Even voorstellen Greybound ft Frankie Traandruppel – tomorrow never knows
GREYBOUND FEAT. FRANKIE TRAANDRUPPEL ‘TOMORROW NEVER KNOWS (60TH ANNIVERSARY)’
Op 5 augustus 1966 verscheen 'Revolver' van The Beatles, met daarop het baanbrekende 'Tomorrow Never Knows'. Het nummer werd sindsdien vaak gecoverd – en nu ook door Greybound feat. Frankie Traandruppel. Om deze zestigste verjaardag te vieren, is deze versie vanaf 31 juli beschikbaar op alle streamingplatformen. Greybound is het studioproject van Jo Smeets (zang, gitaar), Arnout Hellofs (drums, productie) en Vital Maesen (bas). Net zoals op het in 2021 verschenen debuutalbum ‘Everything You Say Is True’ werkten ook deze keer gitaristen Gianni Marzo, David Piedfort en Luc Schreurs mee. De leadzang is voor de gelegenheid in handen van Lee Swinnen, die als Frankie Traandruppel al uitzonderlijk sterke songs op de wereld losliet. Topmuzikant en producer Luc Weytjens deed de mix. Grafisch ontwerper, curator en cultureel ondernemer Daan Linsen zorgde voor het artwork. Happy 60th birthday!
Sony music latest news
Amelie Lens feat. Angèle - run
Amelie Lens en Angèle slaan de handen in elkaar voor ‘run’, een nieuwe single die vandaag verschijnt en de nieuwste voorbode is van Amelies langverwachte debuutalbum. De track brengt twee van de grootste Belgische artiesten van het moment samen en vormt de enige samenwerking op het volledige album.
Met ‘run’ vermengt Amelie Lens haar kenmerkende, energieke techno met de herkenbare stem van Angèle, wat resulteert in een krachtige kruisbestuiving tussen de dansvloer en de popwereld. Beide artiesten prijzen elkaars talent en delen een grote wederzijdse bewondering, waardoor deze samenwerking een bijzonder moment markeert in hun carrière. Op Dour Festival werd de track voor eerst live gespeeld, in aanwezigheid van beide dames.
run - song and lyrics by Amelie Lens, Angèle | Spotify
LUNA – Schoonzoon
Na het goud bekroonde debuutproject 'Eindelijk Mezelf' slaat LUNA een nieuw hoofdstuk open met 'Schoonzoon'. De single markeert het begin van een frisse, volwassen richting waarin een vernieuwde sound en stijlvolle visuals samenkomen. Met content, opgenomen in Parijs, zet LUNA een krachtige artistieke stap vooruit en laat ze opnieuw horen waarom ze één van de meest veelbelovende popartiesten van Nederland is.
Schoonzoon - song and lyrics by LUNA | Spotify
www.sonymusic.com
Jerney Kaagman (79) overleden, zangeres van Earth & Fire met hits als 'Weekend'
In Nederland is zangeres Jerney Kaagman (79) overleden. Dat meldt haar familie. Ze was vooral bekend van de popgroep Earth & Fire.
Kaagman is al op 31 juli overleden, ze leed aan de ziekte van Parkinson. De uitvaart heeft op haar verzoek vandaag in besloten kring plaatsgevonden.
De zangeres was vooral bekend van de band Earth & Fire, met wie ze grote hits scoorde als 'Memories' (1972) en 'Weekend' (1979). De groep ging in 1983 uit elkaar, daarna bracht de zangeres meerdere soloplaten uit.
Kaagman kreeg tussen 2002 en 2008 bekendheid als jurylid van het Nederlandse talentenjachtprogramma 'Idols' (in België bekend als 'Idool).
Earth & Fire brak in 1969 door met het nummer 'Seasons' van wijlen George Kooymans en had daarna louter nog eigen muziek op het repertoire. De band leverde een reeks succesvolle albums af, waaronder 'Song of the Marching Children' en 'Reality Fills Fantasy'.
(bron: VRT news)
Fonnefeesten 2026 - DAG 5 – Wat een intensiteit van Ænima en een afscheid in majeur van Channel Zero
Fonnefeesten 2026
Festivalterrein
Lokeren
2026-08-04
Erik Vandamme
De Lokerse Feestweek was op dinsdag al aan haar vijfde dag toe, halfweg dus. Wij zakten af naar de Fonnefeesten voor lokaal talent Dalver, een Tool 'experience' met Ænima en een afscheid in majeur van Channel Zero. Die laatste verving Stahlzeit, de Rammstein-tributeband annuleerde zijn show door het geldende vuurwerkverbod door de droogte. Het publiek was massaal aanwezig en het werd het een avond voor de geschiedenisboeken.
Dalver (*****) is een Lokerse band die ons vorig jaar op het minifestival Ow Zekers! in De Casino, Sint-Niklaas al omverblies met een mix van post-metal en sfeervolle stoner. Waanzinnige drums en verschroeiende riffs van bas en gitaar vormden de basis van een vernietigende trip als een losgeslagen rollercoaster. Enkel de zalvende krachtige stem van gitarist/zanger Marijn Aper zorgde voor een zucht van verlichting in de duisternis.
Ook hier even overtuigend. Een intense, mystieke sound met beelden op het scherm en die intrigerende vocals zorgde voor kippenvelmomenten. Gewoonweg verbluffend. Een positieve vibe en energie in een donker decor.
De muzikanten zochten het contact met het publiek op en zorgden voor een aangename luchtigheid. Drummer Lennert De Mey was net papa geworden en stond er door niet op het podium, maar wel vooraan in het publiek, waar hij massaal werd geknuffeld.
Dalver staat nog wat in de startblokken in hun muzikale carrière. Een gewonnen thuismatch, de handen gingen moeiteloos op elkaar. Dalver haalde alles uit de kast . Mooi geslaagd optreden.
Het verschil tussen een 'tribute band' en een 'experience' werd door de formatie Ænima (*****) haarfijn uitgewerkt. Waar een tribute band de songs van zijn idolen zo dicht mogelijk probeert te benaderen en er vervolgens een eigen, feestelijke draai aan geeft, is een Tool Experience toch iets helemaal anders. De muziek van Tool is immers geen gemakkelijk stuk muziek.Om die complexe en gelaagde sound overtuigend in klank om te zetten, moet je als muzikant haast over een buitenaardse kracht beschikken.
Hun instrumentatie was gewoonweg magistraal. Vuurwerk mocht er door het geldende verbod dan wel niet worden ontstoken, maar wat een muzikale vuurpijlen uit hun gitaar- en basriffs met oorverdovende drums. En tot slot de onaardse zangpartijen van confronterende diepe, duistere gedachtenkronkels. Het is de muziek van Tool aanvoelen dus. Ænima hoefde als Tool Experience dan ook helemaal niet onder te doen voor het origineel. De intense beelden op het scherm zorgden voor een visuele prikkeling en meerwaarde, die de totaalbeleving alleen maar versterkte.
De set bestond uit 'hits' als “Vicarious”, “Sober”, “Ænema” en “Schism”: nummers die niet alleen bij de doorgewinterde fans, maar ook bij de meer occasionele Tool-liefhebbers bekend in de oren klonken. Met deze aanpak kreeg Ænima het volledige plein muisstil én bracht hen onder een hypnotische headbang. Missie met glans geslaagd!
Bij een afscheidsfeestje horen er hapjes, liters bier en een dansfeestje tot in de vroege uurtjes bij. Channel Zero (*****) is al ruim twee jaar bezig aan een afscheidstournee onder de noemer ‘End of an Era Tour’. In mei stonden ze nog in de HA Concerts in Gent, "Channel Zero maakte vanavond een moedig statement waar veel bands een voorbeeld aan kunnen nemen. Voor fysieke aftakeling of artistieke meningsverschillen blijvende reputatieschade kunnen aanrichten, doet de groep binnenkort zelf het licht uit." , schreven we.
Het laatste woord kwam toen uit de strot van Franky De Smet-Van Damme: "Fucking hell, what a ride it was!" O
p de Fonnefeesten gaf Channel Zero er nog een stevige lap op. Franky, met zijn arm ingepakt, had er duidelijk zin in; de bandleden evenzeer. Vanaf de eerste knaller “Fool’s Parade” gingen alle registers open. Het duurde even voor het publiek echt wakker schoot, maar al gauw ontstonden de eerste moshpits en werd de ene crowdsurfer na de andere op handen gedragen. Diep respect voor de security vooraan, die geen seconde rust werd gegund. Ook Franky sprak zijn oprechte appreciatie voor hen uit.
Channel Zero is een band die keihard uithaalt, en wanneer het publiek volledig meegaat, legt de groep de lat nog een flink stuk hoger. We kregen verbluffend werk als “Succeed or Bleed”, “Heroin” en “No Light (At the End of Their Tunnel)”. Na deze uppercuts kwamen de pletwalsen “Suck My Energy”, “Tales of Worship” tot het helemaal meegebrulde “Help”. Schitterend. De apotheose volgde met de absolute Channel Zero-klassieker “Black Fuel”, hier in een nog wat langere versie.
Op de tonen van AC/DC's “It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)” werd deze magistrale set met een laatste knal afgesloten. De passage op de Fonnefeesten was de meest opmerkelijke totnutoe, na al die keren dat ik hen aan het werk zag. Eentje voor de geschiedenisboeken. Een afscheid in majeur!
Franky zette de avond nadien nog verder met een dj-set onder de naam DJ Turbeau. Wij genoten nog even na van die knallende metaldeuntjes, die nazinderden … Mooi!
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 5 – Een muzikale avond vol boodschappen en fijn samenzijn in deze wereld!
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-04
Sien Ranschaert
De aftrap van de avond is voor Aõ met sympathieke frontzangeres Brenda Corijn die de Zuiderse roots van de mama benadrukt als keuze voor hun muziekstijl. Bij het begin bedankte ze het publiek om al zo talrijk aanwezig te zijn op dit uur.
Met het plein halfvol startte ze haar optreden – of je mag zeggen performance - geflankeerd door dansers die het optreden meer diepte en emotie brachten, waanden we ons op een mooie vakantiebestemming.
De eerste nummers waren eerder emo-etherisch, erna volgde het betere slagwerk en kregen we het gevoel in een zuiderse bar te genieten, te chillen , zeker bij deze temperaturen. Liggend op het podium startte ze het nummer “Cada Vez”, waarbij ze duidelijk maakte dat dit er één was om te vluchten tekstueel. Maw het zijn songs met een maatschappijkritische insteek.
Ook met “More” van hun debuut, weten ze het publiek te ontoeren. Het optreden gaat verder met mooie choreografie gecombineerd met een tijdelijk vreemd harig masker. Met het nummer “Talvez” eindigt de mix van fado, indiepop en elektronische invloeden in een positieve vibe, waarmee ze hun nieuwe album ‘Malandr’a mooi in de kijker zetten.
Het veelbeloofde Dressed Like Boys stond als tweede op de mainstage. De organisatie had hoge verwachtingen gelegd door de superlatieven aan te geven van ‘wereldsongs’, ‘allermooiste Belgische plaat’ en ja zowaar Jelle Denturck tot de Leopoldsorde toe te wijzen voor alle moois dat hij maakt en brengt.
De intensiteit hadden we meteen met “My Friend Joseph“ - “Song for Jaouad”, “Lies” en “Pinnacles”. Tijdens de twee “Lies” en “Pinnacles” kreeg hij de menigte aan het bewegen. Dat hij als Queer zich een weg gezocht heeft en een sterke vechter voor queer mensen is, werd erg duidelijk tijdens het optreden, waarbij hij soms net iets teveel opgaat in zijn muziek en het theatrale duwt naar het randje van drama.
Het optreden eindigt met het verhaal van de dierbaarheid in ” Stonewal riots forever”, die net de belangrijkheid als queer-persoon onderstreept, omdat het de grondlegging is voor het mogen en kunnen zeggen wie of wat je bent. Het betoog gaat verder en wordt opgedragen aan voornamelijk de slachtoffers, maar ook aan alle mensen die een band hadden met hen, o.m. bij de laffe daad recent in Berlijn.
Zaz - Als derde van de avond trad de Franse zangeres Isabelle Geffroy, beter bekend als ZAZ aan. Ze charmeerde het plein door ons aan te spreken in de Nederlandse taal.
Het werd al vlug duidelijk dat de meeste toeschouwers toch voor haar naar de Grote Kaai kwamen.
Afwisselend praatte ze de liedjes aan elkaar met op de achtergrond vertaling op het scherm, tegen een camera of rechtstreeks tegen het publiek. Ondersteunend met een boodschap van liefde, van jezelf blijven, blijven dromen met open hart.
Maar ook het optreden voldeed aan de verwachtingen. Zowel de intiemere nummers als haar energiekere wereldsongs kwamen goed aan bij het publiek. Met “On ira », « Mon coeur tu es fou », « Si jamais j'oublie”, “La Fee” en « Je veux” maakte ze een mooie mix van haar optreden. Ze deed de mensen genieten en dansen, met de talrijke ‘Paris’ songs’ en Franse chansons. Schitterend zondermeer van deze amicale dame!
Xavier Rudd - De afsluiter van de avond komt binnen met een knaller, een korte lichtflash zorgt ervoor dat het publiek naar voren gezogen wordt. Dat de man muzikaal is, wordt gedurende zijn optreden almaar duidelijker. Van didgeridoo, gitaar, drum tot banjo en mondharmonica, al dan niet gecombineerd, maakt hij eer en muzikaal festijn van .
Hij staat alleen op het podium, maar maakt de buhne zo vol met zijn ‘kunnen’. Al van bij de start laat hij iedereen bewegen en zorgt voor een ‘instant happiness’. De songs “Storm boys” van het gelijknamige album, “We all deserve to dream” voor alle dromers, tot “Queensland” met de banjo brengt de mensen aan het denken én muzikaal genot. Soms verloor hij het publiek door liedjes te lang instrumentaal uit te melken en de tussenstukken te lang te laten duren.
Gelukkig kan hij bij start van elk nieuw nummer het publiek makkelijk weer op sleeptouw nemen. Na zijn oorsprong te benadrukken met de Australische Aboriginal vlag start hij het nummer “Spirit bird”. Waar de verwachting lag dat hij de avond zou afsluiten met “Follow the sun”, koos hij voor een ander nummer. Maar het idee dat dit nummer als topper zou ingezet worden heeft natuurlijk te maken met het programma ‘Dwars door Vlaanderen’ van Arnout Houben. Na “Follow the sun” had hij een nog mooiere afsluiter in gedachten. De nieuwe release: “Part of life” werd op luid gejuich onthaald door de dames. Zijn relaas dat het als man niet altijd makkelijk is en er voor zorgt dat mannen beter moeten luisteren naar de vrouwen zorgde toch voor de waarheid van de avond.
Het eindigen met de laatste woorden van Jane Goodal ( Brits antropologe) zorgde voor opnieuw voor een mooie boodschap om over na te denken, ‘De wereld is een mooie plaats, we moeten ons best doen om voor onze kinderen ...’
Het plein was goed gevuld op deze avond en het was er één vol met muziek en interessante boodschappen. We leerden vandaag om onszelf te zijn, lief te hebben, liefde is liefde en respect te hebben voor onze wereld. En laat ons eerlijk zijn, is er een mooiere samenvatting van wat de Lokerse Feesten zijn? Een mooie combinatie van muziek en samenzijn, het was me er eentje van zo’n mooie avond!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Even voorstellen – Amor – Everywhere but at mine
Amor is een non-binaire artiest en producer uit Amsterdam/New York City. Een zwoele, dansbare synthpop-act die zich moeiteloos beweegt door het nachtelijke spectrum van r&b, lo-fi house, trap en elektronische melancholie. Amor schrijft over persoonlijke thema’s als verlangen, verbinding en identiteit. Dit creëert een eigentijdse sound die authentiek, filmisch en modern is.
https://play.mw.fm/everywhere-but-at-mine
Voorheen was Amor frontpersoon en songwriter van alternative indie act The Visual, die hoge ogen ving bij Best Kept Secret, The Great Escape, Noorderslag, BBC 6 Radio en blogs als Clash Magazine, Line of Best fit, OOR en 3voor12. Inmiddels ligt de focus volledig op het soloproject Amor met als volgende stap: verhuizen naar New York om een master Songwriting & Production aan BerkleeNYC te volgen. Amor heeft meegedaan aan de popronde 2024 met 15 shows als OOR-Talent. Daarnaast heeft 3voor12 Amor’s eerste single ‘Blue Velvet’ gefeatured. Met de nieuwe single Everywhere but at Mine zet Amor de toon voor diens debuut-EP. Amor is een all round muziekliefhebber en schroomt niet om die verschillende stijlen te gebruiken als inspiratie, zo hoor je alternative R&B, indie, dancehall, lo-fi house en elektronische invloeden terug in de muziek van Amor. Je kan je wel voorstellen dat Amor een eigen universum creëert met deze interessante mengelmoes aan inspiraties, die uiteindelijk tot een eigen geluid leidt die uniek, gewaagd, verfrissend en relevant is. Fans van Rochelle Jordan, Amaarae, Drake en FKA twigs zullen zich thuis voelen in de muziek van Amor.
EPK: https://canva.link/dt68kk2otjx8z96
around music lover and doesn’t hesitate to draw inspiration from a variety of styles; you can hear influences from alternative R&B, indie, dancehall, lo-fi house and electronic music in their music. It’s easy to imagine that Amor creates their own universe with this interesting mix of inspirations which ultimately leads to a sound that is unique, daring, refreshing and relevant. Fans of Rochelle Jordan, Amaarae, Drake and FKA twigs will feel right at home with Amor’s music.
New-wave-classix latest news
www.new-wave-classix.be
22-08 Dark weekender open air party Oostende (thv Manuscript)
05/09 Goldies festival, Bobbejaanland, Lichtaart
26/09 NWC party, Vooruit, Gent
16/10 80s barnight, Bastion Dendermonde
10/11 Black Box, Lippelo: WEGSFEER
26/11 Concert She past away, Ultra sunn, De Casino, Sint-Niklaas
28/11 NWC party, Vooruit, Gent
11/12 80s barnight, Bastion, Dendermonde
Lokerse Feesten 2026 - DAG 4 - Hoogtepunten uit onverwachte hoek
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-03
Erik Vandamme
De Lokerse Feesten mogen terugblikken op een bijzonder geslaagd openingsweekend. Met de komst van Diana Ross op de eerste festivaldag, een ontketende Pommelien Thijs op dag twee en een new-wave dag waarop we als Lokeraars alleen maar trots konden zijn, viel er al heel wat te beleven.
De eerste festivaldag was zo goed als uitverkocht, de twee daaropvolgende avonden waren zelfs volledig uitverkocht.
De vierde festivalavond stond in het teken van folkpunk, of hoe men dat energieke en moeilijk- in-een-hokje-te-plaatsen-genre ook wil noemen. Met Dropkick Murphys en Gogol Bordello stonden er twee klinkende namen op de affiche. Toch waren het achteraf bekeken niet noodzakelijk de twee headliners die het meest indruk maakten. Die eer ging eerder naar de 'vreemde eend in de bijt', Therapy?, en naar enkele acts die op de Club Stage voor de aangenaamste verrassingen van de avond zorgden.
De avond werd op gang getrokken door de Ierse folkband The Mary Wallopers (****), die gebruik maakt van traditionele instrumenten, waaronder een soort doedelzak en harmonica. Met hun lekker opzwepende en aanstekelijke klanken, aangevuld met een troubadourachtige vocale aanpak, zorgde de band op geheel eigen, puur Ierse wijze voor een vermakelijke start van de festivaldag.
Misschien niet meteen muziek die elke punkliefhebber zal aanspreken, maar wie houdt van authentieke Ierse folklore kon bij The Mary Wallopers zeker zijn gading vinden. Vooral wanneer alle traditionele instrumenten samenkwamen, wist het gezelschap ons helemaal te overtuigen.
Van een heel ander kaliber was Waste (*****) op de Club Stage. We ontdekten de band destijds op Humo's Rock Rally en ondertussen heeft het gezelschap een hele weg afgelegd. Een klein minpuntje? De songs lagen soms wat in dezelfde lijn. Toch stoorde dat nauwelijks, want Waste ontketende een nietsontziende wervelstorm en schoot vuurpijlen richting het publiek. Het publiek was wel geïnteresseerd, maar stond opvallend onbeweeglijk toe te kijken.
Nochtans heeft de band die wisselwerking tussen podium en publiek nodig om volledig loos te gaan, iets wat deze keer niet helemaal lukte. Vonden we Waste toen al energiek, dan kunnen we alleen maar vaststellen dat de band nu volwassen is geworden, zonder ook maar iets van die knallende energie te hebben ingeboet. Die energie is alleen maar toegenomen.
Stellen dat Therapy? (****) de vreemde eend in de bijt was op deze festivalavond, is wellicht wat kort door de bocht. De band is al een tijdje op tournee om het dertigjarig bestaan van ‘Troublegum’ (1994) te vieren. Met die plaat wisten ze ons in 2024 in de AB nog compleet omver te blazen, en op de Lokerse Feesten deden ze dat op hun eigen unieke manier nog eens dunnetjes over. ‘Troublegum’ zette Therapy? destijds stevig op de kaart, en deze avond werd nog maar eens duidelijk waarom. De plaat staat vol songs die in het geheugen gegrift staan van een generatie die de jaren negentig aan den lijve heeft meegemaakt.
De band had er duidelijk zin in en duwde vanaf “Stop It You're Killing Me” het gaspedaal volledig in. Ook de Joy Division-cover “Isolation” kwam al vroeg in de set. Therapy? zette die song volledig naar zijn hand, zonder de eigenheid van het origineel uit het oog te verliezen. Op dit knallende en knetterende elan ging de band onverminderd verder. Nauwelijks bekomen van de vuurpijl die “Trigger Inside” was, kregen we met “Brainsaw” en “Femtex” meteen twee nieuwe mokerslagen.
Frontman Andy Cairns zocht voortdurend de interactie met het publiek op. Hij porde het publiek telkens aan: her en der ontstonden stevige moshpits. Therapy? is een band die zich weinig aantrekt van regeltjes, en precies dat siert hen. Een iconisch album integraal spelen, daar hadden ze duidelijk geen behoefte aan. In plaats daarvan kregen we een verrassende versie van “Diane”, die in een veel hoger en sneller tempo werd gebracht. De rauwe kantjes van het nummer, oorspronkelijk van Hüsker Dü, bleven daarbij volledig behouden. De tekst werd bovendien uit volle borst meegebruld, alsof het opnieuw 1994 was.
Maar daarmee was het nog lang niet gedaan. Met onder meer “Die Laughing” en “Nowhere” volgden nog enkele stevige wervelwinden. Twee absolute klassiekers werden zo speels en energiek gebracht dat we volledig overstag gingen.
Therapy? was op de Lokerse Feesten helemaal zichzelf: eigenzinnig, compromisloos, uniek. Zo zien en horen we het graag.
Men had me aangeraden om Madra Salach (*****) zeker eens te gaan bekijken op de Studio Brussel Club Stage. En als die aanbeveling van een kenner komt, dan doen we dat gewoon. Binnen de Ierse traditie wist Madra Salach verrassend veel verschillende deuren open te zetten, en precies dat maakt de band zo bijzonder. Wat folklore, een flinke scheut punk en tonnen energie die alle hoeken van de zaal werd ingestuurd.
De band heeft voorlopig nog maar één album uit, maar lijkt nu al op weg om heel groot te worden. Live maakten ze vooral duidelijk waarom. Intensiteit in het kwadraat, energie in overvloed en vooral: lekker keet schoppen. Het was allemaal aanwezig.
Madra Salach voldeed niet alleen aan de hoge verwachtingen, maar groeide zelfs uit tot dé ontdekking van de hele festivaldag. Wat volgde, was kleurrijk met vele uppercuts.
Een band om in het oog te houden.
Met Gogol Bordello (****) bleven we in die energieke sfeer hangen, al was er - zoals het hoort –een hoekje af . De band staat bekend om zijn wervelende en uitbundige feestjes, waarbij stilstaan haast onmogelijk is. Daar is wel één belangrijke voorwaarde aan verbonden: Gogol Bordello heeft een enthousiast publiek nodig om zelf volledig uit zijn dak te kunnen gaan. Ondertussen werden we verrast door een stevige regenbui. Een groot deel van het publiek zocht dan ook beschutting onder de afdakjes bij de drankstanden of trok naar achteren. Wij wurmden ons daarentegen door de menigte en posteerden ons wat meer naar voren, om gewoon in de regen te dansen. Want op de opzwepende muziek van Gogol Bordello kun je moeilijk stil blijven staan. Vooraan ontstonden al snel verschillende moshpits, waarop de band nog een versnelling hoger schakelde en alle registers opentrok.
Gogol Bordello deed gewoon waar het bijzonder goed in is: een uitbundig feest bouwen en het publiek daarin volledig meesleuren. Niet meer, maar ook niet minder.
Daardoor groeide de band voor ons niet uit tot de meest toonaangevende of verrassende act van de festivaldag, maar de feestelijke sfeer, de regen en de aanstekelijke muziek zorgden er wel voor dat ook wij heerlijk meedansten en volledig uit de bol gingen. Heerlijk zoiets.
We hebben in het verleden al folkpunkfeestjes van Dropkick Murphys (***) meegemaakt waarbij het gerstenat rijkelijk vloeide en het dak er af vloog. Zelfs in openlucht wist de band onvergetelijke feestjes te bouwen waarin punk en folk op een bijzonder aanstekelijke manier samensmolten.
Persoonlijk zag ik hen laatst in 2018, toen Dropkick Murphys op diezelfde Lokerse Feesten stonden. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Het optreden begon nochtans sterk. Met “The Lonesome Boatman” en het sublieme “The Boys Are Back” werd meteen een stevige basis gelegd voor een uitbundig folkpunkfeest. Ook vooraan zat de sfeer goed. Het publiek ging gewillig mee, er ontstonden geregeld moshpits en de band kreeg duidelijk heel wat energie terug vanuit de eerste rijen.
Gaandeweg bleef de set voor ons echter wat te veel voortkabbelen. De politieke boodschappen tussen de nummers door kwamen geregeld terug en haalden naar ons gevoel te vaak de vaart uit het optreden. Niet de inhoud van die boodschappen, maar vooral de manier waarop ze de flow van de set onderbraken, zorgde ervoor dat de opgebouwde drive meermaals wegviel.
Gelukkig waren er sterke en mooie momenten. Zo volgde een bijzonder eerbetoon aan de overleden Sick Of It All-zanger met “One Last Goodbye”, gebracht als 'Tribute to Shane' en samen met The Scratch, die eerder die avond ook op de Club Stage hadden gestaan.
Ook de samenwerking met The Mary Wallopers werkte uitstekend. De samensmelting van de ruwe folkpunk van Dropkick Murphys met de authentieke Ierse folkklanken van hun landgenoten tijdens “Dirty Old Town” en “Bury the Bones” bleek een schot in de roos.
Naar het einde toe volgde met “You'll Never Walk Alone”, “Worker’s Song” en “I'm Shipping Up to Boston” alsnog een stevige reeks publieksfavorieten. Toen vervolgens ook muzikanten van andere bands mee het podium opkwamen, kreeg het optreden eindelijk opnieuw die extra feestelijke dimensie waar we eerder op de avond naar hadden gezocht. Het zorgde voor een passend slot en bewees nog maar eens hoe goed Dropkick Murphys hun publiek kunnen verenigen.
We zetten het feestje voort in de Studio Brussel Club met The Rumjacks (*****), die vanaf de eerste tune, zonder ook maar één keer achterom te kijken, het ultieme folkpunkfeest brachten. De gensters vlogen naar alle hoeken van de zaal en de band deed niet aan te veel 'zever verkopen' tussen de nummers door. Eens het gaspedaal werd ingedrukt, was er gewoonweg geen houden meer aan. The Rumjacks brachten het perfecte folkpunkfeest, met alles erop en eraan, en sloten deze festivaldag alsnog met een knal af.
Opvallend trouwens hoe net de drie bands die we op de Club Stage aan het werk zagen, ons uiteindelijk het meest konden bekoren. The Rumjacks zorgden voor de apotheose die we nodig hadden om strijdvaardig naar huis terug te keren. Klasse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Sandra Kim bewijst op de Fonnefeesten veel meer te zijn dan een one-hitwonder
Is het scoren van één onvergetelijke hit voor een artiest een vloek of een zegen? Neem nu Sandra Kim (*****). Toen ze in 1986 - tot op heden als enige Belgische artiest - het Eurovisiesongfestival won met “J'aime la vie”, gingen heel wat deuren voor haar open. Maar die enorme doorbraak bleek ergens ook een keerzijde te hebben. Door de jaren heen kregen we vaak de indruk dat Sandra Kim door slimme marketing in een bepaalde richting werd geduwd, waardoor ze zich als artieste misschien niet altijd volledig kon ontplooien. Een indruk uiteraard, want helemaal zeker kunnen we daar niet van zijn.
Wat we wel zeker weten, is dat Sandra Kim veel meer in haar mars heeft dan het grote publiek soms lijkt te beseffen. Dat bewees ze onder meer onlangs nog in 'The Masked Singer', maar vooral ook tijdens haar optreden op de Fonnefeesten.
Persoonlijk beschouwen we haar als een van de weinige Belgische artiesten die over beide landsgrenzen heen een breed publiek wist te bereiken. Met een stem en uitstraling die schakelen tussen chanson, soul en pop, bezit ze een veelzijdigheid die veel meer aandacht verdient dan ze doorheen de jaren vaak heeft gekregen.
Op de Fonnefeesten nam Sandra Kim de plaats in van Isabelle A, die haar tour wegens een borstkankerdiagnose moest annuleren. Geen eenvoudige opdracht, maar Sandra Kim voldeed aan de hooggespannen verwachtingen. Vanaf de eerste noot wist ze haar publiek op een innemende manier te grijpen. Met eigen nummers en enkele knappe covers kreeg ze al snel de handen op elkaar.
De beminnelijke Sandra Kim ontpopte zich bovendien tot een rasechte entertainer die, zonder ook maar één moment diva-allures te tonen, haar publiek met veel warmte, liefde en speelsheid wist te bespelen. Ze sprak vol lof over haar bandleden en liet de aanwezigen lachen, meezingen en dansen. Meermaals zorgde haar krachtige en doorleefde stem voor kippenvel en zelfs een weggepinkte traan, terwijl op andere momenten de dansspieren werden aangesproken.
Ook haar respect voor collega-artiesten viel op. Sandra Kim sprak uitgebreid haar bewondering uit voor Isabelle A en wenste haar een spoedig herstel toe. Die warme steun en dat oprechte respect voor een collega leverden haar van onze kant alvast een extra pluim.
Bij de hoge temperaturen, waarbij een groot deel van het publiek een plekje in de schaduw opzocht, was het niet vanzelfsprekend om iedereen meteen mee te krijgen. Sandra Kim moest het gaspedaal stevig indrukken en had het aanvankelijk wat moeilijk om alle aanwezigen volledig mee te krijgen.
Maar dankzij haar spontane uitstraling en een gevarieerde performance, die zweefde tussen pop, soul en chanson, kreeg ze het plein uiteindelijk helemaal mee. Iedereen was mee met “J’aime la vie”, dat ze met zichtbaar veel liefde en gedrevenheid bracht. Maar net op dat moment werd ook duidelijk dat die wereldhit slechts één hoofdstuk vormt in een veel rijker en veelzijdiger verhaal.
Tijdens een wervelende finale, opnieuw voorzien van een mooie ode aan Isabelle A, liet Sandra Kim het plein dansen in de brandende zon.
Met een optreden dat het leven vierde, bewees Sandra Kim wat we eigenlijk al jaren wisten: ze is veel, veel meer dan de zangeres van “J'aime la vie”. Het is alleen jammer dat een groot deel van het publiek die veelzijdigheid nog altijd te weinig lijkt te zien.
Op de Fonnefeesten toonde Sandra Kim echter met verve dat ze veel meer is dan een 'one-hitwonder'. Wat volgde, was anderhalf uur puur genieten.
Pics homepag @Isabel Van Oosthuyse
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 3 - Veel meer dan een nostalgie trip voor zwartzakken
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-02
Erik Vandamme
Een thematische new-wave dag organiseren, blijkt een schot in de roos. De generatie die de jaren tachtig bewust meemaakte, bestaat vandaag uit veertigers, vijftigers en zestigers: mensen die doorgaans nog actief concerten bezoeken en graag nog eens terugkeren naar de muziek van hun jonge jaren.
Ook de Lokerse Feesten spelen al enkele jaren succesvol in op die kaart. In 2024 mocht Front 242 er zijn afscheid vieren en vorig jaar stonden de Pet Shop Boys op de Grote Kaai.
Dit jaar was er een volledige festivaldag voor de liefhebbers van new wave, postpunk en industrial.
Op papier zag de affiche er met Midge Ure, Gavin Friday, Gary Numan, The Human League en Soft Cell al bijzonder indrukwekkend uit. Maar wat volgde, bleek uiteindelijk veel meer dan een nostalgietrip voor zwartzakken.
We pikten nog iets mee van Vive La Fête (****). De ogenschijnlijke weerspannigheid tussen Danny Mommens en Els Pynoo blijft echter even oog- als oorstrelend. Terwijl Danny ogenschijnlijk achteloos op zijn gitaar speelt en het publiek nauwelijks aankijkt, trekt Els haar keelgat open en huppelt ze als een spring-in-t-veld uitgelaten over het podium. De kruisbestuiving tussen beide persoonlijkheden blijft, zelfs na al die jaren, zo uniek dat je haast zou vergeten dat er naast hen nog enkele andere topmuzikanten op het podium staan.
Vive La Fête deed in Lokeren vooral waar de band al jaren bijzonder goed in is: een wervelend dansfeestje op gang trekken, met een mysterieus, licht duister hoekje eraan. Ook in de blakende zon werkte de formule aanstekelijk op de dansspieren.
Setlist: Tokyo // Schwarzkopf // Machine Sublime // Touche Pas // Mots Bleus o Liberté // La Vérité // AC // Jaloux // Nuit Blanche // Maquillage // Noir Désir // Attaque
Midge Ure (*****) was een van de artiesten op de affiche naar wie we het meest uitkeken, niet in het minst omdat we altijd grote fans van Ultravox zijn geweest. Uiteraard is Midge Ure solo geen Ultravox, maar op het podium van de Lokerse Feesten wist hij wel diezelfde unieke sfeer op te roepen. We werden volledig meegesleurd. De set bestond bijna uitsluitend uit songs van Ultravox. Midge Ure zocht voortdurend contact met zijn publiek. “Passing Strangers”, “If I Was” en “I Remember (Death in the Afternoon)” deden ons langzaam terugglijden naar vroeger, terwijl we tegelijk met beide voeten in het nu bleven staan.
De inmiddels 72-jarige zanger bleek vocaal niet meer zo sterk als vroeger. Vooral tijdens “Vienna”, nochtans nog steeds met dezelfde geestdrift en magie gebracht, viel hetop. Ure vertolkte zijn songs erg emotioneel en vanuit het buikgevoel, wat erg mooi was.
De oprechte beleving gaf de nummers extra zeggingskracht. Op het verbluffende “Dancing With Tears in My Eyes” stonden we letterlijk met tranen in de ogen te dansen: een onvergetelijk kippenvelmoment. Eerder had “Fade to Grey” van Visage al voor een uitbundig dansfeestje gezorgd. Midge Ure wist algemeen ook een hele reeks intense, emotionele momenten op te roepen. Magie in volle zon!
Setlist: Passing Strangers (Ultravox) // If I Was // I Remember (Death in the Afternoon) (Ultravox) // Monster // Vienna (Ultravox) // All Stood Still (Ultravox) // The Voice (Ultravox) // Fade to Grey (Visage) // Love's Great Adventure // Dancing With Tears in My Eyes (Ultravox) // Hymn (Ultravox)
The Virgin Prunes hebben we nooit live gezien, maar de band behoort wel tot die artiesten die een belangrijke invloed had op onze muzikale smaak. Door hen zochten we vaker de donkere en rauwe kant op van de new wave. Geen Virgin Prunes op de Lokerse Feesten dus, wel Gavin Friday (***). Een bevreemdende uitstraling én zijn gezicht vol glitters, leek hij haast een zonsverduistering over de Grote Kaai te brengen. Een sterke groep muzikanten begeleidde hem. Hij wist de aandacht naar zich toe te trekken. Vooral de gitariste viel daarbij op: haar fluwelen stem wist ons te betoveren.
Gavin Friday zelf zit ergens tussen het muzikale pad van kitsch en duisternis, die de fantasie voortdurend prikkelt. Vooral tijdens het begin van de set had die aanpak een aangename invloed op ons gemoed. De hardere nummers, zoals “Lovesubzero”, wist ons het meest te bekoren. Gaandeweg begon de aandacht echter wat te verslappen. Maar we kregen een wervelende finale, met onder meer “Baby Turns Blue” en “Caurcasion walk”, net van de Virgin Prunes, die voor vuurwerk zorgde.
Gavin Friday bracht een set die ongetwijfeld een deel van het publiek wist te bekoren, maar in z’n geheel klonk het wat wisselvallig.
Setlist: Theme for Thought (Virgin Prunes - eerste deel) // Lovesubzero // Ecce Homo // The Church of Love // Dolls // Baby Turns Blue (Virgin Prunes) // Caucasian Walk (Virgin Prunes) // King of Trash // Cabarotica // Angel
Na het overlijden van zijn kompaan Dave Ball in oktober 2025 dachten we Soft Cell nooit meer live te zullen zien. Tot Marc Almond besliste om toch onder de naam Soft Cell (****) op te treden. Met “Memorabilia” en “Danceteria” werd al snel duidelijk dat deze set vooral rond Marc Almond zou draaien. Meer nog: we misten de unieke inbreng van Dave Ball enorm, ondanks het feit dat de overige muzikanten zeker een puike inbreng hadden. Op “Monoculture” ging het plots mis en werd de song voortijdig afgebroken. Het aanstekelijke “Purple Zone” werd ingezet en bracht de vaart opnieuw in de set.
Al bij al werd het optreden op de Lokerse Feesten vooral een nostalgietrip voor de fans van het eerste uur. Wie vooraf geen grote fan was, bleef vermoedelijk wat op zijn honger zitten. Wij lieten ons echter graag meevoeren naar het verleden. Songs als “Torch”, “Bedsitter” en “Out Come the Freaks” ademen de sfeer van de jaren tachtig haast letterlijk uit en zorgden voor heel wat herkenning.
De set ging naar de finale van een “Tainted Love” uiteraard de verwachte apotheose.
We kregen hier niet een perfect optreden. Door het overlijden van Dave Ball is Soft Cell als duo gehalveerd en lijkt ook een deel van de oorspronkelijke magie verdwenen. Maar de nostalgische reis naar het verleden deed, ondanks alles, veel deugd.
Setlist: Memorabilia / Danceteria // A Man Could Get Lost // Monoculture (afgebroken) // Purple Zone // In Heaven (When I Dance With You) // Torch // Nostalgia Machine // Bedsitter // Out Come the Freaks // Soul Inside // Heat // Say Hello, Wave Goodbye // Tainted Love / Where Did Our Love Go // Sex Dwarf
Het contrast met Luc Van Acker (*****) in de Club kon nauwelijks groter zijn. Waar we voordien nog door de nostalgie werden meegesleurd, belandden we hier plots in een haast apocalyptische totaalbelevin, door messcherpe beats, een demonische sound die doorheen de zaal kliefde en de grauwe brabbelende zegvocals van Luc Van Acker en zijn zangeres - naar verluidt zijn dochter (de appel valt duidelijk niet ver van de boom). We werden meegesleurd in een verstikkende, duistere sfeer. De temperatuur steeg tot het kookpunt hier. Wat een intense, hypnotiserende muzikale gewaarwording. We ondergingen de muziek en dansten op de vurige beats. Wat een oplawaai. Een helse trip zondermeer.
De lange gang naar de uitgang voelde na dat optreden bevreemdend mooi aan, alsof er ergens een lichtje begon te branden aan het einde van die donkere tunnel. Onderweg genoten we nog van een fijne babbel en een Desperados-biertje, om tot slot opnieuw de Main Stage op te zoeken. Daar bleek echter geen doorkomen meer aan: we moesten noodgedwongen achteraan postvatten.
En wat bleek? Gary Numan (*****) bleef met zijn rauwe klanken en verbrijzelende vocals deels in hetzelfde donkere vaarwater vertoeven als Luc Van Acker. Al kwam er bij Numan een meer lichtvoetige, elektronische aanpak om de hoek kijken. Volgens sommigen zat het geluid niet helemaal goed, maar qua sfeerbeleving wist Gary Numan ons moeiteloos te overtuigen. Duistere krachttoeren op “Metal” en “The Chosen” deden ons naar adem happen, terwijl “The Gift” opnieuw voor een intens kippenvelmoment zorgde.
Veel woorden maakte Gary Numan er niet aan vuil. Samen met zijn uitstekende band liet hij de pompende, meedogenloze sound voor zich spreken. Wat een mokerslagen op een “Down in the Park”, “Pure” en het verbluffende “Cars”, dat voor een eerste echte apotheose zorgde.
In snelvaart bleef Gary Numan onverminderd doorgaan, via “Love Hurt Bleed” naar de onvermijdelijke afsluiter “Are Friends Electric?”. Sterk hoedanook!
Setlist: Halo // Metal // The Chosen // I Am Dust // The Gift // Down in the Park (Tubeway Army) // Pure // Cars // My Name Is Ruin // Love Hurt Bleed // Are "Friends" Electric? (Tubeway Army)
Tijd voor iconen binnen de industrial in de Club. Cabaret Voltaire (****) mag worden beschouwd als een van de pioniers die tot op de dag van vandaag een duidelijke invloed uitoefenen op deze stijl. De Club was terecht bomvol. We spraken zelfs enkele fans die bewust een Clubticket hadden gekocht om Cabaret Voltaire live aan het werk te kunnen zien. Cabaret Voltaire tekenden voor een rave door opzwepende industrialsounds. Songs als “24/24”, “The Set Up” en “Seconds Too Late” werden door de dansende menigte enthousiast onthaald. “Nag Nag Nag” is er dan eentje die door een breder publiek werd gedragen. Een rauw industrialfeestje kregen we. Heerlijk.
Setlist: 24/24 // Why Kill Time (When You Can Kill Yourself) // The Set Up // Landslide // Seconds Too Late // Crackdown // Spies in the Wires // Just Fascination // Taxi Music // Yashar // Sex Money Freaks // Easy Life // Do Right // Nag Nag Nag // Sensoria
Om de dag af te sluiten, stonden we plots op een popconcert. Een contrast tav de vorige acts met The Human League (****) op de Main Stage. Na al die donkere, grauwe sets klonk de aanstekelijke synthpop van de Britse band opvallend lichtvoetig, braaf. Het lag echter allerminst aan de prestatie van de groep zelf. Integendeel. De songs werden speels gebracht, wat zorgde voor meer dan zomaar een jukeboxoptreden. “Mirror Man” was al een eerste voltreffer. Met meezingers als “The Lebanon”, “Human” en uiteraard “Don't You Want Me” ontpopte The Human League zich tot een van de meest toegankelijke acts van de dag. En met zoveel liefde, warmte en speelsheid. Iedereen hield ervan.
Met “Being Boiled” in de bisronde en “Together in Electric Dreams” werden we letterlijk uitgewuifd. The Human League bracht kleur in de duistere sound van de new-wave. Een nostalgische, aanstekelijke popformule die nog steeds werkt.
Setlist: The Sound of the Crowd // Mirror Man // The Things That Dreams Are Made Of // Heart Like a Wheel // Louise // Seconds // The Lebanon // One Man in My Heart // Human // Love Action (I Believe in Love) // Tell Me When // (Keep Feeling) Fascination // Don't You Want Me
Encore: Being Boiled // Together in Electric Dreams (Philip Oakey & Giorgio Moroder-cover)
Na een meer dan geslaagde dag vol new wave, postpunk en industrial verlieten we de Grote Kaai met de brede glimlach.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Even voorstellen - Amyl and The Sniffers - "Truth or Consequence (Live from El Coyote)”
04/09 (rough trade/konkurrent)
Amyl and The Sniffers announce the impending release of a live album and film, but in classic Sniffers style, this is anything but a conventional live record.
TRAILER: Amyl and The Sniffers present 'Truth or Consequence' (Live at El Coyote)
In April last year the band set up with a group of friends at the iconic El Coyote Mexican Restaurant in LA to film and record a one of a kind performance – reimagining their songs as stripped back, country versions.
As well as some fan favourites, the set features two unreleased songs and a cover of Slim Dusty’s ‘Lights On The Hill’.
Intimate, loose and full of fun, the performance captures the band in a way audiences have never seen before. Interspersed with candid behind the scenes moments, Truth Or Consequence is essential viewing for fans and anyone who likes a good time.
“The hope for this record is that it is listened to as it was made, in a ruckus exclamation between a cherished group of friends.” – Amyl and The Sniffers
Amyl and The Sniffers have become one of Australia's most successful bands since forming in Melbourne a decade ago. Renowned for their explosive live performances, uncompromising songwriting and fiercely independent spirit, the four-piece have built a global following through relentless touring and an unforgettable stage presence.
Since the release of their third album, Cartoon Darkness, in 2024, the band have barely stopped touring. They've performed at some of the world's biggest festivals, including Glastonbury, Primavera Sound, Roskilde, Pukkelpop and Lollapalooza, shared stages with AC/DC, Foo Fighters and Green Day, and completed multiple headline tours across the US, UK, Europe and Australia, continuing to reach new heights with each show.
Cartoon Darkness also marked a new peak in the band's critical acclaim, earning four ARIA Awards, including Album of the Year, Best Group and Best Rock Album, as well as Grammy and BRIT Award nominations.
Starman records news - Matt Watts - Nieuw album - "Restless Kind"
Met gemengde gevoelens, ergens tussen droefheid en trots, stellen we hierbij “Restless Kind” voor, het postume album van Matt Watts dat op 04/09/26 op vinyl zal verschijnen.
De betreurde Matt Watts (1987-2024) was een Amerikaanse songwriter, verhalenverteller en artiest uit Montana, die in Antwerpen en Brussel woonde. Hij was de zoon van een katholieke priester en een moeder met Cherokee-wortels uit de Carolinas.
Toen hij 11 jaar oud was, begon hij voor het eerst een elektrisch orgel te gebruiken om liedjes te schrijven en deze ook op cassettes op te nemen. Toen hij 13 was, kocht zijn moeder een elektrische gitaar voor hem bij een pandjeshuis in South Carolina. Met een karaokemachine als versterker begon hij met het schrijven en uitvoeren van nummers en nam hij op 15-jarige leeftijd zijn eerste album op in een kleine studio in Great Falls, Montana. Naast het schrijven en uitvoeren van zijn eigen muziek begon hij ook op te treden en op tournee te gaan met diverse lokale punk- en noisebands.
In 2007, toen hij 19 was, volgde hij de liefde en verhuisde naar Antwerpen. Sinds dan werkte hij samen en opgetreden met Zita Swoon Group, is hij lid geworden van Rudy Trouvés I H8 Camera, heeft hij het door critici geprezen stuk SCREEN van Simon Allemeersch en Rudy Trouvé in het Engels vertaald, richtte hij ooit The Calicos (winnaars van Humo’s Rock Rally onder leiding van Quinten Vermaelen) op als eenmalige begeleidingsband, heeft hij samengewerkt met tal van artiesten en songwriters (waaronder Emillina Torini & The Colorist, The Love Substitutes, ...), toerde hij doorlopend en bracht hij verschillende algemeen geprezen soloalbums en een duoalbum met Nicolas Rombouts uit op Starman Records.
Hoogtepunten in zijn oeuvre zijn ongetwijfeld “Songs From A Window” (2014), “How Different It Was When You Were There” (2017 – **** De Standaard), geproduceerd door Nicolas Rombouts (Dez Mona) en met gastoptredens van Nathalie Delcroix, Bjorn Eriksson (Eriksson Delcroix) en Stef Kamil Carlens. De uitstekende opvolger „Queens“ (2020), geproduceerd door Stef Kamil Carlens en Nicolas Rombouts, bevatte onder meer bijdragen van wijlen Sandy Dillon en Jim White. Heel bijzonder was ook “Muted Songs for Piano” (2021) een intense, nachtelijke reis met Nicolas Rombouts.
Helaas is Matt Watts in juni 2024 veel te vroeg overleden. „Restless Kind“ is het laatste album dat kort voor zijn overlijden door hem zelf werd voltooid, geproduceerd door Bai Kamara Jr. Opnieuw een verbluffende verzameling intieme Americana-nummers met teksten als fascinerende miniatuurromans en prachtige uitgepuurde muziek van een artiest die ons veel te vroeg ontvallen is en die we hard missen.
www.starmanrecords.com
Even voorstellen – Catbug – vierde album ‘was ons kwijt in mij’, single ‘fluitekruid’
CATBUG DEELT TWEEDE SINGLE 'FLUITEKRUID' UIT HAAR AANKOMENDE VIERDE ALBUM 'WAS ONS KWIJT IN MIJ' (RELEASE: 25.09.2026 VIA ON THE LEVEL & DISK UNION)
VOOR FANS VAN JESSICA PRETT, JONI MITCHELL & NICK DRAKE
Met ‘Fluitekruid’ brengt Catbug, het project van singer-songwriter Paulien Rondou, de tweede single uit haar aankomende vierde album 'Was ons kwijt in mij', dat op 25 september verschijnt via On The Level (Benelux) en Disk Union (Asia). Na ‘Vrij, blijvend’ ontvouwt zich een nieuw hoofdstuk in het persoonlijke verhaal dat de rode draad vormt doorheen de plaat.
Fluitekruid - song and lyrics by Catbug | Spotify
Waar ‘Vrij, blijvend’ het moment van vertrek vastlegde, bevindt Paulien zich in ‘Fluitekruid’ onderweg. Vanuit een verstilde blik op de wereld zoekt ze naar overgave aan wat zich aandient, terwijl de natuur langzaam haar eigen antwoorden lijkt te fluisteren. ‘Fluitekruid’ wiegt in de wind, een boerenpaard staat roerloos als een standbeeld in de voorjaarsregen en de tijd lijkt even stil te vallen.
"Na alle chaos van de eerste breuk voelde ik voor het eerst ruimte om echt stil te kijken," vertelt Paulien. "Ik merkte hoe de natuur me hielp om mijn gedachten te ordenen: door te tonen dat niet alles meteen opgelost hoeft te worden."
Tegen dat verstilde landschap dienen herinneringen zich aan het leven dat ze deelde met haar voormalige geliefde op de boerderij. Tussen de rust sluipen ook de vragen binnen die zich niet laten wegduwen: bouw je samen het leven dat echt bij jullie past, of verlang je allebei naar iets wat de ander onmogelijk kan geven?
Met ‘Fluitekruid’ verschuift de focus van de onmiddellijke impact van een ingrijpende keuze naar de ruimte die daarna ontstaat: een plek waar verdriet, opluchting, twijfel en hoop naast elkaar mogen bestaan. De song omarmt het ongemak van niet-weten en vindt schoonheid in het tijdelijk loslaten van de behoefte aan duidelijke antwoorden.
Muzikaal weerspiegelt ‘Fluitekruid’ die verstilling. In een ingetogen arrangement krijgt Pauliens kwetsbare stem alle ruimte, terwijl subtiele instrumentatie de beelden uit de tekst versterkt en de luisteraar meeneemt naar een landschap waarin natuur en emotie naadloos in elkaar overvloeien.
‘Fluitekruid’ verscheen op 31 juli 2026 en is de tweede voorbode van Catbugs vierde studioalbum 'Was ons kwijt in mij' (release 25 september 2026 via On The Level en Disk Union).
LIVE£
7 oktober - Botanique, Brussel (release-show)
25 november - Trix, Antwerpen (release-show)
CATBUG
Catbug is het alter ego van Paulien Rondou, die opgroeide in Duisburg nabij Tervuren. Na haar studie ‘Kleinkunst’ aan het Antwerpse Conservatorium verhuisde ze naar de boerderij van haar moeder in Westmalle, waar haar eerste songs ontstonden.
Met haar debuutalbum ‘Universe’ (2018) zette ze zich meteen op de kaart in België. Drie jaar later volgde ‘slapen onder een hunebed’ (2021), haar eerste (op één nummer na) Nederlandstalige plaat.
Het album werd niet alleen in België warm onthaald, maar ook opgepikt door het Japanse label Think!Records, waar haar Nederlandstalige songs opvallend populair zijn. In 2024 verscheen ‘Musjemeesje’, een ode aan de vogels op de boerderij, uitgebracht in de Benelux en Japan. Die release versterkte haar groeiende fanbase in Japan en leidde tot een succesvolle tour in oktober 2025. Daarnaast schreef Paulien muziek voor podcasts als ‘BOB’ en ‘El Tarangu’ van SCHIK, en maakt ze deel uit van When Heaven met Earth, de band die ze samen met Gaëtan Vandewoude (Isbells) oprichtte.
Met haar vierde album 'Was ons kwijt in mij' dat in september verschijnt, voegt Catbug een nieuwe laag toe aan haar universum.
Catbug - Vrij, blijvend
Catbug- Vrij, blijvend (MUSIC VIDEO)
Esperanzah 2026 - Une édition réussie sur toute la ligne
Alors que les portes de la 24ᵉ édition d’Esperanzah! s'apprêtent à se refermer sur le site magnifique de l’Abbaye de Floreffe, l'heure est au bilan. Et pour l'équipe organisatrice, le constat est sans appel : 2026 est une édition réussie sur toute la ligne.
En 2024, Esperanzah! posait un choix radical : décroître la jauge pour préserver le confort, faire le pari d'un concept audacieux et refuser le schéma dominant d'un secteur des festivals qui s'uniformise et se marchandise.
Aujourd'hui, la trajectoire engagée paie. Pour la première fois depuis plusieurs années, le budget du festival atteint l'équilibre financier. Une démonstration concrète qu’une alternative aux multinationales du divertissement est possible et pérenne. Il reste du chemin, mais la direction est la bonne : Esperanzah! est et restera un festival indépendant à contre-courant.
« Là où le secteur s'enfonce dans la surenchère et l'uniformisation de la programmation, nous avons pris le chemin de la découverte artistique, de la curiosité et de la décroissance. Atteindre l'équilibre budgétaire sans têtes d'affiche bankables est une démonstration de force : elle prouve qu'un festival indépendant, au service d'un modèle ancré dans l'économie sociale, est non seulement viable, mais nécessaire.
Pendant trois jours, « Floreffe la souriante » a bien porté son nom, que ce soit parmi les festivalier·es, les artistes et les travailleur·euses. Esperanzah! s'affirme plus que jamais comme un festival intergénérationnel qui est porté par une jeunesse qui aspire à un monde meilleur.
Face aux défis environnementaux et sociaux, la musique et les arts de rue ont été le moteur pour redonner espoir, vivre des joies collectives et visibiliser les luttes sociétales en cours. De la scène Jardin aux débats du Village des Possibles, nous sommes resté·es droit·es dans nos bottes : solidaires, antifascistes et féministes.
Rien de tout cela n'aurait été envisageable sans l'énergie indestructible de notre staff, de nos milliers de bénévoles et des artistes qui font battre le cœur de l'île éphémère d'Esperanzah!
UNE ÉDITION DE COMBATS
FRANCHIR LES OBSTACLES LES UNS APRÈS LES AUTRES
Cette édition réussie a pourtant été une véritable « édition de combats ». Jusqu'aux dernières heures avant l'ouverture des portes, nos équipes ont dû se mobiliser sans relâche pour surmonter d'importantes difficultés organisationnelles et logistiques.
Qu'il s'agisse des incertitudes liées à des négociations complexes menées avec les propriétaires du site ou des tensions politiques avec les autorités communales, le festival a dû faire preuve d'une résilience remarquable et a du puiser dans ses réserves pour maintenir le cap.
Si nous prenons acte du changement de posture plus constructif affiché par le Bourgmestre au cours du week-end, nous restons prudent·es. Esperanzah! fait briller le patrimoine de Floreffe depuis un quart de siècle. L'engagement et la viabilité d'un tel projet culturel et citoyen exigent de la confiance, de la collaboration, de la stabilité et une réelle volonté d’accueil, et non des entraves de dernière minute ou une diplomatie à géométrie variable.
« En tant que festival souverain, indépendant et fidèle à ses convictions, nous ne pouvons plus bâtir notre avenir avec des partenaires qui ne souhaitent plus nous accueillir et entravent notre action. Les épées de Damoclès sont trop nombreuses : cette édition 2026 sera très probablement la dernière à l'Abbaye de Floreffe. C'est en concertation avec nos coopérateur·ices que nous dessinerons, ensemble, la suite de notre histoire. »
Nous partageons toutes et tous un attachement profond à ce lieu unique et à son histoire. Mais l'âme d'Esperanzah! ne réside pas que dans ces pierres : c’est avant tout une aventure humaine, qui vit à travers ses combats, son public et ses valeurs. Si la page de Floreffe se tourne, ce sera pour en écrire une nouvelle, plus libre, plus forte et toujours en phase avec nos valeurs !
LES CHIFFRES
26 000 festivalier·es
6 000 - 6 500 campeur·euses
1 600 bénévoles/staff
UN WEEK-END MUSICALEMENT INTENSE
Ce week-end aura été marqué par des moments musicaux d'une intensité rare. Dès vendredi, malgré quelques soucis de santé, Ino Casablanca a marqué les esprits face à un public qui connaissait ses titres par cœur. La révélation catalane Lia Kali a tenu toutes ses promesses : c'est un futur grand nom de la scène internationale. Maddy Street sur la scène Rugissante a été une magnifique surprise, et après son show survolté, 2L est bien partie pour prendre une place de choix dans nos cœurs.
Samedi, l'artiste brésilien·ne Ana Frango Elétrico a fait preuve d'une classe immense dans une ambiance qui restera gravée dans nos mémoires ; rien ne nous fait plus plaisir que de voir un public se laisser embarquer par un artiste qu'il ne connaissait pas. Luiza nous a impressionné·es avec une prestation XXL, tandis qu'Astéréotypie a remué l'énergie de la foule par la qualité de ses musicien·nes et la puissance des textes de ses chanteur·euses.
Dimanche, Colt a inauguré la scène Jardin devant un public nombreux. Après des retrouvailles avec une Rokia Traoré très digne, la Nina est montée sur scène. Quel festival ose mettre une inconnue du public belge, sur sa grande scène à 22h ? Esperanzah! Et nous aurons eu raison : la Nina a enflammé la foule et fait l’unanimité. À l’heure d’écrire ces lignes, une petite larme coule le long de nos joues : bon sang camarades, nous y serons arrivé·es !
www.esperanzah.be
Lokerse Feesten 2026 - DAG 2 - Een popavond met vele gezichten, bekroond door Pommelien Thijs
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-01
Amber Vandamme
De tweede festivalavond op de Grote Kaai stond volledig in het teken van de hedendaagse popmuziek. Met Bente, Roxy Dekker, Holly Humberstone, Pommelien Thijs en Used koos de organisatie voor een affiche die moeiteloos schakelde tussen gevoelige luisterliedjes, radiovriendelijke pop en een stevige portie elektronische energie.
Een combinatie die zorgde voor een gevarieerde festivalavond.
Bente mocht de avond op gang trekken en deed dat zonder grote gebaren. Haar songs kregen alle ruimte om te ademen en vonden langzaam maar zeker hun weg naar een publiek dat nog volop toestroomde. De eerste rijen reageerden zichtbaar enthousiast, terwijl verder op het terrein de festivalmodus stilaan werd ingezet.
Een sobere maar verzorgde opener die meteen de toon zette voor wat nog zou volgen.
Met Roxy Dekker veranderde de sfeer meteen. Het podium was rijkelijk in roze aangekleed, terwijl zij zelf voor een blauwe outfit koos. Haar frisse popnummers en losse podiumprésence zorgden vrijwel onmiddellijk voor beweging op het terrein. Er werd uitbundig meegezongen en gedanst, vooral door de jongere festivalgangers.
De productie gaf de show extra cachet: krachtige rookpluimen en goed getimede vuur- en pyrotechnische effecten versterkten de climaxen van verschillende nummers zonder de aandacht van de muziek weg te nemen.
Muzikaal bleef haar set toegankelijk, maar de combinatie van energie, showelementen en publieksinteractie maakte van haar optreden een van de opvallendste momenten van de vooravond.
Wel werd het nummer “Huisfeestje” door de fans gemist in de setlist. Tussen alle (feest) hits door bracht ze ook één breekbaarder nummer, waarbij ze aangaf dat ze lang had getwijfeld omdat haar set vooral een feestje moest zijn, maar dat ze toch ook ruimte wilde maken voor een rustiger moment. Die keuze kon het publiek duidelijk smaken.
Holly Humberstone bracht vervolgens rust in de programmatie. Haar breekbare stem en sfeervolle indiepop vormden een welkom contrast na de uitgelaten pop van haar voorgangster. Zonder overdreven showelementen wist ze de aandacht vast te houden. Het publiek luisterde aandachtig en gaf haar nummers de stilte die ze verdienden. Haar optreden zorgde voor een mooi evenwicht binnen de gevarieerde affiche.
Pommelien Thijs bewees daarna waarom ze momenteel een van de grootste Belgische liveacts is. Nog voor de eerste noot weerklonk, hing er een voelbare spanning op de Grote Kaai. Ondanks een set van anderhalf uur voelde het voor veel fans nog steeds te kort aan, zeker omdat enkele populaire hits zoals “Roekeloos”, “Mensen zoals jij” en “Kleine tornado” niet in de setlist waren opgenomen.
Haar set werd ondersteund door een verzorgde visuele productie, waarbij de videoschermen en de achterwand van het podium de korte, treffende boodschappen ondersteunden met beelden over omstreden personen, maar ook over, ‘Cassandra’, waardoor het publiek nu ook kennismaakte met het verhaal achter haar verschijning.
Deze visuele elementen gaven de nummers extra lading en zorgden ervoor dat muziek en beeld mooi in elkaar overvloeiden.
In combinatie met een sterke liveband, een zelfverzekerde podiumprésence en een publiek dat haast elk nummer woord voor woord meezong, groeide haar optreden uit tot één van de hoogtepunten van de avond.
Alle nummers uit haar repertoire lijken eigenlijk een plaats te verdienen in elke set, wat de keuze voor de setlist allesbehalve eenvoudig maakt.
Alsof iemand vervolgens een schakelaar omdraaide, nam Used de Grote Kaai over. De Belgische drum-and-bassproducer joeg het tempo onmiddellijk de hoogte in. Zware bassen, strakke beats en een energieke productie zorgden ervoor dat het terrein veranderde in één grote dansvloer.
De technische productie kwam hier volledig tot zijn recht: ondanks het hoge tempo bleef het geluid krachtig en helder.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 1 - Een niet te stoppen hitmachine die generaties verbindt
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-31
Erik Vandamme
Sommige artiesten hoeven niet meer te bewijzen dat ze levende legendes zijn. Diana Ross deed dat op de Lokerse Feesten ook niet. Met een indrukwekkende reeks Supremes-klassiekers en solohits, een warm en persoonlijk moment met haar dochter Rhonda Ross Kendrick en een afsluitende 'Thank You' bewees de 82-jarige wereldster dat haar muziek nog altijd moeiteloos generaties weet te verbinden. Daarbij stond ze allerminst alleen. Geflankeerd door vier blazers, een pianist, een violiste, een percussionist, een drummer en vier achtergrondzangers bracht Diana Ross een indrukwekkend totaalspektakel waarin Motown-erfgoed, soul, pop en pure entertainment samensmolten.
De lat lag daarmee meteen bijzonder hoog voor de rest van de avond.
Axelle Red (****) behoort al jarenlang tot de absolute top van de Belgische muziekscene. Niet alleen door haar indrukwekkende reeks hits, maar vooral door de veelzijdigheid waarmee ze soul, pop, funk en dansbare ritmes verweeft met de warme, emotionele uitstraling van de Franse chanson.
Die eigenzinnige kruisbestuiving maakt haar tot een unieke artieste binnen het rijke Belgische muzieklandschap en verklaart meteen waarom ze al decennialang een bijzonder breed publiek weet te bekoren.
De ondertussen 58 jaar jonge artieste zou dit jaar, na acht jaar stilte, een nieuw album uitbrengen. Of ze op de Lokerse Feesten al een tipje van de sluier zou oplichten, vroegen we ons vooraf luidop af. Een afdoend antwoord op die vraag kregen we niet meteen.
Axelle Red had er wél duidelijk zin in en porde haar publiek, na een instrumentale intro, vanaf de eerste tune aan.
Opvallend was ook hoe haar uitstekende band de muziek naar een bijzonder hoog niveau tilde, zonder daarbij afbreuk te doen aan de sterke inbreng van Axelle zelf. Integendeel: ze ontpopte zich tot de perfecte gastvrouw, zocht voortdurend contact met haar publiek en stond zichtbaar vol geestdrift op het podium.
Fijne, sfeervolle ballads wisselden af met lekker opzwepende kleppers die de dansspieren stevig aan het werk zetten. “Elle danse seule”, “Rester femme”, “Who's Gonna Help You” en “Rouge ardent” waren enkele hoogtepunten binnen haar gevarieerde, wervelende set. Uiteraard mocht ook de absolute tophit “Sensualité” niet ontbreken.
Axelle Red bleek zonder meer de perfecte opener van de eerste festivaldag. Met haar warme uitstraling, sterke band en de brede, aanstekelijke aanpak wist ze het publiek meteen in de juiste festivalstemming te brengen.
Mijn buurman vroeg vooraf: "Wie is Craig David?" We moesten het zelf ook even opzoeken. Craig David (***½) is een Britse legende binnen de R&B- en garagescene, die begin jaren 2000 mee een revolutie teweegbracht in de Britse muziekwereld. Zijn debuutalbum ‘Born to Do It’ groeide uit tot een van de snelst verkopende debuutalbums uit de geschiedenis van de Britse hitlijsten.
Meer dan twee decennia later heeft Craig David zijn status als een van de succesvolste en meest geliefde Britse artiesten nog steeds weten te behouden.
Met enkel een laptop, zijn stem en flitsende beelden op de achtergrond kregen we een opzwepend dansfeest voorgeschoteld, waarbij vooral de R&B-liefhebbers ruimschoots aan hun trekken kwamen.
Craig David bracht niet alleen eigen nummers, maar haalde ook geregeld covers boven. Vooral daarmee kreeg hij de handen op elkaar. En daar knelde het schoentje toch een beetje: zijn eigen repertoire kwam daardoor minder nadrukkelijk naar voren.
Na een wat te lang uitgesponnen middenstuk leek Craig David af te stevenen op een degelijke, maar weinig beklijvende set. In de wervelende finale herpakte hij zich echter overtuigend. Met onder meer “Insomnia”, de Destiny's Child-klassieker “Bills, Bills, Bills” en Beyoncé's “Break My Soul” kreeg hij het publiek alsnog volledig mee. Die sterke eindsprint tilde het optreden uiteindelijk naar een hoger niveau en zorgde ervoor dat Craig David op de valreep toch nog wist te overtuigen.. Zo noemt men dat wellicht: in de slotminuten de match beslissen.
En daar lag meteen het grote verschil met Diana Ross (****½). Zij greep haar publiek vanaf de eerste minuut bij het nekvel, bleef gedurende de volledige set op hetzelfde hoge niveau presteren en liet pas los na het allerlaatste nummer.
Aanvankelijk kregen we ongeveer tien minuten lang beelden te zien die een overzicht boden van haar indrukwekkende carrière. Daarna zorgden haar muzikanten met een sprankelende intro voor de perfecte opmaat. Meteen werd duidelijk dat zij veel meer te bieden hadden dan louter ondersteuning. Hun sterke en energieke inbreng tilde het volledige concert naar een nog hoger niveau. Ook de achtergrondzang speelde daarbij een belangrijke rol. Die bracht kleur en kracht toe aan de songs en ondersteunde Diana Ross subtiel tijdens de hogere passages. Zonder ook maar iets af te doen aan haar eigen prestatie, zorgde die sterke muzikale omkadering ervoor dat het volledige concert nog meer glans kreeg.
Uiteraard trok Diana Ross op diva-iaanse wijze alle aandacht naar zich toe. Opvallend was hoe goed ze, op haar hoge leeftijd, nog steeds bij stem was. Diana Ross bleef onmiskenbaar het stralende middelpunt: een geboren performer die op haar 82ste nog altijd met vitaliteit, speelsheid en charisma een groot festivalpubliek wist te begeesteren.
In verschillende opvallende outfits schitterde Diana Ross bovendien als de ultieme podium artieste. Van routine was geen sprake. Speels probeerde ze haar publiek én haar medemuzikanten aan het dansen te krijgen op Supremes-klassiekers als “Baby Love”, “You Can't Hurry Love”, “Come See About Me” en “Stop! In the Name of Love”. Tijdloze songs die al meer dan zestig jaar generaties pop- en soulfans aan het dansen en meezingen krijgen. Het publiek bleef aanvankelijk eerder rustig en echte uitbundige dansfeestjes ontstonden niet meteen. Toch had Diana Ross iedereen mee in haar muzikaal verhaal.
Was het tijd om even op adem te komen? Daar dacht Diana Ross duidelijk anders over. Van “The Boss” tot “Take Me Higher” bleef het muzikaal spannend en boeiend. De ene muzikale vuurpijl en adrenalinekick volgde de andere op.
Een van de allermooiste momenten volgde toen Diana samen met haar dochter Rhonda Ross Kendrick het prachtige “Count on Me” bracht. Hier viel vooral de bijzondere stem van Rhonda op. De appel valt duidelijk niet ver van de boom. Met “Ain't No Mountain High Enough” en “I Will Survive” volgden vervolgens twee absolute hoogtepunten, waarna Diana Ross tijdens de bis nog “Freedom” en het warme “Thank You” bovenhaalde. Dat laatste nummer vormde de perfecte, persoonlijke afsluiter van een optreden waarin een levende legende net verschillende generaties wist te verbinden.
“Ain't No Mountain High Enough” vat eigenlijk perfect samen hoe dit volledige optreden in elkaar stak. Diana Ross is een van die levende legendes die schijnbaar met de vingers in de neus iedereen rond haar vinger kan winden, zonder daar veel moeite voor te moeten doen. Maar onderschat deze kranige tachtiger niet: met dezelfde vitaliteit en speelsheid als tijdens haar hoogdagen in de jaren zestig, straalt ze nog altijd een aanstekelijke energie uit.
Het resultaat was een dampend feest waarin niet alleen verschillende generaties, maar ook verleden, heden en toekomst op een haast vanzelfsprekende manier met elkaar werden verbonden. E
en niet te stoppen hitmachine die bewijst dat echte klasse geen houdbaarheidsdatum kent.
Setlist: Overture // I'm Coming Out // More Today Than Yesterday (Spiral Starecase cover)// Baby Love (The Supremes song) // You Can't Hurry Love (The Supremes song) //Come See About Me (The Supremes song) // Stop! In the Name of Love (The Supremes song) // The Boss // Chain Reaction // Tomorrow // Reach Out and Touch (Somebody's Hand) // Upside Down // Love Hangover // Take Me Higher // Ease on Down the Road (Diana Ross and Michael Jackson song) // Count on Me // If the World Just Danced // Why Do Fools Fall in Love (Frankie Lymon & The Teenagers cover) // Ain't No Mountain High Enough (Ashford & Simpson cover) // I Will Survive (Gloria Gaynor cover) // Encore: Freedom // Thank You
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Even voorstellen – Ulrika Spacek – ‘Expo,Remixed’ album
EXPO, REMIXED album out now
LIVE Oct 19 — Brussels, BE — Botanique Witloof Bar
Ulrika Spacek expand the world of the critically acclaimed EXPO with the full album being reordered, reimagined and remixed by guest artists that the band endorse.
EXPO, REMIXED is out now on Full Time Hobby and features reworks from members of YHWH Nailgun, caroline and fantasy of a broken heart, as well as contributions from experimental stalwarts Able Noise and more eaze.
“After a few months of having EXPO out, it felt like a good time to share the individual layers with other artists to see what they could build with our blocks of sound”, the band says. “We really like how it turned out as it provides an alternative world of EXPO - each remix really reflects what we like about the artists we asked in the first place. In many ways we are quite an inward looking band, so collaborating in this way was a nice contrast to our usual way of working”.
For the album’s focus track, London's rising experimental hip-hop / post-rock trio wing! Take on the band's hit single 'Picto'. wing! shapeshift the math-rock and neo-psych of the original into a 90s club-ready, heady acid-house dance track, with driving sub bass and break beats taking centre stage. It's hypnotic, restless and euphoric, amplifying the band’s unique songwriting.
Though their well-established foundations are in the psych-rock world - and though they are inspired by electronic elements more than ever - Ulrika Spacek are interested in the glitch that exists between the two. Their music reckons with human warmth and digital isolation, equal parts welcoming and altogether alienating. “Our music has always been a collage – a bit patchwork, sonically,” explains singer/guitarist Rhys.
Whether it is Oysterland, the self-curated night the band began to platform artists of other disciplines in live music spaces; Total Refreshment Centre, the East London studio bassist/producers Syd Kemp runs which connects the dots between the jazz scene and like-minded experimental artists; or their creative bleed as musicians and producers over the years with the likes of Crack Cloud, caroline, DIIV, Holy Wave and the band’s existence is inseparable from its community.
EXPO, REMIXED - Tracklist
Even voorstellen - OLA TUNJI’s debut album, ‘TRUST’
Het debuutalbum van OLA TUNJI, TRUST, is het resultaat van een lange artistieke en spirituele zoektocht, waarin muziek een centrale rol speelt als ruimte voor innerlijke verkenning.
Vertrouwen vormt de rode draad doorheen dit traject en ligt aan de basis van de artistieke visie van de groep. De titel van het album belichaamt een houding die geworteld is in zelfbewustzijn, verbondenheid en het delen van liefde.
Composities als SPEAK UP! (YOUR VOICE IS YOUR STRENGTH), INTUITION, WORK ON YOUR PEACE, AWAKENING en WE CHOOSE LOVE maken de centrale thematiek van het album tastbaar: zelfkennis, veerkracht en het ontwaken van het bewustzijn.
Elk nummer nodigt de luisteraar uit om opnieuw verbinding te maken met zijn of haar innerlijke stem, een dieper bewustzijn te ontwikkelen en de wereld te benaderen vanuit reflectie en menselijkheid.
TRUST ontvouwt zich als een samenhangend geheel. Tussen momenten van intensiteit, verstilling, spiritualiteit en vreugde draagt elk stuk bij aan dezelfde intentie: ons eraan herinneren dat persoonlijke transformatie het vertrekpunt is voor een authentiekere relatie met onszelf, met elkaar en met de wereld om ons heen.
www.aubergineartistmanagement.com
Live Nation concert - Teddy Swims - extra concert
The UGLY Tour
Op zaterdag 27 maart 2027 in AFAS Dome, Antwerpen > Extra show!
Na een sensationeel optreden op de Main Stage van Rock Werchter eerder deze zomer en een razendsnel uitverkochte Lotto Arena in 2025, keert Teddy Swims terug naar België. Wegens de grote vraag naar tickets voegt hij een extra concert toe in de AFAS Dome in Antwerpen op zaterdag 27 maart. De Amerikaanse soul- en popartiest – bekend van wereldhits als "Lose Control", "Bad Dreams" en "Mr. Know It All" – kondigde eerder al een concert aan op vrijdag 26 maart. Tickets voor deze extra show zijn ook beschikbaar via livenation.be.
Met zijn unieke mix van soul, R&B, pop en country, zijn ongeëvenaarde stem en zijn ontwapenende eerlijkheid groeide Teddy Swims in sneltempo uit tot een van de meest geliefde artiesten van het moment. Zijn debuutalbum 'I've Tried Everything But Therapy' betekende zijn wereldwijde doorbraak, met de monsterhit "Lose Control" als absolute uitschieter. Het leverde hem miljarden streams, twee Grammy-nominaties en uitverkochte tours over de hele wereld op.
Ook met zijn nieuwste singles blijft Teddy Swims trouw aan de emotionele eerlijkheid die hem zo geliefd maakt. Hij verkent thema's als liefde, kwetsbaarheid en persoonlijke groei, zonder zijn kenmerkende soulvolle sound te verliezen. Terwijl "Mr. Know It All" nieuwe muzikale invloeden verkent, is "Break Up in Reverse" zijn meest kwetsbare release tot nu toe.
Na een indrukwekkende festivalzomer en zijn vorige optredens in Trix en Lotto Arena is Teddy Swims klaar om zijn Belgische fans opnieuw te raken met niet één, maar twee intense liveshows vol soul, krachtige vocals en oprechte emoties. Wie hem op Rock Werchter aan het werk zag, weet dat ook deze concerten onvergetelijk zullen worden.
Tickets voor deze extra show zijn ook beschikbaar vanaf vrijdag 31 juli om 10u via livenation.be en kosten €90,30 - €79,11 - €73,50 - €67,90 - €62,30 - €56,71 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage). Voor de grootste fans zijn er ook VIP packages beschikbaar.
www.livenation.be
Kobe Gregoir (FinFactor Jazz Damme) - We willen geen pop-jazzfestival worden, maar vooral een duurzaam jazz festival blijven
We citeren: “Midden in het schilderachtige decor van Damme ontpopt FinFactor Jazz Damme zich als een uniek baken voor de jazzliefhebber. Dit tweedaagse festival brengt niet alleen gevestigde namen en internationale grootheden samen, maar biedt ook een podium aan de nieuwe generatie muzikanten die de grenzen van het genre verkennen. In een sfeer die even intiem als meeslepend is, wordt het publiek meegezogen in een muzikale ontdekkingsreis vol onvoorspelbare wendingen en grensverleggende improvisaties.
FinFactor Jazz Damme is een initiatief van vzw22, een organisatie met een passie voor jazz en een missie om muziek van topniveau naar Damme te brengen.
Meer dan een festival, is het een ontmoeting tussen traditie en vernieuwing, tussen musici en publiek, tussen jazz en de tijdloze schoonheid van Damme zelf.”
Vorige zomer waren we één dag aanwezig, en waren we onder de indruk van de intieme sfeer die er heerste.
Ons verslag https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/99843-finfactor-jazz-damme-2025-tussen-vernieuwing-en-traditie
Naar aanleiding van de editie van 2026, de vijfde intussen , hadden we een fijne babbel met bezieler en mede organisator Kobe Gregoir.
Band Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi - Een confronterende inkijk in woord en klank
Even terug naar het begin. Hoe is FinFactor Jazz Damme ontstaan en wat was vijf jaar geleden de drijfveer om het festival op te starten?
Het begon eigenlijk met kleinschalige jazzconcerten die we in Brugge organiseerden onder de naam Izzy Jazz Club. Jazz kwam daar toen niet zo vaak aan bod, terwijl we merkten dat er wel degelijk een publiek voor was. Die concerten waren succesvol en brachten ons op het idee om een volwaardig jazzfestival op te starten. In Brugge heb je wel een winterfestival in het Concertgebouw, maar we wilden jazz ook een plek geven in de zomer en in openlucht. Zo is FinFactor Jazz Damme ontstaan. We wilden het beperkte aanbod aanvullen, en ik denk dat we daar ondertussen behoorlijk in geslaagd zijn.
Is het beperkte jazzaanbod iets wat je alleen in Brugge ziet, of is dat volgens jou een breder West-Vlaams verhaal?
Er gebeurt eigenlijk heel veel in West-Vlaanderen. Denk maar aan Cactus Festival in Brugge, Campo Solar in Damme of de vele buurtfeesten. Mensen komen dus zeker buiten voor cultuur en muziek. Alleen merk je dat jazz daar nog altijd een kleinere plaats inneemt.
België telt heel wat jazzfestivals. Jazz leeft, en ook bij de jeugd. Heb je er een verklaring voor van die ommekeer?
Dat heeft veel te maken met het onderwijs. Vroeger lag de focus in muziekscholen en academies bijna uitsluitend op klassieke muziek. Vandaag kunnen jongeren er ook jazz en pop studeren. Daardoor maken ze veel vroeger kennis met het genre en groeien ze er als vanzelf in mee. Ook is het genre enorm geëvolueerd en omvat het ondertussen een brede waaier aan stijlen en invloeden. Daardoor is er voor bijna iedereen wel een ingang: van hiphop, soul en R&B tot elektronische muziek, funk, folk of klassieke invloeden. Zodra iemand via zo'n subgenre een eerste klik met jazz voelt, wordt de stap naar andere vormen van jazz veel kleiner. Die eerste kennismaking wekt nieuwsgierigheid, waardoor luisteraars steeds verder op ontdekking gaan. Zo groeit jazz uit tot een muzikaal avontuur waarin je voortdurend nieuwe artiesten, stijlen en geluiden leert kennen.
Merk je dat ook aan jullie publiek? Is het publiek van FinFactor Jazz Damme de voorbije vijf jaar jonger geworden?
Onze focus ligt niet zozeer op het verjongen van ons publiek, maar op het samenbrengen van verschillende generaties. We merken wel dat steeds meer jongeren de weg naar het festival vinden, zonder dat ons trouwe publiek wegblijft. Zo ontstaat er een mooie mix. Met ons jongerentarief proberen we de drempel voor een eerste festivalbezoek te verlagen. Daarnaast geven we via de Dragon Jazz Contest jong talent een podium. Dat trekt niet alleen jonge bezoekers aan, maar inspireert ook andere jonge muzikanten om jazz te ontdekken.
Waar onderscheidt FinFactor Jazz Damme zich volgens jou van andere jazz festivals?
Ik denk dat FinFactor Jazz Damme zich onderscheidt door de combinatie van kwaliteit, intimiteit en talentontwikkeling. We zetten bewust sterk in op Belgische jazz, met een mooie mix van gevestigde namen en jong opkomend talent. Daardoor krijg je een programma waarin verschillende generaties muzikanten elkaar ontmoeten. In de intieme festivalsfeer zitten bezoekers bovendien heel dicht bij de artiesten, wat elk concert een bijzondere beleving maakt.
Wat betekent jazz in 2026 voor jou persoonlijk?
Voor mij is jazz vandaag een levende muziekvorm die voortdurend in beweging is. Jazz is altijd al een veelzijdig genre geweest, maar die diversiteit is vandaag zichtbaarder dan ooit. Jonge muzikanten brengen invloeden mee uit hiphop, elektronica, soul, wereldmuziek en klassieke muziek, waardoor jazz zich niet meer in één hokje laat plaatsen. Improvisatie blijft de rode draad, maar de manier waarop die tot uiting komt, evolueert voortdurend. Net die openheid spreekt ook een nieuw publiek aan. Veel jongeren ontdekken jazz via een bepaald subgenre of een artiest die verschillende stijlen combineert. Van daaruit groeien ze vaak verder en gaan ze ook de rijke geschiedenis van het genre verkennen. Voor mij is dat de kracht van jazz: ze blijft vernieuwen zonder haar identiteit te verliezen.
En is dat niet precies wat jullie festival ook probeert te doen: jonge mensen laten kennismaken met jazz?
Absoluut, al is dat niet ons enige doel. We willen vooral een festival zijn waar verschillende generaties en verschillende vormen van jazz samenkomen. Als iemand voor het eerst naar Jazz Damme komt omdat hij of zij een hedendaagse jazzact ontdekt en daarna ook blijft hangen voor een meer traditionele of avontuurlijke band, dan is dat voor ons een groot succes. We willen nieuwsgierigheid aanwakkeren en laten zien hoe rijk en veelzijdig jazz vandaag is.
Wat me opvalt, is dat Afro-jazz de laatste jaren steeds prominenter aanwezig is op festivals. Zie jij dat ook? Hoe verklaar je die evolutie?
België heeft een bijzonder rijke Afro-jazzscene, zeker ook in Brussel. In welke mate volgen jullie die scene bij het samenstellen van het programma?
We volgen die scene zeker, net zoals we de bredere Belgische jazzscene goed in de gaten houden. Brussel is daarin een heel interessante plek, waar muzikanten met heel verschillende achtergronden en invloeden elkaar tegenkomen. Dat zorgt voor veel nieuwe ideeën en samenwerkingen.
Bij het samenstellen van ons programma vertrekken we niet vanuit één bepaald subgenre, maar kijken we vooral naar artiesten met een eigen verhaal en een sterke muzikale identiteit. Afro-jazz hoort daar zeker bij, en er zijn vandaag heel wat sterke en boeiende projecten binnen dat spectrum. Of en wanneer die een plek krijgen op het festival hangt ook af van de beschikbaarheid en de agenda’s van de muzikanten. Maar als alles past, nemen we die projecten graag op in onze programmatie, omdat ze goed aansluiten bij de diversiteit die we met het festival willen tonen.
Benjamin Herman vertelde me onlangs dat hij een duidelijke heropleving ziet van spirituele jazz. Merk jij die evolutie ook, en spreekt die stroming jou aan? https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103103-benjamin-herman-ik-kan-alleen-adviseren-als-je-naar-japan-gaat-zorg-dat-je-niet-in-die-food-trap-terecht-komt
Die stroming is er zeker, en ik merk ook dat ze opnieuw meer aandacht krijgt. Waarom precies, vind ik moeilijk te verklaren. Wat me vooral opvalt, is dat er vandaag opnieuw veel muzikanten zijn die inspiratie halen uit die traditie en er een eigentijdse invulling aan geven. Dat maakt het een heel interessante ontwikkeling binnen de jazz.
Veel organisatoren geven aan dat festivals organiseren de voorbije jaren moeilijker is geworden, onder meer door stijgende kosten, exclusiviteitscontracten en de impact van corona. Herkennen jullie die evolutie?
Een festival organiseren is altijd een complexe puzzel geweest, en die is de voorbije jaren alleen maar uitdagender geworden. Mensen denken vaak eerst aan de artiesten, maar een groot deel van het budget gaat naar zaken zoals podium, techniek, tenten, sanitair, veiligheid en communicatie. Die kosten zijn de afgelopen jaren ook sterk gestegen. Tegelijk moeten we als organisatie heel bewust omgaan met onze middelen. We hebben het geluk dat ons festival gedragen wordt door een enthousiaste groep vrijwilligers, waardoor we onze middelen maximaal kunnen investeren in de beleving van het publiek en de artiesten. Daarnaast zijn ticketverkoop en de steun van onze sponsors essentieel. We krijgen geen structurele financiële ondersteuning van de Vlaamse overheid, waardoor we voor de realisatie van het festival volledig afhankelijk zijn van onze bezoekers, partners en sponsors. Ze noemen ons soms al lachend dat we de wielerploeg onder de festivals zijn, omdat we zoveel sponsors op de affiche hebben staan. Maar net dankzij die brede groep partners kunnen we elk jaar opnieuw een kwalitatief festival neerzetten.
Op het programma staan enkele opvallende namen. Brussels Jazz Orchestra met Nathalie Loriers is er één van. Wat mogen bezoekers van die samenwerking verwachten?
Brussels Jazz Orchestra met Nathalie Loriers is voor ons een van de absolute hoogtepunten van deze editie. Met Envols staat de piano centraal binnen de bigband, wat een heel bijzondere invalshoek geeft. Nathalie Loriers behoort al jaren tot de absolute top van de Belgische jazz en samen met Brussels Jazz Orchestra levert dat een concert op met enorm veel muzikaliteit, dynamiek en verfijning. Die samenwerking past ook perfect binnen de visie van het festival. We willen de rijkdom van de Belgische jazz tonen, met een programma waarin gevestigde namen en jong talent elkaar versterken. Brussels Jazz Orchestra is daar een prachtig voorbeeld van.
Philip Catherine geldt als één van de absolute grootheden van de Belgische jazz. Hoe belangrijk was het voor jullie om hem op het programma te krijgen? En ik had hem als afsluiter verwacht.
Sinds vorig jaar werken we samen met Jazz Contest, een wedstrijd voor jonge jazzmuzikanten. We willen hen een mooi podium geven. Vorig jaar was Jef Neve peter van de wedstrijd. We programmeerden hem bewust na de jonge laureaten, zodat het publiek vroeger kwam en die jonge muzikanten ook voor een vol festival konden spelen. Dat werkte uitstekend. Dit jaar neemt Philip Catherine die rol op zich. Hij was meteen enthousiast om jong talent letterlijk in zijn voetsporen te laten treden.
Het is mooi dat jullie dat doen, want veel organisaties spelen op veilig en durven dat risico niet meer te nemen. Jullie wel dus?
Er zit altijd een zeker risico in, maar we hebben de voorbije jaren stap voor stap een vertrouwensband opgebouwd met ons publiek. Mensen weten ondertussen waar FinFactor Jazz Damme voor staat en vertrouwen erop dat we een kwalitatief programma samenstellen, ook als ze niet elke naam op de affiche kennen. Dat vertrouwen is niet vanzelf gekomen. We luisteren ook heel bewust naar de feedback van ons publiek en proberen het festival elk jaar verder te verbeteren. Net daardoor durven we ook jonge of minder bekende artiesten een plek te geven. Vaak zijn dat achteraf net de concerten waar mensen het meest door verrast worden.
Lady Linn spreekt zowel jazzliefhebbers als een breder publiek aan. Hoe zijn jullie bij haar terechtgekomen en wat maakt haar volgens jullie zo'n goede match voor het festival?
Vocale jazz zit duidelijk in de lift en de nieuwste plaat van Lady Linn sluit daar mooi bij aan. Ze spreekt bovendien een breder publiek aan, zonder haar band met jazz te verliezen. Ze is een veelzijdige artieste, een fantastische zangeres en heeft een sterke band rond zich. Voor ons een zeer mooie afsluiter van het weekend.
Het valt me wel op dat jullie de jazz trouw blijven, waar andere jazz festivals er soms compleet van afwijken. Ook een bewuste keuze?
Dat is een heel bewuste keuze. Natuurlijk mogen we af en toe wat buiten de lijntjes kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar North Sea Jazz, waar ook funk, soul en andere verwante genres een plaats krijgen. Dat past perfect bij een festival met meerdere podia en een heel brede programmatie. Wij kiezen er bewust voor om een jazzfestival te blijven. Jazz is en blijft het vertrekpunt van alles wat we programmeren. Binnen dat genre is er vandaag al zoveel diversiteit dat we nog heel veel kunnen ontdekken, zonder onze identiteit te verliezen. We houden het festival bewust kleinschalig en luisteren goed naar ons publiek. Die duidelijke focus is volgens mij net één van onze sterktes.
Zijn er in de programmatie opvallend veel vrouwelijk artiesten, zeker de eerste dag. Is het een bewuste keuze?
Dat is eigenlijk heel spontaan zo gegroeid. We stellen het programma niet samen op basis van gender, maar puur op artistieke kwaliteit. Tegelijk zien we dat er vandaag steeds meer sterke vrouwelijke jazzmuzikanten zijn. Op onze affiche zie je dat terug met artiesten als Elly Brouckmans, Margaux Vranken, Nathalie Loriers, Christie Dashiell en Lady Linn. Dat is een mooie evolutie. Ook bij de Dragon Jazz Contest merken we dat steeds meer vrouwelijke muzikanten doorstromen.
Zijn er nog artiesten die je zou aanprijzen op de affiche ?
Eigenlijk allemaal. Persoonlijk? Ik ben als drummer een groot fan van Gregory Hutchinson die met ‘Joe Sanders Parallels aantreed op zondag, dus daar zie ik persoonlijk wel naar uit. Maar voor de rest is het gewoonweg die mooie combinatie tussen gevestigde waarden en jonge beloftevolle talenten die ik wil aanprijzen. En dat tweede podium, zal zeker velen verrassen.
Als je na vijf edities terugblikt, waar ben je het meest trots op? En zijn er zaken die je vandaag anders zou aanpakken?
Natuurlijk zijn er altijd dingen die beter kunnen. Maar uiteindelijk blijven vooral de mooie momenten hangen: de reacties van het publiek, de enthousiaste gesprekken achteraf en mensen die na een optreden in de rij staan om een artiest te ontmoeten. Dat zijn de momenten waarop je beseft waarom je het doet.
Waar willen jullie met Jazz Damme de komende jaren naartoe? Zijn er nog ambities of groeiplannen?
Onze ambitie is om uit te groeien tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer. Als mensen FinFactor Jazz Damme ooit in één adem noemen met festivals als Jazz Middelheim of Gent Jazz, zou dat fantastisch zijn. Grote uitbreidingsplannen hebben we niet. Met het tweede podium zetten we opnieuw een stap vooruit, maar we willen vooral trouw blijven aan het concept dat we de voorbije jaren hebben opgebouwd."
Is er nog iets dat je wenst mee te geven?
Denk dat alles wel gevraagd is. Dankjewel!
Meer informatie: https://jazzdamme.be/
Pics homepag @Stephen Sarre
Bedankt voor dit interview. Veel succes met het event.
Jacqui Hunt – Doorheen ons verdriet kunnen we nog altijd schoonheid vinden
Na achttien jaar radiostilte keert Jacqui Hunt terug met ‘Desiderium’, haar meest persoonlijke en kwetsbare album tot nu toe. De plaat ontstond in een periode van verlies, ziekte en herstel, maar is veel meer dan een muzikale verwerking van verdriet. Met een intrigerende mix van filmische elektronica, warme pianoklanken en dromerige melodieën zoekt Hunt naar licht, innerlijke rust en de kracht om opnieuw vooruit te kijken.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103509-desiderium
In dit interview vertelt ze openhartig over het verlies van haar ouders, de helende kracht van muziek, de kwetsbaarheid die haar uiteindelijk sterker maakte en haar verlangen om ‘Desiderium’ ook live tot leven te brengen. Boven alles wil ze met dit album één boodschap meegeven: dat we zelfs in tijden van rouw nog schoonheid kunnen vinden, dat het leven voortduurt en dat er altijd iets blijft om te vieren.
Na achttien jaar stilte keer je terug met ‘Desiderium’, een album dat aanvoelt als een persoonlijke en emotionele wedergeboorte. Wat maakte dit het juiste moment om terug te keren en deze songs met de wereld te delen?
Na het overlijden van mijn vader, en bijna twee jaar later ook van mijn moeder, gevolgd door mijn eigen gezondheidsproblemen, voelde ik de motivatie om eindelijk werk te maken van dingen die ik al lange tijd wilde doen. Ik wilde opnieuw een deel van mezelf terugvinden dat naar de oppervlakte moest worden gebracht om mijn helingsproces te ondersteunen. De energie opnieuw in beweging brengen. Het leven omarmen.
De titel ‘Desiderium’ komt uit het Latijn en verwijst naar een diep verlangen naar iets dat verloren is gegaan of niet langer aanwezig is. Waarom vat dit woord de essentie van het album zo goed samen?
Het woord ‘Desiderium’ kwam pas bijna aan het einde van het maakproces van het album bij me op. Ik voelde er meteen een sterke connectie mee: het klonk prachtig en de betekenis sloot perfect aan. Het dook als een geschenk uit het niets op, want tot dan toe wist ik niet hoe het album zou heten. Het had alles te maken met mijn rouwproces. Tegelijk ging het ook over het verlangen naar innerlijke rust, spirituele groei en vreugde.
Het album voelt als een heel persoonlijke reis door emoties zoals verlies, herinnering, verlangen en hoop. Wist je al toen je aan deze songs begon te schrijven, dat je zo’n intieme plaat aan het creëren was, of werd dat pas duidelijk tijdens het proces?
Ja, het album begon zich als het ware vanzelf te vormen, vertrekkend vanuit mijn emotionele toestand op dat moment. Ik putte uit schetsen en zette enkele ideeën opzij die niet juist aanvoelden. Ik wilde een momentopname maken van die periode en de ruimte die toen ontstond, vastleggen. Dat was het geluid dat naar boven kwam, en ik voelde dat ik daar niet tegen moest vechten.
Hoe ontwikkelde het songwritingproces zich? Kwamen de songs vanzelf tot stand, of werkte je bewust toe naar een bepaalde sfeer of een specifiek verhaal?
Het was een combinatie van beide. Nadat de eerste vijf songs waren afgewerkt, begon ik te zien welke sfeer er zich aan het vormen was. Er loopt een rode draad door het album, als een abstract verhaal. Dat was belangrijk voor mij, omdat het me een plek gaf om naar terug te keren, als een soort observatieplatform.
Is er één song op ‘Desiderium’ die voor jou persoonlijk een bijzondere betekenis heeft? Wat maakt net dat nummer zo speciaal?
Eigenlijk hebben ze allemaal een diepe betekenis voor mij. Ik kan wel zeggen dat het voelde alsof ik ‘This Love’ samen met een geest schreef. De dag waarop ik het nummer schreef, had ik het emotioneel bijzonder moeilijk. Ik voelde me helemaal niet liefdevol, was boos over een aantal zaken en ergerde me bovendien aan mezelf omdat ik dat gevoel niet kon overwinnen. Ik ging aan de piano zitten, begon wat akkoorden aan te slaan en zong precies het tegenovergestelde van wat ik op dat moment voelde. Uiteindelijk hielp dat om mijn stemming te verzachten. Het herinnerde me ook aan de kracht van iets positiefs doen, zelfs wanneer je jezelf daar in het begin toe moet dwingen omdat je er geen zin in hebt. Energie kanaliseren totdat die er daadwerkelijk is. Mijn vader deed dat vaak aan de piano, en die herinneringen hielpen me om de situatie om te buigen.
Veel luisteraars zullen hun eigen ervaringen herkennen in de emoties die op dit album naar voren komen. Was het creëren van een band met mensen via gedeelde gevoelens iets wat je bewust wilde bereiken?
Ik had geen idee hoe het album ontvangen zou worden. Ik ben ontzettend blij dat ik een band met anderen kan creëren; dat betekent heel veel voor mij. Tegelijk is het niet iets waarvan ik weet hoe je het vooraf kunt uitstippelen.
Het album heeft een mysterieuze en bijna droomachtige sfeer. Sommige luisteraars zullen misschien aan artiesten zoals Kate Bush denken, al blijft je eigen identiteit als artieste heel duidelijk aanwezig. Zijn er artiesten of invloeden die het geluid en de sfeer van ‘Desiderium’ hebben gevormd?
Tijdens het maken van Desiderium luisterde ik eigenlijk niet veel naar andere muziek. Ik was volledig opgegaan in mijn eigen creaties en wilde me niet laten afleiden. In de auto luisterde ik wel naar de radio, die ik op een klassieke zender had afgestemd. Dat deed ik voordien meestal niet. Ik wist dat het album zowel akoestische als elektronische elementen zou bevatten. Dat was alles wat ik bij het begin wist. Ook wist ik dat de piano een belangrijke rol zou spelen, als eerbetoon aan mijn vader, die goed piano speelde, en aan het begin van mijn leven, toen mijn ouders nog samen waren.
Je muziek klinkt op dit album erg kwetsbaar en oprecht. Was het moeilijk om je op die manier open te stellen en zulke persoonlijke emoties met de wereld te delen?
Misschien was dat vroeger moeilijker, omdat ik om uiteenlopende redenen releases heb uitgesteld. Deze keer voelde het op dat vlak gemakkelijk. Na verlies, ziekte en pijn is kwetsbaarheid iets wat je moet aanvaarden en erkennen om verder te kunnen gaan en vanuit die positie te kunnen groeien. Een innerlijke waarheid onder ogen zien, vraagt moed, maar kan ook bijzonder verrijkend zijn. Uiteindelijk kan kwetsbaarheid je dus juist sterker maken.
Wanneer je iets zo persoonlijks uitbrengt, kunnen de reacties van luisteraars erg betekenisvol worden. Hoe hebben mensen tot nu toe op ‘Desiderium’ gereageerd?
Ik heb al enkele bijzonder hartverwarmende reacties ontvangen. Ik kan niet ontkennen dat het me enorm opbeurt wanneer dat gebeurt. Dat mensen de tijd nemen om contact met me op te nemen, raakt me diep en maakt me erg nederig. De vriendelijkheid van vreemden is een onverwacht geschenk, een waardevolle rijkdom die we allemaal op onze eigen manier kunnen waarderen.
Als je terugkijkt op je werk met Single Gun Theory, wat is volgens jou het grootste verschil tussen muziek creëren binnen dat project en het maken van dit soloalbum?
Om te beginnen was het volledige proces van het opnemen van de zang heel anders. Voor Single Gun Theory kreeg ik meestal vier dagen om alle zangpartijen in de studio op te nemen. Dat werd bepaald door het opnamebudget en de tijd die nodig was om het album te mixen en af te werken. De muziek van Single Gun Theory was al geschreven vóór de uiteindelijke opnames. Bij Desiderium liepen het schrijf- en opnameproces daarentegen gelijktijdig en door elkaar. Er was geen vast tijdschema, behalve het schema dat ik zelf bepaalde.
Het album voelt als iets dat ook op een podium tot leven zou kunnen komen. Zijn er plannen om deze songs live te spelen of ‘Desiderium’ via concerten naar het publiek te brengen?
Dat zou ik heel graag doen. Terwijl ik deze antwoorden aan jou schrijf, werkt Brian Conolly voor mij aan de technische kant van dat verhaal. We zullen dus zien wat daaruit voortkomt, maar het ziet er alvast veelbelovend uit. Ik sta te popelen om met repeteren te beginnen.
Na het maken van zo’n diep persoonlijk album: heb je al ideeën over waar je muzikale reis je hierna naartoe zal brengen?
Ja, die heb ik. Ik heb al een gevoel bij de zang en er begint iets in mij te groeien. Ik kan niet wachten.
Heb je, na al die jaren nog bepaalde ambities of dromen als artieste die je graag zou willen verwezenlijken?
Met dit album ben ik opnieuw bezig mijn dromen waar te maken. Ik wil geweldige concerten spelen, mijn beste song ooit schrijven, nog een album maken, een nummer produceren voor een andere artiest en een abstract, theatraal werk creëren. En dat is nog maar het begin.
Wat hoop je dat luisteraars meenemen nadat ze ‘Desiderium ‘hebben beluisterd?
Dat we zelfs doorheen ons verdriet nog schoonheid kunnen vinden. Dat het leven voortduurt en dat dat iets is wat we mogen vieren.
Hartelijk dank dat je de tijd wilde nemen voor dit interview, en proficiat met het maken van zo’n prachtig en emotioneel album
Met plezier, Erik. Bedankt voor je interesse in en steun voor mijn muziek, en voor je doordachte vragen.
Nocturnal empire – Onze drijfveer is dat we na dertig jaar nog steeds die diepe vriendschapsband hebben onder elkaar, en nog met evenveel plezier ons ding kunnen doen, waar we ook spelen
Nocturnal Empire is al sinds 1996 bezig, en laat zich dertig jaar later moeilijk nog in één hokje onderbrengen. De band vertrekt vanuit extreme metal, maar verweeft die met melodieuze, atmosferische en progressieve invloeden. De wortels in black metal blijven hoorbaar, zonder dat ze nog het volledige muzikale plaatje bepalen.
Live vertaalt zich dat in een dynamische set waarin verschroeiende mokerslagen worden afgewisseld met meer gelaagde en sfeervolle passages. Na hun optreden op Hellbound Fest in Hell (Diest) , op zondag 26 juli, hadden we een fijne babbel met de band. Over dertig jaar in de underground scene, de plannen en de ambities.
Nocturnal Empire bestaat ondertussen bijna dertig jaar. Als jullie terugkijken naar 1996, wat is vandaag nog hetzelfde gebleven en wat is compleet veranderd?
Een andere line up in de eerste plaats, maar ook de muziek is veranderd. in het begin was het meer black en death, en nu kun je onze muziek gewoonweg niet in een hokje duwen. Dat is zo een beetje de grootste verandering in die dertig jaar. We richten ons niet meer op een genre, en doen gewoonweg wat we graag doen.
Jullie hebben enkele bezettingswissels gekend. Heeft elke nieuwe muzikant ook iets aan het geluid van Nocturnal Empire toegevoegd?
De muziek en de nummers ontstaan organisch tijdens de repetities. Het zijn de drummer en de gitarist die uitproberen tot een nummer zich begint te vormen. De baslijnen zijn meestal een ondersteuning van het nummer omdat we maar met één gitaar spelen. Nick schrijft de teksten en zoekt tijdens het jammen naar verschillende zanglijnen;
Wat ook opvalt, ondanks die dertig jaar zijn jullie altijd wat blijven ‘hangen’ in die ‘underground’? is het bewust zo gegroeid, of hoe moet ik dat zien …
In het begin hadden we enkele succes, heel goede reviews in Aardschock gevolgen? Niets. We hadden enkele mooie concerten, o.a. in Oostende, reactie daarop? Niets. Hoe komt dat? Geen idee. Het is ook nooit onze grote ambitie geweest om grote podia te doen. We blijven de underground bewust heel trouw, dat is een vaststaand feit. Maar laat ons eerlijk zijn in België zijn er weinig groepen die de ‘top’ bereiken. Mantah heeft nu wel wat succes naar grotere podia toe, er zijn er nog wel. Maar één van de weinige die wel is doorgebroken is Evil Invaders. Voor ons hoeft dit niet. Nocturnal Empire is onze hobby, onze passie maar daarnaast gaan we werken, hebben een gezin of nog zaken ernaast. Het is nooit de ambitie geweest om de underground te ontgroeien, integendeel...we voelen ons hier goed en op onze plaats.
De ambitie om vanuit het buitenland – zoals Evil Invaders heeft gedaan – eventueel op een festival als Alcatraz of Graspop te geraken is er dus niet?
het is voor ons allemaal een hobby dat we combineren met werk en een druk gezinsleven. Om zomaar naar het buitenland te vertrekken om een tour te gaan doen? Dat zat en zit er nog steeds niet er niet in. andere bands, zoals Evil Invaders, hebben daar heel wat offers voor gedaan. En dat is een keuze, maar bij ons gaat dat dus gewoonweg niet om ons valies te pakken en snel eens naar het buitenland te gaan enkele weken. We zijn blij met elk optreden dat we krijgen, zoals in Hell Diest nu. Dat we al dertig jaar doen wat we graag doen is een luxe, ook al komen we meestal dezelfde mensen tegen, dat nemen we er graag bij.
België heeft een sterke underground metalscene, maar krijgt internationaal soms minder aandacht dan bijvoorbeeld Zweden of Duitsland. Hoe kijken jullie daar zelf naar?
Het is wat het is. Er zijn in het thrashgenre wel wat bands uit België die het goed doen. Ook in de black en death metalscene zijn er toch wat bands die mooie optredens doen zoals Acient Rites of Slaughter Messiah . Muziek en bands zijn soms wat onderhevig aan trends of op wat op dat moment aanslaat. Kijk naar het succes van AmenRa nu. Eigenlijk zijn wij daar als band niet zo hard mee bezig. Wij zijn al tevreden als we eens ons ding kunnen doen in Nederland. Voor ons is echt het belangrijkste om waar we ook zijn er een plezierige tijd te beleven. .zowel op de repetitie, de voorbereiding voor een optreden, setlist samenstellen, het spelen, interactie met publiek, de babbels achteraf, de andere bands De vijver is wel heel klein geworden voor bands zoals ons, er zijn ook minder plaatsen om op te treden. En voor bands als ons, die sowieso diep in die underground zitten is het nog moeilijker als bands met wat ‘naambekendheid’ . maar je hoort ons niet klagen, zoals we aangaven.
Het is nu dus eigenlijk nog moeilijker geworden als ik het goed begrijp?
Het is zeker anders dan 30 jaar geleden. Toen waren er niet zo heel erg veel bands en waren er ook meer jeugdhuizen of andere zaaltjes om te spelen. Moeilijker is dat daarom niet, wel anders...wel moet je als band met eigen muziek hard op zoek naar speelplaatsen. Men maakt nu vaker de veiliger keuzes...coverbands, tributebands, de grotere veilige namen en bands...minder speelplaatsen, minder cafeetjes.
Wat ook nu speelt, de hokjes zijn weggevallen, is het een vloek of een zegen voor jullie?
de muzieksmaak is – zeker bij de jeugd – veel breder geworden. Daardoor kan dat gebeuren dat we voor amper 50 man of minder spelen, omdat de mensen hun smaken nu eenmaal breder zijn en als er iets anders te doen valt op diezelfde dag, heb je pech. Is dat erg? Nee, want we spelen met even veel energie voor die 25 man als dat we voor 200 zouden staan. Wat ons sterk houdt is de vriendschap onder elkaar, en dat we het allemaal nog doodgraag doen. en meer is er niet nodig. Het is dus wel ergens een vloek, maar ook weer niet… Bovendien. De evolutie is ook wat ze is. De mensen zijn ruimdenkender qua muzieksmaak en dat is wel goed denk ik. Zelf vind ik het ook wel leuk om op een avond te kijken naar een gotic metal band en daarna naar een death metalband… en wij daartussen als het kan
Wat maakt een optreden voor jullie geslaagd? Een wild publiek, een perfecte set of eerder de sfeer?
Het is geen ‘of, of’ verhaal. Als je voelt dat de mensen mee zijn , dat er applaus en beweging is , dat zijn de meest geslaagde concerten. Dat moeten er zelfs geen twintig zijn, als je er twee mee in een mini mosh kunt krijgen, is dat doel al bereikt. Ook nu in Hell was iedereen enthousiast, ook het geluid zat goed – dat is toch ook wel belangrijk. het belangrijkst is gewoonweg, als je ziet dat de mensen zich amuseren is voor ons voldoende.
Het viel me op dat jullie na dertig jaar nog steeds als jonge hongerige wolven stonden te spelen, waar andere bands met zovele jaren op hun teller vaak grijpen naar routine. Ik veronderstel dat het aansluit bij alles waar jullie het over hadden? Vriendschap en zo? Of wat speelt er dan?
De drijfveer is gewoon blijven gaan, blijven draaien. En inderdaad onze vriendschap, de dag dat we op het podium staan en ieder alleen maar bezig is met zijn eigen partij spelen? Dan is het voorbij, de magie onder elkaar is er na dertig jaar nog steeds, Ook op repetities hebben we even veel plezier. dat is dus de voornaamste drijfveer. En dat is echt het belangrijkste. Wij amuseren ons nog altijd. Soms lukt het gemakkelijk om een nummer te schrijven, soms gaat het moeilijk. Maar nog iedere keer is het zo fantastisch ergens heen te rijden, niet weten of er veel volk of, in ons geval, of er volk zal zijn, maar wij gaan er altijd voor. Zelfs al spelen we maar voor een handvol mensen (wat echt al voorgekomen is hoor)
Wanneer stopt het dan voor jullie? Je bent nog jong, maar niet meer piepjong. Wanneer zeg je ‘nu trekken we de stekker eruit’?
Dat is voor ieder van ons persoonlijk. Als onze kinderen beginnen te zeggen ‘papa nu begint het toch wat gênant te worden’ en je ook merkt dat dit daadwerkelijk zo is.. dan wordt het tijd om ermee te stoppen. Maar zolang dat niet zo is, en we ons nog amuseren en plezier beleven aan wat we doen? zonder onszelf belachelijk te maken? Blijven we gewoon doorgaan.
Zijn er optredens die jullie nooit zullen vergeten? Misschien een of een ander concert dat een kantelpunt betekende?
We hebben zo veel mooie momenten gehad. Maar echt een fijne ervaring was de dag toen we s middags mochten openen op een festival...ons materiaal werd uitgeladen, een backstage met koffie en taartjes, prachtig geluid… We mochten nog blijven om te eten, de kok vroeg of we pasta of aardappelen wilden, maar we moesten s avonds nog ergens anders gaan spelen. Daar aangekomen bleek dat we in een oud cafeetje moesten spelen waar er de ganse avond 10 mensen naar ons hadden gekeken. Er was door niemand inkom betaald. Dat zijn toch heerlijke momenten die zo mooi aangeven wat Nocturnal Empire is...soms zit het echt mee, soms valt het eens tegen….een allegorie op het leven! Dat past bij ons;
Hoe ontstaan jullie nummers? Vertrekt alles vanuit een gitaarriff of brengt iedereen ideeën aan tijdens de repetities?
Een nummer ontstaat door de interactie tussen gitaar en drum, van daaruit vertrekkende – op basis van de teksten die de zanger aangeeft. Dat is de basis van alles. Ideeën brengt iedereen aan, we doen alles samen. Maar de basis is daar… maar we vullen elkaar perfect aan.
Stel dat iemand Nocturnal Empire nog nooit gehoord heeft. Welk nummer zouden jullie aanraden als perfecte kennismaking, en waarom net dat nummer?
FACELESS dat is ook een nummer waardoor een connectie is ontstaan met sommige van ons, waardoor die bij de band zijn gekomen. Het is ook een nummer dat eigenlijk nog het best aangeeft waar Nocturnal Empire echt voor staat. Het was ook het nummer waarbij de zanger en de bassist kwamen solliciteren bij de band in 2019; We spelen geen bepaald genre. We passen niet in een hokje, waardoor we een breed scala aan metal liefhebbers kunnen aanspreken.
Wordt er nog iets meer gedaan rond jullie dertigjarig bestaan, een exclusief ‘dertig jaar Nocturnal concert’ of zo?
Nee niet echt. er zijn geen specifiek optredens daarrond gepland nee. We zijn gewoon blijven doorgaan met optredens zoeken en plannen en spelen overal waar we gevraagd worden. We hebben dat altijd zo gedaan en gaan dat ook blijven doen.
Werken jullie momenteel aan nieuw materiaal? Kunnen de fans de komende maanden iets nieuws verwachten?
We zijn nu bezig in onze repetitieruimte met zelf wat opnames te maken. We houden jullie op de hoogte als we iets uitbrengen. Wel hebben we geen plannen om een plaat of cd uit te brengen. We hebben niet de indruk dat daar nog veel vraag naar is.
Zijn er elementen wat je nu weet, die je anders had aangepakt?
Er zijn altijd wel dingen waarover je denkt ‘dat hadden we anders kunnen doen’, binnen een andere tijdsgeest misschien? We hebben wel enkele legendarische slechte optredens gehad, en kansen niet kunnen grijpen door onverwachte omstandigheden. We hebben daar echter geen trauma’s aan over gehouden. We hebben ons altijd goed geamuseerd en, nog steeds. Dus nee…
Na al die jaren: waar zijn jullie als band het meest trots op?
Dat we nog steeds overeenkomen met elkaar. Dat we nog steeds die diepe vriendschapsband hebben onder elkaar. En nog met even veel plezier ons ding staan te doen, waar we ook spelen. Het is namelijk geen evidentie, om met werk en gezin een band zo lang bij elkaar te houden. En daarin zijn we heel goed geslaagd, en dat lukt na dertig jaar nog steeds heel goed. Daar zijn we het meest trots op. Met beide voetjes op de grond!
Tot slot: als jullie één misverstand over Nocturnal Empire mochten rechtzetten, wat zou dat zijn?
Een mooie vraag, inderdaad, maar moeilijk om een antwoord op te formuleren. Als we mogen zouden we zeggen dat het een misverstand is dat we niet overal willen spelen...want dat willen we wel!!! Stuur een berichtje, mail, telefoontje naar de band of bandleden en vraag ons of we willen komen...in een huis, een tent, jeugdhuis, café, kraakpand….we komen en hopen je binnenkort te zien!
Pics homepag @Peter Vangelder (Musika)
Ik zal het doorgeven aan de organisaties … Bedankt voor de fijne babbel. Hopelijk tot binnenkort
Bedankt Erik voor dit fijne interview!
Opeth, OLT Rivierenhof, Deurne op 30 juli 2026 – Pics
‘The last WILL and TESTAMENT’ - Op donderdag 30 juli 2026 in OLT Rivierenhof, Antwerpen
Opeth laat al meer dan dertig jaar zien dat voorspelbaarheid niet in hun woordenboek staat. Dat blijkt opnieuw uit hun recentste album 'The Last Will and Testament'. De Zweedse grootmeesters leggen de lat weer hoger en leveren iets dat zelfs voor hen uitzonderlijk is.
Na hun succesvolle passage op Graspop Metal Meeting 2024 en een uitverkochte show in Ancienne Belgique datzelfde jaar, stellen ze het album live voor op donderdag 30 juli 2026 in de intieme setting van het OLT Rivierenhof in Antwerpen.
Het veertiende studioalbum van Opeth, 'The Last Will and Testament', is het donkerste en zwaarste werk dat ze in jaren hebben gemaakt. Het conceptalbum vertelt het verhaal van een pas overleden man en de voorlezing van zijn testament aan zijn nabestaanden. Het album brengt een reeks afwisselende en verrassende composities van songwriter en frontman Mikael Åkerfeldt.
"I like to be unfashionable, in a way. So, when it comes to bringing that kind of death metal vocal back, I wanted it to happen when people had stopped caring... and I guess that's now!" - Mikael Åkerfeldt
'The Last Will and Testament' lijkt nu al een nieuwe mijlpaal te worden in de rijke geschiedenis van Opeth. Met gastbijdragen van Jethro Tull-legende Ian Anderson en Joey Tempest, frontman van Europe, vertelt het album een meeslepend progmetalverhaal zoals je het nog niet eerder hebt gehoord.
Laat je helemaal meevoeren in deze langzaam ontvouwende saga vol bedrog en verraad tijdens de 'The Last WILL and TESTAMENT'-tour.
Het nieuwste album van Opeth, 'The Last Will & Testament', verscheen in 2024 via Moderbolaget Records.
(bron: Live Nation/OLT Rivierenhof)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Opeth
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10063-opeth-30-07-2026
Hällas
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10062-hallas-30-07-2026
Org: Live Nation ism Arenberg + OLT Rivierenhof, Deurne
Sony music latest news
Wolf Alice - Hammond Song
Wolf Alice brengt vandaag ‘Hammond Song’ uit, de tweede van twee exclusieve b-sides afkomstig uit de sessies van hun veelgeprezen album 'The Clearing'.
De release volgt op ‘Gospel Oak’, dat eerder al verscheen. Met deze twee tracks geeft de band fans een extra inkijk in de creatieve wereld rond 'The Clearing', dat deze zomer zijn eerste verjaardag viert en inmiddels meer dan 124 miljoen streams heeft verzameld.
The Clearing (B Sides) - Single by Wolf Alice | Spotify
KITSCHKRIEG - Gut Genug with Skepta & Blumengarten
Met inmiddels meer dan 100 miljoen streams op de teller is ‘Gut Genug’ uitgegroeid tot de grootste Duitse doorbraakhit van het moment. De track bereikte de nummer 1-positie in de Global Shazam Chart, inspireerde meer dan 4 miljoen TikTok-creaties en veroverde ook de eerste plaats in de YouTube Shorts Charts in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Canada. In amper zes weken tijd genereerde de song bovendien meer dan 15 miljard Shorts-weergaven.
Nu slaan KITSCHKRIEG en Blumengarten de handen in elkaar met het Britse rapicoon Skepta, die doet waar hij het sterkst in is: rappen vanuit het perspectief van een volwassen artiest en hij zijn status als een van de meest gerespecteerde MC's van zijn generatie opnieuw onderstreept.
Gut Genug (with Skepta & Blumengarten) - song and lyrics by KITSCHKRIEG, Skepta, Blumengarten | Spotify
Album
Mari Froes - Esquina do Sol
Mari Froes brengt vandaag haar debuutalbum 'Esquina do Sol' uit, een intieme en sfeervolle plaat waarop de Braziliaanse singer-songwriter thema’s als liefde, verlangen, vrijheid en zelfontdekking verkent.
Met een warme mix van Braziliaanse invloeden en indiepop vertelt Mari verhalen over reizen, verbondenheid en het zoeken naar een thuis in jezelf. Na de eerdere release van de single ‘Rio Lua' markeert 'Esquina do Sol' een belangrijk nieuw hoofdstuk in haar artistieke carrière.
Esquina do Sol - Album by Mari Froes | Spotify
www.sonymusic.com
Gentse Feesten 2026 - Circle Unbroken + Painted Scars - de vlucht Vooruit!
Gentse Feesten 2026
Korenmarkt
Gent
2026-07-23
Erik Vandamme
De Gentse Feesten zijn intussen meer dan een week aan de gang. Voor ons werd het een dubbel weerzien: niet alleen met de Gentse Feesten zelf, maar ook met Circle Unbroken, een band die we al van in ’t begin op de voet volgen. Circle Unbroken werd in 2015 opgericht door toetsenist Franky, bekend van onder meer Iron Mask, Entering Polaris en Rik Priem's Prime. Met zangeres Marieke vond hij de ideale muzikale partner om zijn visie vorm te geven.
Een jaar later verscheen het debuutalbum ‘Vincere’ via het Nederlandse Painted Bass Records, waarna het een tijd stil werd rond de band. Tot voor kort, want met een indrukwekkend optreden in de Crossover bewees Circle Unbroken onlangs nog dat het nog lang niet is uitgespeeld.
Ook Painted Scars wist ons al eerder volledig te overtuigen. Sinds hun optreden op Devils Rock For An Angel 2024 dragen we de band een warm hart toe.
Voor beide groepen vormde de passage op de Korenmarkt tijdens de Gentse Feesten een uitgelezen kans om zich aan een veel breder publiek te presenteren. Die kans grepen ze met beide handen. De avond sloten we af met niemand minder dan Metallica... of toch bijna. De Belgische tributeband MAGNETICA zorgde voor een explosieve afsluiter die de Korenmarkt nog één keer volledig op zijn grondvesten deed daveren.
Painted Scars - Een band die als één geheel groeit
Sommige bands overtuigen al bij een eerste kennismaking. Andere zie je groeien, optreden na optreden. Painted Scars behoort duidelijk tot die tweede categorie. We zagen de band de voorbije jaren verschillende live aan het werk en telkens viel er vooruitgang te bespeuren.
Op de Gentse Feesten werd die evolutie meer dan ooit bevestigd. Uiteraard blijft frontvrouw Jassy 'Hyacien' Blue de meest opvallende verschijning op het podium. Met haar indrukwekkende vocals, aanstekelijke energie en natuurlijk charisma weet ze alle blikken naar zich toe te trekken.
We zagen nu een band die als collectief een enorme stap vooruit heeft gezet. Het samenspel oogt hechter dan ooit. De gitaren klinken voller en krachtiger, de ritmesectie legt een stevige fundering en de muzikanten stralen zichtbaar spelplezier uit. Iedereen lijkt dezelfde richting uit te kijken, waardoor Painted Scars vandaag aanvoelt als een geoliede machine.
Vanaf opener “Glow in the Dark” zat de vaart er meteen goed in. Eigen werk als “Live and Alive”, “Liquid Gold” en “Knock Knock” liet horen dat de band niet alleen technisch groeit, maar ook steeds meer zelfvertrouwen uitstraalt. Met “Freedom” ging het gaspedaal nog wat dieper in en kreeg het publiek nauwelijks de kans om op adem te komen.
Dat Painted Scars zich ook covers eigen kan maken, bewezen ze opnieuw met een fenomenale uitvoering van “Black Velvet”. De klassieker van Alannah Myles kreeg een eigen smoel en groeide uit tot een van de absolute hoogtepunten van de set. Het was zo'n moment waarop de Korenmarkt even helemaal stil leek te vallen om vervolgens in luid applaus uit te barsten.
De finale liet niets aan de verbeelding over. Met “Nobody’s Wife”, “Highway to Hell” en een knallende afsluiter “Higher” trok de band alle registers open. Het publiek ging gretig mee in het enthousiasme.
Na hun sterke passage op Devils Rock For An Angel in 2024 en een overtuigend optreden op Goera Rock eerder dit jaar, bevestigt Painted Scars op de Gentse Feesten dat de stijgende lijn zich onverminderd doorzet.
De band beschikt over een charismatische frontvrouw, sterke songs én - misschien nog belangrijker - een groep muzikanten die elkaar steeds beter vindt. Als ze deze evolutie kunnen vasthouden, lijkt een doorbraak naar een nog groter publiek slechts een kwestie van tijd.
Setlist:
Glow in the Dark // Won't Give Up // LIFE And ALIVE // Hit me with your best shot // Are You gonna go my way // Liquid Gold // Knock Knock // Freedom // Familair Taste of Freedom// On top of you // Are you gonna be my girl / Vida Loca Medley // Black Velvet // Nobody's wife // Highway to Hell // Enough is Enough // Higher
Circle Unbroken - Alsof de tijd had stilgestaan
Na jaren van relatieve stilte was het optreden van Circle Unbroken op de Gentse Feesten veel meer dan zomaar een festivalshow. Voor ons voelde het vooral als een warm weerzien met een band die we al sinds haar beginjaren volgen. En het mooiste van alles? Het leek alsof de groep nooit was weggeweest.
Vanaf de eerste tunes stond Circle Unbroken als een huis. De muzikanten vinden elkaar nog steeds blindelings. Dat mag ook niet verbazen: stuk voor stuk zijn het ervaren muzikanten. Hun technische bagage - messcherpe gitaarpartijen, sfeervolle keys en een ritmesectie die blijft doordenderen - staat ten dienste van de songs. Frontvrouw Marieke is het stralende middelpunt van de set. Haar heldere stem klinkt indrukwekkend, maar het is vooral haar theatrale podiumprésence die blijft fascineren. Ze zingt niet alleen de nummers, ze beleeft ze, en neemt het publiek mee.
Met “In the Shadow of My Bones” werd de toon meteen gezet. De keuze om “Enjoy the Silence” van Depeche Mode te coveren was gewaagd, maar Circle Unbroken slaagde erin de klassieker volledig naar zijn hand te zetten. De essentie van het origineel bleef behouden, terwijl de band er tegelijk een heel eigen interpretatie aan gaf. Zo hoort een cover te klinken. Gaandeweg kreeg de groep steeds meer vat op het publiek. Nummers als “The Call” en “Bad Romance” bewezen hoe breed het muzikale palet van Circle Unbroken vandaag is. Opvallend daarbij is dat de band zich minder laat vastpinnen op pure metal dan vroeger. Zonder de kracht van het genre te verliezen, kiest Circle Unbroken vaker voor melodie, dynamiek en sfeer. Die evolutie voelt natuurlijk aan en opent nieuwe muzikale mogelijkheden.
Tegen het einde van de set verscheen ook Jassy van Painted Scars op het podium. Haar krachtige stem bleek een perfecte aanvulling op die van Marieke, een extra emotionele en energieke dimensie.
De finale met “Black Fire”, “Circle Unbroken” en een ronduit sublieme uitvoering van “Portrait” vormde het absolute hoogtepunt.
Een optreden dat nazinderde. Een terugkeer door de grote poort. Circle Unbroken bewees op de Gentse Feesten niet alleen dat het niets van zijn klasse heeft verloren, maar ook dat het muzikaal nieuwe horizonten durft op te zoeken. Met een nieuw album in aantocht belooft de toekomst.
Setlist: Intro + Odyssey // In the shadow of my Bones // Ejoy the Silence // Salomé / Warriors Wife Lament // Damantio // The Call // Bad Romance // The incantation // Titanium //Black Fire // Circle Unbroken // Portrait
MAGNETICA - Een tributeband die meer doet dan kopiëren
We geven het eerlijk toe: tribute- en coverbands zijn zelden aan ons besteed. Hoe goed de muzikanten ook zijn, meestal blijft dat gevoel knagen dat niets kan tippen aan het origineel. Als Metallica-fan van het eerste uur stonden we dan ook met een gezonde dosis twijfel voor het podium van MAGNETICA.
Die twijfel verdween echter al na de eerste nummers. “Fuel” en “The Four Horsemen” maakten meteen duidelijk dat MAGNETICA veel meer doet dan Metallica kopiëren. De band brengt de songs met dezelfde explosieve energie, maar voegt er tegelijk een eigen dynamiek aan toe. Ze vermijden op die manier de val waarin zoveel tributebands terechtkomen: technisch perfect spelen, maar zonder ziel.
Klassiekers als “Battery”, “Master of Puppets” en “One” kregen alle respect die ze verdienen, zonder dat het louter een exacte kopie werd. Net daarin schuilt de kracht van MAGNETICA. De band durft de nummers een eigen karakter mee te geven, zonder de essentie van Metallica uit het oog te verliezen.
Het enthousiasme op de Korenmarkt groeide. “Wherever I May Roam” en “Sad but true” werd luid meegezongen, terwijl “Enter Sandman” bewees dat MAGNETICA ook de meer atmosferische kant van Metallica overtuigend weet neer te zetten.
Een applaus van herkenning en waardering waarop de band deze klassiekers bracht. De finale met ”Creeping Death”, “Whiplash” en het uit volle borst meegebrulde “Seek & Destroy” zorgde voor een laatste adrenalinekick.
MAGNETICA bewees dat een tributeband meer kan zijn dan een kopie. Soms is passie, vakmanschap en spelplezier voldoende om zelfs de grootste twijfelaars te overtuigen.
Setlist: Soundtrack : Never - Long intro//Fuel // The four Horseman // Harvester of Sorrow // Battery // Maser of Puppets // One // The Memory Remains // Blackened // Wherever I May Roam // Sad But true // Enter Sandman // Creeping Death // Bells // Whiplash // Seek and Destroy
Organisatie: Gentse Feesten (Korenmarkt)
V2 records news – Fat Dog Release new song "Shit Love"
Second album "Cancel Me (I'm Tired)"
ALBUM OUT 2 OCTOBER 2026
LISTEN TO "SHIT LOVE"
Fat Dog - Shit Love (Official Audio)
29 OCTOBER LIVE @ DE ROMA, ANTWERP
Fat Dog are cooking with gas. Today, they release "Shit Love", the third storming single from their forthcoming second album Cancel Me (I'm Tired) – due October 2nd via Domino.
"Shit Love" is all stabbing synths, manic vocals and a beat that sounds like a rollercoaster trying to shake itself off the tracks. It is about "two fucking insane people who argue constantly and they are world-enders every time" says frontman Joe Love.
With Cancel Me (I'm Tired), Fat Dog have created an exhilarating, swaggering, panoramic, inventive, re-inventive, re-re-inventive electro-punk-art-pop-rock'n'roll-space-country triumph that deserves all the adjectives. Over ten mind-bending and melodic tracks, it blends electro-pop anthems, cascading rave bangers, bombastic strings, cowboy-tinged pitstops and swirling psychedelia.
Fat Dog's request to be cancelled isn't going well – Radio 1, 6 Music, Absolute Radio, Radio X, Virgin Radio and Kerrang Radio have all playlisted them and the band have added new live dates including Brighton's Mutations Festival and further instores.
Watch the video for "Cancel Me (I'm Tired)"
Watch the video for "Go Fuck Urself"
Fat Dog - Cancel Me (I'm Tired) (Official Video)
Fat Dog - Go F*** Urself (Officiële video)
After releasing their debut album WOOF. in 2024 and becoming one of the UK's most exciting breakthrough bands in the process, South London seven-piece Fat Dog have a good reason to be tired. They've spent the period since WOOF.'s release spreading their raucous, infectious and irresistible bark around the world. The reason that they want you to cancel them is that they've been around the world and they're tired.
But if Fat Dog are tired with the world, the world is not tired of them. In fact, the world can't get enough of them. Wherever they went on the tour to support WOOF., new diehards emerged out of the carnage. "Show of the weekend," raved The Times after they played four shows in 27 hours at Glastonbury last year. "Unserious, unhinged and sensational," marvelled NME. Their message spread far and wide.
When it was time to think about album 2, the band's ringleader threw himself into recording sessions a day after landing home from a chaotic US tour in which each member of the band took turns in unravelling. "At some point on that tour, everyone had a small breakdown of some sort," says Chris, who remembers losing his mind in LA, bashing his head against a wall whilst wearing an American Football helmet.
It wasn't all nervous meltdowns. Romance was also in the air and, midway through the trek, Fat Dog's frontman got married in Vegas after proposing to his girlfriend in San Francisco. "We played a gig to two people in Vegas," Joe recalls, "and then the next day I got married."
And so, it was with depressed Elvis ringing in his ears that Joe got home and began work on the second Fat Dog album. On their debut, Love had left the lyrics until last, letting the heady momentum of the music lead the way, but this time he felt he had much more to say. Into its lyrical orbit, the record pulls mentions of addiction, family ties, love, AI, ancestry, extra-terrestrials, Chris Tarrant, S&M, B&M, H&M and M&Ms. Cancel Me (I'm Tired) possesses all the rabid frenzy and electrifying excitement of their debut but now delivered on a grand and glorious scale. Big, big things are ahead. Fat Dog are only just getting going.
Fat Dog are Joe Love, Chris Hughes, Morgan Wallace, Ellis Dickson, Michael Dunlop, Dillon Harrison and Jed Bevington.
Upcoming live dates
Thu 29th October – De Roma, Antwerp, BE
Tue 3rd November – Le Grand Mix, Tourcoing, FR
Soledad Brothers - Alsof ze nooit zijn weggeweest ...
Soledad Brothers zag in 1998 het levenslicht in Maumee, een stadje vlakbij Toledo in de Amerikaanse staat Ohio. De groepsnaam is ontleend aan de Soledad Brothers: drie veroordeelde leden van de militante Black Panther Party die opgesloten zaten in de Soledad-gevangenis in Californië.
Soledad Brothers bestond uit zanger-gitarist Johnny Walker, drummer Ben Swank (beiden afkomstig uit Henry And June) en saxofonist-gitarist Brian Olive, die eerder deel uitmaakte van The Greenhornes. Hun titelloze debuut uit 2000 werd geproduceerd door Jack White. Ook Meg White, die destijds een relatie had met Brian Olive, werd in de credits vermeld. De samenwerking was wederzijds: Johnny Walker speelde op enkele nummers van het debuutalbum van The White Stripes, terwijl hij Jack White naar verluidt slidegitaar leerde spelen.
Toch bouwden de Soledad Brothers vooral live een stevige reputatie op, waarvan ik talloze keren getuige was. Even leek een doorbraak in de maak. De derde plaat, ‘Voice Of Treason’, verscheen bij majorlabel, Polydor, waarna de band plots mocht aantreden op grote festivals als Cactus, Dour en Pukkelpop. Het sprookje kwam evenwel abrupt ten einde, amper enkele weken na het verschijnen van het vierde album, ‘The Hardest Walk’, in 2006.
Johnny Walker probeerde het nadien nog met Cut In The Hill Gang en All-Seeing Eyes, dat nog steeds actief is, maar geen van beide bands kon tippen aan de Soledad Brothers. Brian Olive bracht in 2009 nog een soloalbum uit, terwijl Ben Swank samen met Jack White en Ben Blackwell, drummer bij The Dirtbombs, Third Man Records oprichtte.
Na een eerdere mislukte poging wist Johnny Walker de Soledad Brothers dit jaar dan toch opnieuw bij elkaar te fluiten. Er volgde een korte tournee door Engeland en Frankrijk met gelukkig ook één Belgisch optreden, dankzij de alerte concertorganisator 4AD.
De Soledad Brothers hadden een loodzware rit achter de rug vanuit het Bretoense Binic, waar ze hadden opgetreden op het befaamde Binic Folks Blues Festival. Maar eenmaal op het podium was van vermoeidheid nauwelijks iets te merken. Een zichtbaar ouder geworden en wat zwaardere Johnny Walker vloog er meteen weer met dezelfde passie als vroeger in. Zijn danspasjes waren misschien wat stroever, maar het vuur was allerminst gedoofd. Ook Brian Olive, op wie de jaren nauwelijks vat leken te hebben gehad, had er duidelijk schik in. Drummer Ben Swank leek van zijn kant soms op de toppen van zijn tenen te moeten lopen en had blijkbaar wat last van die twintig jaar inactiviteit.
Een setlist was er niet maar de meeste nummers herkende ik meteen, hoewel het al vele jaren geleden was dat ik nog een Soledad Brothers-plaat had opgelegd. Het begon meteen straf met "Handle song", een nummer van hun debuutalbum, misschien wel hun beste plaat, die tijdens het optreden ruim aan bod kwam.
Al heel vroeg in de set losten ze "Cage That Tiger", een uiterst catchy nummer dat in een rechtvaardigere wereld altijd een hit zou zijn geworden. De Soledad Brothers slaagden er als geen ander in de blues te laten swingen. Objectief bekeken kun je dit als bluesrock bestempelen. Maar dit stond mijlenver af van wat andere groepen uit dit inmiddels wat beschimmeld genre brengen. Garageblues dekt de lading wellicht beter maar schiet nog altijd tekort om die verbazingwekkende, genre-overstijgende souplesse, die de band altijd heeft gehad, te vatten.
Intussen bleven ze de parels aaneenrijgen: "Teenage heart attack", "Jack on fire", een eerste The Gun Club cover, en lovesong "Rock me slow" waarin Johnny Walker kazoo leek te spelen zonder er een in handen te hebben.
Of wat te denken van de bijzonder aanstekelijke, volledig hertimmerde versie van Big Joe Williams' "Break 'Em On Down", die tegelijk woest en wendbaar klonk.
Voor de laatste drie nummers ruilde Brian Olive zijn gitaar in voor een saxofoon, het startschot voor een zinderende finale die begon met een door furieuze saxstoten opgejaagd "Goin' Back To Memphis". Daarop volgde "Gimmie Back My Wig" van Hound Dog Taylor, een nummer dat ik de laatste tijd opvallend vaak heb gehoord, vooral in de versie van GA-20, die het op elk optreden speelt. Maar deze heerlijke uitvoering, met saxofoon, moest zeker niet onderdoen voor de nijdige gitaarinterpretatie van de band uit Boston.
De Soledad Brothers sloten af met een van hun allereerste nummers: "Gospel according to John" dat ontaardde in een orgie van feedback.
Lang moesten we niet om een bis schreeuwen, want Ben Swank vertikte het om van het podium te stappen en bleef gewoon achter zijn drumstel zitten. Niet getreurd want het toetje bleek weergaloos: een met withete gitaren gelardeerde versie van "Preachin' The Blues (Up Jumped The Devil)" van Robert Johnson, gebracht in de furieuze interpretatie van The Gun Club.
Een spetterend orgelpunt van een magnifieke set waarin de Soledad Brothers bewezen dat ze na een hiatus van twintig jaar niets aan frisheid hadden ingeboet. Ware het niet dat mijn knieën hun beste tijd hebben gehad, ik zou het team van de 4AD ervoor op blote knieën bedanken.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Even voorstellen – LAUD – ‘Mr. Mister’, single
Ze staat op 12 in de Waalse Playright hitlijst en nu wil ze met haar nieuwe single Mr. Mister ook Vlaanderen veroveren!
Genre: Pop
Songwriter: LAUD (Laura Duymelinck)
Producer: Rowan Smeets
Voor fans van: Gracie Abrams, Olivia Rodrigo, Tate McRae
Mr. Mister - song and lyrics by LAUD | Spotify
Nieuwe single Mr. Mister
De nieuwe single van de Vlaamse zangeres LAUD -in 2021 ontdekt in The Voice- vertelt het verhaal van iemand die blijft hangen in de herinneringen aan een persoon die ooit veel voor haar betekende.
Het gaat over het overdenken van gesprekken, zoeken naar betekenis in kleine signalen en jezelf afvragen of iemand echt om je geeft of je simpelweg aan het lijntje houdt.
In de kern is Mr. Mister niet alleen een liefdeslied. De song behandelt de verwarring tussen vasthouden en loslaten, tussen blijven hopen en de realiteit accepteren.
Een gevoel dat veel mensen herkennen, maar moeilijk onder woorden kunnen brengen.
Het verhaal
‘Mr. Mister’ ontstond vanuit een gevoel van emotionele onzekerheid en overdenken.
De luisteraar herkent het verlangen naar duidelijkheid van iemand, terwijl je langzaam beseft dat je misschien nooit de antwoorden zult krijgen waar je naar op zoek bent.
Het nummer vangt die eindeloze cirkel van wachten, hopen en twijfelen aan je eigen gevoelens.
Hoewel ‘Mr. Mister’ vanuit een persoonlijke emotie werd geschreven, blijft het verhaal bewust open. Of het nu gaat over een oude liefde, een bijna-relatie of iemand die je maar niet kunt vergeten: ‘Mr. Mister’ gaat over die connecties die langer blijven nazinderen dan je had verwacht.
Een nieuw hoofdstuk
Na jarenlang te hebben geschreven voor internationale artiesten en producers, kiest LAUD vandaag bewust voor een persoonlijkere en eerlijkere manier van songwriting.
Met ‘Mr. Mister’ zet ze opnieuw een stap richting een artiestenproject waarin haar eigen verhalen en emoties centraal staan.
Door moderne popproducties te combineren met oprechte storytelling creëert LAUD muziek die intiem, herkenbaar en authentiek aanvoelt.
Op 12 in de Waalse Playright hitlijst
In Wallonië staat LAUD momenteel op 12 in de Playright hitlijst met ‘Why Do You’, haar samenwerking met de Brusselse DJ-producer Thomas Hamilton.
In de Vlaamse Playright chart piekte ze in juni op nr 21 met ‘I Don’t Know’, de single die ze samen met DJ Nina Black maakte.
Over LAUD
LAUD is een Belgische singer-songwriter die haar carrière opbouwde als songwriter en topliner binnen de internationale dance- en popwereld. Ze werkte samen met verschillende internationale producers en labels waaronder Monstercat, Hexagon en Beat Dealers, en verzamelde miljoenen streams en meer dan 350.000 maandelijkse luisteraars op Spotify.
Vandaag maakt LAUD toegankelijke popmuziek met emotionele diepgang.
Haar songs gaan over liefde, onzekerheid, verlangen en zelfontdekking – persoonlijke verhalen die herkenbaar aanvoelen voor een breed publiek.
Ze schrijft muziek die vertrekt vanuit kwetsbaarheid, maar altijd ruimte laat voor hoop, verbinding en kracht. Met een sterke focus op songwriting, live performance en authenticiteit profileert LAUD zich vandaag als een artiest met een duidelijke eigen stem en een internationaal gevormde popsound.
2026 markeert een nieuw hoofdstuk waarin ze haar verhalen opnieuw naar voren brengt en verder bouwt aan een project dat draait om echtheid, emotie en muziek die blijft nazinderen.
Even voorstellen - seun kuti & egypt 80 - next single - “problems feat. kabaka pyramid”
seun kuti & egypt 80 “problems feat. kabaka pyramid” https://www.youtube.com/watch?v=DDNA2pUkXBk
SEUN KUTI & EGYPT 80 ANNOUNCE NEW SINGLE “NA DEM” FEATURING TOM MORELLO, PRODUCED BY FEMI KOLEOSO OF EZRA COLLECTIVE OUT JUNE 3RD ON DJANGO MUSIC.
“na dem” https://www.youtube.com/watch?v=wSG6GiIRsQk
On June 3, 2026, “Na Dem”, the new single by Seun Kuti & Egypt 80 featuring Tom Morello (Rage Against the Machine) on guitar, will be released. The track is produced by Femi Koleoso of Ezra Collective, whose distinctive touch brings fresh energy to a song that has already captured global attention in its live form.
Originally never recorded, “Na Dem” went viral last year through performance clips shared by Coachella and fan-shot videos circulating online, quickly becoming a standout moment in Seun Kuti’s live shows. This official release reimagines the track with a powerful studio arrangement and the unmistakable guitar work of Tom Morello.
“I strongly wanted to collaborate with Tom Morello because he represents the ultimate expression of protest music,” said Seun Kuti. “Beyond any musical genre, we need artists like him. Just as my father did in the past and I do now, we need to convey messages that make listeners reflect.”
Seun Kuti, son of Afrobeat pioneer Fela Kuti, has spent his career both preserving and evolving the Afrobeat tradition as leader of Egypt 80, his father’s legendary band. Across his career, he has released five studio albums, steadily building a reputation as one of the most vital voices in modern Afrobeat, known for his politically charged lyrics and electrifying performances. He is currently working on new music, signalling yet another evolution in his sound and message.
The release of “Na Dem” follows his critically acclaimed 2024 album Heavier Yet (Lay The Crownless Head), a bold and expansive project that further cemented his international reputation. The album featured collaborations with Damian Marley and Sampa the Great, while its deluxe edition included appearances from Pos (De La Soul), Adi Oasis, Kamasi Washington, and Alborosie, with production contributions from Lenny Kravitz. Supporting the album, Seun Kuti & Egypt 80 performed over 130 concerts in just 13 months, touring extensively across Australia, South America, the United States, and Europe.
Seun Kuti & Egypt 80 will embark on a new world tour beginning May 7, 2026, in Barcelona. The tour will travel through the Philippines, Australia, and New Zealand, before heading to the United States for two special performances this fall: My Life in Movement on October 9 in Los Angeles at The Regent Theater, and October 14 in New York at Webster Hall. UK dates TBC.
“Na Dem,” a staple of their live set for over a year, will feature prominently in the upcoming tour, now reintroduced in its newly recorded and fully realized form.
Borstkanker vastgesteld bij Isabelle A: “Ze neemt de nodige tijd om te herstellen”
Isabelle A kreeg recentelijk te horen dat er borstkanker bij haar is vastgesteld. Dat deelt haar management op sociale media. Daarop is besloten om de agenda tijdelijk leeg te maken. Ze trekt zich ook terug uit Zomerhit.
(bron: Het Nieuwsblad)
Even voorstellen – Shearwater – new album, ‘the new world’
SHEARWATER ANNOUNCES NEW ALBUM THE NEW WORLD
OUT JULY 31ST, 2026 VIA POLYBORUS
July 26 Shearwater feat. Laurie Anderson "You And Your Dog” https://www.youtube.com/watch?v=fbyEuLBeKRgJune 26 “slugs in the marigolds” https://www.youtube.com/watch?v=erNfhnYq7ZUMay 26
Daydream Unbeliever: https://youtu.be/iqfqt1XYuds
More and More: https://youtu.be/Ur3TBShGKZA
Shearwater announced that their new album, The New World, will be released on July 31st, 2026, via the band’s own Polyborus label in partnership with Secretly Distribution. The band of Jonathan Meiburg, Emily Lee, and Dan Duszynski also shared the album’s two lead singles, the epic “Daydream Unbeliever” and the soulful “More and More,” which find the band in top form: stirring but ineffable, intimate but widescreen. “If you’re like us, you wake up feeling like the world’s on fire, and hoping you could reckon with it if you knew where to begin,” says Meiburg. “‘Daydream Unbeliever’ and ‘More and More’ come from this uneasy place. If they help you feel a little less insane, welcome home.”
“Daydream Unbeliever” billows out with classic Shearwater grandeur, including soaring strings and a gong smashed by Xiu Xiu’s Jamie Stewart; its video was filmed and edited by Meiburg during research in Antarctica. But “More and More” is a journey inward: church bells and birds recorded in Berlin give way to a song about escaping paralysis. There’s a feeling of gently building pressure and widening scope as a halting piano becomes a wild, insistent forest of strange and beautiful sounds, including a qanun, a cello squeezed through a Leslie cabinet, and a 12-string guitar that sounds like it’s 20 feet tall.
In the past quarter-century, those in the know have watched Shearwater slyly become one of the most distinctive, consistent, and adventurous American bands. The New World’s nine immersive songs find the group farther afield than ever: the album’s supporting cast includes instrumental wizard Shahzad Ismaily, saxophonist and clarinetist Doug Wieselman, qanunist Farouz Zriek, guitarist Leo Abrahams, ngonist Mamadou Kouyate, percussionists Mahamadou Tounkara and Moctar Kouyate (of Malian group Ngoni Ba), and the unclassifiable drummer Thor Harris. That might sound like a lot of passengers, but they’re ideal company for a headlong, globe-spanning journey through joy, confusion, defiance, reverence, and tenderness, with Meiburg’s voice as a graceful yet elusive guide. Both spare and ornate, The New World is deeply absorbing; it’s hard not to listen to the end once you drop in.
The New World is also an artistic risk. After releasing six albums with Sub Pop and Matador Records, Shearwater chose to crowdfund, produce, and release the album themselves with the help of Secretly Distribution, distilling it from four years of traveling, fieldwork, and collaboration. It was recorded in London, Berlin, New York, and the band’s Texas headquarters, with Duszynski as chief engineer and additional production by Leo Abrahams and Danny Reisch; Reisch mixed the album with the band in Los Angeles.
The New World LP
The New World LP Tracklist:
Nederlands 
Français 
