logo_musiczine_nl

Democrazy Gent - events

Democrazy Gent - events Concerten Big next: Leather.Head, Rimov Rimov, Trefpunt, Gent op 1 april 2026 Dressed like boys, Frans Kalk, Ha Concerts, Gent op 2 april 2026 Luna, Line, Club Wintercircus, Gent op 2 april 2026 Wild style: a night w/ Grandmaster Caz,…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (15420 Items)

Lili Grace

Lili Grace - Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan

Geschreven door

Lili Grace - Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan

Onweerswolken trokken over het Waasland, donder, bliksem, én helaas ook wateroverlast en schade. Lili Grace (*****) moest voor een beperkt publiek optreden; ze lieten het niet aan hun hart komen en zetten een enthousiasmerende set neer. Hoe meer de set vorderde, hoe meer de zon begon te schijnen. Het is de rode draad in de muziek van Lili Grace, op plaat en live. Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden.  In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino. Eén van de vele optredens die er komende zomer plaatsvinden

Lili Grace start op een intense, ingetogen wijze. In de instrumentatie als in de vocals krijgen we een krop in de keel. Het fijne aan Lili Grace is echter de variatie in de sound. Ze weten op onverwachtse momenten te verrassen. Op een bepaald moment klinkt het in hun melancholisch , emotioneel kader fantasieprikkelend, bevreemdend als springerig.
Het viel al op toen ze onlangs in DOK Gent optraden. Een optreden waarover we schreven: ''Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extraverte in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen.  De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger  durft het te klinken .'' Ook nu kunnen we ons hier in vinden.

Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan, net als op de plaat ‘Silhouette’, die erg persoonlijk is . Het innerlijk gevoel en wat hen raakt wordt aangesproken, een balanceren tussen licht en donker, vreugde en vertwijfeling. We denken aan artiesten als Björk , die ook dit gevoel uitoefent.

'Silhouette' wordt  voorgesteld op 26 oktober in de Ancienne Belgique, Brussel. Volg het duo via hun website: https://liligraceband.com/  

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

PAARD.

PAARD. - Een muzikale speeltuin onder de avonturiers

Geschreven door

PAARD. - Een muzikale speeltuin onder de avonturiers

Sommige bands weigeren in het gareel te lopen, doen graag aan stijlbreuken of gieten het in een soort kunstvorm. Dit zijn het soort bands die bij hun optredens, of bij een plaat telkens weten te verbazen. Eén daarvan is PAARD. Het knotsgekke trio straalt spelplezier uit, experimenteert, improviseert en laat je ademloos achter. De band bewees het reeds live en met de prachtige EP 'Zalm'. In DOK, Gent onderstrepen ze hun kunde en talent.

Als support was er het talentvolle duo EigenZweetStinkt (****), Wout Helsen op drums en Wilem Theerens op keyboard/elektronica die uiteenlopende muziekstijlen met elkaar verbinden tot een bijzonder kleurrijk geheel. Een potje rock, groovy jazz en elektronisch vernuft worden verbonden tot een energiek geheel.
Voor de gelegenheid had het duo een saxofonist uitgenodigd, Cas Minten, die met zijn blazers de groovy sfeer alleen maar versterkte. EigenZweetStinkt staat duidelijk aan het begin van hun carrière, en er zijn dus nog groeimogelijkheden. Op basis van deze bijzonder energieke set, zien we veel potentieel om binnen een breed muzikaal kader potten te breken. EigenZweetStinkt voegt stijlen samen, en trekt daarmee op avontuur. Ze passen perfect bij een band als PAARD. EigenZweetStinkt is dus zeker een band om in het oog te houden voor de muzikale avonturiers …

PAARD. (*****) zit in ditzelfde vaarwater. Het zijn veelzijdige muzikanten, die de klappen van de zweep voldoende onder de knie hebben. Een trio dat instrumentatie combineert met tonnen spelplezier. Het werkt aanstekelijk op het publiek dat ingetogen, enthousiast uit de bol gaat. De heren delen prikjes uit naar elkaar, o.m. een spelletje tussen drummer Sigfried Burroughs en vibrafonist TJ Segens,  die elkaar op plagerige wijze de loef afsteken. Ze spreken het publiek voortdurend aan, en profileren zich tot knappe zangtalenten. Gitarist Owen Weston tovert lekkere, groovy gitaarriedels uit zijn instrument. Hij blijkt evenzeer een klasse entertainer te zijn.
Door hun veelzijdige aanpak zorgt PAARD. voor de haver aan zijn publiek. Het tempo wordt strak gehouden, en zit bol van verrassende wendingen waardoor je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.

PAARD. biedt een muzikale speeltuin onder de avonturiers. Een driehoek van spelplezier, experiment en improvisatie, waarbij de mogelijkheden worden afgetast en grenzen kunnen worden verlegd.
Een aanstekelijk dansbaar feestje van groovy stijlen van jazz, funk, rock en ga zo maar door. Kortom , een oorgasme van jewelste.

Organisatie: Democrazy, Gent

The Radar Station

The Radar Station bewijzen dat ze een blijver zijn!

The Radar Station bewijzen dat ze een blijver zijn!

“Met zo’n stem zijn er heel veel mogelijkheden.” Zo klonk het toen The Radar Station zich presenteerde op de Nieuwe Lichting 2020. Ondertussen wonnen ze die, was de debuutplaat klaar in oktober en de band klaar om te boomen op de zomerfestivals. Corona stak er even een stokje voor. Maar op DOK bewees The Radar Station dat ze een blijver zijn.

De lijzige stem van Brent Buckler zette ‘The Beauty of Belief’ in. De grootste troef van de band werd goed in de verf gezet door een sterke outro zonder tierlantijntjes. Met het nummer “Into The Mud” gaan ze richting The War On Drugs en Foals qua tune, met een bezwerende Tom Smith-stem. Welja, een redelijk compleet plaatje dus. En als fan van The Cure hoefde je je ook niet te storen aan “Pictures Of You”. Kleine klanken weefden door Brent zijn stem.
“Subtle Science” is de oorworm die we ons graag laten besluipen. Ook als die wat meer haar heeft dan op de plaat. En een vetter staartje in de vorm van een gitaarsolo. “After The Tornado” scoorde dankzij kalmte en ingetogenheid. Iets waar de Rode Duivels later die avond meer moeite mee hadden. Heel catchy ondanks die rust in de song.
Wat de frontman tussen de nummers door probeerde te vertellen, was moeilijk te begrijpen. Geen erg. “Face Full of Lines” dreigde met de synths en was iets elektronischer dan de rest. En ook “Zanzara” klinkt elektronisch. Dat nummer is eigenlijk “After The Tornado”, maar dan met kleren aan. Wat het beste is, moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken.
“I Moan” grijpt traagjes bij de keel. Het is een heel kalme song, beetje creepy ook, maar Brent brengt het live gewoon heel goed. De rest van de band speelt alles wat rauwer en heviger dan op de plaat, waardoor ze toch een beetje dat ideale schoonzoon-imago kunnen afschudden. Er mag wat buiten de lijntjes worden gekleurd.
Het meeste schwung werd bewaard voor “The Giant”. Het publiek begon te dansen, klappen en mee te zingen bij de samenzang met de band , een mooie afsluiter van deze avond.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/democrazy-gent-gand/the-radar-station-02-07-2021.html

Organisatie: Democrazy, Gent

Mooneye (Belgium)

Mooneye op het punt van een definitieve doorbraak!

Geschreven door

Mooneye op het punt van een definitieve doorbraak!
Pauwel + Mooneye

“Goeienavond. Hèhè, een zaal met volk. Effe bekomen.” Aarzelend overschouwt Pauwel De Meyer een zaal met een tweehonderdtal mondmaskers. “Merci trouwens om hier een beke vroeger te zijn voor ons.” Awel, Pauwel, het is de moeite waard gebleken.  
Pauwel en Katrien, beide uit het Waasland, openen met het ontwapenende “July”. “Will we make it through July?”, vragen ze zich luidop af. Met livemuziek en een hoge vaccinatiegraad mag dat geen probleem zijn. “Dear” is een wondermooi tweede nummer. Het duo maakt akoestische, gevoelige muziek, ideaal voor op de achtergrond, maar nog beter als je jezelf er volledig laat in opgaan. De vergelijking met Angus en Julia Stone gaat tot op zekere hoogte wel op, maar toch bewaart Pauwel een eigen stijl. De teksten zijn vaak clever en houden een spiegel voor de hedendaagse maatschappij (“Why don’t you start dancing instead of looking at your phone all night?”).  
Ook de bindteksten zitten vol van de uitgebreide, uit het leven gegrepen anekdotes (over boomhutten en drugsnaalden in het bos van Sint-Niklaas tot het krijgen van zijn eerste Pfizer-vaccin vorige zondag – hij was er toch “even niet goed van”). “Sorry, ik ga stoppen met uitwijden, ik ben dat niet meer gewoon, communiceren.” Wij gaan ook niet meer uitwijden, we zijn het niet meer gewoon, recenseren. Het volgende nummer is een knappe Daniel Johnston cover, “True love will find you in the end”. Hoedje af voor de mysterieuze man met hoed.  
Daarna volgt “Molly”, een Eels-achtig lied over een goede vriend Maxime, die veel katten heeft en op een bepaald moment het verkeerde pad was ingeslaan. Het breekbare “Waves” is misschien wel het sterkste nummer van de set, ook van zijn self-titled EP die vorig jaar in oktober uitkwam. De set wordt afgesloten met “Bones”, een song voor zijn overleden mama. “Skin of my skin, now you’re just bones”, het refrein gaat letterlijk door merg en been, en laat ons verweesd achter.  

Na het gesmaakte aperitief is het tijd voor Michiel Libberecht en de zijnen. Mooneye, zowel verwijzend naar de Hiodontidae-vissoort als naar het idyllische dorp Moen in Zuid-West Vlaanderen, baande zich pijlsnel een weg naar het Vlaamse muziekfirmament door met “Thinking About Leaving “ De Nieuwe Lichting van Studio Brussel te winnen. Vandaag brengt Michiel met een volledig nieuwe liveband vooral liedjes die op ‘Big Enough’ zullen komen, de langverwachte langspeler die in september op de planken zal liggen.  
Tijdens het eerste nummer vraagt Mooneye zich openlijk af of wij ook zo eenzaam zijn, opnieuw vormt de pandemie een inspiratiebron voor creatieve songschrijvers. Ook de andere nummers vormen mooie poprocksongs, met de uitstekende Ramses Vandeneede als drummer die alles strak in de maat houdt. “Bright Lights” is voor ons het eerste hoogtepunt, met “Not the one” kabbelt het daarna gezellig voort. Goede nummers, dat wel, maar met de nieuwe bezetting lijkt Libberecht zijn eigen touch wat kwijt, het neigt soms wel erg naar de zoveelste mainstream song. 
Met “When the lights turn orange”, een nummer over languit in de zon liggen, kunnen ze het publiek dan wel weer overtuigen, en we mijmeren mee terug naar de tijd wanneer we nog 17 waren.
Ook de titeltrack “Big Enough” slaat aan.
Toch maar uitkijken dus naar die plaat, zal het Depot dan nog wel groot genoeg zijn voor het vijftal?  

Organisatie: Depot, Leuven

Vexillum

When Good Men Go To War

Geschreven door

Vexillum weet het genre powermetal elan te geven door er folkloristische invloeden aan toe te voegen en de verhalen spannend te maken en te houden. Dat horen we dus op het album 'When Good Men Go To War'. Eerder verscheen de meta opera 'UNUM ' , wat een meesterwerk bleek. De strakke lijn blijft behouden op de opvolger.
“Enlight the Brivouac” zet het meteen stevig in de verf, een perfect huwelijk tussen power metal en folk.
De multipele vocals maakt het ook bijzonder, je begint de songs prompt mee te brullen. Af en toe is er ruimte voor een fluitspeler, doedelzakblazer, of een ander folk getint instrument. Het komt het verhaal ten goede. “Voluntary slayve army”, “Last bearer's song” en “Flaming Bagpipes'” passen hierin. Op elke song voel je de adrenaline opborrelen.
Vexillum biedt een intense aanpak om je mee te sleuren in hun verhaal. “The Tale of the Three Hawks”  is een fantasieprikkelend nummer.
De Italiaanse band biedt dus een uiteenlopend, kleurrijk palet aan in het genre die een breed publiek kan aanspreken.

Tracklist: 1 Enlight The Bivouac 2 Sons Of A Wolf 3 Voluntary Slaves Army 4 When A Good Man Goes To War 5 Last Bearer's Song 6 The Deep Breath Before The Dive 7 Prodigal Son 8 Flaming Bagpipes 9 With My Hands 10 The Tale Of The Three Hawks 11 Quel Che Volevo

22 for Silicon Alone

Only Dark Matters

Geschreven door

22 for Silicon Alone is het project van Alexis Pfrimmer; Hij is auteur, componist, performer, producer, regisseur en woont in Brussel. Hij bracht nu zijn eerste elpee uit, ‘Only Dark Matters’. Een plaat vol verrassende wendingen , zo blijkt . Elk nummer heeft zijn eigen atypische combinatie van stijlen en toch lijkt niets onsamenhangend. Het is een meesterlijk, origineel patchwork, grotendeels beïnvloed door rock en ondersteund van heavy metal, lichte jazz, drum&bass en zelfs EDM. Je krijgt zelfs de indruk deel te nemen aan de soundtrack van een film zonder beelden. We hadden onlangs nog een fijn gesprek met Alexis hier 

Hoog tijd om ook de plaat onder de loep te nemen. Zoals aangegeven staat de plaat bol van muzikale stijlen . “Pont De Lianes” is er zo eentje. Het geheel klinkt poëtisch in het Frans, Engels, soms gedrenkt in chanson. Boeiend, mysterieus en messcherp. We worden in die bevreemdende sfeer ondergedompeld op “Lapazule” en op “In Every terms”.
“D'anges et de Morts” klinkt ingetogen, onaards, luguber zelfs .
Alexis durft te experimenteren. Het geheel wordt omschreven als poëtische art space rock, met een Franse tintje. Luister maar naar  “Flagrants Délices”, “Intra Venus” en het afsluitende “Only Dark Matters”.£
Soms is er sprake van een spookachtige wereld van donkere landschappen als je het allemaal beluistert; Donkere, mysterieuze materie die intrigeert …

Alexis omschrijft zelf: ''Mysterieus, mystiek en melancholisch klinkt het. Mijn invloeden zijn breed en reiken veel verder dan het muzikale kader. Poe en Kafka zijn er o.m. bij. Ik hou ook van de films van Tarkovsky, Lynch of Maya Deren, omdat hun werken uitnodigen tot een innerlijke reis, en deze stap van introspectie motiveerde het schrijven. Dit verlangen om de wereld te ondervragen vanuit mijn eigen tegenstrijdigheden"
Een filmische noire plaat dus …

Tracklist: 0+1=2 03:04 Lapazule 04:03 In Every Terms 03:53 D'Anges et de Morts 03:49 Pont de Lianes 02:57 Flagrants Délices 05:13 Intra Venus 04:26 Only Dark Matters 04:04 Extra Venus 08:58 Plenty of Time to Die 04:41

Art Space Rock
Only Dark Matters
22 For Silicon Alone

This Twisted Wreckage

Eight

Geschreven door

Luke ‘Skyscraper’ James was voormalig frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), producer, muzikant, componist en arrangeur, nam contact op met Luke om te praten om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. Met ‘Eight’ verkent de band een weg van verraad, isolatie, nepnieuws, angst, liefde, hoop en onderdrukking, verpakt in een muzikaal canvas van killer ritmes en melodieën. 
Een amalgaan van pop en progressieve rock, het komt allemaal aan bod op het debuut, de soundtrack voor een pandemie, lockdown en die een overgang maakt naar de toekomst , wat die ons ook mag brengen.  “Het is het sprankeltje licht in de rollende zwarte wolken van een dappere nieuwe wereld! “, lezen we in de biografie … Je kan niet omheen het donkere kantje binnen de muziek van This Twisted Wreckage.
Ze verwijzen naar de post punk en new wave  op “Dancing with Angels”; “Brave New world”, “Honesty” en  het springerige “Robogirl” klinken aanstekelijk. Algemeen is het geen sombere plaat geworden.
Luke heeft een poëtische stem, is een klasse verteller en weet te raken, net als een Nick Cave.  Op “Honesty” grijpt hij trouwens bij het nekvel .
Ricky en Luk vinden elkaar blindelings puur muzikaal , als twee vrienden die aan het jammen slaan.
“Back Up Again”, “Through the wall” en het mooi afsluitende “Digging the same Hole” zijn intiem dansbaar.
Een pure nostalgie trip is het dus zeker niet geworden. Maar de liefhebber van het new wave/post punk genre vindt zich duidelijk terug in het materiaal . Ze pakken het hedendaags aan , maar toch … iets avontuurlijker  mocht het wel zijn. Ondanks dit minpunt een voorname samenwerking.

PostPunk/New wave
Eight
This Twisted Wreckage

Tracklist: Dancing With Angels - Another Ride - Brave New World - Honesty - Robogirl - Back Up Again - Through The Wall - Digging The Same Hole

Anne Clark

Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked

Geschreven door

Anne Clark hoeft geen introductie meer. Al meer dan 40 jaar drukt ze haar stempel op de muziekwereld. Tijdens de covid lockdown in 2020, werd bij haar kanker vastgesteld.
Een feestelijke ‘40 jaar jubileum tour’ moest worden geannuleerd, samen met talrijke andere  plannen. Het leven werd een strijd, een vechten tegen de ziekte.
Op dit moment begint Anne langzaam aan de opbouw , en begint ze ook weer nieuwe liedjes te schrijven met haar bandleden, Jeff Aug en Justin Ciuche. Het idee ontstond om klassieke nummers van Anne's carrière, nieuw geïnterpreteerd uit te brengen. Resultaat ‘Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked’.
Reden genoeg om er een leuk gesprek over te hebben. Het interview kun je hier nog eens nalezen 
Hoog tijd om de plaat onder de loep te nemen.
“Entire World” is een voorbeeld hoe Ann haar poëtische teksten samenvoegt met elektronisch vernuft . We ervaren de plaat als een ontdekkingsreis doorheen haar oeuvre. Ingenieus, doordacht allemaal. Een kunst op zich. Het wondermooie “Heaven” of “Sometimes” leidt als het ware een nieuw leven door het klankenspectrum. De klassieker “Our Darkness” klinkt door de aanpak vernieuwend, fris en monter.
Opmerkzaam zijn de verrassende wendingen in de mix of remix binnen het poëtisch elektronisch wave kader. Ze gaat daadwerkelijk op avontuur. Een totaalplaatje om u tegen te zeggen , zonder de ziel in het nummer te verliezen. Klasse in één word!

Elektronic/wave
Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked

Tracklist
01. Entire World (Ballad Remix) - Thomas Ruckoldt
02. Take Control (Solomun Tribute Remix) - Solomun feat Anne Clarke
03. Wallies (Kickin' Mix) – herb
04. Orange Suns - Melting Rust Opera
05. Heaven - Andreas Bruhn
06. Sometimes - Sea Of Sin
07. Waiting - Yagya O
08. The Hardest Heart (2021 Revisit) - Blank And Jones feat. Anne Clark
09. Hope Road – Deadbeat
10. Virtuality - Johannes Brecht
11. A Community Of The Spirit - Svensyntetics O
12. Our Darkness (Marc Romboy Respect Mix) - Marc Romboy
13. Entire World Dance Remix - Thomas Ruckoldt
14. Sleeper In Metropolis - Robin Hirte

Ariel Bart

In Between

Geschreven door

We citeren even ‘Ariel Bart (1998) is een Israelische componiste en harmonica speelster. Nadat ze cum laude afstudeerde aan de New School University for Jazz and Contemporary Music in NYC (mei 2020), nam ze haar debuutalbum op met daarop haar eigen composities. In het album, ‘In Between’, presenteert Ariel een unieke benadering van de mondharmonica en haar gecomponeerde melodieën die zijn geïnspireerd door de Europese jazztraditie en de Midden-Oosterse wereld.'
De mondharmonica is een bijzonder veelzijdig instrument, maar weinig muzikanten slagen erin hier boven de middelmaat uit te steken. Op uitzonderingen na als Toots Thielemans en Steven De Bruyn, blijkt Ariel Bart dit ongelofelijk sterk te beheersen.
De openingssong “Spiritual Wars” klinkt intens en dekt de lading, meteen een spirituele totaalbeleving. Ariel laat zich omringen door klasse muzikanten die haar muzikale wegen alleen maar versterken. Rond de mondharmonica worden piano, drums op oorstrelende wijze toegevoegd En de cello en dubbele bas brengen de sound tot een climax. “Colors Palette”, “'Stranger on the Hill” en “Deep Down” onderstrepen het.
Ariel Bart bezorgt je kippenvelmomenten, zoals enkel grootmeester Toots Thielemans dat kon. Meerwaarde is dat ze invloeden uit het Midden-Oosten verbindt met de Westerse cultuur, “The Year After” en het afsluitende “In Between” plaats je hieronder en ze verleggen grenzen in het mondharmonicaspel. Net als Toots zaliger gaat ze met het instrument op magische wijze om. Een muzikante om in het oog te houden …

Tracklist: Spiritual Wars - Colors Palette - Stranger on the Hill - Memory of a Child  - Deep Down - The Year After - Intro (feat. Mayu Shviro) - In Between

Anemic Cinema

Anemic Cinema EP

Geschreven door

We citeren even ''Anemic Cinema (genoemd naar de kortfilm van dadaist Marcel Duchamp) is een instrumentaal kwartet geleid door de in Gent gebaseerde gitarist/componist Artan Buleshkaj, die zich in dit project laat omringen door drie van de meest avontuurlijke jonge muzikanten uit de Belgische jazz/impro-scene: Rob Banken (altsaxofoon, klarinet), Steven Delannoye (tenorsaxofoon, basklarinet) en Matthias de Waele (drums).''
De band in het hokje 'jazz' duwen is hen, ondanks de duidelijke invloeden, tekort doen, een eerste vaststelling na het beluisteren van deze gelijknamige schijf.

Wat een spelplezier en variatie horen we … Improviseren wordt tot een ware kunstvorm verheven op deze EP. Een avontuurlijke trip. “Solenoid Creatures” is al een meesterwerk, waarbij de muzikanten elkaar blindelings aanvoelen. “Poéte Maudit” is evenzeer boeiend.
Een filmische weg bewandelen ze. Mooi, ingenieus en kleurrijk hoe de instrumenten elkaar vinden, de bedwelmende drums, de percussie, de saxofoon en de klarinet doen je wegzweven. Een hypnotiserende , verslavende inwerking. Ze behouden de aandacht door al die variatie en verrassende wendingen. Wat we nogmaals horen op de laatste song “Shrines and Effigies”.
De muzikanten Buleshkai, Rob Banken, Steven en Matthias houden ven experimenteren en tasten hun grenzen af. Een onaardse magie .

Anemic Cinema boeit en intrigeert in het genre en is duidelijk een meerwaarde.

Tracklist: Solenoid Creatures 04:08  Poète Maudit 06:06 Lattices 05:06 Enmity 04:26 Shrines and Effigies 05:01

WALFANG

WALFANG - We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen

Geschreven door

WALFANG - We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen

Een terugblik: In 2017 in Antwerp Music City traden enkele bands op die bekend staan om hun verschroeiende aanpak. De locatie zelf is een fenomeen op zich, en wordt geëerd binnen de underground van het hardere genre. We zagen er een groepje uit het Waasland, Monkey Juice, die in de voetsporen traden van Steak Number Eight (Nu STAKE) . Over het optreden schreven we : ''Monkey Juice combineert  uiteenlopende muziekstijlen, gaande van postrock, shoegaze, grunge, stoner tot noise rock zelfs. Ze brengen het met zoveel spontaniteit en spelplezier, dat het aanvoelt alsof deze jongens al een jaar of twintig op het podium staan.''
In 2021 heet Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. WALFANG bracht recent hun debuut album  op de markt , 'LØV'. We kregen recent een tipje van de sluier daarvan, via een livestream, ondersteund van Friends of Friends records + MCLX. Ons verslag kun je  hier nog eens nalezen.
Naar aanleiding van de release en de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met de band.

Mijne heren, om met de deur in huis te vallen. Waarom die naamverandering van Monkey Juice naar WALFANG? Want met die eerste waren jullie toch aan een opmars bezig?
Het verhaal Monkey Juice begon voor ons als 14 jarige gastjes die brakke punkrock speelden. Over de jaren heen evolueerde onze sound. We voelden dan ook de nood om aan een nieuw verhaal te beginnen. Die naamsverandering was daar essentieel voor. We blijven trots op wat we vroeger deden maar kijken liever naar de toekomst en een nieuw verhaal.

Ondanks de volwassenere aanpak blijft er toch nog beetje Monkey Juice hangen, wat is voor jullie het grootste verschil?
De energie blijft overeind, het is niet zo dat we onze jeugdigheid willen verliezen. Maar na al die jaren vooral een meer volwassen versie van onszelf neerzetten was dan weer wel belangrijk. Dat is gewoon het grote verschil. Met WALFANG willen we nog meer experimenteren en ons zelf vinden. Alles moet kunnen op de volgende plaat. Los van genres of eerder werk.

De link naar STAKE wordt nog steeds gelegd, maar ik vind toch dat jullie op je debuut veel melodieuzer, maar daarom niet minder dreigend, klinken. Klopt dit en is dit een bewuste keuze?
STAKE is een fantastische band met een originele sound die elke keer blijft veranderen. We hebben enkele keren samen op het podium gestaan en spelen in het “genre hard” maar vinden niet dat we dezelfde muziek spelen. We delen ongetwijfeld redelijk wat invloeden (denk ISIS, Neurosis, Amenra, Converge, Mastodon…) wat waarschijnlijk wel verklaart waarom er wat gelijkenis is maar dat zou je over veel popartiesten ook kunnen zeggen.
Belangrijker is dat ieder zijn ding doet. Wij hebben onze invloeden, zij die van hen.
Het is ook niet onze ambitie om in het voetspoor te treden van STAKE of gelijk welke andere band, maar vooral onze eigen stempel te kunnen drukken op de muziekwereld.

De Ambitie om een Sportpaleis uit te verkopen is er dus niet?
We hebben zeker ambitie, Sportpaleis hoeft niet. Een Ancienne Belgique vol krijgen zou uiteraard leuk zijn. Het belangrijkste voor ons is dat we op een podium kunnen staan en onze muziek kunnen brengen voor mensen die er van genieten. Of dat nu voor 10, 100 of 10000 man is kan ons eigenlijk weinig schelen. We geven ongeacht waar altijd 100%.
Maar we kijken momenteel toch wel echt hard uit om terug op een podium te kunnen staan want livestreams zijn een mooi alternatief maar komen nog niet in de buurt van het echte werk.

Nu we daar toch over bezig zijn. Ik heb jullie via live stream bezig gezien, ik heb er veel gedaan en het is toch nooit hetzelfde als echt live spelen. Hoe hebben jullie die streamings beleefd en wat is jullie opinie over het fenomeen?
Live Streaming was een prachtig ding om muziek terug live naar de mensen te krijgen in tijden van verplichte isolatie. We zijn de organisaties enorm dankbaar dat we die shows mochten doen en onszelf konden tonen voor een publiek. Maar het is helemaal niet te vergelijken met spelen voor publiek. Je voelt de adrenaline niet die je dat tikkeltje extra geeft en er ontbreekt toch echt wel de connectie tussen ons en de mensen in de zaal. Dat gemis is te groot om er echt voluit  van te kunnen genieten. Daarvoor heb je dat applaus nodig, de reacties die ook ons op het podium de energie geven om de lat nog hoger te gaan leggen.

Ik treed jullie daarin bij, ik heb ondertussen enkele concerten gezien en het verschil met die vele live streams die ik heb gezien is groot. Maar toch zorgde die live stream er ook voor dat de drempel lager werd om dingen te ontdekken waar ik anders misschien niet was op gekomen, is dat bij jullie ook zo?
Ik denk niet dat die drempel persé lager ligt. Het is voor mensen niet evident om een uur naar een scherm te kijken als ze weten dat ze er in het echt bij hadden kunnen zijn. Mensen zijn het gewoon van iets live te zien en het besef van dat net dat niet kan legt die drempel toch iets hoger.

Ik lees ook in een biografie: ‘’Het viertal kijkt op hun debuut terug naar de schreeuwerige boze tieners die ze ooit waren en de evolutie die ze ondergingen tot de jongvolwassenen en de daar bij horende verantwoordelijkheden en verwachtingen. Een verhaal van frustraties, woede, teenage angst en persoonlijke ontwikkeling op een soundtrack van scheurend gitaarwerk.’’ Kun je daar iets meer over vertellen?
?
We hebben iemand die zeer mooie bios kan schrijven maar wat daar mee bedoeld wordt , is dat we vooral willen evolueren en willen blijven evolueren, vandaar de naamsverandering ook.
Daar zijn nu ook echt bewust mee bezig. We willen in de verste verte niet maken wat we vroeger maakten of wat iemand anders maakt. We doen ons eigen ding wel.
We zijn nu bezig met de volgende plaat te schrijven en die zal helemaal anders klinken als de plaat die we nu hebben uitgebracht. 

Wat het debuut betreft , op de acht nummers van deze plaat horen we een smeltkroes van grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en math. Daardoor kun je geen label op jullie muziek kleven (I LOVE IT) . Is ook dit een bewuste keuze? En waarom?

Genres en labels zijn zeer handig als je ze gebruikt om groepen aan mekaar te linken. Als programmatuur heb je zo handige kapstokken die je snel bepaalde sferen aan mekaar doet linken. We merkten na een tijd dat wij ons niet vast hoefden te houden aan 1 bepaalde stijl, we maken gewoon waar wij ons goed bij voelen. Blijkbaar is het moeilijk om daar een label op te plakken. Voor ons is de emotie in de muziek belangrijker dan de term die erop gekleefd wordt. 

Een versmelting van uiteenlopende ideeën , dat is iets dat me ook opvalt aan WALFANG. Het is niet zo dat één bandlid eruit springt, het is duidelijk een samensmelting van vier jong volwassenen boordevol talent en ideeën? Mee eens?

Vroeger werkten we zoals veel bands. Er is 1 frontman die met het gros van de ideeën af komt en de rest sleutelt mee. Sinds een paar jaar hebben we er bewust voor gekozen om echt als band naar buiten te komen. We vinden niet dat 1 iemand belangrijker is dan de ander. Dat heeft zich ook vertaald naar onze werkethiek. Nu schrijven we alles met vier. Iedereen doet mee. Er komt nog steeds iemand af met een fundament maar we bouwen samen een heel het nummer, ook al betekent dat een complete verandering van het originele idee.
Het is de muziek die telt, niet de persoon die het speelt.

Dat is zeker het geval. WALFANG is een heel ambitieus project, dat was het voordien ook, maar jullie zetten op basis van die paar luisterbeurten van jullie debuut wel een serieuze stap voorwaarts naar een ruim publiek vind ik. Is er dan nog tijd voor andere projecten waar jullie mee bezig zijn?
We hebben allemaal onze eigen bezigheden naast WALFANG maar dit blijft voor iedereen wel het hoofdproject. We kunnen ook zoveel kwijt in dit project dat de zijprojecten die we doen (Miroir, ukumar) iets helemaal anders zijn of niet meteen muziek spelen zijn.

Jullie stellen het debuut voor in De Casino, Sint-Niklaas. Het wordt een stevig avondje met ook optredens van  Psychonaut en Whorses, maar voor jullie een thuismatch. Iets om naar uit te zien. Wat zijn de verwachtingen, een match moet altijd gespeeld worden …
Het is geen wedstrijd, haha. We wilden vooral onze plaat voorstellen en hebben daarvoor enkele bevriende bands uitgenodigd die muzikaal in het verlengde liggen van wat wij doen. Het zal een bijzonder boeiende avond worden, waar we zeker naar uitkijken.
We hebben al een paar keer in de Casino gestaan en dat waren mooie ervaringen.
We zijn dan ook heel blij dat we het in de concerttempel van onze eigen stad mogen voorstellen samen met onze vrienden.

Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar wat concerten betreft?
Er staan dus al enkele live optredens gepland in het najaar. We zijn ook al volop bezig met nieuwe nummers voor de volgende plaat. Die zal weer een heel andere richting uitgaan dan dit debuut. We blijven verder timmeren aan de toekomst en zien wel waar we uitkomen.

Het debuut werd ook in deze tijden uitgebracht, nu het moeilijk is om die live voor te stellen waarom niet toch nog een jaar gewacht dan?
We zaten al een tijdje te broeien om dit uit te brengen, hebben het even uitgesteld maar vonden gewoon dat de tijd nu gekomen was om er echt iets mee te doen. We konden niet nog langer wachten. Dit moest gewoon nu gebeuren, ook al is de situatie niet optimaal. Maar nu begint alles terug los te komen en te versoepelen. Dat geeft ons alvast een goed gevoel van optimisme.

Wat zijn de ambities met de band ? Hebben jullie ook een bepaald doel dat jullie willen bereiken?
WALFANG en muziek maken is een passie. Het is niet de bedoeling hiermee veel geld te verdienen of zo, het moet een passie blijven. Belangrijk is dat we uiteraard kunnen blijven groeien en verder groeien bij elke nieuwe release. We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen.
Voor ons hoeft het niet te voelen als een job, die hebben we al naast WALFANG.
Dit is een project dat we verder willen uitbouwen zonder prestatiedruk, dat is voor ons belangrijk.

Als je als band de gelegenheid zou hebben om Sportpaleizen uit te verkopen op voorwaarde dat jullie je muziek een hele andere richting uitstuwen die de uwe niet meer is, maar er wel veel geld mee verdienen,  zouden jullie dat doen?
In ’t kort: nee.  Je hebt bands die zo’n keuze wel maken en dat is hun recht maar voor ons hoeft dat niet.
We bepalen zelf wel welke richting we uitgaan met onze band en onze muziek.  Ambitie is er op overschot maar het moet iets zijn en blijven waar we 100% achterstaan. Als een label ons wil helpen om daarin te kunnen evolueren gaan we daar zeker op in, maar dan is het omdat we geloven dat zij ons verder kunnen helpen, niet voor het grote geld. Dan hadden we wel een ander genre muziek gekozen.
Begrijp ons niet verkeerd, sommige bands die dat wel hebben gedaan leveren nog steeds fijn werk af, ook al spelen ze nu iets compleet anders dan hun vorig werk maar wij willen met WALFANG ons eigen pad blijven bewandelen. Dat is veel te belangrijk voor ons.

Is het feit dat je een Belgische band bent niet een beetje een handicap? Ik bedoel, jullie muziek is wat mij betreft internationaal. Maar ik krijg vaak de indruk dat het voor een Belgische band gewoon moeilijker is om echt ‘door te breken’ dan bijvoorbeeld een band uit UK of zo. Graag je mening
Het is wat je er van maakt. Het werkt in België meestal beter als je eerst naam maakt in het buitenland. Dan volgt België wel. Maar voor een klein land zijn we nog steeds heel gefragmenteerd.
Ik denk dat het belangrijker is wat je ziet als doorbreken. Wij hoeven niet in de charts te staan. Voor ons is het veel belangrijker dat er een gastje in Berlijn van 18 jaar onze bandshirt met trots draagt. Dat zou voor ons doorbreken zijn. En dat kan door veel te spelen.

Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Hallo lezers, wij zijn WALFANG. Cva met u? Mag toch snel eens terug goed weer gaan worden hé! Merci van dit hier allemaal te lezen, dat vinden wij echt heel leuk van u. Nog leuker zou zijn als je naar onze plaat luistert en die gewoon koopt! Kom ineens eens kijken en je krijgt er (vanaf dat het mag) een dikke knuffel bij.
Groetjes thuis
WALFANG
(check het vooral uit via volgende link: https://walfang.bandcamp.com/music )

Bedankt voor dit fijne gesprek, tot in De Casino ? en veel succes verder

Lili Grace

Lili Grace - Muziek blijven creëren, die vooral het buikgevoel van de mensen aanspreekt is ons belangrijkste doel en ambitie

Geschreven door

Lili Grace - Muziek blijven creëren, die vooral het buikgevoel van de mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie

Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden, is de rode draad in de sound van Lili Grace . In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino, Sint-Niklaas.
We waren er ook bij en schreven hier
  We hadden een fijn gesprek met de zusjes Dienne & Nelle over die plaat,  de live optredens en de verdere toekomstplannen.

Het verhaal hebben jullie al honderden keren verteld, maar met het debuut ‘Silhouette’ kruipen jullie in de huid van twee jonge meisje die geconfronteerd worden met een trauma , het ongeluk van jullie broer? Hoe is het idee ontstaan
Het is heel vanzelf gegroeid, we hadden wel ideeën die naar voor kwamen en waren al een tijdje bezig om rond dat onderwerp ook iets te doen. Het is dus eigenlijk allemaal heel spontaan gekomen, en niet per se van ‘nu gaan we daarover iets schrijven of zo’, maar het ongeluk en hoe we er als kind mee omgingen, sloot wel aan bij die ideeën in ons achterhoofd eigenlijk.

Het is niet zo dat deze plaat een manier is om dit trauma een plaats te geven?

Nee, dat wordt door sommige media zo naar voor geschoven, maar is niet zo. We hadden dit trauma voordien al verwerkt. We maken het er dus wel van, maar die verwerking is er dus eigenlijk in het verleden al geweest. Laat het ons zo stellen. Meer nog, eigenlijk was het net doordat we dit al hadden verwerkt dat we deze plaat konden maken. Dus eigenlijk geheel het omgekeerde van wat soms naar voor wordt geschoven. Als we het niet hadden verwerkt hadden we dit emotioneel niet live kunnen brengen bijvoorbeeld, dat zou niet zijn gelukt. Nu dus wel daardoor.

Dat is iets dat me zowel op de plaat als live opvalt, dat er ingetogen songs zijn die je tot tranen toe bedwingen, én soms zijn er zelfs springerige vreugde dansjes, een baken van hoop; is hier bewust gekozen voor die aanpak?
Dat sluit gewoon aan bij het thema. Enerzijds die vertwijfeling in sommige songs, maar ook hoe we dat sprenkeltje hoop zien verschijnen. Dat heeft allemaal te maken met hoe we het toen als kind beleefden, en dat wilden we dus ook uittekenen in de songs. Er is zoveel contrast in je leven op zo jonge leeftijd, dat er letterlijk van alles op je afkomt, eigenlijk zijn we als heel jong kind daardoor veel te snel geconfronteerd geworden met volwassenheid. Dat speelt ook allemaal een rol daarin, en ook dat hebben we willen verwerken zowel op plaat als live, vandaar ook die uiteenlopende contrasten van ingetogen naar springerig. 

Naast vertwijfeling, schuilt er ook een soort schuldgevoel (als ik dat zo mag en kan noemen) bij sommige nummers, klopt dit?
Dat schuldgevoel is er eigenlijk tot op de dag van vandaag nog altijd. Maar binnen een andere omkadering als toen. Het idee van wij kunnen alles, wij kunnen ons leven opbouwen en gewoon dingen doen daarmee terwijl ons broer dat nooit zal kunnen. Dat knaagde toen, en dat knaagt eigenlijk nog steeds. Dat keert eigenlijk dus terug in alle verschillende fases in ons leven, dus nu nog steeds eigenlijk.

Begrijpelijk, ook al is dat schuldgevoel voor niets nodig uiteraard. Hoe is het met hem eigenlijk ondertussen? En hoe reageert hij op deze plaat?
Uiteraard is dat niet nodig, iedereen zegt dit , maar je kunt het gewoon niet uitschakelen. Hoe het met hem gaat? Hij heeft er een blijvende handicap aan over gehouden, maar ondanks dit gaat het vrij goed met hem. Met soms uiteraard ook minder goede momenten, straalt hij vooral veel positiviteit uit. Onze broer is vooral trots dat wij hierover een plaat hebben gemaakt. Hij staat er volledig achter.

Het is dus een heel persoonlijke plaat over pijn en verdriet, maar jullie stralen ook hoop uit, alsof er altijd een zon schijnt aan het eind van de tunnel, zoals vandaag toen jullie begonnen, was het net gedaan met donderen en onweer en toen kwam de zon er door, dat stralen jullie ook uit met jullie muziek. Is dat bewust dan?
Dat is niet bewust zo gedaan eigenlijk. Het is gewoon zo gegroeid, het is wel leuk dat het je opvalt. Onderhuids hopen we wel dat dit deze indruk op mensen maakt, binnen die vertwijfeling dat baken van hoop bieden. Het is ook iets dat we hebben geleerd uit dat ongeluk eigenlijk, dat er altijd een zon schijnt achter die donkere wolken en we daarin moeten blijven geloven. Als je dat hoort in onze muziek, dan zijn we onbewust in onze opzet geslaagd.

Gaat “No God” over het feit dat jullie er niet in geloven? Hoe sta je tegenover spiritualiteit?
Nee, het is eerder gelinkt aan dat schuldgevoel van voorheen, (niet dat we niet geloven in iemand die ons gaat helpen hierboven.) “Saints” is gelinkt aan het kapelletje waar we altijd naartoe gingen. Het is een intense song waar we wilden uitbeelden hoe we zo snel in de grote mensen wereld werden gedropt van het ene moment op het andere, het besef dat het leven zo fragiel is ook. Dat speelt ook allemaal mee. Daar is “Saints” eerder aan gelinkt. En het besef dat er boven niemand is die je kan helpen.

Er schijnt eigenlijk ook iets spiritueel, iets sprookjesachtig en mysterieus in jullie muziek uit,  vind ik. Klopt dit?
Ook hier is het weer niet bewust, maar eerder onderhuids dat dit naar boven komt eigenlijk. Het is maar hoe de luisteraar het beleeft. Het is wel positief dat je dit allemaal hoort in onze muziek, dan zijn we in onze opzet geslaagd.

Ik denk dat het ook muziek is die je niet moet horen maar vooral moet voelen. Maar die gevarieerde aanpak, dat experimenteren,  werd daar bewust voor gekozen, of ook niet?
We houden beiden wel van variatie binnen de muziek, en ook van stevig uitpakken zijn we niet vies. Het is dus wel zo dat contrast tussen dat speelse en ingetogen is wel typisch aan ons, dus ja daarvoor kiezen we dan wel heel bewust. Ook experimenteren daarmee is  een rechtstreeks onderdeel ervan. Als je het dus zo bekijkt, is dat dus wel een bewuste weg die we volgen. Dat heeft dus alles te maken met het concept waarrond deze plaat is geboetseerd.

Jullie kruipen terug in het kind dat jullie waren, is dat niet moeilijk als volwassene?
Op zich niet echt. Er zijn ook veel beelden gemaakt met een home camera. Daar kunnen we terug naar kijken om herinneringen naar boven te brengen. Bij sommige nummers hebben we het gemakkelijk, sommige nummers vallen ons daardoor zwaar. En dat zie je dus ook aan onze podium act, die verschillende contrasten. Die halen we dus uit die beelden die we terugzien, en die herinneringen naar boven brengen. Het is vooral zo mooi dat we als zussen intens daar kunnen mee bezig zijn, en op zoveel vlakken diezelfde richting uitkeken toen we echt klein waren en dat nu ook nog steeds het geval is. Dat is toch wel uniek eigenlijk.

Zitten jullie qua interesse van muziek ook in dezelfde lijn dan?
In grote mate wel eigenlijk. Dat is ook wel bijzonder.

Hoe waren de algemene reacties  op de plaat feitelijk?
De plaat is heel goed onthaald, heel mooie recensies en zo. We zijn daar super blij om natuurlijk. We zijn ook blij dat we de plaat nu ook live kunnen voorstellen.

Het is ook een meesterwerk geworden. Na zo een persoonlijke plaat ligt de lat wel heel hoog, zijn er al plannen voor een opvolger en welke kant zou dat uitgaan?
Als we persoonlijk naar platen luisteren, gaan we die nooit echt vergelijken met elkaar dat is gewoon niet de bedoeling. De nieuwe plaat zal ook gaan over ervaringen, met een andere insteek en dergelijke. We zijn ook iets ouder en geëvolueerd, dat zal op de volgende plaat meer tot uiting komen wellicht. De vraag wordt gesteld, of we die eerste plaat willen evenaren met een nieuwe schijf? Nee, eigenlijk willen we die niet evenaren. We willen gewoon een nieuwe plaat maken en zullen wel zien wat die brengt, en welke richting die uitgaat. We zijn volop aan het schrijven, er zijn al wat ideeën. Maar we gaan onszelf niet de druk opleggen om die eerste plaat te evenaren, dat gaan we gewoon nooit doen. ik zal nooit platen vergelijken met elkaar en hoop dat de luisteraar dat ook niet doet, als ze de volgende schijf horen.

Ik ben het daarmee eens. Een band die bijvoorbeeld twintig jaar geleden een klassieker heeft uitgebracht, kan en hoeft die twintig jaar later niet meer uit te brengen. Maar die vergelijking wordt soms wel gemaakt soms … 
We  verwachten ons daar wel aan, maar we zijn daar zelf niet mee bezig om die druk op ons te leggen met dat zelf te doen, want dan komt het niet goed.

Wanneer komt die nieuwe plaat trouwens uit of zijn daar nog geen plannen rond gemaakt?
Niet echt, we zitten nog in de begin fase, en eigenlijk nog bezig met onze eerste plaat voor te stellen. We denken pas in het najaar 2022 of zo, concreet staat er op dat vlak dus nog niets vast laat het ons daarbij houden. We zitten wat dat betreft in een prematuur fase.

Wat zijn de verdere plannen voor de rest van het jaar ? Optreden veronderstel ik?
Er zijn al verschillende optredens gepland. Maar het voornaamste is onze CD voorstelling in Ancienne Belgique op 26 oktober (https://www.abconcerts.be/nl/agenda/lili-grace/a105J000004WX3iQAG ) maar er staan verder nog wel veel optredens gepland daarrond. Zowel in de zomer als het najaar. Hou onze website in het oog: https://liligraceband.com/tour.html
Dat zijn leuke voortuitzichten, na toch een moeilijke periode. Hoe hebben jullie als muzikant en ook als mens deze pandemie doorstaan?
We hebben eigenlijk rustig kunnen veder doen achter de schermen, en met nog wat ander projecten, en ook deze live shows voorbereiden dus dat viel op zich nog mee. Maar we zijn wel blij dat we het eindelijk wel kunnen doen, terug onszelf tonen op het podium.

Ik heb van muzikanten gehoord dat ze tijdens deze periode net meer zijn kunnen componeren doordat ze tijd hadden, was dat bij jullie ook zo?
We zijn dus, zoals aangegeven, gewoon kunnen blijven doorwerken , niet zo extreem maar op een rustig tempo. Allemaal dingen voor theater en zo.  Dus daardoor was de impact voor ons minder groot.

Sommigen vinden dat we misschien ons moeten proberen aan te passen i.p.v. terug naar het oude normaal te willengaan , wat is je mening?
Het live spelen en je voorbereiden op een show hebben we enorm gemist. Van dit aspect kunnen we niet genoeg krijgen. We verheugen ons ook op de dag dat al de beperkingen weg vallen. Wat we wel hebben gemerkt is dat veel sociaal contact niet altijd nodig is. We genieten heel erg van thuis zijn. Ik (Nelle) heb leren genieten van thuis een glaasje wijn met een leuke film. De momenten thuis koester ik heel erg.

Jullie hebben ook livestreams gedaan? (of niet?); in elk geval wat is je mening over dit fenomeen?
We hebben er één gedaan in maart, toen de plaat nog niet uit was. Maar het was een goede oplossing, maar we hebben toch besloten dit bij die ene keer te houden. We hebben de kans gekregen om de Toots sessie te doen, dat was ook leuk. We hebben wel aanbiedingen gekregen, maar we misten gewoon de interactie met het publiek teveel om dit te herhalen. We hadden ook een gevoel dat het tegen de zomer van 2021 gedaan zou zijn, en hebben gewoon afgewacht. Het heeft wellicht zijn voordeel om te ontdekken, maar nee.. het is gewoon niet hetzelfde.

Ik wil de lijn over die streaming nog even doortrekken, is het in tijden van streaming, Spotiy en zo, nog interessant om platen uit te brengen?
Er zijn nog steeds heel veel mensen die naar optredens komen en vragen naar een vinyl, dus er is zeker nog een markt voor. Ook bij jongeren in onze vriendenkring is dat zo. Dus het heeft zeker nog zin.

Jullie stonden onlangs in DOK, Gent samen met Hydrogen Sea. Eindelijk! Hoe goed voelde het om eindelijk live te mogen spelen?
Alles was genieten die dag. Van het inladen, carpoolen, opstellen, soundchecken,… We hebben van elke seconde genoten. Het gevoel van zenuwen vlak voor je het podium opgaat blijft genieten. Het was gewoon een mooie dag.

Wat zijn jullie ambities verder, is er een soort doel dat jullie willen bereiken? Of ben je daar niet mee bezig?
Onze voornaamste ambitie en doel is blijven platen maken , samen spelen en live optreden. En vooral muziek maken vanuit dat buikgevoel, dat is voor ons het belangrijkste doel op zich. Ook met andere projecten en zo, we hoeven daarvoor niet in grote zalen te staan – dat mag natuurlijk. Maar het blijven creëren en muziek maken dat het buikgevoel van de  mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie. Dus als we gewoon met dezelfde ingesteldheid zoals we ‘Silhouette’ hebben gemaakt, de volgende plaat kunnen uitwerken en zo verder bouwen is dat doel dus zeker bereikt.. En dat we niet van onze wijs worden gebracht, dat is daarbij belangrijk. Blijven doen wat we zelf willen doen. Iets creëren waar we zelf achter staan dus.

Zijn er ook ambities naar het buitenland toe?
Dat maakt niet zoveel uit, iedereen die ons wil zien is welkom. Of dat nu in Nederland, Duitsland of enkel België is maakt op dat vlak niet zoveel uit. Als we erkenning krijgen voor wat we doen, zullen we heel blij zijn. Als dat ook in het buitenland is, is dat mooi meegenomen. We hebben geen dromen waar we echt willen staan.

Pics homepag @Sven Dullaert

Dank voor dit fijne gesprek en veel succes verder …

STUFF.

STUFF. - dondert iedereen omver

STUFF. - dondert iedereen omver

STUFF. De band dat staat voor vette bassen, donderende grooves, zotte synthlijnen en improjazz bracht ditmaal hun sound aan de Gentse dokken. Een thuiswedstrijd voor dit jazzy Kraftwerkiaanse kwintet, waarbij ze hun derde album ‘T(h)reats’ eindelijk live konden voorstellen. Laat de wolken maar vonken!

“Cumulus” stormde met asymmetrische grootsheid over het publiek en vloeide onmiddellijk over in “Waksi”. Mellow en trage bassen werden afgewisseld met rommelende, lage die je trommelvliezen deden trillen. En met “Kwibus” waanden we ons echt in een opstijgend vliegtuig. Maar dan één waar de passagiers allemaal tegelijkertijd met de kopjes schudden. Blazer Andrew Claes, met ewi, en mixmonster Menno zorgden voor de dissonante geluidjes.
Met “Honu” kregen we een lekkere herhaling die in je kop kroop, om dan over te gaan in lome chaos. We hoorden tussendoor ook een rapper stevig tekeer gaan, iets wat we niet onmiddellijk herinnerden van op de plaat. Wel heel geslaagd.

Soulwax in jazzvorm soms ook: de nite version van “Krack” leek niet ver weg. STUFF. heeft zeker ook die eclectische stijl en perfecte live performance. Eén van de topnummers was “OB499”, sterk opgebouwd en meeslepend. Het publiek ging helemaal mee in het dreigende gevaar en kwam los van de stoelen om een dansje te placeren.
Met “Kairos” waanden we ons in een spookhuis, maar dan één waar Mario on speed in rondhangt. Luigi geeft ons ondertussen een schop onder ons gat met een lekkere rap. Daarna gingen we steeds in hogere versnelling met onregelmatig verhogende tonen met een soort ruis op de achtergrond. We hoorden nog “Axolotl” en “Strata”; van “Old Dreams New Planets” schiet je recht de ruimte in met alle R2D2-geluiden die je je maar kan wensen. Tegelijkertijd blijft het allemaal zo fantastisch lekker dromerig bij momenten dankzij lange uitgerokken synth-toetsen.
Als uitsmijter kregen we “Fulina” on steroids. Er waren immers maar 4 minuten over, en dat wilden ze toch ten volle gebruiken. Telkens een extra couche leggen als iets al zo goed is, dat is machtig. Dat het bij een eerste luisterbeurt al herkenbaar is alsof een cover is, dat is redelijk geniaal.

STUFF. verwondert en verbaast, dreigt en steelt de show. Ga kijken als je de kans krijgt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/democrazy-gent-gand/stuff-28-06-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent

Kyoko Baertsoen

Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke - Gezelligheid troef en complete rust binnen een sprookjesachtig kader

Geschreven door

Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke - Gezelligheid troef en complete rust binnen een sprookjesachtig kader

‘Goeste in Wies' is een gezellige locatie om te eten, te drinken of gewoon met het gezin te vertoeven; een ideale plek op een zondagnamiddag … en dan nemen we er maar al te graag een lokaal biertje bij …

Wij waren er echter aanwezig voor een fijn aperitief concert van Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke (****)  die optraden in de pittoreske kiosk die in het midden stond; helaas een nadeel, veel mensen komen voor de algemene gezelligheid en beschouwen de muziek als een extraatje. Het deerde het duo niet, die een mooie combinatie bracht van eigen songs en covers. Het applaus telkens kwam oprecht.

Karel Van Marcke speelt  piano op  heel ingenieuze, emotionele wijze, wat erg belangrijk is om de veelzijdige vocals van Kyoko  perfect aan te voelen. Emoties staan centraal in hun muziek. Het donkere randje dat we kennen , bleef hier achterwege . Het weemoedige, melancholische bleef wel overeind en raakte diep.
“Yellow” klonk ingetogen, een uitnodigende stap naar de sprookjesachtige wereld van Kyoko. Een ideale temperatuur om de sound te ondergaan . Haar bijzondere stem viel op bij songs als “Vinegar and salt”;  “Life on Mars” steeg zelfs naar een kookpunt. We droomden langzaam weg; soul en jazz werden toegevoegd. Het eigen materiaal “Sometimes” en “Summertime” ondersteunt Kyoko’s  uiteenlopende vocals en haar talent als componist en singer-songwriter.
De set klinkt boeiend en verrassend; een pakkende “My Funny Valentine” en een meeslepende “Ne Me Quitte Pas” onderstrepen het nog eens.
Recent schreven we nog over een recensie van een ander project van haar, samen met Ronald Vanhuffel,’Basa Mortuko’ “Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze,  waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren .''
De volledige recensie kun je hier nalezen  
Ook hier bij Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke overvalt ons dat gevoel waarbij beelden verschijnen, en we prompt een gemoedsrust voelen neerdalen .

We kregen een heel mooi , emotievol optreden van dit duo dat gezelligheid en complete rust bieden binnen een sprookjesachtig kader.

Setlist: Yellow//Bang Bang//Back to Black//Vinegar and salt//Life on Mars//I wonder why//Sometimes//Summertime//Dance me to the end of love//I don't mean a thing//My Funny Valentine//Ne me quitte pas.

Organisatie: Goeste in Wies, Wieze

Duvel

Duvel

Geschreven door

Drie jaar na hun debuutalbum ‘Attempts At Speech’ is de Noorse postpunkband Duvel terug met het album ‘Duvel’. Het trio is gegroeid tot een kwartet. De vierde man speelt synths en dat is op het eerste gehoor misschien wel de beste zet van Duvel. Het extra laagje van de keyboards duwt de sound van Duvel nog wat dieper in de jaren ’80.
Het label zet deze Duvel in de markt als een kruising tussen Savages en Siouxie. In Belgische termen is dit de poppy versie van Whispering Sons of Dead High Wire. Het is catchy en uptempo, met hints naar de EDM van Solar Fake en zeker ook naar  de synthpop van vroeger. Het is vooral minder zwaar op de hand dan de meeste Belgische postpunk. Op “U” klinken deze Noren zelfs een beetje als onze The Radar Station, terwijl ze op “All On You” en “Human” ergens tussen A-Ha en ABC thuishoren. Enkel “Elephant Island” rust op gruizige gothic rock en het is wachten op afsluiter “Eels” om wat dreiging te horen.
Als geheel is ‘Duvel’ net iets te gladjes en smooth, maar ook daar zijn vast fans voor te vinden.

Marble Sounds

Quiet -single-

Geschreven door

Het nieuwe album van Marble Sounds komt pas volgend jaar uit, maar de fans kunnen zich inmiddels laven aan single “Quiet”. Daarop doet Marble Sounds waar ze al langer goed in zijn: mooie sfeerzetting, mooie harmonieën, puike indiepop-arrangementen met heel prominent aanwezige strijkers, een klein beetje mysterie en melancholie, … Het is voor Marble Sounds inmiddels een beproefd recept, maar het werkt nog altijd. De formule gaat nog wat dieper en breder en dat lijkt goed nieuws voor dat aanstaande album.

https://www.youtube.com/watch?v=zu7ec0CSZow&t=41s

Jef Maarawi

Terra Papagalli

Geschreven door

Jef Maarawi werd in Brazilië geboren en heeft een Syrische vader en een Griekse moeder. Op zijn nieuwe album ‘Terra Papagalli’ (land van de papegaaien, zoals de Europese ‘ontdekkers’ Brazilië noemden) gaat hij op een aantal songs op zoek naar wat ‘thuis’ voor hem betekent. Maarawi vertelt zijn verhalen op de tonen van soms vrolijke en  soms melancholische alt-folk. Hij kijkt duidelijk op naar de grote zingende verhalenvertellers als Bob Dylan, Bonnie 'Prince' Billy en Sufjan Stevens, maar laat zich ook inspireren door Jorge Ben Jor, Chico Buarque, Tim Maia, Rita Lee en Caetano Veloso.

Op vrolijke tracks als “Caveboi” en titeltrack “Terra Papagalli” zit er niet zoveel vlees aan het been. Dat verandert als Jef Maarawi tapt uit het vat van de melancholie, heimwee (in tijd en plaats) en de hartepijn, zoals op “How To Sustain Minor Losses”, “Senna” en “Legendary”. Dan komt hij voor mij in de buurt van een Shawn Colvin, Gary Louris, Calexico of – moet je zeker eens ontdekken – Brudini. Op het bijtende, maar schone “Consume Me” speelt hij muzikaal met vasthouden en loslaten. “Tropicaliptico” schippert tussen een protestsong en zuinige Beach Boys-invloeden.

Op ‘Terra Papagalli’ komen best wel serieuze onderwerpen aan bod, maar dan vaak verpakt in vrolijke melodietjes of met een loden zon als achtergrond voor de melancholie. Jef Maarawi is als singer-songwriter een fijne, maar misschien moeilijk in een vakje te duwen ontdekking.

https://jefmaarawi-inner-ear.bandcamp.com/album/terra-papagalli

Saeko

Russia: Heroes -single-

Geschreven door

Saeko Kitamae was in 2005 de eerste Aziatische artiest(e) die op het bekende Duitse metalfestival in Wacken speelde. In die periode duwden labels en managers haar in een hokje waar ze zich niet thuisvoelde en daarom stopte ze haar droom om het te maken in de metal lange tijd in de ijskast. Nu is ze terug. Dankzij een crowdfunding kon ze een album opnemen zoals zij het wil en met de mensen die ze vertrouwt. Elke track van ‘Holy We Are Alone’ staat voor een ander land en “Russia: Heroes” is de eerste single. Op deze energieke powermetaltrack staat de krachtige stem van Saeko heel centraal en leren we in de lyrics een beetje over de blutsen en builen in haar leven.
De Amerikaan Derek Sherinian (Alice Cooper, Dream Theater, Yngwie Malmsteens, Ayreon, …) speelt een indrukwekkende synth-solo op deze track. De band Saeko bestaat vandaag behalve uit Saeko Kitamae (zang, keyboard) nog uit de Italianen Guido Benedetti (gitaar, keyboard/Trick Or Treat) en Alessandro Sala (bas/Rhapsody Of Fire) en de Duitser Michael Ehre (drums/Primal Fear, Gamma Ray, ... ).

https://www.youtube.com/watch?v=zjnBiXah-f8

Endlingr

Endlingr + Pothamus - Een intense totaalbeleving binnen een donker kader

Geschreven door

Endlingr + Pothamus - Een intense totaalbeleving binnen een donker kader

Er werd onweer voorspeld, dat kwam er ook later in de nacht … Of de twee bands Endlingr en Pothamus , met hun toch vrij rauwe, donkere sound, waarbij putten uit de Hel dreigen open te gaan, de aanleiding vormden voor het gedonder en bliksem, laten we in het midden … Maar in elk geval zorgden ze voor een intens avondje in DOK, Gent van kippenvelmomenten en koude rillingen van innig genot!

Pothamus (****) klonk energiek en gedreven. De heren maken er niet teveel woorden aan vuil en stuwen het tempo telkens op naar een oorverdovende climax, iets wat we over heel de set hoorden; alles op dezelfde lijn én allesbehalve storend.
Wat een intense totaalbeleving binnen een donker kader, die op het buikgevoel inwerkt en perfect klinkt, gedreven door percussie, gitaar en zang, die door het lijf gieren. Je voelt het echt door je gewillig te laten meegaan in hun trip. Trouwens, hun debuut ‘Rava’ bewees het reeds.
We sloten de ogen en lieten hun imposante sound inwerken; duistere gemoedsrust en angstzweet waren ons deel. Echte beelden mochten erbij horen bij hun muziek .
Pothamus gaat een gevecht aan tussen licht en donker en deelt op een bijzonder golvende wijze prikkels uit, tot je helemaal zen wordt  en je veilig voelt in dat donker hoekje …  

Endlingr (*****) legt de lat nog wat hoger in ‘de intense totaalbeleving binnen een donker kader’. Het combo staat gehuld in een donkere walm, de lichtspots voelen aan als een muur van licht en klank waar je voortdurend tegen botst. De riffs klieven door je vege lijf, en de drums/percussie doen het gedonder later in de nacht verbleken.
Endlingr drijft het tempo op , die putten van de Hel compleet doen open zwaaien. Eens het publiek onder hypnose is gebracht door dit verschroeiend klankentapijt, ontstaat net die occulte totaalbeleving.
Een soort collectieve muzikale waanzin … waarbij we zelfs met de ogen open voortdurend demonische wezens zien verschijnen. We blijven hier verweesd, verdwaasd achter …
Ook hier is er echt het gemis aan beelden op de achtergrond, hoedanook weet Endlingr je fantasie te prikkelen. Een ondoordringbare ‘wall of sound’.

Beide bands verstaan de unieke  kunst om een oorverdovende, onwrikbare sound te creëren, die een intens totaalbeleven binnen een donker kader sterk onderstreept. Een schitterende ‘dark side’.

Pics Endlingr homepag @John Van De Mergel

Organisatie: Democrazy, Gent

Pentral

Pentral - I didn’t want Pentral to be a second AC/DC, so we put so many elements of influence in our music; a sound different than any American or European band is just our tool …

Geschreven door

Pentral - I didn’t want Pentral to be a second AC/DC, so we put so many elements of influence in our music; a sound different than any American or European band is just our tool …

Brazilian progressive rock/metal trio Pentral released the debut single "Silent Trees." It was a preview of the now just released debut album, ‘What Lies Ahead of Us’. We wrote of it: ''The South American influences return in the single, but it is mostly the energetic approach that first bursts open subdued. Their musical primal power is something natural , the wonderful, beautiful landscape gets whirlwinds and eruptions to endure. So a diverse sound that brings together gentleness and extroversion."  
he full review can be read again here
We had a nice chat with vocalist and guitar player Victor Lima about that release but also politics, the concern about the Amazon and future plans of Pentral …

Who is Pentral,  how did everything start? Tell more about yourself?
When I was around 9 or 10 years old I was listening to some Led Zeppelin album. At those times Led Zeppelin were disbanded. I had some vinyl’s, in that time we used vinyl’s. I love to sing, so I started singing and started to write songs, like poetry. And I read many books too. After a while, I got interested in playing guitar and I can remember the very first ‘band’ I had I was around 14 years old.  something I've always been concerned about. I had to find my own voice. When I do that I stop listening to other artists, but you always get some influence. I know too many guys who just want to do a version of a song like it was their own. That’s not how I work .My younger brother Vagner was always a drummer, he likes to make noise (haha). But he is also a very accomplished musician. We started working together, and I was writing a lot of songs and just picked up 10 songs for this album. These songs are the very first songs I have ever written for Pentral It was about two years we were working on songs and things. And that’s where we are now.

What I find a little bit strange , if I may say so, it’s that you release your debut in the middle of this pandemic? Why not wait a little bit?
That was of course a big problem. I remember at the beginning of this pandemic I was watching some documentary on BBC and those guys just told not to worry about, It’s just a Chinese thing  it’ will be over very soon. Nobody in Brazil or even the world, had any clue how terrible it would become.  So even with all the difficulties we were living in, we decide to record the album and make some live performances too. And then there was the virus  here, and all the live venues got shut down. The only option we had was just the recording, so we did it, part because there were no other options  left. It’s a shame but Brazil has become the second-worst affected country in the world by Coronavirus, where so many people died of this virus, because of Mr. Bolsonaro  the great responsible for so many deaths, but anyway, the only thing we could do was recording the album and that’s what we did.

Also in terms of corona, your country has indeed been very hard hit, despite a president who seemed to ignore everything. Do you agree it’s part of politic fault that this happened?
You know - Brazil is in fact a young nation, just like the United States. Truth is that through the years we always had a conservative way of   government, and back in the 2000’s people decided they no longer wanted that. We had the election of left winger Lula Da Silva. From day one the right wings of conservatives never accepted that. They started a big campaign against Lula. Saying he was corrupt and things. I not say he was a Saint, I don’t believe in Saints. I believe in God.   On the work floor much things changed, but the richest people never accepted that. Then in the middle of Dilma's second term (Lula's  successor)  election he got impeached, removed from her office. So everything Lula and Dilma have done, was undone. All social, culture protection we had earned, even a little bit earlier was undone. What we have now is what happened in the US. People who deny everything, saying there is no pandemic, that we don't need vaccines.

We now talking about politics, but directly there is also the Amazon where this president don’t care about. You are very concern about that I have read
I just living in the middle of this nightmare. I live in the part of Brazil where the most part of the forest been burned down. Why they do that?  Keeping the forest intact is not so profitable, that’s the biggest problem. But they just don’t believe that this can change the world climate. And  this is because the forest is being burned down. They don’t think about the future, they just think about making money. It’s  just a way to make money, and that’s a shame. The problem in Brazil is that you do need to have that much money to have a decent living as the  State doesn't give you security, health, or good education. For everything you do, you have to pay for it. It’s an endless struggle, but for many politicians, religious ministers, entrepreneurs, big farmers, there's no limit! They're moved by endless greed!

Pity. But enough about politics . Let’s start talk about music. In terms of music style, not only do your guys go in many directions, very fascinating, but also connecting different cultures is so interesting, between Western and South-American culture. Your opinion,  is this correct?
We were always concerned to not sound like a regular American or European band, that’s what we did not want to be. I do love a lot of American and European bands, but It was just so important for me to put the Brazilian influence on my music. The two points that come to my mind  then are Harmony and rhythm. And even I’m not a drummer I write songs that refer to the rhythm. You have to know we have some great musician here in Brazil, like Tom Jobim, Milton Nascimento, Djavan, Lô Borges, Toquinho, Gilberto Gil, Caetano Veloso, Ney Matogrosso to name a few, so  even if you're a rock band you don’t have to follow the same formulas the same way over and over again. We wanted to do something slide different. It’s a way to find your own public, even its small or big, but they are the reason why we here.

How is the Brazilian rock Scene? I know Sepultura and some others, but they never been recognized here. Any idea why not?
We had some classic rock band back in the 1960's and 1970's, like "Mutantes" and "Secos e Molhados", and though we sure had great rock bands in Brazil, the problem was the emptiness of pop music in Brazil, back in the day and now more than never...The artists that were supported were the ones who were making music not showing the reality, as we had since 1964 a severe military dictatorship and its censorship in Brazil, so every piece of music or movie or book had to be checked and approved before it could be released, so political or protest music could not be brought out. And sure not been shown to the world. More recently we recovered our democracy - that now is threatened again by Mr Bolsonaro. So in the 1980's Sepultura came out and they were a big breakthrough for rock music in Brazil and over the world. 

I brought up Sepultura yet. Did they have an influence on your music? In some songs I hear some of Sepultura to…
Brazilian music is essentially the result of European and African influences. We were colonized by Portuguese settlers, but there were the real owners of Brazil way before - the Indians, and we had a huge African forced migration, so the musical influences from  African people are quite strong in Brazil. We were one of the countries in the world with most African slaves, which is really disgusting..., but those African people brought the rhythm we're talking about. This kind of influences is something that Sepultura has added to rock music. They just put this influence of African music and raised the bar. Bands
in Nu-metal like KoRn, that came After Sepultura recognized that Sepultura was a high
influence on their music. And also we love that, so we put this influence in our music as well. Look when you want to be a straight rock band, you just have to do it like AC/DC, nothing wrong with that, I love AC/DC. But I didn’t want Pentral to be a second AC/DC so we put so many elements of influence in our music. Sound different than any American or European band is just our tool.

I'll just quote: ''The debut album is the search of human consciousness for the environment, peace and equality." Can you elaborate a bit more on that?
In my opinion, if you don’t have anything to share or tell to people through your music or whatever, don’t say anything then. That’ s how I believe Art should be. For example, I don't have a problem watching a Marvel movie, or a Disney movie, but just once. I'd rather to watch movies that have a deeper meaning and social message, were there is a human story been told. Same goes for books or music. So bring a little bit more time to share our stories, would be so much more interesting.  It’s important to share a message for me - making music to tell a message about our country and the whole world that’s important to me. It's not that I impose opinions or want to tell people what they should or shouldn't do, I just like sharing meaningful stories about real human suffering, dramas , and needs. If one single person been has been touched about the message, and understands and thinks about  a way to help who need it, then my work is done.

Point taken, you sure tough me in that way with the music of Pentral. For example, The music video of “Silent Trees” speaks to tragedy and loss, both through the unfolding plot, but also in a larger sense of the wonton destruction of that which keeps humanity and all other living things existing. Can you tell more about that?
When I write music, I don't have control over the writing process, it's more of a "spiritual experience". That's where the inspiration comes from and from or social reality as well. Many times comes the song ready  to my mind, and when that happens there is a lot of image coming up too. In that song, I had this  image of the spirit of the forest and the living creatures crying out for help. And an image of people sharing  their fears and the problems around them. Music is a way to put that message to a bigger audience. There is no music without an image. I did the best I could to create a cinematic thing about the story we were singing  about. There's a human story behind them, and that's the reason why Pentral has been formed.  When you listen to a song, you can see the image. That is what we wanted to
do it. So, I shared my thoughts with a  young and talented director called Roger Elarrat and He accepted to make videos out of it. I believe we have done a wonderful job.

You say you like movies. Is there a ambition to make movies with your music? Or using your music for a movie?
Definitely! I'll put the music videos in some movie festivals. I’m opened for it. My
biggest goal is to find the biggest audience for my music. So if anyone outside is interested in
using the music of Pentral for a movie, he or she would be welcomed. I would love to do that, it’s a great way to reach a wider audience. Because we're sure to have a good story for a movie.

I hope some producer read this interview and contact you than.
Something else. How where the main reactions on this debut till now?

Positive. It’s an amazing question because it’s 2021 , a lot things have been done. It’s difficult
or even impossible to create something unique these days.. Because everything that could possibly been done in music, it has been done before. You just told me there are so many elements in our music, that’s something that comes back in many reviews. This reminds me of Led Zeppelin, Rush, Metallica or anything in-between. There are positive reviews, but also some questions about what we are going to do next, and maybe the second album's reaction is going to be slightly different as the first. Those things. It  happens all the time that a band or album just got recognized many years later. That's what happened to Bohemian Rhapsody of Queen. When it came out not everyone liked it, but now it’s a classic song. I believe we will have our time. So maybe those who have doubts about this  debut will recognize it  later. I only hope this recognition will be when we still alive. We just should play alive, because people have to see it.

Talking about ‘live’ … Are there already live concerts at the moment? And what are the tour plans? Coming to Europe to?
Absolutely! I was checking the news, and for this year there are some festivals who going forward. in countries like France, Spain, Portugal, UK. Because the pandemic is much more controlled now in these countries. I'm going to be vaccinated next week! maximum, even with our crazy president's omission about that.  After we're all vaccinated we'll definitely make some live  concerts, for sure. I'd love to play in Belgium, Germany, France, Spain, Italy etc. We are planning  to go on tour.

Next to live concerts, what are the future plans with the band?
I can tell we have already five songs recorded for our second album. I’m always busy thinking about working on new songs and, I can’t stand still. So I keep writing songs. I keep thinking about the next step, the next thing … over and over. Right now I’m writing more songs and we're planning to go back to the rehearsals asap. It will not take long, but I now want to promote first this debut album in many ways, like playing the songs live as well. But I can promise you, after that, we'll have a new album. Maybe next year. And a third album after that and so on.

Maybe a question separate from that, what audience do you think you can reach with your music?
I don't want Pentral to be recognized like just an ordinary metal band or some, I think there is an audience who are into Alternative rock who can appreciate our music. We will be moving through different worlds. And not stuck between the rock or metal formula. Try to find an audience that likes different sounds in rock. To put like standards on what I would pick three bands: Queen, Led Zeppelin, and The Beatles. 

Are there any other projects you are working on?
I know some guys who work in four of five bands or projects. I don't have any problem with that.  I wouldn’t do that. I prefer to stand in this one project and put all my energy into it. I can only be at my best if I concentrate 100% into one single project, and that’s Pentral.

What are the ambitions with the band, and are there any end goals?
You just can't set a goal or something - "well I just have this one goal to try to be happy", as 
we are talking about art, you never know how people are going to react to your songs. Like I said before, some songs or music just have been recognized many years after their release, so we never know what’s going to happen. I'd love to bring concerts in huge arena’s but we just don’t know what’s going to happen. Even when a label recognized us and wants to bring out our music, you have to be honest with yourself and the people out there in the first place You can’t do something that you don’t like to do. You just have to be honest with your art, and you will find a niche or a public that’s interested in what you're doing. That’s the most important ambition.

That's the most important indeed. But if you get the chance to make a commercial album and conquer the world with it but you have to change your way of making music? Would you definitely not do that?
I would rather to make a different project, and make that music there than doing this with
Pentral. Pushing yourself and your public in other direction than what you'd like to be doing or listening to is not honest to yourself or to your audience, neither a nice thing to do. You can’t play with people, you have to be honest with people. So I am not going to change direction to grab a bigger attention or something, that is not fair to myself and to my audience. We just do what is meaningful, that’s what we'll be standing for.

That’s a choice you make. One example is Metallica, I like Metallica. But true all this years they more and more make it a big show, great shows. But I miss the true feeling of the beginning. But they make big money and play in big arena’s. Soo it’s a choice you make, right?
I think one of the reason why a band goes that way is that they are afraid to be forgotten by the public. This happened with a lot of bands back in the day when some new "trends" came out.  Metallica still makes good music, but good music is that one that is not made for the sake of fame.  That’s a choice, but it’s not what Pentral are going to do. Pentral want to keep
being honest with its music. That’s the most important thing.

That’s a good statement to end this interview. I hope to see you guys soon on stage, in our Country. Thanks for this nice chat

Adam Douglas

Adam Douglas - My all personal blend of American Roots music from where I came from is a pretty good description of what my music is all about

Geschreven door

Adam Douglas - My all personal blend of American Roots music from where I came from is a pretty good description of what my music is all about

‘Better Angels’ is the third album by Adam Douglas. Born and raised in Oklahoma, USA this singer-songwriter/guitarist has been living in Norway for over 10 years now. Besides touring to promote his albums ‘I May Never Learn’ and ‘Beauty & The Brawn’, he also did a lot of studio and live session work there with artists like Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Vidar Busk, Robben Ford, Kirk Fletcher, Ten Years After, Chris Medina and Michael Landau. He draws his inspiration from the beautiful nature of his new homeland and the ‘rich’ melting pot of culture and music; through Howlin' Wolf, Sam Cooke and Ray Charles onward to Tom Petty, Billy Joel and Joe Jackson. A beautiful and varied disc that will stick to your ribs if you like that typical singer-songwriter with a wink to a broad pallet of musical styles that warms hearts without sounding too clammy. Following this release, we had a nice conversation with Adam Douglas.

You are originally from Oklahoma in the States but have lived in Norway for the last 13 years? How did you end up there ?
It’s kind of a typical story. Like a lot people in that times I was on tour and traveling and I met a girl, and she is my wife now. It’s a romantic story, a typical but a nice one. I was on tour as guest with a band. We had our very first concert on a Sunday night, kind of crazy it was the right thing to do.

And Norway as country, has this a influence on your career and things?
When I was growing up in the States I moved around a lot. I was always chasing something, I never felt comfortable myself. Till I came to Norway, here I found a sort of inner peace. It have a lot to do with the nature, absolute overwhelmed. The air is fresher, it smells so much better here. The people here welcome you with open arms here, that’s nice to. But most of all, they give you the private you need. I’m always been kind of anti-social , and here I find inner peace in many ways. I’m not like that typical busy American, so it felt good coming here. Also in my family, generations back, where from Scandinavia so in some strange way it feels like coming home, moving to Norway.

Nice story. What have been the highs and lows over the years so far? Some milestones?
I doing this long enough to have very much experience, that makes it difficult to find out the real lows or highs. Or to tell about the milestones. I have play in about every size of gig to put it this way. Hugh concerts for a lot people, and very small clubs. There where good ones, worse experience en really good to shitty gigs. The biggest milestone was something unexpected. There was a Norway TV program. Not my thing really, I said ‘no’ to this kind of things for a long time. It was something like a ‘battle of the stars’ thing. I finally said yes because I had nothing to lose. And I won that contest. It’s crazy because my music is not a competition. But it did open some doors. Since then I have something stable doing really my thing, it was a awakening for my carrier. That program was sure a real milestone for me and my carrier. It’s not something I would recommend for everyone, but for some weird reason it worked out for me. It’s was a conformation for stuff I was doing true all this years.

And Lows?
Well you can use you imagination. Playing in any shit hole there is, some bad gigs who were going complete wrong. I think that are some low moments, that every artist of band have in a carrier.  There were some miserable experience, yes..

I have read in an interview that your passion for music, i quote, ''was kind of an accident!'' Can you tell more about that?
In a way it’s not my passion for music that was kind of an accident. But the way I write my story with music. See, in my family there was really nobody doing something with music, so I had no example or something to start with play music myself in that way. But I start in a new school when I was very young, and don’t know anyone there. I had one friend there. I really was follow him around and on the lunch break I follow him to the music room. And there were just he, me and the music teacher and she was holding auditions  for a school camp. She ask to sing some frames and things. To play piano and things, it was the first time I really sing anything. For some reason I felt I enjoin doing that, like every child searching for a main thing. I found out that’s what I love doing. Soo in that way it came a little bit ‘by accident’. It took some time to start professional after that, but it was a start of everything that moment follow a friend to that place and the music teacher guide me the way.

Again a nice story, it also proves meeting the right people at the right place and  right moment works.. But ok. the main reason of this interview is  of course the release of your newest album 'Better Angels'  It sounded to me  there is a personal story behind the songs? i also read something about that in the same interview. Is that true?
That’s correct. The songs that become really personal for me are par example ‘So Naïve’. That is very much about my live in United States, and what we talk about a minute ago. I was raised in that environment but never felt comfortable there. That song was helping me to ankylosing my childhood and how I feel now. It’s also about done things the right way, or not the right way. And being a father now I start think how was I when I was a kid, and how I like it to be for my son. Me asking myself asking big questions about how I was raised, and asking if that was the right thing to do.

Some other song is really political. ‘It’s real relevant in this days. I feel in the states, especially now, It’s breaking my heart to see that people are really argument each other, there is a lot hate going on that’s what I wanted to tell in that song. It’s very sad and heartbreaking seeing that. It’s also about getting out of this mess and start communicate with each other again. And singing together again, as one. Stop arguments, and play music together is that song all about/ There are some political lines in that song to.

There is also one more ‘Built the fire’. Just about keeping the fire alive. Whatever happens in you live. Specially with my wife. It’s kind of an ode to her. It’s how I appreciate having something home we support me true bad and good. There is one other song I want bring on, ‘into my life’ it’s about mental health. I personal been going true a mental health Hell. Like so many people do. That song is really about that. If anyone would like to find help in this lyrics , please do. It’s about struggle the bad times and find a place for it. And also that’s ok to be down sometimes. it’s ok to accept it.

The creative process was quite different on this one compared to previous albums? Right? Can you tell more about it
It have something to do with this pandemic we living in. I normally write things completely on my own. For the first time I was collaborated with some other writers. Specially on the lyrics. I reach to people I really respect, and good friends to write this album that was a difference with other releases. The lyrics, hat’s usual the hardest part, I ‘m just not a master in writing lyrics. So this time I have contact people who are very good in this sort of thing. That’s the biggest difference that I have worked on the halve of the lyrics with other writers. What was really important to tell the right story.

Had the pandemic also a other ‘more relax’ influence on writing the album or compose music?
Absolutely, it was a new thing. This days you can send music files to everyone by internet and things, that was something I been using more now. I found out it’s a good way doing. I can work on a song, like a guitar part,  and send it to someone at the other side of the world. Thanks to ZOOM we can work on a project from the other side of the world on the exact same time, that’s wonderful.  The new technology was something I found out as something I can us in a complete different ways, especially in this pandemic. Like a example. The mixing engineer was in his studio, and I was in my studio. Exactly on the same time working on this album, that’s amazing about this internet thing. We could not be in a studio together, and make a record like The Rolling Stones did in the 60ste but we found a other way doing it, so yes that was a other way of working.

I’ve -mailed the review to the editorial staff, I had some remarks about this beautiful record. What strikes me most is that you can't put a label on the style of music you bring. I hear dashes of folk but also subtle country, r&b and blues, … There is just a lot going on. How would you describe your own style of music?
That’s a good point. My music is a combination what American Roots music is all about. That also have to do with Oklahoma that’s right in the middle of US. Soo you have a mix of country music, there was a big jazz influence in the 50ths. Something you hear in the song ‘Route 66’ of Nat King Cole. Soo there is a lot country, there is a lot Blues, I just don’t like it when people have to label stuff. I not mind about people who do. But for me it was always taking a little bit of everywhere. And make my own way with it. I like a lot parts of music like jazz, big band, Folk music , Country  and stuff. And wanted to mix everything. I know it’s not easy for people who review the album, or to get a place in festivals because they want to know ‘what style of music I’m playing’.  So I understand the need for people to label music, but It’s just not me. Soo to put it this way. My all personal blend of American Roots music from where I came from is a pretty good description of what my music is all about.

You also pointed ‘folk music’ does the Scandinavian folk music have a influence on yourmusic?
Not sure yet, but it started to have more and more influence yes. Because I been here for a while. For the moment, everything I do still sound very American. I started to work with more people here, so maybe in the future those influences will come in my music, you never know. It’s something that grown from himself I think.

What I also liked about 'Better Angels', the songs feel like that soft blanket you need to warm yourself in the darkest times of your life? agree? and has that been a conscious way of working?
That’s definitely a part of the whole plan. It’s really nice that you hear that. Some songs have kind of a heavy feeling. I personally wanted to make them easier do go down. Easier to approach. To make them kind of softer.

Also the fact that they shine in simplicity, without trying to be too difficult, but still touch the heart, is a plus for me. Your opinion?
I wanted to make a record that people understand, not being too difficult indeed. That was also a part of that plan. I like music that I’ kind of technical, and smart. But sometimes the music is to smart, but the message is not been delivered. It is very important for me to keep it down the earth, so the people understand the message.  

How were the regular reactions on the record till now?
I was very surprised about the positive reactions till now. I always prepare for the worst. Release something is personal, but putting it on the route is a scary thing. I was not sure if the people would like it, if people would understand the message. A lot people felt like connected with the message, what is fantastic. Because when I creating stuff it’s not for pleasing myself , or built millions of fans or things like that. That is not my goal. My goal is being as true as possible to myself, and to be true as possible to my potential audience. I think if a creator is being complete honest with what he doing, there is a audience out there. I made a record as honest as possible, but thankfully I got very good reaction on it. What was a pleasure to see and read.

Even though performing live is still difficult, no idea how things are going in Norway, are there any plans for live streaming? or should we wait until real live performance is possible again?
What I like doing is play live for people, coming to Belgium to. I’m not very found about live streaming.  In Norway it’s still a difficult course. But it has been better here than in other places. We been able to play in limited capacity. With a maximum of 200 people. In the biggest city in Norway there where allowed only 20 people, just image. In the same time we thankful that we were able to work and play. But to go to other places, meet new people and other places in the world ? It’s not still going on yet.

What's your opinion about streaming (live streaming, spotify)? i think it's a good medium to discover something. But that’s almost the only good thing about it I think
We did one in December. I appreciate the opportunity because that’s all we have. But playing music is all about look into the face of the audience hear them sheering and applause. It’s something you really need as musician. For me it’s that moment between me and the audience that’s all about.  I always looking for that magic that happens than. I need to have a audience. Soo it just not feels real that streaming. But, also next to Spotify , its sure an easy way to  learn to know new music and stuff yes, that’s a good thing about it.

What are the future plans anyway? For this and maybe next year to come
I’m already working on the next album acutely. I don’t know when it’s going to be recorded. We will see when that happens. I want to go on tour with this record. The real plan is coming down to Europe next year. We really hope for that. In the mean time I just writing new songs. Trying to stay productive.

What are you future ambitions and do you have something like a goal or end goal?
My only goal in live is that I would be really happy if I can continue creating music. And being there for my family, that’s the most important thing. But living from my music, doing this for many more years to come. I’m here because music is my way of living, I love doing it, feel comfortable in it. It’s a personal therapy. And I can make a living for my family to. I’m not looking to become world famous, that’s never been my goal. Having experience on stage and with other musicians but not need to come in big magazine and thing.

But if a major label makes you an offer that allows you to become world famous just by making a commercial record wouldn't you do it then?
I have had discussions with labels about that, to be honest. Make a song more popular so it can come on the radio, and ask like can’t you put this sound in that song , because it’s a popular sound or thing.. no that’s not me I not wane do that. Being popular can be great, but It is not something I want to be. I feel comfortable like it’s now.

Pics homepag @Torgrim Halvari

That’s a very nice statement to end this interview, I hope to see you on stage soon in Belgium. And thanks for this nice chat

Pagina 151 van 498