Gent Jazz 2026 - Van ingetogen luistermuziek, José González, naar dansende benen, Dressed Like Boys, en broer en zus, Angus & Julia Stone, die liefdevol op het podium
Gent Jazz 2026
Bijlokesite
Gent
2026-07-03
Jasper Vanassche en Michiel De Meyere
De tweede festivaldag begon zoals een zomerdag hoort te beginnen: veel zon, weinig haast. Het publiek druppelde binnen, de tent vulde zich pas laat op de dag echt. Van ingetogen luistermuziek naar dansende benen en broer en zus die liefdevol op het podium.
Marble Sounds - Aan Marble Sounds de taak van de opener. Deels ondankbaar, want het publiek was nog matig aanwezig, en dat voel je op zo'n groot podium. De band, het geesteskind van de Vlaamse singer-songwriter Pieter Van Dessel, trok zich daar echter weinig van aan. Het samenspel van instrumenten en lichtontwerp zat mooi in elkaar, en er bleef zelfs ruimte voor een improvisatiemoment dat je bij deze band niet altijd verwacht. De glasheldere stemmen van de zangers droegen het geheel. Een ingetogen en zorgvuldige start.
Cassandra Coleman - Cassandra Coleman zorgde voor de soundtrack bij het eerste glas. De singer-songwriter uit Nashville brengt indiefolk en dreampop die je ergens tussen Florence Welch, Bon Iver en AURORA kan plaatsen, ingetogen en filmisch. Haar tonen dreven op de achtergrond terwijl mensen iets gingen bijhalen aan de bar en zich lieten opwarmen door dat zalige zonnetje. Niks mis mee: niet elke set hoeft de aandacht op te eisen. Ze bleef ondertussen interactief met het publiek, wat de losse, ontspannen sfeer alleen maar versterkte.
Dressed Like Boys - Hier ging de knop om. Dressed Like Boys is het soloproject van de Gentenaar Jelle Denturck, bekend van de indieband DIRK, en op het podium kwam dat binnen alsof het zo uit de jaren 80 was gestapt, outfits incluis. Zijn muziek leunt ergens in de buurt van Sufjan Stevens, Rufus Wainwright en Perfume Genius, en live vertaalt dat zich in songs met veel tempowisselingen en een mooie opbouw naar de climax. Het meest aangrijpende moment was "Jaouad", een eerbetoon aan Jaouad Alloul, de Belgisch-Marokkaanse acteur, schrijver, zanger en dragqueen die hij bezingt als iemand die simpelweg zichzelf durft te zijn. Ondertussen stond de tent helemaal vol. "Lies" kreeg het publiek na een intiemer stuk in beweging, "Pinnacle" hield dat vast, en met "Stonewall Riots Forever" als afsluiter zette hij er een punt achter dat bleef nazinderen. Een sterk optreden, het kantelpunt van de dag.
Lambert - Na dat feestje kwam Lambert de temperatuur weer wat terugdraaien. De pianist en componist, geboren in Hamburg en gevestigd in Berlijn, treedt altijd op met een gehoornd Sardijns masker. Zijn neoklassieke piano heeft diepe jazzwortels, en improvisatie staat er centraal. Dat verklaart de gezellige, bijna garden-style sfeer waar het publiek gezapig op doorbabbelde. Geen muziek die de zaal stillegt, wel muziek die een namiddag draagt, en op een jazzfestival zit die man met het masker helemaal op zijn plek.
José González - José González bracht het concert waar je even je adem voor inhoudt. De Zweeds-Argentijnse singer-songwriter uit Göteborg, zoon van ouders die de Argentijnse dictatuur ontvluchtten, begon ooit in punk- en hardcorebands en studeerde biochemie voor hij met zijn debuut ‘Veneer’ (2003) koos voor fluisterzang en klassieke gitaar. "Line of Fire" en "Killing for Love" zetten het publiek weer in beweging, en met zijn eigen "Crosses" en zijn befaamde cover van "Heartbeats", oorspronkelijk van The Knife, bewees hij nog eens hoeveel hij uit één gitaar en één stem haalt. Zijn versie van "Teardrop", naar Massive Attack, was een hoogtepunt, en hij sloot af met "Blackbird" van The Beatles. Knappe songs van een echte artiest, al bleef het eerder luistermuziek dan festivalmuziek. Prachtig, op voorwaarde dat je erbij stilstaat.
Angus & Julia Stone - En dan het slot. Angus en Julia Stone zijn broer en zus uit Sydney, kinderen van folkmuzikanten, en sinds hun doorbraak met ‘Big Jet Plane’ (2010) een van de mooiste duo's in het genre. Wat kan Julia eigenlijk níét: gitaar, trompet, mondharmonica, ze pakt het allemaal op. "Yellow Brick Road", met die regel "she shot me down with a revolver", en "Just a Boy" deden hun werk, en hun cover van Sam Smiths "Stay With Me" werd een meezinger met de hele zaal. Fans houden hen wel eens voor een koppel door die gedeelde achternaam, maar het is net de zichtbare band tussen broer en zus die het mooiste was. Ze amuseerden zich duidelijk terwijl ze speelden, en dat plezier stapte zo de zaal in. Het publiek genoot mee.
Conclusie
Dag twee had een duidelijke boog: van de ingetogen opener naar een uitverkochte tent, van dansmuziek naar fluisterstil luisteren en weer terug. Dressed Like Boys leverde de energie, José González de klasse, en Angus & Julia Stone de warmte om op af te sluiten. Zon, goede timing tussen de sets, en een publiek dat mee ademde.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Danny Vera - Great Gigs In The Park - Tussen een crooner en een rasechte rocker
De Nederlandse singer-songwriter Danny Vera schrijft al sinds zijn tienerjaren liedjes over het leven, de liefde en de dood. In 2019 scoorde hij met “Roller Coaster” een gigantische hit, waarna heel Nederland hem in het hart sloot. Intussen speelt hij moeiteloos uitverkochte zalen en is hij ook volop bezig Vlaanderen te veroveren. Geen wonder dus dat zijn optreden op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zo goed als uitverkocht was.
Danny Vera beweegt zich moeiteloos tussen de charme van een crooner en de kracht van een rasechte rocker. Die unieke combinatie maakt hem tot een artiest die zowel kan ontroeren met ingetogen ballads als het publiek kan meeslepen met een stevige portie rock-'n-roll.
Jan Bas is songwriter, gitarist en rock-'n-rollromanticus, met het hart op de juiste plaats. Met een sound in americana, soul en roots bouwt hij aan een eigen, doorleefde sound, ergens tussen Richard Hawley, Leon Bridges en de jonge Bruce Springsteen in. Zijn debuutalbum verschijnt pas in 2027, maar live bewijst hij nu al zijn kunnen.
Met enkel zijn gitaar en zijn doorleefde stem doet hij zijn uiterste best om het talrijk opgekomen publiek te ontroeren. Dat vergt aanvankelijk wat inspanning, maar gaandeweg krijgt hij het park wonderwel stil. Met eigen nummers, covers van onder meer Chris Isaak en Bruce Springsteen én een eigen song geïnspireerd op Elvis Presley oogst hij moeiteloos applaus.
Toch bewijst Jan Bas vooral over een eigen smoel te beschikken. Hij laveert tussen melancholie en aanstekelijke americanarock, precies de stijl waarvoor het merendeel van het publiek naar Sint-Niklaas was afgezakt.
Op 1 april 2027 stelt hij zijn debuutalbum ‘Sundust’ voor in de AB Club. Dat is allerminst een aprilgrap, maar wel een concert om nu al naar uit te kijken.
De charismatische crooner en hartenbreker Danny Vera zorgt vervolgens voor een zwoele zomeravond vol kippenvelmomenten. Zijn songs raken de gevoelige snaar en zetten aan tot enkele danspasjes bij valavond. “Night of a 1000 Lights”, “Sound of Long Ago” en vooral het prachtige “The Devil's Son” komen sterk binnen.
Terwijl een zachte avondbries over het park waait en de temperaturen eindelijk wat draaglijker zijn na de hittegolf van de voorbije weken, doen Vera en zijn uitstekende begeleidingsband de temperatuur figuurlijk opnieuw richting kookpunt stijgen. Ruim negentig minuten lang - en zelfs iets langer - houdt hij het publiek volledig in zijn greep. Enkele technische problemen met de boxen vooraan zorgen wel voor wat ergernis, maar kunnen de pret nauwelijks drukken. Danny Vera is een ras entertainer die zich niet snel uit zijn lood laat slaan en zijn publiek moeiteloos meeneemt in zijn verhalen. Soms worden zijn bindteksten wat langdradig, maar dankzij zijn ontspannen charisma stoort ook dat nauwelijks.
Met nummers als “Make It a Memory” en de prachtig gebrachte cover van “Zijn het je ogen” doet hij menig hart smelten onder de ondergaande zon. Net als de persoonlijke ode aan een overleden vriend, “Bye Bye Eddie”, laat ook dat nummer niemand onberoerd.
De hele avond blijft Vera balanceren tussen dansbaar en intiem. Hij weet perfect wanneer hij gas moet terugnemen en wanneer hij net een versnelling hoger moet schakelen. Die afwisseling werkt aanstekelijk, waardoor het concert voorbij lijkt te vliegen. Songs als “Morning Dawns Again”, “Livin' Proof”, “Pressure Makes Diamonds” en “Sugah Rush” illustreren het perfect.
Er volgt nog een bisronde. Eerst krijgt Danny Vera het park muisstil met een bijzonder persoonlijke song, solo gebracht met enkel gitaar. Daarna trekt hij samen met zijn band nog één keer alle registers open in een meeslepende americanawervelstorm, met onder meer “Roller Coaster”, “If You Want Me To” en “Folsom Prison Blues”.
Als een volleerd entertainer bewandelt hij de lijn tussen een hartveroverende crooner en een pure, rasechte rocker. Een kunst!
Setlist : Night of a 1000 Lights - Sound of Long Ago - The Devil's Son - Plastic Jesus - Morning Dawns Again - Livin' Proof - All Night Long - Zijn het je ogen (Koos Alberts-cover) - Bye Bye Eddie - Switchblade - Make It a Memory - Pressure Makes Diamonds - Road Rhythm Blues - Sugah Rush - Honey South - Roller Coaster - If You Want Me To - Folsom Prison Blues
Pics homepage @Tim Vermoens
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Pias news – Yong Yello – nieuwe single, ‘koppigaard’
YONG YELLO OPENde ROCK WERCHTER EN DEELT GLOEDNIEUWE SINGLE
'KOPPIGAARD'
02.07.2026 — ROCK WERCHTER, WERCHTER
03.07.2026 — WILDE WEIDE, KRAGGENBURG
16.07.2026 — ROCK HERK ENCORE, HERK-DE-STAD
31.07.2026 — CAMPO SOLAR, DAMME
06.08.2026 — LOKERSE FEESTEN, LOKEREN
07.08.2026 — SUIKERROCK, TIENEN
14.08.2026 — ZOMERPARKFEEST
15.08.2026 — RIJVERS FESTIVAL, LIEVEGEM
28.08.2026 — INTO THE GREAT WIDE OPEN (NL)
29.08.2026 — MAANROCK, MECHELEN
12.09.2026 — OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN SOLD OUT
13.09.2026 — OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN
Koppigaard - song and lyrics by Yong Yello | Spotify
Twee weken geleden gooide Yong Yello hoge ogen op Pinkpop, vandaag trapte hij Rock Werchter af met een overrompelende show op de Main Stage en dropte hij de gloednieuwe single Koppigaard.
Na zijn met goud bekroonde debuutplaat Marcel & Het Magnetisme Van de Goot duurde het maar liefst 4 jaar vooraleer er nieuwe muziek van Yong Yello verscheen, vandaag verschijnt het nieuwe Koppigaard minder dan 10 maanden na Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan.
"'Koppigaard' komt uit dezelfde schrijfperiode als Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan, maar paste nooit helemaal binnen het strakke kader van dat verhaal. Het is een luchtigere raptrack, en tijdens het maken ervan besefte ik hoeveel ik het gemist had om gewoon te rappen zoals vroeger," vertelt Yello.
Met Koppigaard keert Yong Yello terug naar zijn hip hop roots, rechttoe-rechtaan en rotaanstekelijk! Een perfecte single om het kwik nog net ietsje te laten stijgen.
Het Depot Leuven - concertinfo 2026
events
05 + 06-06 Arnout Van Den Bossche
09-06 Cool presents an evening w/ Theo Katzman
11-06 10cc
13-06 Keb’Mo’
WK voetbal
23-06 The Wailers ‘rasta vibration’ 50Y Bob Marley
24-06 Cool presents Dilated Peoples
09-09 Cool presents Arrested Development
11-09 Daft Funk live
12-09 TP Le green
16-09 Todd Rundgren
19-09 The Longest Johns
24-09 Holy holy
25-09 Black stone cherry
26-09 Meuven pride, closing party
01-10 Kaizers Orchestra
02-10 Donny Benét
05-10 Tje
09-10 Dub unit: Touch above, Brian da Lion & Highwayman, Elimb’ AmboaKingstep soundsystem
13-10 Buffalo Tom
14-10 Birthe
15-10 Sanada Maitreya
18-10 Levellers ‘35Y ‘levelling the land’
24-10 Bizkit Park
28-10 Zap mama & K.Zia
29-10 High Hi
30-10 Camille Camille ‘enchanted sea’
01-11 Frazey Ford
06-11 Fischer-Z 50Y
07-11 Son mieux
08-11 The Del Fuegos
10-11 New wave night: Crash Course In Sciecne + afterparty The Whatevers, Malcolm Nix
11-11 Iskander moon
13-11 Frank Boeijen
14-11 Utopia
18-11 The Scene x Syb Van Der Ploeg
19-11 Andries Beckers
20-11 Psychonaut, The Guru Guru
21-11 Breaking barriers presents The Kids 50
21-11 Youngblood Brass Band
24-11 Baby Lasagna
25 + 26-11 Ao
28 + 29-11 Merol (ism Live Nation)
04-12 Bimdek
05 + 06-12 Sofie Lemaire
07-12 Lézard
08-12 Hiqpy
09/12 Jeroen Baert
12-12 Sons of the culture clash
15-12 Milow
19-12 De Mens x-mas show
2027
16-01 Young gun silver fox
20 + 21-01 Xander De Rycke
26-01 Happy Mondays
27-01 Roel Steeno
28-01 Steven Mahieu
06-02 The Bootleg Beatles
09-02 Heather Nova
10-02 Radio Guga
17-02 Ila
18-02 Ariel Posen
20-02 Wouter Deprez & Tcha Limberger
22 + 23 + 24 + 25-02 Lieven Scheire ‘Robots’
06-03 Hetty Helsmoortel
15-03 Pokey Lafarge
02 + 03-04 Wim Helsen
14-04 Jan Verheyen
24-04 Stan Van Samang 20
25-05 Jeroen Leenders
Wetenswaard
Het Depot en Stad Leuven werkten samen aan nieuwe bruisende plek in Leuven voor muziek, events en nachtcultuur! Het stadsbestuur van Leuven besliste om het gebouw van Domo Meubelen in de Bondgenotenlaan aan te kopen. De stad sluit nu met muziekcentrum Het Depot een samenwerkings- en een erfpachtovereenkomst af voor de invulling, de uitbating en de verbouwing van het pand.
Sound Track
Sound Track! Heb je een band, ben je singer-songwriter of heb je een coole solo act? Heb je ambitie of wil je speelkansen, nationale exposure en begeleiding? Make some noise! Nieuw muziektalent uit Vlaanderen en Brussel.
45Toeren finalisten - zie site
NIEUWE ARTIST IN RESIDENCE - zie site
Elk jaar haalt Het Depot een aantal interessante bands en muzikanten in huis. Wie het kwaliteitslabel 'artist in residence' krijgt opgeplakt, geniet van de know-how van Het Depot om de muzikale carrière een duwtje in de rug te geven.
Depot Academy - zie info site
COOL Festival
COOL Festival zet de meest prominente figuren en beloftevolle talenten van de genres funk, soul, afrobeat, jazz en hip-hop in de kijker! Come groove with us …
Info Cursussen - Workshops - check de site
M-idzomer - M-IDZOMER is een eigenzinnige muziek- en cultuurfestival stopt na 14 onvergetelijke edities in 2026
Open mic - zie info site
Depot & Muziekgieterij lanceren samenwerking rond talentontwikkeling – album bij V2 records
Info https://www.hetdepot.be
LORDS OF ACID, ‘Dream Boy’ single
LORDS OF ACID, DREAM BOY, new single
out 15th May 2026 (Metropolis Records)
avaiable 2 July
Lords Of Acid - Dream Boy
The pioneering electronic dance act Lords Of Acid have released their second single of 2026 today (15th May). 'Dream Boy' is described by the group as "a dark trip through the streets of Necropolis, where addiction feels like salvation and nightmares wear a beautiful disguise."
The song is built as a dialogue between desperation and seduction: a broken soul screaming from inside the chaos, while vocalist Carla Harvey answers like a dangerous angel floating through the smoke.
"'Dream Boy' isn't about judging addiction," they continue. "It's about understanding the pain, loneliness and emptiness that drive people toward it in the first place. We wanted the verses to feel raw and claustrophobic, almost like a panic attack, while the reggae-inspired chorus drifts like a hallucination you never want to wake up from. The line 'Dream boy, keep on floating in the sun' sounds warm and beautiful at first, until you realise it's about somebody slowly disappearing in plain sight. It is one of the darkest songs we have ever written, but underneath the shadows there's still a message of human connection, desire and the search for a real high that doesn't destroy you."
The song follows the recent 'Karaoke Superstar' a tongue-in-cheek collaboration with the hit-making US vocalist and DJ Princess Superstar. It saw the group in full theatrical mode on a hyper-sexual, neon-drenched industrial, metal, acid dance anthem inspired by Japanese game show chaos, underground fetish culture and the absurdity of pop stardom.
Both tracks will appear on a long-awaited seventh Lords Of Acid album in late 2026 that is set to feature other notable guest vocalists as well as the powerhouse voice of Carla Harvey, the reigning 'Acid Queen'. Renowned for her commanding stage presence, the distinctive US singer joined the group in early 2025 having previously been in the metal band Butcher Babies.
Lords Of Acid have maintained an intensive live schedule and are currently midway through a 'Cheeky Freaky Tour' of the US that runs until the end of May.
LORDS OF ACID | biography
Formed in Antwerp, Belgium in 1988, Lords Of Acid are recognised as one of the most influential acts to emerge from the hard-edged electronic dance music scene of that era. Adopting and adapting underground club culture aesthetics fom the off, they blended techno, acid house and industrial music with provocative lyrics on themes of sexuality, drug use and hedonism. Debuting with the classic New Beat single 'I Sit On Acid', their debut album 'Lust' appeared in 1991 and was followed periodically by further releases that saw the group become a staple of the Billboard dance and alternative charts. Having built a substantial global following while maintaining a multi-decade touring career, Lords Of Acid remain one of their genre's most recognisable and enduring names.
Live 2024 Lords Of Acid - Muzikale decadentie met een korreltje zout
We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren - van 2022 tot nu - heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt.
Ze hebben de stormen doorstaan, en ze profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Het blijkt ook uit het recente album 'Absentia'. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Lees gerust het interview https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102446-splendidula-het-idee-om-de-release-show-in-een-kerk-te-doen-is-ontstaan-als-afscheids-ritueel-in-navolging-van-de-thema-s-van-de-plaat
Lees gerust de albumvoorstelling in Church 'Het Marca' in Maarkedal - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102554-splendidula-splendidula-brengt-ons-in-een-wave-van-loslaten
Het sacraal mooi klinkende “Absentia” met inbreng van Tim Yatras komt heel hard binnen, de emoties borrelen op en de sfeer lijkt somber, maar ergens zie je steeds een lichtpuntje. In een weerbarstige finale, waarbij de frustraties hoogoplopend zijn, worden alle demonen een eerste keer verdreven.
“Echoes of Quiet Remain” met Aaron Staithrope klinkt zelfs nog intenser, alsof dat nog kon. “Donkerte” luidt een eerste Nederlandstalige song in. De grens wordt overschreden, de stem van Kristien bereikt hier een breekpunt. Grauw waar het grauw moet zijn, zalvend waar nodig. Telkens worden we tot een punt van waanzin gedreven door die opvallende stemvariaties van Kristien, zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentatie.
Die lijn wordt verder doorgetrokken op “Dalkuldar” en het verbluffende mooie “Kilte”.
De band liet al weten dat ze meer de Black Metal toeren willen opgaan, hier komt het reeds naar boven. Geen satanische black, maar het soort Black Metal die de donkere ziel voedt en intrigeert; een duisternis die de donkere gedachte beschermt. Met “Let it come, to an End” wordt een eindpunt bereikt, waarbij de mens alle emoties loslaat, niet meer achterom kijkt en eindelijk de tunnel naar het licht kan bereiken.
Afrekenen met demonen, en vooral loslaten, is de rode draad doorheen deze prachtplaat. Live wist Splendidula ons tot tranen toe te bedwingen, ook het beluisteren van deze plaat brengt ons tot hetzelfde. De leegte die je voelt bij verlieservaringen komt op dit album in een schreeuw van pijn boven drijven. We voelden die pijn dus ook. Maar kregen vooral kracht om ook eindelijk alles los te laten… Zelfbevrijdend. Missie geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=d56IoOv2x6U
Tracklist: Absentia 07:35 Echoes of Quiet Remain 09:36 Donkerte 05:51 Dalkuldar 03:05 Kilte 09:13 Let It Come to an End 07:37
Blackened/Doom
Absentia
Splendidula
We citeren: ‘Anke Verslype heeft een reeks eenvoudige en melodieuze stukken gecreëerd die tijdens een live studiosessie door middel van improvisatie tot stand zijn gekomen. Het album is in één doorlopende opname opgenomen en kan worden beluisterd als één lange reis, hoewel elk deel ook op zichzelf staat.
De muziek combineert vrije improvisatie met warme, toegankelijke melodieën die je bijblijven. Het album schakelt tussen verrassende klanken en eenvoudige, prachtige thema's en nodigt de luisteraar uit voor een spontane en oprechte muzikale ervaring.
Bron: https://verslypecornelisbuleshkaj.bandcamp.com/album/one-song-until-the-day-breaks ‘
We hebben de plaat dan ook in één ruk beluisterd. En inderdaad, elke song is een pareltje waar de muzikanten op intieme wijze laten horen wat voor een ingenieuze talenten ze wel zijn. Zachtmoedig waar het hoort op “Intro”, ook al klinkt in de verte iets mystieks en ongrijpbaars, alsof iets donkers nadert vanuit een schaduw. Zonder pijn te doen, want die zalvende klanktapijtjes zijn bedwelmend. Het maakt de overstap naar “Part one” en Part two (until the day breaks)”, het voelt aan als een wandeling die je met dit trio ondergaat, op het pad kom je de mooiste bloemen tegen, het siert de eenvoud van het leven en maakt het zo mooi! Dingen die we in de gejaagdheid van het leven vaak zijn vergeten.
Dee tocht wordt verdergezet bij “Part three” dat iets meer overstuurds klinkt dan de vorige songs. Maar daarom niet perse luidruchtiger. “Part four” op zijn beurt laat een iets meer 'experimenteel' en 'improviserend' kantje horen. Het gaat op die manier naar “Bells” en afsluiter “Part five', een slot dat mooi op dit alles aansluit.
Verslype/Cornelis/Buleshkaj bewandelen een uitgekiend zachtmoedig pad, waardoor je als een ander mens naar buiten komt. We moesten de versterker op sommige momenten zelfs wat hoger zetten, om het echt te voelen en ervoor te zorgen dat geen enkel ander storend geluid binnen kwam.
Een aanrader in deze tijden. Elke song ademt diezelfde intensiteit en tederheid uit, waardoor je best de plaat met de ogen gesloten op je laat inwerken. Wij geraakten alvast in een diepe trance en voelden ons na enkele luisterbeurten compleet zen worden.
Een mediatieve totaalbeleving, zonder meer!
https://www.ankeverslype.com/verslype-cornelis-buleshkaj
Tracklist: Intro 03:42 Part One 03:40 Part Two (Until the Day Breaks) 05:07 Transition ### 03:49 Part Three (Lilies) 03:49 Part Four (I've Come Home) 05:50 Bells 01:16 Part Five (Outro) 02:49
The Electrozixx is een duo uit Floreffe. Met deze EP zijn ze niet aan hun proefstuk toe. Als ik het goed voor heb is dit, naast enkele singles, hun vijfde EP sedert begin 2025. Ze zijn dus behoorlijk actief. Ze zitten op het EastLondon Recordings label waardoor ze ook regelmatig in London spelen. Vooralsnog zijn ze in onze Vlaamse contreien te onbekend. Fred zorgt voor het muzikale deel en Cat voor de vocals.
Deze EP bevat zes tracks en werd opgenomen in de Noise Factory Studio door Peter Rainman van People Theatre.
Er wordt geopend met “Paris-London”. Een typisch The Electrozixx nummer bestaande uit een mooi opgebouwde intro, naar 80’s neigende synthsounds, sfeervol en melancholische zanglijnen. “Mystery” vind ik nog een stuk beter met de afwisseling in de vocals van hoog naar laag register en de intrigerende en uit meerdere algen bestaande synths. “Dreams” zou, net als “New Age”, met een gepaste mix zo een clubtrack kunnen zijn. “Echoes of the Past” is een sfeervolle en dromerige song. Persoonlijk vind ik de heel lage zanglijn hier en daar minder sterk uitkomen. Afsluiter “Tu N’en Finis Pas” is een heerlijke gezongen feel good track.
‘Frenzy Touch’ is een degelijke en goed opgebouwde EP waar liefhebbers van Vive La Fete, Eli & Jacno, Ladytron etc mogelijks ook van zullen houden.
https://theelectrozixx.bandcamp.com/album/frenchy-touch
Synthpop
Frenzy Touch EP
The Electrozixx
Live Nation concert - Floor Jansen
HYTRESS Tour 2027
Op donderdag 14 januari 2027 in Trix, Antwerpen
- "RUN" naar Trix, want metalicoon Floor Jansen keert terug! De Nederlandse vocaliste en frontvrouw van Nightwish trekt er in 2027 op uit met haar gloednieuwe 'HYTRESS Tour'. Gewapend met een volledige liveband brengt ze haar nieuwste soloproject op donderdag 14 januari 2027 naar Trix in Antwerpen. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Floor Jansen heeft geen introductie meer nodig. Als frontvrouw van de Finse metalgigant Nightwish zingt ze al jaren wereldwijd festivalweides en zalen plat. Haar muzikale reis begon eind jaren '90 bij After Forever, waarna ze de formatie ReVamp oprichtte. In 2013 sloot ze definitief aan bij Nightwish, maar het was haar onvergetelijke deelname aan het tv-programma 'Beste Zangers' in 2019 waarmee ze echt doorbrak bij het grote publiek. Sindsdien zet Jansen volop koers richting een solocarrière. Waar haar debuutalbum 'Paragon' (2023) nog een breekbare popsound liet horen, gaat haar nieuwe muziek weer resoluut de andere kant uit. Haar recent verschenen single "RUN" is donkerder en harder dan haar eerdere solowerk en knipoogt naar haar zware muzikale roots. De down-tuned gitaren, gelaagde zang en compacte structuur brengen de sound dichter bij heavy rock en metal, al blijft het geheel erg toegankelijk.
"Voor mij gaat "RUN" over jezelf niet langer kleiner maken om te passen in een vorm die nooit de jouwe was. Het gaat over het afwerpen van het masker, vertrouwen op je eigen kracht en durven gezien te worden. Muzikaal voelt het zwaarder en directer, maar het is nog steeds oprecht, melodieus en honderd procent mezelf." - Floor Jansen
Na een volledig uitverkochte theatertour in Nederland en passages op legendarische metalfestivals, bewijst Jansen dat ze ook solo een act van absolute wereldklasse is. Zorg dat je erbij bent op 14 januari in Trix!
Tickets zijn beschikbaar 12u via livenation.be en kosten €38,50 (inclusief servicekosten).
________________________________________
De nieuwe single van Floor Jansen, "RUN", is nu uit via Warner Music Belgium.
www.livenation.be
Live Nation concert – Kaleo
KALEO
Way Down We Go Tour
Op maandag 8 en dinsdag 9 maart 2027 in het Koninklijk Circus, Brussel.
KALEO trekt opnieuw de wereld rond en kondigt het Europese luik van hun nieuwe wereldtournee aan: de 'Way Down We Go Tour'. De IJslandse rockband houdt halt in Brussel om het tienjarig jubileum van 'A/B' te vieren, het album dat het lot van de band definitief veranderde. Ze geven twee exclusieve concerten in het Koninklijk Circus op 8 en 9 maart 2027. Na hun uitverkochte passage in Ancienne Belgique in november 2024 beloven JJ Julius Son en zijn bandleden deze keer een gloednieuwe show, speciaal opgebouwd rond deze mijlpaal. Het worden twee avonden vol emotie, intensiteit en grote klassiekers.
KALEO werd in 2012 opgericht in Mosfellsbær, vlak bij Reykjavík, en is uitgegroeid tot een van de meest meeslepende bands van de huidige rockscene. Gedragen door de magnetische stem van frontman JJ Julius Son versmelt het kwartet moeiteloos alternatieve rock, blues, folk, country en americana. Na een titelloos debuutalbum in 2013 brak de band in 2016 internationaal door met 'A/B'. Dat album werd een absolute klassieker dankzij hits als "Way Down We Go", "No Good" en "All the Pretty Girls". "Way Down We Go" groeide uit tot een wereldwijd fenomeen met miljarden streams en maakte van KALEO een pijler van de moderne rock. Het succesverhaal bleef voortduren met 'Surface Sounds' (2021) en het vorig jaar verschenen 'MIXED EMOTIONS', twee platen waarmee de band bewijst dat ze kunnen evolueren zonder hun eigen gezicht te verliezen. Meer dan zes miljard streams, ruim een miljoen verkochte tickets en indrukwekkende passages op festivals als Coachella, Lollapalooza en Rock Werchter getuigen van hun bliksemsnelle opmars. Tien jaar na de release blijft 'A/B' de hoeksteen van dit succesverhaal. Het album staat dan ook centraal tijdens deze jubileumtournee, die terugblikt op de meest memorabele momenten uit hun carrière. KALEO verwelkomt je op 8 en 9 maart 2027 in de intieme sfeer van het Koninklijk Circus in Brussel.
TICKETPRIJZEN:
€44,69 BENEDEN - Ongenummerde zit- en staanplaatsen
€39,24 BOVEN - Ongenumerde zitplaatsen
(Inclusief servicekosten).
Voor de grootste fans zijn er ook VIP packages beschikbaar.
www.livenation.be
Live Nation event – Patrick Spicer
Patrick Spicer
Op donderdag 18 maart 2027 in Zuiderpershuis, Antwerpen
- Hij staat bekend om zijn snelle humor, moeiteloze interactie met het publiek en hilarische, waargebeurde verhalen. De in Londen gevestigde comedian Patrick Spicer verkocht in 2025 zijn allereerste stand-up-tournee in een mum van tijd uit. Nu trekt hij opnieuw de grens over. Op donderdag 18 maart 2027 staat hij in het Zuiderpershuis in Antwerpen met zijn kenmerkende speelse, ontspannen podiumprésence en onvoorspelbare comedy. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Met meer dan 300.000 volgers en 100 miljoen weergaven online op de teller, is Patrick Spicer hard op weg om een van de meest besproken gezichten in de internationale comedywereld te worden. Zijn podcast 'Your Couple Friends' (met Micky Overman) is ook een razende hit. Dat zijn succes niet beperkt blijft tot het computerscherm, bleek al tijdens zijn debuuttour in 2025. Die was goed voor maar liefst 30 uitverkochte data in 14 Europese landen. Wegens de gigantische vraag naar tickets werd de tour destijds verlengd met nog eens 40 shows, waaronder drie felbegeerde passages in het Londense Leicester Square Theatre. Spicer, die ook al te zien was op Britse zenders zoals BBC One, BBC iPlayer en Channel 4, brengt een unieke mix van het komische en het openhartige. Zijn shows zijn een perfecte balans tussen scherpe, onvoorspelbare grappen en volledig geïmproviseerde interacties met het publiek. Geen enkele avond is daardoor hetzelfde.
Nu krijg je de kans om deze rijzende ster van de Britse comedy live aan het werk te zien in een intieme setting. Wees erbij op 18 maart in het Zuiderpershuis in Antwerpen!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €32,00 (inclusief servicekosten).
www.livenation.be
Live Nation event - Micky Overman
Op woensdag 17 maart 2027 in Zuiderpershuis, Antwerpen
- Ze veroverde de Britse televisie met haar gortdroge humor, scoorde meer dan 50 miljoen views met haar vlijmscherpe online sketches en liet vorig jaar nog een spoor van uitverkochte zalen achter tijdens haar internationale tournee. Nu keert comedytalent Micky Overman eindelijk terug naar België. Op woensdag 17 maart 2027 strijkt ze neer in Zuiderpershuis Antwerpen. Gewapend met haar kenmerkende 'razendslimme' oneliners en een flinke dosis ironie, fileert ze in deze gloednieuwe voorstelling de absurditeit van een volgende, angstaanjagend volwassen fase in haar leven. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Dat Micky Overman een absolute rijzende ster is, bleek al snel nadat ze zo'n tien jaar geleden vanuit Nederland naar Londen verhuisde om haar comedycarrière op te bouwen. Ze beklom in een verschroeiend tempo de Britse rangen. Zo omschreef comedyplatform 'Funny Women' haar humor als "razendslim". Haar indrukwekkende reeks opeenvolgende succesvoorstellingen, van 'Role Model' (2018), 'Presenting Miss Micky Overman' (2019), tot het recente 'Hold On' (2024), zorgden steevast voor lovende kritieken bij zowel de pers als het grote publiek. Ook online is ze niet te stoppen. Haar populaire podcasts 'Thank F** For That*' (die ze host samen met Sarah Keyworth) en 'Your Couple Friends' (met Patrick Spicer), in combinatie met haar eigen ijzersterke sketches op sociale media, zijn intussen goed voor meer dan 50 miljoen views wereldwijd. De internationale pers is dan ook unaniem over haar talent.
Nu trekt Micky Overman eropuit. Haar gloednieuwe voorstelling staat volledig in het teken van een nieuwe grote stap in haar leven. Wat die stap exact is, ontdek je op 17 maart in het Zuiderpershuis!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €32,00 (inclusief servicekosten).
www.livenation.be
Wannes Cappelle gaat op tournee met zijn eerste onemanshow ‘Verstaanbaar’
Een aaneenschakeling van problemen, dat is het leven van Wannes Cappelle.
En voor u zich verlustigt in leedvermaak: het uwe is geen haar beter.
Daar raakt een mens al eens door ontmoedigd. En dat is verstaanbaar.
Maar als problemen hebben volstrekt normaal is, wat is dan eigenlijk het probleem?
Zo. Dit raadsel heeft Wannes alvast ontrafeld.
Meer van dat - en nog heikelere kwesties - lost hij hoogstpersoonlijk voor u op.
Al sprekend en al zingend. Met de glimlach. Of met een zucht.
Maar één ding moet je wel verstaan: na het zien van deze voorstelling zal uw leven nooit meer hetzelfde zijn.*
*Wie kan aantonen dat zijn leven nadien precies hetzelfde is als voorheen, krijgt zijn geld terug.
Over de artiest:
Wannes Cappelle toont zich als frontman van Het Zesde Metaal al meer dan twintig jaar als een rake observator. Zijn eerste stappen zette hij echter in comedy: in 2002 won hij samen met Dries Helsen zowel de pers- als de publieksprijs op Humorologie. Later vond zijn komisch talent een uitlaatklep in het schrijven van scenario’s voor televisiereeksen als Bevergem en Grond.
Met 'Verstaanbaar' brengt hij zijn eerste onemanshow.
Coach: Wouter Deprez
Voor meer informatie en tickets: https://www.wannescappelle.be/
14.10.26 GC De Wildeman, Herent (UITVERKOCHT)
15.10.26 CC De Spikkerelle, Avelgem (LAATSTE KAARTEN)
16.10.26 Cultuurhuis De Leest, Izegem (UITVERKOCHT)
17.10.26 CC Het Spoor, Harelbeke
22.10.26 Het Gasthuis, Aarschot
23.10.26 CC Scharpoord, Knokke-Heist
24.10.26 Cultuurhuis Stroming, Berlare
25.10.26 Cinema Plaza, Duffel
28.10.26 CCHA, Hasselt
29.10.26 CC Aartselaar, Aartselaar
31.10.26 CC Lokeren, Lokeren (LAATSTE KAARTEN)
01.11.26 Arenberg, Antwerpen
03.11.26 CC Ter Vesten, Beveren-Waas (LAATSTE KAARTEN)
05.11.26 GC ’t Blikveld, Bonheiden
07.11.26 CC Guldenberg, Wevelgem (LAATSTE KAARTEN)
10.11.26 O.L.V. Van Bijstandskerk, Gooik
12.11.26 GC De Kluize, Oosterzele (UITVERKOCHT)
13.11.26 Het Perron, Ieper (LAATSTE KAARTEN)
14.11.26 MEC Staf Versluys, Bredene
17.11.26 CC De Schakel, Waregem (EXTRA DATUM)
18.11.26 CC De Schakel, Waregem (UITVERKOCHT)
20.11.26 Cinema Walburg, Hamont-Achel
21.11.26 Cultuurhuis Herbakker, Eeklo (UITVERKOCHT)
24.11.26 Stadsschouwburg, Brugge (LAATSTE KAARTEN)
26.11.26 CC Zoetegem, Zottegem
27.11.26 CC Casino, Koksijde (LAATSTE KAARTEN)
28.11.26 De Spil, Roeselare (LAATSTE KAARTEN)
02.12.26 CC De Werft, Geel
23.10.27 Kursaal, Oostende
18.11.27 Capitole, Gent
(Info : Vitrine agency)
MayWay records news - Few Bits - ‘Bubble Trouble’
Few Bits trapt de zomer af met de gloednieuwe - en ja, we gaan 't gewoon schrijven, ok? - STEENGOEIE single ‘Bubble Trouble’.
Sprankelende gitaren, een knapperig refrein en natuurlijk die heerlijke, fluwelige stem van frontvrouw Karolien Van Ransbeeck: zomernostalgie in de grand Few Bits-traditie.
Karolien: “Deze song gaat over de bubbel waarin je ongemerkt terecht kunt komen. Pas wanneer je beseft dat je erin zit, kun je hem doorprikken. Voor mij gaat ‘Bubble Trouble’ precies over dat moment.”
Na een succesvolle eerste carrière – met de albums Few Bits (2013) en Big Sparks (2016), waarbij de band onder meer tweemaal met The War On Drugs door Europa trok – keerde Few Bits eind vorig jaar terug met ‘Brick Houses’, dat op talloze lovende recensies kon rekenen in binnen- en buitenland. (KEXP: “A Sensational Return.”). ‘Bubble Trouble’ sluit naadloos aan bij de wereld van ‘Brick Houses’ en had moeiteloos een van de blikvangers van dat album kunnen zijn.
Karolien en haar band kijken intussen alweer vooruit: nieuwe plannen – en muziek – krijgen vorm. Ook de eerste nieuwe optredens komen eraan, zo speelt Few Bits op ‘Zero For Three’ in Maastricht in september. Nieuwe data volgen.
Bubble Trouble - Single by Few Bits | Spotify
Few Bits is
Karolien Van Ransbeeck, Steven Holsbeeks, Tim Coenen, Peter Pask, Jules Lemmens
genre
indie, alternative, dream pop
www.maywayrecords.com
Frontman (74) van Village People is overleden
Victor Willis, de oorspronkelijke frontman van de iconische discogroep Village People, is overleden. Dat meldt de band. Willis werd 74.
(bron: Het Nieuwsblad)
Live is Live 2026 - van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Een legendarische Iron Maiden zonder sleet
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-29
Stijn Raepsaet
De derde en laatste festivaldag van Live is Live in het Antwerpse Middenvijverpark stond volledig in het teken van metal. Met Doro, Testament, Epica en als absolute headliner Iron Maiden, had de organisatie een affiche samengesteld waar menig metalhart sneller van ging slaan. Het publiek kreeg bovendien nog een flinke portie zomerse hitte voorgeschoteld, waardoor het een dag werd waarop vuur, zweet en klassiekers hand in hand gingen.
De Duitse metalqueen Doro had er geen enkel probleem mee om het mondjesmaat toestromende publiek op temperatuur te brengen. Alsof de resterende hittegolf nog niet voldoende was, werd opener “I Rule The Ruins” (cover Warlock) begeleid door imposante vuurfonteinen. In haar compacte maar krachtige set passeerden verder onder meer “Burning the Witches”, “Raise Your Fist in the Air” en “Für Immer” de revue. Afsluiten deed ze met het onvermijdelijke “All We Are”, dat door het inmiddels talrijker aanwezige publiek luidkeels werd meegezongen.
Vervolgens was het de beurt aan Testament, zonder twijfel de zwaarste band op de affiche. Toch bleek al snel dat de gemiddelde Iron Maiden-fan ook wel raad wist met een stevige portie San Francisco Bay Area thrash metal. De immer sympathieke Chuck Billy leidde zijn band door een kolkende set met onder meer “Into The Pit”, “Demonic Refusal” en “Sins of Omission”. Als afsluiter werd “Over The Wall“ de weide ingeknald. Testament leverde een bijzonder strakke prestatie af, waarbij ook de indrukwekkende stagep(r)op – een dreigend skelet dat hoog boven het publiek uittorende – de aandacht trok.
Het Nederlandse Epica had vervolgens weinig moeite om de inmiddels goed gevulde festivalweide verder van de nodige metal te voorzien. Opener “Cross The Divide” kampte nog met enkele fout afgestemde geluidsinstellingen, maar zodra “Sensorium” werd ingezet, was dat euvel helemaal vergeten. Wat een fenomenaal nummer blijft dat live. In een set die op veel festivals moeiteloos headlinerwaardig zou zijn, sprongen vooral “Cry for the Moon”, “Unchain Utopia” en het epische “Consign to Oblivion” eruit. Daarnaast viel vooral de warme interactie tussen de bandleden op, met toetsenist Coen Janssen als vrolijke sfeermaker die voortdurend het publiek wist te entertainen.
Omstreeks negen uur brak dan eindelijk het moment aan waar iedereen voor gekomen was: Iron Maiden. Met hun ‘Run For Your Lives Tour’ focust de band uitsluitend op nummers uit de eerste negen studioalbums (1980-1992), een periode die door veel fans wordt beschouwd als de absolute gouden jaren van de band.
De openingscombinatie van “Murders in the Rue Morgue”, “Wrathchild” en “Killers” zorgde meteen voor een stevige dosis nostalgie. Opvallend blijft hoe ongelooflijk energiek de bandleden op hun inmiddels respectabele leeftijd nog steeds over het podium razen. Waar andere bands misschien af en toe naar een zuurstoffles zouden grijpen, leek Iron Maiden alleen maar sterker te worden naarmate de avond vorderde. Van enig krachtverlies in Bruce Dickinsons stem was geen sprake en Janick Gers demonstreerde opnieuw zijn kenmerkende elegante gitaaracrobatiek. Iron Maiden lijkt simpelweg niet te verouderen.
Na een weergaloze uitvoering van “Phantom of the Opera” volgde met “The Number of the Beast” de eerste massale zangstonde van de avond. Het publiek zou nog vaak uit volle borst mogen meebrullen. “Infinite Dreams” haalde door zijn relatieve onbekendheid tijdelijk wat vaart uit de set, maar stelde muzikaal geen seconde teleur.
Toen vervolgens een gigantische piramide op de videowall verscheen, wist iedereen wat eraan zat te komen. “Powerslave” blijft persoonlijk een van mijn favoriete Maiden-nummers en Bruce Dickinson, gehuld in een imposant verenmasker, nam het publiek moeiteloos mee naar het oude Egypte.
Het persoonlijke hoogtepunt van de avond was echter zonder twijfel “Rime of the Ancient Mariner”. Het ruim dertien minuten durende meesterwerk, gebaseerd op een gedicht van Samuel Taylor Coleridge, kreeg dankzij de indrukwekkende videobeelden een extra dimensie. Antwerpen beleefde dit epische nummer zichtbaar intens. Daarna volgde “Seventh Son of a Seventh Son”. Hoewel het eveneens een monumentaal nummer is, voelde het door de opeenvolging van lange instrumentale passages net iets te snel geprogrammeerd na “Rime of the Ancient Mariner”. Het enige kleine minpuntje in een verder haast perfecte set.
Vanaf dan was het enkel nog raak met klassieker na klassieker. Voor de bisronde kregen we nog “The Trooper”, “Hallowed Be Thy Name” en “Iron Maiden”, waarbij een levensgrote Eddie letterlijk uit de videowall leek te kruipen.
Tijdens de bisronde gingen we eerst de lucht in met een magistrale uitvoering van “Aces High”, gevolgd door een meeslepende “Fear of the Dark”, waarbij Dickinson met een lantaarn door het donkere podium dwaalde onder een volle maan. Als afsluiter werd het podium omgetoverd tot een futuristische tijdsmachine voor “Wasted Years”, een perfecte afsluiter van een indrukwekkende avond.
Bruce Dickinson bedankte het Antwerpse publiek nog uitvoerig en liet verstaan dat we binnenkort nog nieuws over Iron Maiden mogen verwachten. Dat vooruitzicht alleen al deed duizenden fans tevreden huiswaarts keren. Iron Maiden bewees opnieuw waarom de band al bijna een halve eeuw tot de absolute wereldtop behoort. Ze zijn niet zomaar een legende. Ze blijven er één.
Ook de organisatie van Live is Live verdient een welgemeende pluim. Alles verliep bijzonder vlot, de logistiek zat goed in elkaar en ondanks de grote opkomst bleef de festivalsfeer de hele dag aangenaam.
Tot volgend jaar!
In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3
Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)
Robyn – ‘The Sexistential Tour’ - Grote artiest in (te) grote arena
Robyn (+Smerz)
Na 15 (!!) jaar eindelijk terug de eer een Robyn solo-concert in ons land te mogen verwelkomen. België heeft lang moeten wachten op de Zweedse elektropop-prinses en ‘The Sexistential Tour’ werd een meer dan degelijke comeback met vooral een ijzersterke tweede helft. Dat het merendeel van Robyn’s hits al van 2 decennia geleden dateren, benadrukt haar stempel op de huidige muziekindustrie. Stadium-uitverkopers Charli XCX & Lorde geven beiden toe voor een groot deel geïnspireerd te zijn door platen ‘Body Talk (2010)’ en ‘Robyn (2005)’. Of nieuwste album ‘Sexistential’ ook generaties zal inspireren is nog af te wachten, maar een reminder dat ze nog niet toe is aan ‘best of’ concerten is het zeker wel.
Met Smerz stond een mede-Scandinavische (Noorse) band geprogrammeerd om het publiek te verwelkomen. Aan critical acclaim geen tekort, recentste plaat ‘Big City Life’ verdient volgens Pitchfork en Metacritic zeker een plekje tussen de sterkste platen van 2025. Vooral “You Got Time And I Got Money” kwam sterk door live. Toch laat het grote commerciële succes na 10 jaar nog steeds op zich wachten. Of ze op 30 juni in de ING-Arena veel mensen overtuigd hebben, betwijfel ik. Een genre-clash met de elektronische nummers van Robyn zorgde misschien voor een net iets anders ingesteld publiek dat dan ook grotendeels door de set heen praatte. Op Dour binnen 2 weken een herkansing!
Robyn’s huis-dj LIL C vulde het halfuurtje voor haar opkomst op met zomerse remixes. Laten we dat vanaf nu voor elk concert verplichten? Dat er geen uitverkocht bordje kon uitgehangen worden en ook Ticketswap de laatste dagen volstroomde met half-priced tickets was verrassend, maar helaas wel te merken in de zaal. De ING-Arena is al groot, maar als deze dan ook nog zoveel open ruimte laat, inclusief afgesloten tribunedelen, valt dit nog meer op. Genoeg hierover, want Robyn liet het niet aan haar hart komen. Van achter een wit doek kregen we om negen uur stipt een herkenbare schaduwpostuur te zien. Een trucje dat we nog nooit eerder zagen? Allesbehalve, maar het werkte wel. “Blow My Mind” en “Fembot” lijken op papier misschien niet de meest aangrijpende opening tracks, maar de electronic vocals & industriële ondertoon werden vanaf het begin perfect overgebracht. Dat de soundmix in de evenementenhal op de Heizel het soms laat afweten is een onoverkomelijke struikelblok. Extra jammer is het dan dat een aantal dagen voor Rock Werchter een arenatour geboekt is en geen hoge Barn-spot later deze week. Met grote radiohit van het album “Talk To Me” (voelt overdreven met nog geen tien miljoen streams) vergaten we de sound issues even, een sterk dansbaar nummer dat live zeker overeind blijft.
Met flashy rode hakken en een been-sleeve (enkelvoud) in panterprint werden de iets zomersere “Ever Again” en “Honey” (beiden live zeer sterk) afgewisseld door het nieuwe “Dopamine”. Waar deze eerste twee uitblinken in hoe anders ze zijn dan Robyn’s diepere repertoire, zit “Dopamine” vol van cliché’s. Aangevuld met een act op draaiend platform dat zomaar uit een Zweedse Eurovision act had kunnen komen, zien we er de charme van in. We krijgen te zien hoe Robyn zich on stage omkleedt. Geen intermezzo’s, geen lange wachtpauzes, deze show gaat als een sneltrein vooruit. We zijn nog geen halfuur ver en al 7 nummers zijn gepasseerd.
Een eerder zwak onderdeel met “Life” en “Love Is Free” volgt, als er dan al een toilet break zou moeten gekozen worden, raad ik deze tandem aan. “I’m so happy to have you”, een eerste interactiemoment van de avond. Titeltrack “Sexistential” wordt ingezet met meteen de meest experimentele sound van de plaat. Sterk, neigt soms naar techno. Met “Love Kills” volgt een eerste hoogtepunt. Een tweede laat niet lang op zich wachten, want voor een piano-versie van “Be Mine!” wordt support act Smerz nog eens teruggeroepen. Als enige ballad op de setlist kan deze wel tellen. Na een drietal iets minder opmerkelijke nummers van het nieuwe album zijn we duidelijk toe aan de hits.
“With Every Heartbeat”, één van de beste elektronische nummers ooit gemaakt? Niet alleen muzikaal een uitblinker in Robyn’s repertoire, maar ook visueel overtuigde de staging nu volledig. Met windmachines werden de witte doeken die tijdens de intro nog als schaduw-opvangers gebruikt werden nu volledig de zaal in gestuurd.
Een live decibelmeter vroeg om meer commotie om het Zweedse icoon nog voor drie nummers terug te roepen. “Missing U” en “Call Your Girlfriend”, bewezen allebei waarom ze zonder een gigantisch aantal streams toch tot de encore van de set behoorden. Bijzonder sterk live. Afsluiten met je grootste hit, altijd een goed idee toch? Zeker als die naar de naam “Dancing On My Own” luistert. Een eerste refrein volledig a-capella door het publiek, een emotioneel moment van stilte en applaus erna, een grote uitbarsting inclusief vuurwerk wanneer de instrumental er terug bijkomt. Alle cliché’s werden bovengehaald en dan vergeet ik nog te vermelden dat ze zich met glitters insmeerde voor het laatste refrein. Kippenvel! Laat ons niet nog eens 15 jaar wachten Robyn, dank U wel.
Setlist: Blow My Mind – FEMBOT – Talk To Me – Hang With Me – Never Again – Dopamine – Honey – Life – Love Is Free – Sexistential – Really Real – Love Kills – Be Mine! – It Don’t Mean A Thing – Sucker For Love – Light Up – With Every Heartbeat – ENCORE – Missing U – Call Your Girlfriend – Dancing On My Own
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Robyn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9916-robyn-30-06-2026?Itemid=0
Smerz
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9917-smerz-30-06-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Metal Blade releases
2026
09-01-26 Iotunn – Waves over Copenhell
09-02-26 Dvne - Live at Hellfest (incl songs of Etemen Aenka)
20-02-26 W.E.B. – Darkness alive (live album), single ‘into hell fire we burn’ (live), single ‘morphine for saints’
27-02-26 Necrofier – Transcend into oblivion (single ‘fires of the apocalyps’)
27-02-26 Cryptic shift – single ‘cryogenically frozen’
end March 26 Gradience – single ‘master tot he slave’
end March 26 Monstrosity – Screams from beneath the usrface (single ‘the atrophied’) ) (single ‘banished to the skies’)
10-04-26 Vomitory – In death throes (single ‘for gore and country’) (single ‘wrath unbound’)
10-04-26 Yoth Iria – Blessed be he who enters (single ‘gone with the devil’)
17-04-26 The last ten seconds of life – The dead ones (single ‘make it to heaven’) (single ‘rat trap’)
24-04-26 Six feet under – Next to die (single ‘unmistakable smell of death’) (single ‘Mutilated corpse in the woods’) (single ‘mister blood and guts’)
08-05-26 Ingested – Denigration (single ‘watch you fold’ ft John Gallagher of Dying Fetus) (single ‘oaths betrayed’)
08-05-26 Yoth Iria – Gone with the devil (single ‘the blind eye of Antichrist’) (single ‘harut, government, fallen’)
10-05-26 Lifesick – single ‘Die with me’ (2024 album ‘loved by none, hated by all’)
15-05-26 Gozu – Gozu VI (single ‘banachek’) (single ‘corinthian leatherface’)
15-05-26 Slayer, 40th anniversary reissue of ‘hell awaits’
22-05-26 Armored Saint – Emotion factory reset (single ‘close to the bone’) (single ‘hit a moonshot’)
12-06-26 Stormkeep – The noctures of Iswylm (single ‘imperious sanguine eroticism’) (single ‘every man-any man’) (single ‘the black dragons of Iswylm’)
June 26 Allegaeon – single ‘ dark matter dynamics’
25-05-26 Gradience – The Ossuary Lens (single ‘deathwish’)
June 26 Cattle Decapitation ’30 y of inhumanity’ (single ‘dead end residents’)
19-06-26 Endseeker – Coffin born EP (single ‘enemies of peace’) (‘true survivor’, cover David Hasselhoff)
July 2026 The Black Dahlia Murder – Two decades of Nocturnal , 20th anniversary
10-07-26 If these trees could talk – the hidden hand (single ‘sea of glass’)
17-07-26 Psycroptic – The pulse of annihilation (single ‘gathering a venomous herd’)
24-07-26 North sea echoes - How to cast a shadow (single 'enjoy the view')
31-07-26 Dry wedding – Arrowhead (single ‘moths’)
21-08-26 The Night Eternal – Cold velvet (single ‘where this worlds ends’) (single ‘caught in a spell’)
04-09-26 Gradience – Anomaly (single ‘white noise’)
Live Is Live 2026 – eind juni 2026, drie dagen lang muzikaal feest, Middenvijver Park, Antwerpen – 40000 horns voor Iron Maiden, Live Is Live sluit groots af
40.000 HORNS VOOR IRON MAIDEN: LIVE IS LIVE SLUIT 2026 GROOTS AF
Na een warme, uitgelaten openingsdag met Robbie Williams en een bezwerende tweede dag met Nick Cave & The Bad Seeds kreeg Live is Live 2026 op maandag nog één laatste gedaante. Zaterdag was groots en feestelijk. Zondag was intens, geconcentreerd en verbindend. Maandag kleurde Middenvijver Park pekzwart.
Iron Maiden was overal. Op T-shirts die al tientallen jaren meegaan, op gloednieuwe prints, op battle jackets, in gesprekken tussen fans die herinneringen ophaalden aan eerdere concerten en in de spanning rond de setlist van die avond. De Cristal-pintjes vloeiden rijkelijk, het terrein kwam vroeg op temperatuur en nog voor de eerste noot had geklonken, was duidelijk: de slotdag van Live is Live werd een grote ontmoetingsplek voor metalliefhebbers.
Goe Vur In Den Otto zette het programma op gang met de juiste dosis ambiance. Hun dj-set trok meteen een brede glimlach over het terrein, met zelfs de Macarena in metalmodus. Daarna schakelde het programma stevig door. Doro, decennialang een vaste waarde binnen de metalwereld, bracht een strakke set vol power en présence. Testament nam daarna moeiteloos over met een messcherpe thrashset die het terrein meteen op scherp zette. Epica gaf de vroege avond extra dramatiek, vuur en grandeur.
Ook tussen de bomen viel er nog wat te beleven. Op de Forest Stage maakten Alex Agnew en Andries Beckers het terrein even onveilig met hun podcast Welcome To The AA. Daarmee kreeg de slotdag naast riffs, vlammen en decibels ook nog een eigenzinnige dosis humor.
En toen was het tijd om the beast los te laten.
Iron Maiden kwam, zag en overwon Middenvijver Park. Vanaf de eerste minuten gingen 40.000 horns de lucht in en werd de weide één kolkende massa van zwarte T-shirts, vuisten, stemmen en pure overgave. Toen Eddie zijn opwachting maakte, steeg het enthousiasme opnieuw. Niet uit verrassing, maar omdat sommige tradities nooit hun kracht verliezen. Middenvijver Park werd even volledig van Maiden.
Zo sloot Live is Live 2026 af met drie dagen die elk hun eigen karakter hadden, maar samen perfect uitlegden waar live voor staat. Live is Live draait om artiesten die hun publiek recht in de ogen kijken. Om fans die niet alleen naar een concert komen, maar deel worden van iets dat alleen op dat moment kan ontstaan. Om muziek die je niet streamt, maar voelt. In de zon, tussen de bomen, op een terrein dat gemaakt lijkt voor lange zomerdagen en grootse avonden.
Maar Live is Live wordt niet alleen gemaakt op het podium. Het wordt gemaakt door iedereen die eraan meewerkt: de crew die in de hitte het terrein opbouwde, de medewerkers aan de bars, de foodpartners, de security, de hulp- en veiligheidsdiensten, de stad Antwerpen, alle partners, artiesten, leveranciers en vrijwilligers. Maar vooral ook door het publiek, dat drie dagen lang van Middenvijver Park een warme, intense en levende plek maakte.
Jan Digneffe, Managing Director van FKP Scorpio Belgium, organisator van Live is Live: “Het begon met intense hitte en eindigde in intens geluk. Live is Live 2026 was een voltreffer. Middenvijver Park heeft ons opnieuw veel gegeven: warme zomeravonden, geweldige liveartiesten in het licht van de zonsondergang en drie headliners - Robbie Williams, Nick Cave & The Bad Seeds en Iron Maiden - die stuk voor stuk in topvorm waren. Meer kan een trotse festivalpromotor niet vragen.”
Live is Live bedankt iedereen die erbij was, iedereen die eraan heeft meegebouwd en iedereen die deze editie mee heeft gedragen.
See you next year.
www.liveislive.be
Elvis Costello & The Imposters - En of die veelzijdige ouwe rot het nog kan!
Elvis Costello & The Imposters – Radio soul! The early songs of Elvis Costello
Een introtune die herinneringen opriep, “Ghostrider” van Suicide knalde door de boxen. Elvis Costello was het dus niet vergeten, dat tumultueuze en legendarische concert in de AB in 1978 met die iconische band van Martin Rev en Alan Vega in zijn voorprogramma. Een groep die zijn tijd ver vooruit was, maar die op zijn zachtst gezegd niet echt gesmaakt werd door het geërgerde publiek, waardoor Costello zelf ook kwaad werd op zijn fans en zijn eigen set terugschroefde tot een half uurtje. Gevolg, een rel van jewelste, en een concert dat voor eeuwig geboekstaafd staat als een stukje AB geschiedenis. Het was ook nog in volle punkperiode, moet je weten, de toenmalige opschudding paste dus perfect in de tijdsgeest.
Maar liefst 48 jaar later stond er een goedgeluimde, spraakzame en alerte Elvis Costello op datzelfde podium. Hij had met The Imposters én Charlie Sexton, die heel wat diensturen bij Bob Dylan op de teller heeft staan, een stel ervaren rotten meegebracht. Nog beter nieuws, met deze tournee greep Costello terug naar de beginperiode van zijn rijkgevulde carrière, laat ons zeggen zowat de eerste 10 jaar. Dit kon dus niet misgaan.
Costello toonde zich van zijn meest veelzijdige kant, we kregen zowel de frisse rocker, de soulzanger, de jazzcrooner als de intieme singer/songwriter. En telkens was het er pal op, dankzij een 72-jarige rasperformer wiens immer herkenbare stem ook nog steeds uitmuntend en ongeschonden klonk.
Na een gemoedelijke inloopronde met “Radio Sweetheart” en “Watch Your Step” werd Costello zijn elektrische gitaar aangereikt en was “Mystery Dance” een korte stroomstoot die zijn doel niet miste, het greep ongegeneerd terug naar de prille punkjaren. Daarna kregen we meteen een topper met een onverwachte insteek. Middels wat creatief plak-en knipwerk had Costello van “Watching The Detectives” een verrassende doch geslaagde medley gemaakt met “Help Me” van Sonny Boy Williamson. Vanuit die gekende reggae riff werd plots overgeschakeld naar een brok authentieke blues, inclusief een fijne harmonica solo van the man himself. Dat hadden we Costello nog nooit zien doen, zich compleet overgeven aan de blues, en dan nog midden in één van zijn grootste hits, maar hij kwam er fantastisch mee weg.
Een terugkerend fenomeen vanavond, Elvis Costello die er werk van maakte om zijn eigen songs binnenstebuiten te keren en die een frisse nieuwe weg te doen inslaan zonder ze daarbij de nek om te wringen, dit is Bob Dylan niet.
Van achter zijn piano croonde hij zo “Every Day I Write a Book” naar eenzame jazzy hoogtes. En een fris klinkend “Clubland” kreeg zowaar een samba sausje over zich heen. Ook “Honey Are You Straight or Are You Blind” kreeg een intieme 18 karaatsversie mee die niet vies was van een streepje blues.
Het sierde Costello dat hij niet zomaar voor een greatest hits show ging, hij greep regelmatig naar minder bekende tracks die uiteindelijk verborgen parels bleken te zijn. Zo werd “Lovers Walk” een weerspannige, venijnige en tegendraadse rocksong waarin Costello en Sexton duelleerden op zijn Velvet Undergrounds. Ook “Poor Napeleon” kreeg een stel ruwe en ongepolijste gitaren over zich heen.
De gevoelige snaar werd ook meermaals geraakt. Met “Who Will Be the Next Fool to Be” kwam de jazz-crooner in Costello naar boven en “Indoor Fire Works” flirtte met de grens van de country meligheid maar bleef net aan de juiste kant ervan. “Alison” was natuurlijk de tearjerker die voor het nodige kippenvel zorgde en de hartjes van de aanwezige oudjes sneller deed slaan, de defibrillators mochten collectief aan het werk.
Tijd voor een versnelling, “I Don’t Wanna Go To Chelsea” en “Pump It Up” werden in hun meest energieke vorm aan elkaar genaaid en gingen naadloos over in het absolute hoogtepunt van de show, de pure en ongeslepen diamant “I Want You”. Hierin was Costello’s stem in bloedvorm en daarbovenop toverde hij een stel rauwe gitaarsolo’s uit zijn hoed, en hij had die niet eens op. Zo soleerde hij die prachtsong naar ongekende hoogtes. Je moet het maar durven, Charlie Sexton in je groep opnemen om dan zelf doodleuk uit te pakken met de meest briljante gitaarpartijen van de show.
Na een gedreven en snedig “What’s so Funny ‘Bout Peace, Love and Understanding” werd de band getrakteerd op een uitzinnig applaus, maar Costello wou het momentum nog even verderzetten. Toen zijn band nog volop het applaus dankbaar in ontvangst nam zette hij alweer “Oliver’s Army” in waarop de anderen zich moesten reppen om hun baasje bij te benen. “Oliver’s Army” was zo de ultieme eindsprint van een rit die onderweg eigenlijk al lang gewonnen was.
Een geweldig concert. We hadden inderdaad, zoals een paar morrende fans, kunnen klagen over de krakers die hij niet gespeeld had. Maar dit is Elvis Costello, een songschrijver die kan terugvallen op een duizelingwekkend repertoire. Hij had ook 60 songs kunnen spelen in plaats de 23 stuks die hij er nu met klasse, gevoel en toewijding gedurende twee volle uren doorjoeg, maar dan waren we nu nog niet thuis.
Organisatie: Live Nation
Monza (try-out) - Great Gigs In The Park 2026 - De Vlaamse Beatles!
In het rijtje 'Belgische bands die Nederlandstalige muziek in de schijnwerpers hebben geplaatst', hoort Monza ook thuis. Hun debuut 'Van God Los'; 25 jaat terug, is uitgegroeid tot een ware klassieker.
Monza viert in 2026 het 25-jarig jubileum van hun legendarische debuutalbum 'Van God Los' met een grootschalige comeback. De iconische plaat is opnieuw uitgebracht (digitaal en op vinyl) en de band brengt een gloednieuwe, kwartierlange 'Very Extended Version' van de titelsong.
In kader van ''The holy garden sessions' speelde de band anderhalve week terug voor een openluchtgig in Kortemark. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103271-monza-try-out-nederlandstalige-pop-op-z-n-best-van-een-fijne-band-even-warm-onthaald-door-een-fijn-publiek. Een aangename, overtuigende return!
In een goed gevuld Park in de Casino, Sint-Niklaas deed Stijn en C° het nog eens over. Spraakwaterval Stijn Meuris is een woordkunstenaar ‘pur sang’ die de meeste aandacht naar zich toetrok, maar hij een combo rond zich die de (oude) songs naar een hoger level brengen.
On stage hadden we Stijn Meuris (Zang) - David Poltrock (Toetsen) - Mario Goossens (Drums) - Piet De Pessemier (Gitaar) - Tom Coghe (Basgitaar - vervangt wijlen Bart Zegers).
Support-act was de jonge getalenteerde troubadour Camilo Donoso (****). Met zijn warme stem, begeleid door zijn gitaar en een tweede lid op keys, wist hij meteen de juiste sfeer te creëren. Zijn persoonlijke songs kwamen straight from the heart, breekbaar, ontroerend als scherp, onfronterend.
Een hedendaags kleinkunsttovenaar kon je zeggen van deze beloftevolle artiest; hij bracht een warme gloed over het park. Jammer genoeg een keuvelend publiek, waardoor de innemende songs minder overkwamen, maar hij liet zich geen moment uit zijn lood slaan. Het welgemeende applaus na de set maakte duidelijk dat hij sterk geapprecieerd werd.
Monza (*****) vloog er meteen in met “Naïviteit” en “Scheiding van Kerk en Staat”. Met een flinke dosis droge humor, subtiele steekjes tussenin en muzikaal een aanstekelijke mix van Nederlandstalige pop en rock, kregen Stijn Meuris en C° het publiek moeiteloos mee. “De ogen van Jenny”, een nummer over gemis en de vraag ‘waarom’, kreeg de set een meer ingetogen wending. Opnieuw werd duidelijk dat Stijn Meuris een rasentertainer is. Zijn bindteksten, de anekdotes zijn gevat, geestig en schuwen de controverse niet. De vaart wordt niet uit het optreden gehaald erdoor.
Monza is een sterk geoliede machine . Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld en elk krijgt voldoende ruimte, in messcherpe gitaarpartijen, stuwende baslijnen, sfeervolle piano- en keys van David Poltrock en het energieke drumwerk van Mario Goossens.
“Tegenstand = Mooi” en “Wie Danst Er Nog” zijn favorietjes.
De frisse, speelse en enthousiasmerende aanpak in een nostalgische blik sierde. Het wisselde maar steeds in dynamiek en ingenomenheid, van het energieke “Parvenu” naar het broeierige “Alleen Zijn en Hoe Er Mee Om Te Gaan tot het emotionele “Alles Half”. Met een lang uitgesponnen versie van “Van God Los” bereikte de set een hoogtepunt. De massaal meegezongen ‘oo's’ en ‘aa's’ zorgden voor kippenvel en trokken de klassieker naar een hoger niveau. Een prachtig eind van de reguliere set, waarna “De Stad Kan Zo Koud Zijn” als bis werd gespeeld.
Mooi is hoe Stijn telkens wat insteeks uitdeelt over Sint-Niklaas of errond heen, o.a. van Hooverphonic. Alex Callier stond in het park en zocht Stijn even op aan het podium. Tot groot jolijt van het publiek.
Monza bewees in Sint-Niklaas dat deze come-back meer is dan een nostalgische blik op het iconische debuutalbum.
De band klinkt fris, gretig en vooral hecht. Stijn Meuris is en blijft een ras entertainer omringd van muzikanten die met vakmanschap en spelplezier Monza her updaten, waarin elk nummer dezelfde energie en overtuiging ademt als 25 jaar terug.
Door de uitgekiende setlist is en blijft Monza naast Stijns Noordkaap een blijvende relevantie in de Nederlandstalige rock. De Vlaamse Beatles. Een jubileumtour om U tegen te zeggen , eentje die nog niet is uitgezongen … Op naar Rock Werchter … en meer van dat . U was een fijn publiek!
Setlist: Naïviteit // Scheiding kerk en staat // De ogen van Jenny // Naar men zegt // Tegenstand = mooi // Wie danst er nog? // Adolescent Sex (Japan cover) // Parvenu // Alleen te zijn en hoe er mee om te gaan // Alles half // Van God los //
Encore: De stad kan zo koud zijn
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Monza
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9884-monza-29-06-2026?Itemid=0
Camilo Donoso
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9883-camilo-donoso-29-06-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Werchter Parklife 2026 – Linkin Park, still alive and kicking …
Werchter Parklife 2026
Festivalterrein
Werchter
2026-06-28
Erik Vandamme
De organisatie van Rock Werchter kwam dit jaar ook met een nieuw concept, Werchter Parklife. Een festival gebouwd rond een één grote naam binnen de scene, met de focus op (alternatieve) rock. Met Linkin Park stond er een band op het podium die uit een heel diep dal is gekropen. Hoe vervang je een boegbeeld die het absolute gezicht was van een band, vroegen we ons luidop af toen Chester Bennington in 2017 overleed. Over Emily Armstrong als vervangster vlogen vooral op sociale media pro en contra’s door de lucht. De band heeft intussen bewezen er nog steeds te staan als een huis. Meer nog … Met een voorlaatste stop van hun 'From zero'-wereldtour hield Linkin Park opnieuw halt in Werchter.
Wij arriveerden net te laat voor de Franse formatie Landmvrks die ons vorig jaar met hun album ' The Darkest Place I've Ever Been' overstag maakte. Ze speelden scherp en snedig en zijn op Rock Werchter ook van de partij. Dan zijn we er!
Ook openingsact Phantogram misten we in deze case van aanvang .
Zwangere Guy (****) was een andere genre dan de doorsnee rock, die we vandaag kregen, wiens komst naar Werchter Parklife bij sommige fans de wenkbrauwen fronste. Nochtans is in de muziek van Linkin Park zijn er wat hip hop invloeden verweven. Dankzij de iconische raps van Mike Shinoda en scratching van DJ Mr. Hahn, combineert Linkin park net moeiteloos alternatieve rock, nu-metal met klassieke hiphopbeats, rhymes en turntablism. Dit even terzijde.
Zwangere Guy is een rasechte verteller, een rap poëet, een entertainer én een gevoelig mens, die goed met zijn publiek kan omgaan en hen tot ‘unite’, ‘verbinding brengt. “Gorik Pt 1” en “Wie is Guy” waren sterk . Zwangere Guy laat zich van zijn meest persoonlijke kant zien. De emoties in zijn vocals tonen aan dat hij meent wat hij zegt en zingt. Dit is het soort hip hop/rap waar wij ook overslag van gaan. Kommer en kwel, het bestrijden van demonen maken de brug naar een feestelijke stemming bij Zwangere Guy. “Papucho” zette de puntjes op de 'i'. Schitterend!
Met Clipse (***) stond een tweede rap/hip hop act op het podium Het duo Pusha T en No Malice hebben al wat in de scene bewezen. Dus dachten we, samen met het publiek hier een wervelend hiphop feest te zullen meemaken. Dat viel dik tegen. Er zat weinig ziel in hun hiphop style of music. Alles zat wat in diezelfde lijn, waardoor het gauw ging vervelen. Zelfs enkele kleppers van hen, die op herkenning applaus konden rekenen, brachten weinig soelaas.
Hier kon gerust een Belgische rock act gestaan hebben, die perfect aansloot op de closing bands
Niet getreurd, toen was er Papa Roach (*****) die ons vorig jaar op Pukkelpop sterk overtuigden en dit jaar opnieuw, in november, zullen te zien in zaal.
Na een knallende start met een nieuwe song “Even if it Kills me” haalde de band brutaal uit met “Bloodbrothers” en “Dead Cell”. De drijvende kracht is zanger Jacoby Shaddix die alle hoeken van het podium opzocht, zijn publiek er telkens bij betrok, en hen deed meezingen en genieten. “Getting Away with murder” - door duizenden meegebruld – werd een eerste hoogtepunt.
Jacoby had er zin in, en port steeds zijn band en het publiek aan. Een wervelend nu-metal feest dus in rauwheid en opwinding.
Onder die stoere bast schuilt echter ook een gevoelig kantje, toen de zoons van Jacoby in de spotlight kwamen op “See you in Hell” en “BRAINDEAD”. Het onderstreepte dat hij in de eerste plaats gewoon een papa is. Wat een emotioneel moment.
Papa Roach bleef doorknallen. Op “Help” met de vuist in de lucht, de tekst meebrullend die op het scherm verscheen. “Born for Greatness” was een volgende mokerslag.
De ode aan het nu-metal genre kregen we met “Blind/My Own Summer (Shove It)”/“Break Stuff”/”Chop Suey” hoefde misschien niet persé, maar zorgde er wel voor dat het publiek compleet overstag ging.
Het concert ging op hetzelfde elan door, tot de apotheose volgde met het onvoorwaardelijke “Last Resort”, waarbij de handjes in de lucht gingen en nog een keer alle registers werden opengetrokken. Wat een nu-metal uppercut …
Even bekomen was het, met een lekkere pasta en biertje…
De verwachtingen voor Linkin Park (****1/2) waren erg hoog gespannen. Een tiental minuten durende aftelling gebeurde op de tonen van “Duality” van Slipknot. De band haalde meteen verrassend, strak, vuurkrachtig uit met “Points of Authority”. Emily nam niet direct de bindteksten voor haar rekening, maar het was vooral Mike Shinoda die voor het nodige entertainment zorgde .
Echter, daar waar Chester al die aandacht - gewild of ongewild - naar zich toetrok, werd al vrij snel duidelijk dat elke schakel binnen Linkin Park nu nog belangrijker is geworden. Op “Up From the bottom”, “Somewhere I Belong” werd dat publiek nauw betrokken. Mike ging op een bepaald moment een jonge fan super gelukkig maken, door hem zijn pet te bezorgen; die jongen beleefde ‘the time of his life’.
Linkin Park heeft trouwens een opvallende jonge fanbase, aan de vele jonge fans met t-shirt te zien, al dan niet vergezeld van hun ouders, die ook wel uit de bol durfden te gaan. Linkin Park voor jong en oud dus.
We kregen knap materiaal, ''Burn it Down”, “Lying from you” en “Casulality”. De band houdt ervan ook buiten hun comfortzone te treden. “Numb” kreeg een reggae-eske versie. Het nieuwe “Heavy is the crown” werd door het publiek sterk ontvangen, een hit in wording … Kleppers waren natuurlijk “Bleed it out”, “Papercut”, “In the End” en “Faint” met veel confetti. Een waardig, overtuigend slot!
Linkin Park is still alive & kicking na het overlijden van hun spil Chester Bennington. Een muzikaal klinkende volmondige 'JA’.
Het event was al lang voor hun komst uitverkocht. De band werd zondermeer met open armen ontvangen. Wat een return, wat een come-back van deze Linkin Park. Deze Linkin Park 2.0 kon ons moeiteloos overtuigen. Eventueel scepticisme mag bij het grof vuil worden gezet.
Organisatie: Werchter Parklife (Live Nation)
Rockhal + Atelier, Luxemburg - events
30-06-2025 – Chris Isaak – Atelier (Org: Atelier LU)
01-07-2026 - The Offspring@Luxexpo Open-Air (Org: Atelier LU)
02-07-2026 – Dogstar @Festival de Wiltz (Org: Atelier LU)
02-07-2026 – Annenmaykantereit @Rockhal (Org: Atelier LU)
03-07-2026 – Moby @Neimënster (Org: Atelier LU)
05-07-2026 – Gorillaz @Luxexpo Open-Air (Org: Atelier LU)
06-07-2026 – Robbie Williams @Luxexpo Open-Air (Org: Atelier LU)
07-07-2026 – Jamiroquai @Luxexpo Open-Air (Org: Atelier LU)
08-07-2026 – ZAZ @Neimënster (Org: Atelier LU)
08-07-2026 – Lenny Kravitz @Luxexpo Open-Air (Org: Atelier LU)
09-07-2026 - Beirut @Neimënster (Org: Atelier LU)
12-07-2026 – Clueso @Neimënster (Org: Atelier LU)
14-07-2026 – Katy Perry @Luxexpo Open-Air (Org: Atelier LU)
15-07-2026 – Jovanotti @Niemënster (Org: Atelier LU)
17-07-2026 – Paul Kalkbrenner @Luxexpo Open-Air (Org: Atelier LU)
02-08-2026 - Biohzard - Atelier (Org: Atelier LU)
26-08-2026 – Tash Sultana - Atelier (Org: Atelier LU)
29-08-2026 – Kurt Vile & The Violators - Atelier (Org: Atelier LU)
11-09-2026 – The living tombstone - Atelier (Org: Atelier LU)
13-09-2026 - The Pussycat Dolls
20-09-2026 – The maine - Atelier (Org: Atelier LU)
22-09-2026 – Fun Lovin’ Criminals @Opderschmelz (Org: Atelier LU)
23-09-2026 – 1986zig – Atelier (Org: Atelier LU)
24-09-2026 – Cake – Atelier (Org: Atelier LU)
26-09-2026 – Tatty Macleod @Opderschmelz (Org: Atelier LU)
26-09-2026 – Alison Moyet – Atelier (Org: Atelier LU)
07-10-2026 – Sportfreunde Stiller – Atelier (Org: Atelier LU)
08-10-2026 – Badmomzjay – Atelier (Org: Atelier LU)
10-10-2026 – The Lemon Twigs - Atelier (Org: Atelier LU)
14-10-2026 – Lake street dive – Atelier (Org: Atelier LU)
15-10-2026 – Samu Haber @Rockhal (Org: Atelier LU)
16-10-2026 – Gogo Penguin – Atelier (Org: Atelier LU)
17-10-2026 – Nono La Grinta – Atelier (Org: Atelier LU)
21-10-2026 – Véronique Sanson @Rockhal (Org: Atelier LU)
22-10-2026 – Picture this – Atelier (Org: Atelier LU)
23-10-2026 – Sofia Belabbes @Opderschmelz (Org: Atelier LU)
29-10-2026 – Spike and the Gimme Gimmes - Atelier (Org: Atelier LU)
30-10-2026 – Deluxe – Atelier (Org: Atelier LU)
31-10-2026 – Gzuz – Atelier (Org: Atelier LU)
04-11-2026 – Asaf Avidan - Atelier (Org: Atelier LU)
06-11-2026 – Kneecap – Atelier (Org: Atelier LU)
06-11-2026 - The clockworks @De Gudden Wëllen (Org: Atelier, LU)
07-11-2026 – Currents/Erra – Atelier (Org: Atelier LU)
09-11-2026 – Dry cleaning – Atelier (Org: Atelier LU)
10-11-2026 – Razorlight – Atelier (Org: Atelier LU)
12-11-2026 – LP - Atelier (Org: Atelier LU)
13-11-2026 – Le Filip – Atelier (Org: Atelier LU)
15-11-2026 – Heavysaurus – Atelier (Org: Atelier LU)
17-11-2026 – Martin Kohlstedt @Trifolion Echternach (Org: Atelier LU)
18-11-2026 – Joe Jackson + Band – Atelier (Org: Atelier LU)
19-11-2026 – Zebrahead – Atelier (Org: Atelier LU)
20-11-2026 – The Witcher in concert @Rockhal (Org: Atelier LU)
21-11-2026 – Beast In Black, Santa Artica, Frozen crown @Rockhal (Org: Atelier LU)
21-11-2026 – Nes – Atelier (Org: Atelier LU)
22-11-2026 – Conni, Das Zirkus, Musical! @Opderschmelz (Org: Atelier LU)
26-09-2026 – Arlo Parks – Atelier (Org: Atelier LU)
29-11-2026 – Lichterkinder @Gridx (Org: Atelier LU)
30-11-2026 – Zimmer90 - Atelier (Org: Atelier LU)
04-12-2026 – Triggerfinger – Atelier (Org: Atelier LU)
05-12-2026 – Babyshambles - Atelier (Org: Atelier LU)
08-12-2026 – J. Bernardt – Atelier (Org: Atelier LU)
10-12-2026 – Folie’s x Swing - Atelier (Org: Atelier LU)
12-12-2026 – Francis of delirium & friends - Atelier (Org: Atelier LU)
16-12-2026 – Philipp Poisel @Trfolion Echternach
17-12-2026 – Selah Sue And The Gallands - Atelier (Org: Atelier LU)
2027
15-02-2027 – Editors @Rockhal (Org: Atelier LU)
17-02-2027 – NAFT, Sim - Atelier (Org: Atelier LU)
07-03-2027 – Trentemoller – Atelier (Org: Atelier LU)
10-03-2027 – Bertrand Belin @Rockhal (Org: Atelier LU)
16-04-2027 – Zélie – Atelier (Org: Atelier LU)
17-04-2027 - Jessé @Opderschmelz (Org: Atelier LU)
18-04-2027 – Giovanni Zarrella – Atelier (Org: Atelier LU)
18-04-2027 – Der kleine drache kokosnuss @Opderschmelz (Org: Atelier LU)
Rocklab events - zie site
Info http://www.rockhal.lu of Info http://www.atelier.lu
NICK CAVE & THE BAD SEEDS MAKEN VAN MIDDENVIJVER PARK EEN VERHAAL DAT BLIJFT
Sommige concertdagen eindigen niet wanneer de laatste noot wegsterft. Ze blijven hangen in lichamen, gesprekken en herinneringen. De tweede dag van Live is Live 2026 was zo’n dag. Zondag ontving Middenvijver Park 30.000 bezoekers voor een dag die stap voor stap opbouwde naar een bezwerende headline show van Nick Cave & The Bad Seeds.
Na de uitbundige openingsdag met Robbie Williams kreeg Live is Live op zondag een ander gezicht. Waar zaterdag warm, groots en feestelijk was, koos zondag voor spanning, concentratie en connectie. De line-up, mee gecureerd door Nick Cave zelf, voelde niet als een opeenvolging van namen, maar als een zorgvuldig opgebouwd dagboek.
Op zondag voltrok zich een nieuw natuurfenomeen op het podium. Elke artiest bracht een eigen lading mee, elk optreden verschoof de sfeer.
Bent Van Looy stond er niet alleen als presentator, maar opende met Das Pop ook zelf het Groot Podium met de vanzelfsprekendheid van een band die weet hoe je een terrein wakker maakt zonder het te forceren. Daarna deelde Beth Orton met haar kwetsbare stem een gevoel van rust. Bij Benjamin Clementine werd alles stil. Aan zijn witte piano leek hij de tijd even los te wrikken. Zijn optreden was bezwerend, bijna tastbaar in zijn sereniteit.
Eefje de Visser gaf de dag vervolgens een nieuwe gloed. Haar nummers bewogen door het publiek als licht over water: ritmisch, hypnotiserend en volledig eigen. Zonder grote gebaren kreeg ze Middenvijver Park helemaal mee.
Johnny Marr bewees daarna dat een rijk verleden geen last hoeft te zijn wanneer je het met zoveel présence blijft dragen. Even deed hij The Smiths vergeten.
En toen: Nick Cave & The Bad Seeds.
Hij deed het voordien. Hij doet het opnieuw. Hij vertelt zijn verhaal als een bezieler van iets wat groter werd naarmate de avond vorderde. In zijn handen werden donkerte, tederheid, dreiging en overgave geen tegenpolen, maar delen van hetzelfde verhaal. Hij overtuigt niet door te roepen, maar door je mee te nemen. Door verhalen open te vouwen tot ze van iedereen worden. “Antwerp, I love you”, zei hij vanop het podium. En Antwerp loves him back. Dat voelde je tot achteraan het terrein. Een magistraal concert, gedragen door een band die elke nuance kende en een frontman die duizenden mensen naar zich toe te trekt alsof hij elk van hen persoonlijk aansprak.
Tussen de bomen kreeg Live is Live nog een andere laag. Op de Forest Stage was er weer ruimte voor ontdekking, voor artiesten die dichter op het publiek speelden en een eigen sfeer aan de dag gaven. Aäron Koch opende intiem, Floodlights liet zijn songs ruw en direct door het groen trekken, en Gala Dragot sloot af met het juiste soort drama, alsof ze perfect begreep waar deze dag naartoe bewoog. Ook daar bewees Live is Live hoe grote namen en nieuwe stemmen elkaar binnen één dag kunnen versterken.
We kijken terug op een tweede concertdag waarop artiesten en publiek elkaar werkelijk vonden. Deze line-up werkte. Omdat elke passage iets toevoegde. Omdat de dag zijn eigen verhaal schreef en Nick Cave het laatste hoofdstuk mocht vertellen.
Wie zaterdag nog niet overtuigd was dat Live is Live de ideale start van je zomer is, kreeg zondag het antwoord. Maandag krijgt Live is Live 2026 nog één laatste, luid hoofdstuk. Iron Maiden sluit af. Je kan er nog bij zijn.
www.liveislive.be
Paradise City 2026 rondt editie van extremen af: 3 dagen uitverkocht ondanks hitte en noodweer
Steenokkerzeel, zondag 28 juni 2026 – Paradise City Festival rondt een elfde editie af die de geschiedenis zal ingaan als een weekend van extremen. Het driedaagse duurzame muziekfestival was drie dagen op rij uitverkocht.
Meer info www.paradisecity.com
Live Is Live 2026 – van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Robbie Williams – Popentertainer bij uitstek!
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-27
Erik Vandamme
Het concept van Live Is Live - vorig jaar een sabbat jaar - is lichtjes veranderd. De drie dagen zijn gebouwd rond een headliner, met enkele concerten die deels in dezelfde lijn op aansluiten.
Met maandag Iron Maiden en zondag Nick Cave and the bad seeds bleek het een schot in de roos. Op de eerste festival dag kregen we niemand minder dan Robbie Williams. Het was ook een beetje de heetste dag van de prille zomer, en met dreigende 'onweersberichten' die zorgden voor afgelaste festivals 'last minute'.
Ons respect gaat dan ook uit naar de duizenden fans die de hitte trotseerden, maar ook - en vooral - de vele vrijwilligers die zorgden dat de muziekliefhebber ondanks alles, toch een fijne concertdag konden beleven, steeds met de glimlach. Chapeau !
Wat de muziek betreft? Het werd al gauw duidelijk dat de meesten voor Robbie Williams waren gekomen, die zich naar goede gewoonte toonde als een entertainer 'pur sang'. Het werd een leuke dag met de andere acts erbij.
We pikten een stukje Cleymans & Van Geel (****) op als opener, die hun ervaring als theatermakers, TV persoonlijkheden en top talent als zanger/ entertainers toonden voor een al matig opgekomen publiek. Hun set vol aanstekelijke songs met een hoge dosis humor, brachten alsof ze het voor een volledige festivalweide deden. Petje af!
De bekoorlijke Davina Michelle (****) had een heuse 'huiskamer' geïnstalleerd op het podium met zitbankjes en en staande lampen. Het zorgde voor een gezellig, 'cosy', knus sfeertje. Ook in de set kwam het tot uiting. Ze straalt zelfzekerheid en vertrouwen uit. Davina spreekt voortdurend haar publiek aan, gaat hen opzoeken en neemt iedereen mee in haar verhaal. Ze spoort de fans ook aan mee te zingen, en slaagt er mooi in.
Davina heeft al wat hits op haar naam staan, en is op weg een grote naam te worden in de pop scene. Davina Michelle deed met haar huppelende act iedereen naar adem happen. Songs vanuit het buikgevoel. Klasse dame, zonder meer.
Ozark Henry (****) trotseerde evenzeer de hitte om zijn emotioneel beladen songs aan het brede publiek te brengen. Zijn warme stem en uitstraling deden de temperatuur stijgen. Opzwepende songs als “At Sea” en “I'm your sacrafice” deden iedereen zweven. Ozark Henry gaat zijn publiek ook letterlijk opzoeken. Muzikaal tussen melancholie, droom en groove, opwinding. Klasse ook wat hij bracht.
Op deze 'entertainment dag' mocht onze grootste Belgische entertainer niet ontbreken. Bart Peeters & De Ideale Mannen (****)hebben een rits hits uit, die elke Vlaming en Belg intussen wel kent. Bart en C° hebben een soort ‘jonge wolven speelsheid’. Een artiest met tonnen charisma verhalen vertellen. Aanstekelijke liedjes waarop de eerste danspasjes volgden en die door iedereen worden meegebruld. Sjiek.
We keken al een tijdje uit naar het duo Suzan & Freek (*****). Niet alleen om hun emotioneel beladen verhaal van het koppel, maar vooral ook hoe ze het in de nummers brengen vanuit hun gevoel. Persoonlijk weten ze de mensen diep te raken. Ondanks de wolk van weemoed, is dit geen volledige tristesse , maar ook één van hoop.
Suzan & Freek weten goed genoeg hoe pijn en vreugde zo dicht bij elkaar kunnen liggen, de ziekte van Freek staat in sterk contrast met de geboorte van hun kind. In hun bindteksten hadden ze het er ook over.
In hun songs zorgden ze voor knuffelmomenten en dynamiek. Op songs als “Niemand" had je de verwijzing naar de ziekte van Freek, waarbij hij het publiek opriep het leven te vieren. Op "NU en niet morgen" stonden we letterlijk met tranen in de ogen. Met “De Overkant” en “Honderd keer” werden de dansspieren dan aangesproken. Een mooie pianoballade, “Lichtjes branden” wisten ze ons diep te ontroeren. Wat een afwisseling in emotionele rollercoasters van het duo. Kippenvelmomenten pur sang!
Wat verpozing was meer dan interessant na deze magisch mooie set. Er was o.m. een tent waarin een DJ iedereen de mooiste tunes bracht. Het onderstreept de gemoedelijk, familiale sfeer op Live Is Live.
Met de Sugababes (***) stond een heuse hit machine op het podium. Keisha Buchanan, Mutya Buena en Siobhán Donaghy hebben soulvolle vocals en een diva uitstraling. Soul r&b hiptop z’n best.
Ze kregen het publiek moeiteloos mee in hun hits van weleer. Het vrij nieuwe “Jungle” kwam niet echt binnen. Eigenlijk verliep de hele set wat stroef. Ingestudeerde danspasjes die zo uit een video tape op YouTube leken te komen, brachten ook niet veel soelaas. Gelukkig zorgden opzwepende songs als “Ugly” - met een sterk emotionele tongval -, “Round round” en “Push the Button” voor beternis. Sugababes tenden voor een nostalgische trip, maar in het geheel ietwat te gezapig, oppervlakkig om iedereen te overtuigen.
En plots kon je overal neerzitten, want iedereen ging vooraan staan voor Robbie Williams (*****) die zich profileerde als dé popentertainer bij uitstek. Al vanaf “ Let me entertain you” kreeg hij iedereen mee. Robbie sprak zijn publiek voortdurend aan , dolde met de muzikanten en zijn fans. Hij bracht covers die iedereen kan meezingen. Het lijkt een makkelijke weg zoiets, maar hij brengt het allemaal charismatisch , ludiek , ontspannen, waardoor je aan zijn voeten gekluisterd blijft. Het trio “Song/Seven Nation Army” - prachtige basloop - en “Livin on a prayer” waren er een schoolvoorbeeld van. “Rocket” en “Rock DJ” lieten dé crooner én de rock ster in Robbie Williams zien. Pure groovende, opzwepende (nostalgie) pop. Zijn langdradige bindteksten namen we erbij. Met knappe songs als “Relight my fire” en “Millenium” werd dit muzikaal gevoel nog eens beklemtoond.
Hij introduceerde zijn band op ee unieke wijze. Telkens werd er één voorgesteld bij een nummer, met een toepasselijke intro; o.m. een flard “Are You Gonna Go My Way”/“Another One Bites the Dust”/”Paradise city”/”Respect”/”YMCA”/”Bohemian Rhapsody”/”Hey Jude”. Eigenwijs, respectvol voor het originele. En uiteraard door iedereen meegebruld.
“Come undone” en “Kids” waren evenzeer sterk. Maar het mooiste moment was toch toen een zekere Eefke, een fan die vooraan stond, in de spotlight kwam op “She is the one”. Een mooi beeld op het scherm was het, waarvan iedereen even intens genoot. Op “My Way”, (opgedragen aan zijn vader) met beelden uit zijn jeugd, kregen we Robbie’s emotioneel kantje; hij betrok er zijn publiek bij. Om met het duo “Feel” en “Angels” af te sluiten.
Missie geslaagd in ‘let me entertain you', ‘the King of Popentertainment
In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3
Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)
Jera On Air 2026 – 32 ste editie - The hottest edition ever!
Jera On Air 2026
Festivalterrein
Ysselsteyn
2026-06-25 t-m 2026-06-27
Hans De Lee
Voor de 32ste keer werd het dorpje Ysselsteyn (NL) 3 dagen lang het epicentrum van alle liefhebbers van punkrock, metalcore, hardcore en aanverwante (sub)genres.
Tal wat topbands sierden dit jaar alweer de knap uitgebalanceerde affiche waaruit heel wat kwaliteit en diversiteit sprak!
Met als resultaat een frisse mix van gevestigde waarden, opkomende bands, lokaal talent en nieuwe spelers aan het hardcorefront. Al is ‘frisse’ hier misschien niet de meest geschikte omschrijving.
Alvorens een bondig verslag te geven van wat zich muzikaal zoal afspeelde op de 5 beschikbare podia toch even een dikke pluim voor de organisatie van dit festival. Door de uitzonderlijk warme omstandigheden (Ysselsteyn was eerder Lauwwatersteyn of Ovensteyn) was de uitdaging nog groter dan vorige edities om alles veilig en gezond te laten verlopen. Het team van Jera slaagde met brio in dit opzet en stelde alles in het werk om het voor iedereen (fans, medewerkers, artiesten, perslui, VIPs enz.) zo aangenaam mogelijk te maken ondanks de verschroeiende hitte (eigenhandig 50,8° Celsius gemeten in de zon).
Het siert de mensen van dit festival dat ze jaar na jaar met de glimlach en met het nodige gezond verstand, telkens weer, voor elke uitdaging die zich stelt, met een prima oplossing komen en de ‘Jera machine’ op die manier altijd soepel weten te laten draaien.
En wat is het elk jaar een heerlijk weerzien met de immer vriendelijke dame die in de ‘perscontainer’ vlakbij de ingang haar opwachting maakt en alle leden van de pers/fotografen met een brede glimlach welkom heet en voorziet van de nodige toegangsbandjes, codes en badges. Dank u wel Renée! Al 16 jaar op post en hopelijk komen daar nog vele jaren bij. Cheers!
Maar genoeg sentiment! Terug naar de orde van de dag : music maestro!
dag 1 - donderdag 25 juni 2026
Dankzij 90 minuten extra sightseeing op de E17 om en rond Antwerpen werd het doel om het optreden van Quicksand als eerste mee te pikken helaas niet gehaald.
Bij het betreden van de weide konden we nog net horen hoe Set It Off heel pittig de laatste nummers van hun set loslieten op een goed gevulde Eagle tent. Deze band uit Florida is gekend voor zijn poppy punk en rocksongs en brachten sinds hun start in 2008 al 6 full cd’s uit. Afsluiter “Wolf in sheep’s clothing” is de perfecte illustratie van hun typische poprocksound.
Dan maar meteen tijd voor het grote geschut. De heren van Bury Tomorrow maakten hun opwachting in de ruime Vulture tent. Ontstaan in 2006 te Southampton (UK) is deze band opgeklommen tot één van de voornaamste metalcore acts uit Europa. Het massaal aanwezig publiek behoefde echt geen opwarming en daarom werd geopteerd om direct met de deur in huis te vallen en van bij de start meedogenloos te knallen met de fantastische opener “Choke” van het al even fantastisch album ‘Cannibal’. Het zweet dat zowel van de bandleden als van de enthousiaste fans gutste had niet de minste tijd om op te drogen want daar werd al “Abandon Us” en “Cannibal” geserveerd met een bijzondere intensiteit. Geen genade met het publiek en met de mensen van security, integendeel, een warme oproep om te crowdsurfen van frontman Daniel Winter-Bates die gretig werd opgevolgd. Intussen werd ondermeer “Boltcutter” explosief gebracht en gaf Bury Tomorrow een visitekaartje af voor de headlinetour die er begin 2027 aankomt in Europa, met Stick To Your Guns als support.
Wat is deze band toch uitgegroeid tot een waar metalcore boegbeeld : professioneel en met volle overtuiging gebracht en nummers die loeihard klinken maar toch blijven hangen dankzij een doorgaans heel catchy refrein.
De perfect op elkaar afgestemde zangpartijen tussen brulboei Daniel en zijn sidekick Tom Prendergast (clean vocals en keyboards) vormen de kern van de meeste composities. Getuige daarvan nummers als “Vilain Arc” en “Black Flame” die op het einde van het optreden een uitgeput maar voldaan publiek achterlaat in een kokende tent.
Vervolgens was het uitkijken naar de Canadese troepen van Alexisonfire, een uniek post-hardcore gezelschap dat al meer dan 20 jaar zijn eigen koers vaart (weliswaar met enkele jaren van inactiviteit) en sinds enige tijd toch weer zeer actief blijkt en zelfs concrete plannen heeft om tegen eind 2026 een nieuw album uit te brengen (vorige albums dateren van 2022 en 2009).
Een goed gevulde tent voor aanvang van het concert, al was het maar om dekking te zoeken voor de loodzware hitte en zon en om even te kunnen verkoelen in de wind die geproduceerd werd door de enorme ventilatoren. Het begin van de set kwam wat rommelig over maar eens de band vertrokken was klonk hun rauwe sound als een geslaagde mix van oldschool punk(rock) en (post) hardcore met een glansrol voor de beide zangers : George Petitt en Dallas Green.
Oude nummers werden afgewisseld met recenter materiaal maar voor de die-hard fans was het toch vooral wachten op het meest gekende epos van de band, het nummer dat hen definitief op de rockwereldkaart zette en voor veel radio airplay zorgde : “Young Cardinals” (2009), een krachtige en meeslepende rocksong die de typische Alexisonfire sound het best illustreert. Het is alvast uitkijken naar dat nieuwe album.
Met Trivium stond er zowaar een pure metalband op de affiche van de eerste festivaldag. Het toont aan hoe men bij Jera, over de grenzen van bepaalde muziekgenres heen, openstaat voor kwaliteit en diversiteit en niet zozeer vasthoudt aan een beperkt aantal genres of aan een bekrompen hokjesmentaliteit (zelfs Het Goede Doel mocht dit jaar aantreden!)
De band uit Orlando, Florida stelde absoluut niet teleur! Integendeel, de moderne metal die ze brachten onder leiding van opperninja Matt Heafy werd zeer positief onthaald. Matt hanteert zijn gitaar als een wapenstok en maakt met zijn strak afgetraind en fel ingekleurd lijf een heel frisse indruk. In een poging het publiek in het Nederlands toe te spreken stelt hij meermaals de vraag ‘Oe ghaat et?’
Sympathiek is het ongetwijfeld maar dan is de muziek die hij brengt toch van een veel hogere kwaliteit. “Pull harder on the strings of your Martyr” maakte meteen duidelijk waarvoor Trivium naar Jera gekomen was : perfect gebrachte metal, gespeeld in een rotvaart en met een ogenschijnlijk gemak dat je zou vergeten hoe technisch die nummers en dat gitaarspel wel niet zijn. Maar Trivium is een ervaren geheel, goed gerodeerd en steeds garant voor kwaliteit op het podium.
Nummers als “Down from the Sky” en “Like light to the flies” onderstrepen de vakkennis van dit energiek viertal en als kroon op het (warme) werk wordt een puike set afgesloten met het magistrale “In Waves”. Zonder meer een heel overtuigend optreden!
Aan de toeloop naar de Vulture tent te zien waren heel wat Jera bezoekers gekomen om de doortocht van Rise Against bij te wonen. Klokslag om 23u, toen voor het eerst die dag de temperatuur voelbaar iets minder tropisch werd, kreeg de band een oorverdovende ontvangst van de plaatselijke menigte die tot ver buiten de contouren van de tent reikte. De charismatische frontman Tim McIlrath was van bij het begin goed bij de les en bracht samen met zijn bandleden een overtuigende versie van “Re-Education (through labor)”. De populariteit van Rise Aganinst is na al die jaren duidelijk intact gebleven en heel wat festivalgangers zongen moeiteloos elk nummer van begin tot eind mee.
Jammer dat ook voor de bands hoog op de affiche de duurtijd van hun set beperkt was tot zo’n dikke 45 à 50 minuten. Rise Against had moeiteloos een dubbel aantal minuten kunnen volmaken en blijven boeien met talrijke steengoede nummers uit hun meer dan 25-jarig bestaan. Maar in realiteit werd na goed een half uur reeds de verwachte eindspurt ingezet en werd zweet nog energie gespaard om de tent helemaal te laten los gaan op gekende parels als “Prayer of the Refugee”, “Help is on the way” en het bloedmooie slotnummer “Savior”. Dit feest had best nog wat langer mogen doorgaan al was het onmiddellijk uitkijken naar Architects, die de eer hadden dag 1 van Jera 2026 naar de geschiedenisboeken te spelen.
Architects speelt al enige tijd op Champion League niveau in het metalcore wereldje. Het heerschap uit Brighton (UK) timmert sinds 2004 aan hun muzikale carrière. Eerst deden ze dat met vrij complexe en weinig toegankelijke metalcore maar gaandeweg trok de band meer en meer de kaart van melodieuse composities gericht naar een breder publiek. Vooral sinds het 6de (!) album uit 2014 ‘Lost Forever / Lost Together’ kwam de grote doorbraak en naamsbekendheid.
Niet dat hun muziek intussen minder intens en stevig was maar de technische complexiteit werd voortaan meesterlijk omgezet in zeer herkenbare en iets ‘lichtere/luchtigere’ songs van structuur. De dood van stichtend bandlid Tom Searle in 2016 zorgde voor een enorme klap maar de overige bandleden zetten door en met het nummer “Doomsday” (het laatste nummer waaraan Tom meeschreef) werd de 7de studioplaat (‘All Our Gods have abandoned us’) emotioneel ingeluid.
Intussen zit Architects aan 11 full albums en bereikt hun populariteit stilaan de hoogste toppen. De status van afsluiter op Jera kwam dan ook niet onverwacht en dreef heel wat fans naar Ysselsteyn.
De set van zo’n 60 minuten was een evenwichtig geheel van nieuwe nummers van de straffe recente langspeler ‘The Sky, The Earth & All Between’ en gekend ouder werk. Frontman en brulboei Sam Carter bewees een echte entertainer te zijn en trok alle aandacht naar zich toe. Hij bespeelde het publiek vakkundig en toverde met zijn stem de diepste grunts en de felste krijsen tevoorschijn, afgewisseld met cleane zangpartijen (niet altijd even zuiver). Het geluid stond bijzonder hard, de belichting en achtergrondbeelden waren verbluffend knap en het publiek laadde zich een laatste keer op om na een verschroeiende dag de band maximaal te ondersteunen.
Opener “Elegy”, gevolgd door “Whiplash” waren de ideale inleidende songs voor het reeds vernoemde “Doomsday”. Verbluffende metalcore, soms extreem, soms heel catchy, af en toe opgesmukt met wat elektronische invloeden maar altijd trouw aan hun eigen architectorische sound.
Luister naar “Curse” en “When we were young” en je begrijpt meteen waar het bij deze band om draait.
Het publiek was niet klein te krijgen. De resterende energie, die tijdens de dag niet was weggesmolten, werd enthousiast omgezet in topsport crowsurfing en moshpitting.
Architect sloot dankbaar af met het ijzersterke “Animals” en vele aanwezige Nederlanders trokken daarna voldaan maar met snelle tred richting huis of beeldscherm ergens ten velde om het nationaal voetbalteam te zien aantreden op het WK.
Volledige line up van donderdag : Architects / Rise Against / Trivium / Madball / Pennywise / Alexisonfire / Bury Tomorrow / Converge / Basement / Boundaries / Dying Wish / Fiddlehead / Nevertel / Quicksand / Set It Off / Speedway / The Ataris / The Menzingers / Wargasm / Ways Away
dag 2 - vrijdag 25 juni 2026
Wat vooraf niemand voor mogelijk had gehouden bleek toch een realiteit te gaan worden. De hoge temperaturen die werden genoteerd op festivaldag 1 zouden volgens de recentste voorspellingen moeiteloos worden overschreden op dag 2.
Uit de zon blijven was eens te meer de boodschap, gecombineerd met voldoende hydrateren en, naast het luisteren naar fijne muziek, vooral ook luisteren naar het lichaam en rustig aan doen.
Er volgt tenslotte nog een 3de en finale festivaldag die we ook niet willen missen.
Toen we het terrein betraden hoorden we op de achtergrond TX2 zijn stinkende best doen om het (vooral) jonge publiek te winnen voor zijn poppy emocore. Geen idee of ze daar in slaagden en of het hier gaat om eerder een ééndagsvlieg of om mogelijks een act die met de jaren kan uitgroeien tot een vaste waarde. Ik geef ze graag het voordeel van de twijfel.
Annisokay zagen we vorig jaar aan het werk in Antwerpen (Kavka/Zappa) en wilden we nog wel eens opnieuw zien aantreden maar dan in open(warme) lucht en vanop een heel groot podium. Nauwelijks te geloven dat deze band al bijna 20 jaar operationeel is en stilaan als één van de meest ervaren metalcore bands uit Duitsland kan beschouwd worden.
Het 4-tal weet als geen ander in hun sound de diepe grunts meesterlijk te combineren met cleane en heel commercieel klinkende refreinen. Hiervoor zorgt enerzijds de ‘kwade’ zanger Rudi Schwarzer en anderzijds de ‘brave’ Christoph Wieczorek (tevens de gitarist van de band). De nummers zijn stuk voor stuk oorwurmen waarbij de refreinen zich moeiteloos in je hoofd nestelen en daar een heel poos overleven.
In de set die op Jera wordt gespeeld zitten tal van dergelijke oorwurmen, de meest gekende zijn “Like a parasite”, “Calamity” en afsluiter “STFU”. Ze maken van het optreden best een genietbaar spektakel en brengen heel wat beweging in de fans vooraan het podium.
Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze heren zich wat onwennig voelden op het reuzepodium en zich allicht beter in hun sas voelen in een zaaltje met een lager podium en dichter bij hun publiek. Al bij al een okay concert.
Iedereen heeft wel een uitgelezen mening over Hollywood Undead. Velen voelen zich geroepen om hun muziek en podiumkunsten als fake en als commerciële rommel te beschouwen. Anderen houden dan net van hun aanstekelijke mix van rap en rock/metal en hun voorspelbare maar leuke live prestaties. Feit is dat de band toch steeds een graag geziene gast blijft op menige grote festivals in Europa en dat hun optredens nog altijd uitdraaien op een knotsgek tafereel met rondhossende rappers en muzikanten die ontelbare keren van microfoon of instrument wisselen. Op Jera was dit, oh verrassing, helemaal niet anders, weliswaar zonder de gebruikelijke maskers op hun tronie.
Maar nogmaals, de tent was heel goed gevuld en het publiek reageerde meer dan enthousiast op de gebuikelijk sing-along songs die al jaren de setlist van Hollywood Undead bepalen.
Er wordt steevast gestart met “Undead” en iets later moet de meestamper “Riot” de sfeer hoog houden. En eindigen doet men als vanouds met hun grootste succesnummer “Everywhere i go”. Tussendoor merken we enkele nieuwe songs op als “1x1” en “Savior” maar deze halen helaas het niveau van vroeger werk niet. De cover “Sweet Caroline” is makkelijk scoren maar zorgt toch voor een heerlijk meebrul moment onder het hete tentzeil. Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.
Met Alkaline Trio uit Chicago stond een rasechte en ervaren punkrock act op het hoofdpodium. Opperhoofd Matt Skiba kan intussen 30 jaar Alkaline Trio vieren maar daarvan viel bij zijn opkomst niets te merken. De man hinkte moeizaam de bühne op en verklaarde dat hij na een recent motorongeluk noodgedwongen het concert zittend moest afwerken. Hij beloofde echter niets aan intensiteit en goesting te zullen inboeten. En toch vond ik het optreden eerder langzaam op gang komen. Skibba en nog meer oudgediende Dan Adriano deden hun stinkende best om vaart in de set te krijgen maar het kostte wat tijd om het publiek mee te krijgen.
“Mercy me” luidde een eerste hoogtepunt in, maar het was toch wachten op “This could be love” en eindnummer “Radio” om terug volledig overtuigd te geraken van de enorme kwaliteiten van deze vintage band. Jammer dat “This Addiction” niet werd weerhouden in de setlist.
Graag herkansing in de toekomst, als de band echt op volle kracht kan uitpakken. Uiteraard veel respect dat ondanks de kwetsuur van Skibba de band geen optredens annuleerde en de tour in Europa gewoon liet doorgaan..
En dan was het hoog tijd voor A Day To Remember (US), een heerschap met een niet onaardige staat van dienst wat betreft poppunk en metalcore geluiden. Het was drummen in de tent en van bij de aanvang van de set ging het er heel beweeglijk aan toe voor het podium, zeker nadat ADTR één van hun gekendste hits had uitgekozen om hun Jera passage te openen : “The Downfall of us all” werd met veel lef de weide ingeslingerd. Net als op Graspop de week ervoor klonk ADTR heel strak en een pak steviger als op plaat/CD. Het geluid was perfect en zanger Jeremy (van bij de start in 2003 vocalist van dienst) bleek het publiek zonder moeite naar zijn hand te zetten. Als een ware circusdirecteur, inclusief een pak confetti en strandballen, loodste hij het optreden in goede banen en passeerden een resem herkenbare songs zoals “Miracle” en “All my friends” de revue. Net toen het buiten iet of wat minder warm werd, ging onder het tentzeil de temperatuur de hoogte in, mede door de vlammenspuwers op het podium en door een laatste inspanning van publiek en band. Met “All i want” en “If it means a lot to you” zette A Day To Remember de kroon op het werk en verdween de band onder luid applaus van het statige Eagle podium.
Ice Nine Kills speelde 2 jaar geleden ook al op Jera en stelde toen niet teleur. Benieuwd of ze dit jaar ook zo straf voor de dag zouden komen. Iedereen weet intussen dat de band uit Boston (US) niet schuw is van wat horrortaferelen en bloed op het podium, versterkt door een resem lugubere beelden (uit gekende horrorfilms) op het scherm achter de muzikanten die zoals steeds strak in het pak zitten. Zombiefiguren, afgehakte ledematen, een slagerschort,...het maakt allemaal deel uit van een ‘normale’ set van INK. Heel vermakelijk allemaal, al voegt het weinig toe aan de muziek en valt de band soms wel wat in herhaling met deze ‘acteerstukjes’. Gelukkig viel er muzikaal ook wel wat te beleven. Ice Nine Kills speelt vooral metal en doet dat al sinds 2000 op een niet onaardige manier. “Funeral Derangements” werd met brio gebracht, de NOFX-cover “Linoleum” had voor mijn part niet gehoeven, veel straffer waren de typische INK songs als “The American Nightmare” en “Twisting The Knife”. Deze laatste song werd gebracht met extra vocale ondersteuning van Hannah Greenwood (vocals en keyboards bij Creeper uit UK) evenals slotsong “A work of Art” dat het einde inluidde van een klein uur knap entertainment.
En toen was het tijd om naar het lichaam te luisteren en na een slopende dag met alweer warmterecords en voortdurend een loden zon aan de hemel, huiswaarts te keren.
Tijdens de slome wandeling naar de auto hoorden we in de verte The Offspring als vanouds het publiek vermaken en net als bij Graspop op traditionele wijze en met een batterij aan hits een meezingers de laatste bodem aan energie aan te spreken bij de dappere Jera gangers die tot het gaatje gingen. Respect!
Volledige line up van vrijdag : The Offspring / Suicidal Tendencies / Ice Nine Kills / Annisokay / Hollywood Undead / Alkaline Trio / A Day To Remember / Allt / Ignite / Belvedere / Destroy Boys / Gridiron / Haywire / Heriot / H09909 / Jaya The Cat / King 810 / Magnolia Park / Malevolence / Melrose Avenue / Periphery / The Baboon Show / The Flatliners / Trash Talk / Thrown / TX2
dag 3 - zaterdag 26 juni 2026
Het wordt eentonig maar ook op de 3de festivaldag was het alweer een kwestie van goed te hydrateren en geregeld de schaduw op te zoeken. Lang geleden dat een hittegolf zo fel was en zo’n stempel drukte op het reilen en zeilen van Jera On Air. De warmte was vandaag misschien iets minder fel, al was dat nauwelijks voelbaar! De vermoeidheid was daarentegen meer voelbaar dan gewoonlijk. Maar nogmaals alles verliep prima en in de meest veilige omstandigheden.
La Dispute mocht de spits afbijten. Geen hapklare brok met luchtige punkrock meestampers à la The Offspring, maar eerder complexe post hardcore met lyrics over gevoelige of emotionele thema’s. De oorsprong van dit heerschap ligt in Michigan (US) waar ze sinds 2004 onder leiding van frontman Jordan Dreyer, wars van alle trends en hypes, hun eigen ding doen en muziek brengen die ze in de eerste plaats zelf het meest appreciëren.
Na meer dan 20 jaar hebben ze terecht een zekere naamsbekendheid opgebouwd en een loyale fanbase die ook in Ysselsteyn present is vooraan het podium. Het optreden komt vrij traag op gang, er zit duidelijk minder ‘tempo’ en meer ‘structuur’ en uitwerking in de diepte in de muziek van La Dispute. Voor de fans een heerlijke ervaring, voor het nieuwsgierige andere publiek of de ‘toevallige’ toeschouwers die minder vertrouwd zijn met hun muziek toch even wennen.
Songs als “King Park” en “Why it scares me” zijn op zich heel sterke composities, kwetsbaar en met veel overtuiging gebracht, doch temidden al dit ander geweld op de vele podia komen ze deze keer minder tot hun recht dan verwacht. Dat dit niet ligt aan de oprechte inspanning van de band moge duidelijk zijn. Ze geven zich voor de volle 100% maar op de één of andere manier is de vibe en de energie met het publiek te weinig aanwezig.
Dan is de doortocht van Distant een gans ander verhaal! Deze band speelt natuurlijk een (halve) thuismatch (de andere helft is Slovaaks) en tapt al sinds 2014 uit een stevig deathcore vaatje en dat zullen ze bij Jera geweten hebben. Wat een splinterbom was me dat! Van begin tot eind de beuk erin en constant de Vulture tent op zijn grondvesten doen daveren met moderne deathcore, bijhorende breaks en indrukwekkende vocals van meesterstrot Alan Grnja. Wat een performance! En wat een fijne interactie met een erg actief publiek dat plots vergeten was dat de temperaturen nog altijd makkelijk de 35°C overschreden. Intens concertje!
Imminence uit Zweden zagen we in het verleden al aan het werk op Jera. Toch wilden we ook dit jaar weer hun set meepikken omdat het buitengewone performers zijn die unieke metalcore brengen van hoog niveau en met geregeld vioolgeluiden prominent aanwezig in hun sound. Hun optredens zijn steevast erg sfeervolle en mooi aangeklede totaalspektakels. In de Eagle tent waande je jezelf omstreeks 18u in een donker kerkgebouw waar elk moments iets te gebeuren stond. Geslaagde sfeerschepping en passende belichting! Frontman Erik Berg kwam als laatste het podium op. Hij bepaalt als het ware op 2 manieren het specifieke geluid van de groep, enerzijds met zijn krachtige stem die vele vormen en variaties kan aannemen en anderzijds met zijn klassieke viool die steeds bij de hand is en in vele songs een wezenlijk onderdeel vormt van de identiteit van de band. Ook deze editie van Jera was het smullen van begin tot eind en werd je meegenomen op een zwar(t)e trip doorheen kenmerkende landschappen en beklijvende muzikale kunstwerken. De laatste CD van Imminence heet niet voor niets ‘The Black’.
De setlist was grotendeels opgebouwd uit nummers van deze CD en benadrukte nog eens heel duidelijk wat een topschijf dit is. Ondermeer “Desolation” en “Heaven shall burn” klonken magisch. “The call of the void” was wat mij betreft nog straffere kost en het hoogtepunt van vandaag. En wat te zeggen van slotnummer “The Black”? Een wereldnummer! Incluis ook hier de prachtige vioolgeluiden die heerlijk samengaan met het pittige gitaarwerk en de zowel intense als breekbare vocals van opperpriester Berg. Een muzikale prestatie van een ongewone schoonheid.
Voor een smerige pot authentieke oldschool hardcore moest je rond 19u de verplaatsing maken naar het Buzzard podium alwaar End It zijn opwachting maakte. De nog vrij jonge band uit Baltimore bracht in 2025 hun sterke debuutplaat ‘Wrong side of heaven’ uit en sindsdien gaat het steil bergop met de carrière van deze kerels. Frontman en spreekbuis Akil Godsey is ‘gene gewone’ zoals men in de volksmond soms zegt. Hij ratelt tussen de korte maar explosieve nummers onverwijld door en communiceert soms langer met het publiek dan de gemiddelde duur van een End It song. Gelukkig zijn die nummers van een zodanige intensiteit en lokken ze zodanig veel ‘beweging’ uit bij het publiek dat zijn gezever als een welkom rustmoment mag beschouwd worden.
Bijna de volledige debuutplaat wordt gespeeld terwijl stagedivers je vooraan om de oren vliegen en de band in een (opr)echte hardcore stijl van jetje geeft als was het hun laatste optreden. Geen weedgeur maar een zweetgeur stijgt op vanonder het tentdoek. Dit was een dik half uur helemaal los gaan.
Tijd voor All Time Low een band die zowat het tegenovergestelde speelt van End it, namelijk mierzoete en gepolijste bubble gum poppunk voor een eerder jong en ook wel opvallend vrouwelijk publiek. Niets tegen deze band natuurlijk, integendeel, ze brengen een heel toffe set en zijn uiterst professioneel en ervaren maar het contract met End It of pakweg Get the Shot kan niet groter zijn.
Nummers als “Suckerpunch”, “Weightless” en “Time-bomb” hebben een hoog popgehalte en zijn een aaneenschakeling van heel luchtige stukjes muziek met een hoog sing along gehalte. Het gaat er bij de fans in als vers suikerbrood en zorgt voor een ontspannen en gemoedelijke sfeer tussen al het geweld van deze 3 overvolle dagen.
All Time Low brengt op gepaste wijze een einde aan hun tijd op Jera met een schitterende versie “Dear Maria, Count me in”, het muzikale visitekaartje bij uitstek van dit gezelschap uit Towson, Maryland.
Geen flauw idee waarom een band als We Came As Romans met een dergelijke staat van dienst en populariteit moest aantreden in de Buzzard. Van voor de aanvang van hun concert bleek de bescheiden tent reeds veel te klein voor dit metalcore kwaliteitslabel en stond er ongezien veel volk op de omliggende weide. En al deze toeschouwers hadden verre van ongelijk want het zou een dijk van een show worden.
De intro was een flinke streep hiphop, gevolgd door het stevige maar zeer genietbare “All is Beautifull / Bad Luck”. De toon is meteen gezet. De band bruist, net als de fans, van energie! Hoedje af als je weet dat dit reeds hun tweede optreden van de dag is en meteen ook het laatste van hun Europese zomertour. Lead vocalist Dave Stephens weet het enthousiaste volk moeiteloos te bespelen en zorgt tijdens ondermeer het fantastische “Dark Bloom” (van de gelijknamige langspeler) voor een ware ‘ketting’ aan crowdsurfers.
Ook naar het einde van de set wordt helemaal geen gas teruggenomen maar eerder nog een ultiem tandje bijgestoken om af te sluiten met een knal! De knal bestond ondermeer uit het fel gesmaakte “Where did you go”, “Blackhole” en finaal “Daggers”. Straffe prestatie en voor mijn part HET optreden van de dag!
Een band die zichzelf een naam als Viagra Boys toedeelt kan je moeilijk het verwijt maken dat ze zich al te serieus nemen. Ook in de muziek, die deze gekke bende uit Zweden live brengt, zitten een paar vette knipogen en verwijzingen naar tijden waar punk en garagerock hoogtij vierden en lol trappen op het podium heel belangrijk was. Frontman Sebastian Murphy is een imposant figuur, groot van gestalte, ferme bierton vooraan en op het podium steevast in blote bovenbast die ontelbare tattoos herbergt. Een ware volksmenner ook, niet vies van absurde bindteksten en hun induiken van het publiek als de drang onweerstaanbaar wordt.
En de muziek? Een heerlijke mix van punk, vintage rock’n’roll, garage rock en wat live saxofoon. Het deed me bij flarden denken aan een geslaagde cocktail/rocktail met ondermeer invloeden van The Clash, The Hives en andere bands die een dergelijk geluid en/of performance brengen.
Kortom een regelrechte ouderwetse rock’n’roll party op het podium, vrij chaotisch maar charmant en (r)echt uit het hart. Vooral nummers als “Punk Rock Loser”, “Ain’t no thief” en “Down the Basement” deden de boel ontploffen en zorgden alweer voor een zalige reactie van een onvermoeibaar en enthousiast Jera publiek.
Naar het einde van de set was het vooral de gekende single “Sports” (uit 2018) die een memorabele finale inluidde van een uiterst vermakelijk en intens optreden.
De band zou enkele dagen later ongetwijfeld op Rock Werchter opnieuw de boel op stelten zetten.
Volledige line up van zaterdag : Papa Roach / Dog Eat Dog / Distant / Get The Shot / All Time Low / Hatebreed / Turbonegro / Bob Vylan / We Came As Romans / Viagra Boys / Catch Your Breath / Combust / Desolated / End It / Free Throw / Harms Way / Imminence / La Dispute / Static X / Mouth Culture / Rain City DRive / Sugar Spine / Talco
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9757-jera-on-air-2026?Itemid=0
Organisatie: Jera On Air
Werchter Boutique 2026 – zaterdag 27 juni 2026 - Perry Out, Storm In!
Werchter Boutique 2026
Katy Perry – Pitbull – MIKA – Pommelien Thijs – James Arthur - Roxy Dekker – Emmy D’Arc
Festivalterrein
Werchter
2026-06-27
Audric Govaert
Werchter Boutique 2026 - Katy Perry – Pitbull – MIKA – Pommelien Thijs – James Arthur - Roxy Dekker – Emmy D’Arc
Werchter Boutique, vaak gezien als het brave zusje van Rock Werchter, net iets toegankelijker voor families of dagjestoeristen, maar eigenlijk gewoon jaarlijks uitzonderlijk sterk genre-specifiek geprogrammeerd.
Dit jaar alles rond headliner Katy Perry, terug van weggeweest, al stond ze de voorbije jaren wel nog twee keer in de AFAS Dome. Dat ze uiteindelijk -SPOILER ALERT- door duistere weersvoorspellingen niet mocht aantreden, is dan ook niet enkel zonde voor de fans die van ver buiten de landgrenzen afgereisd kwamen, maar ook voor Perry zelf een gemiste kans.
Na beelden van de show gezien te hebben is het een grote stap naar boven na vorige teleurstellende shows. Alle hits van het iconische album ‘Teenage Dream’ zouden de revue passeren en ook haar nieuw werk gaat terug de goede richting uit. Waar de naam van de Amerikaanse popster de laatste jaren vooral controverse met zich meebracht, stond nu een volle wei klaar om haar terug in hun armen te sluiten. Genoeg over wat niet doorging...
Roxy Dekker bewees om kwart na één dat het Werchterse publiek wél in staat is op tijd present te tekenen aan het podium. Een kort maar krachtige set zorgde voor een constant hoog energielevel waar radiohitjes werden afgewisseld met nog meer radiohitjes. Ballade-moment “Jouw Idee” zou in theorie een mooie veelzijdigheid van de Nederlandse moeten aantonen, maar viel toch een beetje dood in de middagzon.
Van doodvallen gesproken, James Arthur stond ook op de lineup! Slecht was het nooit, maar zoals elke artiest in het rijtje Dean Lewis, Lewis Capaldi of Rag’n’Bone Man, is een ‘stilstaan achter het statief’ show nooit pakkend genoeg voor de grote mainstage van Werchter. De zoete ballads misstonden zeker niet en misschien werd zelfs wat kippenvel gecreërd tijdens “Impossible” of “Say You Won’t Let Go”, maar het groot aantal bezoekers dat tijdens James’ set besloot de schaduw op te zoeken was merkbaar.
Next up, Pommelien Thijs. Nog maar net bekomen van haar 5 AFAS Dome shows in april, maar volledig klaar om de ingekorte versie hiervan uit te pakken op enkele festivalweides deze zomer. Aan intro en outfit werd meteen duidelijk dat deze versie van Pommelien veel beter op Rock Werchter 2025 had gepast dan de show rond ‘Per Ongeluk’ destijds. Net iets minder poppy, net iets volwassener en alles gefocust op de full live band. Dit had zomaar als headliner gekund en achteraf gezien van alle acts dus ook de, qua uur misplaatste, meest geschikte hoofdact. “Ben Je Klaar” overtuigde op plaat al, maar kwam live nog sterker binnen met toegevoegd rock-kantje na een ingetogen intro. België mag blij zijn dat een artiest als Pommelien Thijs nog gewillig is zomerse festival(letje)s aan te doen, maar als het dit jaar de laatste keer is moet je ze gezien hebben.
De set van MIKA begon na de sterke set van de Belgische pop-koningin zeer matig. Nieuw materiaal kwam zeer zwak binnen en overtuigde nog geen halve weide. Het was te verwachten, maar vanaf hij er een eerste hit tegen aangooide, onder de naam van “Relax, Take It Easy” bijvoorbeeld, kwam het publiek snel toegestroomd. Je zou het zonde kunnen vinden, hoe een ervaren artiest als MIKA het echt enkel van z’n hits moet hebben, maar hijzelf lijkt er weinig last van te hebben. ‘I want to see at least 50 giants’ riep hij, het publiek aansporend om ondanks de hitte in elkaars nek te kruipen, Werchter luisterde. Dat sommige hits uitgerokken werden tot wel dubbel hun originele lengte vergeven we hem snel. Tijdens “Big Girls (You Are Beautiful)” kroop de zanger zo goed als elk kwadrant van de weide in, zonder security (!). Snel werd duidelijk hoe hij na decennia nog relevant blijft, een geboren performer. Gooi hier nog eens 3 outfit changes en 3 gigantische opblaasbare props bij en een spektakelshow was verzekerd.
De (toen nog voor-)laatse act liet zich pas om 19u45 voor het eerst zien, maar was al van het begin van de dag talrijk aanwezig op de weide. De bald-cap hype ontstond een aantal jaar terug tijdens Mr. Worldwide’s USA tour, maar is via tiktok snel ook tot in Europa geraakt. Pitbull, goed voor meer dan 25 MILJARD spotify-streams was voor velen duidelijk de reden van ticket-aankoop. De opzet van z’n show werd snel duidelijk: 100% Amerikaans, een dozijn aan schaarsgeklede danseressen inclusief. Een 3-tal nummers waar Pitbull zelf rapte ( of zong? Of riep?) over de luide backing track, afgewisseld met een 5 minuten dj-set met hits van AC/DC tot David Guetta, zelfs “The Final Countdown” werd afgespeeld.
Een bijzonder concept, maar elke keer de zanger terug tevoorschijn kwam, barstte iedereen zo uit in enthousiasme, we misten hem al.
Is een Pitbull show sterk live? Neen. Maar zit het visueel goed in elkaar? Ook neen. Entertaining is het zeker wel en laat dat nu zijn waar Werchter Boutique om draait. Voor de meerwaardezoekers zijn er genoeg andere festivals in de buurt, maar om de zomer feestend in te zetten, moest je op 27 juni nergens anders zijn.
Organisatie: Werchter Boutiqe (Live Nation)
Froukje – Solo tour 2026 - Ze wou het simpel houden, maar gelukkig lukte dat niet...
Een eerste keer in het OLT Rivierenhof binnenwandelen en een eerste Belgische akoestische show van Froukje, het kon niet anders dan een prachtige avond worden. Buiten tikte het op vrijdag 26 juni in sommige hoeken van het land de 40 graden aan, maar in het muzikale bos was het zalig schaduwrijk vertoeven.
Najaar 2026 staan Froukje’s clubshows rond nieuwe album ‘Kijk Je Naar Mij?’ met waarschijnlijk net iets meer pit gepland, maar net vóór de festivalzomer (waar de Nederlandse opvallend voor de eerste keer in jaren geen deel van uitmaakt) strijkt ze toch nog eens neer om ons te herinneren hoe poëtische Nederpop moet klinken. Er werd ons beloofd dat Froukje alles alleen ging doen en dat ze het simpel ging houden, dat eerste maakte ze waar, maar simpel hield ze het gelukkig niet.
Als publieksopwarmer (lees afkoeler in dit weer) had Froukje de Nederlandse singer-songwriter Morpheus meegebracht. Ondanks de dramatisch melancholische ondertoon die snel aan een typische Eurosong-balad deed denken, viel vooral een sterke stem op tussen de Antwerpse bomen. Het OLT was al goed gevuld en afsluitnummer “Burning in Paris (I Wish I Would Have Taken You To France)” kreeg de volledige tribune voor een eerste keer stil.
Om eerlijk te zijn bleef geen van Morpheus’ songs echt hangen achteraf, maar een algemeen gevoel van appreciatie was wel op z’n plaats.
Dat de organisatie koos voor een hitte-maatregel waardoor Froukje’s eerste noten pas om 22u ingezet werden, bleek een uitstekende beslissing. Een frisse wind maakte de avond een stuk draaglijker dan de rest van de dag en een even frisse Froukje kwam zonder inleidende beats of aankondiging plots doodgewoon met gitaar in de handen het podium opgewandeld. ‘Hallo’ zei ze en het nieuwe “Feest” werd ingezet. Naast een intieme sfeer werd al snel duidelijk dat de fans vandaag ook op een eerlijk optreden getrakteerd zouden worden.
Toen de Nederlandse toegaf dat haar opzet om het solo te doen en het simpel te houden maar deels gelukt was, werden de S10 fans in de tribune even enthousiast, maar het was duidelijk het tweede deel van haar belofte die niet ingelast bleek. ‘Ik wou het echt heel simpel houden, maar het is absurd hoeveel werk (incl. Nachtmerries (!)) ik hierin heb gestoken’.
Het verhalende element van de show werkt al snel charmerend. We leren over Froukje’s eerste shows op trouwfeesten en zelfs de bindteksten klinken dankzij prachtige woordkeuzes als poëtische opvoeringen. Nog extra charmant wordt het wanneer ‘solo-tour’ ook slaat op instrumentverhuizingen. Het doet denken aan een circusact hoe plots een keyboard en later ook een drumstel door haar alleen het podium op en af gerold worden.
Tijdens “Naar Het Licht” komt er voor de eerste keer ook een beat bij dankzij de loop-plaat en we vergeten even dat we tickets voor een akoestische show hebben. Na een uitgebreide uitleg over hoe die loop-plaat in z’n werk gaat en welk gevoel opgewekt wordt met elk van de nu op het podium aanwezige instrumenten, beginnen nu ook de lichten tussen de bomen mee te dansen op de maat. “Zonder Gezicht” en nieuwste StuBru hitje “Jaar Na Jaar” gaan verder op deze full band (die nog steeds enkel door Froukje zelf bemand wordt) sfeer en sluiten een eerste luik van de show mooi af.
Een ingetogen anekdote over verdriet/frustratie tijdens haar relaties uit angst om haar partner te verstikken leidt “Iedereen Gaat Vreemd” in. Sterk hoe ze zelfs tijdens dit soort verhalende elementen het publiek ook meermaals aan het lachen weet te maken, de link naar een cabaretière zoals Brigitte Kraandorp wordt snel gelegd en wordt ook bevestigd door de daaropvolgende kleinkunst opvoering “C-majeur”. Wat begint als een grappend pianostukje over hoe graag ze uit luiheid in c-majeur speelt ontpopt zich tot een 1e hoogtepunt van de avond.
Een inkijk in het leven van een, toch in NDL en BE, wereldbekende artieste, maakt duidelijk dat ze totaal geen idee heeft wat ze zou doen als ze geen songwriter zou zijn. Klinkt logisch, maar als ze de link legt naar daardoor amper in andere dingen geïnteresseerd te zijn of minder toenadering van vrienden te voelen, krijgt ze het publiek stil door introspectie. “Niets Bijzonders” benoemt ze het gevoel waar mensen die haar op feestjes tegenkomen waarschijnlijk mee achterblijven. Het moment wordt abrupt onderbroken door een luid kwakende kikker. ’WAT IS DAT?’ roept Froukje, de snelle afwisseling tussen ingetogenheid en humor creërt een 2e hoogtepunt.
Een beklijvend meezingmoment tijdens “Licht En Donker”, met meteen erna een fan-on-stage moment tijdens “Ik Haat Hem Voor Jou” zorgt alweer voor een sterk constract en houdt alles spannend. De fan vroeg een shout-out naar de ex van haar moeder. Toen ze vertelde dat ze deze haat omdat hij haar vader is en nooit is komen opdagen, lost Froukje een mogelijks awkward moment op door de hit snel in te zetten.
Een slot met “Je Moet Bij Hem Weg”, een nieuwe song waarin de Nederlandse toegeeft zich als David Guetta te voelen en “Niets Tussen” lijkt het publiek vol energie huiswaards te sturen. Maar het zijn “Een Teken” en “Onbesproken” die in hun ingetogenheid met een knipoog naar het begin van de set de cirkel rond maken en om een halfuurtje voor middernacht afscheid nemen van de fans.
Wat was dit een sterk optreden. Het doet alleen maar meer uitkijken naar de albumshows in het najaar, tot dan Froukje.
Setlist: Feest – Leeg Restaurant – Liever Met Jou – Geen Rem – Naar Het Licht – Als Ik God Was – Een Man Die Nooit Meer Huilt – Zonder Gezicht – Jaar Na Jaar – Iedereen Gaat Vreemd – C-Majeur – Wereld, Slaap Zacht – Ik Ben Bang – Licht En Donker – Ik Haat Hem Voor Jou – Je Moet Bij Hem Weg – Niets Tussen – Een Teken - Onbesproken
Organisatie: Live Nation ism OLT Rivierenhof, Deurne
Floor Jansen kondigt internationale ‘hytress’ tour 2027 aan
NEDERLANDSE ZANGERES FLOOR JANSEN KONDIGT HAAR INTERNATIONALE 'HYTRESS' TOUR (VOORJAAR 2027) AAN
MET VOLLEDIGE LIVEBAND DOOR EUROPA EN ZUID-AMERIKA (ARGENTINIË, BRAZILIË, CHILI)
NIEUWE SOLO-SINGLE 'RUN'
Floor Jansen - RUN (Official Lyric Video)
CONCERTDATA 2026
-FESTIVALS IN JULI: ZUIDERPARK DEN HAAG, BOSPOP WEERT
-CLUBSHOWS IN OKTOBER EN NOVEMBER: SPOT/DE OOSTERPOORT GRONINGEN, PARADISO AMSTERDAM
Soloartiest en Nightwish-vocaliste Floor Jansen kondigt vandaag haar gloednieuwe 'HYTRESS' Tour 2027 aan. Begin 2027 keert Floor terug naar internationale clubpodia. Samen met een volledige liveband toert ze volgend jaar door Europa en Zuid-Amerika, waaronder Argentinië, Brazilië, en Chili.
14.01.2027: Trix, Antwerpen (BE)
12.02.2027: TivoliVredenburg, Utrecht (NL)
13.02.2027: 013, Tilburg (NL)
Dit jaar geeft Floor nog vijf concerten in Nederland:
Donderdag 2 juli: Sail Harlingen (Friesland, NL)
Donderdag 9 juli: Zuiderpark, Den Haag (NL)
Vrijdag 10 juli: Bospop, Weert (NL)
Vrijdag 30 oktober: SPOT/De Oosterpoort, Groningen (NL)
Zondag 1 november: Paradiso Amsterdam (NL)
Vorige week bracht Floor haar nieuwe single 'Run' uit via REVAMP Music/Warner Music, die een zwaardere, donkerdere kant laat horen die teruggrijpt op de "heavy" roots die haar vroege carrière vormden. Thematisch draait 'Run' om bevrijding, zelfontplooiing en de weigering om te verdwijnen in andermans verwachtingen.
"Voor mij gaat 'Run' over jezelf niet langer kleiner maken om te passen in een vorm die nooit de jouwe is geweest", licht Floor toe. "Het gaat erom het masker af te zetten, je eigen bewegingen te vertrouwen en te durven om zo gezien te worden. Muzikaal voelt het als het begin van iets zwaarders en directers. Maar tegelijk nog steeds eerlijk, nog steeds melodisch, nog steeds helemaal mezelf."
Floor Jansen – Biografie
Floor Jansen geldt als een van de meest veelzijdige en indrukwekkende stemmen binnen de moderne rock- en metalwereld. Van haar vroege doorbraak met After Forever - een van de pioniers van de symfonische metal - tot de internationale podia van Nightwish en haar eigen solocarrière: Jansen heeft een uitzonderlijk pad bewandeld dat zich niet laat beperken door genres of verwachtingen.
Floors solocarrière kreeg een flinke impuls in 2019 na haar uitvoering van 'The Phantom of the Opera' met operazanger Henk Poort in het Nederlandse TV-programma 'Beste Zangers'. Het optreden bracht haar onder de aandacht van een veel breder publiek en groeide uit tot een bepalend moment in haar carrière. Datzelfde jaar reikte Buma Cultuur aan Floor de Popprijs uit als erkenning voor haar impact op de Nederlandse popmuziek.
In 2022 bracht Jansen haar debuutsingle 'Fire' uit, waarmee zij een nieuw creatief hoofdstuk buiten Nightwish inluidde. Datzelfde jaar was zij te zien in het Duitse televisieprogramma 'Sing meinen Song!', en zong het Nederlandse volkslied tijdens de Formule 1 Heineken Dutch Grand Prix, waarmee zij honderdduizenden aanwezigen en miljoenen televisiekijkers wereldwijd bereikte.
Floors debuutalbum 'Paragon' verscheen vervolgens in 2023, en liet een meer persoonlijke en melodieuze kant van haar songwriting horen. Daarna volgde een uitverkochte tournee door Nederland, Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. In april 2023 verzorgde Jansen het voorprogramma van Metallica in de Johan Cruijff ArenA in Amsterdam en deelde zij het podium met onder anderen Henk Poort. In 2025 breidde zij haar soloactiviteiten verder uit met optredens op grote metalfestivals als Wacken Open Air, Masters of Rock, M’era Luna en Sweden Rock. Ook voltooide ze haar eerste Nederlandse theatertournee: een intieme productie waarin muziek werd gecombineerd met persoonlijke verhalen over herstel, moederschap en het leven onderweg.
Official Links
Website: https://www.floorjansen.com
Trix, Antwerpen - events
- 03 juni: Ben Kweller
- 04 juni: Spoor series
- 06 juni: kanekoayano
- 06 juni: Girls to the front x Trix
- 07 juni: Kylesa, Modder
- 09 juni: The story so far, Drain
- 09 juni: Cass McCombs ‘interior live oak’ tour, Twenty One Children
- 13 juni: Skullcrusher
- 14 juni: Death Lens, Ways away, Wrong man
- 20 juni: Rotzooi III, derde editie
- 21 juni: Snail mail
- 24 juni: Sunn o))) w/ Natasa Grujovic & Steve Moore
- 17 sept: Overpass
- 18 sept: Maddie Ashman
- 27 sept: Thee Sinseers
- 01 okt: Eli Oaks
- 01 okt: Hifive: Infinity knives & Brian Ennals
- 02 okt: Matt Meason (new date)
- 03 okt: Samurai Pizza, Babybeard
- 03 okt: Cola
- 07 okt: Tje, Niels Orens
- 08 okt: Wu Lyf
- 09 okt: Imarhan
- 10 okt: Celebration of life
- 15 okt: Hifive:Maha
- 16 okt: Celebration of life
- 17 okt: My new band alive
- 20 okt: Big special
- 21 okt: Dave East
- 21 okt: Hifive:Plainhead
- 22 okt: Néomi, The Howling
- 25 okt: Angine De Poitrine
- 28 okt: Personal trainer, Library card
- 28 okt: Slayyyter, Kalika (ism FKP Scorpio)
- 28 okt: Hifive: Grote Geelstaart
- 29 okt: Cardinals
- 30 okt: IJsland
- 30 okt: Naomi Sharon
- 31 okt: Reünie M-Kids (ism Universal)
- 01 nov: Ryan Beatty
- 03 nov: Goldie Boutilier
- 04 nov: Leblanc
- 04 nov: Hifive:Ain’t
- 06 nov: Fatal move EP release ‘fubar’ supprts Bun Dem Out, Johnny unstopaable, Impact
- 07 nov: Brian Fallon & The Painkillers , Chris Farren
- 11 nov: The Veils
- 11 nov: Lily Seabird
- 12 nov: Cassi, Lemon Gelato tour
- 13 nov: Inside the circle
- 14 nov: Nick Hakim
- 18 nov: Blu samu
- 19 nov: Noor
- 20 nov: Jembaa groove
- 25 nov: Lisette, Catbug (double bil)
- 25 nov: Hifive:Grommet
- 26 nov: Kid Kapichi 'down the rabbit hole tour'
- 26 nov: Snelle (ism House Of Entertainment)
- 27 nov: Benny sings
- 28 nov: Ronker, Coilguns
- 30 nov: Horsegiirl
- 03 dec: Gren Lung, High On Fire, Gnome (ism Biebob)
- 04 dec: Jet Van Der Steen
- 05 dec: Spare kid
- 09 dec: Hiqpy
- 09 dec: Hifive: Internet girl
- 09 dec: Thrown, Counterparts, No Cure, Heavensgate
- 12 dec: Isabel Usher
- 15 dec: Chelsea wolfe + A.A. Williams (ism Live Nation)
- 17 dec: Hifive: Cowboyy
2027
- 23 jan: Wage War, Invent Animate & Wind walkers
- 24 jan: White chapel, Sylosis, 200 stab wounds, Tribal gaze
- 31 jan: Amorphis, Insomnium, Unto others (ism Biebob)
- 05 febr: Dagny
- 09 febr: Dead Poet Society
- 17 febr: Tramhaus
- 20 febr: Ila
- 25 febr: The Halo Effect, Lacuna coil (ism Biebob)
- 26 febr: The Reytons
- 20 maart: De Heideroosjes
- 03 + 04 april: Samhain 2027 : Fluisteraars, Uktha, Spirit possession
INFOS
Trix opent nieuw proefproject in een oude brouwerij als werkplek voor artiesten - info zie site
Trix presenteert: 'WE SHOULD TALK' - een klankbord in donkere dagen, voor muzikanten
18 en 30 jaar. Info via de site
De Nieuwe Lichting
Desertfest (ism Metadrone) - info zie site
filter festival
Filter festival filtert opnieuw de beste pop, rock, indie, en electronica uit het gigantische aanbod waarmee je om de oren wordt geslagen, en zetten die acts op één affiche en de diverse podia die Trix rijk is.
WE ARE OPEN
We organiseren naar jaarlijkse gewoonte ons Belgisch showcasefestival We Are Open. Gedurende twee avonden programmeren we alleen maar Belgische acts die je op vier verschillende podia aan het werk kan zien. In totaal zullen meer dan 40 acts zich aan het grote publiek komen voorstellen.
Lineup
De lineup bestaat enkel uit het beste dat ons Vaderland te bieden heeft
Sound Track - Poppunt en livesector organiseren samen ambitieus kansenparcours voor nieuw talent
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Met Sound Track gaan een ongezien aantal spelers uit de Vlaamse en Brusselse muzieksector samen op zoek naar de sound van hun regio. Alle info via sound-track.be
Trix gaat op zoek naar Antwerps muziektalent
Alle info en inschrijvingen via www.trixonline.be/dezes
Trix lanceert ‘Doe maar’, een organisatie traject voor jonge organisatoren
Trix lanceert multidisciplinair co-creatietraject voor jonge makers
Muzikale zomerkampen
Absolute beginners - workshops zomervakantie
Handlangers: multidisciplinaire projecten met muziek als invalshoek
Business as usual: gratis infosessies voor jong muzikanten
Artists in residence : zie info site
Samenwerkingen met De Roma
FRAPPANTPOP
ACTIVITEIT - Workshops
‘Absolute beginners’: muziek maken is voor iedereen - een seizoen vol workshops voor jongeren
Trix en Rataplan smeden muzikale banden
Meer info op trixonline.be
TRIX ZAAL = voormalig Hof ter Lo !!
Info: www.trixonline.be
Nederlands 
Français 
