Gary Numan was ooit toonaangevend en vernieuwend in de wereld van de electro-rock. Helemaal op het einde van de jaren 70 kwam hij, toen nog onder de groepsnaam Tubeway Army, aanzetten met de vooruitstrevende platen ‘Tubeway Army’ en ‘Replicas’. Kort daarna kwam onder zijn eigen naam het al even knappe ‘The Pleasure Principle’ uit. Het waren drie essentiële albums die mee bepalend waren voor de evolutie van het elektrogenre.
Helaas was al snel het vet van de soep en kwam Numan in de drie decennia daarna niet verder dan het brouwen van slappe plaatjes met daarop verwaarloosbare synthpop die gemaakt leek als achtergrondmuziek voor de supermarkt. Tot hij in 2011 met ‘Dead Son Rising’ zijn eigen muziek plots nieuw leven inblies. Het leek alsof hij plots Nine Inch Nails had ontdekt en tot de constatatie kwam dat elektro-rock ook gevaarlijk, krachtig, urgent en dreigend kon zijn. Daarna volgden ‘Splinter’ (2013) en ‘Savage’ (2017), twee albums die hem weer volledig op de wereldkaart zetten met een frontale en diep kervende elektrorock-sound die het bloed terug Nine-Inch-Nails-gewijs door de aderen joeg.
Het nieuwe ‘Intruder’ is misschien niet zo fel als ‘Savage’ en niet zo donker als ‘Splinter’, maar het album mag zonder blozen dat aardige rijtje vervoegen. De nieuwe inspiratiebron lijkt nog steeds niet te zijn leeggelopen. Numan vindt een evenwicht tussen de nieuwe sound en het iconische geluid van de eerste drie platen van meer dan dertig jaar geleden. Had de ijzersterke titelsong op pakweg ‘The Pleasure Principle’ gestaan, het was een hit. Maar omdat Numan nu niet meer zo hip is als toen, zal het gewoon bij een goede song blijven. Ook “I Am Screaming” flirt met de prille jaren tachtig en met de betere platen van Peter Gabriel uit die tijd. De Arabische toetsen die ook al floreerden op ‘Savage’ mogen nog eens terugkomen op het vervaarlijke “The Gift”. De onvermijdelijke Trent Reznor invloed heerst onder meer op “The Chosen” en “Now and Forever”, bezielde songs die een sluimerende filmische ondertoon hebben.
Gary Numan is helemaal terug onder de levenden met muziek die niet langer gedoemd is om de lokale Carrefour op te fleuren, maar wel om een verduisterde concertzaal in beroering te brengen.
Dirty Undies zijn een Limburgse skaband die met ‘Mantinho!’ een nieuw album uitgebracht hebben. Drijvende kracht van de tienkoppige band is de zingende drummer Terry Beks. Denk bij ska eerder aan de mellow Jamaicaanse versie (Skatalites, Laurel Aitken) dan aan de Britse, militantere 2-Tone-variant (Specials, The Beat, ..). Leuke, softe, kabbelende composities in verschilende laagjes met een prominente en talentvolle blazerssectie en soms wat balkan-world-surf-uitstapjes. Er zijn niet zo gek veel lyrics. Misschien omdat de Dirty Undies maar één boodschap hebben: shake your moneymaker!
Het komt uit de onderbuik, het klinkt heel zomers, het is bijzonder dansbaar, on-Vlaams dansbaar zelfs, … Bij de leukste tracks mag je behalve single “Soundboy” nog “Devochka” en “Psalm 89 Disco” rekenen. Ook titeltrack “Mantinho!” zet u zonder twijfel meteen aan het dansen.
Te beluisteren op BandCamp, maar je kan ook gewoon de vinyl in huis halen.
https://dirtyundies.bandcamp.com/album/mantinho
De Griekse rockband Deaf Radio heeft een knappe single uit. “Model Society” teert in de lyrics op de restricties die we allemaal moesten naleven tijdens de viruscrisis. De intro leunt wat op Depeche Mode, als de rockmachine op gang komt, moet ik denken aan Star Industry, Editors en zelfs aan de bombastische stadion-feel van The Killers. Voor de clip gebruikten ze beelden van hun passage op Eurosonic Noorderslag. Er komt een album aan en daar ben ik alvast benieuwd naar.
https://www.youtube.com/watch?v=LY_BOtzw-R8
The Wolf Banes zijn terug. “Planet Of Peace” is een leuke, degelijke gitaarrocksong. Degelijk, maar misschien niet het niveau van een “As The Bottle Runs Dry”, “Fire In The Woods” of “Miles Away From Here”. We trekken ons op aan het feit dat Wimmeke Punk nog steeds met weinig moeite een stevige song kan maken. Ook het pompende ritme en de scheurende gitaren stemmen ons vrolijk. Dit is de voorbode van een nieuw album en bij The Wolf Banes is dat altijd goed nieuws.
https://www.youtube.com/watch?v=dwQgzkkoueA&t=8s
Het moest er ooit wel eens van komen dat King Gizzard & The Lizard Wizard in al hun productiviteit toch een minder plaatje zouden maken. Hun 18 e studioalbum in amper 9 jaar is inderdaad een buitenbeentje, een danspopplaatje waarmee ze zich een eind buiten hun comfortzone begeven. Het getuigt dus wel van durf, maar daarom is dat nog geen goed nieuws.
De heren hebben tijdens de pandemie nieuwe speeltjes ontdekt. Nou ja, nieuwe, het gaat hier eigenlijk om modulaire synthesizers, het soort speelgoedjes waar menig jaren tachtig elektropop-bandje zich met verdeeld succes aan heeft vergrepen. De heren lijken zich wel te amuseren met die dingetjes, ze halen er terug wat van die typische oosterse geluidjes en gekke deuntjes uit, maar de songs zijn niet sterk genoeg om te blijven hangen. De synth-riedeltjes klinken best wel leuk, maar helaas ook een beetje simpel en kinderlijk waardoor het op den duur gaat vervelen. Het is een trucje dat ze deze keer iets te lang rekken.
We hoeven echter niet te vrezen dat deze vrolijke bende het noorden is kwijtgeraakt, dit is gewoon een minder geslaagd tussendoortje, geen schande in coronatijden.
King Gizzard & The Lizard Wizard blijft nog altijd één van de meest frisse, originele en energieke bands van het moment, iets wat vooral op een podium vonken geeft.
Blue And Broke is terug met een derde album. Op 'Night Shadows' staan twaalf tracks die inzake stijl en genre van verschillende walletjes eten. Ze werden allemaal door gitarist Pedro De Bruyckere geschreven en gecomponeerd. Pedro is ook de producer van 'Night Shadows'. Henk Hofstede van The Nits doet een beetje verrassend mee op één track en in de band speelt Augustijn Vermandere op bas. Hem kan je ook kennen van zijn uitstekende solo-werk. Als band heeft Blue And Broke twee muzikale top-troeven: zangeres Melissa Anthuenis en een heerlijke blazerssectie.
Het gaat op dit album van pop naar rhythm & blues en rokerige jazz, met nog kleine uitstapjes naar funk en gospel. Al naargelang de track komen er vergelijkingen naar boven met o.m. La Piovra, Sheryl Crow, Vaya Con Dios, Foxey, Bellemont, Norah Jones, Blue Blot, De La Vega, Pitti Polak, Handkerchief, …
Maar eigenlijk doen al die referenties weinig ter zake, behalve dat ze de juiste richting aangeven voor wie Broke And Blue nog helemaal niet kent.
De songs zijn heel degelijk in opbouw en lyrics, maar kleuren misschien vaak te braaf binnen de lijntjes. Vooral op het hitsige “Ready” en op het catchy “Outside” weet zangeres Melissa onze aandacht tot op het einde vast te houden, terwijl vele andere tracks langskomen zonder slachtoffers te maken. Ze missen dan een refrein of catchphrase die je meteen het verhaal insleuren. Dat is best jammer, want op ‘Night Shadows’ staan een paar sterke verhalen die bij de luisteraars zeker op interesse en verwondering zullen kunnen rekenen: “Stone”, “Dear Vivian” en “Was It Worth It”.
Het heeft iets van een commune uit de jaren ’70 of ’80: een groep van 13 muzikanten die elkaar als worstelaars in een tag team aflossen op het podium en per song of zelfs per deel van een song iemand anders in de spotlights zetten. Dat is ongeveer wat het Brusselse collectief Individual Friends doet en dat concept hebben ze na enkele decennia touren ook op vinyl geperst. De tracks zijn – trouw aan het uitgangspunt – de optelsom van telkens verschillende zangers en muzikanten. Dat is dan ook de enige samenhang op het album. Het is een komen en gaan van muziekstijlen, zangers, melodielijnen en van talent. Een beetje zoals Brussel een über-smeltkroes is van verschillende culturen en groepen worden o.m. rock, blues en psychedelica op een hoopje gegooid met singer-songwriter, folkpop, roots, chanson en americana. Voor wie niet meteen afhaakt bij zoveel heterogeniteit: het album is als geheel vlot te verteren. Als je weet dat er klasbakken als Matt Watts, Jef Mercelis en Kris Dane meedoen, kan dat ook moeilijk anders.
De ene track is muzikaal al interessanter dan de andere. Titeltrack “Individual Friends” is een heel klassieke, brave rocksong die uitmondt in een leuke spoken word. “Roses” is een nog klassiekere blues-song, maar wat een verhaal: ‘your roses don’t do the trick no more’. “Nothing New Under The Sun” is een spooky, vibrerende en trage rocker die iets heeft van een jonge Neil Young op lsd. Het broertje daarvan is “White Dresses”. “Regarde” lijkt op die zweverige, typisch Franse praat-chansons uit de jaren ’70. “Low Motion” heeft dan weer dat schijnbaar verveelde zingen van de Velvet Undergound.
Eén van de absolute hoogtepunten is “Wake Up”, een soort “Everybody’s Free To Wear To Wear Sunscreen” van Baz Luhrmann, maar dan niet op een dancetrack, maar op een rockabillytrack op steroïden. Het tweede schot in de roos is het tweestemmige “Sail Away”. Wie niet instant verliefd wordt op dat Spaanse refrein over die camino moet checken of zijn hart nog wel klopt.
Te koop op vinyl en digitaal. https://www.youtube.com/watch?v=tpWhUuwK1pg
‘Hardware’ mag dan al een soloplaat zijn van Billy Gibbons, dit is net als zijn vorige album ‘The Big Bad Blues’ (2018) vintage ZZ TOP. En wel ZZ Top op zijn scherpst met een zompige sound, die eeuwige grol-voice van Gibbons, de gitaar die laveert tussen stomende riffs en snedige solo’s, en songs die hebben liggen rijpen in een ouderwets bluesvat. Op zijn 72 ste klinkt Gibbons vitaler dan ooit, hij gromt als een jonge snaak en laat zijn gitaar naarstig jongleren doorheen een set kloeke rockers. Tussendoor tovert Gibbons ook nog een tex mex stiftertje (“Hey Baby, Que Paso”) en een onvervalste ballad (“Vagabond Man”) uit zijn hoed. Eindigen doet hij met een heerlijk relaxe talkin’ blues “Desert High” waarin hij zijn bariton richting wijlen Leonard Cohen stuurt terwijl de gitaar zachtjes glooit op de achtergrond.
Fijn plaatje, Billy Gibbons ten voeten uit.
‘Several Others’ is het tweede full album van onze nationale postpunktrots Whispering Sons. Sinds hun passage op de Rock Rally hebben ze eerst ons land en dan de rest van de wereld veroverd met het vorige album, ‘Image’, als voorlopige hoogtepunt. In de geschiedenisboeken mag u inmiddels ‘Several Others’ aanduiden als de volgende overtreffende trap.
Alle ingrediënten die van ‘Image’ een feestmaaltijd inzake postpunk maakten, vind je ook terug op ‘Several Others’: warme, ronde baslijnen en ijle, koude gitaren, de contralt van Fenne, … Het zit allemaal nog wat degelijker in elkaar en juister gedoseerd. Ze hebben lessen getrokken uit ‘Image’ en weten duidelijker in welke richting ze willen gaan. Nog meer dan op het vorige album heeft deze band zijn eigen toon en ritme gevonden. Hoe trager het ritme, hoe roder het dreigingsniveau, zo lijkt het wel.
“Dead End” roept met zijn stuiterende ritmes herinneringen op aan zowel The Sound als TC Matic. Het opzwepende en pogo-vriendelijke “Heat” zou het goed kunnen doen als single. “(I Leave You) Wounded” heeft een broeierige, onderhuidse dreiging die we kennen van het oudere werk van Nick Cave en PJ Harvey. Die referenties komen nog eens terug bij het een eenvoudig piano-akkoord drijvende “Aftermath”.
“Vision” is een beetje experimenteler en speelt met de clichés van de postpunk. Ook de beverige intro van “Screens” is verrassend, terwijl het ook verfrissend is hoe Whispering Sons wegblijft van de platgetreden paden. “Flood” is dan weer een stuk ‘klassieker’ en heeft een bijna hypnotiserend, mantra-achtig refrein. Van de vooruitgeschoven single “Surface” onthouden we dat sommige tracks van Whispering Sons meerdere luisterbeurten nodig hebben om helemaal binnen te komen. “Satantango” is een leuke track met een heel enerverende intro. “Surgery” is drammerig op een vriendelijke manier.
‘Several Others’ is voor Whispering Sons meer dan een bevestiging. Het is niet één, maar twee of drie stappen vooruit. Veel diverser en nog meer eigen gezicht dan op ‘Image’ en toch trouw aan het genre en de eigen geschiedenis.
‘Vivre’ is het eerste album van Arno sinds zijn kankerdiagnose. Waar hij anders als een halve headhunter fungeert om voor elk album de beste begeleidingsband van het land bij elkaar te brengen, had hij deze keer genoeg aan de Franse pianist Sofiane Pamart voor een reeks uitgeklede versies van zijn favoriete eigen songs. De kankerdiagnose geeft een song als “Je Veux Vivre” een nieuwe dimensie, ook al gaat het lied meer over welke wereld waarin we willen leven dan over levenslust.
De meeste tracks gaan door merg en been. “Lonesome Zorro” wordt vermoeid gezongen in tegenstelling tot het veel krachtigere en levenslustigere origineel en is eerlijk in al zijn naaktheid. Arno’s stem klinkt als een stoffige en grijsgedraaide vinyl. Het schip kraakt en barst, maar wil niet zinken. Die vaststelling geldt voor zowat het hele album. In “Quelqu’un A Touché Ma Femme” zit nog wat strijdlust en ook “Elle Adore Le Noir” heeft nog de schwung van het origineel. Dat in die laatste track wordt afgeweken van het originele ritme zal bij sommige fans hartzeer veroorzaken, maar die moeten dan maar de versie van TC Matic opzetten.
Doorgaans blijft Le Plus Beau dicht bij het origineel, zoals op “Les Yeux De Ma Mère”. Het was niet de bedoeling om van ‘Vivre’ een greatest hits te maken en dat is het ook niet geworden. De gekozen songs lenen zich allemaal vlot voor de verstilde stem/piano-aanpak. Enkel op “Help Me Mary” klinkt het ritme soms wat krampachtig. Het album sluit af met “Putain Putain”, een track die ook als (ietwat geforceerde) pianoballad overeind blijft. Met de songs van Arno kan je vele kanten uit, dat heeft hij live al vaak bewezen en dat is één van zijn talenten.
‘Vivre’ bezorgt je gegarandeerd kippenvel. Dit album bewijst dat zelfs een zware ziekte Arno niet zomaar klein krijgt. Hij heeft de dood in de ogen gekeken en lacht hem uit.
Vivre
Arno & Sofiane Pamart
PIAS
Balthazar - ‘Sand Castle Tapes', een visueel totaalspektakel
Balthazar is al een tijdje bezig, van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met "Lost and Found". Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette.
Onlangs bracht Balthazar een gloednieuwe plaat op de markt ‘Sand'.
De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen
Er is meer. Na de lockdown door de corona, kwam de band voor het eerst samen om de nummers van hun nieuwe album ‘SAND’ te vertolken. Regisseur Heleen Declercq legt de magische sfeer vast - ‘Sand Castle Tapes’ is niet zomaar een gefilmde liveshow, maar een intieme kijk op Balthazar terwijl hun muziek en verhaal zich ontvouwt binnen de eeuwenoude kasteelmuren.
In een intimistisch, akoestisch kader geeft Balthazar ons niet enkel een rondleiding in hun eigen wereldje , maar ook de omgeving van het kasteel wordt op magische wijze in beeld gebracht. Door de visuele aspecten te verbinden met het mystieke, typisch eigen aan de muziek van Balthazar, wordt zowel het oog als het oor verwend.
Naast de muziek zelf kon er ook wel een grapje vanaf , zoals een potje bowling spelen met blikjes. Simon kreeg een mooie serenade en een stukje taart voor zijn verjaardag. En zo kunnen we nog even doorgaan. Het maakt de film compleet, en het liet bovendien ook de familiale kant en het smeden van vriendschapsbanden zien die dan weer het bewijs vormen dat Balthazar als band zijn speelsheid niet heeft verloren, integendeel.
Door de gevarieerde aanpak werden alle zintuigen voortdurend geprikkeld.
De warmte en geborgenheid van die wondermooie plaat, wordt in deze film perfect in beeld gebracht en zorgt ervoor dat de kijker een visueel totaalspektakel krijgt. Een gelukzalig gevoel daalt over jou.
Er wordt alles uit de kast gehaald, om de fans een echte film aan te bieden en niet zomaar een zoveelste concertfilm. Dat doet ons 'Sand Castle Tapes' overtuigen.
Organisatie: PIAS + Balthazar + HolyShit sessions
Instriumae is een ietwat gedurfd instrumentaal metalproject waarbij de zang vervangen is door een klassieke viool. Dus niet het soort viool dat in metal vaak enkel als intro-arrangement of folky extraatje mag dienen, maar echt de viool in een absolute hoofdrol. Behalve uit violist N’Lie bestaat de band nog uit Marty en Franki, met referenties bij o.m. Circle Unbroken, Gemini Season en Sinshaper.
De EP ‘Tempus Volat’ (de tijd vliegt) is een pareltje inzake compositie en virtuositeit, maar misschien ook een verzameling songs die vooral collega-muzikanten zullen weten te waarderen. Voor de gemiddelde metalfan is dit waarschijnlijk wat te moeilijk of te vergezocht, wat geen afbreuk doet aan het onmiskenbare talent van het trio. Van de vier tracks kan vooral “Ab Initio” mij het makkelijkst overtuigen, misschien ook omdat hier de metalaspecten zwaarder wegen dan de inbreng uit de wereld van de klassieke muziek. (review Filip)
Instriumae is een bijzonder interessant instrumentaal concept rond drie muzikanten uit heel verschillende werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk. N'Lie is een violiste in ondermeer Opera Muntschouwburg, Het Nationale Orkest van België, Night of the Proms en zoveel meer. Ze is afkomstig uit Zwitserland en klassiek geschoold. Marty Carpe Diem - afkomstig uit Frankrijk - komt uit het metal milieu en Franki Rellih werkte mee aan projecten als Dit is Belgisch, Yourstone en de Sinshaper EP 'This Will Hurt'.
Ondanks die uiteenlopende stijlen, zijn er zeer veel raakpunten tussen deze muzikanten; Eind januari 2020 hadden we nog een fijn interview met de band, waar dit verder uit de doeken werd gedaan- hier -
Ondertussen is er heel wat gebeurd, de band bracht enkele singles uit waaronder “Lex Naturae” hier . En eerder dit jaar kwam een EP op de markt 'Tempus Volat’.
De verschroeiende mooie samensmelting tussen viool en gitaarlijntjes bezorgen al bij de eerste song “Tempus Volat” een huivering. Aangevuld met subliem drumwerk zorgt deze up tempo song voor een eerste adrenalinestoot.
Instriumae treedt in de voetsporen van bands als Apocalyptica maar blijkt vooral dus over een eigen smoel te beschikken, want rock wordt verbonden met symfonische magie en klassieke muziek op een zodanig uitgekiende wijze.
Er is ook plaats voor enig intimiteit op “Spes Bona”. “Lex Naturna” kenden we al, we schreven daarover ''Bewust wordt gekozen om het publiek op het verkeerde been te zetten, door lichtjes te gaan experimenteren en zelfs te improviseren. Nogmaals alles blijft binnen een zeer sobere omkadering, ondanks het geflirt met oorverdovende klanken. Ook word je niet in slaap gewiegd , de intense samensmelting doen je vertoeven in een sprookjesachtige, mysterieuze wereld . Dit smaakt naar meer, veel meer'' . Ook bij “Ab Intio” keert dat mysterieuze en sprookjesachtige terug.
Het zijn botsingen tussen uitersten, een bewust geordende chaos , die dit trio creëert op deze EP in het kielzog van een Nightwish tot Iron Maiden. Voor wie houdt van avontuur …
Tracklist: Tempus Volat - Spes Bona - Lex Naturna - Ab Initio (review Erik)
Punk is al een paar keer dood verklaard. In Liverpool zijn er echter twee zusjes die het vuur opnieuw aanwakkeren. Zusjes van 12 en 13 jaar oud die hun eerste album uit hebben. Ze leerden punkrock kennen toen ze hun instrument leerden bespelen. Daarvan postten ze filmpjes op YouTube, die werden megapopulair door het enthousiasme van de meisjes en zo ging deze bal aan het rollen. De bandnaam Yee Loi (twee meisjes in het Chinees) dragen ze mee van bij die YouTube-periode. Matilda, de jongste, zingt, drumt en speelt bas. Rose is de oudste. Zij speelt gitaar en doet de backing vocals. Sinds kort speelt ook hun broertje Don Don mee (bas).
Hun grote voorbeelden zijn de Ramones. Er zijn uiteraard slechtere vertrekpunten. Op hun debuutalbum ‘No One Eats For Free’ brengen ze dan ook twee Ramones-covers: “Blitzkrieg Bop” en “I Don’t Want To Grow Up”.
Nog meer covers komen van Slade (“Know Who You Are”) en MC5 (“High School”). Iets zegt me dat ze daarvoor toch in de platenkast van hun ouders of zelfs grootouders gezocht hebben. Ze brengen die covers met superveel enthousiasme en zo goed als je dat als twee tieners zou kunnen brengen. Punk kan wel zo’n basic line-up hebben.
Wat nog meer tot de verbeelding spreekt: hun eigen songs moeten nauwelijks onderdoen voor dergelijke monumenten en blenden mooi in. Hun twee beste eigen songs staan aan het begin en helemaal aan het einde van het album: “Be Like Johnny” (een knappe ode aan de zanger van de Ramones) en “Lovelock”). Eén van hun eigen songs is een ode aan hun overleden grootmoeder.
Het doet allemaal wat denken aan The Kaak, de Haarlemse youngsters die in 2018 een knappe EP uithadden, en ook aan Shonen Knife (niet vanwege de Aziatische roots, wel vanwege de naïeve, spontane manier waarop de meiden van Yee Loi hun ding doen).
I Don’t Want To Grow Up? Je zou inderdaad geld geven om deze sympathieke meiden nog wat langer jong te laten blijven. De vinyl is te bestellen via hun bandcamp (opletten voor de extra taksen voor bestellingen uit de UK).
De Brusselse band Driving Dead Girl heeft al een hele weg afgelegd en kende onderweg wel enkele ledenwissels. Het nieuwe album ‘Rupture’ was al enkele maanden uit, maar Meuse Music Records brengt dat album nu ook op vinyl uit (pas in november, in een beperkte oplage van 200 exemplaren). Vooral de fans van de betere postpunk zullen daar blij mee zijn.
Driving Dead Girl zit een beetje in hetzelfde straatje als de bloeiende Vlaamse postpunkscène van Whispering Sons en High Wire: veel invloeden uit de cold wave en soms gothic rock, computer-like ritmes, soms ijle gitaren, onderkoelde zang, bevreemdende sfeer. De zang stoort soms. Dat onderkoelde en monotone zingen draagt enerzijds heel goed bij tot de sfeer, anderzijds ‘geloof’ ik de zanger niet altijd. Het klinkt zonder de emotie soms wat te vrijblijvend.
Er staan heel wat sterke songs op ‘Rupture’. Diegene die mij het meest konden bekoren, zijn “Black Coffee”, “No Conversation”, “Government’s Sheep” en het dansbaar-pompende “Under Influence” (met een lange instrumentale intro die klassiek maar heel sterk opbouwt in ritme en laagjes). ‘Rupture’ is een heel degelijk postpunk-album.
Het Braziliaanse progressieve rock/metal trio Pentral bracht de debuutsingle "Silent Trees" uit. Het was een voorproefje van het nu net verschenen debuutalbum, 'What Lies Ahead of Us'. We schreven daarover: '' De Zuid-Amerikaanse invloeden keren terug in de single, maar het is vooral de energieke aanpak die eerst ingetogen openbarst. Hun muzikale oerkracht is iets naturel , het wondermooie, prachtige landschap krijgt wervelstormen en -uitbarstingen te verduren. Een gevarieerde sound dus die zachtmoedigheid en extravertie bij elkaar brengt."
Benieuwd of dat op heel de schijf terugkeert …
Het debuutalbum is de zoektocht van het menselijk bewustzijn naar het milieu, vrede en gelijkheid. Muzikaal is men niet vies van experimentjes. “Silent Tree” wordt gedragen door bijzonder emotioneel beladen vocals, incluis het uitschreeuwen van pijn en frustratie, wat we ook horen op “Disconnected”, “Letters from Nowhere” en “Aiming for the sun”. Het zijn energieke nummers, waarbij we ergens Sepultura horen … Je kan niet omheen die Zuid-Amerikaanse invloeden binnen Pentral.
De Braziliaanse band is begaan met de natuur en vooral met het Amazonegebied.
Pentral omart zijn muzikale invloeden en heeft een eigen geluid door de verschillende wendingen, van akoestisch, intiem tot dreigend snoeihard. De boeiende variaties maakt het materiaal sterk. “A gift from God” is een serene song, die durft open te barsten, en de registers worden open getrokken als een allesverwoestende wervelstorm . Op “Are You Satisfied” en “The Law” spuwt emotioneel beladen, wild Pentral zijn gal uit.
De politieke en muzikale oer- en daadkracht staat centraal . Prachtplaat.
Tracklist: Silent Trees 07:13 All My Wounds 04:29 Disconnected 04:37 Letters From Nowhere 06:53 Aiming For The Sun 05:52 A Gift From God 05:53 No Real Colour In Souls 08:28 The Shell I'm Living In 04:06 Are You Satisfied? 07:54 The Law 08:43 Silent Trees - Radio Edit 04:47 Aiming For The Sun - Radio Edit 04:02
Scarved werd opgericht in 2012 en na een EP 'Scarved' in eigen beheer, bracht de band met 'Dynamite' in 2014 een prachtige schijf uit.
Een female fronted heavy metal band die kwalitatief hoogstaande muziek aflevert. Het tweede album ‘Lodestone’ ging dezelfde weg op. Ondertussen is er een line-up wissel geweest, en in mei kwam de derde plaat uit ‘Flashback’ die een verandering brengt binnen de sound van de band, in de positieve zin.
Over 'Dynamite' schreven we nog: ''Je hoort bij veel songs Motorhead, Judas Priest en een vleugje Deep Purple terug. Sommige kun je zelfs toevoegen aan hun oeuvre . Op zich is ‘Dynamite’ niet echt vernieuwend,, maar ze weten die ‘oudere’ sound verdomd goed te herkauwen”.
De invloeden van die bands staan overeind. Maar nu durft Scarved buiten zijn comfortzone te treden, zoals op “Rising Soul” , met een lekkere solo.
Op “Fly” en “Flashback” wordt het donkere van Black Sabbath gekoppeld aan het meer toegankelijke van Bon Jovi . “Schizofrenia” benadert Black Sabbath nog het meest met een dosis doom. Caro klinkt soms tussen een Dio en Ozzy, maar behoudt de eigen identiteit. “Posion Kiss” is episch, zit technisch perfect in elkaar en die brul je uit volle borst mee. Songs vol adrenalinestoten. De gitaarpartijen de bassolo en de drums kenmerken de hardrock van weleer. De bonusstrack “Catch me offline” is een schitterende hardrockparel.
Dit is een band die een live ervaren doet opborrelen , na deze coronatijden. Met deze plaat zet Scarved de stap naar de grotere podia en op festivals als Graspop, Wacken en Alcatraz
Scarved drukt nu meer dan ooit zijn stempel op het genre en heft alle kansen groots te worden. Het hardrockverleden namen ze mee om op die manier nu verder uit te groeien .
Tracklist: Fly - Flashback - Schizofrenia - Nightshift - Poison Kiss - Head Over Heels - Rising Soul - Lost In Space - Lockdown - Catch Me Offline(bonustrack for CD and Digital)
Tom Kristiaan is een piano virtuoos. Tom bracht enkele mooie singles en albums uit, waaronder nu “Glance of You”, een schijfje boordevol ingetogen piano pareltjes die de gevoelige snaar raakt.
We hadden een interview met hem in mei 2020 hier
Over “Winter snow” en “Seized By the wind” schreven we "Winter snow" is een korte, magisch mooie song die je hart verblijdt, ingetogen, zonder al teveel uitbundigheid. De nieuwe single "Seized By the Wind" is zondermeer een aanrader voor wie houdt van pianoklanken die de gevoelige snaar raakt en harten verwarmt , zonder geluidsmuren te verpulveren …'' .
Hij gaar door op dit elan , intiem en ingetogen. Dit album leest als een romantisch boek, waarbij je wordt meegenomen naar een sprookjesachtige wereld. Best is de plaat in zijn geheel te beluisteren, hier passen de muzikale stukjes in elkaar.
De man vertelt aan zijn piano een verhaal dat je diep raakt, zonder al teveel hoge woorden maar net door de eenvoud die je terugvindt in de dingen des levens. “Peaceful Piece” en “Melancholic me” verpakken emoties als melancholie en weemoed, mooi en onbedwongen. Het afsluitende “Travelling” is een reis naar de diepste innerlijke gemoedsrust in ons hart.
Tom Kristiaan weet ons telkens opnieuw intens mooi te raken.
Klassiek
Glance of you
Tom Kristiaan
Tracklist: Winter Snow 04:38 Seized by the Wind 03:34 Lonely at the Bar - full version 03:57 Glance of You 03:20 Sunny Memories 03:44 Peaceful Piece 02:57 Melancholic Me 03:16 Happiness 03:17 Travelling 05:26
Echoes of Zoo is het nieuwste project van Nathan Daems (saxofoon), Bart Vervaeck (elektrische gitaar), Lieven Van Pée (elektrische bas) & Falk Schrauwen (drums). Je kent deze muzikanten misschien van bands als Black Flower, De Beren Gieren, Sylvie Kreusch & Compro Oro. Zij brengen psychedelische jazz in een hoog octaangehalte, en ze spelen het met een punky attitude. Denk aan Sons of Kemet, Dans Dans & Ibrahim Maalouf.
'Breakout' klinkt sterk overtuigend . Intrigerend hoe al die stijlen versmelten . “Bulle Blood Boiling” brengt groovende jazz, psychedelica in een punkjasje, snedig en gedreven. Verder op songs als “Dance around Bullets” en “Lab Mouse Mayhem” improviseren ze maar al te graag, ingetogen , extravert, het spelplezier druipt er van af. Wat een diversiteit in hun klankenspectrum.
Op “Rilke's panther” horen we de verbondenheid met de natuur, het wilde westen in een afro style.
Echoes of Zoo klinkt erg avontuurlijk door die veelzijdigheid en improvisatie ; het zeven minuten lange “Diversionary Tactics” is een wondermooie afsluiter.
Tracklist: Breakout 04:04 Monkey Burns Lab 05:19 Bull Blood Boiling 06:23 Rilke's Panther 06:38 Dance Around Bullets 05:21 Lab Mouse Mayhem 06:45 Adrenaline Run 04:18 Diversionary Tactics 07:15
’Naima Joris heeft als artieste en muzikante al een fijne cv. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat, valt de appel niet ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes geeft ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats Ze bracht een single uit "Bellybutton", een tekst van haar zus die Naima vond in één van haar notitieboekjes, waarin ze haar staat beschrijft als zijnde iemand (jong) met kanker, en voelt dat ze gaat sterven. Naima heeft daar een song van gemaakt. En zette tijdens de lockdown ook filmpjes op facebook, waarna Radio Klara haar vroeg of het op de radio mocht gedraaid worden.
Om die 3 nummers van de EP voor te stellen stond Naima op 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in de Baracita, Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan.’ live -
Eind april 2021 kwam de titelloze plaat uit, die heel goed werd ontvangen. Ze kreeg heel wat radio feedback, en mocht intussen optreden in 'De Zevende Dag' op de VRT.
Naima is aan een steile opmars bezig, in de AB kwam ze die plaat in een livestream voorstellen. Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
Ken je het gevoel, als iemand je in donkere tijden een schouder aanbiedt om op uit te huilen, waardoor je je begrepen voelt en een straaltje zonlicht ziet verschijnen … In een weemoedig, melancholisch kader profileert ze zich als een sterke vocaliste met een warme, tedere stem, luister maar naar “Soon”. Verder overtuigt ze als multi-instrumentaliste op piano , flute, gitaar en percussie.
Een sterke totaalbeleving krijgen we , waarbij Naima zich ook laat omringen door een puik collectief. O.m. zorgt Vitja Pauwels door z’n gitaarriedels voor koude rillingen; Lara Rosseel op haar beurt doet je hartverwarmend wegdromen door haar virtuoze spel op contrabas, de drums zijn magisch oorstrelend, en tot slot zijn er de mooie, bedwelmende, groovy klanken van Niels Van Heertum op euphonium en trompet; ze vullen elkaar perfect aan, o.m. op “Bellybutton” . “Missing you” heeft een treurige ondertoon en “Life” en “My home” stralen positieve energie uit , die je eigen verdriet beter doen plaatsen.
Ze legt de lat hoog. Wat een fijne melodie, die ruimte laat voor improvisatie en zorgt voor een kleurrijk klankentapijt!
Dit stelden we reeds vast op dat prachtig concert in AB waarover we schreven: ''Binnen een weemoedig kader ervaren we op de sound van Naima een innerlijke rust, terwijl de muziek een verwerkingsproces is van intens verdriet. Nee geen zelfmedelijden, maar ze brengt een teken van hoop, in tijden van vertwijfeling!''
Datzelfde gevoel brengt Naima Joris dus ook over op haar EP. Een mooi visitekaartje …
Tracklist: Soon 03:53 Bellybutton 04:33 Missing you 03:50 Life 03:13 My Home 03:03
Odd Dimension - In the worst times even wars there’s always been music! The market will change, for sure, but the passion for metal will survive!
We quote: 'Their recent work dates back to 2013, with Odd Dimension making its mark on the international progressive metal scene. The band's creative approach rejects any application to ideological or metaphysical implications, relying both music and attitude on a continuous process of collective confrontation, pluralistic vision and individual improvement'.
The new opus 'The Blue Dawn', marks their sound language. Their attitude is now more mature and expressive, due to the new members and the presence of relevant international guests. Even conceptually, the Italian band has gone through an evolution, from the early philosophical-humanistic subjects to a more practical, concrete orientation, conceiving music as a remedy for their fears and a catalyst of desires. Heart and brains, passion and rationality... Progressive metal! on the occasion of this release, we had a nice conversation with bass player Gigi Andreone. of course, we also talked about the pandemic we are living in now, how to really deal with it and the band's further future plans.
Odd Dimension came into being, I think, in 2001, which is already 20 years ago. What have been the highs and lows until now?
2001 was the time we meet the first members of the band, the guitar player Gianmaria Saddi and the former drummer Federico Pennazzato. We were very young guys, passionate with all kind of metal and hard rock. Back then everyone in Italy was in love with rock music. Almost every guy played an instrument. They were for sure nice years, from then meetings happened. There were of course highs and lows. The highs were those moments we spent composing together. A great moment was in 2008 when we released our first EP. Another highlight was the release of our first full album in 2010. ‘Symmetrical’. It was mixed at Thin Ice Studios in London (home of Karl Groom, Threshold’s guitarist) and this was a very nice moment. Another highlight was the tour we could do in 2012, we had the chance to play in Europe supporting Rhapsody of Fire and we played with some great bands and did some nice festivals. The next release ‘The last Embrace to Humanity’ in 2013 was another great moment. We had some tours after the second album but then the band stopped for a while after two members (Federico Pennazzato, drums and Manuel Candiotto, Vocals) left the band to dedicate to their personal life projects. Those times between 2014 and 2016 was sure a low for the band, because it wasn’t easy to find the right people to restart the band. In the last three years we refounded the band with some new members (Marco Lazzarini, Drums and Jan Manenti, Vocals), and here we are now with a new album that is sure a high for us. The album was ready before the pandemic but then we waited for the publication as many other bands did. Another low is of course this pandemic we’re living in, so we can’t fully promote this album, as for everyone and every musician.
Any plans doing something around that 20th anniversary?
Yes, maybe because we are still good friends with the past band members, so yes maybe we’ll do something to celebrate this anniversary. Now it’s difficult also because of this pandemic but we’re thinking about it.
Your debut came out in 2008, ‘The blue dawn' is only your third album, the previous one was 'The Last Embrace To Humanity' in 2013. Why did it take so long between the second and third album?
We have to manage our private life and the reviewed line up of the band, that’s why it took so long before the release of this new album. And also, the album was ready in 2019 and should have been released in 2020, so we lost a complete year because of the pandemic.
The new album is a concept album and tells a story about Markus and Eloise who want to protect the earth from all the misery we cause to the environment from space. How did that idea come about?
It’s indeed a story of space travelers. They have to move from their original planet because they have to go to space to look for another place to survive because all the raw materials necessary to bring on their life. Travelling through space, they found a sort of paradise, The Blue Planet, another place to live. They had to struggle to survive on this new planet.
The inside of the story is also that we must take care of our planet and also of the environment, because we over consume the planet right now. Maybe someday we also must travel space and find another planet to live on. And to bring on our civilization.
This pandemic proves that our planet is in danger, do you agree?
Exactly, I can say the lyrics where written before the pandemic. But the pandemic demonstrates exactly what this album is all about. Environment is in danger, and the nature is fighting us back to survive, for sure.
I think it's a very cinematic record, are there any plans to do something in that direction for films or something like that?
There are sure pictures in our mind, because when we write the songs, we also imagined the landscapes in which the story took place. So yes, maybe one day we would like to represent our music with a movie, it’s sure something we would like to do. We also have some plans to put visuals on stage when we play our music, that’s also in our mind.
What also strikes me is the balance between, how shall I put it, a certain light-hearted approach and an eye for experimentation. Your opinion on this?
The past album was a darker record. With this new record we wanted to deliver a positive message. It’s also concerned to our nature in Italy, a passion for melody. I like that you felt that, because we really wanted to make this mix between melodic approach and a more experimental approach.
How did keyboardist Derek Sherinian [former Dream Theater] ended up in the title track?
(haha) it’s funny because this question is coming back in every interview. It’s very simple, I wrote him, I sent him the song and he was absolute positive about it. He is a wonderful keyboard player, but he also has a great taste that goes beyond keyboard playing. We told him that we would be pleased if he would put his touch on this song, maybe just a solo. He wrote us back that he liked a lot our song, and he ended up playing on the whole song. It is a very kind person, it was very nice working with him.
It’s makeable I found out in interviews to, those big Artists we see as Gods sometimes are just human like me and you who want to play music
When playing in bigger situations, I always met kind persons. For instance, with my other band ‘A perfect Day’ we had the chance to play in Rome in 2016 at Sonisphere Festival opening for bands like Iron Maiden, Saxon, Anthrax. I remember being in heaven that day but also very nervous. I remember we crossed our way that day with ‘metal gods’ like Biff of Saxon or Adrian from Iron Maiden, they were absolutely very kind to us. For what I’ve seen, especially in our kind of music, the higher you go you often find really nice persons, and that’s great.
Indeed. Another guest on the album is Labyrinth singer Roberto Tiranti in the song `Flags of Victory’. What was the idea of this collaboration?
Roberto Tiranti is another longtime friend of us. We know him since the year 2000, when it all started. We have friends in common and crossed each other on stage sometimes. He is not the only one there are some others to. The concept album has various characters and we immediately thought it would be an honor to have Roberto as a guest on a song. He accepted and it was great! He delivered as usual a great performance
The new record also announces a new era for the band. Was it time for a change and also to set the bar higher with this album? Can you tell us more about that?
Yes, it was like we needed doing this, coming back and delivering good music. A New line up, new energy. It was sure a new start and hope we can continue this way. We also try doing our best to put everyone’s view into our music. Because each of us is having a different background and we try to use this to give a personal touch to our music.
At the other hand it’s a little bit sad that you make a new album right in this pandemic. Why not wait some longer?
We just had this music ready and we just wanted to release it. It’s really challenging but we had to face this challenge and continue. Now we just can’t wait to play it live and work on the next album!
How is the situation in Italy at the moment when it comes to live shows? Are there any plans made to promote the new album live or online by live streaming?
Live streaming is not going so well in Italy. Personally, we love to play live, it helps the connection with people. Actually, we have a show scheduled for June 27ht. We’ll have the great part of the guests on stage, that’s a good way to restart play our music for a crowd!
We are not so happy with concerts in streaming, but we don’t exclude it to promote our music…But we can wait to go back on the road where we can play for people, look into their faces and feel the applause and all these things, you’ll never have this feeling with live streaming.
I see a lot of live streaming these days. Even though I'd 100 times rather go to a real concert, the threshold for 'discovering something new' is much smaller. How do you feel about the phenomenon of live streaming?
It’s surely an opportunity, it’s also useful to promote our music in that way. Maybe in autumn of something we’ll do some live streaming. But I use to say the crowd is the sixth men on stage, we just need them!
How do you guys survive this time of corona as band, musician and human being?
I play music since, I think, 1996. It’s a long story to be told but never faced a situation like this… Things are going to be completely changed in Italy but also in Europe after this pandemic. But there is still a big passion to play music, and I think that’s why we will survive this pandemic and come back stronger. Some will fail, but I’m sure music will continue. In the worst times even wars there’s always been music! The market will change, for sure, but the passion for metal will survive!
Are there any future plans to promote this album?
We’ll keep on releasing some materials on the web, we’re planning a new video before the end of summer and we hope to schedule some touring when this terrible situation will end.
My final question is, after all these years, are there any goals or ambitions? Anything you still want to do?
When I write the lyrics of an album, I think it’s important to leave a message. A message for the future generations. My goal is making the band live for the next 20 years, see it grow and when I’m tired of working leave it to the younger generation. We have two generations of musicians in our band. There is a 10 years difference in our birthdates between me and the younger guys in the band. So, we try to keep the band alive, and hope we get respected for what the band standing for.
Do you have a final message to our readers?
As we tried to communicate through the lyrics contained in The Blue Dawn, we want to say respect the environment, love our planet, because we have only one planet. Maybe someday we’ll can, but at the moment it is not possible for us to travel through space to find another planet to live on!
That’s a good statement to end this interview. Thanks, and hope to see you guys soon on stage in real in Belgium
Bosum - Bij het beluisteren van onze plaat, word je in een fijne wereld getrokken
Bosum lanceert na eerste singles “Blinding Lights”, “Smell Of Your Hair In The Morning” en “Cherry” hun debuutalbum ‘Ghostwood Country Club’. Dit dromerige debuut omvat zeven introspectieve songs en twee intrigerende soundscapes en is door frontman Verbeeck over de jaren heen bij elkaar geschreven in de weidse velden van de Zennevallei. Het album kreeg vorm in de Johnny Green Giant studio in Gent. De titel en de inspiratie voor het album zijn gekomen na het binge watchen van de serie ‘Twin Peaks’ (David Lynch). Het album kan omschreven worden in één woord: dromerig. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met frontman Tom Verbeeck, die ook het ontstaan en de toekomstplannen uit de doeken deed.
Laten we om het ijs te breken, beginnen met een standaard vraag. Wie is Bosum, hoe is alles begonnen vertel eens wat meer over uzelf?
Bosum is eigenlijk ontstaan in 2017. Er is echter ook een voorgeschiedenis, met enkele cover bands. We zijn als twaalf /dertienjarige gestart met een coverband in de muziekschool. Waaronder de bassist die er nu nog steeds inzit. Door de jaren heen zijn we covers blijven spelen, en er eigen nummers bij gekomen. Het is eigenlijk een soort natuurlijk proces geweest. Sinds dat moment hebben we ook onze sound gevonden. En nu, na een achttal singles komt ons debuut album dus nu eindelijk uit.
De ‘sound’ , welke richting gaat die uit? Waar komt de invloeden vandaan?
Een sound om op weg te dromen. Een sound om even alles wat opzij te kunnen zetten. De luisteraar omschrijft onze muziek altijd als dromerig. De invloeden komen ook door mijn inspiratie. Dat zijn vooral dreampop en indiebands Bands als The Ware On Drugs. Maar ook artiesten als Ben Howard. Zeer goede bands in die richting, en op spotify ontdek je steeds meer en meer nieuwe bands. Maar ook oudere bands als The Cure of Slowdive hebben me beïnvloed. Ik heb ook een documentaire gezien van Slowdive met de hele scene waaronder ook My Bloody Valentine en dergelijke meer, dat heeft toch ook een invloed gehad. En ook Julee Cruise, die veel op de muziek van David Lynch heeft gezongen is een grote inspiratiebron.
Je zegt nu Slowdive, maar Slowdive zou ik nu niet direct ‘dromerig’ noemen?
Het laatste album, met o.a. songs als “Sugar for the pill” en zo, songs die ik de laatste jaren veel heb beluisterd, die vond ik toch wel meer de zweverige mooie kant uitgaan. In het verleden was Slowdive wel iets harder, de laatste jaren zijn ze wat meer toegankelijker geworden.
Tussen 2018 en 2019 releasde de band losse singles als “Marvin” en “Golden Rain”, hoe waren de reacties daarop?
Die singles hebben zeker deuren geopend in die zin dat we veel optredens konden doen, ook op de radio werden gedraaid en zo. Die eerste singles was wat ontdekken voor ons, en die positieve reacties hebben zeker de stimulans gegeven hiermee verder te gaan. Vooral die song “Marvin”. Die eerste single was een startschot om onze eigen sound te ontdekken en dergelijk. We hopen met deze nieuwe plaat meer onze stempel te kunnen zetten
Jullie kwamen in de aandacht met een cover van ‘Blinding lights’ van The Weeknd, Men omschreef het als beter dan het origineel (ben ik zelfs mee eens); heeft die cover deuren geopend? En hoe groot was de impact daarvan?
Dat was eigenlijk een onverwachte mijlpaal. We hadden die single gewoon tussendoor op de markt gebracht, omdat we met een album bezig waren. En plots kregen we daar veel aandacht in de media en radio voor, en stonden zelfs in de Afrekening van Studio Brussel waar we meer als tien weken in stonden Ook dat we hiermee een breder publiek konden aanspreken.
‘Ghostwood Country Club’ is geïnspireerd op David Lynch ‘Twin Peaks’ , hoe ben je op dat idee gekomen?
Toen we enkele songs hadden gereleaset was er nog niet direct een plan voor een nieuw album. In de zomer van 2019 ben ik naar David Lynch zijn werken beginnen kijken. Zoals ‘Twin Peaks’. Die surrealistische en mystieke sfeer sprak me daarin enorm aan. Hoe David Lynch op een vrij eenvoudige manier diepgang kon brengen, triggerde me enorm. Die muziek heeft me echt gepakt. Het was lang geleden dat ik nog eens geïnspireerd was geraakt door een visueel totaalspektakel dat David Lynch aanbiedt. Daardoor is ook de eerste sound ontstaan van deze plaat. De intro en outro. Kortom Twin Peaks was het startschot, op creatief vlak van het nieuwe album.
Is er een ambitie om iets te doen in de richting van Films of TV series?
Ik vind het altijd leuk om met film te spelen. Met visuele effecten te werken, via video clips en zo. Ik vind het gewoon leuk om muziek wijder te trekken, en dat ook visueel te gaan vertalen. Ik heb daar ook mee geëxperimenteerd met songs en zo, ik voel het maken van een video clip dan ook niet als een verplichting maar gewoon iets leuk om echt te doen.
Nu , ik heb de plaat beluisterd en er schuilt zeker iets mysterieus en filmisch achter de muziek maar ook uw stem vind ik. Waar komt de interesse voor dat mysterieuze vandaan of zie ik het verkeerd?
Ik denk daar eigenlijk aanvankelijk niet teveel over na. Ik creëer gewoon wat me op het moment prikkelt of triggert. Maar het is niet dat ik daar bewust mee bezig ben van ‘ik ga dit zo mysterieus mogelijk laten klinken ‘. Het is gewoon een natuurlijk proces. Waar ik echt mee bezig ben, die weemoedige sound en ik experimenteer ook graag met synthesizers of in de gitaren. Dat mysterieuze zit daarom ook eerder in het instrumentale onderdeel. Niet zozeer de songs zelf, maar de sound daarrond. Ik waak er altijd over dat het niet te experimenteel wordt, en dus ook wat toegankelijk blijft voor de luisteraar.
Wat ik ook interessant vind , dat mooi balanceren tussen toegankelijkheid en lichtjes experimenteren, is dus een bewuste keuze?
Dat komt ook doordat ik eveneens luister naar muziek met niet al te gekke structuren aan verbonden. Een goede indiesong die niet te complex is. Ik apprecieer experimentele muziek, maar ga dat niet per se frequent opzetten. Ik experimenteer dus graag, maar niet in die mate dat het experimentele die song gaat over nemen of zo.. dus ja. Het moet wat toegankelijk blijven.
De songs blijven in je hoofd hangen, ik vind ze ook zeer emotioneel beladen zonder al te klef te gaan klinken. Steeds op die lijn tussen twee uitersten in, prachtig. Graag je mening en is hier bewust voor gekozen?
Zeker dat het niet te klef klinkt, waak ik over.. De songs zijn ook heel introperspectief. Wat ik bedoel is De zaken die gebeuren in mijn leven probeer ik ook te verwerken in de songs. Ik probeer dat niet te expliciet in te zijn. Het is een manier om te gaan met de dingen waar ik mee worstel. Ik speel daar gewoon graag mee, met die vormgeving met tekst. Het is een dualiteit tussen al die aspecten.
Heeft het feit dat er van de songs ‘Ghostwood Country Club’ een deel één en twee zijn op de plaat, een onderliggende betekenis?
Eigenlijk twee zaken. We wilden een soort loop maken , als de plaat gedaan is dat je terug bij de intro terecht komt. Ik vond het ook leuk dat je na de intro, en de andere songs, bij de laatste song het aanvoelt alsof je echt letterlijk uit de plaat wandelt als het ware. Dat je in een wereld terecht komt bij het luisteren van onze plaat, en er op het einde wordt uitgetrokken is zeker de bedoeling.
Het leest ook als een boek, met begin, strofes en een eind. Maar het doet je prompt denken dat er nog iets volgt. Klopt dat?
We zijn al nieuwe songs aan het schrijven. De songstructuur is ook beginnen met de nieuwe songs en evolueren naar de oudere songs naar het einde toe. Er is ook een bonus, die oorspronkelijk niet op de plaat zou staan. Er is in elk geval bewust over nagedacht.
Tot daar mijn persoonlijke bevindingen ? wat zijn uw verwachtingen over deze plaat? Zijn er ook al reacties?
We hebben als startschot de eerste singles uitgebracht, we hebben eerst “Marvin” gehad en nu “Cherry”. We hebben daarop zeker heel fijne reacties gehad van de luisteraars. Ook enkele toffe recensies op die singles. Het is enkel spijtig dat het enkel digitaal blijft eigenlijk, dat je de songs niet live kunt brengen. Het geeft toch een extra drive. Het is voor mij eigenlijk ook belangrijk dat we die plaat live kunnen brengen. Nieuwe mensen ontmoeten, een nieuw publiek daarmee aanspreken. Dat lukt eigenlijk alleen maar als de mensen ons ook live kunnen zien. Maar de reacties op de digitale release zijn zeker positief. De verwachting? Dat onze plaat toch bij die mensen terecht komt die liefhebber zijn van het genre. En dat we toch wel enkele festivals kunnen doen, eventueel het buitenland.
Ik hoor veel artiesten die een nieuwe plaat uitbrengen dat ze, doordat ze die plaat niet live kunnen voorstellen, de cirkel niet rond is. Dat ze niet aan iets nieuws kunnen beginnen. Klopt dat bij je ook?
Bij releases heb je altijd spannende fases. Het schrijfproces is al een eerste spannend moment, het opnemen en daarmee bezig zijn is een ander spannend moment; Het volgende spannend moment is dat uitbrengen van de plaat. Maar daarmee is het verhaal nog niet gedaan vaak. Het verhaal gaat verder wanneer je de plaat live gaat spelen. Dat je daarmee mensen kunt raken, dat spelen voor een publiek en die adrenaline die je voelt is weer zo een spannend moment. Dat nu dus ontbreekt. We blijven nu een beetje hangen in de fase van ‘de plaat uitbrengen’.
De nieuwe plaat komt uit midden in een pandemie waarin we nog steeds leven, hoewel er toch perspectieven beginnen boven te komen, waarom niet wat langer wachten?
Dat is een goede vraag, daar hebben we ook over nagedacht. Een album of single hoort gewoon bij een tijdsgeest, als we nu te lang wachten gaan we die voorbij gelopen zijn. Dan is de feeling misschien wat weg die we nu wel hebben met die bepaalde songs, daarom moesten we nu ons ei kunnen leggen. Om die tijdsgeest vast te kunnen houden. Het is trouwens ook positief voor een scene die het moeilijk heeft, dat iedereen gewoon blijft releasen. Wat gelukkig ook gebeurt.
Nu we toch bij live optredens beland zijn. Staan er alsnog optredens op de planning om jullie nieuwe plaat voor te stellen? Of zijn er ook planningen in de richting van live streaming?
We zijn aan het kijken om niet direct een live streaming te doen, maar wel een live concert op te nemen. Maar live streaming op zichzelf heb ik nog niet echt over nagedacht. Ik heb dat akoestische geprobeerd en vond het eigenlijk wat raar. Je zit acht er een digitale muur en mist de feeling dat je hebt met mensen. Het is gewoon een tussen oplossing. Maar ik hoop niet dat het iets normaal wordt, naar de toekomst toe. Het is misschien leuk voor de luisteraar die zich niet moet verplaatsen en zo. Maar live spelen is niet alleen het spelen zelf. Dat is ook de backstage wachten, daarna een pint pakken en de andere band die heeft gespeeld ontmoeten. En dan naar de merchandiser om je dingen aan de fans te verkopen. Het daarna nog iets gaan drinken samen, en over de show nog eens napraten. Dat mis je wel bij het live streaming verhaal.
Livestreams - In deze fase neem ik er op … een voordeel is dat de drempel om muziek of artiesten te ontdekken kleiner wordt, ben je het daar mee eens?
Ik zit altijd een beetje in een tweestrijd wat dat betreft. Ik ben enerzijds zeker pro, het ontdekken van muziek , zelfde met spotify die een beetje diezelfde functie heeft. Maar als artiest verdien je daar niets aan, en dat na toch al die tijd en geld dat je in het uitbrengen van een plaat hebt gestoken. Voelt dat wat onwennig aan, voor een artiest brengt het weinig of geen geld in de lade. Dus ja , die tweestrijd is er toch. We moeten er toch voor zorgen dat we muziek niet gaan devalueren naar enkel die live streaming, daarvoor moeten we toch waken vind ik. Het mag zeker niet het nieuwe normaal worden, dat wil ik toch benadrukken.
Wat zijn de verdere algemene plannen?
Er is een try out concert gepland ((de locatie en tijd heb ik niet zo goed begrepen, mijn excuses)). Ik hoop dat er daarna veel optredens volgen, we gaan daar ook werk van maken om zoveel mogelijk op te treden. Dat is ons voornaamste plan. Anderzijds ook zoveel muziek schrijven en uitbrengen. Ik vind het gewoon leuk om te creëren en muziek te maken. Zolang het niet aanvoelt als een verplichting zal ik dat ik dat blijven doen ondertussen Die uitlaatklep, de passie, de zotte scene. Het spreekt me allemaal enorm aan.
Heeft die corona ook niet gezorgd dat je meer tijd had om te creëren en componeren ?
Meer nog, moest corona er niet geweest zijn was de plaat wellicht nog niet verschenen. Bij die eerste lockdown had ik gewoon niet zoveel andere verplichtingen, omdat ik net afgestudeerd was. Dat heeft me dus zeker een zee van tijd gegeven om te creëren. Het is voor veel mensen een zeer moeilijke periode, ik zat net in een levensfase dat ik niet echt andere verplichtingen had dus ik kon voluit creëren, creëren en creëren. Tijdens de lockdown hebben we ook veel kunnen repeteren in de schuur van de bassist.
Kortom, wat het creatie proces betreft was deze coronatijd een van de weinige pluspunten om deze plaat tijdig uit te brengen.
Wat zijn je ambities met deze band (en ook als muzikant) ; is er een soort doel dat je wil bereiken?
Platen blijven uitbrengen is toch de voornaamste ambitie, dat we op dat vlak niet verwateren. Een eigen studio opbouwen is iets wat ik zeer graag zou doen. En een zomer vol festivals spelen, ik ga zelf heel graag naar festivals het is dus zeker mijn droom om ook op het podium van zo een festival te staan. En als het kan ook in het Buitenland kunnen spelen, naar de verdere toekomst toe. Maar vooral het moet leuk blijven, dat is voor mij de grootste ambitie en doelstelling.
Sportpaleizen en Rock Werchter uitverkopen of toch maar kleine en middelgrote clubs ? Wat geniet je voorkeur?
In een eerste face zeker kleinere clubs en middelgrote zalen, maar in een later fase zeker op Rock Werchter. Of festivals als Pukkelpop en Best Kept Secret en zo. Festivals spelen is zeker een droom.
Ik heb soms toch de indruk dat een Belgische band om op een bepaald niveau te geraken, of op die grote festivals te staan, tegenover het buitenland grotere inspanningen moeten doen? Wat is je mening?
Er zijn zeker voldoende initiatieven die Belgische bands steunen. Zoals het platform vi.be, dat is een platform dat ook ons als Bosum open kansen gegeven. Er zijn ook middelgrote festivals zijn die Belgische bands op hun affiche zetten, ook mogen tegenwoordig toch meer en meer Belgische bands op Pukkelpop en Werchter staan. Bands als High Hi of Portland en die dingen staan toch ook op de grote festivals, op dat vlak is er toch wel wat veranderd. Het is alleen voor Belgische bands nog steeds moeilijk om internationaal door te breken, daar is nog werk aan de winkel. Dat heeft ook te maken met de taal en zo, dat is een barrière blijkbaar omdat Vlaams en Nederlands in het buitenland niet zo goed wordt begrepen. Maar ik hoop dat dit ook in de toekomst zal verbeteren. Dat er ook op dat vlak meer initiatieven worden genomen. Op dat vlak heeft België toch een goede band met Nederland, die Belgische bands toch speelkansen geeft. Dus ja, wat Belgische bands kansen geven betreft zie ik toch een verbetering.
Is de Belgische muziekliefhebber ook niet meer sceptisch naar eigen kweek toe, dan bijvoorbeeld Nederland?
Het is gewoon zo als je in de schijnwerpers staat dat je dan weet je dat je ook hebt af te rekenen met kritiek, maar ik focus me vooral op de positieve feedback.. Wie op de voorgrond treedt, wordt daar altijd mee geconfronteerd. Iets uitbrengen of lanceren is altijd een beetje een kwetsbare positie voor een artiest. Ik wil toch nog eens benadrukken, dat er veel in de huidige tijden naar mijn mening veel meer inspanningen worden gedaan in ons land op vlak van promoten van Belgische bands en Belgische muziek.
Bedankt voor dit fijne gesprek ? hopelijk spoedig live, deze plaat vraagt om jullie live te zien en weg te dromen…
Steiger - Improvisatie in al z’n vormen
Eindelijk kan het weer … voor een publiek optreden. Ook al is het nu voor amper vijftig zittend met mondmasker op, vanavond op het buitenplein van M-Leuven. Na enkele livestreams en circa 7 maand zonder echte live concerten was de ontlading voor het publiek als voor de band Steiger enorm groot . Ze kwamen hun nieuwste plaat 'The New Lady Llama' voorstellen.
De recensie lees je hier
Steiger klinkt bijzonder door hun speelse, plagerige aanpak. Pianist Gilles Vandecaveye, drummer Simon Raman en bassist Kobe Boon delen het met elkaar. Schitterend hoe ze op elkaar zijn ingespeeld.
Al bij de eerste song voelen we het, als de band meerdere keren deze onverwachts stopt, om dan terug er op in te pikken. Ze herhalen het en je hebt het niet direct beet, wanneer het nummer definitief is gespeeld … Ze nemen je graag bij de neus … Applaus blijft hierdoor wat uit , maar geen nood , iedereen geniet van wat ze aan het doen zijn … Een glimlach is zichtbaar.
Het geeft de improvisatie van Steiger aan in al z’n vormen. Een breed geluid, een kleurrijk klankentapijt in stijl en instrumentatie. Soms waan je je in een echte science-fiction film met spacey geluiden door de keys.
Het trio wisselt in sfeer, tussen intimiteit , mysterie en extravertie . Ze durven alle registers open te trekken . Wat een aanstekelijk boeiende sound; we zien een kind dansen, mensen zitten te headbangen of deinen mee op hun stoel. Een bisnummer is niet te mijden .
Binnen de jazz zijn ze een unieke parel, die speelsgewijs grenzen verlegt en zichzelf heruit vindt .
Een totale muzikale ontlading met een deugddoend applaus . Het doet ons hart sneller slaan en zindert na. Die improvisatie in al z’n vormen kan onze muzikale honger maar niet stillen.
Op basis van hun livestreams, de nieuwste plaat en het concert in M-Leuven, voorspellen we hen een gouden toekomst . Van harte gegund …
Organisatie: Leuven Jazz + 30CC, Leuven + Steiger
Venus Fly Trap - Alex Novak, founding member and vocalist with Venus Fly Trap
Can you give a brief history of Venus Fly Trap - I had been in a band called Attrition who were based in London at the time, I had done an album and toured Holland/UK with them. Decided to move back to my native Northampton famous for Bauhaus, Alan Moore and the film Kinky Boots, hooked up with my brother John Novak (Isaws, Where’s Lisse) and Tony Booker an ex art school student, I had also studied at art school. The line up has changed many times over the years, Andy Denton joined via a local band Crowman, initially as the drummer and ended up playing guitar and has done for many years.
Your new album Time Lapse collects tracks from three albums Totem, Pandora’s Box and Luna Tide. What was your reasoning for a three-in-one rather than individual releases?
It was basically the time it would take to release individual albums, to promote those albums, and the costs, it just seemed to make more sense, if someone else would like to re-issue everything in one go in the future then that’s fine. It gave me an opportunity to pick tracks and create an alternative album for this alternate reality.
You’ve talked about VFTs albums as existing in triptychs. How do these three albums relate to each other?
Well, two came out on Danceteria, the line-up was pretty consistent with the core members being present, I would say Luna Tide was a transition album with members who had joined at the time of Pandora’s Box being retained, so shifts in line-up rather than seismic changes. But generally it was a band line-up with the usual drums, guitar, bass and keys which kept it within certain parameters but with some experimenting in the studio.
There was quite a sonic shift from the post punk of Totem to more organic Luna Tide. Why the constant evolution?
As new members join they add their influences to the pot, also we replaced electronic drum pads with a real drummer (on Mars we had a drum machine) and sequencers with an analogue keyboard player so that will effect the feel.
Despite this they remain easily identifiable as VFT. What’s the aesthetic holding them together?
I guess one thing would be myself: I have been the only constant in all the line ups and I want the sound to fit certain parameters, Luna Tide was at the edge of those parameters and i didn’t want to continue in that particular direction for Dark Amour but that’s another story.
Certainly not a metal album Luna Tide nevertheless got a glowing review in the metal bible Kerrang!. What was the crossover appeal?
I think at that time the magazine was covering a lot wider musical tastes not just the traditional stuff but also grunge, alternative rock and goth so we fitted within that brief.
How did you decide what tracks to include on Time Lapse?
Tried to get tracks to fit together and get a flow going, changed the order on some of the tracks from Luna Tide as they seemed to fit together better.
Fans have a special relationship with songs. Were you worried about omitting someone’s favourite when assembling Time Lapse?
This is an alternative album for an alternate reality, those albums don’t exist in this reality, another time and another place the dice would fall differently.
Time Lapse seems a pretty apt title for these strange times
Time has been changed are we going forward or are we in limbo?
How will you promote the album in the midst of a pandemic?
Via the net, magazines, radio and whatever portals and wormholes are open to transmit information.
Fiona Brown - Als ik zelf mensen hoor zingen wil ik vooral geraakt worden, ik hoop dat mensen ook door mijn stem geraakt worden
Eind 2016 kwam de EP ‘Demons’ uit met songs die groeiden vanuit de uitdaging alles zelf te creëren en uit te werken zonder invloed van buitenaf. Fiona Brown, afgestudeerd als zangeres aan Codarts Rotterdam, toerde na de release van ‘Demons’ in binnen- en buitenland, o.a. als support van Daan, Stuart A. Staples en z’n Tindersticks. “My Void” werd eind 2020 uitgebracht als voorloper van het debuutalbum ‘Mundane’ en werd o.a. gedraaid op Radio 1, BBC Music Introducing Oxford, Sheppey FM en YMX radio London. Het is een treffende single die vertelt over de eenzaamheid van de huidige generatie.
Nu verschijnt debuutalbum ‘Mundane’ op vinyl. Het album weerspiegelt de maatschappij op een warme, kleurrijke, maar ook kritische manier; vanuit het gecultiveerde 'crazy' word je door cyberspace en climate strikes meegenomen naar onbegrensde liefde. Het zijn extreme, maar zeer realistische verhalen over de zoektocht van de mens.
We hadden hierover een fijn gesprek met Fiona op een fijn terras in Antwerpen.
Om te beginnen, hoe is alles begonnen en hoe zou je je muziek omschrijven?
Op mijn negentiende op het conservatorium kregen we de opdracht om zelf een tekst te schrijven. En daar is het eigenlijk ook begonnen, ik ben gewoon blijven schrijven. Het heeft wel lang geduurd eer ik de songs vond die echt bij mij passen, ik heb veel dingen in de archieven liggen die ik niet zal gebruiken omdat ik niet graag teruggrijp naar het verleden maar liever vooruit kijk. Het schrijven is dus een hele evolutie geweest die toch een tijdje heeft geduurd.
Je hebt enkele jaren geleden al een plaatje op de markt gebracht ‘Demons’; heeft die bepaalde deuren geopend?
Die plaat was vooral een mijlpaal doordat ik daar alles zelf heb gedaan, helemaal in eigen beheer en met productie van Staf Verbeeck. Ik laat me nogal snel beïnvloeden door andere mensen. Om die reden had ik wat schrik om die songs met andere mensen uit te werken, Daarom wilde dus vooral zelf doen, om niet het risico te lopen in een richting uit te komen waar ik niet wilde zijn.
‘Demons’ heeft eveneens deuren geopend in die zin dat ik in dezelfde periode Neil Fraser van tindersticks heb leren kennen en we vervolgens samen zijn beginnen spelen. En ook de concerten als support voor Daan en Tindersticks waren natuurlijk super.
Ik heb ook ergens gelezen dat je je invloeden haalt van o.a. Kate Tempest, Anna Calvi en Nick Cave. De klemtoon dus op sterke vrouwen binnen de muziekwereld. Ik heb de plaat beluisterd, wat me opvalt is het combineren tussen dromerig en mysterieus, tot iets donkers, dat ik ook vind bij die opgesomde zangeressen , maar ook bij artiesten als Reena Riot of Sylvie Kreusch/Björk; wat is je mening?
Met Reena Riot toch minder denk ik, maar de andere zeker wel. Je zegt ook iets donkers. Als ik een populaire radio zender opzet begrijp ik wel waarom mensen mijn muziek donker vinden. Ik zelf zie dat niet zo, omdat ik wellicht altijd naar deze soort muziek luister en dat niet echt donker vind. Maar voor de rest om vergeleken te worden met zulke artiesten, waar ik veel respect voor heb , is het zeker en vast een mooi compliment.
Mijn theorie van donker is in de zin dat het niet direct angst aanjaagt, eerder het mysterieuze en ongrijpbare wat je bij een Sylvie Kreusch terugvindt, ook Björk, dat bedoel ik eigenlijk
Dat snap ik.
Behalve Nick Cave heb ik bewust vrouwen opgenoemd. Ondanks alles is de muziekwereld en cultuur nog steeds een mannen bastion, ervaar je dat ook?
In de zin dat ik met veel mannen samenwerk, ja . Persoonlijk heb ik er echter niet zoveel last van. Hoewel. Ik had er vroeger wel last van, Vooral als ik wat meer wilde gaan doen, werd ik niet altijd voor vol aangezien. Nu heb ik daar echter doorgaans geen last meer van, en als dat wel zo is, komt dit eerder doordat ik zelf te bescheiden ben.
Ik heb toch soms het gevoel, zeker als je al die sterke vrouwen die ik opsom ziet, dat je als succesvolle artieste of muzikant in deze mannenwereld nog steeds niet voor vol wordt aanzien, wat bijzonder jammer is
Ik word als vrouw juist heel erg aangemoedigd door de mensen rondom mij en als ik mij belemmerd voel, komt dat eerder door mijn eigen onbewuste ideeën van hoe ik als vrouw moet 'zijn' in deze maatschappij. Uiteraard komen die ideeën voort uit het opgroeien in een maatschappij die mannen en vrouwen ongelijk behandelt, maar net zoals de maatschappij zich moet aanpassen, is het in feite ook een uitdaging om mijn eigen beeld van het vrouw zijn aan te passen en niet rolbevestigend te handelen of denken.
Over de nieuwe plaat. Waarom zit er zoveel tijd tussen ‘Demons’ en die nieuwe ‘Mundane’?
Ik heb een hoop songs geschreven die ik uiteindelijk niet heb gebruikt, omdat ik er niet tevreden over was. Dus in feite een volledig album niet afgewerkt en mijn tijd genomen tot ik echt tevreden was over de muziek.
En toch een nieuwe plaat uitbrengen in deze rare tijden waarin we leven, waarom niet nog een beetje wachten ondanks alles?
Het is een plaat die ik eigenlijk al twee jaar geleden zou willen gehad hebben. Ik heb dus lang getwijfeld, ook in deze tijden , om toch te wachten. Maar het leven gaat door en op een bepaald moment moet je die knoop doorhakken. Want zolang dit niet is afgewerkt kan ik ook niet met iets nieuw beginnen. Het is gewoon een ei dat moet gelegd worden, om de volgende stap te kunnen zetten.
Ik krijg soms reacties van artiesten die zeggen, we hebben nu een nieuwe plaat maar de cirkel is niet rond omdat we niet kunnen optreden
Normaal gezien gaan we aan het einde van het jaar spelen. En tot dan kan ik nog wel wachten. Laten we hopen dat dit effectief zo doorgaat, anders zou het wel frustrerend zijn.
Heeft die corona tijden ook niet gezorgd voor rust en meer tijd om te componeren en zo?
Voor mij was dit net wat ik nodig had om alles eens op een rij te kunnen zetten. Ik heb enorm veel tijd gehad om te schrijven, ook veel dingen weg gegooid omdat ik er niet blij mee was. Op enkele songs na is alles trouwens tijdens de lockdown geschreven, dus ja ergens heeft deze tijd er voor gezorgd dat ik mijn tijd nuttiger kon gebruiken.
Achter de al eerder uitgebrachte single “My Void” schuilt ook een verhaal, heb ik ergens gelezen; klopt dat? Heeft dat ook met deze corona tijden te maken?
Eigenlijk gaat het eerder over hoe we ermee omgaan, of toch de politiek en de media die precies alles in het werk stellen om alles terug naar het oude te brengen. Dat is een gemiste kans om net alles vanuit een ander perspectief te gaan bekijken. Laat ons eerlijk zijn, we verbruiken veel te veel, onze wereldbol leidt daaronder. Deze pandemie was een uitgelezen kans om de wereld heruit te vinden of opnieuw op te bouwen, want deze tijden hebben toch bewezen dat we met minder ook kunnen toekomen. En eigenlijk zou de politiek dat moeten ondersteunen om de mensen te stimuleren om minder te kopen, minder te consumeren. Dat keert in “My Void” ook terug, de frustratie daarover. De leegte of leemte die dan achterblijft is waar die song onder andere over gaat.
Er schuilt ook veel pijn en emoties in je stem en muziek, schuilt ook daar een verhaal achter?
Dat zou kunnen. In elk geval, als ik zelf mensen hoor zingen wil ik vooral geraakt worden, ik hoop dat mensen ook door mijn stem geraakt worden.
Haal je inspiratie uit de dagelijkse dingen in het leven of hoe moet ik dat zien
Ik haal niet per se mijn inspiratie uit mensen op straat eigenlijk, maar eerder uit de algemene gebeurtenissen in de wereld. Het gaat vooral veel breder dan dat . En dat probeer ik dus ook in mijn muziek te omvatten. Zoals dingen die ik ervaar als ik naar een film kijk, of naar het journaal kijk daar haal ik eerder mijn inspiratie uit. Niet zozeer de alledaagse dingen dus. Kortom: De plaat gaat zowel over de mooie als de choquerende momenten van het leven.
Wat zijn de verdere plannen (live optreden kan terug een klein beetje)?
Ik heb een booker die daar mee bezig is. Zelf ben ik momenteel vooral bezig met de plaat die uitkomt, en met de muziek op zich. En voor de rest zie ik wel wat er op mij afkomt , ook wat live optreden en zo betreft. De komende tijd zijn er sowieso geen concerten, daar had ik ook niet echt op gerekend. Ik hoop ergens wel dat we in de zomer of het najaar kunnen spelen,
Is er eventueel geen streaming rond de release of zo?
Er is een solo concert stream om de release te vieren op vrijdagavond. -28 mei 2021-
https://www.facebook.com/events/484727815917547
Wat is je mening over live streaming feitelijk. Ligt de drempel niet lager om muziek te ontdekken, waarvan anders die aan ons zou voorbijgaan? Je mening
Ik heb wel een nummer alleen gedaan, voor een camera, dat is ook maar eenzaam. Met een echt publiek moet je toch echt meer presteren, je voelt dat er dan toch meer druk is. Ik heb bijvoorbeeld de live streaming gezien van Nick Cave, ik vond dat heel mooi. Ook omdat hij niet deed voor de camera alsof hij voor een publiek speelde. Het is dus een beetje een ja en nee verhaal, het is goed dat je op die manier iets kunt tonen. Maar het is niet hetzelfde als voor een publiek te spelen, je hebt die interactie wel nodig met je publiek.
Je hebt ook samengewerkt met enkele toppers als producer Staf Verbeeck en muzikanten als Neil Fraser (Tindersticks) Simon Casier van Balthazar, Tom Barbier (Ozark Henry) en Steven Van Gelder (Geike, Driftwood) . Hoe is die samenwerking ontstaan?
Ik heb zelf mensen gezocht waarvan ik wist dat ze in dezelfde lijn zaten van wat ik deed en bereid waren om in dat avontuur mee te gaan. Dus ja, ze waren alleen zeer enthousiast daarover.
Wat zijn de verdere ambities? Is er iets als een ‘einddoel dat je voor ogen hebt?
Muziek maken ga ik sowieso doen :-) dus ambities zijn eerder nóg meer muziek en grote podia, liefst clubs zoals bv. de AB of de Botanique. En ik zou ook wel eens muziek bij beeld willen maken, sferen creëren.
Dank voor dit fijne gesprek, zeer veel succes met de release van ‘Mundane’ en hopelijk zien we je spoedig ‘on stage’
Intussen deze livestream http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/81971-fiona-brown-een-sfeervolle-warme-stem-die-ons-doet-zweven.html
Pics homepag @Guy Kokken
Scarved - De voornaamste ambitie voor de band is om erkenning te krijgen voor al die inspanningen door de jaren heen
Scarved werd opgericht in 2012 en na een EP ‘Scarved’ in eigen beheer, bracht de band met ‘Dynamite’ in 2014 een prachtige schijf uit. Een female fronted heavy metal band die kwalitatief hoogstaande muziek aflevert. Het tweede album ‘Lodestone’ ging dezelfde weg op. Ondertussen is er een line-up wissel geweest, en in mei kwam de derde plaat uit ‘Flashback’ die een verandering brengt binnen de sound van de band, in de positieve zin.
We hadden hierover een heel mooie gesprek met bassist Vincent De Laat die sinds begin 2019 de band heeft versterkt. Daarnaast ging het gesprek over boeiende bevindingen van de Belgische en internationale (metal) scene.
Als je terugkijkt op al die jaren met Scarved, wat waren de hoogte- en dieptepunten? En hoe is alles eigenlijk begonnen voor jou bij Scarved?
De echte hoogte en dieptepunten weet ik niet, Scarved bestaat al langer dan ik er ben bij gekomen. Op het moment dat ik er echter bij kwam waren er wel wat moeilijkheden omdat de band op zoek was naar een nieuwe bassist. Ook Geert Marien, de voormalige drummer, had in die periode enorm veel werk en kon het nog moeilijk combineren met zijn plaats bij Scarved. Ik moest enkele optredens spelen met Circle Unbroken, daar heb ik Kjell ontmoet. Dat klikte als ritmesectie en stelde hem dan ook voor als vervanger voor Geert. Luc en Caro zaten in die periode al lang op een plaat te broeien eigenlijk., Het was ook niet gemakkelijke om kleppers als Wim en Geert op te volgen, die jongens hebben schitterende dingen gedaan op de vorige platen. De enige domper op al die mooie evoluties is eigenlijk die corona tijden nu. Dat is, en niet alleen voor ons, een dieptepunt op zich. Toen we op kruissnelheid begonnen te komen na de eerste lockdown, was er plots die tweede. Dat heeft dus een rem gezet op het werkingsproces.
De geplande release van het derde album, ‘Flashback’, werd aanvankelijk uitgesteld naar de zomer van 2020 maar de Covid-19-pandemie besliste er anders over. Uiteindelijk konden de opnamen najaar 2020 worden afgerond en kon het derde album pas in mei gereleaset worden. Frustrerende tijden veronderstel ik?
Er zijn eigenlijk twee zaken die we daar kunnen aankruisen. Het was voor mij een serieuze uitdaging om de geplande optredens tot een goed einde te brengen. Het hoge niveau van Wim te evenaren was een serieuze opdracht. In het najaar van 2019 zijn we begonnen met dat nieuwe album, bij mij thuis. Het was zeer fijn om dat samen te creëren. En dan is corona ertussen gekomen. We hebben dan online verder gewerkt aan het vorm geven van de nummers. Ieder van ons had de vrijheid zijn/haar eigen ideeën erin te stoppen. Toen Corona uitbrak werd het samen vorm geven van de nummers moeilijker en moest het online gebeuren. Dat was al een eerste drempel om te overschrijden. Scarved is een heel spontane groep, waardoor we ons gemakkelijk kunnen aanpassen aan elkaar. Maar dat proces om uiteindelijk tot dit resultaat te komen, is toch heel anders verlopen dan dat het normaal verloopt, daardoor heeft het bijgevolg ook iets langer geduurd dan voorzien.
Ik heb ook van redelijk wat muzikanten en artiesten vernomen, dat naast het moeizame tot stand komen van releases, het ook een periode geweest is waarin je op het gemak kon werken aan composities, zonder dat je werd opgejaagd? Is dat bij jullie ook zo geweest?
Dat klopt voor een stuk, maar voor een stuk ook niet. Deze creatie van Scarved is een co-creatie geweest en het bundelen van verschillende uiteenlopende ideeën rond de songs die Luc had geschreven., Corona heeft dat proces van samenwerken moeilijk gemaakt Dus voor ons was het feit dat we meer tijd hadden niet echt een voordeel.
Je zei daarnet ‘een samenvoeging van verschillende ideeën’. Dat valt me aan de nieuwe plaat ook op. Over ‘Dynamite’ toen was het enige puntje van kritiek dat jullie eigenlijk niets vernieuwend deden, maar wel een kwalitatief hoogstaande plaat afleverden. Op dat vlak is er ook wel iets veranderd, naast die hoge kwaliteit hoor ik ook een zekere honger naar experimenteren en buiten de lijntjes kleuren, o.m. bij “Rising soul” die solo bijvoorbeeld. Mee eens?
Daar ben ik, en ik mag toch spreken namens de rest, wel fier op. We hebben allemaal een eigen achtergrond; We zijn allemaal ervaren muzikanten. En hebben meer dan ooit onze invloeden daarin gestopt in die nieuwe plaat,. Er zitten zware Black Sabbath minded dingen in. Invloeden van Led Zeppelin, Rush, Deep Purple en Fleetwood Mac zijn zeker te horen. Het verschil met de vorige platen is misschien dat de nummers gespeeld zijn zoals ze geschreven zijn, met veel meer spontaniteit van ieders inbreng. Het proces tot creëren van deze plaat was heel intensief, en dat is eigenlijk ook echt muziek maken. En dat hebben we dus wel echt beleefd met het maken van de nummers op deze plaat. We zijn als Scarved geen format, er zit van alles in. Daardoor kun je ons nu niet meer echt labelen. Dat komt dus door dat proces dat we echt samen hebben doorgemaakt.
Er schuilt ook iets donkers in de sound, maar ook iets lichtvoetig – soms komt een Bon Jovi sound de revue passeren vind ik … Wat is uw mening?
Dat is dus ook door wat ik hierboven heb omschreven. Die bijzondere, unieke stem van Caro, gecombineerd met zware gitaren, drums en bas zorgen voor donkere momenten. We zijn zoals het weer in België. Soms klinken we erg Metal geïnspireerd, om dan plots te flirten met Pop en Klassiek, of hoor je een vleugje funk of jazz/fusion. Het dringt echt veel meer door binnen Scarved anno 2021. Dat brengt ons terug naar die ervaring, en het echt meer dan ooit combineren van stijlen. Een proces waar al die aspecten elkaar perfect vinden. Daardoor is het ook een heel spontane plaat geworden. Laat het ons daar bij houden. En dat is ook het verschil met de twee vorige platen, het is alleszins voor mij heel persoonlijk geworden
Wat ik zo eigenaardig vind, jullie spelen het soort epische metal waardoor jullie kunnen wedijveren met de heel grote namen binnen de scene, uiteraard hebben jullie een grote fanbase uitgebouwd. Maar hoe komt het toch dat het voor een Belgische band met zoveel klasse als jullie, het zo moeilijk is om door te breken naar een echt groot publiek denk je?
Een grote reden, er is een verandering in de muziekindustrie gekomen. Doordat veel mensen muziek streamen en niet echt cd’s meer kopen, is er een andere manier van muziek beleving en verdien je veel minder aan je albums.
Het is een commercialisering – maar dat heeft altijd bestaan – maar ook een andere vorm van professionalisering. Dat is een heel persoonlijk mening. Ik zie een muzikant niet als een absolute Goddelijkheid of zo. Muziek maken is een ambacht als een ander. Wat is er gebeurd? Er is een monopolisering gebeurd. Er is een verschuiving gebeurd van groepen en muzikanten naar producers en songwriters die zich focussen op een song verkopen. Het proces wat ik u daarnet heb verteld om iets in groep te maken, is daardoor enorm veranderd. Misschien niet direct in de metal en Rock wereld. Daarom, dit is mijn eigen kijk en ben zeker geen expert in en kenner van de muziek business .
Als het zo moeilijk is, heeft het dan nog zin om door te gaan, en waarom?
Wat mij betreft is muziek mijn leven, mijn religie haast. Alleen al voor de connectie met de mensen die wel een inspanning willen doen om naar concerten te komen, en de band willen live zien of hun album kopen. Daar doen we het voor, want die zijn er zeker nog. Het achteraf met de mensen kunnen praten, je publiek geven waar ze voor komen. Het voelen hoe de mensen genieten van je muziek. Dat geeft zin aan iedere muzikant om op die planken te staan of op je zolderkamer te liggen tokkelen en op te nemen. Of het nu onbekende groepen zijn of grote bands, je muziek speel je vanuit het hart.
Waarom is het voor een Belgische band zo moeilijk om op grote festivals te staan. Terwijl Wacken Open Air bijvoorbeeld een grote waaier aan Duitse bands op hun affiche heeft staan, tot zelfs de headliner. Heb je daar een verklaring voor?
Dat heeft te maken met de andere mentaliteit van de muziekliefhebber in ons land, vergeleken met Spanje of Duitsland waar dat toch meer leeft. Daar wordt rockmuziek ook meer op de radio gedraaid dan bij ons. Er staat ook meer over in de kranten en zo. Hier komt er enkel een klein artikel in HLN als een Rockheld overlijdt of zo. Metal en Hardrock krijgen minder aandacht in de mainstream media . Dat zorgt ervoor dat het sowieso al moeilijk is voor een Belgische Metal of Rock band om zich op de kaart te zetten, laat staan op een groot festival. Wij zijn Belgen, en cijferen misschien onszelf wat weg. Er heerst hier sneller de reflex om te denken dat buitenlandse bands het beter doen in ticketverkoop.
Evenzeer opmerkzaam, als een middelmatige Amerikaanse band hier komt spelen , dan speelt een goede Belgische band in het voorprogramma; als diezelfde Belgische band in Duitsland speelt staan die in het voorprogramma van een middelmatige of middelgrote Duitse band.
Dat is net dat typische Belgische, een Belg heeft minder waardering voor eigen kweek. Dat is niet alleen in de muziek zo. Is dat fout? Ja, toch wel. Ik zie veel talenten, en het is zeer spijtig dat die er gewoon niet geraken door die typische Belgische mentaliteit die er heerst. En dan heb ik het niet per se over geld verdienen, maar om de aandacht en de erkenning te krijgen die ze verdienen. Er zijn nu ook zoveel groepjes, maar misschien was dat vroeger ook wel een beetje, geen idee. In de tijd dat wij in de garage lag te rammen, hadden we nog geen Facebook en Youtube om onze decibels te delen. Maar ik denk wel dat er vroeger wel een groter en sterker circuit was. Er waren tal van kleine festivallekes (vaak op een wei van een boer) waar mijn lokale Rockhelden speelden. Wat ik nu wel merk is dat het circuit steeds kleiner en kleiner wordt. Daardoor is het veel moeilijker geworden om ergens op te treden, tenzij in clubs of cafés of zo. Die nobele zielen, die we erg dankbaar zijn, worden overspoeld met aanvragen. Er zijn gewoonweg geen andere alternatieven en te weinig speelkansen
Onrechtreeks zorgt het er ook voor dat een band als Scarved het zo moeilijk heeft om verder door te breken.
Laten we het toch ook over de band en de nieuwe plaat hebben. Zijn er al reacties op de nieuwe plaat?
Ik heb er toch al enkele tegen gekomen. De meeste reacties gaan uit naar stevig, robuust en ook ‘beyond the standard’. Vind het een fijn gevoel omdat je merkt dat luisteraars horen dat er van alles gaande is in onze muziek en ze verrast worden.
Het zijn nog steeds wat rare tijden waarbij optreden (tenzij voor 50 man) nog steeds moeilijk is. Zijn er plannen om de nieuwe plaat ‘Flashback ‘ live voor te stellen?
Ik kan daar eigenlijk nog geen uitspraken doen.. Het is gewoon koffiedik kijken wat dat betreft. Hopelijk in het najaar ergens. Er zijn ook al afspraken uit 2020 die naar 2022 zijn doorgeschoven. Ik hoop het wel, de honger om op te treden is zeer groot bij ieder van ons.
En eventueel live streaming? Wat is je mening over dat fenomeen? Ik heb bijvoorbeeld muziekstijlen ‘ontdekt’ waar ik in normale omstandigheden vermoedelijk gewoon was aan voorbij gegaan. De drempel is kleiner
Eigenlijk hebben we daar nog niet zo bij stil gestaan.. Ik ken er wat te weinig over, maar het lijkt me misschien wel een goed idee. Maar langs de andere kant? Optreden voor een lege zaal lijkt me toch ook iets raar. Ik mis toch de reacties van het publiek. Misschien is het wel interessant om die drempel voor niet metal gericht publiek iets toegankelijker te maken, dat kan. De drempel is sowieso minder hoog om naar een streaming te zien van iets dat je niet direct ligt. Dat kan zeker, daarom zou het misschien wel een goed idee zijn om het te overwegen. Maar het zal nooit echt live spelen vervangen, ondanks dat.
Wat zijn jullie verdere ambities, is er een soort doel dat je voor ogen hebt (zoals wereld dominantie wat iedereen wil) ?
Ons voornaamst doel en ambitie als band is om eindelijk de erkenning te krijgen voor alle inspanningen die we als band door de jaren heen hebben geleverd. Deze plaat zou net doordat hij zo gevarieerd is daar toch moeten kunnen voor zorgen, dat we die erkenning krijgen. In de vorm van media aandacht, optredens en dergelijk meer. Persoonlijk voor mij? Ik hou gewoon van dat proces om muziek beleven en hoop dat ik dit nog heel lang kan doen. En vooral dat ik dit op een deftig niveau kan blijven doen. Het blijft de standaard voor mezelf om voor jezelf, je medemuzikanten en vooral je publiek het beste te geven, en blijven geven. Als dat niet meer lukt stop ik er dan ook gewoon mee, met live te spelen. Het draait wat dat betreft om respect voor jezelf, je mede muzikanten en de fans. Muziek is in mijn leven de rode draad. En wat de groep betreft, vooral erkenning, voor de band Scarved en voor die drie andere topmuzikanten waar ik het plezier heb om bij te horen. Om terug te keren naar onze nieuwe schijf. Het is een plaat die we echt samen gebracht hebben, we hebben gewoon gedaan wat we graag doen en ieders inbreng was daarbij even belangrijk. En dat is het doel op zich, die erkenning daarvoor.
Bedankt voor dit fijne gesprek zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe?
Dat we ze begot missen. Zij geven ons de energie, de goesting en het ongelofelijk goeie gevoel om muziek te maken en voor hen te spelen. We Love You
Wij missen jullie ook …
Dirk Serries - livestream - Een spirituele totaalervaring
Over meer dan 3 decennia speelde Dirk Serries' alter-ego Vidna Obmana op unieke plekken, o.m. kerken, kapelletjes, grotten en kasteelruïnes. Deze plaatsen moeten we niet zien als een gimmick, nee, ze droegen effectief bij tot de creatie van zijn ambient muziek.
In gewone concertzalen of clubs zou het geroezemoes van het publiek en de aanwezigheid van een bar een stoorzender zijn. Deze unieke plekken tekenen voor alternatief gedrag en bieden de unieke kans zich te laten onderdompelen in zo’n luisterervaring. Gefilmd met 5 verschillende camera's werd de montage een technische en mentale beproeving voor Ronald; een werkproces van een urenlange montage en een computer in overdrive. Het resultaat mag er zijn; wat een pure live ervaring in de kerk op 25 maart, allemaal zonder hippe visuele effecten; in kleur en in full 4k, brengt deze concertfilm je zo dicht mogelijk bij de muzikant.
Hij creëert zijn ambient subtiel, gedisciplineerd. De sound komt tot volle ontplooiing door de prachtige akoestiek van de kerk. Het concert werd geruggensteund door de steun van de kerkfabriek Sint-Leonardus. We konden het nu bekijken via YouTube
‘Ik ken weinig artiesten die zoveel grenzen verlegt in het ambient genre zoals Dirk, geef ik ruiterlijk toe. Ambient is sowieso een stijl die je niet enkel moet beluisteren, maar écht ondergaan. Dat heeft Dirk altijd goed begrepen’, schreven we in 2018 over zijn album 'Epitaph'.
Ook uit deze performance blijkt dit. Dirk Serries is een uniek muzikant in het (ambient) genre die je perfect tot 'zen' brengt. Een hypnotiserende sound . Een muzikale kunstvorm. Intens genot.
Dirk Serries heeft er geen moeite mee. De visuele beleving is evenzeer belangrijk door de talrijke beelden in de kerk . Klank en beeld zijn in deze streaming mooi met elkaar verbonden Dirk Serries creëert een intens intiem klankentapijt en de performance voelt aan als een spirituele totaalbeleving.
Audio & video engineering : Ronald Mariën
Montage : Ronald Mariën
Music mixed & mastered : Dirk Serries
Organisatie: Dirk Serries
Fiona Brown - livestream 'Mundane' - Een sfeervolle, warme stem die ons doet zweven …
Eind 2016 kwam de EP ‘Demons’ uit met songs die groeiden vanuit de uitdaging alles zelf te creëren en uit te werken zonder invloed van buitenaf. Fiona Brown, afgestudeerd als zangeres aan Codarts Rotterdam, toerde na de release van ‘Demons’ in binnen- en buitenland, o.a. als support van Daan, Stuart A. Staples en z’n Tindersticks. Nu verscheen het debuutalbum ‘Mundane’ op vinyl.
Fiona Brown stelde deze plaat live voor, via livestream.
Fiona Brown heeft een breed stembereik. Met haar bijzondere warme, sfeervolle vocals doet ze je zweven; ingetogen, pakkend, aanstekelijk, soms dreigend; ze weet je te hypnotiseren in een bevreemdend mooi kader, o.m. op “Stalkers”, “My void” en “Eternal youth”. Fiona ontpopt zich ook als een begenadigd gitariste en multi-instrumentaliste. Dansbaarder klinkt “Restricted” en “Head down”. Afsluiten doet ze met “Beautfiul Misery”;.
Het album 'Mundane' straalt veel positieve energie en emotie uit. Het klinkt afwisselend mooi en boeiend. Ze benadert sprookjesachtige aspecten van de muziek en met haar intense stem weet ze je te raken.
Een magisch rakende set van een talentvolle dame.
Setlist: LFF//Stalkers//My Void//Eternal Youth// Restricted//Head down//Beautiful Misery//
Organisatie: Fiona Brown
Sinds 2014 druk Primal Creation zijn stempel op de Belgische Metal door hun verschenen debuut toen ‘Demockrazy’ en de talrijke optredens .
Onze recensie kun je hier nog eens nalezen.
‘News Feed’ ligt in het verlengde en de vraag blijft rijzen hoe het komt dat de band binnen de thrash niet internationaal doorbreekt. Duidelijk is dat ze niet moeten onderdoen.
“Extremely Dangerous” grijpt je meteen bij de keel. Elementen zijn de bonkende drums, de scherp snijdende riffs en de brede vocals in het genre, van diepe grunts naar oorverdovende emotioneel beladen screams en spoken words. Het is allemaal aanwezig op ‘News Feed’. Primal Creation durft de comfortzone van de thrash metal te verlaten en voegt er een vleugje experiment aan toe .
Songs gedrenkt in een bad van frustratie en de onderliggende boodschap worden één voor één uitgekiend door de strot geramd. Een soort melodieuze thrash die we enkel terugvinden bij de grotere bands. Hun technisch vernuft is emotievol en giert door je lijf . Dit is thrash metal met een boodschap , luister maar naar “Follow the reader”, “Watch it burn’ en “Lie/share/subcribe” .
Primal Creation bewijst met deze plaat hun status van progressieve thrashmetal. Hun sound smeekt naar een live ervaren om helemaal uit ons dak te gaan . Wij werden volledig van onze sokken geblazen.
Extremely Dangerous - A Post-Truth Order - Please Disperse - Vial Play - Antillectual Disease - Follow The Reader - Watch It Burn! - Lie/Share/Subcribe - The Daily Noose
Gitarist Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, van de avontuurlijke Gentse jazzscene, kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten; met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren.
De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze, intieme sound, een andere richting dan hun andere projecten. Met 'Aula' stelde The Milk Factory in januari 2020 zijn debuutalbum voor. We horen een warme plaat, grenzen van jazz worden verlegd, en ze laten ruimte voor improvisatie. Ze weten diep te raken op magische wijze.
De EP 'Dusky' kwam via W.E.R.F. records op de markt, die via livestream werd voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, in samenwerking met Sound of Ghent.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook de EP zelf eens onder de loep te nemen.
Ze zorgen voor een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Een mooie combinatie en versmelting kregen we door de oorstrelende tenorsax, dwarsfluit samen met een sprankelende piano, een bedwelmende gitaar, bas en drums. Of verder nog tussen sax en drums. The Milk Factory gaat hier ingenieus te werk; er wordt geflirt met geluidsnormen en ze zijn niet vies van enig experiment en improvisatie . De minimalistische , sobere aanpak siert.
“Akil” is de zachtmoedige opener. Het filmische aspect horen we op pakkende songs als “Snow”, “Bos” en “Koren II”. Soms worden de registers lichtjes opengetrokken, zoals de koperklanken op “Bos” . In die verstilde atmosfeer zetten ze je op het verkeerde been , want die wordt als een mokerslag tot ontploffing gebracht en tekenen tot slot voor gemoedsrust.
De EP beluister je best in z’n geheel ; de songs sluiten op elkaar aan , alsof je in een mooie natuur film bent en van het ene wonderbaarlijke uitzicht naar het andere adembenemend beeld wordt gestuwd.
Overdonderend mooie intimiteit!
Tracklist: Koren - Akil - Azuki - Refugium - Snow - Bos - Koren II
‘Better Angels’ is het derde album van Adam Douglas. Hij is geboren en getogen in Oklahoma, USA . De singer-songwriter/gitarist is nu al meer dan 10 jaar in Noorwegen. Hij toerde om de albums ‘I May Never Learn’ en ‘Beauty & The Brawn’ te ondersteunen en deed studio- en live-sessie werk met artiesten als Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Vidar Busk, Robben Ford, Kirk Fletcher, Ten Years After, Chris Medina en Michael Landau. Zijn inspiratie haalt hij uit de fraaie natuur van zijn nieuwe thuisland en de 'rich melting pot of culture and music; through Howlin' Wolf, Sam Cooke and Ray Charles onward to Tom Petty, Billy Joel and Joe Jackson'.
Het leuke is dat je op de muziek van Adam Douglas geen label kunt kleven. Folk,country, r&b en blues passeren de revue. Op de eerste song “Joyous We'll be” voel je de warme gloed over jou, refererend aan gezellige avonden rond het haardvuur of het kampvuur. Adam heeft een soulvolle stem die ontroert.
Adam Douglas heeft een toegankelijke plaat uit. De zacht sprankelende gitaarriedels en zijn vocals zijn bepalend. Hij raakt op gevoelige wijze. Luister maar naar “Into my life”, “Build a Fire” en “A Whistle to blow”.
Dit is een typische warm voelende sing/songwriting plaat, die folk, country, blues, r&b en pop aan elkaar breit.
Tracklist: 1 Joyous We'll Be 2 Into My Life 3 Build A Fire 4 So Naïve 5 Change My Mind 6 Where I Wanna Be 7 Blue White Lie 8 A Whistle To Blow 9 Both Ways 10 Just A Friend 11 Lucky Charm 12 Dying Breed
folk/singer-songwriter/country/blues
Better Angels
Adam Douglas
Philipp Weies (gitaar), Hans De Prins (synthesizer) en Antoni Foscez (drums) vormen samen het Antwerpse trio Go March. Met hun debuut 'Go March' (2015) en opvolger 'I' (2018) gooide de band hoge ogen, net door een perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft te maken.
Het grensverleggend karakter intrigeert en in die richting werkt Go March verder naar 'III' . De EP (een full album kunnen we deze schijf moeilijk noemen), werd voorgesteld in de Cactus Club, Brugge via livestream. Ondertussen hadden we ook een fijn gesprek met Philipp dat je hier kunt nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf onder de loep te nemen
Go March tast zijn eigen mogelijkheden, grenzen af en durft buiten de comfortzone te treden. In hun materiaal worden we in een muzikale wurggreep gehouden. De laagjes bouwen op en zijn kleurrijk. De avontuurlijke stijl en de klankenrijkdom zorgen voor een wisselend geheel dat bedwelmend werkt en de dansspieren aanspreekt.
Trouwens, het is even zeer beeldrijk, de filmische beelden en visuele effecten passen perfect binnen het muzikaal aanbod. Het lijkt erop dat je in een futuristische film bent beland, waarbij de spanning te snijden is.
Het klinkt allemaal boeiend, de dreunende percussie, de drum virtuositeit van Antoni Foscez, de vlijmscherpe gitaarriedels van Philipp Weies en de explosieve wendingen van de synths van klankentovenaar Hans De Prins. Het zorgt voor een trancegevoel.
Het materiaal van Go March weet ons telkens te verrassen en werkt verslavend .
“Zipp” is een visueel eentje die de fantasie prikkelt. “Ortisei” en “Stampede” op hun beurt zijn aanstekelijk, hebben een mystieke ondertoon en werken in op de dansspieren.
“Droplets” doet de band omschrijven als een 'Mogwai meets Kraftwerk' . Toegegeven, we kunnen ons hierin vinden.
Go March is de perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft. Een avontuurlijke sound dus. Uitkijken is het nu naar een echt live beleven .
Tracklist: Zipp 07:16 - Ortisei 05:35 - Stampede 06:35 - Droplets 07:24
Nederlands 
Français 
