bewees ze een groots artieste te zijn. De zangeres is al sinds haar twaalfde bezig en heeft haar naam niet gestolen. Als een zingende nachtgaal, aan de piano of met gitaar, zweefde ze over ons heen in een uitnodigend pad van weemoed en melancholie, bijna 90 minuten lang. Iedereen was onder de indruk van Birdy. Wij genoten van die intense, intieme, breekbare magie van deze jonge dame, die wordt geruggesteund door een goed op elkaar ingespeelde band. De poppy pakkende nummers doen je meedrijven, zonder al te zeemzoetig te klinken. Haar zalvende, zachte stem is krachtig genoeg in haar kenmerkende sound. Een daverend applaus volgde steeds en de lichtjes gingen in de lucht. Een zinderende set.
Net na de release van haar debuutalbum 'Healing Exhaustion', werd Reinel Bakole (***1/2) omschreven als dé rijzende ster van de Belgische avant-garde soulscene. We waren benieuwd of ze dat op Garden Stage ook kon waar maken. En inderdaad, we zagen een artieste die ‘soul’ ademde op het podium, zowel in de dansmoves als in de vocals. Reinel Bakole gaf haar muzikanten veel ruimte om in de spotlights te geraken, de saxofonist zorgde zelfs voor een lekker groovy jazz tune. Een aanstekelijke klankentapijt werd uitgespreid, die psychedelisch aanvoelde doorheen avant-garde en soul, met een dosis experiment.
Een ietwat vreemd theatraal totaalbeeld, die haar veelzijdige, avontuurlijke aanpak onderstreepte en grenzen durfde te verleggen.
Een deerlijke nimf Selah Sue (*****) besloot de festivaldag. Hier is geen sprake meer van een bedeesd meisje dat we ooit zagen optreden in de AB. Ze klinkt zelfverzekerd en vol zelfvertrouwen; haar doorleefde, heldere vocals injecteert de emotievolle, pakkende en groovy soulpop. We krijgen een gevoelige, dromerige, zwierige set die de dansspieren aanspreekt. Doorbraak hit "Raggamuffin" en "Together" zaten vroeg in de set. Weemoed en melancholie kregen we iets verderop.
De gevarieerde et boeide zondermeer. De mooie beelden op het scherm deden de rest. Het plaatje was compleet hierdoor.
Ze schakelde voortdurend over van intimiteit naar een meer opzwepende sound. Selah Sue is uitgegroeid tot een echte souldiva die allerhande emoties doet oproepen. Sterk!
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Gent Jazz 2024 met André 3000 – Wat een intense Afro-voodoo trip!
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-12
Erik Vandamme
Met Outkast, één van die succesvolle hiphopbands, drukt André 3000 (*****) al ettelijke jaren zijn stempel op de scene. Hij wordt dan ook beschouwd als een van de beste rappers. Nu heeft hij eindelijk een eerste soloplaat uitgebracht 'New blue sun', waarvan flute instrumenten hier de toon aangeven. Het is even wennen voor de rap en hiphop liefhebber. Op Gent Jazz stelde hij die plaat integraal voor, gedurende een 80 tal minuten . Een lange, intense (afro) trip die je letterlijk moet ondergaan.
Die 'african waves' is de rode draad doorheen deze avond. Het Kahil El'Zabar Ethnic Heritage Ensemble (****1/2) was alvast al een mooi voorbeeld. De ondertussen kranige zeventiger tast de grenzen af tussen Amerikaanse jazz en West-Afrikaanse composities. Op uiterst uitgekiende wijze weet het gezelschap ook te improviseren. Kahil zelf is een volleerd drummer en entertainer, en hij beschikt over een groots charisma. Ook vocaal kan hij ons beroeren. Hij slaat de brug tussen typische Afrikaanse invloeden en Jazz vibes. De dansspieren worden aangesproken. Heupwiegend glijden we doorheen de set van Kahil El'Zabar en zijn Ethnic Heritage Ensemble, die zelfs de zon deed schijnen door de donkere wolken heen. Knap.
'' Uniri is een collectief bijeengebracht door de Noord-Londense drummer en producer Chiminyo. Het is een visionair muzikaal project waarbij vernieuwing en samenwerking centraal staan, staat te lezen op de website van Gent Jazz. Op de garden stage stond het publiek bij Uniri (****) nog eerder wat afwachtend naar achter. Dit gezelschap bewezen virtuozen te zijn met hun instrumenten. Hun speelsheid intrigeerde. Grenzen worden afgetast.
De melodie, de chaos, de improvisatie, het komt allemaal bijeen, iedereen voelt het zwevende karakter van de sound. Het zet aan tot dansen, mede door de kwinkslagen van de grappige frontman Later die avond mochten ze, net voor André 3000, nog een set spelen. En verve nogmaals. Improvisatie tot kunst verheven , daar was Uniri in geslaagd.
Alfa Mist (****) is een veelgevraagd producer en artiest. Hij werkte onder andere samen met Jordan Rakei en Tom Misch, maakte beats voor rapper Loyle Carner, componeerde neoklassieke werken voor het London Contemporary Orchestra en herwerkte tracks van Ólafur Arnalds voor het vooraanstaande Blue Note jazzlabel. Tegelijkertijd bleef hij zijn eigen sound ontwikkelen. Met zijn ondertussen vijfde album ('Variables') vorig jaar uitgebracht, tast hij de grenzen tussen jazz improvisatie, bigband swing over boom-bap ritmes verder af. Die veelzijdigheid in zijn kunnen, spreidt hij ook op Gent Jazz tentoon. Hoewel de piano recitals de toon aan geven, kunnen we niet voorbij aan de sublieme drum en gitaar lijnen en lekker groovy trompet geschal. Om maar te zeggen, de inbreng van de muzikanten waarmee Alfa Mist zich laat omringen zijn minstens even belangrijk. Het zorgt voor een groovy onderonsje van topmuzikanten die speels improviseren tot het oneindige.
Een Jazzy funk concertje, deze doortocht van Alfa Mist op Gent Jazz.
En dan volgde de apotheose. Met een fluisterende stem in het donker, deed André 3000 ons naar adem happen. Sommigen dachten dat het optreden nog niet was begonnen, maar hij troont ons langzaam maar zeker mee naar de Afrikaanse Rimboe in het donker van de nacht, waar vreemde geluiden op je afkomen, die angst kunnen inboezemen of je vol bewondering laten genieten.
Al vrij vlug pikken fluittonen erop in, een wonderbaarlijke lichtshow zorgt voor een visueel effect dat perfect aansluit op de muzikale omlijsting. Eens binnengestapt in de muzikale wereld van André 3000 kom je in onbekende oorden terecht, die duisternis, dreiging als licht, geborgenheid bieden. Ondergaan is de boodschap.
Dit intens beleven was niet aan iedereen besteed , sommigen verlieten de tent. Wie graag de confrontatie met zijn innerlijke zelf aanging , was dit interessante muziek. We lieten ons dus gewillig meedrijven in die fantasierijke wereld. Alsof André 3000 ons door voodoo bezwering hypnotiseerde en een voor ons Westerse cultuur een onbekende wereld liet horen.
Wat een aparte jazz trip was me dat , weliswaar een intense Afro-voodoo trip …
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Joss Stone – Een ‘everybody dance’ gevoel
Joss Stone
Kursaal
Oostende
2024-07-11
Johan Meurisse
De immer glimlachende positivo Joss Stone, één van de soulzangeressen van deze tijd , dompelde het Kursaal ruim anderhalf uur onder in een zondagse soulmis op deze Vlaamse feestdag, die ons allen deed rechtveren, heupwiegen, applaudisseren , meeneuriën en -zingen.
Het publiek voelde zich verenigd met deze Britse engel die naar Tennessee is uitgeweken. 11 juli werd een eucharistieviering mét een boodschap van liefde , verdraagzaamheid, kracht, energie, begrip en vriendschap voor elkaar. Haar ‘Everybody dance’ gevoel …
De lieftallige Joss Stone is nog maar 37 en kan al terugblikken op haar twintigjarige carrière. Ze debuteerde op 16 jarige leeftijd met die unieke cover plaat ‘The soul sessions’ , die pas tien jaar later een vervolgverhaal kreeg. Ze valt op door haar goddelijke, doorleefde, gevoelige, krachtige soulstem in de voetsporen van de Motown, Aretha Franklin, Dusty Springfield, Gladys Knight, Donna Summer en Tina Turner.
Ze heeft enkele opmerkelijke langspeelplaten uit en heeft met een pak grootse artiesten samengewerkt, zeker de eerste tien jaar, o.m. met dit intrigerend debuut van ‘The soul sessions’, ‘Mind, body & soul’, ‘Introducing … Joss Stone’ en ‘Colour me free’.
In haar repertoire krijgen we een amalgaan van pop, soul , r&b, world, reggae, hiphop , funk, jazz, gospel en disco. En die link naar de disco zal met het komend werk nog worden uitgediept; vanavond in haar classic repertoire van deze ‘ellipsis tour’ kregen we af en toe een glimp te horen . Nummers die door elkaar werden verweven, zoals in de begin fase met “You had me/star/super duper love”, verder een “Everybody dance” en in de eindsprint de medley “Tell me bout it/young hearts run free/get down to it/we are family”; zij kregen die discotouch en refereerden aan de classics en dito artists, o.m. KC & the sunshine band , Sister Sledge en ga zo maar door. Het komt een beetje door haar kids, die het genre graag horen, waardoor het nu meer toegang heeft in haar totaalgeluid.
Als een grootse diva laveert ze doorheen het songmateriaal. We zweven dikwijls in een wolkje door haar muziek, die sfeervol, innemend als warm broeierig, groovy, fris freakend, aanstekelijk, opwindend is. Kortom , die positive vibes zijn de ‘katharsis’.
Een muzikaal talent die ons moeiteloos meevoerde en een goed gevuld Kursaal iedereen de time of their life bezorgde . Haar love & peace , unity en bloemetjesparadijs voelden we letterlijk aan den lijve.
Een muzikaal talent is en blijft ze, die steeds opnieuw een gevarieerde, boeiende, ontspannende set speelt, geruggensteund door een goed op elkaar ingespeelde band, aangevuld van blazers en Hammond keys, die elk op beurt wel eens hun kunde laat horen met enkele intense solo’s en de backing vocalistes, die ook naast Joss voldoende ruimte kregen. Inderdaad het is een ‘one family’ die hier op het podium staat, met Joss als de preacher, waarbij een gepaste dosis entertainment en show steekt.
Een heerlijk geluid, hoe instrumentatie en zang elkaar vinden. De black soul behoudt z’n waarde bij deze blanke dame , die met haar fluwelen stem , haar charisma, iedereen beroert. Hier heeft onze Selah Sue ook de mosterd vandaan gehaald .
Als een dartelend veulen imponeert ze. In de openingstrilogie was ze al meteen bij haar publiek, bij haar fans om iedereen mee te nemen in haar muzikaal verhaal. De live uitvoeringen van haar nummers en het coveraanbod hebben een persoonlijk en eigen uniek verhaal. Een muzikale reis, met een rugzak vol nostalgie en eigentijds materiaal. “Girl they won’t believe it” en “Stoned out of my mind” werden mooi uitgediept , klinken kleurrijk en voerden ons dus mee in haar trip . Een longier gevoel kregen we op “Spoiled me”, en het meer recente “Walk with me” .
Letterlijk waren we uitgenodigd op de verjaardag van haar support Stephen Wilson Jr . Een verjaardagstaart kon niet uitblijven en samen speelden ze een sfeervol, opbouwend retrorootsbluesy nummern, “Even the sky”.
Ze overtuigt verder met enkele mindere gekende songs (o.m. “Bring on the rain” , “Mr wankerman”), maar het onderstreept nu net haar veelzijdigheid. We worden meegezogen in dit totaalconcept.
“Fell in love with a boy” (gekend van White Stripes), haar doorbraak, was de inzet van een schitterende finale, waarbij de melodieën volledig werden ontrafeld, enthousiast verenigd met het groovy dampende “Right to be wrong”. De voorste rijen kregen een bloemetje gegooid. Een dikke streep onder haar charisma.
Even dachten we, Joss kon nog op Gent Jazz staan, gezien ze op het Nederlandse North Sea Jazz stond geprogrammeerd, maar kijk, vanavond was ze in het Kursaal te zien , en iedereen kon genieten van een uiterst aangename, heerlijke avond, een sfeervolle, broeierige soulmis die ons deed heupwiegen, meeneuriën, de handen tegen elkaar.
De nostalgie en het eigentijdse omarmden elkaar, vrolijk-, gevoelig-, smileygewijs …
Ook de support Stephen Wilson Jr uit Kentucky, met pet, bril en geruit hemd, kon solo voldoende overtuigen. Enkel op elektrische en akoestische gitaar, de snaren strak en z’n doorleefde, indringende, heldere rootsstem weefde hij rootsrock en blues, traditietrouw op z’n Amerikaans, aan elkaar.
We waanden ons in chaletje in de bergen, ver weg van de bewoonde wereld , die ergens Bon Iver, Iron & Wine deed opborrelen. Ook hij had z’n persoonlijk verhaal dat in de handvol nummers waren verwerkt , met een ‘keep the memory high’ gehalte aan z’n pa .
Naast die retro was de invloed van Nirvana groot , het werd met een aparte, originele versie van “Something in the way”, roots/grungy gewijs, aangepakt.
Enig minpunt algemeen die avond was dat het geluid z’n decibelmeter overtrof en soms wat te fel stond opengedraaid ,waardoor de haartjes in de gehoorgang onder spanning bleven …
Organisatie: Gracia Live (ism Kursaal, Oostende)
Gent Jazz 2024 - Het fenomeen Asaf
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-10
Jasper Vanassche
Beginnen doen we met Bram Vanparys en dan weten we wat we kunnen verwachten: Belpop van de bovenste plank met The Bony King of Nowhere. Het is het ideale concert op deze zonnige namiddag, al gaan de subtiele schakeringen toch niet verloren aan ons goed oplettende oor. “Are you still alive?” gaat ook niet onopgemerkt voorbij, net als de opvallende anekdote nadien: de gitarist was de dag voor het concert net papa geworden! Een enthousiaste set (helaas zonder songs vanop het debuutalbum) verwarmt de tent nog verder, met “Silent days” als hoogtepunt. Erna volgt een intense versie van “Perfect sense”. ‘The car was finally slowing down’, kermt Vanparys uit. Met de ogen gesloten klinkt hij nog meer als Thom Yorke. “Like lovers do” vormt een prima afsluiter.
Op naar de Garden Stage voor de prettig gestoorde Italianen van Supermarket. Dit is geen band, maar een collectief onder leiding van gitarist Alfredo Nuti. Met opgewekte gitaarriffs, vrolijk getrompetter, Polynesische schelpen en een geautotunede stem brengen ze een unieke mix van kitsch en zwarte humor. Het beste voorbeeld hiervan is “Pigs”, wat staat voor Portugees-Italiaans-Grieks-Spaans. Een nummer over ‘the dark side of capitalism’, zeggen ze zelf. We geloven het graag.
Terug-sprinten nu naar de tent, want daar gaat Asaf Avidan van start. Hij maakt het gezellig in zijn decor. Een zetel, een tapijt, een lampje, een kapstok voor zijn kostuumvest, het zorgt voor een live-in-de-living-gevoel. In 2012 twijfelde hij nog na het splitten van zijn band The Mojos of hij wel zou doorgaan, tot hij plotsklaps een wereldhit te pakken had met “One day” – met dank aan DJ Wankelmut. We prijzen ons gelukkig dat hij solo verderging. De Israëlische multi-instrumentalist gebruikt zijn stem perfect als instrument. Hij is ook een begenadigd pianospeler, een uitstekende gitarist, en hij kan overweg met een mondharmonica (en zelfs een ware mondtrompet). Af en toe verrast hij met een beat en (weer) een autotune. Opnieuw krijgen we vooral veel nieuw materiaal, en hoewel er met The Mojos toch iets meer variatie in de muziek stak, is dit puur genieten. Bij “Maybe you are” klaagt hij dat hij maar een uur speeltijd heeft. Hij heeft al in zijn songs geknipt, en zal geen tijd kunnen nemen om het publiek te leren kennen.
“A Man Without a Name”, en vooral de aangrijpende herhaling ‘I dont know if i can love again’, wordt extreem warm onthaald, waarop Avidan zijn bellen aan zijn been bindt. ‘Ready for sexy time?’, knipoogt de entertainer. ‘My baby, she's just a little puppy, but she's acting like a full-grown bitch’ brengt zowaar country op Gent Jazz! Hij kreeg er een staande ovatie voor. Als antwoord op een prematuur enthousiaste ‘woehoew’, brengt Avidan plots een stuk “My heart will go on”, gevolgd door een gitaarsolo met zijn drumstick. “Reckoning song” vormt de climax, maar ook “Your anchor” mag er wezen, inclusief het zingen in de klankkast. Avidan amuseert zich zo hard en speelt toch lekker 1.15u. De organisatie knijpt graag een oogje toe.
Erna brengt het Belgische duo Damien Chierici en Louan Kempenaers met Kowari zeer onderhoudende en dansbare ‘elektronisch klassieke’ muziek. Viool op beats, als het ware. Ze doen hun best om het publiek te laten dansen op de drive van hun loops, en na een woordje Nederlands lukt dat wonderwel, knap gedaan!
Tot slot genoten we ook van Sofiane Pamart, de keyboard-player uit Hellemmes, de banlieu van Rijsel (Lille). Roze haardos, helemaal in het leer gekleed, motorhandschoentjes incluis. Subtiele sensualiteit op een bedje van cool. Hij is meer dan de man die de laatste worp ‘Vivre’ van wijlen Arno ondersteunde, zo merkten we op bij “Lettre”, zijn eerste muzikale brieven aan ons. Op “Noche” toont de ‘roi du piano’ dat hij houdt van de nacht.
Een leuke afsluiter, al staat deze man toch in de schaduw van de indrukwekkende Avidan.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Sjock 2024 – van 5 juli t-m 7 juli 2024 - Het rock'n'roll highlight of the year
Sjock 2024
Festivalterrein
Gierle
2024-07-05 t-m 2024-07-07
Erik Vandamme en Ollie Nollet
Reeds 48 jaar gaat er in de stille Kempen, midden in ‘t bos, een gezellig festival door, het Sjock Festival. De organisatie brengt een rits bands en artiesten, nauw verwant aan rock’n’roll, rock en punk.
Het festival werd alvast twee dagen opgevolgd. Ons verslag
dag 2 - zaterdag 6 juli 2024
We starten de dag met het fenomeen Arson. Wat deze band bijzonder maakt is een podium act met attributen die het doen aanvoelen je in een gezellige woonkamer bent aanbeland, met een drankbar ter beschikking. Puur muzikaal palavert Arson in een aanstekelijke punksound, lekker om zich heen stampend, zonder de humor en de zelfrelativering uit het oog te verliezen. Ze wisten iedereen wakker te schudden en een deel aan te zetten tot moshen. Een intrigerende, gevarieerde, overtuigende set.
In Titty Twister stonden bands die vaak teruggrijpen naar de rock/country uit vergeten jaren. Op de website van de formatie Hadacol Tremblers, lezen we: "geïnspireerd door Western Swing, het geluid dat Texas in de jaren dertig en veertig overspoelde."
Op die swingende muziek is stilstaan onmogelijk. De dansspieren werden geprikkeld. Een feestelijke stemming realiseerden ze, topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Hun diversiteit overtuigde, want naast de opzwepende sound van die typische Western Swing werd subtiel americana toegevoegd. Een interessante muzikale parel.
Op het hoofdpodium maakte Black Leather Jacket zijn opwachting, een band die op heel wat bijval kon rekenen; niet verwonderlijk, de band speelt niet alleen een thuismatch, ze brengen een pittig potje , in-your-face rock/punk zoals het hoort in het genre. Black Leather Jacket trekt alle registers open en het gaspedaal blijft ingedrukt. Muzikale uppercuts worden uitgedeeld en in een wervelende finale waait het stof op.
Op de Bang Bang Stage mocht Tuff Guac openen. Dit is het project rond do-it-all Rafael Valles Hilario, die van vele markten thuis is. Met dit project verkent hij het pad van pop/cowboy/garage rock. En het klinkt toegankelijk door de fijne hooks, de aanstekelijke refreinen en het opzwepende karakter. Het publiek ging moeiteloos mee in deze stijl. Sjiek.
De Canadese garage/punk band NOBRO bestaat uit drie dames die binnen de scene best hun mannetje staan. Niet zo evident, gezien die garagepunk nog grotendeels een mannenbastion is. Deze vrouwen kunnen stevige gitaar en drum spelen. Ook hier de nodige uppercuts, die intrigeren. De dames hielden ons bij de kraag door hun overweldigende riffs en verbluffende salvo's. Wat een oerknal van deze dames!
Eén van dé hoogtepunten van de dag werd afgeleverd door onze Belgische trots Toxic Shock. Ze hebben al enkele knappe platen afgeleverd , maar live komt dit nog beter tot z’n recht. Wat een energie! Wat een charisma! De beweeglijke zanger betrekt zijn publiek bij de sound. De crowdsurfers vliegen in het rond, en de mosh pits zwellen aan, eens het gaspedaal was ingedrukt. In een wervelende finale was er geen doorkomen meer aan.
We hebben nog nooit slechte concerten van Toxic Shock gezien; op Sjock overdonderden ze opnieuw.
Zo’n band heeft het publiek nodig om boven zichzelf uit te stijgen. Het was een mooie wisselwerking tussen beiden. Missie terug geslaagd!
Grade2 is zo een typische punk rock band uit Engeland, die een opbouwende, knallende punkrock show neerztten , zonder al te veel poeha. Niet bijster origineel , maar voldoende om er iets leuks van te maken. Ze stormden, ze deelden enkele ferme muzikale kopstoten uit en het publiek wordt opgejut. Goede set;
Even verpozen in de Titty Twister stage? Domestic Bumblebees brengen een potje swing uit de gouden tijden… De aanzwellende sound , de variaties, de aanstekelijkheid, het opzwepende, het is mooi om te horen.
Iedereen twistte en ging lekker uit de bol alsof dee jaren '30 er terug waren. Het fijne aan het gezelschap, is dat ze niet gedateerd klinken. De swing lijkt heruit gevonden! Knap hoe verleden en heden elkaar verbinden. Toch iets fijn en unieks, een ontdekking waard …
Van een heel ander kaliber was Agnostic Front, een band die in zowel metal als punk/HC middens op handen word gedragen. De legendarische Amerikaanse band, al sinds de jaren '80 actief, heeft nog niets van energie en opwinding ingeboet. Als een meute jonge wolven gaan ze tekeer, en vrij vlug zorgt dit voor een mosh pit en crowdsurfing. Het publiek is mee in het muzikale verhaal van de band. In een verpletterend tempo, de ene mokerslag na de andere, zorgt Agonstic Front ervoor dat de hele weide in vuur en vlam staat.
Mooi om te zien hoe een inspirereende band als hen al 40 jaar lang zijn publiek enthousiasmeert. Wat een intensiteit en felheid. Een tsunami …
Even stevig en energiek is Captain Kaiser op de Bang Bang Stage. De band rond de imposante Sascha Vansant zijn grootmeesters in een perfecte punk feestje, wat we reeds hoorden op We Are Open. We schreven toen:'' Captain Kaiser speelt verschroeiend hard, luid en energiek. En in deze loudness band met een maatschappijkritische boodschap. Puur punk dus! Een knallende afsluiter van deze tweedaagse We Aren Open. Mooi!"
Net als Toxic Shock heeft ook een band als Captain Kaiser zijn publiek echt nodig om voluit te kunnen gaan. Als een wildeman gaat Sascha ook nu weer tekeer, geen seconde staat hij stil; het publiek aanporren, hen opzoeken en pits ontketenen. De crowdsurfers waren niet te tellen. Een wild setje dus. Indrukwekkend!
De Australische bonkers van Cosmic Psychos moesten niet onderdoen met hun gekende 'bulldozersound'. Het gaspedaal goed ingedrukt, gingen ze als een pletwals tekeer. Het stoorde allerminst dat alles een beetje hetzelfde klonk … Wat een impulsiviteit, energie, een verpletterende set!
The Country Side of Harmonica Sam omarmt de gouden jaren van country met steady 4/4 shuffles, jankende steelgitaar en tic-tac bas! ", lezen we op hun website. Een gezapig potje pure country hoorden we. De muzikanten beheersen hun instrument en doen het genre heropleven. Leuk zondermeer, vooraan heupwiegde men lekker op die aanstekelijke country.
In het begin van de set stond er opvallend minder publiek voor Ty Segall die na al dat geweld op z’n Agnostics intenser, breder klonk.
Ty Segall is een do-it-all van allerlei genres. Zijn muziek kan opzwepend, opwindend, gedreven als gemoedelijk, breekbaar zijn. Psychedelica en experiment kruiden het geheel.
Een eigenzinnige aanpak, met prachtige soli en zijn prachtige , treffende vocals. Wat een virtuositeit en spelplezier hebben we hier.
Een top muzikant, die zich ook goed laat omringen. Ty Segall zorgde voor een gevarieerd optreden. Gaandeweg wist hij het publiek in te palmen . Klasseset!
Si Cranstoun mocht de Titty Twister Stage afsluiten. Simon David Cranstoun is een Britse zanger die vele jaren doorbracht als straatmuzikant in Londen en optrad in de Dualers, een ska-band die hij vormde met zijn broer Tyber, voordat hij bekender werd als componist en zanger; zijn muziek is beïnvloed door rock and roll en de rhythm and blues uit de jaren 50-60. Onder Si Granstoun bezorgt hij ons een reis in de tijd, die aansluit in het ‘nu’. Wat een charisma hier, de tent swingt door die aanstekelijke, gevarieerde ritmes. De heupwieg nam men er maar al teg raag bij. Sjiek!
We pikten nog een stukje mee van The Chats die op de mainstage een brok energie uitstraalden. Een punksound om U tegen te zeggen, zonder al te veel poespas. Mooi om zo’n band te zien. Met een erg positief gevoel gingen we naar huis …
dag 3 - zondag 6 juli 2024
De eerste groep die ik dit jaar op Sjock zag, wist me meteen op temperatuur te brengen. Black Djangos, een trio uit het Nederlandse Uden, liet zich inspireren door cult films en horror comics. Zanger-gitarist Robert Den Hartigh leek met zijn warrige haardos trouwens weggelopen uit zo'n comic. Muzikaal lieten die invloeden zich vertalen in creepy rock-'n-roll die met veel energie ten tonele gevoerd werd. Maar het was vooral de volledig in het rood geklede (inclusief schoenen en dan heb je bij mij altijd een streepje voor) Ben Groenen die dit groepje naar een hoger niveau wist te tillen. Met zijn ene hand zijn Crumar orgel molesterend (een enkele keer afgewisseld met een theremin) en met de andere de bas toetsen beroerend gaf hij Black Djangos een stevige psychedelische injectie.
Vervolgens zag ik op de Bang Bang Stage het lokale Bad Samaritans, niet te verwarren met de gelijknamige psychedelische punkrockband uit Houston, Texas. Dit product uit de Kempen brengt naar eigen zeggen swampgospelbluesbillygarageboogie en dat zal wel enigszins kloppen. Met zijn zessen (zang, twee gitaren, bas, drums en baritonsax) creëerden ze een broeierige swampy sound waarin de baritonsax voor de onderscheidende noot zorgde. De groep stond er nogal statisch bij maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de zich in alle bochten wringende zanger Lonnie Kahlula. De band werd vier jaar geleden trouwens geboren op dit eigenste festival!
Het was nog vroeg maar toch moest ik in de Titty Twister een eerste hoogtepunt noteren. Daarvoor zorgden de Lambrini Girls uit het Britse Brighton. Iggy Pop noemde dit verse punksnoepje ooit zijn nieuwe favoriete band en dan moet hij ze wellicht live gezien hebben want de Lambrini Girls verkochten ons op Sjock een oplawaai van jewelste. Een furie die werd veroorzaakt door de chaotische gitaar en ziedende zang van Phoebe Lunny, de stuwende bas van Lilly Macieira en een gelegenheidsdrummer van wie me de genderidentiteit niet geheel duidelijk was.
Naast de gebruikelijke vuilbekkerij was er ruim plaats voor sociaal geëngageerde teksten met onder meer striemende kritiek op de eigen regering en aandacht voor onderwerpen als de Palestijnse zaak of seksuele intimidatie op het werk. En dan was er nog het fenomeen Phoebe Lunny die al vanaf het tweede nummer onvervaard het publiek, dat ze liet spijten als Mozes de Rode Zee, in dook. Een brok tomeloze energie en toch bleef een moshpit uit. Het was waarschijnlijk nog te vroeg in de middag, maar dat was dan zonder Lunny gerekend. Die dook nog maar eens het publiek in om die verdomde moshpit dan maar eigenhandig op te starten wat haar wonderwel lukte. Lambrini Girls brachten een set vol frisse punk op het scherp van de snee die nog een tijdje zal nazinderen.
Daarna trok ik vol verwachting naar de Main Stage maar dat viel even tegen. Nochtans zijn Dune Rats uit Brisbane een gevestigde waarde in Australië. Het drietal beweert muziek te maken puur voor de lol wat ik alleen maar kan toejuichen. Helaas was het niet mijn lol. Dit was zonnige poppunk met veel samenzang waaraan je je geen buil kon vallen en zonder enige diepgang.
The Detroit Cobras was de band waar ik het meest naar uitkeek. Benieuwd of ze zich na het debacle in Het Bos in 2019, waar een ladderzatte Rachel Nagy alles verknoeide, konden herpakken. Intussen is die Rachel Nagy, zangeres en boegbeeld van The Detroit Cobras, overleden (2022), en sinds een live-eerbetoon aan haar al dan niet definitief vervangen door Marcus Durant, die begin jaren '90 furore maakte met het geweldige Zen Guerrilla en in 2018 ook opdook in de supergroep MC50. Op zijn minst gezegd een vreemde keuze. De vijf begonnen eerder mak aan hun set en het werd wennen aan die stem, wat uiteindelijk nooit lukte. Nu mag Rachel Nagy een moeilijk mens geweest zijn, ze had een fantastische, uit duizenden herkenbare, donkerbruine stem die zowel zwoel als brutaal klonk.
Hier hoorden we de schrille, snerpende, hoge keelgeluiden van Marcus Durand die wel af en toe probeerde wat conventioneler te zingen. Ook uit duizenden herkenbaar, dat zeker, maar wel totaal iets anders. Na een poosje kon ik er toch vrede mee hebben en de songs zoals Slummer "(The slum)" (The "5" Royales), "Bad girl" (Oblivians), "I'll Keep Holding On" (The Marvelettes) of "I wanna holler" zijn natuurlijk niet stuk te krijgen terwijl de gitaren van Mary Ramirez en Steve Nawara alsmaar nadrukkelijker op het voorplan traden.
Uiteindelijk sloot een lijkbleke Marcus Durant, die er echt niet gezond uitzag, een vijftal minuten te vroeg af met het nagelnieuwe "I'm Alive" en dat was wat mij betreft het beste nummer uit de set. Dat geeft alvast hoop voor de toekomst.
Bacon Fat Louis, een trio uit het Nederlandse Ommen, bracht swamp-blues met een garagerandje waarbij je onvermijdelijk aan Left Lane Cruiser moest denken. Zanger Bo Hudson had heel wat gitaren meegebracht waarvan de cigarbox gitaar de indrukwekkendste was. Naast hem zagen we Harp Attack Pete geweldig tekeer gaan op zijn mondharmonica. Een instrument dat hij eenmaal ruilde voor een gitaar om er een gesmaakte cover van Hound Dog Taylor's "Give me back my wig" in de versie van GA-20 mee in te zetten.
Eerder op de set had Bacon Fat Louis me al weten te verrassen met "Long John's jump" van Daddy Long Legs. Zo weet je meteen uit welke hoek de wind woei. Een fijne neus voor covers dacht ik, maar toen eindigden ze met twee binnenkoppers: "Proud Mary" en "Nutbush City Limits". Zeker niet onaardig maar hier zat ik echt niet op te wachten. Desondanks bleef Bacon Fat Louis één van de ontdekkingen, deze zondag op Sjock.
Meteen na The Detroit Cobras zagen we in de Titty Twister opnieuw een band uit Detroit: The Gories. Deze legendarische groep maakte een eeuwigheid geleden (in '89, '90 en '92) drie zwaar onderschatte platen, waarna het licht uit ging. In 2009 volgde dan totaal onverwacht de fameuze ‘Reunion Tour’ waarin ze samen met de, ook terug bij elkaar gefloten, Oblivians door Europa trokken en waarbij ze Sjock niet over het hoofd zagen. Sindsdien leidt de band een sluimerend bestaan. Blijkbaar diende de kas dit jaar opnieuw gespijsd te worden, wat hen opnieuw naar Sjock leidde. Veel leek er niet veranderd, gelukkig maar.
The Gories staan nog steeds voor primitieve uitgeklede rock-'n-roll gebracht door drie unieke muzikanten. Twee gitaristen die tevens uitstekende zangers zijn: Mick Collins met een hoekige, vlijmscherpe gitaarstijl terwijl Dan Kroha, die zijn gitaar een paar keer ruilde voor een mondharmonica, wat bluesier uit de hoek kwam. Achter hen staarde Peggy O'Neill ons vanachter haar zonnebril aan terwijl ze een jungle-beat uit haar, tot het strikte minimum beperkte, drumstel mepte. Meer moest dat niet zijn. Collins en Kroha hadden er duidelijk zin in en waagden zich tijdens John Lee Hooker's "Boogie chillun" aan een dansje. Schitterend! Uiteindelijk bezorgden de twee laatste nummers, "Thunderbird ESQ" en "Nitroglycerine" me een delirium.
Tijd om na te genieten was er niet want meteen daarna stond Dick Move op de Bang Bang Stage. Ik had ze onlangs gemist in The Pit's en deze nieuwe kans wou ik me toch niet laten ontglippen. Dick Move komt uit Auckland, Nieuw Zeeland en werd onlangs door de Foo Fighters zelf uitgekozen om hun shows in Nieuw Zeeland te openen. Niet niks toch voor een groepje dat beweert ‘socialist party punk’ te maken. Met zijn vijven (zang, 2 gitaren, bas, drums) vuurden ze vol branie rauwe punk verpakt in korte nummers op ons af. Hun grootste troeven waren de innemende zangeres Lucy Sutter en de verbeten hamerende gitaren. Dick Move was één brok energie die het publiek een adrenalineboost bezorgde.
The Sadies uit het Canadese Toronto zag ik reeds meerdere keren aan het werk en telkens lieten ze me met een gelukzalig gevoel achter. Dat was hier niet anders. Toch vreesde ik, net als vele anderen waarschijnlijk, even voor het voortbestaan van de groep toen Dallas Good, samen met zijn broer Travis toch de spil van The Sadies, onverwacht overleed in 2022. Maar Travis Good krabbelde na die zware dreun terug overeind en nauwelijks negen maanden later zag ik The Sadies al terug op een podium. Toen vond ik het daar in café De Zwerver te Leffinge, waar ze onverwacht steun kregen van Kacy & Clayton, zelfs de beste keer dat ik ze ooit zag.
Hier moesten ze het met zijn drieën rooien maar dat bleek geen probleem. Naast Travis zagen we Sean Dean, net als zijn patron keurig in het pak, aan de staande bas en Mike Belitsky op drums. Hun merkwaardige mix van country, garagerock, folk en psychedelica bleek nog steeds enig in zijn soort. Dit keer vond ik dat de nadruk meer dan ooit lag op het gitaarspel van Travis Good. Hij is een meer dan begenadigd gitarist maar hij liet zich nooit verleiden tot onnodige solo's. Hij etaleerde zijn kunsten liever in immer melodieuze en meestal korte instrumentals. Daar zaten echte parels tussen zoals mijn favoriet, "Dark Eyes", een nummer van Tommy Dorsey uit 1937. En wat kon hij die gitaar lekker laten galmen om ons een paar tellen later onverhoeds te overvallen met een bizarre tempowisseling. Hoewel de magie die twee jaar geleden in de lucht hing in De Zwerver er nu niet bij was, bleef dit een behoorlijk overrompelende set.
Left Lane Cruiser … Wat kan ik hierover nog kwijt? Ik volg ze sinds 2008 en zag ze talloze keren, vier keer alleen al tijdens deze tour. Bedankt Sjock om hen de mooiste plaats op de line-up te geven. Afsluiten op de Bang Bang Stage! Beter kon Left Lane Cruiser zich niet wensen.
Vanaf de eerste noten van het iconische "Wash it" met drummer Brenn Beck op koebel en wasbord zat de sfeer er meteen in. De demonische slide en het gruizige gehuil van Freddie J IV voortgejaagd door het triomfantelijke geroffel van Brenn Beck zorgden ervoor dat er zich al snel apocalyptische taferelen afspeelden voor het podium. Ik overdrijf misschien maar het ging er toch hevig aan toe in de moshpit inclusief stagedivers en crowdsurfers.
Dit keer slechts drie covers. Voor deze kortere set werd vooral daar gesnoeid, maar mijn favoriet overleefde gelukkig die drastische snoeibeurt. "Going down", dat meestal gemakshalve aan Freddie King wordt toegewezen maar eigenlijk geschreven is door Don Nix en voor het eerst op plaat werd gezet in 1969 door Moloch, een psychedelische soulgroep uit Memphis, klonk weer verpletterend. Smerige blues op orkaankracht maar er was meer dan dat.
Vooral nieuwe nummers als "River picker" of "The desert" met psychedelica-, prog- en soulinvloeden zorgden voor een frisse wind. Zoals gewoonlijk werd er afgesloten met een John Lee Hooker jam waarbij enkele mensen op het podium werden gevraagd om wat mee te spelen op percussie-instrumenten. In een mum van tijd stond de Bang Bang Stage vol volk en werd zichtbaar dat drie dagen festival hun tol hadden geëist. De ene stond al wat steviger op zijn benen dan de andere en Freddie J IV, die ontsnapte ternauwernood aan een aanranding. Zo leek het toch. Maar ondanks die chaotische toestanden bleken de twee mannen van Left Lane Cruiser uiterst tevreden na dit optreden.
Tijd om te bekomen was er niet want in de Titty Twister maakte alweer een andere mythische band zijn opwachting. New Bomb Turks uit Columbus, Ohio is net als The Gories een groep die al meer dan twintig jaar geen plaat meer heeft gemaakt maar wel nog af en toe de hort op gaat.
Hun debuut lp ‘!! Destroy-Oh-Boy !!’ op het toen alom tegenwoordige Crypt Records sloeg destijds, in 1993, in als een bom. Er zouden nog vijf platen volgen en eigenlijk had ik de groep toen moeten zien maar door omstandigheden is dat er nooit van gekomen. Geen nood echter: wanneer Sjock de kans krijgt dan zetten ze de New Bomb Turks gewoon nog eens op de affiche, zo ook dit jaar. De Turks lanceerden hun garagepunk met een nietsontziende power. Iets te veel power wat mij betreft. Zo'n sound waar geen speld tussen te krijgen valt hoeft voor mij niet echt. Maar goed, dit bleef een feest met zanger Eric Davidson die de clown uithing, zijn micro regelmatig in zijn broek liet verdwijnen maar ook heel goed wist hoe hij zijn publiek moest mennen.
Het echte hoogtepunt kregen we met de bis: het nog steeds fenomenaal klinkende "Mr. Suit". Toch blijft het een beetje vreemd dat hun beste nummer uitgerekend een, weliswaar zich geheel eigen gemaakte, cover (Wire, 1977) is.
Daarna was ik van plan om Bad Religion, dat mocht afsluiten op de Main Stage, te checken. Hoewel ik absoluut geen affiniteit met ze heb, wou ik Bad Religion, toch één van de meest invloedrijke punkbands en met een indrukwekkende discografie, een kans geven. Bij aankomst hoorde ik een zoetgevooisde zanger en mijn afgepeigerde lijf liet het plots afweten. Ik had er intussen 11, waarvan 10 volledig uitgezeten, sets opzitten en dat liet zijn sporen na.
Bovendien denk ik dat ik nooit eerder zoveel goeie bands op één dag zag. Het was bijzonder mooi geweest!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6289-sjock-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Sjock, Gierle
De Berlijnse psych/post-punkband The Third Sound bracht zopas het zesde studio album ‘Most Perfect Solitude’ uit. “On Returning” is de single die eerder onze aandacht wist te trekken met zijn Jesus & Mary Chain stofzuiger-sound.
‘Most Perfect Solitude’ markeert een nieuw hoofdstuk voor de Berlijnse band onder leiding van de IJslandse muzikant Hakon Adalsteinsson (ook bekend van The Brian Jonestown Massacre, Singapore Sling, Anton Newcombe & Tess Parks en Golden Hours). Het album introduceert ook een nieuwe The Third Sound line-up; Adalsteinsson (gitaar/zang), Robin Hughes (orgel/gitaar), Frankie Broek (drums), en Wim Janssens ( bas). Die laatste is een Belg die je kan kennen van bands en projecten als Ellroy, Joy Wellboy, Tricky, Golden Hours, Isbells, Jonas Winterland, Nona Mez, … Janssens en Adalsteinsson kennen elkaar vermoedelijk van bij Golden Hours.
Behalve The Jesus & Mary Chain valt The Third Sound op dit album wel met nog meer bands te vergelijken. Raveonettes, Slowdive en Rush. Er zijn songs die daar wat van afwijken. “Catch Fire” klinkt als een licht tipsy versie van Echo & The Bunnymen en op “Don’t Look Back” hoor ik in de vocalen de dreiging die een Nick Cave in zijn songs legt. “Another Time, Another Place” heeft in de intro de luchtigheid die The Cure al eens durft te gebruiken.
Vaak genoeg zit The Third Sound op een heel eigen spoor. “Shooting Star” is gothic rock in een jasje van zacht velours. Heerlijk klassiek opgebouwde gothic rock, maar dus ook zonder doornen. “Wasteland” is een songtitel die al wat te vaak langsgekomen is bij tal van postpunkbands, maar The Third Sound doet er toch nog iets moois en origineels mee. Hetzelfde geldt voor de songtitel “Departure”, als albumafsluiter dan nog wel.
Dit is een mooi orgelpunt op een album dat tegelijk heel vertrouwd klinkt en toch knisperend fris en nieuw is.
https://www.youtube.com/watch?v=6X26ZlmpMDc
We Hate You Please Die is een noisy punkband uit Rouen, de hoofdstad van Normandië. Deze band timmert al een tijdje aan de weg met hun lo-fi indiepunk met vaak rammelende noise. “Stronger Than Ever” is de tweede single van het album ‘Chamber Music’ dat ergens in september uitkomt.
Er zit best een leuke melodie in deze single en de lyrics zijn über-feministisch (over dames met een slecht zelfbeeld, dat hen opgedrongen wordt door anderen, al dan niet op sociale media). Muzikaal denk ik bij deze single aan een meer klassieke versie van La Jungle, maar zeker ook aan hun collega’s in Sprints en The Cleopatra’s en aan een gitaar-versie van Baby’s Berserk.
Toffe single als je van lo-fi punk houdt. Leuk bandje dat we graag ook eens op een podium in Vlaanderen willen zien.
https://www.youtube.com/watch?v=XAs65bY1Z7s
My Diligence is een kameleon die bij elk album van kleur verandert. Op hun debuutalbum ‘My Diligence’ uit 2015 brachten ze stoner, op ‘Sun Rose’ uit 2019 voegden ze daar progrock aan toe om in de slipstream te gaan zitten van Helmet, Torche en Elder, op ‘The Matter, Form and Power’ uit 2022 klonken ze dan weer een heel stuk trager en vonden ze aansluiting bij Cult of Luna en Amenra.
Op hun nieuwe album, ‘Death.Horses.Black’, vervelt deze band nogmaals en horen we nu ook postmetal, shoegaze, doom en psychmetal. Laat u dus niet misleiden door de ‘death’ en ‘black’ in de albumtitel, want dat zijn nu net de genres die er niet in zitten.
De nieuwe sound van My Diligence klinkt krachtig, episch en intensief donker. Er komen veel genres in samen, maar die liggen op zich wel allemaal dicht bij elkaar. Zelf hoor ik wat van Hippotraktor en Conjurer in dit bandgeluid.
De productie was deze keer in handen van de Fransman Francis Caste. Zijn naam ben je misschien al tegengekomen in de credits van albums van Hangman’s Chair, Celeste, Svart Crown, Necrowretch, … Hij geeft My Diligence een heel helder geluid waarbij je als luisteraar zelf kan bepalen welk laagje van de geluidslasagne je wel of niet volgt. Het is geen muur of bulldozer die op je af komt. Elk instrument krijgt tijd en ruimte en dat is eerder zeldzaam in deze fusie van genres, waar men veel vaker kiest voor een totaalpakket van intensiteit en emotie. Deze aanpak werkt ook, want het spelen met de intensiteit-opbouw en het wisselen van emotie-intensiteit lukt hier ook. Wat deze Brusselse band wel heeft, is dat ze spanningsboog soms wel heel lang op hetzelfde niveau houden, wat van de luisteraar flink wat uithoudingsvermogen vergt in de beleving.
De albumtitel is de samenvoeging van de eerste drie songs van het album en dat trio is meteen een uppercut van jewelste, met “Black” als het moment waarop je als luisteraar helemaal knock out gaat. Daarna lijkt de band wat gas terug te nemen. De volgende track van het album is “Auspicious” en die is net ietsje minder van kaliber. Daarna komt het voor mij compleet overbodige mid-album bonus track “Interlude” en even vreesde ik ervoor dat het beste van het album er al op zat, maar dan slaat My Diligence muzikaal ongemeen hard terug met het heel intense “Allodiplogaster Sudhausi”, opnieuw een trage wervelwind van emoties vertaald naar gitaar en vocale klanken. Daarna volgen nog de psychedelische space-postmetal van “Lucid Alley” en “Sacred Anchor”, met uptempo emorock in het eerste bedrijf, die overloopt in epic post- en doommetal.
‘Death.Horses.Black’ is een bijzonder intens en een muzikaal heel gelaagd album van een band die zijn eigen creativiteit tot het uiterste oprekt. Het zal niet makkelijk zijn om alle ‘oude’ fans mee te nemen op deze trip, maar ze krijgen er met zo’n uitzonderlijk album vast ook wel een pak nieuwe fans bij.
Vlaamse fans die My Diligence live aan het werk willen zien, kopen misschien best een ticket voor Headache Fest in Oosthove. Daar treden deze Brusselaars op zaterdag 31 augustus aan op hetzelfde podium als onder meer Thurisaz, Bear, Turpentine Valley en Huracan. Dat is voorlopig het enige Belgische concert van My Diligence op de agenda, maar vermoedelijk zullen er nog wel data volgen.
De band uit Boston bereikte bijna meteen na hun ontstaan (1997) grote bekendheid met nummers als “Criminal” en “Hum”. Dat succes was vrij regio gebonden. In België zijn ze nu nog steeds een naam waar een grote schare trouwe fans naar komen kijken.
In 2003 kwam er een eind aan de band maar die werd in 2010 terug nieuw leven ingeblazen en ze brachten sindsdien drie albums uit met nieuw werk. Hun laatste uit 2019 was, het goed onthaalde en heel degelijke, ‘Beginning of the End is Where we’ll Start Again’. Dat bracht hen voor een aantal optredens terug naar België en Nederland.
Nu is er een nieuwe single, die met de heel sfeervolle videoclip, trots werd voorgesteld door de band. “I Know There is Happiness” is vintage The Sheila Divine”: Melancholische vocalen die wijd uitwaaien en melodieuze, goed opgebouwde en sfeervolle muziek eronder. Dit is hoe we hen graag horen. De nieuwe single is een schot in de roos en verdient in feite wel wat radio airplay.
Deze single is tevens de voorbode van hun nieuwe album ‘I’m The Darkness. We Are The Light’ dat in het najaar zal verschijnen. Het leidt tevens een nieuwe era want het is het eerste album zonder bassist Jim Gilbert die zich een tijdje geleden zich terugtrok als muzikant. Ze werkten ook voor het eerst samen met producer Steven Lord en Will Caflin.
Natuurlijk hopen we dat ze met dit nieuwe album ook ons land gaan aandoen.
Video: https://www.youtube.com/watch?v=oYIsUjqNzcc
De psychedelica en de groove van voorganger ‘Fenice’ lijken wat te zijn teruggedrongen op ‘Hidden’, hier heerst nadrukkelijk de loodzware en slopende doom-metal. Ufomammut is er ondertussen meer dan bedreven is, ze slepen lange en lijvige songs als “Crookhead”, “Kismet” en “Mausoleum” aan vertraagd tempo naar hun eindbestemming en hebben daarbij een hoop vernieling aangericht. Ultra logge riffs en uit het ijle schreeuwende vocals zorgen voor de aanhoudende donkere en dreigende sfeer. “Spidher” en “Leeched” houden het wat compacter maar zijn dan weer heavy as hell. Afsluiter “Soulost” zoekt wat meer atmosferische oorden op, zo komt de bulldozer met een gevoelige noot tot stilstand.
‘Hidden’ is terug een indrukwekkende episode in het oeuvre van deze Italiaanse doom-iconen.
Als u deze pletwals ook eens live wil ondergaan dan kan dit op 16/11 in het Gentse Wintercircus.
Gent Jazz 2024 met Jamie Cullum - Zweven op wolkjes
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-08
Erik Vandamme
Van 5 tot 20 juli 2024 gaat traditioneel Gent Jazz door op de mooie Bijlokesite in Gent. In aanloop van de Gentse Feesten die starten op 19 juli, biedt de organisatie een bonte variatie aan kleppers, ontdekkingen en verrassende acts aan, gespreid over twee podia.
Vanavond kregen we een divers aanbod van Jamie Cullum die ons deed zweven op wolkjes. Hij is toe aan z’n vierde passage op dit festival.
Er heerste een gezellige drukte en Jamie ging ervoor. Maar er viel uiteraard nog veel meer te beleven …
We openen de avond met Emily King (****) een jonge uit New York afkomstige singer-songwriter die met een bonte mix van R&B, pop en soul reeds meerdere malen in de prijzen viel, zoals voor haar debuut 'East Side Story'. Ook voor haar laatste 'Special Occasion' van 2023 ontving ze meerdere nominaties. Emily King, helemaal in haar eentje, met haar gitaar en warme vocals, wist het publiek te ontroeren. De soul staat centraal in de zang en het gitaarspel. Ze staat in een nauw contact met het publiek en brengt persoonlijke verhalen, o.m. een mooie ode aan haar moeder, die weet te raken. Al meteen kippenvelmuziek!
Edmund November (****) op de Garden Stage klinkt evenzeer emotievol. Edmund Lauret maakt al meer dan tien jaar indruk als gitarist van Nordmann, Kosmo Sound en The Milk Factory. Een uitzonderlijk gitaartalent in ons landje. Met dit project bewandelt hij een ander muzikaal pad. Hij keert terug naar zijn roots met dit solo project Hier genoot het publiek van deze set, helaas werd er nogal gekeuveld. Maar Edmund November liet dit niet aan zijn hart komen en wist met z’n warme stem en bredere gitaarlijntjes ons in te pakken.
Hij was ghoed omringd, met Stijn Engels (Stadlander, Renée), Trui Amerlinck (Tsar B, Nabou, Mayorga, Rosa Butsi) en Gert Malfliet (Tristan), één voor één muzikanten die sterk ingespeeld zijn op Edmund.. Een kleurrijke, gevarieerde set kregen we van intimiteit tot de dansspieren prikkelen. Een ontdekking op Gent Jazz.
Ook Stef Kamil Carlens & The Swoon (****) is van vele markten thuis, en heeft projecten bij de vleet. Wat een diversiteit brengt hij aan. Hij was onlangs nog in de Ha Concerts, lees gerust het verslag https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/94309-stef-kamil-carlens-the-swoon-funky-ode-aan-vriendschap-en-non-conformisme.html met o.m. ''Vanavond bewees Stef Kamil Carlens vooral dat hij als muzikale kameleon nog steeds op eenzame hoogte staat én dat nederigheid en non-conformisme perfect hand in hand kunnen gaan.''
Op Gent Jazz etaleert hij vele stijlen vol verrassende wendingen van pop, soul, disco, blues, funk, warme reggae enz. Stef Kamil zingt en swingt erom heen, een volleerd entertainer. De talentvolle sing/songwriter heeft een sterke band en backing vocalistes achter zich. Er viel dus veel te beleven met dit combo. Hij tekende voor een intense, broeierige, kleurrijke, overtuigende set.
Terug naar de Garden Stage waar Unfinished Business ( ****) die de jazzsound duidelijk ondersteunde. Springlevend is de stijl, die steeds maar evolueert en daar is deze band in te situeren. Een groovy set waarbij vooral de trompet intrigeert, alsook de gitaarlicks. Het combo deed on s wegdromen en improviseerde waar het kon. Een heerlijk genietbare jazzboost verwezenlijkten ze. Ze mochten later de avond nog een set spelen in diezelfde Garden Stage. Verdiend!
Mooi was dat Gabriel Rios (*****) hier ook een plaatsje kreeg. Deze warmhartige sing/songwriter , pur sang, met Puerto Ricaanse roots hoeven we niet echt meer voor te stellen. In September komt er nieuw werk uit, hier grijpt hij diep terug naar zijn eigenlijke roots, die hij op zijn 17 van Puerto Rico inwisselde voor de kunstopleiding in Gent. De plaat kwam al uitvoerig aan bod op Gent Jazz. De multi-instrumentalist en z’n vaste rechterhand Ruben Samama, ondersteunt het materiaal op piano, contrabas en cello. Die twee samen zorgen voor een magisch beleven.
Lees gerust de set eerder in juni Gabriel Rios – Geen terugblik of best of, maar evoluerend, vernieuwend in de ‘lengua española‘ (musiczine.net)
Hij heeft een rits persoonlijke verhalen om die warme, zwoele Spaans gezongen nummers te ondersteunen. Mooi hoe Gabriel Rios ook zijn publiek bespeelt en ontroert.
Jamie Cullum (*****) sloot hier af en deed het op een bijzonder veelzijdige, kleurrijke wijze. Al 25 jaar lang weet hij moeiteloos fans van verschillende genres te verenigen , ‘jazz standards met een popjasje, terwijl hij hits van popartiesten een eigenwijze jazzvibe geeft’, lezen we.
De man is een rasecht entertainer en straalt tonnen charisma uit. Zang, piano en show staan centraal. De muzikanten spelen ideaal op z’n capriolen in, volgen en vullen aan; het siert het geheel; we horen enkele opzwepende trompet of drum solo's.
Jamie Cullum zet zijn piano on,der spanning ; hij gaat tekeer als een volleerde Jerry Lee Lewis, of zoekt zijn publiek op, om hen nog meer aan te porren. Het moet een feest worden van jazz en pop, dat erlkaar onmiskenbaar verbindt.
Hij slaagt erin om bijna twee een uur iedereen lekker te entertainen , hij prikkelt de dansspieren , doet iedereen heupwiegen, dansen, springen en meezingen. Wat een apotheose op deze festivalavond, waarbij we zweefden op wolkjes …
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Rock Werchter 2024 – Vier dagen muziekbeleving – Meer dan Goed – Op naar Goud!
Rock Werchter 2024
Festivalterrein
Werchter
2024-07-04 t-m 2024-07-07
Johan Meurisse
Rock Werchter brengt verschillende generaties samen, danst, popt en rockt. Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en Eigen Werk. De oudjes waren hier op deze editie goed vertegenwoordigd en dingen nog steeds mee met het opkomend talent. Ook was er voldoende aandacht naar ladiespop. Een mooi evenwicht. Een topjaar en met Foo Fighters als gedroomde headliner van deze vierdaagse. Rock zondermeer, waarvoor Rock Werchter staat!
Het festival klinkt vertrouwd, leuk, gezellig, aangenaam en spannend. Het is en blijft Vlaanderens meest prestigieuze festival.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek dus!
Vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Liefde en Muziek, het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, gelijkwaardigheid, samenhorigheid en respect.
Quality time en beleving op een festival … Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. Iedereen moet zich comfortabel voelen met bankjes, zitjes, shelters, eet- en bar gelegenheden, mooi aangepast qua inrichting, inkleuring …Meer dan muziek, ook comfort, rust- en genietplek.
De muziek won na die vier dagen. De brede diversiteit aan headliners waren op post en elk op zich gingen ze er gemotiveerd, enthousiast tegenaan.
Rock Werchter was een rimpelloze editie met 155000 unieke bezoekers.
Keuzes moeten worden gemaakt … Festival meer dan ooit … Meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor bezoekers, meer mooie momenten …De Klub, de Barn, de Slope werden geupgraded in een prachtige outfit. Sjiek. Voor iedereen een totaalbeleven dus.
Rock Werchter 2025 is er van 3 tot 6 juli 2025. Het wordt een feesteditie want het festival wordt 50!
Summers starts here - Een overzicht van ons parcours - Cheers
dag 1 – donderdag 4 juli 2024 - waardig ouder wordende bands en artiesten overheersen. De instrumenten blijven letterlijk ingeplugd door de gitaarsoli en salvo’s!
Het Britse Stone is uitermate geliefd in ons landje en heeft enkele singles uit die de rocklijsten delen. “Money (hope ain’t gone)” zat middenin de set van dit Liverpoolse kwartet. Ze brengen stevige, snedige, meeslepende, gruizige rock die voldoende friste en groove in zich in heeft. Het eerste deel van de set wist de aandacht te trekken met enkele overtuigende songs als “Waste”, “I got a feeling” en “If you wanna”, daarna zakte het wat ineen om dan overtuigend te eindigen, letterlijk in ‘t publiek met “Leave it out”. De band wist hier in de clubs z’n potentieel te tonen met een debuut in ‘t verschiet , maar de mainstage op Werchter is toch nog iets anders. Band met groeipotentieel. In het oog te houden en in najaar opnieuw te zien in de Trix!
Het Limburgse Peuk is toe aan z’n tweede plaat ‘Escape somehow’. Het drietal bestaat uit restanten van Evil superstars en Heisa, en wordt aangevuld met frontvrouw Nele Janssen. Zij neemt de vocals op zich, zang en schreeuwzang gaan moeiteloos met elkaar. Hun bruisende, noisy, punky rocksound, niet vies van experimentjes, behoudt de melodie goed. Een link is gauw gemaakt naar Hole, The Breeders , het oude PJ Harvey en Pixies. In de half uur durende set hadden we enkele scherpe sterkhouders als “Bokkenpaleis”, “Rudy” en “Inconvenient”.
The Gaslight Anthem uit New Jersey is onmiskenbaar met Bruce ‘the boss’ verbonden, want ze komen uit dezelfde staat en kunnen beiden rocken. Met zes staan ze op het podium, de band rond Brian Fallon. Ze zijn er opnieuw na een goed tien jaar stilstand, een ‘re-born to run’. Toegegeven, ‘History books’ klinkt niet meer zo compact, spannend, bedreven dan het vroegere materiaal, want in ‘hun gaslight’ nemen ze wat gas terug. Het zijn dus vooral kleppers als “45”, “American slang”, de openers en verder “Mulholland drive”, “Great expectations” en “The 59sound” , die hun kenmerkende puur, onversneden rock’n’roll/rockabilly onderschrijven, zonder franjes. Dit was een soort ‘on the highway motorcycle muziek’. Het zijn ruwe bolsters met een blanke pit , de lichamen vol tattoes, en een Fallon die imponeert, hier als een Jim James van My Morning Jacket met de lange haren, baard en de paar kilo’s erbij. Een tweetal covers gooiden ze er tegen aan, “Ocean eyes” (Billie Eilish) en Mother Love Bone’s “Chloe dancer”, die jong en oud samenbrengen. Hier droop het spelplezier er van af, wat zorgde voor een overtuigende set van deze Amerikanen.
Het Britse Bombay Bicycle Club rond Jack Steadman, met het onschuldige studentebrilletje, moet hier in ons landje voor z’n plaats knokken . Nochtans valt er in hun dromerige indie voldoende positieve energie, vibe en groove te rapen; de band straalt het uit en de backing vocaliste is zeker een meerwaarde . Het overgrote deel van het materiaal van hun handvol platen bevatte die wegdromende, deels opgewekte tunes, en moest het publiek warm krijgen. “Shuffle” en “Eat, sleep wake (nothing but you)” kregen hier duidelijk een heupwieg en beweging door het fris, sprankelende gitaarspel, keys en percussie; “Evening/morning” rockte en tot slot “Carry me” en “Always like this” wisten ons met een goed gevoel de Klub te verlaten. Goed maar ook niet meer dan dat …
Het Zweedse The Hives, een combo strak in het pak, brengen even strakke, vette garage rock’n’roll, al zo’n dertig jaar lang .Hun materiaal trekt de kaart van een opwindend sfeertje en ambiance. Frontman Pelle weet op elke song het publiek bij de kraag te houden. Het moet rocken , screamen-shouten, circlepitten op hun punkrock, welk nummer ook wordt gespeeld . Dat ze nieuw werk uithebben , niemand maalt erom , het zijn de knallers, met talrijke salvo’s om de oren, die ‘t em doen door het intense, hoog aangehouden tempo. O.m. “Bogus operandi”, “Main offender”, “Hate to say I told you so”, “Come on” en “Tick tick boom”. The Hives blijven zondermeer The Hives, altijd goed voor een feestje …
De grote Johnny Marr is een graag geziene artiest in ons land. De gitarist, die samen met Morrissey de 80s Smiths groot heeft gemaakt, moet het live wel hebben van de handvol klassiekers die hij mee schreef. Terecht worden ze meegezongen en sterk onthaald, nl. “Panic”, “This charming man”, in het begin van de set, verderop “How soon is now” alsook “There’s a light that never goes uit”, die de set besloot. Britpop op z’n best, vooraleer het woord kon worden uitgesproken, door de broeierige, intense spanning, emotie, groove en het kenmerkende frisse, melancholische gitaarspel. Hij koppelt het aan z’n gebundelde werk ‘Spirit power’ (met o.a. “µSpirit power & soul”) en aan z’n zijproject Electronic, met Bernard Sumner (New Order) met het mooi uitgewerkte “Getting away with it”. Het wordt allemaal begeesterend gespeeld. We kregen er zelfs nog een Iggy klassieker bovenop ‘The passenger’. Ondanks de coole uitstraling van de band, hadden we hier een stralende, sympathieke, ontroerde Marr, ook al een jaartje ouder wordend, in het rijtje van het programma vandaag, die genoot van de warme respons.
Terecht zijn The Black Pumas een break-out , zoals ze het in hun eigen VS land omschrijven . Het draait rond het tweetal Eric Burton en Adrian Quesada, die live een uitgebreid collectief zijn met een backing vocaliste. Op een paar jaar tijd wordt hun mishmash van soul, r&b, hippop, psychedelica en gospel ferm gesmaakt; ze hebben nog maar twee albums uit, hun titelloos debuut en ‘Chronicles of a diamond’; het brachten hen al naar Vorst, nu stonden ze hier voor een volle Barn en wisten ze moeiteloos het publiek in te palmen met hun warme, bezwerende , meeslepende , groovy, dansbare songs. En Burton, met z’n indringende vocals, entertaint, charmeert. Marvin Gaye , P-funker George Clinton en retrospecialist Jimi Hendrix zouden hier wel hun duim opsteken.
Het publiek wordt opgezweept, opgejut door de band, z’n frontman en de beweeglijkheid op het podium. De keys en de bijkomende percussie waren zeker een meerwaarde en maakten het plaatje compleet. We werden meegezogen in “Know you better”, “More than a love song”, “Angel” en het schitterende “Rockandroll”,die solliciteerde voor een plaatsje op de soundtrack van een Tarantino film. Het afsluitende opbouwende “Colors” was een sfeervolle smaakmaker.
Op de achtergrond zagen we twee wilde, zwarte panters met witte ogen en tanden, die bijtend elkaar aankeken. Muzikaal wisten deze twee ons te omarmen met hun warme, sfeervolle, broeierige lounge en opwindend materiaal.
Het Britse Slowdive stond mee aan de wieg van die dromerige shoegazepop en kunnen dus ook al gerekend worden onder de ouderdomdekens van het festival. Na een stilte van twintig jaar werd de draad heropgenomen , en eerlijkheidshalve, ze maken de brug en tekenen voor de verderzetting van dat geluid, al klinkt het iets sfeervoller. Ze waren onlangs nog in Lille en in Brussel , uitgestelde concerten (nav een overlijden in de familie van één van de leden) die het vorig jaar verschenen ‘Everything is alive’ in de spotlight plaatste. De visuals, de lichteffects en de projecties bepalen het concept mee van hun wisselende, repetitief ingenomen, slepende, broeierige, opbouwende, exploderende sound, die postrock, wave ademt met die kenmerkende pedaaleffects en reverb. Ze houden het boeiend met gekende oudjes “Catch the breeze”, “Souvlaki”, “Alison” tegenover het nieuwere “Chained to a cloud”, “Sugar for the pill” en “Kisses”, die het totaalplaatje maakten. De rauwere mannelijke en de hemelse vrouwelijke zangpartijen zweven over het etherische materiaal. “When the sun hits” en “Golden hair”, een buiging naar Syd Barret’s Pink Floyd, besloot overtuigend hun uur durende set.
PJ Harvey is er ook eentje die per plaat tekent voor een concert op Rock Werchter. Deze 90s artieste weet sinds de tennies in een andere gedaante muziek uit te brengen. Vorig jaar verscheen ‘I inside the old year dying’, die in een mythologie wordt ondergedompeld van de oude Britse folk, gothic en pop, gelinkt aan een Fairport Convention en iets meeheeft van het trippoppende karakter van Beth Gibbons.
Multi-instrumentalist en producer John Parish is vaste waarde bij haar. Met vijf op het podium staan ze , het eerste deel boeit door mystiek en theatraliteit in haar performance en act van bewegingen en mime. Het bepaalt mee het plaatje en brengt een intense spanning en een donkere, betoverende sfeer in coolness samen, met songs als “The glorious land”, “Let England shake” en de titelsong van de nieuwe plaat. Een sfeervolle, semi-akoestische aanpak van gitaren, sobere drums, elektronica en vioolpartijen.
In het tweede deel omgordt Polly (Jean) haar gitaar of autoharp, ze intrigeert met haar gekende, vroegere materiaal, aangepast aan de tand des tijds, minder sober, spaarzaam, meer pit, snedig, rauw, en die een zekere dreiging van weleer behouden. O.m. “To send his love to me”, “50ft queenie”, “Man size”, “Dress” , “Down by the water” en “To bring you my love”. Een mooi overtuigende afwisseling tussen de oude en de nieuwe beeldvorming van PJ Harvey.
De vorige keer dat we Greta Van Vleet zagen op het Werchter podium, waren we meer gekluisterd aan hun bezwerende, gedreven gitaasoli en de wisselende zangpartijen die hoog konden uithalen. 70s retro, hardrock, blues en soul nestelen zich in dit Amerikaanse Greta Van Vleet. Led Zeppelin, Thin Lizzy, ACDC en Jack White zijn mooie referenties. Op de nieuwe plaat ‘Starcather’ gaat hun muziek over de grens, té overdreven, waardoor het echt niet meer aangenaam klinkt.
Live hadden we hetzelfde gevoel, met alle respect van hun kunde en talent; het concert enerveerde zelfs door de overdreven soli in gitaar, drums en de krijsende, jodelende vocals.
De glamrock mag er gerust wezen, maar de bombast, de kostuumwissels, het vuurwerk, de gimmick, het kwam het geheel niet ten goede.
Ze werden wel ontvangen als de ideale warming-up van Lenny met die verschillende elementen, wijzelf werden er deze keer onvoldoende warm van, ondanks de sterkte van “Safari song”, “The archer”, “Highway tune” en “Runway blues”.
Jane’s addiction zagen we onlangs nog in de AB, Brussel en het is altijd heerlijk, bands waarmee je opgegroeid bent, dertig jaar later terug te zien. Nostalgie dus! Een uitzonderlijk nieuw samen-moment in 2024 was er nu met dit kwartet uit LA , in de originele bezetting rond Perry Farrell. Net als in de AB, kunnen we zeggen ‘In grote doen, Wat een emotionele rockvibe’.
Verdienstelijk, zinderend, overtuigend klonk het ouder opgestofte werk uit die early 90s. Een broeierig, opwindende symfo-art rock set dus, die wat stroop en kitsch kon verdragen, maar hoedanook ferme kopstoten toediende. Hun cultstatus werd dik onderstreept. Straf wat deze (bijna) zestigers nog konden.
Lees gerust de live in de AB (juni 2024)
Jane’s Addiction – Nostalgie: In grote doen, wat een emotionele rockvibe (musiczine.net)
The Clockworks, van Ierland naar Londen verhuisd, brengen bands als Franz Ferdinand, het oude Arctic Monkeys en Fontaines DC samen in een rits indie-, punky en gitaarrockandrollende songs, die gedreven, opwindend, melodieus zijn. Hier sierden enkele begeesterende gitaarsoli. Met sterke songs als “The future is not what it is” en “Enough Isabelle never enough”. Niet echt iets nieuws muzikaal , maar hun gekende gruizige, boeiende aanpak was de moeite.
Lenny Kravitz is na bijna tien jaar terug van partij op Rock Werchter zelf. Dat betekent dat liefde, samenhorigheid een warm rock’n’roll hart toebedeeld krijgen. Hij heeft een nieuwe plaat uit ‘Blue electric light’ en dat brengt hem terug on tour.
Hij is nog steeds geliefd, onze publieksmenner, - trekker en knuffelbeer, de rock’n’roll profeet, die met het afsluitende langgerekte (te lang steeds, ruim 15 min!) “Let love rule” de ganse wei laat mee neuriën, - zingen in een ‘unite gevoel’.
De afgetrainde krachtpatser met z’n kenmerkende grote ovale zonnebril, dreadlocks, lederen vestje-broek en z’n kronkelende, sensuele bewegingen aan de microfoon, zuigt ons een twee uur lang in z’n 35 jaar uitgebreide oeuvre.
“Are you gonna go my way” was de ideale geleider van onze wei-Werchter specialist. Hier niet teveel allerhande technisch vernuft als closing act. Hij heeft een sterke en erg goed op elkaar ingespeelde band, de drumster gaat als een animal tekeer , gitaarsolo’s vliegen, hier gepast, om de oren , de diepe bas funkt, en een gevatte blazerssectie en 70s (Hammond) keys doen hun werk.
Retro, rock, soul, funk, blues vinden elkaar moeiteloos bij Lenny, strak, scherp, romantisch, emotievol.
De eerste nummers, “Minister of rock’n’roll’, de huidige single “TK421”, met z’n funkende Prince groove en “I’m a believer” deden ons luchtgitaar spelen. Ze werden uitgediept, maar nergens te ver. Het onderstreepte de kunde en het talent van Lenny en z’n band.
Het publiek werd hoedanook op z’n wenken bediend met een ‘Lenny best of’. Hartkloppingen kreeg je op het Intieme “I belong to you”. “Believe” en “Fear” boeiden door de tempowissels en deden donkere gevoelens wegsmelten . Een warm hart voor iedereen, dat is zijn ‘message to us’, en de liefdeswoordjes waaiden over ons heen op “It ain’t over till it’s over” en “Again”. “Paralyzed”, “Always on the run”, “American woman” (Guess Who cover btw!) en “Fly away” trokken nog eens alle registers open. Er waren zelfs discotunes te bespeuren op de voorstelling van de band en “Human” combineerde dansbare grooves met rock’n’roll. Op die manier sloot een oude rot in het vak dag 1 af.
Waardig ouder wordende bands en artiesten stonden vandaag centraal, wisten van zich af te bijten en ontgoochelden niet. Alsof we terug in de begindagen stonden van Rock Torhout en Rock Werchter. Mooi!
dag 2 – vrijdag 5 juli 2024 - Jeugdige uitbundigheid versus waardige standvastige oudjes
Al snel op deze middag weet Loverman aka James de Graef, respect en erkenning af te dwingen. Muzikaal zat het al snor met z’n debuut ‘Lovesongs’, live brengt hij het solo nog beter. De cluboptredens waren vol lof van z’n performance dito muziek, die het klassieke verbindt met experiment en een theatrale act.
Op de muziek van Jimi’s “Loverman” komt hij tussen de security op het podium , maakt een half veredelde pirouette, zet zich op zijn hobbelpaard, doet wat gepingel op gitaar, piano en blaast enkele verdwaalde tunes. Hij brabbelt, zingt, schreeuwt om zich heen.
Hij zet dan “Call me your loverman” in , het lijkt een soort katharsis. Verder muzikaal akoestisch gitaargetokkel, gedragen door z’n indringende , declamerende diepe baritonstem.
Van “Tinderly” en “Would right in front of your eyes” maakt hij er iets aparts, unieks en schitterends van. Hij is op het podium, hotst heen en weer, staat op de boxen, wisselt pijlsnel van instrument, start voorgeprogrammeerde sounds en is in het publiek, alsof de gekte in zich toeslaat. Het jazzy “Limbo we’ll meet again” huivert en zorgt voor kippenvel door de gitaargeseling.
Hij is een ‘do-it-all’, die een cinematografisch concept biedt in z’n paar nummers. Hij doet het publiek ondergaan. Hij interacteert als een Zappa (hij omschrijft het als ‘audience participation time’) met z’n publiek op het afsluitende “Differences aside” met het refrein “come along for the ride, sing a song tonight” . Het wordt ontrafeld om dan terug in een ietwat vastere songstructuur te worden gegoten. Hij verdwijnt hier overdag in de Barn als een dief in de nacht, huppelend met z’n blaasinstrument. De aanwezigen waren met open mond verbaasd. Dit was totally weirdo, maar wat een inspiratie heeft deze jonge gast. Nog niet veel gezien!
Ook het Britse Yard Act moest niet onderdoen. Zij vallen evenzeer op met hun weirde muziek en act. Zij staan nu al met zeven op het podium, met twee backing vocalistes, danseressen en zijn toe aan hun tweede album. Frontman is James Smith, die ons volledig meesleept in z’n muzikaal verhaal van stekelige, weerbarstige indie, pop, postpunk en punkfunk. Hij heeft nu toevallig dezelfde achternaam als wijlen Mark E Smith van The Fall. Deze band mag je gerust refereren aan Talking Heads en LCD Soundsystem.
Verdomd het zit goed in elkaar en hun wisselend groovy songmateriaal krijgt kleur door hoekige, strakke ritmes, de keys en een verdwaalde jazzy blazer; de danseressen/backing vocalistes en de praatzang en act van Smith doen de rest. Het podium wordt dus ten volle benut door elk groepslid. Het zorgt ervoor dat deze band zich duidelijk onderscheidt.
Onlangs overdonderden ze nog op Les Nuits Bota. Elke song heeft wel een eigen invalshoek door de verrassende wendingen en tempo’s. Al goed in die sfeer kwamen we met “We make hits”. “Dream job” , “The overload” en “100% endurance” zijn prima nummers, die live perfect tot hun recht kwamen.
Totaal uit z’n voegen barst het combo op “The trench coat museum”, op plaat al een sterkhouder, live overladen van verschillende instrumenten, de ritmes, de loops, het knopgefreak, de gekke danspasjes en de weirde zangpartijen.
Yard act deed beroep onze energie, onze verbeelding om in hun muzikaal verhaal te stappen. Een heerlijk genietbare, uitzinnige show!
De vier good looking ladies van het Canadese The Beaches, al een tiental jaar bezig, heeft het voor de wind; een doorbraak in Europa nu met die single “Blame Brett”, de breuk die frontdame Jordan Miller had.
Muzikaal onschuldige, melodieuze gitaarpoprock, ondanks het verhaal, dat intrigeert door de opborrelende, sprankelende ritmes, de positieve energie en de smileys. Een uurtje gelijkklinkende ladies pop dus; o.m. ”Everything is boring” en “Edge of the earth”. We ervaren een aangenaam, leuk, ontspannend sfeertje, het klinkt spontaan, losweg met de glimlach. Het is allemaal wel goed ingestudeerd, gelikt, die muziek, act en de synchrone, zwierige danspasjes.
Niks nieuws eigenlijk, maar bij het jonge (dames) publiek worden ze op handen gedragen.
Ambiance en sfeer hadden we zeker met het Ierse The Rumjacks. Het combo brengt folkpunk in de beste traditie van Dropkick Murphys, Flogging Molly, Whiskey Priests en traditionals The Dubliners en The Pogues. Met deze namen als fijne referentie, sierde het door de verbeten zangpartijen en bijhorende instrumentatie van accordeon, whistle en mandoline. De dansspieren werden geprikkeld en er zat swing in. Het tempo werd hoog gehouden en het klonk plezierig goed. Alle songs zaten een beetje onder diezelfde noemer, de kaart van een feestje werd getrokken!
Gary Cark Jr is een Amerikaans gitaarvirtuoos, die gelinkt wordt aan het werk van Jimi Hendrix. Hij heeft momenteel een goed geoliede band achter zich, met een tweede gitarist, keys en backing vocals. Er werden hier enkele fenomenale, schitterende gitaarsoli getoverd van de beide gitaristen in hun opbouwende, broeierige, snedige nummers. De kenmerkende soulfulle, bluesy, psychedelische gitaarrock’n’roll mag op de recentste plaat, ‘JPEG RAW’ wat lauwtjes aandoen, live zat er dynamiek, levendigheid in en voelden we de juiste drive, o.m. op opener “Maktub”, oudje “Bright lights” en het afsluitende “Habits”. Die aanwezige gitaarerupties waren meer dan voldoende om ons te overtuigen van een weldegelijke set.
Een onuitputtelijke sfeermaker is Glints, het alter-ego van de Antwerpse Jan Maarschalk. Een glimp zagen we van deze zanger/rapper, die een rits artiesten had uitgenodigd (Blu Samu, Yung Yello) onder het credo Glintsal. Hij is erg populair, een volle Klub ging ervoor. Hoogtepunt was er met Daan, die de gitaar omgorde (om er af en toe een noot uit slaan) op “Not a housewife” , die Glints voor de gelegenheid had herwerkt in een hardere knallende versie. Het weerhield de rapper niet met z’n arm heen en weer te zwaaien, die in het gips zat na een val van het paard toen hij een promospot opnam voor z’n set op Werchter. Euforie troef dus!
De Brit Tom Odell kennen we natuurlijk van die instant klassieker “Another love”, intussen al tien jaar oud en in het hart gedragen tijdens de Warmste Week van StuBru . Hoedanook blijft dit het muzikaal uitgangsbord van deze sing/sonwriter, die zich heeft ontpopt als een groots pianovirtuoos in de beste traditie van Elton John . Hij heeft een heuse band rond zich, die zijn pianonummers dragen, met blazers, viool, steelpedal en backing vocals.
Uiterst genietbaar klinkt het op de Mainstage. Het volk geniet en er zijn de rustig keuvelende babbels op die dromerige , aanzwellende, licht opzwepende pianopop. “Best day of my life” en “Fighting fire with fire” wisten zich naast z’n onmiskenbare hitsingle en Elton Johns “Your song” te onderscheiden, net voldoende om ‘goed’ te zijn.
De maatschappijkritiek is en blijft verweven in de indie van de Brit Declan McKenna. Hij is toe aan z’n derde plaat en brengt er wat meer luchtigheid in. Ook live had dit z’n weerslag waardoor het dromerige op plaat én het niet altijd even toegankelijke materiaal een stevige punch kreeg door de tempowissels, de gitaarsoli en de keys. Swingende indiepoprock, waarbij Mckenna z’n publiek bij de leest houdt, entertaint en hen weet op te zwepen. Eerst moest het nog wat op dreef komen met “The key to life on earth”, “Nothing works” om dan op “Isombard”, “British bombs en “Brazil” te ontploffen. Met jasje en bril af, huppelend op het podium, werd die groeiende extraverte aanpak ferm gewaardeerd wat Mckenna en Co deugd deed.
Terecht mocht dEUS, nationaal muzikaal erfgoed, terug aantreden op Werchter zelf. Sinds vorig jaar zijn zij ‘back in the race’ met een nieuwe plaat ‘How to replace it’, tien jaar na vorig werk. En in eigen land zijn ze na 35 jaar verre van godvergeten. Nee , een volle Barn genoot van een fris, spannend, meeslepend, opwindend concert, rauw en lieflijk. Gepassioneerd, scherp en gretig gaan ze te werk. Vier op een rij , de drums iets achter, Barman als rode draad, laat dEUS de muziek voor zich spreken met een puike ‘best of festival set’, die pure klasse ademde.
Strak, stekelig klonk het met de openers “How to replace it”, “4 mains” en “The architect”, onder die grauwe (zeg)zang van Barman, die in de zangpartij door de anderen werd aangevuld. De sfeervolle “Instant street” en “Little arithmetics” zijn niet vies van enkele uppercuts en klinken live weerbarstiger in de outtro. Een goed geoliede machine dus, door de diep grommende bas, de intense, zwierige vioolpartijen, de zwevende elektronica, de snerpende bleeps, de bezwerende, snedige, scherpe gitaarriffs, zeker van Mauro en de ritmisch opzwepende drums.
Het publiek werd bij de kraag gehouden tot het eind, dEUS piekte hoog met songs als “Fell of the floor man”, “Sun ra”, “Bad timing” en de steeds weerkerende afsluiter “Suds & soda”, met de nodige singalongs. Nog niet op pensioen, zoveel is zeker!
Het Londense Archive, ook al zo’n dertig jaar bezig, heeft zich genesteld in Parijs en wordt door onze Franstalige vrienden op handen gedragen. Zij hebben een unieke mix van elektronica en gitaren, waarin wave, krautrock, trippop zich weten te kronkelen. De nummers zijn apocalyptisch, cinematografisch, beeldrijk, hebben een repeterende ritmiek, bouwen crescendo-gewijs op, zijn omgeven van distortion, exploderen met salvo’s elektronica en gitaarvertier, hebben iets donkers, mysterieus, huiverends, mystiek en pendelen tussen zalige rust en jagende onrust, ergens tussen Pink Floyd en Massive Attack in.
De wisselende zangpartijen, man-vrouw-gewijs als de samenzang, eist ook z’n plaatsje in die opbouwende, dynamisch pompende sound. “Lights”, “Fuck U”, ”The skies collapsing onto us”, “Again” en “Bullets” , check gerust die nummers! Live iets unieks en verdiend staan ze volgend jaar in de spotlights met twee opeenvolgende concerten in Brussel.
Het Schotse Snow Patrol van Gary Lightbody is en blijft de vriendelijkheid zelve. De band is hier groot geworden en vieren volgend jaar hun twintigjarig bestaan, eentje die wel niet zonder slag of stoot was. De eerste tien jaar wisten zij de hits aan elkaar te rijgen met hun melodramatische, betoverende ‘feelgood’ poprock, mooi omfloerst van keys en pianoloops.
Ondanks de return in 2018 moeten zij het nog steeds hebben van die classics. We voelden het ook zo aan in de volle Barn, wat de amicale, praatlustige frontman zeker goed wist te onderschrijven. Af en toe liet hij met z’n band iets recenter horen o.m. uit het onlangs verschenen ‘The forest is the path’, met “The beginning” en “All” die moesten optornen tegen de kwalitatief sterke en subtiele, fijnzinnige poprock van “You’re all I have”, “Take back the city”, “Crack the shutters”, “Run” en verder “Shut your eyes”, “Chasing cars” en “Just say yes”.
Snow Patrol speelde een hartverwarmende ‘best of 10 years’ (ipv 20Y). Benieuwd hoe het verder zal gaan en dat besefte Lightbody maar al te goed …
Het gaat hard met de carrière van het Italiaanse Maneskin. In vier jaar tijd, sinds ze het Eurovisiesongfestival wonnen, zijn zij het muzikale exportproduct van jeugdige uitbundigheid en spreken zij een nieuwe generatie aan. Net kregen we het bericht dat hun 80s icoon Pino d’Angio kwam te overlijden (remember ”Ma quale idea”).
Snoeiharde gitaarmuziek, omschreven als schurend heet en lekker vuil. Alle vier staan ze in de spotlights, voorop zanger Damiano David (lookalike Perry Farrell) en bassiste Victoria de Angelis, met haar verleidelijke blik en ‘x-jes’ op de borsten.
Ze kunnen spelen op hun instrumenten, zondermeer, er is heel wat dynamiek op het podium met het heen en weer hotsen en de gitaar-drumsalvo’s. Anderhalf uur lang is er geen sprake van standvastige rustigheid, nee, duracell konijnen zijn het, die geen minuut stilstaan …
Hoofdpodium of niet, ze zijn één met hun publiek, hun fans en nodigen hen uit mee te feesten op het podium, o.m. op het afsluitende “Kool kids”!
Een set vol toegankelijk materiaal, hitwerk met een meezinggehalte, van “Zitti e buoni” (winnaarsnummer), de recente single “Honey are U coming”, de cover “Beggin’”, “I wanna be your slave”, “Mammamia” en “Blalblabla”. Een festivalband bij uitstek in deze ‘20ies’ , die zich niet au te serieux neemt …
Jeugdige uitbundigheid meette zich vandaag met waardige standvastige oudjes. Mooi om deze te verweven in elkaar!
dag 3 –zaterdag 6 juli 2024 – Hey, Ladies, de dames ten top!
Onze twee Kempenaars Thibault en Pieter hebben goed nagedacht over hun set op Rock Werchter. Equal Idiots speelde een festivalset waarbij enkele nieuwtjes van de binnenkort te verschijnen titelloze derde plaat te horen waren. De twee rockten, rammelden, geselden hun gitaar en drums in de beste traditie van Black Box Revelation en White Stripes. Ze trekken de kaart van energiek, opwindend, wat zeker belangrijk is als opener op de Mainstage. “I am the light” en “Barcode” lieten ze los als kennismaking van het nieuwe. Wat volgde was herkenning met singles “16” en “What you gonna say”. De twee speelden rechttoe-rechtaan, zonder al te veel blabla. Een goed contact met het publiek injecteerde hen om te dansen vooraan. Ervoor gaan was de opdracht, en die was geslaagd. Na “Shoot” mochten de zwierige “Adolescence blues” en “Put my head in the ground” het rockfeestje besluiten.
Het Australische The Southern River Band zit ergens tussen ACDC, The Darkness en Black Crowes in. Hun naam hebben ze niet gestolen, een broeierige 70s rootsrockende, hardrockende sound hoorden we van dit amicale collectief die gezwind hun set speelde.
Ladies pop is in , eerder deden The Beaches de hartjes al sneller slaan, even zeemzoeterig kwam het Britse The Last Dinner Party voor de dag, die in een mum van tijd grote zalen weet te trekken. Het kwintet van dames, met een drummer on the background, zwiert zich door de set heen. De band brengt dromerige, aanstekelijke pop , met een theatraal, bombast, barok, orkestraal kantje.
Ergens roept het Abba, Miranda sex garden en Florence op. Een paar van de jonge dames zijn dan ook in die glam en glitter gekleed. Zangeres Abigail Morris floreert als een elfje, een vlinder of een nachtegaal zonder vleugels rond de band heen en weet het publiek in de volle Barn te charmeren. De songs zijn wat stroperig door de synthpoppy grooves en zangpartijen, maar op “Burn alive” en de afsluitende tracks “My lady of mercy” en de single “Nothing matters”, hun credo bij uitstek, overtuigden door de verrassende wendingen en de krachtig wordende aanpak. Ook de cover “Wicked game” van Chris Isaak brachten de dames op sobere elegante wijze. Dat ze gehypet worden is misschien wat overdreven, maar dat ze een positive vibe , energie realiseren en de temperatuur doen stijgen, kunnen we begrijpen …
Een interessant undergroundbandje, die ook in ons landje ferm gerespecteerd wordt, is Deadletter, die al succesvol werden onthaald in onze clubs. Deadletter, uit Londen , kweekt in het nest van Yard Act en we horen hier even aangename referenties naar de punk van CRASS, The Fall (opnieuw) en LCD Soundsystem. Ook hier horen we een verdwaalde sax in die melodieus dwarse en ritmisch groovende indiepunkrock. “Credit to treason”, “Fit for work”, “Mere mortal”, “It flies” en “Zeitgeist” zijn alvast splinterbommetjes die de dansspieren prikkelden en ons deden heupwiegen.
The Kooks op hun beurt gaan Snow Patrol achterna in die zin dat ze het moeten hebben van hun classics vóór 2010. Hun Britpop popt en rockt gemoedelijk melodieus en is aangenaam op de festivals op een zaterdagnamiddag. We houden nog steeds van die band met een “Ooh la”, “She moves in her own way”, “Seaside” en verderop “Do you wanna”, “Matchbox”, “Hammy, junk of the heart” en “Naïve”, die het spannend houden en het publiek doen meezingen en in beweging krijgt. Tussenin verslapte het toch wel door het minder degelijk songmateriaal, wat maakte dat de definitieve aansluiting uitblijft. Op zich goed, maar ook niet meer dan dat …
Door omstandigheid moesten we hier persoonlijk de muzikale draad loslaten en houden we volgende bands in memory: de psycherock van Psychedelic porn crumpets, de perfecte rock van Nothing But Thieves de donkere elektronicagrooves van The Blaze en de wegdromende beachsound van het Texaanse Khruangbin .
Toch nog even deze in de opvolging
- De killing moves en punkrock van Bob Vylan (zie hun verslag op Jera On Air de week voordien Jera On Air 2024 – 30 ste editie - Een parel van een jubileumeditie (musiczine.net) )
- De grooves van de tripdisco van Roisin Murphy die net als in de AB, Brussel een fijne set speelde en haar muzikale kronkels in een heupwieg en danspas samenspande. Lees gerust
Roisín Murphy – Magie en talent ineen van een ware legende (musiczine.net)
- Leuk meegenomen was Davis Smith (DJ) in de Aperol Spritz bar, één van de meer intieme locaties op het festivalterrein. Het was een verfrissende afwisseling van de grote, drukke podia en zorgde voor een meer persoonlijke en directe muziekervaring. Een perfecte setting voor een vooravond aperitiefmuziek. De comfortabele zitplaatsen, de verfrissende drankjes en het vriendelijke personeel droegen allemaal bij tot de aangename ervaring.
Davis Smith bracht een set die dus mooi aansloot bij de relaxte sfeer van deze bar. Zijn muzikale stijl, een mix van dromerige house met herkenbare lyrics, paste uitstekend bij de zonnige, zorgeloze ambiance van de bar.
Al met al was het akoestische optreden van Davis Smith goed, verrassend, intiem, uiterst genietbaar en hoogstaand.
- Avril Lavigne kon ons maar matig bekoren, zonder al te veel verrassingen. Het pop-punk icoon bracht een mix van haar grootste hits en nieuwere nummers. Een nostalgische sfeer overheerste. Er viel energie, enthousiasme te noteren in klassiekers als "Complicated" en "Sk8er Boi". Deze songs hebben nog steeds een sterke impact, zo te horen!
Lavigne's stem klonk sterk en haar band speelde strak, hoewel er dus zwakkere momenten waren. Het publiek genoot van het ouder materiaal, terwijl de nieuwere nummers lauw en minder werden onthaald. Ondanks het solide karakter, zorgde het voor een onevenwichtige set.
Een hoogtepunt was haar uitvoering van "I'm with You", de emotie was duidelijk voelbaar en het publiek zong luidkeels mee.
Avril Lavigne probeert nog aan te tonen dat ze een krachtige performster is die een groot publiek kan boeien. Aangename nostalgische show, maar niet meer dan dat …
- Dua Lipa betrad het podium in een indrukwekkende mix van energie, stijl en charisma. De setlist was een zorgvuldig samengestelde reis doorheen haar discografie, met hoogtepunten uit albums ‘Dua Lipa’ en ‘Future Nostalgia’, en enkele nieuwe nummers.
Het concert begon knallend met haar nieuwste hit ‘Training Season” waarbij de opzwepende beats en Lipa's krachtige vocalen het publiek meteen in beweging brachten. Verder impressionant "One kiss" en "Break my Heart", de dansbare ritmes toverden de festivalweide om tot een gigantische dansvloer en alles werd meegezongen.
Dua Lipa straalde zelfvertrouwen uit op het podium. Haar choreografie was strak en dynamisch, ze bewoog zich moeiteloos tussen de dansers en de bandleden. Haar outfit, een mix van futuristische en retro-elementen, pasten perfect op de visuele esthetiek van de show.
Tijdens het concert nam ze zelfs de tijd om met het publiek te praten, wat een persoonlijk tintje aan de show gaf. Ze bedankte iedereen voor de support en hun enthousiasme; ze deelde haar vreugde om te kunnen spelen op één van de grootste festivals van Europa. Door deze interacties kwam de performance ook hartverwarmend.
De visuele productie van het concert was verbluffend, een combinatie van een kleurrijke lichtshow, indrukwekkende projecties en een perfect afgestemde geluidsmix. Wat een visueel spektakel.
De geluidskwaliteit was uitstekend, met een helderheid en kracht die recht deden aan de complexiteit van Lipa's muziek. Haar stem klonk live even sterk en veelzijdig als op de opnames; de band zorgde voor een rijke muzikale basis die de nummers naar een hoger niveau tilde.
De ene grote hit na de andere in 90 minuten spektakel. Het eindigde met “Physical, Don’t Start Now” om tot slot weg te toveren met “Houdini”.
Dua Lipa's optreden was er eentje van triomf van popmuziek en performancekunst. Ze wist het publiek te boeien van begin tot eind, met een show die even visueel betoverend als muzikaal indrukwekkend was. Haar mix van hitgevoelige nummers, strakke choreografie en oprechte interactie met het publiek maakte het een onvergetelijke ervaring.
Of je nu een doorgewinterde fan bent of iemand die haar muziek voor het eerst ontdekte, Dua Lipa bewees dat ze een van de toonaangevende artiesten van haar generatie is. Haar concert hier is in ons geheugen gegrift!
(dank aan Michaël Bultinck)
De dames namen hier het voortouw, de hartjes zagen we langs alle kanten, ze bonkten met het spektakel van Dua Lipa als absoluut hoogtepunt! Ladies ten top.
dag 4 – zondag 7 juli 2024 – Rock’n’roll will never die - Foo Fighters zorgt voor wat Rock Werchter staat, ‘ROCKEN’!
Bluai was één van de vroegere winnaars van de Humo’s Rock Rally. Hun ‘Girl powerrr’ klinkt iets te weinig powerful om als opener het publiek te overdonderen. Ze grijpen terug naar de 90s indiepoprock en ze zagen hier waarschijnlijk één van hun favorieten, The Breeders, verder maken ze een link naar Big Thief (Adrienne Lenker), Courtney Barnett en Wet Leg. Melodieus smaakvolle, dromerige, rammelende gitaarpop, beetje onstuimig, nergens uit de bocht , maar die voldoende weet te raken. “Not the one”, “Dime store”, “My kinda woman” en “In over my head” zijn pareltjes van Catherine Smet en C°, goed ontvangen , maar nog beter in de Klub. Wel talentrijke band.
Brutus was andere koek en staat hier wel verdienstelijk op de Mainstage in deze beginuren. Een eigen geluid, tussen rock en postmetal in, fris, fel gedreven en toch melodieus meeslepend, emotievol. Het trio is sterk op elkaar ingespeeld en het blijft bewonderenswaardig en straf hoe Stefanie intense, bonkende drums en indringende, heldere vocals en schreeuwzang weet te combineren.
De sublieme opener “War” gaf meteen het visitekaartje van de band af. Bruusk, bruut gitaargeweld met enkele rustpunten. Een soundtrackgevoel van een ‘end of the world gevoel’ borrelt op, een beetje op z’n Vikings of Furiosa. Ze pakten tot slot uit met een sterk gebalde “Brave” en “Sugar dragon”. Topband toch?!
Los, ontspannend, relaxt ging het er aan toe bij de zusjes Kim en Kelley Deal van The Breeders. Al de livesets waren op die manier in het verleden, aangenaam rommelig, nu was dat niet anders met hun melodieus dromerige, sfeervolle grungepop, maar de opeenvolging was nu wel vlotter.
‘Last splash’, 30 jaar oud intussen, kon in de spotlight worden geplaatst, de hoes en het artwork, rood-groen, werd groots geprojecteerd achter hen.
Ook zij stonden beter in de Klub, gezien de vaart, de swung in hun materiaal er niet echt inzat. Alles wordt leuk gehouden, met de glimlach, ‘el sympathico dus’, middenin met het tussendoortje “Drivin’ on 9”. Enkele sterkhouders vielen te noteren als “Invisible man”, “Safari”, “No aloha” en singles “Divine hammer”, “Cannonball”, die het gaspedaal durfden in te drukken. Mooi was nog dat Kim’s instant klassieker “Gigantic” van The Pixies werd bovengehaald, minder scherp als vocaal hoog, maar steeds eentje die weet te raken. Plezierig goed, die Breeders …
Het Amerikaanse Scowl rond zangeres Kat Moss zong en schreeuwde er op los als een Rolo Tomassi. We kregen een opwindend, bedreven, fel noisy, punky setje, die op zich niets nieuws bracht qua stijl. Wel jeugdige bedrijvigheid, leuk om aan het werk te zien …
Met die punky style waren we al redelijk opgewarmd voor de Britse sensatie Idles uit Bristol rond Joe Talbot. Het combo, met zes op het podium, hield het publiek en zichzelf onder stoom. Wat wil je met zo’n band en zo’n bonk van een zanger, die je rauw zou oppeuzelen. Maar het zijn ruwe bolsters met een blanke pit, muzikale gekte met een boodschap (over de oorlogen, de statements over immigranten, de assholes die beslissingen nemen over andermans lichaam, enz). Ze willen ons wakker schudden, doen nadenken over wat er gebeurt in deze maatschappij en ons oproepen tot positiviteit en samenhorigheid.
Vijf albums in zeven jaar tijd (de laatste ‘Tangk’ iets minder overweldigend) en elk jaar wel ergens te zien, doe het hen maar na …
Deze postpunkers mogen dan geschift overkomen en klinken , het klinkt goed , het intrigeert, het triggert, het zweept op, het ontploft en zorgt voor opwinding, een mainstage waardig.
Een soort ongecontroleerde orde in de chaos. Losgeslagen buffels. Talbot zingt, roept en schreeuwt om zich heen; de instrumenten staan een uur lang onder spanning en worden gegeseld. De songstructuur wordt ontrafeld om dan terug z’n melodie te zoeken. De tempowissels en explosieve noisy uithalen volgden elkaar op en de moshpits groeiden.
“Colossus”, “Mr motivator” “Car crash” zijn mokerslagen van nummers. “Mother” is een voorbeeld van schreeuwtherapie. “Dancer”, “Danny Nedelko” klinken intens, messcherp, snedig, stevig, hard, onsamenhangend samenhangend. Af en toe is er een sfeervollere benadering en krijgt de elektronica doorgang als op een “Poppoppop”. De verdwaalde blazer is een meerwaarde en geeft kleur. Mariah Careys “Xmas song” werd door de mangel gehaald, de gitarist was met een cimbaal en route en letterlijk wordt er “Rottweiler”(s) gewijs verscheurend besloten.
Idles was geniaal gek, overdonderend! Een no rules mentality. Absoluut hoogtepunt.
Na zo’n stomend concertje was het beduidend rustiger aan de Slope met Soccer Mommy van Sophia Regina Allison. Ze speelden dromerige indiepop en haalden soms fors uit met de pedaaleffects richting shoegaze. Soccer Mommy is zo’n bandje die in één van de kleinere zaaltjes van de Bota goed tot z’n recht zou komen …
Met Pretenders ervaarden we een live gevoel van in de 80ies met Rock Torhout en Rock Werchter, één podium , één rockband, wat keuvelen en dan de volgende band of artiest aan het werk zien.
De pretentieloze rock van de Pretenders rond icoon Chrissie Hynde, de 70 voorbij, hot in de 80ies, zijn ‘back on the chain’ sinds een achttal jaar met albums ‘Alone’, ‘Hate for sale’ en ‘Relentless’, die vorig jaar uitkwam. Ze waren intussen al eens opnieuw te zien op Werchter. Ook nu krijgen we hier melodieus goed in het gehoor liggende pop/rock’n’roll, pur sang , zonder al te veel franjes. Het spelplezier droop er vanaf bij het kwartet en vocaal is Chrissie nog steeds goed bij stem.
Hoewel het recenter materiaal ‘an sich’ goed klinkt, zijn het hier toch de oudjes die ‘t em doen en voor herkenbaarheid zorgen, “Message of love”, “Back on the chain gang”, plakker “I’ll stand by you” en “Middle of the road”. Haar muzikanten kregen voldoende ademruimte in de soli. “Mystery achievement” was een puike afsluiter van een even puike band rond deze rock’n’roll queen …
Michael Kiwanuka, een Brit met Oegandese roots, heeft een pak muzikanten mee en tekent voor de ideale ‘midsummer evening music’ bij ondergaande zon aan zee … Eén nadeel, hij stond in een nokvolle Barn. Nu dit links gelaten, wist z’n retrosoulpop ons opnieuw te triggeren en te ontroeren; zijn gitaarspel, zijn indringende, warme stem, de breder instrumentatie en de backing vocals gaven kleur en diepte. Een betoverend optreden kreeg je en in de sound borrelt ergens grote namen op als Marvin Gaye, Otis Redding, Bill Withers, Stevie Wonder en Jimi Hendrix.
Een goed uur werden we meegezogen in die lounge, bezwerend , meeslepend als energiek. “Hard to say goodbye”, “You ain’t the problem“ en “Rolling” waren binnenkomers in dit genre, net drie van z’n laatste derde ‘Kiwanuka’.
Een evenwicht van een dromerige, kabbelende, hitsige en dynamische aanpak hadden we met “Black man in a white world” en “Hero”. Al de nummers werden gevat gespeeld, zonder al te veel outtro en uitgesponnenheid. Solo nam hij ons in met “Home again” en op piano met “Solid ground”. De afsluitende “Cold little heart” en “Love & hate” boden wat meer muzikale ademruimte.
Het wordt stilaan uitkijken naar enkele nieuwe songs, “Floating parade” was er zo eentje vol soulpop.
Kiwanuka heeft z’n publiek , hij houdt van hen en zij van hem. Een hartverwarmende klik.
Het Londense kwintet High Vis gaat er intens stevig tegen aan en door een maatschappijkritische bril krijgen we een rits hardcore punk nummers, waarbij de nodige ‘fxx’ ons om de oren worden geslingerd en gespuwd.
Met een gebalde vuist crossten en loodsten ze ons doorheen een “Walking wires”, “Fever dream”, “The bastard inside” en “Choose to lose”, onder spanning door die fel verbeten vocals van frontman Graham Sayle. High Vis kon in volle glorie de Slope afsluiten; op hun wijze hadden ze die muzikaal gesloopt …
Natuurlijk was iedereen op post om Foo Fighters te kunnen zien, de eerst aangekondigde headliner; Bijna twee en een halfuur kregen we onversneden rock te horen van een band die ook al zo’n dertig bezig is.
Het zijn graag geziene gasten, Dave Grohl en C°, die nooit ontgoochelen en zich één maken met hun publiek. Het verlies van drummer Taylor Hawkins is echt goed opgevangen met Josh Freeze van NIN. Ook hij mept er als een wild animal op los, om de songs te doen knallen.
Grohl , één van de overlevenden uit de grunge, heeft met Foo Fighters al een pak albums uit en moet het nu meer hebben van goed singlemateriaal; recent verscheen ‘But here we are’. Zij maken met de oudjes de set.
Het zijn Beren, net als Pearl Jam, om geconcentreerd, intens, hard tekeer te gaan. Een juke box van het (meer) stevige FF materiaal, die steeds werd opgebouwd naar een climax toe. Met zes op het podium staan ze, en met keys als toegevoegde waarde.
Grohl is de maestro, de dirigent, hij rockt, zingt, schreeuwt de longen uit zijn lijf, dweept de massa op en tekent dus voor de gedroomde rock’n’roll avond en show die Werchter en zijn publiek maar al te graag wenst! En die een dikke vette streep kan trekken onder zo’n geslaagde vierdaagse.
Ze leggen er de pees op met strakke nummers “All my life”, “No son of mine” , “The pretender”, “Times like these” en “Generator”. Grohl is overal te vinden, links, rechts, midden het podium of bij z’n publiek. Heerlijk zoiets, een band vol overgave met onweerstaanbare, bruisende rocksongs, die het enthousiasme aanwakkeren.
Een solootje van de verschillende leden namen we er bij, want ze verweefden het met enkele classics als “Stairway to heaven, Sabotage en Blitzkrieg pop”.
Een muzikale marathon , lofbetuigingen ten over … “My hero”, sober ingezet, bouwt broeierig op en explodeert crescendo-gewijs. Net als “Learn to fly” of “These days”. Nieuwtje was hier “Nothing at all”.
Een verschroeiend tempo kregen we dan op “This is a call”, “Monkey wrench” en “Best of you” (dedicated to Royal Blood, omdat ze de best muzikaal ruikende rock’n’roll band zijn). Een droomvogel, de vleugels wijd gespreid zagen we op “Aurora”, opgedragen aan Taylor; het bracht die andere emotie los, net als op het mooi uitgediepte, uitgesponnen “The teacher”, eentje voor Dave’s mama. En tot slot, enthousiasmerend met tonnen positieve energie “Everlong”, die definitief deze EU tour en ons als Werchterpubliek uitwuifde.
Een betere respectvolle afsluiter kon Werchter zich niet indenken op deze vierdaagse met de Foo Fighters. Sprakeloos waren we van zo’n moordende set. Fantastisch, schitterend. Rock zondermeer!
Tot volgend jaar!
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Too Hot For Me - Great Gigs in The Park 2024 - We sluiten af met een feestje!
De organisatie van Great Gigs in The Park mag terugkijken op een succesvolle editie. Met enkele uitverkochte avonden en weersomstandigheden die, op uitzondering van enkele dagen met fikse buien, waren de weergoden de Casino Kiosk eveneens gunstig gezind. Bovendien bood de organisatie een wijds palet aan, binnen een gezellig en intiem kader.
Wij sluiten af met een feestje met Too Hot For Me (****1/2) die zorgden voor een uitgelaten stemming, met vaak een Zuiders tintje eraan verbonden. De boodschap was vrij duidelijk, dansen, springen, zweten. Ook al hoorden we soms wel een melancholisch klankje of een streepje blues. Dat Zuiders temperament, of het nu Mexicaans of Spaans is speelt geen rol, bedoeling is dat de mensen uiteindelijk lekker uit de bol kunnen gaan.
In het begin had de band het wel wat moeilijk om de aandacht te trekken door het keuvelende publiek, maar ze lieten het niet aan hun hart komen en draaiden de kraan volledig open.
Het mooie is, je kan op hun muziek geen label kleven. Elke stijl passeerde de revue. Voorwaarde? Er niet op stilstaan!
Twee uur lang hield Too Hot For zijn publiek in de ban. Op het einde van de set mochten enkele kinderen het podium op, om de avond met een knal af te sluiten. Too Hot For Me was de perfecte afsluiter van veertien avonden puur genieten.
Great Gigs in The Park zit er bij deze op. Maar we bleven toch nog even nagenieten met een glaasje , om met een brede glimlach huiswaarts te keren. Hier sloten we af met een feestje én ‘Hoe’!
Een overzicht van de avonden die werden opgevolgd
Postmen - 13 Juni (fotoverslag) https://www.musiczine.net/nl/news/item/95121-great-gigs-in-the-park-2024-postmen-de-casino-sint-niklaas-op-13-juni-2024-pics.html
J. Bernardt - 14 Juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95143-j-bernardt-great-gigs-in-the-park-2024-de-regen-werd-prompt-vergeten-door-deze-sterke-emotionele-trip.html
Sanada Maitreya - 16 Juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95144-sananda-maitreya-great-gigs-in-the-park-2024-geen-echt-muzikaal-vuurwerk-wel-waakvlammetjes.html
Gustaph - 19 Juni (fotoverslag) https://www.musiczine.net/nl/news/item/95211-great-gigs-in-the-park-2024-gustaph-oyesono-de-casino-sint-niklaas-op-19-juni-2024-pics.html
The Bony King of Nowhere - 20 juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95209-the-bony-king-of-nowhere-great-gigs-in-the-park-2024-melancholie-als-klankkleur.html
Les Negresses Vertes - 23 juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95212-les-negresses-vertes-great-gigs-in-the-park-2024-wereldmuziek-met-een-ferme-hoek-af.html
Sylvie Kreush - 24 juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95235-sylvie-kreusch-great-gigs-in-the-park-2024-sylvie-sylvie-wat-doe-je-met-ons-teder-hart.html
Raymond Van Het Groenewoud - 25 juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95242-raymond-van-het-groenewoud-great-gigs-in-the-park-2024-vlaams-volksfeest-in-een-eigenzinnige-touch.html
Intergalactic Lovers - 27 Juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95275-intergalactic-lovers-great-gigs-in-the-park-2024-een-kleurrijke-trip-in-het-sprookjesbos.html
Dr. Lektroluv - 4 Juli https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95337-dr-lektroluv-great-gigs-in-the-park-2024-een-veelzijdig-kleurrijk-dansfeestje.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Rudeboy plays UDS feat. DJ DNA - Alive and kicking in the fast lane
Wanneer tram 6 lonkt kan je als frontman van een ter ziele gegane band maar beter een wel doordacht pensioenplan klaar hebben. In het geval van Patrick Tilon lag die opportuniteit redelijk voor de hand: hij kroop terug in de huid van zijn legendarische stage persona Rudeboy Remington, overtuigde zijn vroegere maatje DJ DNA om diens draaitafel af te stoffen, en hopla, Rudeboy plays Urban Dance Squad feat. DJ DNA was geboren. Commercieel gezien geen slechte zet, maar toch rest er nog die ene uitdaging: hoe hou je de muzikale erfenis en live reputatie intact van één van de meest toonaangevende bands die Nederland ooit heeft gebaard?
Dé grootste uitdaging afgelopen vrijdagavond, zo bleek, lag niet bij de hoofd act zelf maar wel bij de 40- en 50-plussers die met slechts bescheiden getale uit hun zetel konden worden gelokt richting de voormalige industriële Bolwerk site. Het contrast met het energiepeil waarmee de afgetrainde brulboei met Surinaamse roots meteen van zich afbeet tijdens opener “Selfsufficient Snake” kon moeilijk scherper. Met elastieken benenwerk dat onmiskenbaar naar de prille James Brown lonkte en raps die werden uitgespuwd alsof het een verhitte bijeenkomst van de Black Lives Matter beweging betrof werd het laatste restje twijfel genadeloos weggevaagd: deze donkere jongen van 60 komt nog steeds zo hard.
Verbeten, ja zelfs op het militante af, werkten Rudeboy & co zich anderhalf uur doorheen een eigenzinnige selectie uit de UDS back catalogue waar rap, funk en rock zodanig stevig in elkaar haakten dat er eind jaren ’80 een apart genre etiket werd voor bedacht: ‘cross-over’. In Kortrijk koos het Nederlands gezelschap niet voor een veilige hap-slik-weg selectie van louter singles, maar was er minstens evenveel aandacht voor deep cuts uit voornamelijk de eerste drie albums die UDS tussen ’89 en ’94 op de wereld losliet. Energiebommetje “Brainstorm on the U.D.S.” vanop het door wijlen Jean-Marie Aerts ingeblikte debuut klonk nog steeds als de perfecte mash-up tussen Public Enemy en de vroege Red Hot Chili Peppers. Ook de downtempo grunge van “Alienated” kwam stevig en waarachtig binnen wanneer een opsomming van persoonlijke frustraties uitmondde in een eindeloos herhaald ‘I got to keep my head up’, een mantra voor iedereen die moet leren omgaan met roadblocks op het levenspad.
Dat Rudeboy als vanouds kon uitpakken met festival anthems uit een ver vervlogen tijdsgewricht zoals “No Kid”, “Good Grief!” en “Demagogue” was niet enkel en alleen zijn verdienste. Om het even wie zijn ex-UDS maatjes Silly Sil (bas), Magic Stick (drums) en Tres Manos (gitaar) moest vervangen heeft grote schoenen te vullen, maar op een paar details na kon deze UDS versie 2.0 toch behoorlijk stevig wedijveren met de oorspronkelijke line-up. DJ DNA van zijn kant liet geen enkel moment onbenut om vooral tussen de nummers door subtiel in zijn vinylbak te duiken. Erg essentieel was het op zich allemaal niet, maar toch voegde zijn kennis van de muziekgeschiedenis een dosis speelsheid en spanning toe die het UDS DNA moeilijk te kloneren maakt.
Het laatste eindje van de lont brandde uiteindelijk helemaal op met de snedige punk uppercut “Fast Lane” en de Oosters gekruide trip hop van “Bureaucrat Of Flaccostreet”.
Geen idee met welke schimmige voorstellen onze eminente regeringsonderhandelaars straks zullen naar buiten komen, maar één ding staat na vanavond toch al vast: het pensioenplan van Rudeboy werd getest, gesmaakt, en goed bevonden!
Organisatie: Blender ifv Schouwburg Kortrijk + Wilde Westen
Dr. Lektroluv - Great Gigs in The Park 2024 - Een veelzijdig, kleurrijk dansfeestje
Dr. Lektroluv (****) , artiestennaam van Stefaan Vandenberghe, een Belgische diskjockey en muziekproducent, is reeds vanaf de jaren tachtig actief maar werd pas echt bekend als Dr. Lektroluv. De man is ondertussen uitgegroeid tot een waar fenomeen, zijn imposante uitstraling gecombineerd met groen masker en dito handen hebben iets futuristisch. Bovendien weet hij zijn sets zodanig in te kleuren, dat het wel lijkt alsof hij niet van deze aarde komt maar uit een onbekende planeet. Onaards en kleurrijk zou ook zijn optreden op Great Gigs In the Park worden donderdagavond.
Voordien mocht Niels Orens (****), voor een nog sterk uitgedund park tonen wat voor een klankenvirtuoos hij wel is. "Zijn composities zijn een kleurenpallet van emotie" staat in de biografie. Die stelling blijkt te kloppen. Niels Orens combineert echter niet alleen uiteenlopende emoties maar ook verschillende muziekstijlen. Al zijn het vooral die adembenemende , oogstrelende naar Ambient ruikende klankentapijtjes die ons het meest konden bekoren. Heel bedwelmend hypnotiseert hij je een drie kwartier lang, en doet je vertoeven in de mooiste oorden. Deze geestverruimender set verdiende meer publiek, want werd mooi ingekleurd met daarbij passende beelden om het plaatje compleet te maken. Met een combinatie van opzwepende beats en bedwelemnde klanken, deed hij ons dan ook lekker zweven over de heide. In het oog te houden binnen de scene deze Niels Orens, zoveel is duidelijk.
Tussen de twee optredens door kregen we nog een aanstekelijke setje , met vaak gekende songs voorgeschoteld. De perfecte opwarmer voor Dr. Lektroluv die direct alle registers open trok. Soms opzwepende, dan weer interessante bochten nemende, gaat hij zeer uitgekiend en vooral gevarieerd tewerk. Waardoor uiteenlopende spanningsvelden werden gecreëerd.
De visuele effecten op de achtergrond bleken binnen die context een enorme meerwaarde De wat smerige aanvoelende tracks, pakkende subtiele klanken , knetterende beats tot verpletterende soundscapes volgen elkaar in een razendsnel tempo op en laten dan ook een man zien en horen die van enorm veel markten thuis is.
Soms voelden we dan ook een zeker dreiging ontstaan, of eerder een donkere somberheid over ons neerdalen om daarna over te stappen op een lichtvoetige aanpak die je dat licht aan het einde van de tunnel laat zien en horen.
Pompende beats zorgen er op hun beurt voor dat je geen seconde stil kunt staan. Telkens was er maar één ding dat je kon doen, dansen, dansen en dansen…
Na circa een uur en half was het al voorbij, maar we konden eigenlijk nog uren doorgaan..
Door op deze wijze tewerk te gaan wordt een artiest als Dr. Lektroluv binnen die scene ook zo op handen gedragen. Het zorgde er op Great Gigs in the Park in elk geval voor we ons geen seconde verveelden.
We zagen Dr. Lektroluv ooit op Pukkelpop de tent compleet opblazen in de late uurtjes, in een goed gevulde De Casino (Kiosk) zorgt hij tijdens het vallen van de avond voor een bijzonder veelzijdig en kleurrijk dansfeestje .
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Ty Segall - Onbesuisde psych-rock
Eerlijkheidshalve dienen we toe te geven dat de multigetalenteerde Ty Segall ons met zijn laatste twee albums ‘Hello Hi’ (2022) en ‘Three Bells’ (2024) niet echt heeft omvergeblazen. Geen slechte platen, verre van, maar te veel akoestische omzwervingen zorgen ervoor dat die albums niet het torenhoge niveau halen van eerder werk, en al zeker niet van de immer wervelende live gigs waar de muzikale veelvraat een patent op heeft, of het nu met zijn eigen band is of met één van zijn talrijke nevenprojecten.
Zo zullen we bijboordeeld nooit het extatische concert van Fuzz vorig jaar in de Antwerpse Trix vergeten, een stomende performance waar Segall van achter de drumkit zijn ongeremde geestdrift op de zaal losliet.
Ty Segall is immers een rasmuzikant die op het podium zijn eigen songs telkenmale heruitvindt, deze injecteert met een extra shot adrenaline en ze naar een andere dimensie katapulteert. Hij laat zich hierin bijstaan door een schare al even fenomenale muzikanten, een bedrijvige bende die geregeld spontaan aan het jammen slaat, hiermee voor een indrukwekkende chaos zorgt en steeds weer op zijn poten terechtkomt. De akoestische gitaar die om de haverklap passeert op de laatste albums is in geen mijlen te bespeuren, de stekker is onherroepelijk ingeplugd, de geluidsmeter gaat vlijtig in het rood. Dit lijdt tot uitzinnige psych-rock met vette riffs en gierende solo’s, vooral van Segall zelf, maar ook de flitsende uithalen van collega gitarist Emmet Kelly zijn om van te smullen.
Het klinkt allemaal veel heviger, smeriger en furieuzer dan op de platen, vooral de tracks uit ‘Three Bells’ worden zo van extra stroom voorzien en klinken bruisender dan ooit. Het is Crazy Horse op steroïden, Thurston Moore undercover in een hard-rock band, The Beatles met dynamiet in hun reet of T-Rex die dagenlang aan de uppers heeft gezeten. De gitaren soleren weelderig en vliegen geregeld uit de bocht, er wordt gretig buiten de lijntjes gekleurd en de songs worden uitgesponnen tot de dubbele duurtijd van hun albumversies. De groepsleden krijgen gedurig de tijd om compleet loos te gaan en het speelplezier druipt er constant van af.
Uitzinnige garage-rock, ontvlambare popmuziek, geflipte hard-rock, onstuimige noise en ontspoorde country ontmoeten elkaar in Ty Segall’s avontuurlijke universum, het is een heerlijke wereld om in te worden ondergedompeld en dit meer dan anderhalf uur lang.
Organisatie: Aéronef, Lille
Jera On Air 2024 – 30 ste editie - Een parel van een jubileumeditie
Jera On Air 2024
Festivalterrein
Ysselsteyn
2024-06-27 t-m 2024-06-29
Hans De Lee
Hoera voor het jarige Jera On Air, al 30 jaar een heerlijk feest voor alle aanhangers van stevige punk(rock), eigentijdse metalcore en true hardcore. En dit jaar was het dubbel en dik feest want wegens het parelmoeren jubileum besliste de organisatie om een extra festivaldag toe te voegen aan het programma. Bijgevolg werd Ysselsteyn vorige week niet 3 maar liefst 4 volle dagen het epicentrum van de net vernoemde muziekgenres … En Musiczine was er heel graag bij …
dag 1 - donderdag 27 juni 2024
In tegenstelling tot vorig jaar of, recenter, tot wat Graspop onlangs overkwam, mocht Jera gelukkig starten onder droge weersomstandigheden en was zelfs een stralende zon van de partij Elk jaar dient zich als bezoeker een luxeprobleem aan: hoe kan men als liefhebber van de aangeboden genres zoveel mogelijk bands live aan het werk zien en een optimale roadtrip maken in de ruime dagelijkse timetable, verspreid over 3 grote en 2 kleine podia, met elk een resem aan topoptredens.
Kiezen is verliezen, ook tijdens deze editie waar het aanbod alweer uitzonderlijk van kwaliteit was. Maar zoals gezegd : een luxeprobleem!
Shadow of Intent luidde voor ons officieel het festival in. En luid was het zonder enige twijfel. Het 4 koppig gezelschap uit Connecticut (US) liet meteen de hel uitbreken met hun loodzware doch best melodieuze deathcore. Van logge stukken naar vingervlugge passages, van grunts naar een zuivere sound. De band bewees, net als vorig jaar op Alcatraz, veel meer te zijn dan louter een studioproject.
Dat we vervolgens naar een leuke set van Madball konden gaan kijken, bewijst eens te meer hoe divers het aanbod op Jera is. Wat ons betreft een groot pluspunt dat jaar na jaar, met succes, nog meer wordt uitgespeeld. Madball hoeft geen uitleg. NYHC op z’n best, meteen de beuk erin, geen poespas maar old school smerige en rauwe streetcore. Al meer dan 35 jaar leveren deze kerels kwaliteit en tonnen energie op elk podium dat ze betreden. Ook hun set op Jera was alweer raak met een lekker wilde boel vooraan in de tent als logisch gevolg, ondanks het vroege uur op de timetable. ‘Set it off’ klonk heerlijk vintage, de cover van The Animals ‘It’s my life’ was eerder luchtig en ‘Get Out’ was een zoveelste uppercut, kort, krachtig, snel en met massale steun van de fans.
Tussendoor nog wat reclame maken voor de nieuwe plaat die begin 2025 uitkomt via Nuclear Blast en dan weer verder met een rotvaart het optreden afwerken. Ga dat zien op Sjock waar de band in extremis Sick Of It All zal vervangen.
Hoog tijd voor wat moderne metalcore nu en dan nog wel van een uitzonderlijke soort. Imminence uit Zweden brengt ‘sferische’ metalcore en maakt daarbij ondermeer gebruik van klassieke instrumenten met vooral een viool in de hoofdrol. Hun songs zitten knap in elkaar en barsten van geslaagde contrasten. Aan de éne kant wordt een ware wall of sound opgetrokken en dan plots duikt een kort vioolintermezzo op om de boel te ontmijnen. Voeg daar het veelzijdige strot van frontman Eddie Berg bij (tevens de violist van dienst) en je komt tot een uniek geheel. Weliswaar niet altijd even toegankelijke muziek maar steeds van een intense schoonheid. Nummers als ‘Continuum’, ‘Erase’ en de machtige afsluiter ‘The Black’ (tevens de titel van het laatste album) bewijzen het potentieel van deze band en overtuigen het aanwezige publiek in de goedgevulde Vulture tent.
De band komt in oktober terug naar België en Nederland voor clubshows. Go check them out! Absoluut de moeite waard.
De ‘oudjes’ van dienst op deze eerste festivaldag komen uit Los Angeles en worden geleid door niemand minder dan Ice-T. Body Count is de naam en stevige heavy metal, gekruid met wat rap invloeden is de muziek die ze spelen. Iedereen kent ongetwijfeld het nummer ‘Cop Killer’ waarover zo’n 30 jaar geleden enige controverse was.
Ice-T is intussen 66 jaar oud en laat zich op het podium vocaal bijstaan door 2 extra rappers/meebrullers. De groovy opener ‘Body Count’s in the house’ gaat helaas een beetje de mist in door geen al te best geluid. Gelukkig komt daar tijdens ‘The Purge’ verandering in en begint de oudgediende machine beter en beter te draaien.
Tussen al de moderne metalcore, deathcore en andere ‘core’ varianten klinkt Body Count misschien wat gedateerd maar daarom niet minder vet en relevant. Het typische trashy rap metal geluid komt het best tot uiting in de songs ‘Cop Killer’ en ‘Born Dead’ die traditiegetrouw op het einde van de set zitten en uiteraard op de meeste respons kunnen rekenen.. Het obligate ‘fuck the police’ sing along momentje voegt weinig toe aan het optreden maar kent als vanouds veel bijval.
Het eerder gespeelde nieuwe nummer van de upcoming plaat ‘Merciless’ belooft alvast veel goeds. Na een klein uur verdwijnen Ice-T en zijn entourage van het podium, alweer op weg naar een volgend optreden : Hellfest, Clisson, Frankrijk. Petje af voor deze toch wel legendarische band.
Aangezien Bad Religion op Sjock de laatste festivaldag afsluit werd op Jera gekozen om het (gelijklopende) optreden van Get The Shot mee te pikken ten koste van Greg Graffin en zijn gevolg.
Get The Shot is the next big thing uit Canada, althans wat het hardcore genre betreft. Ze stonden in 2022 ook reeds op Jera, speelden onlangs in het voorprogramma van Stick To Your Guns en hun status en aanhang groeit zienderogen. En terecht!
De 5 heren laten overal waar ze optreden immers een zeer sterke indruk na en spelen telkens het complete dak eraf. Ook op Jera is de publieke belangstelling heel groot. De tent staat alvast nokvol voor het aankomende optreden in het vredige Ysselsteyn. De muziek die ze brengen is echt niet voor doetjes : furieuze en ultrasnelle hardcore vanuit de buik. De imposante frontman JP zweept het publiek meteen op en een aanéénschakeling van crowdsurfers en circlepitters is het logische gevolg.
Nummers uit het meest recente album ‘Merciless Destruction’ worden afgewisseld met ‘klassiekers’ als ‘cold hearted’ en ‘blackened sun’. Bij het inzetten van ‘Erase the scum’ maakt JP van de gelegenheid gebruik om elke vorm van racisme, sexisme en fascisme te veroordelen. Wat volgt is een knappe zondvloed aan gitaargeweld en energie van Canada’s luidste zonen.
Een bom van een optreden!
Electric Callboy mocht de eerste festivaldag afsluiten. Overal waar dit Duits fenomeen aantreedt vormen zich 2 kampen : de haters en de lovers. De eerste groep verwijt de band sellouts te zijn die verwerpelijke commerciële muziek maken die niets meer met rock of metal te maken heeft. De fans prijzen dan weer de band om hun originele mix van electro/techno met zware metal en hardcore stukken in verweven.
Tot welk kamp je ook behoort, één ding moet je deze zotte bende wel nageven, overal waar ze spelen ontaardt hun show in een fantastische party met een ongeziene ambiance en dansende menigte. Dat was op Jera niet anders!
Ik zag het toenmalige Eskimo Callboy ooit Groezrock openen (Main Stage, 2019). De belangstelling was matig, evenals het optreden. Het contrast met de huidige headline show is immens : volgepakte tent, grootse podiumopbouw, spectaculaire lichtshow, constante projecties op groot scherm en pyrotechnics all the way.
Muzikaal verweeft men zoals eerder gezegd catchy electronische riedeltjes en technoritmes met pure metalcore invloeden, het geheel kan je nog het best omschrijven als ‘techno death’ of ‘gabber core’. Het recept slaat goed aan klinkt heel aanstekelijk.
Bijzonder in Nederland is de band heel populair gezien ze hier een traditie hebben in ‘gabber’muziek.
Het vertrek van zanger Sebastian (check diens nieuwe band Ghostkid, vorig jaar op de affiche van Jera trouwens) is intussen vergeten en wordt feilloos opgevangen door de nieuwe frontman Nico Sallach.
Vroeg in de set zitten al de grote hits ‘Spaceman’ en ‘Hypa Hypa’, samen met de cover ‘Everytime we touch’ toveren ze gans de Jera weide om in een ware reuze karaoke, inclusief de teksten die op het scherm worden geprojecteerd. Wat een heerlijk muzikaal circus! Dat de band bijna een thuismatch speelt wordt nog eens benadrukt als sommige zanglijnen in het Duits worden afgewerkt en meegezongen. Het éne cliché wordt opgevolgd door het andere maar het recept werkt wonderwel en zorgt voor een feest zonder weerga. ‘Share my love’ klinkt als een doorslag van ‘Spaceman’ maar niemand die daar om maalt. Na een uurtje houden wij het alvast voor bekeken, terwijl het feest onverwijld wordt verder gezet en de Callboys de eerste festivaldag met een knaller afsluiten.
dag 2 - vrijdag 28 juni 2024
De zon is alweer van de partij. Bij het betreden van het festivalterrein is Hanabie bezig aan een set Japanse (baby) metal/harcore. Eerlijk? Not my cup of tea! Maar ze kunnen toch al rekenen op heel wat publieke belangstelling en spelen een solide set. Mij doet het wat denken aan een vrouwelijke versie van Electric Callboys (Callgirls?) maar dan minder goed. De 4 Aziatische barbies doen hun stinkende best en wisselen kinderstemmetjes af met diepe grunts. Het, opvallend jonge, publiek vindt het allemaal gaaf en geniet van het aparte spektakel.
De mannen van Grade 2 is gelukkig andere koek. Dit 3-tal uit de UK (Isle of Wight) blinkt uit in echte oldschool punkrock. Rechttoe rechtaan, 1 2 3 4, korte en snedige songs, telkens met oog voor melodie brengen ze een mix van songs uit hun 4 verschenen albums, met de nadruk op het in 2023 verschenen ‘Grade 2’. De Misfits cover ‘Where eagles dare’ wordt zeker gesmaakt door de fans. Afsluiters ‘The only ones i trust’ en ‘Under the streetlight’ zorgen voor een mooie eindspurt van een prima optreden.
Het was uitkijken naar Bleed from Within, de luidste band van Glasgow, Schotland. Met hun laatste plaat ‘Shrine’ leverden ze een regelrecht meesterwerk af. Het nummer ‘Levitate’ moet zowat het beste zijn wat ze in hun (bijna) 20-jarige carrière hebben geschreven. Het concert start met een Shania Twain intro (!) maar dat is slechts schijn voor wat er komen gaat.
Opener ‘Souvereign’, inclusief vlammen en schermvisuals, geeft meteen het visitekaartje af van dit heerschap. Het publiek besluit prompt uit te pakken met een heuse wall of death als welkomstgeschenk. Wanneer al vrij vroeg in de set het magische ‘Levitate’ wordt ingezet reageren de fans uitgelaten. Dit prachtige epos klinkt bij wijlen wat bombastisch maar is toch echt een dijk van een song die het talent van Bleed from Within als geheel onderstreept en hen moeiteloos een plaatsje verzekert in het kruim van de huidige metalcore scene. De band stond de dag ervoor op Hellfest en sluit in Ysselsteyn hun zomertour af. Daarom willen ze nog een laatste keer alles geven en volgt ondermeer een gesmaakte versie van ‘Killing Time’ en ‘Into Nothing’.
Kort even ontdekken wat Better Lovers er zouden van bakken op de Vulture stage. De band bestaat ondermeer uit leden van Every Time I Die en The Dillinger Escape Plan. Het thema van het optreden bleek ‘love’ te zijn maar daar was verder weinig van te merken. Snoeiharde hardcore met een krijsende zanger. Wat mij betreft mocht er iets meer samenhang in de nummers zitten en klonk het geheel soms wat ‘lawaaierig’. Maar smaken verschillen en de fans van de band lieten het in geen geval aan hun hart komen. Ze genoten met veel overgave van de gebrachte show.
Er stonden dit jaar wederom heel wat Belgische bands op de affiche van Jera. Psychonaut, Amenra, Second Hand Saints, Temptations for the weak etc. moesten de eer van ons Belgenlandje hoog houden bij de noorderburen…maar het was toch vooral uitkijken naar Brutus, tegenwoordig zeer actief in het buitenland en uitgegroeid tot een belangrijk muzikaal exportproduct van Vlaanderen.
Brutus mocht om 16u aantreden in de Eagle tent. Hoe verfrissend klonk de band, met de straffe vocalen van Stefanie, niet tussen al dat ander (veelal met hoog testosteron gehalte) metalgeweld. Dikke pluim voor het eigen geluid en de eigen richting die deze band consequent en met veel succes volgt. De sublieme opener ‘War’ gaf meteen het visitekaartje van de band af. Het blijft knap om zien hoe leading lady Stefanie, schijnbaar moeiteloos, intense drumpartijen en loepzuivere vocals weet te combineren. De band is perfect op elkaar ingespeeld en wisselt bruusk gitaargeweld feilloos af met enkele rustpunten in de set. Om meteen daarna weer uit te pakken met moordende gitaren en bonkende drumpartijen. Vooral ‘Brave’ en afsluiter ‘Sugar Dragon’ maakten op ons het meeste indruk. Topoptreden van een topband! We mogen al eens chauvinistisch zijn, niet?
Counterparts was een band die we nooit eerder live aan het werk zagen en daarom keken we reikhalzend uit naar hun doortocht op Jera. Het heerschap uit Canada (spitsbroeders van Get The Shot) mocht aantreden in de Vulture tent. Grappige gedachte dat, vanuit de verte, de band precies leek te bestaan uit Frankie DSVD en zijn 3 jongere neefjes op het podium…De realiteit is uiteraard compleet anders en de vrolijke mannen uit Ontario vliegen er meteen genadeloos in. De intro van Charli XCX ‘360’ is meteen vergeten en met ‘Love me’ en ‘Choke’ tapt de band uit een stevig metalcore/hardcore vaatje.
Live klinken de songs een pak rauwer en woester dan op plaat maar daar maalt niemand om, integendeel.
Net als alle andere festivaldagen stond ook op vrijdag een echte vintage hardcore band op de affiche. Niemand minder dan Suicidal Tendencies, met meer dan 40 jaar ervaring op de teller, kwam de Eagle stage onveilig maken. Het moet gezegd Mister Mike Muir wordt een dagje ouder (61 jaar) en zijn typerende moves en rondjes op het podium komen soms wat (sorry fans) lachwekkend over. Maar de man geeft nog steeds het volle pond en doet dat met veel overgave. Zijn stem heeft merkbaar ook wat ingeboet aan kracht en het geluid kan beter, doch van bij de aanvang reageren de fans uitgelaten op opener ‘You can’t bring me down’.
Ook nummers als ‘War inside my head’ en ‘Freedumb’ gaan er als zoete broodjes in. Mighty Mike neemt nog steeds graag de tijd om wat te lullen met het publiek en zo komen we te weten dat de ST show op Jera de eerste is van de Europese zomertour.
Al bij al toch een heel verdienstelijke performance en chapeau voor Mike om oprecht alle energie te geven die in zijn lijf zit als rasechte entertainer.
Op het eind van de set mogen alle fans mee het podium op om ‘Pledge your Allegiance’ mee te brullen met de band.
Nostalgisch optreden voor ‘oude’ hardcore liefhebbers. Het enige nummer dat ik miste in de setlist was ‘Trip at the Brain’. Verder niets op aan te merken.
Ice Nine Kills is een fenomeen uit de US. De band brengt een aparte show waarbij de overwegend metalcore klinkende nummers visueel ondersteund worden door allerlei horror en spooky taferelen en visuals. Het éne acteerwerkje oogt al meer geslaagd dan het andere. Van onthoofdingen en zombies op het podium tot chainsaw acts.
De bandleden , allemaal in net maatpak en das, doen zelf ook hun duit in het zakje door geregeld actief aan de horrorsketches deel te nemen. Frontman Spencer Charnas (enige nog originele bandlid van 2000) neemt de meeste aandacht voor zijn rekening. Door het vele theatrale spektakel verdwijnen de songs als het ware soms naar de achtergrond. Of is dat net de bedoeling?
Muzikaal klinkt Ice Nine Kills zeker niet slecht, maar echte uitschieters of nummers die blijven hangen zijn toch zeldzaam. Men kan nog best spreken van een typische US metalcore sound overgoten met een poppy sausje. Dat de groep een aanzienlijke fanbase heeft bewijzen de eerste rijen voor het podium die alle nummers perfect weten mee te scanderen en vooral uit de bol gaan bij ‘Meat & Greet’ en ‘Savages’. Eveneens nieuwe nummers worden uitgetest om tot slot uit te pakken met de finale die ondermeer bestaat uit ‘American Nightmare’, Shower Scene’ en ‘Welcome to Horrorwood’. Vermakelijk optreden waarbij, wat mij betreft, de visuele prestaties langer blijven hangen dan de muzikale.
Hoewel op de 2de festivaldag de affiche eigenlijk werd afgesloten door 2 gelijkaardig klinkende bands (Dropkick Murphys en The Rumjacks) was voor vele festivalgangers de echte afsluiter SUM 41, die hun laatste openlucht/festivalshow op Nederlandse bodem speelden (er volgt wel nog een indoorconcert in het najaar in het kader van de definitieve farewell tour van de band).
De tent is alvast veel te klein voor Canada’s nummer 1 punkrockformatie. Tot ver buiten het zeil staat het volk opgepakt om toch maar een (ver)zicht op het podium te hebben. Sum 41 is dan ook gekend bij een zeer breed publiek en daar zal hun extreem catchy sound zeker voor iets tussen zitten.
Gezien de vrij korte duurtijd van de set (amper 1 uur) is het duidelijk dat dit concert een aanéénschakeling wordt van hits, af en toe aangevuld met nummers van de (letterlijk) laatste, en niet onaardige, (dubbel)plaat ‘Heaven x Hell’.
Het gebruikelijk TNT van AC/DC steekt alvast de lont in het kruidvat en Deryck Whibley en zijn kornuiten starten furieus met ‘Motivation’. De reactie van het publiek is navenant. Wat een uitgelaten sfeer.
Het vervolg is een ware jukebox aan hits en punkrock klassiekers als ‘The Hell Song’, ‘Over My Head’, ‘We’re All To Blame’ en ‘In Too Deep’. Tussendoor vertelt de frontman dat het na meer dan 28 jaar welletjes is geweest en dat de band weloverwogen besloten heeft om er na een heel mooie ‘carrière’ definitief mee op te houden.
Uiteraard dankt hij meermaals de trouwe fans en belooft hij hen in het najaar nog een allerlaatste keer terug te komen voor een ultieme en final zaalshow in Nederland.
De absolute finale wordt ingezet met ‘We Will Rock You’ van Queen. Het nummer leidt perfect DE 2 klassiekers van Sum 41 in : ‘Fat Lip’ dat werkelijk door duizenden festivalgangers wordt meegebruld en het al even epische ‘Still Waiting’.
Het is zonneklaar dat de band stopt op een hoogtepunt en dat ze enorm zullen gemist worden. Aan de andere kant siert het hen ook danig dat ze niet eindeloos verder gaan en nog enkele jaren, allicht op automatische piloot, shows zouden blijven spelen.
Respect voor hun moedige en eerlijke beslissing. En ja, Sum 41 zal oprecht gemist worden.
dag 3 - zaterdag 29 juni 2024
De 3de festivaldag begon wat ons betreft met een afknapper. Graag hadden we op de middag Annisokay aan het werk gezien. Een Duitse catchy metalcore band die jaar na jaar aan populariteit wint en die recent werd aangekondigd om in het najaar als supportband mee te trekken op tour met Within Temptation. Helaas moest het optreden op het laatste moment verplaatst worden naar een ander tijdstip/dag gezien blijkbaar de instrumenten en gear spoorloos waren op één of andere luchthaven.
Dan maar kort wat nummers meepikken van Another Now, die oorspronkelijk op zondag zouden spelen maar dus vriendelijk gevraagd werden hun plaats op de timetable te ruilen met Annisokay. De heren uit Nederland (hometown Eindhoven) waren mij totaal onbekend maar brachten het er zeer goed vanaf. Zonder complexen een set spelen van technische metalcore met hier en daar wat zijsprongen naar ‘death’ en ‘progressif’, het is niet iedereen gegeven. Mooie prestatie en dito visitekaartje.
Ander genre, doch niet minder intensief, was het feestje dat Mindwar uit Lokeren, België bouwde in de Buzzard tent. Een pot pure en lekker ruige en wilde hardcore kregen we geserveerd. Intussen al bijna 10 jaar het handelsmerk van dit gezelschap. Debuutplaat ‘Still at War’ uit 2023 is een knaller van formaat die de band eindelijk de erkenning oplevert die ze verdient en die live keer op keer kracht wordt bijgezet met nummers als mokerslagen recht in je gezicht. Deze kerels speelden niet voor niets reeds het voorprogramma van ondermeer Madball en sierden vorig jaar de affiche van Ieperfest . Ondermeer ‘Collective compulsion’ is een nummer dat heel goed het geluid van Mindwar typeert en dat veel respons krijgt van het talrijke hardcore publiek.
ERRA is nog zo’n fijne band die heel wat te bieden heeft en steevast een mooie liveprestatie neerzet waar ze ook de affiche sieren. Ook op de 30ste Jera leverde dit 5-koppig geheel uit Alabama (US) een puike set af. Intussen bestaat de band reeds 15 jaar en kennen ze bijgevolg de klappen van de zweep. Met hun leuke mix van post-hardcore en moderne metalcore zorgden ze van een massief geluid dat veel indruk maakte. De dubbele zang (cfr. The Amity Affliction, Bury Tomorrow ea.) is een beproefd recept dat Erra met glans weet toe te passen en dat de songs live soms nog beter uit de verf doet komen als op plaat. Nochtans is het laatste album ‘Cure’ een ware hoogvlieger en bestond het optreden voor 75% uit nummers van deze plaat. Van openingsnummer en titelsong ‘Cure’ tot ‘Pale Iris’ achteraan de set.
Een toch wel wat vreemde eend in de bijt was vandaag Escape the Fate. Deze band werd zo’n 20 jaar geleden opgericht door een zekere Ronnie Radke en situeert zich vooral in het (commerciële) rock en (heavy) metal genre. Dhr. Radke belandde in de US in de gevangenis en werd in 2008 succesvol vervangen door huidig frontman Graig Mabbitt. Intussen kennen we Ronnie Radke allemaal als leadzanger van Falling In Reverse, maar dit geheel terzijde. Het moet gezegd Mister Mabbitt kan een stukje zingen en tovert geregeld en bijzonder zuiver de typische metal screams uit zijn strot. Allemaal degelijke nummers maar weinig echte uitschieters of songs die boven het gemiddelde scoren. Escape the Fate heeft in de US een status die veel hoger reikt dan in Europa het geval is en dat is ook duidelijk merkbaar in Ysselsteyn.
Wij onthouden vooral een paar nummers op het einde van de set omwille van hun hoog meezing gehalte en typische ‘US metal’ sound : ‘Cheers to Goodbye’ en ‘One for the Money’.
For I Am King speelde een thuismatch op de Eagle stage. Dit Hollands gezelschap speelt pittige metalcore opgesmukt met hier en daar wat death geluiden. Op het podium treffen we 4 forse kerels aan volledig in het zwart uitgedost en daartussen een frêle frontdame in een frivool roze outfit, een opvallend contrast. Nog opvallender echter is het stemgeluid van zangeres Alma, wat een strot heeft deze dame zeg! De grafstem en grunts die ze produceert zijn indrukwekkend en passen wonderwel bij de technische (death) metalcore die de band ten gehore brengt. Songs als ‘Liars’ en de meest recente single ‘Liebe’ klinken loodzwaar en zijn geen hapklare brokjes. Het zijn eerder luide brokken die staan als een huis en zonder twijfel indruk maken. Verrassende eerste kennismaking.
Over Bob Vylan hadden we al één en ander gelezen en waren de verwachtingen bijgevolg vrij hoog. Met glans werden deze ingelost en bleek de sympathieke man uit Londen, samen met diens naamgenoot en enige gezel op het podium, een rasechte entertainer te zijn die een geslaagde melting pot bracht van punk, rock en hip hop/rap. Niet zonder eerst het optreden te beginnen met een korte yoga-sessie en wat stretching moves die samen met het publiek worden afgewerkt op de tonen van een loeiharde gitaarloop die uit de boxen knalt. Crazy maar best leuk om te aanschouwen.
Muzikaal volgt een soort van ‘metalrapcore’ met wat lichte rasta invloeden waarbij een live drummer (Bob 2) het ritme bepaalt van de zanger/MC van dienst (Bob 1). ‘We live here’ klinkt fris en blijft snel hangen, ‘Hunger Games’ en ‘Wicked and Bad’ benadrukken het kunnen van dit olijke duo. Heel aanstekelijke set waarbij Bob 1 het publiek al crowdsurfend uitvoerig komt begroeten. Kortom Bob Vylan heeft veel potentieel! Geen wonder dat hij dit jaar ook in Werchter van de partij is.
Vorig jaar zagen we Fit For A King aan het werk in Antwerpen (Kavka/Zappa) als support van The Amity Affliction. De band maakte toen een goeie beurt en dus besloten we om ze opnieuw de nodige aandacht te geven en te ontdekken hoe ze het ervan af zouden brengen op een groot en open air podium ipv in een kleine donker zaaltje. Het antwoord was al snel duidelijk : met glans!
Sommigen beweren dat dit gezelschap een ‘christian hardcore band’ is maar ze kwamen in elk geval van bij de aanvang duivels uit de hoek en het geluid zat ook meteen perfect tijdens opener ‘The Hell we create’ en ‘ End (the other side)’. Van een knalstart gesproken. ‘Falling through the sky’ zorgde voor een behoorlijke stroom aan crowdsurfers en die zou doorheen het optreden nauwelijks gaan liggen. Na goed 40 minuten werd in stijl afgesloten met ‘When everything means nothing’ en het machtige ‘God of Fire’.
Traditiegetrouw stonden ook vandaag enkele oudgedienden op de mainstage : Biohazard had vandaag de opdracht om de eer van de ‘hardcore eighties bands’ hoog te houden. En dat deden de mannen met volle overgave. Geen studieronde als bij Body Count of Suicidal Tendencies maar meteen gas geven en genadeloos uit de startblokken vliegen. Frontman Evan Seinfeld mag dan al 57 jaar oud zijn, fysiek heeft hij het afgetrainde lichaam van een prille dertiger die dagelijks de gym bezoekt. En ook vocaal kwam hij bijzonder energiek voor de dag. ‘Urban Discipline’ klonk vet en ‘Black and White and Red all over’ (eveneens van het album ‘Urban Discipline’) moest zeker niet onderdoen. Tussendoor vertelde de frontman hoe graag de band al meer dan 30 jaar naar Nederland komt (hun 2de thuis) en verwees hij vol nostalgie naar een uiterst geslaagd optreden tijdens Dynamo Open Air 1993. ‘Wrong side of the tracks’ werd aangewend om de nodige steun en solidariteit te vragen voor kameraad Lou Koller van Sick of It All die onlangs een medische harde noot moest kraken (kanker diagnose). De vertrouwde Bad Religion cover ‘We’re only gonna die’ werd ook deze set met succes bovengehaald tot groot jolijt van de fans. Op het einde van de set en na het aankondigen van een nieuw album werd bij ‘Hold My Own’ nog een laatste keer alle registers opengetrokken en speelde de band een heerlijk old school slot van zowel het optreden als van de volledige Europese tour.
Crosses (ϮϮϮ) werd pas laat toegevoegd aan de line up van Jera 2024 maar bleek toch al vlug een meerwaarde. Hoewel de band van Chino Moreno (Deftones) en diens partner in crime Shaun Lopez, moeilijk in een muzikaal vakje is weg te zetten en er heel wat ‘toetsen’ op het podium aanwezig waren, klonk de band toch zeer herkenbaar en naast kwetsbaar ook immens veelzijdig. Uiteraard dat Chino’s stem onvermijdelijk aan de Deftones doet denken, maar ook flarden van NIN kan je waarrnemen in de donkere filmmuziek die dit duo live op het talrijke publiek loslaat. Het geheel klinkt bij wijlen als industrial rock, gitaren die over electro beats heen komen en Dhr. Moreno die goed bij stem is een ook opvallend fris en scherp oogt. Toch wel een welgekomen alternatief geluid tussen al het pure gitaargeweld dat verder de affiche (terecht) bepaalt.
Het programma op zaterdagavond was hoofdzakelijk Brits getint doch geen liefhebber van het metalcore genre die daar om maalde aangezien het zonder twijfel de absolute top van de scene was die Ysselsteyn onveilig maakte. Wat te denken van het trio While She Sleeps, Bury Tomorrow en Architects! Indrukwekkend toch!
While She Sleeps is na 18 jaar ervaring en 6 albums uitgegroeid tot een ware metalcore sensatie. De fanbase groeide nog sneller dan de band zelf en de belangstelling was dan ook groot voor het optreden op Jera. De podiumopbouw was behoorlijk massief en de vlammenspuwers werden niet gespaard. Frontman Lawrence Taylor is een kei in het bespelen en ophitsen van het publiek en dook meteen zelf de menigte vooraan het podium in. Muzikaal brengt While She Sleeps, zoals eerder gezegd, pure metalcore maar weten ze zich toch te onderscheiden van gelijkaardige bands met een sound die heel eigen en herkenbaar is. ‘Sleeps Society’ en ‘Anti-Social’ kenmerken het typische WSS geluid en zijn beide onvervalste metalcore hymnes. In de (te) korte set miste ik het fantastische ‘Four Walls’ maar werd veel goedgemaakt met enkele klassiekers in wording van de laatste plaat ‘Self Hell’ met ondermeer het titelnummer en ‘To The Flowers’. ‘Silence speaks’ en ‘Systematic’ vervolledigden het beklijvende optreden dat nog even bleef nazinderen bij het voldane publiek.
Net als vorig jaar stond ook Bury Tomorrow weer op de Jera affiche, zij het enkele plaatsjes hoger en dat was volkomen terecht. De band uit Southampton heeft een sterke live reputatie en kan putten uit een hele reeks straffe nummers die verspreid zitten over 7 albums verschenen tussen 2009 en 2023. Vooral het album ‘Cannibal’ uit 2020 zorgde voor een stroomversnelling en leverde de band zijn huidige status op. Opvolger ‘The Seventh Son’ van vorig jaar bevestigde moeiteloos de kwaliteit van de band. In tegenstelling tot vorig jaar was zanger en frontman Daniel Winter-Bates in goede doen en heel spraakzaam. De interactie met de fans verliep dan ook vlekkeloos en de positieve vibe was voelbaar aanwezig. Muzikaal stond de set als een huis. Oud werk werd vakkundig afgewisseld met nieuwe songs en doorheen het optreden werd met veel overtuiging en bravoure gebouwd aan een climax op het einde. Songs als ‘Black Flame’ en ‘Boltcutter’ zijn 2 tussentijdse metalcore parels die qua kracht en intensiteit één en ander te bieden hebben. Echter niets kan op tegen het onvermijdelijke en geniale duo : ‘Cannibal’ en ‘Choke’, 2 muzikale handgranaten die zalig ontploffen in het gehoor van het voltallige publiek en zonder moeite door de hele aanwezige meute woord voor woord wordt meegebruld. Afsluiter ‘Death’ bevestigt de kwaliteit die Bury Tomorrow brengt als het gaat over loeiharde doch melodieuze songs. Wat mij betreft pure klasse, maar, toegegeven, als jarenlange fan is het moeilijk om objectief te blijven.
dag 4 - zondag 30 juni 2024
Intense festivaldagen waar je de éne goede band na de andere absoluut wil aanschouwen kunnen best slopend zijn. Zondag (4de festivaldag) was het energiepeil van ondergetekende oude knar dan ook flink gezakt, net als het aantal drankbonnetjes in de broekzak trouwens.
We besloten het wat rustiger aan te doen en slechts enkele bands uit te pikken om over te berichten alvorens helemaal voldaan huiswaarts te keren.
Het valt meteen op dat de weide toch duidelijk minder bevolkt is dan de vorige dagen. Allicht vonden heel wat festivalgangers 3 dagen om hun muzikale hartje op te halen meer dan voldoende en hielden ze het bij het traditionele ‘donderdag tot zaterdag ticket’ ipv later nog te upgraden naar een golden ticket met de extra festivaldag op de dag van de Heer.
Nochtans was de line-up echt niet te versmaden en van een zeer hoog en gevarieerd niveau. Een regelrechte topprestatie van het team dat het programma helemaal in elkaar puzzelt. Dat mag ook eens benadrukt worden!
Death Before Dishonor zagen we vorig jaar al heel sterk uitpakken op Brakrock, Duffel (België) en de band deed dit nog eens losjes over te Ysselsteyn. Het blijkt het laatste optreden van de tour te zijn maar frontman Bryan Harris (al 24 jaar in de band) wil niet weten van enige vermoeidheid en geeft samen met zijn bandleden van bij de aanvang flink van jetje op het podium. Korte, krachtige en snedige hardcore songs van 2 tot maximum 3 minuten en volledige volgens de beginselen van de typische NYHC-sound. Nummers uit de beginperiode worden vakkundig afgewisseld met recenter werk en het publiek gooit de laatste energie in de bres om zich volop uit te leven voor het podium. ‘Count me in’, ‘Endless Suffering’ en het onvermijdelijke ‘6.6.6’ (Friends Fam Forever) als afsluiter zijn wat mij betreft de 3 hoogtepunten van een lekker optreden.
Atreyu is een band die we al jaren volgen en die van bij hun ontstaan in 1998 tot op heden alleen nog maar albums van topkwaliteit hebben uitgebracht (intussen 9 stuks in totaal). Hun mix van heavy rock, catchy metal en metalcore kent in hun thuisland US meer bijval dan in Europa maar toch groeit de fervente aanhang van het 5-tal ook hier gestaag aan tot een aanzienlijk leger. Wie ze onlangs op Graspop aan het werk zag weet waartoe deze heren in staat zijn. Straffe liveband! Het is vooral de imposante frontman en zanger Brandon Saller die de meeste aandacht (naar zich toe) trekt en die met zijn aparte, doch zeer herkenbare, stem het optreden a.h.w. draagt. Atreyu kan moeiteloos een set vullen met enkele ‘hits’ die doorheen de vele jaren intussen goed gekend zijn bij de fans en woord voor woord worden meegezongen. Wie de band wil leren kennen checkt best nummers als ‘Drowning’ (recent werk), ‘Save Us’, ‘Ex & Oh’s en de afsluiters van het Jera optreden ‘Falling Down’ en ‘Blow’. Stuk voor stuk heavy muziekwerkjes maar steeds met veel zin voor melodie en refreinen die zich snel in je geheugen nestelen en daar lang kunnen blijven hangen.
Dé punkrock jukebox en karaoke band bij uitstek moet toch wel Me First & The Gimme Gimmes zijn. Iedereen weet intussen ongetwijfeld welk feestje deze zotte bende telkens bouwt on stage. Hun act houdt meestal het midden tussen pure punkrock kolder en een uitgekiende coverset. Vergis je niet, het gaat hier om straffe muzikanten (onder met CJ Ramone op basgitaar) die ogenschijnlijk een circusact opvoeren maar onderhuids toch zeer goed weten waarmee ze bezig zijn en er telkens in slagen, met hun luchtige attitude, zowel voorstanders als sceptici te vermaken. Zanger Spike is het speerpunt van de band en verleidt het publiek op humoristische wijze tussen de legendarische popsongs en klassiekers door die allen op de typische ‘Gimme Gimmes’ manier worden gebracht. Denk maar aan ‘Dancing Queen’, ‘Jolene’ en ‘I will survive’. Verstand op nul en gaan met die punkrock banaan.
Tenslotte besluiten we ook Tesseract nog mee te pikken alvorens we ons met slome tred richting de uitgang begeven en in de auto ploffen. Geen evidente keuze van band en programmatoren om met een pot progressieve metal uit te pakken op Jera. Maar daarom ook tonnen respect voor het lef om dit net wel te doen en de diversiteit aan muziekgenres verder uit te diepen en uit te testen. Deze Britten gaan intussen ook al meer dan 20 jaar mee en spelen hoofdzakelijk complexe en vrij technische muziek in combinatie met de wondermooie stem van frontman Daniel Tompkins. De band verdiende meer publieke belangstelling dan een met moeite 1/3 gevulde tent maar de aanwezigen hadden overschot van gelijk en zullen het geweten hebben want ze kregen een hoogstaand optreden voorgeschoteld met een sublieme zanger. Geen simpele meezingers bij Tesseract maar uitgesponnen composities van een heel hoog niveau die je meevoeren naar niet-traditionele rock en metal (atmo)sferen. Je kan het best omschrijven als luide luistermuziek met de nadruk op gitaren en loepzuivere en cleane vocalen. De band heeft doorheen de jaren heel wat albums uitgebracht (waaronder 5 studio platen en 2 live platen). Logischer wijze wordt op Jera vooral geput uit het meest recente (en heel sterk) album ‘War of Being’ (2023). ‘Echoes’ klinkt fantastisch en bewijst het uitzonderlijke kunnen van de muzikanten en alweer zanger Daniel. ‘War of Being’ klinkt al even machtig en afsluiter ‘Concealing Fate Part 1 : Acceptance’, dat nog voor slechts een gering aantal die hard fans wordt gebracht, is een knap orgelpunt van een al even knap optreden. Heel blij deze show alsnog volledig te hebben uitgekeken. Topprestatie van Tesseract van begin tot eind.
En wat mij betreft een prachtige persoonlijke afsluiter van de zoveelste uiterst geslaagde editie van Jera on Air.
Wat kijk ik al ongeduldig uit naar de affiche van 2025! Laat jaargang 31 maar vlug komen.
Helaas laten we bands als Amenra (from Belgium with love) en The Prodigy (from UK without the late Keith Flint) aan ons voorbij gaan. Maar zoals reeds eerder gezegd, trop is teveel en na 4 dagen is het lichaam op en het vat helemaal leeg.
Toch nog een welgemeende dank u wel aan alle medewerkers en vrijwilligers van dit heerlijke festival. De organisatie is echt, jaar na jaar, top. En de vriendelijkheid van de mensen kent nergens zijn gelijke. Houden zo!
Tot slot misschien nog vlug vermelden dat in 2025 3 festivaldagen ruim volstaan ;-) en dat de organisatie van de merchverkoop van de bands het enige minpuntje was tegenover de voorgaande edities. Afschaffen die volledig georkestreerde handel en terug naar de spontane en chaotische toestanden van vroeger met rechtstreeks contact met de bands en hun crew.
Tot eind juni 2025!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6162-jera-on-air-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Jera On Air
Feest in 't Park 2024 - Voor elk wat wils
Feest in ’t Park 2024
Minnewaterpark
Brugge
2024-06-29
Kristof Acke
Op 29 juni 2024 vond Feest in 't Park plaats op het prachtige terrein van het Cactusfestival, dat later in juli zal plaatsvinden. Ondanks het wisselvallige weer werd het een onvergetelijke dag vol muziek en sfeer.
Bij aankomst werden festivalgangers hartelijk verwelkomd door de fanfareband Brazzmatazz. De band bracht een vrolijke, dynamische sfeer die het publiek direct in de feeststemming bracht.
De Belgische-Congolese zangeres Reinel Bakole opende het podium met haar unieke mix van jazz, neo-soul en Afrikaanse invloeden. In juli ook nog te zien op Gent Jazz, maar hier dus al gratis te bekijken, wist zij het publiek te betoveren met haar warme stem, soulvolle melodieën en dans. Haar optreden was een ware muzikale reis, waarbij ze het publiek meenam door een divers repertoire van intieme ballads tot ritmische nummers.
Vervolgens was het de beurt aan Think of One, een band die bekendstaat om hun eclectische mix van wereldmuziek, jazz en rock. De Antwerpse groep bracht een energieke show vol verrassende muzikale wendingen. Met hun aanstekelijke grooves en meeslepende ritmes wisten ze het publiek moeiteloos aan het dansen te krijgen, ondanks de af en toe dreigende regenwolken.
Het Portugese OMIRI bracht daarna een unieke performance die traditionele Portugese muziek vermengde met moderne elektronische beats. Zijn innovatieve aanpak en visueel indrukwekkende show gecombineerd met twee danseressen maakten indruk op het publiek. De combinatie van folkloristische elementen met hedendaagse technologie zorgde voor een vernieuwende en fascinerende ervaring.
Als afsluiter stond de Oekraïense band Go_A op het podium. Deze groep, die bekendheid verwierf met hun deelname aan het Eurovisiesongfestival, bracht een energieke mix van folk en elektronische muziek. Hun krachtige en opzwepende ritmes vormden een perfecte afsluiting van de dag.
Ondanks de regenbuien die af en toe spelbreker was, wist Go_A het publiek warm te houden en de energie hoog te houden tot het einde van hun set.
Tussen de concerten door en na de afsluiter van de hoofdact gaf Team DAMP een stomende DJ-set in de tent naast het podium. Hun opzwepende beats zorgden ervoor dat het feest ook buiten het hoofdpodium gewoon doorging, en lieten de festivalgangers dansen tot in de late uurtjes.
Feest in 't Park 2024 was een dag vol muzikale hoogtepunten en ondanks het wisselvallige weer met meer dan 13.000 bezoekers een groot succes. Het festival bewees opnieuw een divers en boeiend programma te kunnen bieden dat voor elk wat wils had.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6403-feest-in-t-park-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Feest in ’t Park, Brugge
Rock Gaston 2024 - Ook tweede editie is geslaagd
Rock Gaston 2024
JH Knipperlicht
Zulte
2024-06-29
Filip Van der Linden
Rock Gaston was op 29 juni toe aan zijn tweede editie. Of het een absolute graadmeter is voor het slagen van het festival, dat durf ik niet zeggen, maar in de Knipperlicht stond bij elke band meer volk dan op de kermis enkele meters verder op hetzelfde plein in Zulte. De organisatie is er alvast in geslaagd om de spirit van het vroegere Rock Zulte te laten herleven in een compacter festival, maar met nog steeds veel aandacht voor lokaal talent.
Door het afzeggen van headliner The Mars Model mocht Old Town Lewis aantreden als opener. Het was niet de eerste keer dat deze band in de ‘Knip’ speelde. Bijvoorbeeld in 2018 speelden ze daar – samen met The Lotus Tree - in de kelder als opwarmer voor Turpentine Valley. Toen nog als punkband Lewis, deze keer als Old Town Lewis. De klassieke rockbandbezetting werd aangevuld met synths en twee blazers. Met trompet en sax erbij zou het in de richting van de Voodoo Glow Skulls kunnen gaan, maar deze band is op zoek naar een eigen geluid, met meer melodie en met een meer dreamy sound.
Het jammere in die zoektocht is dat de extra muzikanten (synths en blazers) live helemaal in de achtergrond zitten, zowel in het bandgeluid als in hun positie op het podium. Echt alles aan Old Town Lewis ademt nog punkrock: de songs in hun opbouw en sound, de attitude op het podium, de ooh-oooh-ooh’s die het publiek meebrult, het grapje om de drummer die moeilijke intro een stuk langer te laten spelen dan voorzien, …
Live klinkt Old Town Lewis als een punkbandje waar de scherpe kantjes van afgevijld zijn. Voor een lokale band is er altijd wel publiek en die hebben zich geamuseerd voor het podium. De nummers die zijn blijven hangen, zijn “Camouflaged Behaviour”, “Bruised & Abrased” en “Out Of Me”.
Real Or Not/Anothe Lovesong/Camouflaged Behaviour/Feel/Safehaven/See You In The Dark/Bruised & Abrased/How Many Days/Out Of Me/Timmy/City Walls/Doom & Gloom
NeXt! kwam al een paar keer eerder op onze radar. Deze Kortrijkse band vervelde van een coverband met een liefde voor new wave naar een garagerockband met een eigen geluid (ergens tussen The Sonics en the Fuzztones in). Hun democassette kon ons al bekoren en live lieten ze al mooie dingen horen in soms uitdagende omstandigheden inzake licht en geluid.
In Zulte werden ze deze keer goed geholpen door een uitstekende geluidstechnicus. Wat ook helpt is dat één van de twee gitaristen de band verlaten heeft om zich op andere projecten te focussen. Zat het bandgeluid vroeger al eens te ‘vol’ en hoorden we live al eens competitie om elkaar als muzikant te overtreffen, dan vullen nu alle puzzelstukjes in elkaar voor NeXt!.
Live stralen ze als band meer rust uit en ze hebben ook gewerkt aan hun act. Hun openingstrack “Party Girl” drijft op niet meer dan wat vocalen en een heel basic riff en daarmee grijpen ze meteen de aandacht van het hele publiek in Zulte. Daarna brengen ze al meteen “Nude As The News”, een cover van Cat Power die ze indrukwekkend naar hun hand gezet hebben.
Een klein deel van het publiek is niet geïnteresseerd in deze band en staat luid te praten aan de toog, toch totdat zangeres Saskia ze – terecht – kordaat tot de orde roept. Dan volgen de negen eigen nummers die ze binnenkort in de studio gaan opnemen voor hun debuutalbum, met puike versies van “Abuse In Paradise”, “Lovesong” en “War”.
Als finale grijpt NeXt! terug naar hun verleden als coverband. “Modern Dance” van de Definitivos doet in Zulte geen belletje rinkelen, maar “Tainted Love” van Soft Cell in een punkrockjasje, “Living Room” van Red Zebra (waarbij de sax de zo bekende gitaar-rif even overneemt) en “Blitzkrieg Bop” van de Ramones doen dat uiteraard wel. Op die laatste nummers (eigenlijk bedoeld voor de bisronde) wagen een tiental mensen een braaf pogo-dansje.
Deze band heeft een lange aanloop genomen, maar als ze dan straks hun eerste album klaar hebben, valt alles wel in de plooi.
Party Girl/Nude As The News/Greedy/Lovesong/Abuse In Paradise/Basic/Moodswings/Freak!/24 Problems/War/Identify/Modern Dance/Who Cares/Tainted Love/Living Room/Blitzkrieg Bop
De volgende band op Rock Gaston was fullcirclebroken. In een eerste leven bracht deze post-hardcore/melodic hardcoreband (volgens Discogs) drie releases uit tussen 2004 en 2009 en in 2012 speelden ze hun laatste concert als fullcirclebroken. Daarna vervelde de band tot The Lotus Tree, een postmetalband met dezelfde bandleden. Daarmee speelden ze een aantal mooie supports en er waren aanzetten om songs te gaan opnemen in de studio, maar een echte full album release als The Lotus Tree kwam er niet.
Sinds de herstart als fullcirclebroken zijn er al twee singles uit (“R.I.S.E.” en “R.EV.E.A.L.”) en die vormden mooi het begin en het einde van de setlist. Ook leuk: de bandleden hadden T-shirts laten maken met elk een letter van “R.I.S.E.” en ze stonden op het podium ook nog eens in de juiste volgorde.
Omdat ze met vijf zijn, had de zanger als enige de volledige songtitel op z’n shirt. De overige nummers in de set waren ouder werk van deze band en er was één nummer van The Lotus Tree dat in een Fullcirclebroken-jasje zat (“White Bear”). De songs die de beste indruk maakten, waren “R.I.S.E.”, “Waiting For The Storm” en “Violent World”, het nummer dat naar verluidt ooit één keer gespeeld is op Studio Brussel. Met de terugkeer naar de roots van melodic/post-hardcore vallen ook voor deze band wat puzzelstukjes in de juiste plaats.
Als band functioneren ze beter met all things loud, fast, agressive en edgy.
R.I.S.E./Waiting For The Storm/Distance Avenue/Violent World/Interstate/White Bear/Infinity/For The Pictures They Take/A Silent Existence/R.E.V.E.A.L.
Door het wegvallen van The Mars Model werd Cesars Palace gepromoveerd tot headliner van Rock Gaston. Op het eerste zicht was dat misschien wat hoog gegrepen voor een band die nog niet eens een album heeft uitgebracht, maar hun reputatie snelt hen vooruit. Bij Cesars Palace gebeurt er iets op het podium. Dat staat vast. En dan hebben we het niet over het feit dat ze alle drie al eens hun shirt uittrekken om hun jonge, afgetrainde lijven aan het publiek te showen.
Het zit ‘m bij Cesars Palace in de eerste plaats in de muziek. Zelf omschrijven ze die als psychedelic stonerpunk. Psychedelic rock en stoner is een combinatie die wel vaker voorkomt. De punk die ze er nog aan toevoegen moet je misschien vooral in de snelheid zoeken. Gnome meets The Hives, zoiets. En het zit ‘m bij Cesars Palace ook vooral in de podium-attitude: met het mes tussen de tanden, er onvoorwaardelijk voor gaand, zich smijtend alsof er geen morgen meer is, … Zo zien wij dat graag. De overgave van dit trio doet ons wat denken aan die van Baby Godzilla (later herdoopt in Heck), een band die er niet voor terugdeinsde dat er gewonden vielen in de eigen rangen, als dat nodig was om helemaal mee te krijgen.
Zanger-bassist Taron stond niet zonder kleerscheuren aan de start van Rock Gaston: zijn stem was al helemaal schor nog voor het concert kon beginnen, kapotgeschreeuwd de avond ervoor op hun concert in Gent. Thee en honing brachten geen soelaas. Gelukkig zitten er niet zo heel veel lyrics in de muziek van Cesars Palace. En dan waren er nog twee leden van de bevriende Noorse band Way Down The Rainbow die toevallig in ons land waren en die samen met Cesars Palace “Bulls On Parade” van Rage Against The Machine coverden.
Cesars Palace trekt in het najaar de studio in om eindelijk dat debuutalbum op te nemen. Dat zal helemaal anders klinken dan de demo-EP die ze eerder met weinig podium- en studio-ervaring ingeblikt hebben en waar ze nu niet meer zo tevreden over blijken. Benieuwd of ze die rauwe, rafelige, pulserende energie kunnen vatten in een studio-opname.
Wij kijken alvast uit naar de release van tracks als “Backwards Overbender”, “Piss In Peace” en “Nightshop” (met de uit het leven gegrepen mantra ‘where is the wine’). Cesars Palace maakte zijn reputatie helemaal waar en speelde alles kapot als afsluiter van Rock Gaston. Het publiek wou wel een toegift, maar de stembanden van Taron snakten naar rust, en nog meer thee en honing.
Souls/Backwards Overbender/Kinda Nirvana/Genocide/I Know/Brainwash/Piss In Peace/FaceFuckrrr/Tuna Can/Bulls On Parade/Fuck The Line/Go Fund Me/Nightshop
Bij de vorige, eerste editie bouwde het aantal bezoekers gradueel op van begin tot het einde, dit jaar stond er –grofweg – bij elke band evenveel volk in de zaal. Het succes van deze twee eerste edities was voor de organisatie alvast voldoende om voor eind december een namiddag met akoestische muziek aan te kondigen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6346-rock-gaston-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Rock Gaston, Zulte
Live /s Live 2024 - Spirituele totaalbeleving over de drie dagen heen
Live /s Live 2024
Middenvijver
Antwerpen
2024-06-28 t-m 2024-06-30
Erik Vandamme
‘Herontdek de originele festivalvibe en laten we teruggaan naar de festivalervaring zonder alle extra poespas - welkom bij Live is Live’, staat te lezen op de website. En dat blijkt nog te kloppen ook. Het festival Live /s Live biedt sinds enkele jaren een alternatief voor een publiek dat nog festivals bezoekt, maar het liever iets 'intiemer' wil houden. De eerste editie had plaats in Zeebrugge, sinds vorig jaar op Middenvijver in Antwerpen Linkeroever. Met twee podia op een mooie wandelafstand van elkaar, met enkele kleppers als The National, The Smashing Pumpkins en Editors op de affiche, zag de line-up van 2024 er veelbelovend uit. Bovendien stonden op dat kleinere podia bijzonder 'te ontdekken' talenten.
Er hing over drie dagen magie in de lucht, de zon zat er uiteraard ook voor iets tussen, hoewel we af en toe eens ook onze paraplu mochten boven halen. De regen viel echt uit de lucht op zondagavond, geen nood, dit was ook een magisch moment.
Ons verslag van deze spirituele totaalbeleving over de drie dagen heen
dag 1 - Een bijzondere spirituele ervaring met Tamino en Jacob Alon, The National met de hakken over de sloot …
We starten de eerste dag met Intergalactic Lovers (*****). Op Great Gigs in The Park, Sint-Niklaas liet Lara en haar band in ons hart kijken, en zette ons aan het dansen. Het intiemere kantje liet de band achterwege op Live /s Live. Lara bewoog zich voort als een hinde over het podium, en straalde positieve energie uit die de dansspieren prikkelde. In ons verslag van het optreden in Sint-Niklaas braken we trouwens een lans voor de muzikanten binnen de band. Op Live /s Live kwam hun meerwaarde opnieuw tot uiting. Zeker toen Lara even achter hen plaats nam en ze alle instrumentale teugels mocht vieren, ontstond een aanstekelijke wervelwind. Met een brok in de keel dus!
Het Canadese Alvvays (****) deed met een verknipte combinatie tussen dreampop en shoegaze de temperatuur tot een kookpunt stijgen. De ijle stem in combinatie met synths, de bedwelmende riffs en de drumpartijen, deden ons wegzweven. De mooie beelden op het scherm zorgden dat het plaatje compleet werd. De zangeres Molly Rankin deelde mee dat ze het eigenlijk niet gewoon zijn van op zo’n groot podia te staan. Die onwennigheid zagen we. . Ze creëerden een brug tussen emotionele dreampop en donkere shoegaze. Het klonk alvast meer dan overtuigend.
Op het kleine podia stond Bess Atwell (****), enkel met akoestische gitaar en haar kristalheldere vocals. Ze ontroerede ons. Ze werd geruggesteund door een multi-instrumentalist die gitaar, viool als piano speelde; een ware virtuoos. We kregen een gevarieerde trip van weemoed en melancholie. Toegegeven, er zijn nog groeimogelijkheden, want het verliep allemaal nogal braafjes; maar die lekkere gitaarriffs sierden hoedanook. In het oog te houden dus, deze Bess Atwell.
Passenger (***) scoorde circa tien jaar geleden een geweldige hit met “Let Her G” en teert daar nog steeds op. Muzikaal een kabbelend beekje, met als climax die welgekende hit. Passenger haalde daadwerkelijk alles uit de kast om het tegendeel te bewijzen. We bleven ietwat op onze honger zitten, gezien het nadrukkelijk diezelfde lijn uitging. Het publiek liet het over zich heen waaien. Ze gingen zelfs uit de bol bij een '"I Hate" en een cover van "The Sound of Silence". Mooi om zien!
We dwaalden vroegtijdig terug af naar de Dageraad stage voor Jacob Alon (*****) die op zijn eentje zou zorgen voor een eerste echte apotheose van het festival. Jacob stond op het podium met ontblote bast en engelen vleugels om zijn schouders. Niet alleen zag hij er engelachtig uit, zijn stem klonk daadwerkelijk als een engel die uit de hemel was neergedaald. Intiem, boeiend en vol emotie in zijn stem, zorgde hij voor een lichtpunt in onze donkerste gedachte. Iedereen was geboeid, genoot en droomde weg naar mooie oorden. Een interessant man, wiens vocals en tokkelende gitaar je hart deed smelten …
Net voor zijn optreden vloog er symbolisch een vogel over de hoofden van de fans heen, een boodschap van hierboven? Geen idee. Tamino (*****) wist ons een uur lang diep te raken. Maar er was meer. Nadat hij puur op zijn eentje reeds zorgde voor kippenvelmomenten en een krop in de keel, voegden zijn muzikanten zich toe. Een voller geluid, met nog meer intensiteit. Op dat moment, persoonlijk, konden we onze tranen niet meer bedwingen, en lieten ons gewillig meevoeren naar het hemelse paradijs van Tamino: in de wolken meende ik mijn vorig jaar overleden vader te herkennen, een soort teken. Tamino liet ons op dit uur compleet wegglijden van de realiteit, en gaf me het gevoel dat pa en mezelf weer even samen stonden te genieten van de muziek met een Orval biertje erbij … Een bijzondere gewaarwording voor mezelf!, die me nog lang zal bijblijven. Wat een schoonheid, wat een magie …
We moesten na dit emotioneel beladen optreden even bekomen. Ben Howard (***) bracht ons back to reality. Na een wat ingetogen start, bouwde hij zijn set mooi op tot een closing climax. De melancholie bleef hier overeind. Het voelde aan als een soort verteltrant rond het kampvuur.
Arooj Aftab (****) is geen onbekende voor ons, we zagen ze op enkele andere festivals al. De spraakzame artieste weet naast haar groovy wereldmuziek met enkele kwinkslagen een glimlach te toveren. In de Dageraad stage stelde ze de nieuwste plaat voor; gezien het nog maar de tweede keer was dat het album werd gespeeld, had ze hier enkele spiekbriefjes nodig. Een worldsound die de dansspieren aansprak en niet vies was van een vleugje humor. Arooj Aftab is een veelzijdige artieste met haar band.
The National (***1/2) speelde een set van meer dan twee uur. Na een langgerekt “Slippery People” kwam de band het podium op. Matt Berninger en C° deden de temperatuur terug stijgen tijdens de avond. Wat een uitstraling en vocals, ook al was het niet steeds toonvast. Het publiek werd letterlijk omarmd, al van in ’t begin op “Sea of Love”. Matt zocht veelvuldig zijn publiek op. Hij ontpopt zich tot een groots entertainer.
Hoogtepunten? “Alien”, een ode aan label manager Jan De Mars, het prachtige “Graceless” en “Fake Empire” met een ferme sneer naar Amerika. Verder de voortdurende tempowissels en het werken naar een climax toe, o.m. “Space Invader” net vóór de bis, The National op hun best.
Hoedanook ervaarde ik het niet als een topconcert van de band. De set was soms te chaotisch. Maar het publiek genoot. The National is wel een goed geoliede machine in een zweem van weemoed en opwinding. Puntjes op de 'i' alvast met een sublieme “Light Years”, “Mr. November”' en “About Today”.
dag 2 - Een ontketende Loverman, Sheryl Crow een warme nostalgietrip en een overtuigende Editors
Openingsact zijn op een festival, het is nooit een fijne taak. Belgische trots Absynthe Minded (****) beet van zich af en kon al rekenen op een sterke belangstelling. Het kwam de sfeer ten goede. De band vloog er stevig en energiek in, met hun kenmerkende weerhaakjes. Ze hielden het tempo strak aan en we kregen een spetterende finale. Zelfs de nieuwe song “Natural” ging erin als een zoete broodje. Band op hoog niveau. Nog te ziern op diverse festivals , o.m. de Fonnefeesten in Lokeren.
Trombone Shorty & Orleans Avenue (*****) moest niet onderdoen in energie en dynamiek. Een totaalbeleven door hun instrumentatie en zeerzeker door de blazers; als confetti dwarrelde het over de hoofden heen en spoorde aan tot dansen. Er zit heel wat soul vervat in hun sound. Het komt het geheel ten goede. De instrumentale Green Day-cover "Brain Stew" werd een onvergetelijk hoogtepunt op het einde van de set. Wat een prikkeling , wat een wervelstorm. Schitterend.
De Amerikaanse 'cowboy' Lord Huron (***1/2) gooit het muzikaal over een andere boeg , door z’n gezapige, warme sound , die zieltjes voor zich won. Hij ging uitgekiend te werk en kreeg de handen moeiteloos op elkaar. De gitaarriffs en vocals van Lord Huron waren er van innerlijk genot. Ook hier was er sprake van een kampvuurgevoel. Een lekker innemende, dromerige als gebalde, gedreven set. Mooi.
Ondertussen op de Dageraad Stage hoorden we een Gents duo, Charlotte & Reinhard (****), bekend met projecten als Rheinzand. Ze brengen dus ook als duo en koppel platen uit. In de instrumentatie is er sprake van een mengelmoes aan stijlen, een vleugje experiment en met disco als basis.
Een bekoorlijk dansende Charlotte weet je te hypnotiseren met haar kristalheldere vocals. Reinhard zorgt voor weerwerk en ontpopt zich tot een ware multi-instrumentalist. We waren onder de indruk van het sublieme vioolwerk. In het najaar stelt Charlotte & Reinhard hun nieuwe plaat voor, o.m. in de AB. Overtuigende set.
Eén van de levende legendes op Live /s Live was Sheryl Crow (****1/2). Een wereldster, in geen jaren meer in ons landje te zien. Ze heeft al een pak hits uit, en het publiek wou vooral genieten van een ultiem nostalgietripje. Sheryl Crow dook in haar backcatalogue, en deed ons smelten met haar indringende, hemelse stem, o.a. de Cat Stevens-cover "The First Cut Is the Deepest", of de heupwieg op “Run Baby Run” en “All I wanne do”. Meezingers van een klassevrouw, pur sang, die haar publiek nauw betrok bij de nummers. De speelsheid sierde
van deze charismatische dame!
Iskander Moon (****) is een volleerd pianist en entertainer. Wat hij allemaal uitvoert op zijn instrument is puur rock-'n-roll vertier. Piano en gitaar, sterk! Op een bepaald moment vreesden we dat hij dat instrument tot gor ging slaan, of het in vuur en vlam zetten, indachtig de reeds overleden Jerry Lee Lewis. De intieme sound scoorde evenzeer, en kregen door z’n warme vocals een meerwaarde. Puike set van die gast!
Tijdens de aanvang van de set van Warhaus (****) begon het net te regenen en vluchtten de mensen weg op zoek naar beschutting en een poncho. De band ging meteen gretig te werk en haalde alles uit de kast. Hun intrigerende sound heeft het van multi-instrumentalisten van een onaards niveau. Sterk. Maarten Devoldere (Balthazar) geeft punch aan de nummers door zijn beweeglijkheid en door zijn lijzige baritonstem. Een waanzinnige trip kregen we, die overtuigde door de speelsheid en de improvisaties.
Het hoogtepunt van de dag beleefden we aan het Dageraad podium met Loverman (*****), het alter-ego van James De Graef. Vorig jaar wist hij ons op het ontdekkingsfestival Fifty Lab festival in Brussel al omver te blazen. De waanzinnige set op Live /s Live overtrof dat nog. Hij verscheen niet vooraan het podium, maar sloop als een slang zingend achteraan de bar, doorheen de regen naar het podium. Hij ging op een schommelpaardje zitten met zijn gitaar, brulde wat door zijn microfoon en ging dan vooraan wulps dansen. Of hij acteerde als een soort mime speler met een verbluffende dans. Iedereen was verbaasd van wat zich hier afspeelde. Mooi.
De theatrale alleskunner heeft een breed stembereik en is een klasse entertainer, danser en multi-instrumentalist, en zeker vol bravoure op zijn piano, die hij versleepte zodat iedereen hem goed kon zien.
Op het eind van de set sprong hij in het publiek, liet iedereen meezingen, en verdween toen zoals hij was gekomen, als een dief in de nacht. Het publiek was verbouwereerd. Een waanzinnig wervelend optreden!
De best wel lange set van Paolo Nutini (***1/2) was minder spannend. Hij doet harten sneller slaan door z’n zwoele, warme stem dito sound, met een Zuiders timbre. Knuffelrock op zijn best! De mooie lichtshow tekende een magisch visueel effect. Helaas muzikaal kabbelde het allermaal een beetje voort, wat de aandacht na een tijdje deed verslappen. Een standvastige rustigheid en een soort Saturday afternoon delight gevoel …
De concerten van Editors (****1/2) kunnen wisselend zijn, die dan durft te neigen naar metaalmoeheid. Maar de band is hier enorm geliefd en zet dan ook zijn beste beentje voor om Live /s Live in vuur en vlam te zetten. Eerst moesten we er zelf wat inkomen om die elektronica in hun popwave een plaats te geven. Op de eerste song “Strawberry Limonade” waren we nog wat sceptisch op wat komen moest, maar op “An End Has a Start” werden we volledig meegezogen op hoe Editors het best klinkt. De handen gingen moeiteloos op elkaar bij “Eat Raw Meat = Blood drool” , “The Racing Rats”, het wonderbaarlijke “Heart Attack” en het puike “Smokers outside the Hospital Door”.
Tom Smith was als vanouds erg beweeglijk en de publieksmenner. De band had er dus duidelijk zin in, en wist dan ook het publiek te bespelen in die prikkelende sound. Uiteraard horen daar clichés bij, o.a. confetti en vuur op het podium. Het intieme, breekbare kantje van de band wordt niet vergeten.
Het ultieme vuurwerk volgde met “No Sound but the wind” in de bis en uiteraard “Papillon”. Geen Editors zoals in de hoogdagen, maar meer dan voldoende om de tweede avond op knallende wijze af te sluiten. Sjiek!
dag 3 – Van een nostalgietrip met Zornik naar verbluffende postrock van Mogwai, hartenbrekers Gavin, Trixie en Emmy tot het overdonderende muzikale karakter van The Smashing Pumpkins!
Al vroeg veel volk op de been voor een nostalgische trip voor de dertig-veertigers met Zornik (****), in de jaren 2000 populair bij de tieners. De tieners van toen zijn wat ouder geworden, de band ook. De meer volwassen aanpak zorgt er echter niet voor dat de speelsheid is verdwenen. Gretig gaat Zornik als een tornado tekeer op dat podium, en krijgt de handen moeiteloos op elkaar. Het werd meer dan een nostalgietrip. De band is springlevend en het publiek stond lekker mee te headbangen en te springen. Een mooie opener.
K's Choice (****) zit hier deels op het thuisfront in Antwerpen. Een energieke, gedreven, meeslepende, emotievolle set. Sam schreeuwt zijn stem schor of zingt integer. ‘K's Choice is nog steeds een band die ingetogenheid, melancholie bindt met groove en extravertie’, schreven we over hun optreden op de Lokerse Feesten, vorige zomer. Ook hier kunnen we dit overtuigend onderstrepen.
We gingen direct naar het Dageraad podium voor Frankie Fame (***) met een psychedelica- funky geluid. De aanzet voor een zomers feestje. Frankie Fame deed zeker zijn best, maar het bleef een beetje aanmodderen. Er mocht gerust wat meer variatie zijn. Goed , maar niet meer dan dat!
'De vreemde eend in de bijt', zei iemand me toen we terug op het hoofpodium waren voor Mogwai (*****). Dit is voer voor de postrockliefhebbers. Ze zijn één van de exponenten. … Ze wisten een set neer te zetten die eigenlijk thuishoort in de donkerte ipv op klaarlichte dag, maar ze hielden het spannend, broeierig door de talrijke wissels en het werken naar een climax, met enkele energiebommetjes. Een golvende aanpak die het publiek inpakt. Je wordt meegesleept in hun muzikaal verhaal, mede door de sympathieke frontman. Ook hier een band met veel goesting op het podium. Missie geslaagd.
Andere koek na deze alternatieve band met de lief kijkende Emmy D'Arc (*****), die een popsound introduceert met haar kristalheldere stem (ondanks de verkoudheid) en stralende glimlach. Emmy weet ook haar publiek te betrekken, met leuke anekdotes en kwinkslagen. We herinneren ons haar optreden in de AB en als support van Amy MacDonald, waar ze de volledige zaal stil kon krijgen. Ze is muzikaal gegroeid. Haar nummers intrigeren en op het afsluitende “Troy” (Sinead O'Connor) kregen we tranen in de ogen …
In het najaar wordt het nieuwe werk in de clubs voorgesteld. Magisch, mooi, intiem, meeslepend, verbluffend, een gouden toekomst tegemoet.
Interpol (***1/2) is één van die donkere wave pop bands, die een trouw publiek hebben. Melancholie is de troef . Ze hebben een sterke staalkaart van integere en broeierige rockers. De statische houding en de weinige interactie was soms wel enerverend. Niet iedereen was er voor te vinden , maar ze hebben een belangvolle invloed gehad, samen met bands als Editors toen. Goied , maar ook niet meer dan dat …
De echte hoogtepunten vonden we op de Dageraad podium. De Ierse singer-songwriter Gavin James (*****) speelde bij The Problematic. We kregen een afwisselende set, groovy, ontspannend gedragen door z’n warme, breekbare stem. Dit was meer dan een kampvuur gevoel, door z’n indrukwekkende skills op gitaar, zijn brede vocals en zijn dosis charisma. Swing en ontroering gingen hand in hand dus.
De Amerikaanse soul/rockgroep Gossip ('****) van Beth Ditto , stond als co-headliner geprogrammeerd op de mainstage. Een messcherpe aanpak, muziek met een hoek af en een sympathieke frontlady die er staat en met tonnen humor de aandacht behoudt. Ziekjes of niet , ze ging ervoor, ondanks de regen . De bindteksten en de leuke kwinkslagen waren soms wat langdradig, maar OK, het zorgde voor een leuk sfeertje. Hun muziek overtuigt op een festival, zeker met kleppers als “Heavy cross”. Het heupwiegt en swingt. Feest dus!
Een volksverhuis van groot podia naar het Dageraad podium, hadden we met Trixie Whitley (*****). ‘Soms hoor je een stem die je onmiddellijk in een houdgreep neemt. Je verweren is zinloos, het enige wat je kan doen, is ademloos luisteren. Zo'n klankbord heeft de Belgisch-Amerikaanse Trixie Whitley, dochter van de veel te jong overleden singer-songwriter Chris Whitley.", schreven we nog in 2019 over haar optreden in de Vooruit, Gent. De zangeres is ondertussen uitgegroeid tot een groots sing/songwriter. Een multi-instrumentaliste (piano, gitaar tot drums) die een sterke indringende stem heeft. Ze brengt een afwisselende boeiende set, innemend , meeslepend, groovy , zonder aan emotionaliteit in te boeten. Puik werk van deze dame. Te zien in de clubs, dit najaar!
The Smashing Pumpkins (***1/2) sluiten af in de gietende regen. Ondanks dit weertje meer dan voldoende magie en vuurwerk! De schermen opzij het podium werden afgezet. De band wou dat het publiek zich op het podium focuste. Corgan en C° gingen als wilden tekeer en lieten de muziek voor zich spreken. Op zich heeft “The Everlasting Gaze” was de aanzet van de stuwende tempo’s op een “Ava Adore”, “'Disam”, “Springtimes” en “Mayonaise”. De fans hielden ervan. We kregen een wervelende finale met “Bulllet with Butterfly wings” en “Zero”, sterkhouders van de 90s, die ons overstelpten. Corgan en interactie , het is nog nooit een goed ingrediënt geweest , die arrogantie zelve zal hij wel nooit kwijtraken . Maar muzikaal eenmaal op dreef komen, klonken ze fris , snedig , gebald, pompend. Ze sloten mooi een prachtig driedaags festival af.
Live /s Live in 2025 staat genoteerd, een aanrader voor wie een alternatief zoekt op de meer grootschalige festivals als Rock Werchter of Pukkelpop.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6251-live-is-live-festival-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Live /s Live ism FKP Scorpio
Nederlands 
Français 
