Les Nuits Botanique 2019 - Lambchop, The Colorist Orchestra & Howe Gelb
Howe Gelb, wiens onvermoeibare muzikale zwerftochten vanuit thuisbasis Tucson Arizona een paar jaar geleden zelfs tot in Oudenaarde of all places reikten, had naar Les Nuits Botanique voor de verandering The Colour Orchestra meegebracht. A match made in heaven, bleek al vlug.
Op zijn gezapigst klonk deze achtkoppige multi-instrumentale begeleidingsband met onconventionele slaginstrumenten als één of andere exotische cocktail band uit Puerto Rico of Uruguay, we willen ervan af zijn, maar als Howe naar het eind van de set toe zelf zijn gitaar omgorde doemden al vlug de contouren van een in de zon zinderend woestijn landschap op. En dat pal in de doorregende, groene tuin van de Botanique, waar de buxussen ondanks de klimaatverandering gespaard gebleven waren van ongewenste rupsen.
Merkwaardig genoeg en ondanks zijn baanbrekend werk met Giant Sand nog steeds een nobele onbekende voor velen, voor anderen nu al een levende legende dankzij knappe collaboraties met stadsgenoten Calexico of Queens of The Stone Age. Als geen ander sloeg deze übercoole cowboy in maatpak en met zijn in tequila gedrenkte stembanden er ook nu weer in om de desert vibes in zijn songs te laten nazinderen.
The Colorist Orchestra & Howe Gelb (8/10).
Plaatje opnemen, toerneetje doen, vervolgens nog een plaatje opnemen en opnieuw een toerneetje doen… Dat Lambchop te eigenzinnig en koppig is om nog mee te draaien in dit klassieke promotie circus zal niemand verbazen. Maar dat Kurt Wagner en zijn kompanen, één enkele uitzondering niet te na gesproken, hun recente, door elektronische experimenteerdrang gekenmerkte album ‘This (Is What I Wanted To Tell You)’ in een nieuw, vrijwel onherkenbaar jasje staken op Les Nuits Botanique hadden we nu ook weer niet meteen verwacht.
Niet dat ze daarom aan kwaliteitsvolle songs verlegen zaten trouwens. Al sedert medio de jaren ’90 timmert dit gezelschap uit Nashville, Tennessee gestaag aan een unieke muzikale weg, waarbij ze niet alleen qua samenstelling maar ook op het vlak van muzikale invloeden voortdurend evolueren en innoveren. Ooit heeft een slimme mens de term ‘Alt Country’ uit zijn hoed getoverd, om vervolgens Lambchop prompt tegen wil en dank tot vaandeldrager van dit genre te bombarderen.
Uit nummers als “Crosswords, Or What This Says About You”, “The December-isch You” of “In care of 8675309” werden wijzelf die avond alleszins niet veel wijzer over waar die term anno 2019 precies voor staat. Country? Niet echt, behalve die slide gitaar. Bluesfolk? Mwja. Maar misschien toch nog eerder jazz, vooral omwille van de vinnige, dubbele percussie, de geïmproviseerde piano intermezzo’s en de saxofoon die het optreden af en toe in een melancholisch sfeertje onderdompelde.
Al blijft hét handelsmerk van Lambchop natuurlijk het kurkdroge gecroon van frontman Kurt Wagner, die in de voetsporen van artiesten als Kanye West en Bon Iver ietwat verassend de stemvervormer autotune aan zijn speelgoedcollectie had toegevoegd. Het gaf alleszins blijk van lef en branie - kun je nog harder vloeken in de (alt) country kerk? - maar het begon naar het eind van de set ook wat te vervelen. Dat Kurt Wagner’s charismatische uitstraling rond zijn zestigste met baseball petje en grijs gilletje niet echt overrompelend was hielp ook niet echt.
Conclusie: een vernuftig en geïnspireerd concert waarbij het vakmanschap primeerde op de emotionele beroering. Een ingenieu(r)s optreden voor en door muzikale nerds zeg maar. En gelieve ons nu te willen excuseren want we moeten nog een beetje gaan studeren
Lambchop (7/10).
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Les Nuits Botanique 2019 - Ho99o9, Flohio, 404 - Een dikke muzikale middelvinger
Tijden veranderen, zeker in het muzieklandschap. Waar hiphop in de jaren tachtig nog een zware sociale boodschap droeg, de zwarte gemeenschap zich echt moest losvechten en knokken voor een plaats in een dominant blanke media, is het nu vaak enkel een marketingcampagne; de verwijzingen naar Hennessy cognac, dure Bolides en juwelen vliegen je om de oren. Laat Ho99o9 hiernaar een dikke muzikale middelvinger opsteken. Gedurende een dik uur werd er maatschappelijk bewustzijn in onze schedelpannen gepompt. Ja, ze zijn lawaaierig, opgefokt en chaotisch, maar dergelijke energie is helaas zeldzaam aan het worden. We hebben meer van zo’n mokerslagen nodig.
Ho99o9 is een duo afkomstig uit New Jersey. In plaats van in hun jeugd op te gaan in de overheersende commerciële hiphop en r&b, trokken Eaddy en theOGM liever naar de bekende CBGB club in New York. Bands als Bad Brains, Minor Threat en Black Flag vormden de soundtrack van hun jeugd. Tegelijkertijd vonden ze nog steeds hun ding in de rapscene, met artiesten zoals DMX en Bone Thugs-n-Harmony. Beide uitersten hebben een overdaad aan energie met elkaar gemeen, hetgeen er bij Ho99o9 ook vanaf druipt. Als je recente referentiepunten zoekt, mag je richting Death Grips en Odd Future denken.
Voor de opener van de avond, 404, waren we helaas te laat, maar volgens enkele aanwezigen hebben we niets gemist. Met Flohio kregen we onze eerste act van de avond voorgeschoteld. Deze jongedame uit Zuid-Londen brengt grime, maar echt grimmig was het niet. Niet enkel de nummers klonken flets en bijwijlen hol, ook was Flohio zelf nét iets teveel bezig met haar podium persona. Hoewel Modeselektor haar vroeg voor een vocale bijdrage voor hun single “Wealth”, kon ze ons amper overtuigen.
Tijd voor de wervelwind waarvoor we allen gekomen waren. Eaddy betrad het podium in een Misfits T-shirt, en vanaf de eerste seconde was het er boenk op. De tour is genoemd naar het openingsnummer van hun laatste EP: ‘Is It Safe To Internet’. En wat een nummer om de set mee te openen: deze song was een directe punky uppercut. ‘JUMP IN THE PIT!’ brulden de rappers, en wees maar zeker dat er een pit was! De liedjes waren kort, maar bevatten punch, hetgeen in lijn ligt met de algemene aandachtspanne. De set stuiterde van links naar rechts, van voor naar achter. De mix van hardcore, punk en noise à la Aphex Twin deed de muren en plafond in geen tijd van het zweet druipen. “Street Power” nam even wat gas terug, wat niet betekent dat deze ‘dark as fudge track’ je ongedeerd liet. De dreunende minimalistische beats voelden aan als een seismografische test.
Het was ook duidelijk dat de heren eerbied hebben voor hun idolen; niet enkel kan je een sample van Slipknot terugvinden in “Mega City Nine”, Ho99o9 weet de Botanique helemaal in trance te krijgen met “Firestarter”, dé hit van The Prodigy. Deze cover mag niet gans verbazen, daar Eaddy er best uitziet als een zwarte versie van de heengegane Keith Flint. Toch konden ze met een abrupte, ingetogen break niet laten om het publiek toch even lekker op het verkeerde been te zetten. Het blijft verfrissend dat een groep zichzelf niet te serieus neemt, dat er al eens gelachen mag worden. Te veel ‘sérieux’ kan vaak een domper op een show zijn, maar niet die avond. De fans van de band (Death Kult genaamd) aten uit hun handen, en minstens even hongerig denderde Ho99o9 verder.
Als we toch een punt van kritiek mogen hebben, is het dat het geluid soms nog te wensen overliet. In vergelijking met hun set vorig jaar op Pukkelpop was de mix al iets evenwichtiger met de live drums, maar soms was er weinig richting te vinden. Daarbij zou de band live gerust uitgebreid mogen worden, want met meer instrumentale invulling zouden de wall of sound en agressie onverwoestbaar zijn. Dit blijft echter mierenneukerij, gezien er vandaag de dag weinig (hiphop) acts zijn die je zo bij je kloten pakken als Ho99o9. Ze hadden zeker niet misstaan op Groezrock, wat ook dit weekend plaatsvond. Misschien een idee voor volgend jaar?
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar dce pics
Ho99o9
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/ho99o9-28-04-2019
Flohio:
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/flohio-28-04-2019
404
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/404-28-04-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Les Nuits Botanique 2019 - Bakar, Sports Team, Blood Red Shoes - Een gezellig onderonsje!
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Grand salon + Orangerie)
Brussel
2019-04-25
Johan Meurisse
Het Britse Blood Red Shoes heeft het de laatste jaren hard te verduren gehad . ‘Get tragic’, de nieuwe vijfde plaat is een titel op z’n plaats, een katharsis, om uit het diepe dal te geraken . De twee vonden elkaar terug na rampspoed , rekenden af met hun demonen en nieuwe inzichten borrelden op o.m. in een breder geluid met twee extra leden . En vooral opnieuw goede muziek , snedig strak of volumineuzer door keys , bas en de evenwichtige zangpartijen. De sound boeit , klinkt spannend en sluit nauwer aan op hun ouder werk . Wind in de zeilen dus voor de bevallige gitariste Laura-May Carter en drummer Steve Ansell , wat we in een aangename set zagen vanavond.
Het hing al een beetje in de lucht , na de eerste twee platen van het sympathieke duo viel de derde deftig tegen en bracht het titelloze album uit 2014 een ‘back to basics’ sound , onversneden, rauw , gruizig , alleen haakten fans van het eerste uur deels af … Het eindeloos werken en toeren in die tien jaar eiste z’n tol en zorgde ervoor dat ze op elkaar uitgekeken waren.
Een serieuze vloek rustte op de twee , want in die bezinning van bijna vijf jaar ,werden ze overmand van geruzie , ongelukken en liefdesverdriet … en toch konden de brokken worden gelijmd. ‘Get tragic’ deed z’n naam alle eer aan , alles van zich afschrijven en spelen, de goesting groeide en de gretigheid borrelde op; in de return klinken ze fris en wervelend. Ze proberen zowel de vroegere fans als nieuwe mee te krijgen .
Op een goed half jaar tijd twee maal te zien in de Bota , nu ikv Les Nuits; het is de aanzet om een heuse tournee te plannen in de clubs als op de festivals . Na het optreden vanavond werd al meteen een nieuw zaalconcert geprikt , in Trix , Antwerpen .
Na de intense strijd met zichzelf en elkaar zien we een gedreven tweetal , die de melancholie en gevoeligheid ook wat meer ruimte laat . ‘Rock’n’roll will never die’ is het motto , ook al is er meer diepgang in de sound te bespeuren.
Met een paar nieuwe nummers “Elijah”, “Mexican dress” en “Howl” wordt van start gegaan . Songs , meeslepend van aard, die zich live nog wat moeten nestelen en bewijzen. Intussen zijn de twee bijkomende leden van het podium . “The perfect mess” en “An animal” van het onvolprezen titelloze album krikken het tempo omhoog , ongedwongen , energiek en speels , een huppelende, dartelende ritmiek in een strak , fel, krachtig geluid. De klemtoon komt op de snedige gitaarriffs, niet vies van pedaal effects , de drumpartijen en de wisselende , extraverte zangpartijen. Kortom, een Blood Red Shoes als vanouds, op z’n best. Een aanpak die aanslaat en kan rekenen op een sterke respons . De paar niemandalletjes niet nagesproken , blijft het gaspedaal stevig ingedrukt op “Red river” en op één van de classics “I wish I was somebody better” . Ansell is op stoom , hitst het publiek op , staat recht , de drumstick omhoog . Laura-May zet haar introverte persoon opzij en zoekt het muzikaal gevecht op met haar drummer . Heerlijk genietbaar .
Ook als de andere twee het duo vervoegen , wordt een intens , broeierige spanning behouden en verwezenlijkt; de live uitvoeringen van “Eye to eye”, “God complex” en een verschroeiend “Colours fade” durven te exploderen .
Onstuimig en beheerst klinkt het allemaal , wat een gezellig rock’n’roll onderonsje betekent . Als op ‘t eind nog een fotootje wordt getrokken met één van de jongste fans , kan men zeggen dat Blood Red Shoes terug de juiste drive heeft gevonden en zich sterk amuseert …
Blood Red Shoes wist z’n support Sports Team en ons eigen Raketkanon te eren . Ze hadden hen zien soundchecken en hebben niet liever dat de fanbase kan worden uitgebreid .
Het Britse combo Sports Team had een goed half uur . “M5” was de vooruit geschoven single die ergens Kaiser Chiefs en Weezer omhelst . Melodieuze rock’n roll/postpunk in een highschool outfit . Ze zijn toe aan hun tweede EP ‘Keep walking’ en zullen in de zomer te zien zijn op Rock Werchter .
Een energieke, hyperkinetische zanger, Alex Rice, stond in een schril contrast met de onverschillig gelaten keyboardspeler . “Camel crew” en “Margrate” zijn aangename ,frisse , dynamische songs . Heel wat beweging en dansmoves, live lekker in het gehoor .
Eerder zagen we in de pittoreske Grand salon de Londense artiest Bakar . Bakar gooide hier met band alle genres overboord door een verfrissende combinatie van indie-rock, dance-punk, urban, r&b, soul en hiphop. Een diverse geluid die ons steeds opnieuw wist te boeien en vastgreep .
Bakar noemt Madlib, Foals en Red Hot Chili Peppers als zijn grootste inspiratiebronnen, maar ook Bloc Party, Gang of Four en King Krule zijn terug te horen in zijn muziek. En dan mag je nog een rits 90s hiphop erbij rekenen als een Speech (Arrested Development), The Roots, A tribe called quest, The Fugees of nu zelfs een Loyle Carner en een Gorillaz aanpak .
In een aangename , frisse groove klinkt de sound zwoel , sensueel en opzwepend . Dit was gevarieerd en , verdomd verrassend goed, zeg . Een jong publiek hangt aan zijn lippen en hij werd sterk onthaald . Zijn debuut ‘Badkid’ lijkt dus meer dan moeite , zeker als de songs “Bad dreams” , “All-in” of “Dracula” naar boven gehaald worden door de warme , verbeten raps , de breaks, de diepe basstunes , het gitaargepengel en de hitsende drums.
Live heel wat uptempos en dus kregen we hier wervelende set en show. Een onuitwisbare indruk !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
6 Jaar Elpee 2017 – Charisma van Rock – Metal over de drie dagen
6 Jaar Elpee 2017 - Café Elpee
Deinze
31/03/2017 t/m 02/04/2017
Erik Vandamme
dag 1 – 31/03/2017 - MeclassicA , Carneia, Diesel Junk
Naar jaarlijkse gewoonte zakken we ook nu weer af naar het supergezellig café aan de haven van Deinze. In Café ELPEE heeft dit weekend het evenement ‘6 jaar ELPEE’' plaats. Met op de affiche gerenommeerde bands en artiesten uit binnen en buitenland. Onder de noemer 'back to basic', deze keer indoor. Binnen een intieme setting, en de mogelijkheid om buiten te keuvelen, en zelfs een extra toog in die tent, werd er alles aan gedaan om het de bezoeker zo aangenaam mogelijk te maken. Op deze eerste festivaldag was er niet zoveel volk komen opdagen. Vrijdag is altijd wel een iets moeilijker dag geweest om 'volk te lokken' heb ik me laten vertellen. Echter met een set boordevol Metallica klassiekers, gebracht door een band die deze brengen met het metalhart op de juiste plaats. Een nog steeds teveel onderschatte Belgische band, die al lang de erkenning verdienen die ze tot op heden nog niet hebben gekregen. En een talentvolle 'rock act' met een charismatische uitstraling, waarmee ze nog potten zullen breken. Werd het echter een gedenkwaardige avond, waaruit we weer kunnen besluiten: de afwezigen hadden ongelijk!
Diesel Junk: Puur, onversneden rock-'n-roll, van hemels hoog niveau!
Laten we beginnen met een vraag. Waar heeft de lezer een bepaalde band leren kennen, die later min of meer is uitgegroeid tot grootheden in de muziekwereld. Wat ons betreft, deden we dat voornamelijk in de Brielpoort in Deinze. Waar ooit bands als U2, Simple minds en zoveel andere. Hun kunsten hebben vertoond vooraleer ze doorbraken naar een heel ruim publiek. Wij deden gisteren ook een ontdekking in ELPEE in Deinze, waarvan we binnenkort nog meer gaan horen. Daar zijn we nu al zeker van. Diesel Junk is een vrij jonge band uit Gent. Ze ontstonden in 2014 en worden door sommige pers omschreven als ''nieuwe stonerrockband waarvan we in de toekomst nog veel zullen horen''. Het stoner gevoel is inderdaad niet veraf, echter Diesel Junk in een hokje plaatsen is deze jongens tekort doen.
Optreden voor welgeteld zes tot tien toehoorders, het is op zich geen pretje. Echter liet Diesel Junk dit niet aan hun hart komen. Vanaf de eerste noten legden ze de lat enorm hoog. Zowel instrumentaal - met duivelse solo's die recht door je hart sneden als vlijmscherpe scheermesjes - als door een vocale aankleding die ons prompt de krop in de keel bezorgde. Dat is echter niet alles. Vooral waren we onder de indruk van de charismatische houding van frontman Ruben. Die naast te beschikken over een stem van puur goud, ook de ene kwinkslag na de andere naar boven haalde om zijn publiek te bekoren. De band stond bovendien hun ding te doen, alsof ze stonden te spelen voor een overvol Sportpaleis.
https://www.youtube.com/watch?v=UMOqG0WGPKo
Als enige kanttekening kunnen we plaatsen, dat alles een beetje diezelfde lijn leek uit te gaan. Een euvel dat kan verholpen worden door nog meer speelervaring op te doen. Diesel Junk brengen echter het soort stonerrock van enorm hoog niveau. Vooral profileren ze zich als pure rock-'n-roll act van hemels hoog niveau.
Zoals we reeds aangaven waren we vooral onder de indruk van bijvoorbeeld de langgerekte gitaar riffs, die je prompt kippenvel bezorgen. Of het stembereik van Ruben, tot de mokerslagen van drum salvo's. Echter is het de kruisbestuiving tussen de vier 'elementen' in de band. Dat ons telkens over de streep trok. Elk op zich zijn dit inderdaad klasse muzikanten, eens samengebracht ontstaat iets magisch dat we niet elke dag tegen komen in het rock en stoner gebeuren. Wat uiteindelijk doet uitzien naar een gouden toekomst. Houd deze band in het oog! Is ons advies.
Diesel Junk zullen eind april een exclusieve show geven. Alle informatie daarover vinden jullie op hun facebookpagina: https://www.facebook.com/events/1115740371869338/
Carneia: Koude rillingen, doorheen vlagen van pure waanzin
De Belgische Post-Metal act Carneia kan, naar onze bescheiden mening, als het ware bestempeld worden als een 'supergroep'. Elk van de leden hebben reeds hun kunsten vertoond bij vermaarde bands in ons land. Carneia bestaat uit Jan Coudron (King Hiss), Thomas Combes, Jille Vandromme (No More Faith) en Tom Vansteenkiste (Vermilion en No More Faith). Toch geen klein bier als je het ons vraagt. In februari 2016 brachten ze een gloednieuwe plaat op de markt. Symmetry of Mind. We schreven daarover: Conclusie: Carneia presenteert met deze EP ‘Symmetry of Mind‘een grensverleggende, experimentele plaat waarop we geen label, of zelfs geen echt genre, kunnen kleven. We krijgen een aanbod van uiteenlopende muziekstijlen voorgeschoteld. Waarbij bovendien nog eens uiteenlopende emoties worden aangesproken. Maar vooral lijken we telkens te vertoeven in een diepe trance, die ons het angstzweet doet uitbarsten tot koude rillingen bezorgen. Bovendien voel je gewoon dat deze artiesten een hoop ervaring met zich meeslepen. Net daardoor leveren Carneia hier een EP af, al voelt ie aan als een full album, dat parels van songs bevat. Die ons als luisteraar enerzijds tot rust brengen, en anderzijds in een staat van waanzin doen belanden. Indrukwekkend!
Waanzin. Het is ook het sleutelwoord doorheen een optreden van Carneia. De muzikanten toveren als het ware hun instrumenten om tot ijzige klauwen, die je bij de strot grijpen en tot - inderdaad - waanzin lijken te drijven. Daarbovenop is er de verschijning van frontman Coudron. Die als in een soort trance, zijn demonen lijkt te bestrijden. Met gelaatsuitdrukkingen tot het maken van rare kronkels. Alsof het lijkt dat de Duivels elk moment uit de Hel zullen tevoorschijn komen. Carneia verstaat de kunst om de meest duistere kant van je ziel open te leggen, binnen een set waarbij koude rillingen over je rug lopen. En het lijkt alsof we zelf worden bedolven onder vlagen van diezelfde pure waanzin. Door het brengen van zo een hypnotiserende act, geraken we zelf in een trance waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Nochtans had de band wat af te rekenen met enkele technische problemen, zo leek het toch. Waardoor ze iets later aan hun set konden beginnen. Vanaf die eerste mokerslag in de vorm van Red lights werd echter de lat prompt enorm hoog gelegd. Zonder verpinken, en ook zonder daar teveel woorden aan vuil te maken, bleef de band op het publiek inhameren. Tot iedereen murw geslagen, en verweesd zou achterblijven. Ergens in een hoekje, uw eigen demonen strak in de ogen kijkende. De set werd wat ingekort, maar songs als Black Mess, Fuck You Judas, Lay Down en de hartverscheurende afsluiter White Collar zijn één voor één parels van 'post-metal' songs. Die niet gewoon aan de ribben blijven kleven, maar je ziel letterlijk doorklieven.
Als die dan ook gebracht worden door muzikanten die weten hoe ze als een hakbijl door je hart moeten klieven? Zowel vocaal als instrumentaal. Dan kunnen we niet anders concluderen, dat we hier weer een indrukwekkend concert hebben meegemaakt. Van een band die helaas nog steeds niet de erkenning krijgen, die ze al heel lang verdienen. Waanzin... Pure waanzin. Dat is wat we voorgeschoteld kregen. Geen hapklare brok vlees, maar een moeilijk verteerbaar maar enorm aangename donkere brok pure energie.
Setlist: Red Lights//Black Mess//Fuck You Judas // Colour Blind // Lay Down // White Collar
MeclassicA: Wat als de coverband het origineel evenaart?
Ik heb, zoals velen weten, altijd wat sceptisch gestaan tegenover coverbands. Doorgaans voegen deze bands niets of heel weinig toe aan het origineel. Vaak verkiezen ze ook de gemakkelijke weg, en brengen de grote hits van de betreffende artiest of band naar voor. Echter zijn er altijd uitzonderingen, die zelfs het origineel lijken te evenaren. Na hun aantreden op 6 jaar ELPEE, kunnen we ook MeclassicA , een Metallica coverband, in deze categorie onderverdelen. Het waarom? Lezen jullie hieronder.
Allereerst is er die buitengewone uitstraling van frontman Nico Clark. Die zich niet alleen weet te ontpoppen tot een klasse entertainer, maar vooral met zijn bulderende stem en bonkige uitstraling de aanhoorders gewoon bij het nekvel lijkt te grijpen, om nooit meer los te laten. Gerugsteund door muzikanten die ondertussen het klappen van de zweep kennen. In het bijzondere waren we telkens onder de indruk van de snoeiharde riffs van Jack Ham(mett) - Guitar ,Vurner V - Guitar en Mark Smith - Bas. Die elk op zich, op technisch enorm hoogstaande wijze hun ding doen. Maar bovendien stralen ze een spelplezier uit, dat we doorgaans terugvinden bij jonge wolven in het vak. Bovendien is er drummer Steve Simons. Zijn salvo's voelden aan als kanonskogels, die op de luisteraar werden afgeschoten.
Bij songs als “Sad But True”, “Battery”, “Master of Puppets” tot “Creeping Death” was het alsof we de Metallica van ergens begin jaren '80 weer op het podium zagen staan. Jonge metalheads, die als hongerige wolven hun publiek elk moment leken te zullen in stukken scheuren. Echter telkens met een vette knipoog en kwinkslag. MeclassicA afdoen als een 'coverband van..' is eigenlijk zelfs die band tekort doen. Ze speelden songs als One, Enter Sandman alsof ze die zelf hebben geschreven en gecomponeerd. Althans voelden we adrenalinestoten door onze lijf jagen worden, die we al lang niet meer hebben gevoeld bij optredens van Metallica. Net door de puurheid waarmee de songs naar voor werden gebracht door Nico en de zijnen, leek het inderdaad alsof Metallica hier zelf stond te spelen. Maar dan wel de versie van de periode 1983 - 1990.
https://www.youtube.com/watch?v=ftfUD57KhC4
Op hun facebook pagina staat het volgende te lezen: MeclassicA is een tributeband die het niet van maniertjes of verkleedpartijen moet hebben. De band is volledig authentiek, de nummers spreken voor zich en de band focust zich op de muziek. Passie, strakheid, energie en power zijn elementen die een goeie MeclassicAshow kenmerken. De band is in de jaren '80 opgegroeid met Metallica, dit verklaart waarom de nadruk wordt gelegd op de oude klassiekers van ‘Kill 'Em All’, ‘Ride The Lightning’, ‘Master Of Puppets’ en ‘...And Justice For All’. Uiteraard wordt het Black Album niet geschuwd. Verwacht geen symfonisch concert als MeclassicA komt spelen! Dit vat eigenlijk samen hoe we dit aantreden van MeclassicA echt hebben beleefd. Passie, een brok ijzersterke energie. Betonnen 'power' en vooral spelplezier dat je prompt aanzet tot stevig meebrullen, headbangen en eventueel 'moshen'. Meer hadden we niet nodig, om compleet murw te worden geslagen.
Na af te sluiten met een zowel instrumentaal als vocaal meesterlijk gebrachte “Seek & Destroy”. Mocht de band nog terugkomen voor een ultiem bisnummer. Bij “Whiskey in The Jar”werd nog één keer die lat enorm hoog gelegd, en bewees deze band nogmaals dat ze veel meer zijn dan een coverband van Metallica. Dat laatste kunnen we niet genoeg herhalen.
Setlist: Disposable Heroes//Battery //Master of Puppets//Sad But True //Welcome Home(Sanitarium)//Creeping Death//Spit Out The Bone //One//Enter Sandman//Damage Inc. //Seek & Destroy BIS - Whiskey In The Jar
dag 2 – 01/04/2017 - Carnation, BARK , Schizophrenia, Shifter
Op de tweede dag van zes jaar ELPEE was er heel wat meer volk komen opdagen. Op het einde van de avond stond het café zelfs helemaal vol voor Carnation. Gedurende de gehele avond heerste er een gezellige drukte. Verwonderen doet ons dit niet. Dit was dan ook een typisch ’ELPEE avondje'. Met klinkende namen binnen de Belgische Metal Scene. Naast Carnation traden namelijk ook Bark DE Antwerpse Metal trots bij uitstek, Schizophrenia - ontstaan uit de as van Hammerhead en Shifter, een band rond muzikanten die reeds hun sporen hebben verdiend binnen diezelfde metal wereld, aan. Elk van de vier optredens werden dan ook concerten van enorm hoogstaand niveau, zoals we niet elke dag tegen komen.
Shifter: Het vuur aan de lont steken, om de bom te laten ontploffen? Missie geslaagd
Hoewel de band Shifter pas is ontstaan in juni vorig jaar, bestaat deze band uit muzikanten die ondertussen de klappen van de zweep kennen. Een van de bandleden, Mark, stond vrijdag nog op het podium met MeclassicA. Echter ook de andere bandleden: Gratien Versijpt, Thomas Vanhaesebroeck, Thomas Hauttekeete en Wouter Keppens, hebben ruimschoots hun sporen verdiend binnen het metal tot rock gebeuren. Dat was ook te merken. Want we kregen een technisch enorm hoogstaande set voorgeschoteld, boordevol riffs die klieven als botte bijlen. Drumwerk, dat door merg en been gaat. En een vocale aankleding die de haren op onze armen deed rechtkomen. Puur, onversneden en zonder daarmee op te houden tot het einde, raast de band over de hoofden heen. Echter resulteert die ervaring in het bespelen van instrumenten niet in een routine klus, wel integendeel.
Die spontaniteit was zelfs zodanig groot dat de frontman zich liet ontvallen darmproblemen te hebben gehad door de zenuwen. Het was dan ook hun eerste echte optreden met deze groep, zo bleek. Echter verliep alles nagenoeg vlekkeloos, behalve een klein misverstand op het einde van de set "Het enige nummer dat nog niet is gespeeld'' zo liet zanger Gratien weten . Shifter bleek vooral zich te profileren als een bol energie, zonder enig ophouden werd de ene na de andere kanonskogel op het publiek afgeschoten. Met als resultaat dat het dak er al vanaf dat eerste concert compleet afging. De band blijkt ook een enorme hoge dosis spelplezier te etaleren, zijn enorm ambitieus, maar willen dus vooral muziek maken om mensen te entertainen. Wat we kunnen gebruiken in de harde en donkere tijden waarin we leven.
Kortom kunnen we stellen. Shifter hadden de ondankbare taak om de tweede avond ''in gang te schieten''. Meestal komt het publiek dan pas binnen, hangen nog wat aan de toog, of keuvelen een beetje over koetjes en kalfjes. Echter, deze band slaagt erin vanaf begin tot einde iedereen uit hun hand te doen eten. Door instrumentaal enorm hoogstaande muziek te brengen, die bovendien enorm aan de ribben blijft kleven. Maar vooral die hoge dosis spontaniteit en humor naar voor te brengen, waardoor zelfs de grootste zuurpruim gewoon overslag moet gaan.
De band speelt binnenkort , vrijdag 28th april in JC Brieljant met ook The Lotus Tree en Turpentine Valley. En dat is nog maar het begin. Er zou voorlopig nog geen eerste plaat uitkomen, maar er staan nog veel concerten gepland. We zien alvast uit naar meer, want Shifter is een naam om te onthouden de volgende maanden. Net door de puurheid waarmee ze hun muziek brengen, vanuit het hart van rock en metal, werden wij en alle aanwezigen compleet over de streep getrokken. Als de taak van een eerste band is, het vuur aan de lont steken om de bom te doen ontploffen? Dan zijn deze heren daar met brio in geslaagd.
Schizophrenia: Hammerhead, de volgende bladzijde
We keren even terug in de tijd. Nog voor ondertekende Evil Invaders echt leerde kennen, was ik al onder de indruk van een enorm talentvolle Belgische metal band. Hammerhead. Deze jonge, ambitieuze band zou het maken in die muziekwereld, en zonder moeite doorbreken naar een heel ruim publiek. Met hun typische, toen technisch al enorm hoogstaande thrash metal, bleek Hammerhead goed op weg potten te gaan breken in binnen en buitenland. Toen werd het plots heel stil rond Hammerhead. Ondertussen zijn eerder genoemde Evil Invaders absolute top geworden in ons land, en worden ook in het buitenland op handen gedragen. Onder de naam Schizophrenia werd vorig jaar de band nieuw leven ingeblazen. Hammerhead, de volgende bladzijde? Zo zouden we dat inderdaad kunnen noemen.
Vanaf die eerste gitaar riff, knallende drum salvo tot bulderende vocalen. Werd het ons vrij vlug duidelijk waarom we toen zo overslag waren gegaan voor Hammerhead. Schizophrenia blijkt gewoon diezelfde snoeiharde, nietsontziende gang op te gaan. Meteen de lat enorm hoog leggen, en niet ophouden tot het einde. Zo hoort het gewoon. Als enige kanttekening zouden we kunnen stellen dat er gerust een beetje meer interactie naar het publiek mocht zijn geweest. Maar deze band laat vooral hun muziek voor zich spreken. Songs als Structure, Mortal, Rites. Ze worden op een Hels tempo gebracht. Als een razende orkaan - gedreven door snoeiharde riffs, drumsalvo's die voelen als vuurballen die op jou worden afgeschoten, en die duivelse vocalen. Worden die songs door de strot van de aanhoorders geramd. Hierop stilstaan is dan ook onmogelijk. Er was trouwens geen speld tussen te krijgen bij Schizophrenia. Het voelt aan als een al even Helse trip op een wildwaterbaan, echter belanden we niet in een waterval. Nee, we voelen als het ware de vuurtongen uit de Hel onze voeten likken.
We kunnen dan ook besluiten: Schizophrenia halen hun invloeden bij bands als Dark Angel, Sepultura, Testament, Kreator, Demolition Hammer, Destruction. Echter moeten ze voor hun grote voorbeelden niet onderdoen. Desprate Cry een Sepultura cover, gaat dan ook door merg en been. Zowel instrumentaal als vocaal voelen we koude rillingen over onze rug lopen, telkens opnieuw. Doorheen de complete set. Hammerhead is duidelijk terug tot leven gewekt, alleen hebben ze een andere naam gekregen. Houd Schizophrenia de volgende maanden in het oog, ze zijn klaar om de wereld terug te veroveren. In ELPEE bewezen ze nog niets van hun speed, energie en kracht te hebben verloren. Of we verweesd achterbleven? Jazeker!
BARK: Antwerpse Pletwals, doet Deinze op zijn grondvesten daveren
Met een lichtjes gewijzigde opstelling. Jan Rammeloo (Bliksem) verving Martin Furia. Liet ook BARK, er naar goede gewoonte, geen gras over groeien. De band had dan wel af te rekenen met enkele technische problemen, maar vanaf die eerste song voices of Dog, ging BARK als een pletwals te keer. Deinze moest en zou op zijn grondvesten daveren! De band mocht onlangs aantreden op het afscheidsfeest van Bliksem, en bewezen daar ook een ruim publiek uit hun hand te doen eten. In een intieme setting binnen het altijd gezellige muziekcafé ELPEE was dit sowieso geen probleem.
Die duivelse riffs van Jan passen dan ook perfect in het plaatje dat BARK weet aan te bieden. Niet alleen heeft de band voldoende knallende songs als Day of the witch, cutting my eyes, roll the dice. Ze worden, ook naar goede gewoonte ondertussen, één voor één gebracht met een vuurkracht waarbij niet enkel daken eraf gaan. Bovenop die snoeiharde uithalen van Rui Da Silva - die op voorhand aangaf wat ziek te zijn, maar toch een knetterend set neerzette - Jorn Van der Straeten, een basgitarist met het charisma van de grote bassisten ter aarde, Ward Van der Straeten - die met zijn drumvellen bediende alsof hij elk moment onze kop er zou afknallen. Blijven we het meest onder de indruk van de indrukwekkende manier waarop zanger Ron Bruynseels ons met zijn bulderende stem telkens opnieuw compleet murw weet te slaan. Klein van gestalte, maar verdomt groot op het podium. Als een razende bloedhond gromt en grolt hij tot iedereen compleet over de streep is getrokken.
Hoewel we hem vocaal niet compleet ermee kunnen vergelijken, maar wat uitstraling op dat podium betreft doet Ron me in grote mate denken aan wat Ronnie James Dio deed. Datzelfde charisma waarmee DIO iedereen uit zijn hand deed eten, van vooraan tot ver naar achter, spreidt Ron ook tentoon. Met alle respect voor de instrumentalisten van deze band die één voor één op enorm hoog niveau staan te solleren. Maar de frontman bezorgt ons die ultieme adrenalinestoot, bij elke song opnieuw, waardoor we compleet tot waanzin worden gedreven. BARK zag en overwon wederom, zelfs ondanks de kleine technische problemen en Rui die er wat bleekjes uitzag op het podium. Om dat te doen? Daarvoor moet je wel heel sterk in je schoenen staan.
Setlist: Voice of Dog // All Hell Breaks Loose // Killing Time // Day of the Witch // cutting my Eyes // Nine Lives // Roll the Dice // Black Steel // after math // No Shelter // Left over Prey // Night of Tormet // I remain Untamed // Venomous Blood
Carnation: Trip naar de ultieme duisternis!
Na deze drie wervelwinden, beter doen? Het was een moeilijke klus voor Carnation. Maar zouden, zonder enige moeite, het dak er uiteindelijk compleet laten afgaan. Letterlijk bijna. Vorige zomer zagen we de band nog aantreden op Antwerp metal Fest en zetten bij hun concert de volgende kanttekening: Misschien, want links en rechts zijn er nog kanttekeningen. Vaak staan de muzikanten gewoon hun ding te doen, je ziet dat de zenuwen toch vrij gespannen waren. Echter bleek in ELPEE dat de band het vooral moet hebben van hun demonische uitstraling, zowel instrumentaal als vocaal, op dat podium. Want ja, dit zou een trip worden naar ultieme duisternis. In grote mate is dat de verdienste van de tot de verbeelding sprekende frontman Simon Duson, zijn geverfde gezicht , starende blik naar het oneindige, en oorverdovende stem bezorgden ons telkens opnieuw koude rillingen. Alsof de Duivels werden ontbonden.
Gerugsteund door muzikanten die al even snoeihard en meedogenloos uithaalden, legde Carnation de lat vanaf die eerste noot enorm hoog. Jonathan Verstrepen - Gitaar, Bert Vervoort - Gitaar, Yarne Heylen - Bas, Vincent Verstrepen - Drums zijn één voor één muzikanten die ondanks hun jonge leeftijd, de klappen van de zweep kennen. Nee, veel interactie was er niet, maar Carnation liet de overweldigende muziek voor zich spreken. Zonder enig medelijden met de aanhoorder. Het resultaat liet niet lang op zich wachten. Prompt werd ELPEE herschapen tot een kolkende massa headbangende, crowdsurfenden en zich in een mosh pit begevende 'meute'. Als onder hypnose gebracht door de muzikale omlijstingen en duivelse uitstraling van Simon, ging het publiek compleet uit de bol. Het leek wel of ze in een trance waren gebracht, zoals dat ook gebeurt tijdens satanische rituelen, waardoor er geen spaander geheel bleef van de zaal.
Uiteraard beschikt Carnation over voldoende hartverscheurende songs die door merg en been gaan. Necromancer, Sermon of The Dead - onze persoonlijke favoriet - Chapel of Abhorrence. Ze werden allen op zo een razend tempo gebracht, dat je als aanhoorde je gewoon moest laten meeslepen in de wervelwind die op je afkwam. Carnation is een band die vooral die ultieme duisternis kan doen neerdalen, en zijn publiek daardoor compleet murw kan slaan. Na het einde van deze snoeiharde, nietsontziende set, bleven ook wij totaal verweesd achter. Met de ravage van een natte vloer voor het podium als bewijs dat Carnation kwam, zag en vooral hun Duivels heeft doen overwinnen.
Setlist: The Rituals of Flesh // Hellfire // Delusions of Power // The Whisperer // Necromancer // The Great Deceiver // Sermon of the Dead // Chapel of Abhorrence // Fathomless Depths
dag 3 – 02/04/2017 - Ostrogoth + 70’s Tush
Hoe sluit je een top weekend af met een ultieme kers op de taart. Een concert of optreden dat kan gezien worden als dat ultieme sluitstuk, om een wervelende driedaagse in schoonheid af te sluiten? Boek één van de ultieme, meest tot de verbeelding sprekende heavy metal act die ons land ooit rijk is geweest. Ostrogoth kan inderdaad gezien worden als één van de meest legendarische Belgische hard rock/heavy metal bands ooit. Deze band ontstond in 1980 en bracht met de albums ‘Ecstacy and Danger’ (1984) en ‘Full Moon’s Eyes’ (1983) ware klassiekers uit, die in ieder beetje metal tot hardrock liefhebber zijn of haar hart en geheugen gegrift staat. Van die al even legendarische line up van toen schiet enkel drummer Mario ''Grizzly'' Pauwels nog over. Echter, de entourage rond Ostrogoth weet steeds artiesten te vinden die deze legendarische line-up van de jaren '80 meer dan alle eer aandoet. Ook medio 2016 was er een personeelswissel. En blijkbaar heeft diezelfde entourage rond de band een glazen bol gevonden, om de perfecte vervanger op dat podium te zetten. Meer daarover, verder in deze recensie. We zakten af naar ELPEE voor een show waarbij voornoemde platen integraal zouden worden gespeeld. Met daarbovenop enkele andere kleppers van de band.
Het viel ons al op, de meeste aanwezigen waren duidelijk gekomen om dat unieke concert van Ostrogoth live mee te maken. Want ‘Ecstacy and Danger’ compleet live brengen? Dat hebben de heren in circa dertig jaar nog niet gedaan. Daardoor reageerde een groot deel van de aanwezigen dan ook wat lauw op het aantreden van 70's Tush. 70’s Tush is sinds 2013 nochtans uitgegroeid tot een vaste waarde in het Rock ‘n’ Roll & Bluesmilieu. Deze muzikanten uit Gent brengen een ode aan de wervelende rock ‘n’ roll-liveshows van weleer. Met een set gebaseerd op nummers van o.a. Led Zeppelin, Rory Gallagher, Elmore James, Cream, Humble Pie, Jethro Tull. Liefhebbers van voornoemde bands en artiesten zullen wellicht hebben genoten van de lang uitgesponnen solo's en typische aspecten, die dezelfde bands zo groot hebben gemaakt. Het resultaat was een set boordevol meeslepende riffs, pompende drums en typische Keyboard klanken, waarmee bijvoorbeeld bands als Deep Purple ooit groot zijn geworden. Bovendien beschikt 70's Tush over een enorm charismatische frontman, die ook vocaal niet moet onderdoen van zangers uit voornoemde bands. Echter bleef het publiek er wat stil bij, en ging alles diezelfde lijn uit waardoor de aandacht gaandeweg wat leek te verslappen. 70's Tush spelen, volgens we lezen op hun facebook pagina, circa 60 shows per jaar. Dat deze ervaren muzikanten ondertussen elkaar blindelings vinden, en bovendien hun instrumenten op hoogstaand niveau bespelen. Daar bestaat het minste twijfel over.
Zoals we reeds aangaven, was dit aantreden van Ostrogoth in ELPEE toch wel vrij uniek, niet alleen doordat twee klassiekers integraal werden naar voor gebracht. “Stormbringer” en “A Bitch Again” zijn twee songs die de band niet meer heeft gespeeld sinds 1984! De plaat ‘Ecstacy and Danger’ kwam eerst volledige aanbod. Inclusief het langgerekte “Queen of Desire”. Wat een zorgde voor een golf van kippenvelmomenten. Niet alleen het publiek genoot zichtbaar, ook de band zelf was in opperste ontroering en stonden diep geconcentreerd te spelen. We hadden het eerder al over de nieuwkomer bij Ostrogoth. Meteen waren we al onder de indruk van de inbreng van Tom Tas, die vorig jaar bij de band kwam. Zijn solo's kliefden als botte hakbijlen doorheen onze hersenpan, en bezorgden ons bovendien koude rillingen van puur genot. Gerugsteund door een wederom subliem spelende Dario Frodo. Een gitarist die ondertussen al voldoende zijn kunnen heeft bewezen, en niet enkel bij Ostrogoth. Ook nu weer stond Dario op een hemels hoog niveau zijn ding te doen. Bassist Stripe bleek telkens het ultieme aanknoop punt, om die gitaarlijnen te perfectioneren. Bovendien zijn er de unieke drum salvo's van eeuwige brombeer, Mario 'Grizzly' Pauwels. Die als een goede huisvader, zijn troepen in het gelid lijkt te houden. Bovendien blijft hij na al die jaren salvo's naar voor brengen die door merg en been gaan. Na al die jaren profileert hij zich bovendien als een geboren leider, met een brede glimlach weliswaar. Naast de instrumentale aankleding waren we ook nu weer onder de indruk van de charismatische, goed bij stem zijnde, frontman van Ostrogoth. Josey Hindrix beschikt niet alleen over een stem, die de songs van Ostrogoth naar een ongekend niveau opstuwen. Hij is een klasse entertainer die niet stopt, tot iedere aanwezige uiteindelijk uit zijn hand zal eten.
Echter is het niet één element dat ervoor zorgt dat dit weer een legendarisch optreden zou worden, boordevol heavy metal magie. Nee, het is de kruisbestuiving tussen bovenstaande elementen, die ervoor zorgen dat we opnieuw iets uniek beleven. Songs als “Scream Out”, “Lords of Thunder” - een song die inderdaad klinkt als het geroffel van bliksem en donder. Ze worden niet routineus gebracht, maar met een dosis spontaniteit. Alsof we terugkeren in de tijd, met beide voeten in 2017. Vanaf de eerste noten werd de lat heel hoog gelegd. De band hield niet op, tot inderdaad iedereen overslag zou gaan. Daarop moesten ze deze keer niet te lang wachten, want de aanwezigen hadden er even veel zin in als de band zelf. Hoewel de handen toch het meest op elkaar gingen toen de EP ‘Full Moon’s Eyes’ integraal werd gebracht. “Rock Fever”, “Paris By Night”. Het zijn songs, die zowel instrumentaal als vocaal door ons metal hart klieven. Ze werden met heel veel liefde gebracht, en bovendien telkens op een hoogstaand niveau met respect voor het verleden. En dan moest de ultieme klepper nog komen.
Het mag clichématig klinken, maar wie Ostrogoth zegt, tegen eender welke muziekliefhebber, denkt prompt aan die ene klepper. “Full Moon’s Eyes”. Josey gaf aan deze song op te dragen aan alle gestorven ex-leden van de band, vrienden die er niet meer zijn en Wizz (Wizz Wizzard) die eind 2016 de strijd tegen kanker verloor. Wederom ging er een golf van kippenvel doorheen ELPEE, en kregen we een krop in de keel bij die eerste riff van gitaars en bas. Waarna de drums ons die ultieme doodsteek bezorgden. Josey zijn stem was niet alleen de kers op de taart, ook hier bewees hij wat voor een klasse entertainer hij toch is. Hij ging zelfs gewoon bovenop de toog gaan zitten om van daaruit het ultieme epos te zingen uit deze klassieker der klassiekers die de band ooit heeft geschreven. Het publiek ging nu volledig uit hun dak, en bedankte Ostrogoth met een warm en dik verdiend applaus.
Echter, daarmee was het nog niet afgelopen. Met vier subliem gebrachte songs: “Shoot Back”, “Clouds”, “Samurai” en “Too Hot”. Liet Ostrogoth horen en zien, dat ze anno 2017 nog steeds de ultieme koning en keizer zijn van het Belgische heavy metal gebeuren. We zeggen het al dertig jaar, maar kunnen het niet genoeg herhalen. Waren Ostrogoth Amerikanen, dan stonden ze nu aan de absolute wereldtop binnen de scene. In ELPEE zetten ze die stelling, binnen een set van circa 1u30, nog wat meer in de verf.
Volgens we krijgen te lezen op de website zou er dit jaar een nieuwe plaat uitkomen. We citeren het volgende bericht op de website: With the band still writing new stuff, chances are that we will have sixteen new songs finished, by the time we will enter the recording studio, summer 2017. The new album will probably have ten tracks on it, with ‘All Manners of Light’, ‘Better Man’, ‘More Than Meets the Eye’, ‘Powder & Arms’ and ‘Sonic Machine’, being possible song titles. The new record will also contain a big epic song, that will be the longest Ostrogoth recording so far. And there’s a fast song, simply entitled ‘Ostrogoth’. Sounds like an anthem in the making. So there will be a new Ostrogoth record! http://www.ostrogothofficial.com/ . Ondertussen is er uiteraard heel wat veranderd. We kwamen alvast het volgende te weten, via het management van de band: "De band werkt aan nieuwe nummers. Dat is zo. Release? Hopelijk ergens in 2018. Maar vooral. We nemen alle tijd om een knaller van een plaat af te leveren. We hebben niemand die ons onder druk kan zetten om de plaat af te hebben voor een bepaalde datum dus ze zal ze er maar komen als ze echt af is. Want waar iedereen het over eens is, is dat de plaat van begin tot einde goed moet zijn, zoals met Last Trib Standing. Geen 'vullers' dus." En ook dat is iets om enorm naar uit te zien! We kunnen dan ook besluiten. Ostrogoth bezorgde deze driedaagse de ultieme kers op de taart, om het weekend met een knaller van formaat af te sluiten. Tot volgend jaar!
Setlist: Ecstacy and Danger LP: Queen of Desire//Ecstacy and Danger // A Bitch Again// Stormbringer//scream out // Lords of Thunder // The New Generation// Do It Right Full Moon's Eyes LP: Rock Fever // Paris By Night // Heroes' Museum // Full Moon's Eyes BIS: Shoot Back//Clouds // Samurai // Too Hot //
Met dank aan Snoozecontrol - Erik Vandamme - http://www.snoozecontrol.be
Het Noorse Tempel werd gevormd door Kvelertak-drummer Kjetil Gjermundrod en zijn boers Espen en Ine. Daarnaast speelt ook hun jeugdvriend Andreas Johnson mee. Door het drukke schema van Kjetil met Kvelertak geeft hij voor de live-optredens de drumsticks door aan Jonas Ronningen.
De muziek straalt kracht en snelheid uit. Het is geen speedmetal maar de nummers zijn wel uptempo en zitten vol riffs. De drums geven ferm van jetje. Daarnaast drijft de muziek op stevige riffs, maar bevat ze ook melodieuze gitaarlijnen. De zang vertoont de nodige gelijkenissen met zangers uit het hardcoregenre. Deze blend vormt dus Tempel.
Op hun eigen manier kan je hen een beetje vergelijken met onze Belgische Brutus. Die energie in de drums en de zang samen met de naar metal neigende gitaren. “Vendetta” bestaat uit een eenvoudige, terugkerende riff en enkele vlugge akkoordwissels. Het is een eerder korte en bondige opener die vrij gemakkelijk in het gehoor ligt. “Wolves” is nog een stuk heftiger en raast voorbij als één brok energie. Op “Uninvited” zit er verrassend genoeg opeens een cleane gitaarriedel in de song. Dat breekt eventjes met de rest om dan verder te voort te jagen tot het einde. Verder bevat de song vele ritmewisselingen en overgangen. “Afterlife” is best een catchy nummer vooral vanwege de gitaarriff en de samenzang in het refrein. “Fortress” begint heel toepasselijk met een door de drums gespeelde mars thema. De middeleeuwen komen zo voor mijn ogen voorbij. “Torches” kent een vrij lang uitgesponnen en sfeerrijke intro. Wie denkt dat die tot een ballade zou uitgewerkt worden komt bedrogen uit. Het tempo ligt misschien wel iets lager dan op de voorgaande tracks maar hij rockt toch goed. “Farewell” bevat enige weemoed in het gitaar- en baswerk. Ook de zang is ditmaal ietsjes anders. In de versen zingt hij ditmaal clean om dan in de refreinen over te gaan naar zijn normale zangstem. Dat levert een mooi resultaat op en doet (terug) sterk denken aan Brutus.
Tempel levert hier een steengoed album af dat vinnig en urgent klinkt. De songs zijn ingenieus opgebouwd. Normaal ben ik niet zo te vinden voor deze zangstijl, maar hier stoort mij dit helemaal niet. Het past goed bij de rest van de muziek. Amai, wat een sterk debuut!
Op een nieuw album van de in België aangespoelde Amerikaan Matt Watts is het nog wachten tot volgend jaar. Om het wachten wat te verzachten is er nu single “Rachel”. De track werd opgenomen voor het fantastische album ‘How Different It Was When You Were Here’, maar haalde dat album niet.
Als je “Rachel” hoort, begrijp je ook meteen waarom het nummer dat album niet gehaald heeft. Het lijkt te zomers-opgewekt om niet uit de toon te vallen tussen die van heimwee en melancholische tristesse overlopende break-up-plaat. Daarover schreven we dat als liefdesverdriet een Olympische discipline was, deze Amerikaan met dat album kans maakte op een gouden medaille.
Maar op “Rachel” horen we eens een andere kant van Matt Watts. Hij is geen eeuwige treurwilg en kan zich blijkbaar net zo goed verliezen in een nieuwe verliefdheid. Het duo Eriksson en Delcroix gaat gewillig mee op deze zomerse lovetrip en plaatst er nog wat extra country-accenten bij. Maar dat is allemaal maar schijn, of noem het verpakking. Inhoudelijk gaat dit meer in de richting van een murderballad, psycho-country en het verknipte wereldbeeld van de Velvet Underground. Verrassend knap, opnieuw.
Pop/Rock
Rachel -single-
Matt Watts featuring Nathalie Delcroix en Bjorn Eriksson
Starman Records
Spanje is een broeihaard voor retrobands. Het Spaanse label Penniman Records was lang de thuishaven van de retrorockband The Excitements. Met de extraverte zangeres Koko als reïncarnatie van de jonge Tina Turner stonden de Excitements regelmatig op Belgische podia, maar Koko heeft de band inmiddels ingeruild voor een eigen band. Penniman Records schuift daarom deze The Limboos naar voren.
The Limboos zijn nog meer retro dan hun landgenoten van The Excitements, Aloha Bennets of Dry Martina, of in België: Unwanted Tattoo. Dit gaat terug naar de periode van The Shadows, Sam & Dave en Van Morrison toen die nog bij Them zat, met een fijne, licht-dansbare mix van rhythm & blues, maar ook latin, soul, jazz en bubblegumpop.
The Limboos zijn een prima band als geheel, maar twee mensen springen er toch wat bovenuit: zanger-gitarist Roi Fontoira klinkt als een Afro-Amerikaan in de sixties en Sergio Alarcon legt telkens de juiste accenten met gitaar, percussie en een heerlijk huilend orgeltje. Het klinkt allemaal heel authentiek: de instrumenten, de opnames, de composities, de lyrics, … alles zit heel juist. Alleen de typische meezingrefreinen uit de sixties durven ze al eens overslaan op ‘Baia’. Op “Big Shot” lukt dat laatste nog wel, maar daarna, op “La descarga” en op “Till The End Of Time”, lijkt de band zich wat te verliezen in hun zoektocht naar authenticiteit. Een beetje alsof je wel de juiste getallen optelt, maar niet tot de som komt die je zou verwachten.
De sleutel tot succes ligt voor The Limboos in refrein-koortjes. Zodra die er aan te pas komen, klinkt deze band catchy as hell. Behalve voor “Big Shots” telt dat voor “Uncle Sailed Away” en single “Where Did She Go”. Die laatste zou het zelfs goed moeten kunnen doen op Radio 1 en 2. The Limboos zullen het zeker goed doen in het Belgische clubcircuit.
LeWis (Louis De Roo) is een jonge Belgische beloftevolle songwriter en performer die zijn muzikale ambities kracht bijzet met studies aan het Liverpool Institute for Performing Arts. Hij schreef zijn eerste songs op z’n elfde, trok op z’n zeventiende al buskend door Europa. Zijn roots liggen in folk, indierock, shoegazer, new wave en dreampop.
Zijn vorige single, het fantastische “Mathilda”, verzamelde meer dan 100.000 streams op Spotify en kreeg airplay op BBC, RTL, Classic 21 en de Vlaamse Radio 1 en 2. Zopas verscheen “Let The River Run”, de tweede single. Opgenomen werd er in een huis in het zuiden van Frankrijk, de mix was weerom in handen van Tony Draper (Blossoms, Rival Bones).
“Let The River Run” vertelt het tragische verhaal van twee broers waarvan er één ten onder gaat aan een drugsverslaving. Het gevoelige onderwerp verdrinkt een beetje in de wel heel gladde productie. Je kan de tekst en het verhaal wel mooi volgen, maar je voelt de tragiek niet hard genoeg op deze tweede single. Daarvoor klinkt het te onbezorgd zomers. Terwijl “Mathilda” wel in tekst en muziek een symbiose was van drama en emotie. De innerlijke tweestrijd tussen inhoud en vorm zie je nog elders. Het artwork toont een veel te zonnig kraakpand (zonnig zijn ze nooit), terwijl de clip lijkt te schipperen tussen beelden van een gezellige strandvakantie en groezelige achterafstraatjes in de grauwe UK.
Deze “Let The River Run” had baat gehad bij net iets meer weerhaken en net iets minder Coldplay, maar het blijft wel een knappe compositie. Het wordt vast een hit.
Het Franse Hellbats mixt horror-rock, hardcore en psychobilly. Ze brachten een tijdje terug de EP ‘How We Learn To Die’ uit. De psycho en horror lees je meteen in de album- en in de songtitels als “Where My Neighbours Drown”. De hardcore kan je afleiden uit de uitgespuwde lyrics en meegebrulde refreinen.
Hellbats klinkt als de mannelijke versie van de vormalige Braziliaanse vrouwelijke band As Diabatz. Die hadden ook een punky vibe in hun psychobilly gesmokkeld. De gelijkenis geldt zeker voor de eerste tracks, “Where My Neighbours Drown” en “I Am Them”.
Titeltrack “How We Learn To Die” heeft niet die rockabilly-twang in de gitaren en hinkt meer naar de power van de hardcore. “Blessed By The River” heeft wat moeite om op gang te komen, maar draaft dan toch een flink eind door. Het vijfde en laatste nummer van deze EP, “Il Pleut De La Nuit Sur Le Noir”, is een heel fraaie track die er toch wat uitspringt. Hij is instrumentaal en er zit een riff in die je eerder in de atmosferische blackmetal verwacht.
The Bel-Airs hebben indertijd maar weinig opnames officieel uitgebracht, maar hun invloed op de surfmuziek is gigantisch. Deze Californische band bestond slechts van 1960 tot 1963, maar de leden gingen daarna door in o.m. The Standells, Eddie & The Showmen en The Challengers. Niet alleen zijn zowat alle surfbands schatplichtig aan The Belairs (naast Dick Dale en nog wat andere bands), ook heel wat garagebands als The Fuzztones en The Sonics hebben hier een deel van hun mosterd gehaald.
Munster Records brengt ‘Mr Moto’ uit 1961 opnieuw uit op vinyl. De veertien ‘reguliere’ tracks van het album laten een band horen die volop experimenteert met gitaren en versterkers, op zoek naar en uitkomend bij die typerende twang van de surf. Zelfs als je geen fan bent van het genre zou je titeltrack “Mr Moto” moeten herkennen. Op de twaalf extra tracks, zowel studio-opnames als home-recordings, hoor je een breder beeld. Op sommige van die extra opnames klinken The Bel-Airs eerder als The Shadows, wat nog steeds een compliment is, maar misschien heiligschennis voor de echte surf-addicts. Er staan ook minstens twee covers op: “Runaway” (Del Shannon) en “Peter Gunn” (Eddy Duane). “The Three Blind Mice Make It To Santas Village” is een surfversie van een kerstliedje: aardig, maar niet essentieel. Dat idee komt wel vaker op bij de bonus-CD. Niet elke toegevoegde track is goud waard, maar als tijdsdocument is deze verzameling tracks in al zijn eerlijkheid niet te evenaren.
Verplichte kost voor iedereen die zelf al eens surf of garage speelt. Leer het van de mensen die deze sound op de kaart hebben gezet en wees nederig.
Roadburn Festival 2019: a recap and a look forward
Roadburn Festival is over for another year, and dates for 2020 are already confirmed.
Artististic Director, Walter Hoeijmakers comments:
"As a festival that constantly seeks to raise the bar with ever more creative endeavours, we are beyond thrilled with how Roadburn 2019 unfolded. The level of collaboration, inspiration and artistic expression was beyond anything that I could have hoped for. There is still so much to get our heads around, but everybody is feeling so energised that our minds are already working towards Roadburn 2020."
For the second year running, Roadburn played host to commissioned projects - this time there were three such performances across the weekend. On Thursday, a collaboration between former members of The Devil's Blood and Astrosoniq united under the banner of Molasses to a rapturous reception. On Friday afternoon, Triptykon joined forces with the world-renowned Dutch Metropole Orkest to perform the Celtic Frost/ Triptykon Requiem to a spellbound audience. On Saturday the Patronaat venue hosted an assortment of Dutch black metal bands before the night culminated with an enormous collaborative project under the name Maalstroom.
Tomas Lindberg took on the role of curator, hand picking a selection of bands that ranged from Swedish psych to Japanese post-rock, before performing with his own band, At The Gates. With a set that included a string quartet, a rotation of guests and some re-imaginings of familiar songs, a whole new light was shined upon their output.
Among the guest vocalists was Matt Pike from festival headliners, Sleep, who themselves delivered two thundering sets across the weekend. Promising one setlist that focussed on latest album The Sciences, and one that would zero in on the legendary Sleep's Holy Mountain album - expectations were exceeded on both nights.
Roadburn's 2019 artist in residence, Thou, performed four times across the weekend; an acoustic show, a Magus-era set, a collaboration with Emma Ruth Rundle, and a barn-storming, late night Misfits cover set at the Ladybird Skatepark where they were joined by an assortment of guests.
Impromptu skate park sets popped up throughout the weekend, including the likes of Mythic Sunship, Bismuth, Vile Creature and Lingua Ignota, giving audiences a second shot at catching some of the most exciting, up and coming bands across a broad spectrum of music scenes and genres.
Outside of the musical offerings of Roadburn 2019, visual art was strongly represented with exhibitions celebrating the work of Maarten Donders, Teddie Taylor, Emma Ruth Rundle, Marissa Nadler - plus the return of poster art exhibition, Full Bleed.
Roadburn's side programme events offered insight to the inner workings of Heilung, and Tom G. Warrior as well as multiple aspects of the music and creative arts industries. Kickstarter Games took over a corner of the festival to create a tabletop gaming enclave.
In amongst the heavy hitters and the headline bands were dozens of beautifully crafted and painstakingly planned performances across the four days. Each and every individual participant went above and beyond to create something truly special that audience and band members alike will cherish for years to come.
Roadburn will be doing it all again next year; April 16-19, Tilburg, The Netherlands.
www.roadburn.com
Paaspop 2019 - 19 april - 21 april 2019 - Pics
Het festival Paaspop heeft afgelopen weekend een recordaantal bezoekers getrokken. De 44e editie van het evenement werd door in totaal 90.000 mensen bezocht. De stijging van het aantal bezoekers heeft te maken met de uitbreiding van de capaciteit van het festival. Hierdoor kon de organisatie dagelijks drieduizend mensen extra aantrekken.
Vorig jaar trok het festival in Schijndel gedurende drie dagen 81.000 bezoekers. Daarmee vestigde de organisatie destijds ook al een record.
Op Paaspop stonden het afgelopen weekend meer dan 260 artiesten, verspreid over in totaal zeventien podia. Onder anderen Douwe Bob, White Lies, Yungblud, Passenger, Lukas Graham, Clean bandit, Ho99o9, Dropkick Murphys, Oscar and the Wolf, Within Tempation, Heideroosjes en De Staat traden op.
Op Paaspop konden de bezoekers zich vergapen aan het 'Las Vegas van Brabant'; een festival als een kermis waar in elk hoekje wel iets gebeurt. Een geweldig begin van het festivalseizoen.
Overal vonden kleine feestjes plaats; een soort mini-festivals binnen het festival. Zo was de nieuwe Papi Chulo-tent, te vinden niet ver van de ingang, een schot in de roos. Er staat een ronde bar en om het uur is er een wisseling van de dj-wacht. De één draait reggaeton-klassiekers, de ander hippe afrobeats; het overkoepelende en passende thema is zomer.
Juist die diversiteit is wat Paaspop fantastisch maakt, het heerlijke weer was de kers op de taart.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/paaspop-2019
Organisatie: Paaspop
8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen
8 jaar ELPEE - Café Elpee
Café ELPEE
Deinze
19/04/2019 t-m 21/04/2019
Erik Vandamme
8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen - Drie boeiende avonden boordevol uitdelen van mokerslagen, binnen een uiterst gezellige omkadering
Het is steeds leuk vertoeven in één van de meest gezellige rock/metal/punk cafés die ons land rijk zijn. We hebben het over ELPEE Café/Live Music Club te Deinze. Niet alleen bezoeken we ELPEE met de regelmaat van de klok voor regulaire evenementen door het jaar heen, het is een jaarlijks wederkerend evenement, dat echter steeds met 'stip' in onze agenda staat, is de viering van ‘x jaar ELPEE'. Dit jaar is dat al 8 jaar ELPEE.
Met op het programma klinkende namen binnen underground middens, maar ook daarbuiten. Zoals op zondag punk legendes The Kids. Of op diezelfde avond Luke Appleton, o.a. bekend van Ashtoreth maar ook bassist bij het legendarische Iced Earth, die trouwens beetje kind aan huis is in ELPEE. Tot ronkende namen als legendarische Epic Metal trots Vicious Rumors en de Braziliaanse Thrashers Woslom of een uiterst blij weerzien met onze vrienden van Turbowarrior of Steel , in een nieuwe bezetting, op vrijdag.
Of neem op zaterdag Objector, één van de meest onderschatte Thrash metal acts die ons land rijk zijn, Izegrim Nederlandse Metal toppers tot Bütcher speed metal uit Antwerpen die steeds zorgt voor Apocalyptische taferelen en Fleshcrawl die eveneens de duisternis laten neerdalen over Deinze, zelfs op een zonovergoten dag.
Kortom, voor ieder wat wils op dit heel geslaagde weekend. Boordevol uitdelen van stevige mokerslagen, binnen telkens die uiterst gezellige en zeer intieme omkadering.
dag 1 - vrijdag 19 april 2019 - Thrashin till dead!
Turbowarrior of Steel (****) De broers Jonas en Jorg Vandamme en Gianni Vuylsteker richten medio 2012 het thrash metal gezelschap Turbowarrior of Steel op. Door de jaren zagen we een band die, bij voorkeur met het verstand op nul maar met een instrumentaal en vocaal vernuft dat tot de puntjes was uitgewerkt, menig daken er gewoon deed afgaan. Doordat daarbij veel gerstenat vloeide, vergeleken we hen vaak met de Duitse band Tankard. En dat is tot op heden nog steeds als een compliment bedoeld. Toen we vernamen dat Gianni de band ging verlaten, waren we er niet gerust in. Want alles draait bij deze band rond de kruisbestuiving tussen de twee broers met Gianni zijn virtuositeit en humor. In ELPEE kregen we eindelijk de kans de band in een heel andere bezetting aan het werk te zien, en was Gianni ook als fan gewoon aanwezig in de zaal. Nog steeds uiterst sympathiek en volop meegenietende trouwens.
Jonas en Jorg zijn ook anno 2019 nog steeds de motor rond Turbowarrior of Steel. Maar worden perfect aangevuld door twee topmuzikanten als Nicolas Vedts wiens bas een meerwaarde bleek te zijn binnen het geheel, bovendien vult zijn stem perfect aan op deze van Jonas. Gerugsteund door een extra gitarist Stijn Vanbrabant ontstaat er een nog voller geluid dan voorheen. Maar wat ons nog het meest over de streep trekt? De stevige portie humor, zelf relativering en het bouwen van een wervelend thrash metal feest waardoor we fan geworden zijn van TWOS? Het blijft ook na het vertrek van iemand die in mijn ogen onvervangbaar was binnen de band, nog steeds overeind staan. En dat is in grote mate te danken aan het feit dat ook de nieuwkomers diezelfde kant uitkijken dan Jorg en Jonas zelf.
Kortom: Vanaf de eerste tot de laatste noot,met wellicht hun meest bekende song ‘Polonaise Pit' als ultieme kers op de taart, ging dat dak er gewoon compleet af in ELPEE. Missie geslaagd, en we slaakten prompt een zucht van opluchting.
Woslom (*****) Braziliaanse Thrash metal, dat komen we toch niet elke dag tegen. Woslom, die trouwens op tournee zijn samen met TWOS - check de facebook pagina voor meer informatie: https://www.facebook.com/pg/woslom/events/?ref=page_internal - grasduint wellicht in de doorsnee thrash metal aspecten, zo eigen aan die muziekstijl. Vernieuwend of origineel is dat allemaal niet meer. Maar Woslom voegt daar wel enkele porties hete sausjes boordevol typisch Zuid-Amerikaanse temperament aan toe, waardoor ze toch vrij uniek voor de dag komen. Woslom timmert sinds 1997 aan de weg, bracht door de jaren enkele demo's uit. En kreeg voor zijn eigenlijke debuut 'Time to Rise' - pas in 2010 uitgebracht - enorm veel lovende recensies. Ondertussen is de band een begrip geworden binnen dat typische Thrash metal gebeuren. De band heeft eveneens een ijzersterke live reputatie, en zet dit in ELPEE nog maar eens in de verf. Gelukkig resulteert succes en ervaring in het vak niet altijd in het afleveren van een routine klus. De spontaniteit waarmee de heren op het podium staan, zijn een streling voor oog en oor. De uiterst sympathieke frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, en zorgt er zo voor dat de aanwezigen stevig uit de bol gaan vanaf begin tot pril einde van de set. Zonder meer slaagt Woslom er dan ook in om technische perfectie te combineren met het bouwen van een ijzersterk thrash metal feest tot voor de tweede keer dat dak er compleet afgaat in ELPEE.
Kortom: Origineel klinken binnen Thrash metal is wellicht onmogelijk, maar de heren presenteren ons een heel lekker potje verschroeiende thrash metal - met een Zuid Amerikaanse 'touch' - die aan je ribben kleeft en waarop je onmogelijk stil kunt blijven staan.
MAGISTARIUM (****) Na een uurtje pauze was het de buurt aan dan Epic/Heavy metal fans om hun hartje op te halen. Waarbij het vooral uitzien was naar kleppers binnen dat Epic metal gebeuren als Vicious Rumors die de eerste avond met een knal van formaat zouden afsluiten. De Duitse, als Symfonische Powermetal, omschreven band MAGISTARIUM ontstond in 2005. De band bracht dit jaar een gloednieuwe schijf uit 'War For all and all For Won'. Waaruit ook in ELPEE voldoende werd gegrasduind. Die nieuwe songs konden trouwens op even veel bijval rekenen als de klassiekers die de band binnen het genre ondertussen heeft uitgebracht. Althans het publiek - vooral vooraan het podium - brulde elk van de songs even enthousiast mee, bij voorkeur met vuist in de lucht epische teksten meezingende.
MAGISTARIUM beschikt over muzikanten die duivelse riffs uit hun instrumenten toveren, maar het is toch de praatgrage en heel charismatische frontman die de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man beschikt trouwens over een stem als een klok, en laat iedere aanwezige liefhebber van deze typische Heavy Metal vorm dan ook gewillig uit zijn hand eten. Als kers op de taart mocht ook Nick Courtney (zanger/frontman van Vicious Rumors) een song meebrullen. De man zijn heldere en hoge stembereik doen barsten ontstaan in de muren van ELPEE. En dan moest hij nog met zijn eigen band optreden.
Een betere afsluiter van zijn energieke set kon MAGISTARIUM, die een zeer sterke indruk op ons naliet, zich dan ook niet dromen.
Air Raid (****) Ook de Zweedse heavy metal band Air Raid tapt een beetje uit datzelfde vaatje als zijn voorganger. De band ontstond in 2009 en maakte ondertussen toch enkele personeelwissels door. Air Raid laat er geen gras over groeien, en grijpt de aanhoorder vanaf de eerste noot bij het nekvel om niet meer los te laten , tot de laatste noten door de boxen zijn geloeid. Dit door middel van een razendsnelle en verbluffend technisch hoogstaande set, die je als liefhebber van het genre het ene na het andere oorgasme bezorgt. Gebracht op een zodanig energieke wijze, dat er niet alleen koude rillingen over onze rug lopen - hierop stil zitten is eveneens onmogelijk. Headbangen, meebrullen - wederom met die vuist in de lucht- het is er allemaal bij. Ook al worden de ene na het andere typische heavy metal cliché boven gehaald. De band haalt alles uit de kast om zijn publiek over de streep te trekken. De handen gaan eigenlijk de volledige set op elkaar, en dat heeft zijn uitwerking op het podium. Want Air Raid voelt aan dat ze hier een soort thuismatch aan het spelen zijn, en legt de lat prompt nog wat hoger. We waren dan ook niet enkel onder de indruk van wat de gitaristen uit hun instrument toveren, of van de inbreng van een verschroeiend hard spelende drummer. Of van wat de bijzonder goed bij stem zijnde zanger uit zijn strot pompt.
Bij Air Raid kijkt anno 2019 iedereen dezelfde richting uit, waaruit blijkt dat de band eindelijk klaar is om de volgende stap voorwaarts te zetten.
Kortom: Nu dat personeel en andere verwikkelingen van de baan zijn, ligt de weg open naar eeuwige roem binnen het typische heavy/epic metal genre. Op basis van dit gedreven en heel sterk concert, ziet die toekomst er trouwens heel rooskleurig uit voor Air Raid. Houdt deze naam dus zeker in het ogen de volgende maanden, jaren.
Vicious Rumors (*****) De Epic Metal band Vicious Rumors timmert eigenlijk sinds 1979 aan de weg, dat is ondertussen dus veertig jaar. Van de originele bezetting schiet enkel gitarist Geoff Thorpe en drummer Larry Howe, die er in 1985 bijkwam, nog over. Vicious Rumors is door de jaren altijd een graag gezien gast gebleven op menig festival en in concertzalen. Ook brachten ze met de regelmaat van de klok parels van albums uit, die vaak zijn uitgegroeid tot waren klassiekers. 'Soldiers of the Night' (1985) sloeg in als een bom. De echte doorbraak kwam later. Albums als 'Digital Dictator' (1988), 'Vicious Rumors' (1990) en 'Word of Mouth '(1990) zetten Vicious Rumors definitief op de kaart.
Maar ook in de meest recente jaren bracht Vicious Rumors knappe platen uit, waarmee ze bewezen dat jarenlange ervaring niet hoeft te resulteren in het afleveren van flauwe afkooksels in vergelijking van een rijkelijk verleden. Integendeel.
ELPEE was rondom kwart voor elf dan nog steeds goed vol gelopen om deze levende legendes aan het werk te zien en kreeg van minuut één tot de laatste seconde kwaliteit afgeleverd, op een mooi presenteer blaadje. De Nederlandse zanger Nick Holleman, die in 2015 door een indrukwekkende performance op Summerrock ons nog met verstomming sloeg, is er als frontman niet meer bij. Hij werd in 2018 vervangen door Nick Courtney.
‘die kruisverstuiving tussen oude rotten binnen het vak als Geoff en Larry en de gretigheid van de jonge wolven in het vak is de ultieme kers op de taart die ons compleet over de streep trok’, schreven we toen we de band in 2015 zagen optreden op datzelfde Summerrock. Dat laatste is ook in een vernieuwde bezetting gelukkig nog steeds het geval. Geoff zijn meesterlijke riffs, die door je hart klieven als een bot mes, gecombineerd met torenhoge vocale inbreng van Nick Courtney , doen de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Meerdere adrenalinestoten krijgt de aanhoorder te verwerken, waardoor een typisch epic metal feest ontstaat in ons hoofd. Waardoor je dan weer prompt stevig begint te headbangen, en al die songs uit volle borst meebrult van de eerste tot de laatste strofe.
Kortom: Vicious Rumors is het schoolvoorbeeld van legendarische bands die ondanks hun vele jaren van dienst niet tuimelen in de val van het afleveren van flauwe routineklussen afwerken, dat was ons die keer in 2015 al opgevallen. Dat zet de band met een wervelende
Epic metal act die van begin tot einde aan onze ribben blijft kleven, nog maar eens in de verf.
dag 2 - zaterdag 20 april 2019 - Apocalyptische taferelen in ELPEE
Objector (**** 1/2) Eén van de meest onderschatte thrash metal bands die ons land rijk is. Dat is hoe we Objector al een paar keer hebben omschreven. Zowel op als naast het podium heeft deze band nochtans voldoende bewezen uit het heel goede hout gesneden te zijn. Een doorbraak naar een ruim publiek zit er vooralsnog niet in, maar in ELPEE heeft de band zeker weer wat zieltjes bij gewonnen. Zeker weten. Want naar goede gewoonte stuift de band over het podium als een losgeslagen meute bizons die door een porseleinwinkel raast, met een snelheid van 120 km per uur.
Nee, Objector doet niet aan daar veel woorden aan vuil maken, vanaf die eerste gitaar riff grijpt de band je bij het nekvel en laat niet meer los tot de volledige zaal in puin ligt. Dit allemaal met een oog voor technisch hoogstaand vernuft. Want meerdere keren kregen we kippenvel bij menig verschroeiend gitaar solo, en deed frontman Bock door zijn al even verschroeiende vocale inbreng, koude rillingen over onze rug lopen. Toen we de heren zagen aantreden op Antwerp Metal Fest vorige zomer schreven we:
'' Zij die de band wel aan het werk zagen? Mochten getuige zijn van een verdomd hoogstaande Thrash metal concert, waarbij de band die stelling van hierboven, nog wat meer in de verf zetten. Meteen alle registers open gooien, door middel van verschroeiende riffs en drumsalvo's als mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de band aan de eisen van een openingsact voldoet. De lont aan het vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen.'' Laat dit nu ook de rode draad zijn op dit optreden in ELPEE.
Kortom: Objector opent die poorten van de Hel helemaal, maar verdient eigenlijk, alleen al door weer eens een verbluffend strak en snoeihard thrash metal optreden af te leveren, om enkele treden hoger te staan op een affiche. Pure klasse, van Hels hoog niveau presenteren deze thrashband ons op een dienblaadje. Eentje dat er niet alleen verdomt smakelijk uitziet, maar vooral smaakt naar meer van deze soort pure thrash.
Incarceration (***1/2) Daniel da Silva - Vocals/Guitars Michael Koch - Drums vormen samen het duo Incarceration. Het Braziliaans/Duits duo timmert vanuit Duitsland aan de weg, en blijkt door hun set voor heel uiteenlopende reacties te zorgen naderhand. Ook wij fronsten de wenkbrauwen toen we werden geconfronteerd met een geluidsmuur die als meerdere mokerslagen op ons afkwam, en je murw slaat van begin tot einde. Echter allemaal op diezelfde monotone wijze, zonder enige pauze tussendoor. Waardoor je toch even naar adem moet happen om deze verpletterende wervelstorm die over je hoofd heen komt te verwerken. Incarceration trekt inderdaad een muur van lawaai en chaos op, binnen Death metal normen, waaraan geen doorkomen mogelijk is. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen. Dat deze jongens met twee op het podium het gevoel kunnen naar voor brengen alsof daar een volledige band op dat podium staat te soleren die de ene na de andere geluidsmuur optrekt? Dat is echter een ijzersterke prestatie. Vooral de kruisbestuiving tussen alles om zich heen vernietigende drum salvo's, die aanvoelt als voortdurend getimmer op je hoofd als je met een zware kater opstaat. Gecombineerd met een schreeuwerige vocale inbreng, die recht door je ziel boort, zorgen ervoor dat ELPEE op zijn grondvesten staat te daveren, en de aanhoorder die toch is blijven staan , verweesd en totaal van de kaart achterblijft.
Bütcher (**** 1/2) Van sommige bands weten we ondertussen al bij voorbaat wat we voorgeschoteld zullen krijgen. Het is altijd leuk te zien en te horen dat diezelfde band dat ook bevestigt door middel van een set die ons nog maar eens door elkaar schudt, binnen een duistere en verbluffende omkadering. Bütcher is bovendien in een enorm vernieuwde formatie nog steeds een stevig geoliede machine gebleven waarbij elk van de bandleden, inclusief het nieuw bloed binnen de band, dezelfde richting uitkijkt. En vooral dat is een sterke prestatie. Het unieke aan Bütcher is namelijk dat ze thrash/speed/black en death elementen met elkaar vermengen, tot een uniek geheel. Wat zorgt voor meerdere orkaanuitbarstingen van donker geweld waardoor de poorten van de Hel compleet openzwaaien. Daarbij is het echt nodig dat iedereen diezelfde kant uitkijkt. En dat was in ELPEE zeker het geval.
Wat een band als Bütcher nog het meest siert, dit zowel in heden als in het verleden, naast het podium zijn het één voor één sympathieke jongens die je prompt aanspreken en stevig de hand drukken met een glimlach op de lippen. Eens op dat podium transformeert de band naar een meute demonische wezens recht uit horror films en sage en legendes die je op het puntje van je stoel doen zitten rillen van angst. De heren zien er met geverfde, bloederige gezichten namelijk uit als vervaarlijke demonen die elk van de aanhoorder in ELPEE in een oogwenk zal verscheuren. Zeker als de frontman van dienst met zijn bulderende vocale inbreng de haren op onze armen doen recht komen van pure angst, kijken we uiteindelijk weer eens onze eigen demonen strak in de ogen.
Kortom: Ook in deze nieuwe bezetting doet Bütcher dus zijn reputatie alle eer aan, en voldoet met brio aan onze hoogstaande verwachting. Missie geslaagd dus , de ELPEE confronteren met Apocalyptische taferelen uit de diepste kerkers van de Antwerpse Hel.
Burial (****) De Nederlandse death metal band Burial kan terugkijken op een rijkelijk verleden. De band ontstond in 1991 en bracht in 1993 met 'Relinquished Souls' in 1993 een zeer gesmaakt debuut uit. In 1994 hield de band er echter al mee op. Om in 2001 te herrijzen. Aangezien StevenVrieswijk zijn vocale inbreng vervangt door de gitaar is dat echter in een quasi instrumentale bezetting. In ELPEE staat dus een death metal formatie waarvan de bandleden, door hun vele jaren dienst, goed weten waar ze mee bezig zijn. Maar blijft de jeugdige spontaniteit gelukkig eveneens stevig overeind staan. De riffs die door ons vel klieven als botte bijlen doen ons met verstomming slaan. Gerugsteund door het trommelgeroffel van de meesterlijke drummer van dienst, die door zijn drumwerk nog maar eens Apocalyptische wezens uit die Hel lijkt op te roepen. Als het ware lijkt Burial je door instrumentale oerkracht uit de diepste krochten van die Hel, je dan ook letterlijk te hypnotiseren en zorgt er eveneens voor dat daardoor de temperatuur in de zaal naar een kookpunt stijgt. De instrumentale vuurpijlen, gebracht op een technisch enorm hoogstaande wijze, verdoven je ziel. Door dat op een zodanig luide wijze te doen, dat er prompt barsten ontstaan in de muren van ELPEE, voel je de vuurtongen van de Hel je voetzolen likken.
Kortom: Hoe gedreven en Hels de band ook uithaalt, zo sympathieke en zachtaardig spreken de heren hun publiek op een warmhartige wijze aan. Maar de duisternis doen neerdalen over ELPEE binnen een verschroeiende instrumentale omkadering. Daarin slaagt de band eveneens met brio.
Izegrim (*****) Ook al is die duisternis ondertussen letterlijk gevallen, Izegrim tracht toch een beetje zon te doen schijnen boven de donkere wolken van hun voorgangers. Ook al resulteert dit gelukkig niet in al teveel roze geur en maneschijn. Integendeel. Want Izegrim is een Nederlandse band die eveneens grasduint door eerder donkere metal soorten. De sympathieke Nederlanders doen de stemming echter eerder omslaan in het bouwen van een stevig metal feestje, waarbij je met de vuist in de lucht overgaat tot meebrullen met de bevallige frontvrouw. Die trouwens over een stembereik beschikt die de grond onder onze voeten doet daveren. Nochtans spreek Marloes haar publiek heel gemoedelijk en zachtmoedig aan, maar eens ze dus begint te zingen ontpopt ditzelfde engelachtig wezen zich tot een ware demonische hogepriesteres die elk moment haar fans zal verscheuren. Gerugsteund door muzikanten die al even duivelse riffs uit hun instrumenten toveren. Het is net dat voortdurende schipperen tussen hemel en Hel dat deze band een bijzondere act maakt om live aan het werk te zien, dat was in het verleden zo. Dat wordt in ELPEE nog maar eens in de verf gezet. Virtuositeit in bespelen van instrumenten, en vocale perfectie, worden in de volledige set gecombineerd met een enorm feest, waarbij crowdsurfers over de hoofden vanaf het podium naar de uitgang worden gedragen. Inclusief Marloes zelf die gelukkig eveneens terug naar het podium wordt gedragen door diezelfde handen.
Kortom: Izegrim brengt een wervelende set waardoor Hemel en Hel worden verbonden tot een logisch en verschroeiend warm aanvoelend geheel. Binnen een uiterst feestelijke omkadering, die aan de ribben kleeft.
Fleshcrawl (****) Ook afsluiter Fleshcrawl sleept binnen death metal gebieden heel wat jaren ervaring met zich mee. De band ontstond eigenlijk al in 1987 onder de naam Morgöth om later om te vormen tot Suffocation, in 1990. Door problemen met een Amerikaanse band met diezelfde naam, moest de Duitse band echter vrij snel terug een andere naam zoeken. In 1991 werd Fleshcrawl geboren. Dat resulteert in 1992 in een sprankelend debuut 'Descend into the absurd'. De band timmert noest verder aan de weg, en drukt door de jaren voldoende zijn stempel op die 'underground' death metal beweging. We zagen tijdens de avond al veel t-shirts van Fleshcrawl opduiken, de fans waren dus voldoende aanwezig. Ook al was ELPEE toch wat uitgedund na de wervelstormen van zijn voorgangers, wie bleef staan, genoot van een degelijke death metal show die van begin tot einde tot de donkere puntjes was uitgewerkt, zoals dat gewoon hoort binnen deze muziekstijl. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de duizenden bommetjes energie, boordevol ultieme duisternis, die telkens als een mokerslag in je gezicht tot ontploffing werden gebracht, deden ons nog een laatste keer naar adem happen. Ruim een uur lang. Waarna Fleshcrawl je de nacht instuurt met een ware krop in de keel, en een gelukzalig gevoel vanbinnen dankzij een avond boordevol duisternis die je murw slaat van begin tot einde. Waarbij, al dan niet binnen een feestelijke omkadering, we Apocalyptische taferelen voor onze ogen zagen verschijnen.
dag 3 - zondag 21 april 2019 - If the KiDS are united
Scott & Alien (****) ELPEE stelt op deze laatste avond een wel heel gevarieerde affiche samen, en met succes want tegen omstreeks 21u - toen The Kids aan hun set zouden beginnen - mocht de organisatie het bordje 'sold out' aan de muur hangen. Maar terug naar het begin van de avond. Deze begon vrij sober met een Blues/Folk set van Scott & Alien. Die ervoor zorgden dat zwevende klanken je Blues hart verwarmen. Goed passende binnen die heel intieme omgeving die ELPEE toch is. Bedwelmden tot verdovende riffs en drumsalvo's gedrenkt in een hartverwarmd stemgeluid hypnotiseren ons dan ook volledig waardoor we prompt gingen zweven over de dansvloer. Het enige wat ik miste was een lekker glas whisky, zo goed passende bij deze muziek - naar mijn bescheiden mening. Want dat is waar Blues het best floreert, in een gezellige bruine kroeg. Waar de barvrouw je met een brede glimlach tegemoet komt. En dat is de sfeer die Scott & Alien op dat podium op een gezapige wijze eveneens weet te creëren, waardoor de band compleet in zijn opzet is geslaagd.
Luke Appleton (*****) En dan moesten de twee top acts van de avond nog komen. Luk Appleton, ook bekend als bassist van Iced Earth en eveneens bekend door zijn bijdrage aan Blaze Bayley en Ashtoreth stelde in een ondertussen zeer goed vol gelopen ELPEE zijn nieuwst solo schijf 'Snake Eyes' voor. Die hij uitbrengt in samenwerking met gitarist Rishi Metha ook bekend als snarenplukker bij Babylon Fire. We kochten prompt die cd aan, een aankoop die naderhand van goudwaarde zou blijken. Want wat de heren akoestisch op ons loslieten was een hypnotiserende samensmelting van virtuositeit, emoties en verdovende magie die je raakte op de meest gevoelige plaats in je hart.
Vanaf die eerst song “Inside Out” kwamen de haren op onze armen recht van puur innerlijk genot. Er wordt trouwens voldoende gegrasduind doorheen de klasse schijf 'Snake Eyes', een gevarieerde plaat die ook live zorgt voor uiteenlopende reacties. Zoals met de vuist in de lucht stevig staan headbangen, of gewoon ingetogen luisteren en vooral genieten tot de toppen van je tenen. Pure klasse, gebracht door Luke op een zodanig spontane wijze dat je gewoon u gewillig laat meeslepen door middel van zijn 'snake eyes' naar zijn bonte wereld.
Als kers op de taart kregen we ook een Iced Earth song voorgeschoteld, en om af te sluiten: “Watching over me” een song die recht vanuit Luke zijn hart kwam, met zoveel emoties gebracht en door iedereen meegebruld, en waarmee hij mijn hart doorboorde. Ik stond letterlijk in tranen, met de ogen gesloten eveneens de song mee te brullen. Voelde me wegdrijven naar een andere wereld, die wereld toen ik als 9 jarige hoorde dat mijn grootvader en grote voorbeeld was overleden. Ik voelde tranen opwellen, en hield het niet meer droog tot het einde van deze prachtsong want ja, doorheen die jaren is mijn grootvader nog steeds degene die waakt over mij. Een intensiever einde van een magisch mooie set gebracht door virtuozen die als klanken tovenaars je in een trance brengen, heb ik nog maar zelden meegemaakt.
Kortom: Luke & Rishi zijn op zich al klasse muzikanten dat bewezen ze door hun bijdrages aan voornoemde bands voldoende, maar die kruisbestuiving tussen beide zorgt toch voor een unieke en oorverdovende climax waardoor geen trommelvliezen barsten, maar je hart in gruzelementen op de ELPEE vloer terecht komt.
The Kids (*****) Dat een punk band als The Kids nog het best tot zijn recht komt in een intieme omgeving of Club zoals ELPEE? Daarover bestond niet de minste twijfel. In die 15 keer dat ik de band aan het werk zag, waren net die optredens in kleine zalen, waar de band letterlijk oog in oog staat met zijn publiek absolute top concerten. In ELPEE zet de band dat nog eens in de verf, en doet daar een paar scheppen bovenop. Want het publiek dat duidelijk was gekomen voor deze legendarische punkers, ging vanaf de eerste tot de laatste noot gewoon mee uit de bol. En dat heeft zijn uitwerking op Ludo en zijn kompanen die de lat prompt wat hoger leggen. Ludo was naar zijn normen zelfs vrij spraakzaam. Maar The Kids laten vooral nog steeds hun muziek voor zich spreken. Niet teveel woorden aan vuil maken dus en de ene song na de andere mokerslag in het gezicht naar de aanhoorder versturen, binnen een razendsnelle omkadering.
Pure punk klassiekers als “I don’t care”, “Rock over Belgium”, “No monarchy”, “I wanne get a job in the city” tot “Dead Industry” passeren de revue. De smartphones gaan in de lucht, inclusief het dak van ELPEE bij “There will be no next time” .The Kids bleef die lat nog steeds hoger en hoger te leggen. In een verschroeiende finale deed de band er inderdaad gewoon een paar scheppen bovenop met “Facist cops” - nog steeds de ultieme klassieker waardoor ondertekende punk fan is geworden - en “Do you Love the nazi's” om in de bisrondes daar nog een paar kersen op de taart aan toe te voegen met “If the kids are united” en “Blitzkrieg Bop” waarbij dat dak van ELPEE er voor de laatste keer op deze driedaagse compleet afgaat.
The Kids brengen anno 2019 niets nieuw meer uit, en teren op hun successen uit die gouden jaren (1976-1982), op zich vind ik dat nog steeds een beetje jammer. Maar langs de andere kant paraderen The Kids nog steeds over het podium als jonge punk wolven, die hun publiek compleet gaan verscheuren. En dat getuigt van pure klasse, maar is ook een voorbeeld voor andere punk bands die in wel in de val van afleveren van routineklussen afwerken , trappen. Trouwens is er ook nu weer die kruisbestuiving tussen oude rotten in het vak als Ludo Mariman en Luc van de Poel die perfect aansluit op de inbreng van jong geweld als Tim Jult, en Ief Vanlommel wat zorgt voor een soort magie die je zelden tegenkomt.
Kortom: The Kids zetten in ELPEE meer dan de puntjes op de 'i'. Ze doen me prompt weer zestien worden, toen ik in mijn slaapkamer “Facist cops” uit volle borst mee brulde, en alle heilige huisjes omver ging stampen. Bedankt om nog steeds gewone pure punk levendig te houden! The Kids are still united!
Besluit: Onze favoriete barvrouw Kat en haar gevolg slagen er weer in de metal, punk, blues, hardrock en aanverwante liefhebber een gezellige en bonte driedaagse aan te bieden met kwaliteit van de bovenste plank. Ondanks de toch vermoeiende avonden, steeds met een brede glimlach op de lippen. Ook op de drukke momenten is de bediening steeds tip top in orde, we hoeven nooit lang te wachten op onze pint 'Jupiler 0,0'. Bovendien zat het geluid steeds goed, dankzij de verbluffende geluidsmixers van dienst zowel op vrijdag, zaterdag en zondag. Kortom: 8 jaar ELPEE was weer eentje om in de geschiedenisboeken van onze persoonlijke memoires terecht te komen, wat het betreft bezoeken van festivals en evenementen. Op naar editie negen in 2020. Wij zullen er uiteraard ook weer bij zijn. U toch ook?
Organisatie: Café ELPEE, Deinze
Twee jaar geleden waren ze al eens in de 4AD, toen samen met de Idiots. Aan die laatsten hebben ze geen al te beste herinneringen want de groep rond Luc Dufourmont probeerde hen toen te intimideren (zowel fysiek als verbaal) en deed zo haar naam alle eer aan, vernamen we nu.
Dit keer mocht Daddy Long Legs het podium delen met een heel wat vredelievendere groep, Chicken Head, de zoveelste reïncarnatie van Marino Noppe. Met Maxwell Street zag ik Noppe tig keren (vooral in de jaren ‘80) aan het werk en dat waren telkens feestjes vol bezieling. Na al die jaren is hij die begeestering nog steeds niet kwijt, zo bleek. Dit keer liet hij zich bijstaan door drummer Rik Vannevel, bassist Danny Degheldere en leadgitarist Dries Pottevijn. Een goed geoliede band die ons vooral bevlogen Chicago blues bracht waarin de gitaren van Noppe en Pottevijn om beurten mochten soleren.
Enkele raak gekozen covers van vermoedelijk Luther Snake Boy Johnson, Johnny Copeland en Joe Louis Walker (die laatste mocht hij ooit begeleiden) lieten de temperatuur enkele graden stijgen maar het was toch vooral dat ene ingetogen nummer, waarin het gitaargeweld wat luwde en zijn verweerde, roestbruine stem het meest tot zijn recht kwam, dat me kippenvel bezorgde. Maar ook met de lang uitgesponnen afsluiter “On the road again” (Canned Heat), aangekondigd als een nieuw, nog onafgewerkt nummer, wisten Noppe en kompanen zichzelf te overtreffen.
Er lijkt toch wel wat veranderd bij Daddy Long Legs sinds de vorige keer. Zo brachten ze hun nieuwe plaat, ‘Lowdown ways’, uit op het wat prestigieuzere Yep Rock Records hoewel ze in hart en nieren een Norton Records-band blijven. Maar sinds de dood van baas Billy Miller leidt Norton Records een wat sluimerend bestaan zodat ze wel moesten uitwijken. Nu zal hun plaat ongetwijfeld meer aandacht en een betere verdeling krijgen. Dat terwijl zanger Brian Hurd zijn lief kwijtspeelde, zijn job en zijn woonst opzegde (niet noodzakelijk in die volgorde) zodat het erop lijkt alsof ze klaar zijn voor een doorbraak.
In Engeland waren de eerste afspraken van de tour alvast uitverkocht en ook de opkomst in Diksmuide was meer dan behoorlijk. De tijd van café-optredens lijkt definitief voorbij. En de band, die stond er! Maar dat was vroeger ook al altijd het geval. Nog steeds gekleed alsof ze moeten spelen in een aftands saloon van een goedkope westernfilm , stonden ze opnieuw garant voor een wervelende set gedeukte blues.
Drie heerlijke figuren om aan het werk te zien. Daddy Long Legs (een bijnaam die Hurd al sinds zijn schooltijd draagt) die elke vezel van zijn lijf benutte om zijn mondharmonica op orkaankracht te krijgen en met zijn bezwerende schuurpapieren stem leek deel te nemen aan een voodoo ritueel. Murat Akturk die de grote gebaren en solo’s niet nodig had om te beklijven, een sobere erg vintage klinkende gitaar volstond. En dan was er nog ene Josh Styles op primitieve drums die het ene zware bier na het andere binnenkapte om daarna het leeggoed achteloos over zijn rug te keilen.
Tot zover de ingrediënten maar het zijn toch vooral de sterke songs die het bij Daddy Long Legs doen. De oudjes waar ik geen genoeg van kan krijgen zoals “Blood from a stone” dat van The Rolling Stones had kunnen zijn of het onverwoestbare “Evil eye”, misschien wel hét hoogtepunt van de set.
Maar er is dus een nieuwe plaat, officieel uit op 10 mei, en de nummers daaruit moesten bij een eerste kennismaking absoluut niet onderdoen voor het oudere werk. Het door een scheurende mondharmonica voortgestuwde “Mornin’ noon nite”, het stompende en tevens bezwerende “Bad neighborhood” of het primaire en van een smerige mondharmonica voorziene “Be gone”, ze klonken allen even infectieus. De meest opvallende nieuwe was evenwel “Winners circle” waarvoor eenmalig de blues opzij geschoven werd ten voordele van een lap rock-‘n’roll waarin ik zowel Chuck Berry als Dave Edmunds meende te horen. Mogen ze wat mij betreft gerust wat meer doen.
Na een adembenemende set kwamen ze nog één keer terug om op eenvoudig verzoek van een motard “Motorcycle madness” te brengen waarin de mondharmonica van Brian Hurd het motorengeronk perfect wist te imiteren. Daarna gingen de drie uitgebreid kennismaken met het publiek. Schitterende band, schitterende set!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Bazart is één van de populairste Vlaamse bands van het moment. Vorig jaar brachten ze niet alleen hun tweede album uit, maar vulden ze ook het Sportpaleis. Tijdens dit paasweekend is het allemaal net iets kleiner. Matthieu Terryn, Oliver Symons en Simon Nuytten keren terug naar de AB. De plaats waar het allemaal voor hen begon, aldus Terryn. Dankzij de Nederlandse teksten ligt het meezinggehalte net iets hoger. De soms wat zweverige pop past dan weer perfect bij dit weer. De verwachtingen liggen dus hoog. In het groteSsportpaleis wisten ze er een dikke lap op te geven, maar kunnen ze dat vandaag evenaren? Of misschien zelf overtreffen?
Dat Martha Da’ro roots heeft uit Angola hoor je in haar muziek. De zangeres mag dan a capella inzetten, eens er een beat wordt ondergezet , weet ze ons wel te vermaken. Integendeel tot het publiek, maar als de AB staat te wachten op iets tussen pop en kleinkunst, is het dan verstandig om iets tussen hip hop en Soul voor te schotelen? De vriendelijke verschijning kan de zaal maar niet overtuigen ondanks dat ze helemaal geen slechte set neerzet. Met enkele aangename nummers laat ze ons misschien met een hongertje zitten, maar het pratende publiek denkt daar anders over. Martha Da’ro als voorprogramma van Bazart, daar slaat de AB de bal mis.
Wie Bazart kent weet dat er naast het creatieve trio nog twee extra muzikanten mee op het podium staan, maar vandaag zagen maar plaats voor drie man. Jammere zaak, maar eens het optreden begonnen was hadden we er al vrede mee.
Bijna a capella begint het trio met “Nodig”, maar al snel komt er (net zoals bij Martha Da’ro) een goeie, stevige beat. Ook “Ademnood” krijgt een strakke beat waardoor er meer op gedanst kan worden. Dat wordt dan ook al hier en daar gedaan. Niet alleen de nieuwe nummers werden herwerkt, maar ook de oudere nummers. Op de climax van “Echo” valt een gouden doek naar beneden waardoor ook de overige twee bandleden verschijnen.
Ondanks dat Bazart nog maar twee albums uit heeft , passeert er al snel een hele reeks hits. Hoewel we deze hits allemaal kennen klinken ze zeer fris en vernieuwend door de herwerkte versies. Hier en daar zien we kinderen de Nederlandse teksten van onder andere “Tunnels” meezingen. Achter hen de dansende ouders die zich terug tien jaar jongen voelen. Het doet ons tocht iets, want er wordt heel wat gedanst in de uitverkochte AB. Dat de zaal niet één, maar twee keer uitverkocht is maakt de jongens zeer blij. Terryn is zeer dankbaar voor onze komst en lijkt charmanter dan in het grootse Sportpaleis vorig jaar. ‘We zijn terug waar we begonnen zijn’ klinkt het.
Dat Eefje De Visser ook van de partij was verraste ons niet. “Onder Ons” werd één van de vele hoogtepunten. Maar ook die andere samenwerking vanop de tweede plaat werd een hoogtepunt. Voor het eerst brachten Bazart en de Waalse Baloji samen “Niet Te Dichtbij / Côte à Côte”. Het ene hoogtepunt volgde het andere op en van sommige hadden we dat niet verwacht. “Het Doet Me Toch Iets” en “Voodoo” toveren de AB verrassend genoeg om in een dancing. Nog voordat “Chaos” wordt ingezet staan we al lang in het zweet, maar voor die hit en “Goud” geven wij en Bazart er uiteraard nog een lap op.
Dat Bazart bijna alle nummers heeft herwerkt is een straffe zaak. Nooit eerder klonk de Nederlandstalige muziek zo dansbaar. Bazart komt onverwacht uit de hoek hun opgefriste nummers. Hits als “Nacht” en “Onder Ons” kunnen we allemaal meezingen, maar klinken toch nieuw. Tijdens mega hits “Goud” en “Grip (Omarm Me)” voelt het dan weer zeer vertrouwd om de benen los te gooien.
Geheel onverwacht werden we vanavond verwelkomt in Dancing Bazart en onder ons gezegd en gezwegen dit was één van de betere Bazart optredens.
Setlist: Nodig - Ademnood - Koortsdroom - Echo - Intro - Nacht - Lux - Tunnels - Onder ons (met Eefje de Visser) - Zonde - Voodoo - Niet te dichtbij / Côte à côte (met Baloji) - Chaos - Goud - Vijf dagen - Grip (Omarm me)
Neem gerust een kijkje naar dce pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/bazart-21-04-2019
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/martha-da-ro-21-04-2019
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
The Magic Numbers - Magie
The Magic Numbers
Cactus Club
Brugge
19-04-2019
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
“They’re the ‘magic’ and we’re the ‘numbers’”, omschreef Romeo Stodart zijn eigen band.
The Magic: dat waren Michele Stodart en Angela Gannon.
The Numbers: dat waren een zichzelf onderschattende Romeo Stodart en Sean Gannon. En toch hadden wij na het optreden een gelijkaardig gevoel. Die twee zussen hebben voor het extraatje gezorgd in een fantastisch optreden van een geweldige liveband. The Magic Numbers.
Als starter van het optreden kregen we “Ride Against The Wind” van nieuwste plaat ‘Outsiders’ voorgeschoteld. Stevige gitaren, luide bassen en een paar klinkende stemmen erover; de toon was gezet voor een avondje poprock van de bovenste plank.
Maar voor het eerste magische momentje was het wachten tot “Love Is Just A Game” de set brak. De knappe samenzang en catchy melodie zorgde voor een paar ‘ooohs’. “You’re nailing it with the oohs”, complimenteerde Romeo ons met een smile tot achter zijn oren. “Keep it up in this next song”. En zonder pretentie zette hij absolute tophit “Take A Chance” in.
Verbazend weinig volk was afgekomen om deze Britse toppers na vijf jaar nog eens in België aan het werk te zien. Wij konden het maar moeilijk geloven. Het voelde zelfs een beetje gênant. Gelukkig zag de band dat duidelijk niet zo. Ze vonden het heel erg romantisch en het zorgde voor één van de meest interactieve optredens die wij ooit zagen. Romeo ging af en toe gewoon in gesprek met het publiek en beantwoordde vragen als ware het een interview.
Verder met het optreden dan maar, dat ongeveer 2(!) uur duurde. De geest van Roy Orbison werd verwelkomd tijdens het gelijknamige nummer. Met “Shotgun Wedding” gooiden ze wat nostalgie in de mix, want het was één van de eerste songs die ze in België speelden, ongeveer 13 jaar geleden. En dan hadden ze ons even liggen. Een kabbelend nummer ging over in het zaligste moment van de dag wanneer de melodie van “Forever Lost” eruit tevoorschijn kwam. Er zit nog steeds geen sleet op het gevoelige nummer met tempo en het aanwezige publiek herinnerde zich de tekst woord voor woord.
Wat daarna volgde was mogelijks nog mooier, want Angela haalde de zachtheid naar boven wanneer zij even frontvrouw werd en Romeo de toetsen bediende: met “Throwing My Heart Away” werd het muisstil in de zaal en zong ze Julia Stone-gewijs het nummer in, inclusief heerlijke kraak in de stem.
En alsof we dan nog niet genoeg gepaaid waren mochten we ook nog luisteren naar een stevige cover van “Hotel Lounge” van dEUS. Volgens Romeo één van de eerste bands die hij via MTV had leren kennen.
Het was de kers op de taart van een meer dan geslaagd optreden in de Magdalenazaal. Als toemaatje kregen we nog een stuk of vier extra nummers - ze kregen er maar niet genoeg van - waarvan we vooral “Love Me Like You” en een Paul McCartney-song met het voorprogramma Morrissey and Marshall onthouden.
Voor herhaling vatbaar dus, waardoor wij al uitkijken naar hun volgende bezoek in België, hopelijk op één van onze festivals.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/the-magic-numbers-19-04-2019
Organisatie : Cactus Club, Brugge
Een jonge ambitieuze band en één van de nieuwste hypes is het Ierse Fontaines D.C., die de woede van de Brexit laten aanvoelen na Idles en Shame . We werden een klein uur lang meegevoerd, -gesleept in een intense trip van verbeten , rammelende, rommelende, energieke garagerock/postpunk, met een zinderend slot . Fris, furieus en veelbelovend dus!
Hoe het groeide .. het borrelde al van vorig jaar met dit Ierse combo uit Dublin City (D.C.), die ons lieten kennismaken met de single “Too real”. Het zat meteen goed en de doorbraak volgde . Samen met King Khan werden ze geprogrammeerd en als support evolueerden ze plots tot main-act; iedereen wilde deze jonge snaken nu wel zien.
Een volwaardige set speelden ze. De debuutplaat ‘Dogrel’ was uit en met “Big” en “Boys in the better land” was het meteen raak . Niet te verwonderen dat alle drie de nummers hier tot het laatst werd gehouden en de uppercuts waren . Een zinderende finale dus. De vijfenveertig minuten vooraf waren eerder een smeltkroes van Britpop , indie, postpunk en eightieswave . Zanger Grian Chatten is een rusteloze gast op het podium , straalt dat typisch kantje Britarrogantie uit en sleept z’n band mee in een gedreven trip en energieke opstoten . Zijn repetitieve zangstijl wordt gelinkt aan The Fall en PIL . “Hurricane laughter” en “Shashasha” openden. Melodieus gedreven rommelende, strakke gitaren en hitsende drummotiefjes . Op “Liberty belle” werd het tempo opgedreven. Er werd gas teruggenomen voorbij halfweg en “Roy’s tune” was het sfeervolste nummer. In het slot hadden we die garagerockandrollers. “Television screens” was er eentje bovenop , en hier kon je niet omheen een Oasis concept .
Fontaines D.C. was vorig jaar nog te zien met een Metz en Idles tijdens Les Nuits Bota. Toen al hadden we ze in het oog … Inderdaad, gejaagde post-punk met flink wat opwinding. Missie geslaagd .
Na de revelatie , kwam nu King Khan louder than death . Als een Ty segall was de King Khan al in verschillende gedaantes en projecten te zien . Een showman blijft hij ongetwijfeld. Garage/rock’n’roll, glamrock met een punky vibe. Rechttoe-rechtaan ,vunzig , rauw, ruw en toch …lieflijk, aangenaam verpakt in een dosis humor en onnozelheden . Lekker doorleefd en smerig. Geen gekheden of bizarre verkleedpartijen deze keer , maar ‘de hardrockers met een biervatbuikje’ legden de klemtoon op hun muziek en gaven met wat stijlelementen een eigen draai aan hun rock. Niet te versmaden dus voor een een goed rock’n’roll feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics - dank Ann Cnockaert - Luminousdash.be
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/4ad-diksmuide/fontaines-dc-19-04-2019
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Drenge is een band die we kunnen situeren binnen een golf Britse bands die rond het jaar 2013 furore begon te maken. Denk maar aan groepen zoals Alt-J, Royal Blood of Wolf Alice, die nu al lang geen onbekenden meer zijn. Bij Drenge is dat verhaal wat anders gelopen, en nu speelden ze slechts in een halfvolle Trix Bar. Het kan soms verkeren, maar Drenge is ondertussen wel al aan zijn derde album toe. Niet het beste werk van de groep, en dat kwam in Trix nog eens pijnlijk naar boven.
Openen mocht lokale band Filibuster met een mix tussen shoegaze en lo-fi. De frontman droeg ook een T-shirt van Sonic Youth, maar daar stopt de vergelijking dan ook. Muzikaal kwam het allemaal nogal traag binnen, waardoor het nooit echt volledig kon overtuigen. Vooral toen de frontman begon te zingen, krulden onze tenen zich op. Het was niet altijd even toonvast, en na een tijdje vroegen we ons af of hij er wel echt zin in had. Gelukkig wist de band op het eind ook een heel strak nummer te brengen met weinig zang, maar daar bleef het bij. Er is dus nog wat werk aan bij Filibuster - vreemde naam ook.
Drenge moest dan maar onze honger stillen, maar begon nogal twijfelachtig. En dat kan je heel serieus nemen. De eerste tien nummers waren eigenlijk niet om over naar huis te schrijven. Te sloom, te weinig power en vooral slechte songs. Het was dan ook geen verrassing dat de meeste nummers uit hun laatste plaat ‘Strange Creatures’ kwamen. “No Flesh Road” was te braaf en zelfs “Bonfire of the City Boys”, waarin wel heel leuke uitspattingen zaten, miste wat meer vlees.
Vanaf “Autonomy” liet frontman Eoin Loveless zijn gitaar voor wat het was en probeerde het publiek te entertainen met zijn charisma. Alleen jammer dat hij dat niet heeft en de set hierdoor helemaal tot in de dieperik zonk. Het was een beetje als de Titanic, alleen had Drenge de haven nooit verlaten en begon meteen te zinken. Loveless is niet de beste zanger en als hij bij nummers als “Never Awake” de focus op zijn stem legt, dan weet je waar het schoentje wringt. Zijn ego moest duidelijk gestreeld worden, maar voor ons was dit toch heel overbodig en weinig overtuigend.
Als een mirakel kwam er dan plots toch kracht in de set. “Backwaters” werd in een duistere, iets minder krachtige versie gespeeld, maar wat daarna kwam gaf ons opnieuw de energie die we verwachten van een band als Drenge. “Running Wild” was spannend, intens en vooral heel sterk in de opbouw. De riffs voelden we door merg en been en de gitaarsolo’s waren uitmuntend. Dat “Bloodsports” meteen daarna volgde deed ons hart nog veel sneller slaan. Helaas kwam de teneur van de set terug en zorgde een minder overtuigende versie van “Strange Creatures” alweer voor teleurstelling.
Het intense einde moest alles goed maken. Maar ook bij “Let’s Pretend” duurde het te lang voor we echt warm kregen en bij “Prom Night” haalde Loveless te veel zijn inner Alex Turner boven, totaal overbodig. Afsluiter “We Can Do What We Want” bleek het anthem dat we de hele set misten. De frontman ging het publiek in en smeet zich volledig. Waarom kon hij dat niet eerder gedaan hebben? Misschien was hij blij dat de lijdensweg van Drenge erop zat, want het leek er niet meteen op dat de band vol overtuiging speelde.
Dat Drenge nooit het succes kende van andere bands in hun golf, ligt vooral aan zichzelf. Ze zijn te braaf en weten live weinig te overtuigen. De songs zitten bij momenten erg goed, maar soms vraag je je ook af hoe zoiets gemaakt kon worden. De creativiteit is bijgevolg bij momenten erg ver zoek en Eoin Loveless wil zichzelf te veel tonen. Dit past niet bij de band, ze zouden gewoon hard moeten gaan zonder te veel na te denken of show te geven. Dat hun nieuwe plaat niet de beste is, droeg hier zeker toe bij. We zijn benieuwd wat de toekomst biedt voor Drenge, maar volgens ons geven ze er beter de brui aan. Tenzij er plots een gigantisch verse creatieve input volgt, dan komt het misschien wel goed!
Setlist: No Flesh Road - The Woods - Bonfire of the City Boys – Autonomy - Face Like a Skull - Never Awake - This Dance - Teenage Love – Backwaters - Running Wild – Bloodsports - People In Love Make Me Feel Yuck - When I Look Into Your Eyes - Strange Creatures - Let’s Pretend - Prom Night - We Can Do What We Want
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
Geen al te hoge opkomst voor wat een memorabel avondje ging worden. Nochtans begon het eerder in mineur. Na de eerste twee nummers van Die Rakete (een duo uit Oostende), die ik als een aanslag op Kraftwerk ervoer, had ik zin om heel hard weg te rennen. Gelukkig bleef ik zoals altijd (lopen kan ik trouwens al jaren niet meer) staan en zag zo vanaf nummer drie het tij volledig keren. Hans Vandemaele liet de harde beats en kille synths voor wat ze waren en ging het meer in de exotica zoeken waardoor de gitaar van Peter Vanslambrouck nu ook meer tot zijn recht kwam. De twee kwamen aardig dicht in de buurt van Sonido Gallo Negro en laat dat nu net een groep zijn die me nauw aan het hart ligt. Vandemaele haalde alle mogelijke klankkleuren uit zijn toetsen en riep daarbij herinneringen op aan illustere figuren als Giorgio Moroder, André Brasseur of Pierre Henry (die klokjes uit “Psyché rock”). Jammer dat ze voor de zang bleven zweren bij het gebruik van een vocoder maar gezien de meeste nummers instrumentaal waren viel daar zeker mee te leven. Die Rakete waren een warme verrassing die ik gerust nog eens terug zou willen zien.
Geen valste start bij Cave, integendeel, dat eerste nummer (vraag me geen titels want dat is net iets te moeilijk bij zo goed als volledig instrumentale muziek) alleen al was mijn verplaatsing naar Leffinge waard.
Cave is een vijftal uit Chicago, Illinois dat tien jaar geleden debuteerde en vorig jaar na een stilte van vijf jaar opnieuw een plaat (‘Allways’) uitbracht. Dat gat kwam er omdat spilfiguren Cooper Crain (gitaar, orgel) en multi-instrumentalist Rob Frye zich bezig hielden met Bitchin’ Bajas, een project dat hen in 2014 ook naar de Water Moulin leidde. Maar wat mogen we blij zijn dat die twee het oude nest terug vonden. Cave maakt het soort muziek dat je eerder associeert met studioratten (zoals een Steely Dan) die vooral op plaat tot grootse dingen in staat zijn maar deze groep wist hun wel degelijk schitterende opnames live naar een nog hogere dimensie te tillen.
Wat moet je hier bij voorstellen? Vijf statige maar superbe muzikanten die schijnbaar moeiteloos de meest gracieuze muziek uit hun instrumenten wisten te toveren waarbij ik niet genoeg kan benadrukken dat ze alle vijf van cruciaal belang waren. Naast de twee eerder vermelde sleutelfiguren (dat wel) zorgden tweede gitarist Jeremy Freeze, bassist Dan Browning en drummer Rex McMurry voor een gespierd raamwerk.
Traag evoluerende motieven, hypnotiserende grooves, kosmische atmosferen, psychedelische drones, krautrock geïnspireerde melodieën waarbij een dwarsfluit of sax af en toe voor een jazzy toets zorgde.
Een misselijk makende omschrijving wellicht maar het bleef steeds uiterst behapbaar en zo goed als alle aanwezigen vonden dit, gezien de stormloop naar het platenstandje, geweldig.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Met succes sloot Enter Shikari hun tournee af in de AB. De jongetjes van 2007 die toen nog hun energie kwijt konden met behulp van een trampoline op het podium, hebben anno 2019 een meesterlijke visuele show meen, die garant stond voor entertainment. Ze weten nog steeds de perfecte balans te vinden tussen stevige gitaren en elektronische tunes. De Britse band had er duidelijk zin in om nog een laatste keer er stevig in te beuken, wat het publiek zeker ook deed die avond.
Het eerste nummer van hun Stop The Clock Tour kwam uit het recentste album The Spark, “The Sights” zette meteen de toon van de avond, het feest kon beginnen. Met “Step Up” kleurde de zaal rood en het publiek reageerde hierop als een stier op een rode lap, er kwam beweging in de zaal. “Labyrinth” werd met veel enthousiasme op de zaal losgelaten, de nummers van het eerste album vallen nog steeds zeer goed in de smaak!
Enter Shikari ging verder met hun succesformule, die perfecte balans tussen rock en elektronische muziek. “Arguing With Thermometers” uit hun derde studioalbum is hiervan het perfecte bewijs. “Rabble Rousser”, ook een nummer - wat mij betreft één van de betere - van het laatste album, toonde de complexiteit van nummers waar Enter Shikari in de loop der jaren sterk in is gegroeid. Zo konden ook “Hectic” en “Ghandi Mate, Ghandi” op veel bijval rekenen bij het aanwezig publiek.
De band was ondertussen volledig opgewarmd en met “Mothership” werden de fans van het eerste uur nogmaals beloond met een vleugje nostalgie. Crowdsurfen was bijna een must aan het worden! Toen besloot de groep om even de handrem op te trekken, het rustige “Airfield” werd ingezet. Zanger Rou Reynolds kroop achter zijn piano en probeerde de rust terug te brengen in de AB. Eerlijk, toonvast zong hij niet altijd en misschien hadden ze dit nummer links moeten laten liggen.
Gelukkig bracht “Undercover Agents” de schwung terug in de zaal, net op tijd voor quickfire round. Vier nummers aan een razend tempo gespeeld, dat stilstaan haast onmogelijk werd. “Sorry, You’re Not a Winner” werd zoals gewoonlijk met handengeklap onthaald. “The Last Garrison”, “Metldown” en “Anaesthetist” vervolledigden dit rondje rock op speed.
De bisronde werd ingezet met “Take My Country Back”. Terwijl Rou het publiek de nodige instructies gaf, zwaaide een crew lid vol overgave met de Europese vlag. Een opgestoken middelvinger naar de huidige politieke toestand in Groot-Brittannië? Theresa May heeft er het vragen naar.
Als afsluiter kon de volledige zaal zijn keelgat nog eens goed openzetten en vol overgave meezingen met de klassieker “Juggernauts” en het recente “Live Outside”.
Alweer een geslaagde passage van Enter Shikari in de AB. Tot de volgende keer heren en geniet van de verdiende rust na maanden touren!
Setlist: The Sights - Step up – Labyrinth - Arguing with Thermometers - Rabble Rouser – Hectic - Gap in the fence - Shinrin Yoku - The Revolt of the atoms - There’s a price on your head - Ghandi mate, Ghandi – Mothership – Insomnia - Havoc B – Airfield - Undercover Agents - No sleep tonight - Stop the clock - Sorry your not a winner - The Last Garrison - … Meltdown - Anaesthetist
Encore: Take my Country back – Juggernaut - Live Outside
Neem gerust een kijkje naar de pics
Enter Shikari :
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/enter-shikari-17-04-2019
As it is
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/as-it-is-17-04-2019
Organisatie: Live Nation
Een beetje een gemiste kans voor het Britse Swedish Death Candy. Hoewel de band duidelijk iets in zijn mars heeft, jagen ze vanavond hun mix van stoner en retro-hardrock te luid, te hard en te haastig door de speakers. In het najaar 2018 zagen we hen nog een lekker concertje geven op Desertfest, maar nu was het allemaal iets te gejaagd en te chaotisch. Toch merken we hier nog genoeg fijne momenten om Swedish Death Candy niet te moeten afschrijven. Wij hebben trouwens ook altijd genoten van hun titelloze debuutplaat en we blijven benieuwd naar het vervolg dat er heel binnenkort zit aan te komen.
Het is nog niet zo gek lang geleden dat wij in de Brusselse AB met open mond stonden te genieten van All Them Witches, dus als deze geweldige band een klein jaartje later weer het land doorkruist dan zijn wij er terug als de kippen bij.
Inmiddels is er ook één en ander veranderd. De keyboardspeler is uit de band gestapt en voortaan gaat All Them Witches als trio door het leven. Zeg maar gerust powertrio, want de nieuwe veldbezetting heeft duidelijk zijn impact op de sound. Met het verdwijnen van de keyboards is er wat aan subtiliteit verloren gegaan en is er extra power in de plaats gekomen. De gaten die de weggelopen orgelist heeft achtergelaten worden vakkundig opgevuld met kloeke gitaarakkoorden en dito solo’s. Laat het ons zo uitdrukken : The Doors zijn de deur uit, Jimi Hendrix zet nu ook zijn tweede voet binnen. Gitarist Ben McLeod staat meer dan ooit duidelijk centraal in het totaalplaatje, hij is het speerpunt waarrond alles zich afspeelt. Toch is McLeod niet het type guitar-hero à la Slash of Joe Bonamassa. Hij bezondigt zich niet aan wijdbeens gesoleer of bijhorende smoelentrekkerij, hij laat gewoon zijn instrument spreken en dat levert magie op per lopende meter.
De songs hebben wat ingeboet aan finesse, maar ze klinken rauwer, harder en potiger. Het gejaagde “Fishbelly 86 Onions” en het stonermonster “When God Comes Back” beuken er harder in dan ooit.
Als er wat gas wordt teruggenomen dan is de blues nooit veraf, en die heeft een extra adrenaline injectie gekregen. Er is alom kippenvel te bespeuren bij het dreigende “Diamond” en vooral bij die fenomenale lange blues “Harvest Feast” waarin McLeod alle kanten van het bluesspectrum verkent.
Er zijn zo wel meer van die momenten waarin All Them Witches hun songs doen openscheuren en een nieuwe weg laten inslaan, maar nergens verliezen ze het spoor. Dat is wat hen zo sterk maakt, het lijkt soms alsof ze staan te jammen en ter plekke de songs uitvinden, en steeds resulteert dit in een buitengewone sound waarin alle puzzelstukjes perfect in elkaar passen.
Net als in de AB vorig jaar mag het immer schitterende “Blood and Sand/ Milk and Endless Waters” met een minutenlange sublieme uitvoering het feestje afsluiten. Beter dat dit kan het niet meer worden. Gans de setlist ligt trouwens dicht bij deze van het AB concert, maar toch krijgen we hier een heel ander All Them Witches te horen en te zien. Wederom fantastisch maar verdomd steviger.
All Them Witches speelt dit jaar ook op Rock Werchter. Zij behoren daar tot één van de zeldzame bands die nog aanspraak kunnen maken op de ‘Rock’ in de naam van dit mainstream popfestivalletje. Mocht u daar toevallig naartoe gaan.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Een Duitse band zeg je? Nee hoor, ondanks de Duitse bandnaam is Komraus wel degelijk een Brits trio. De band is vernoemd naar de familienaam van de songschrijver Marcin Komraus. De zangeres Sara Roija (van Spanje afkomstig) levert de lyrics. Live wordt de band nog met enkele leden uitgebreid (o.a. voor de drums en synths). Met hun debuut ‘Untie the Ropes’ hopen ze ook het vasteland in te palmen met hun naar Portishead lonkende trip-hop.
Opener “Some Minutes” is niet meteen een sterke binnenkomer. De song ligt zangeres Roija niet honderd procent en dat hoor je. Op “Gas” komt ze veel beter tot haar recht. “Gas” bezit ook een leuke en vrij aanwezige bassound. Ook “Love Overdose” is erg geslaagd. De piano, drums en bas samen met de smachtende zang van Roija blenden goed. Soms zijn de tracks vrij filmisch zoals op “Untie the Ropes” (sterk nummer) of “If I Am Dreaming”. De zang van Roija valt wel op: ze maakt soms vreemde intervallen en nuanceringen. Zo drukt ze wel haar stempel op de nummers. “Just Say My Name” is ook een heerlijk liedje met een heel emotierijke vocals. Het tempo op de tracks ligt niet hoog waardoor het eerder luistermuziek is geworden. Het filmische aspect en de zang geven het allemaal wel een eigen cachet. “If I Am Dreaming” was al een single en “Untie the Ropes” is nu ook een single in een remix versie van Rachel K Collier. Die mix maakt het nummer toegankelijker voor de radio en tevens dansbaar.
In Groot Brittannië zijn ze al naam aan het maken. Gaat het met dit album ook lukken in Europa? Misschien wel want ze hebben zeker hun kwaliteiten en het album mag er zeker zijn. Jammer van opener “Some Minutes” want die nodigt niet uit tot verder luisteren en dat is spijtig want het is niet representatief voor de rest van het album. Als ze live ook indruk maken, dan zie ik het wel gebeuren dat ze hier ook doorbreken.
Elektro/Dance
Untie the Ropes
Komraus
M.A.R.S. Worldwide
We maakten eind 2018 al kennis met hun single “Suckerpunch”. Een pareltje, vond ik. Het goede nieuws is dat er op hun debuut maar liefst elf van die pareltjes terug te vinden zijn. De afgelopen maanden kwamen ze optredens doen in Nederland. Onder andere op Eurosonic en London Calling. Maar ook bij 3FM, 2meter Sessies en IDK Sessions. De kern van de Zweedse band zijn het koppel Emil en Caroline Jonsson. Ze maken dreampop geïnspireerd door o.a. de muziek uit hun jeugd, oude vinylplaten en indiepophits. Voor dit album lieten ze zich bijstaan door producer Anders Eckeborn.
Er bestaat nogal wat dreampop en soms gaat het richting folk zoals Agnes Obel of Miranda Sex Garden. Op ‘Vivii’ is het merendeel gemaakt met moderne instrumenten en heeft het daardoor ook een sound gekregen zoals bv SX, Sigur Ros of Amatorski. Het is dromerig, maar dat betekent niet dat je moet in slaap vallen. Er zit best ritme en tempo in een aantal nummers. Opener “Pick Me Up” bevat gelaagde synthsounds en beats. Het nummer wordt geduldig opgebouwd. De afwisseling in de vocals tussen Emil en Caroline zijn geslaagd. Het refrein is best catchy en durft in mijn hoofd blijven hangen. Ook hetzelfde met “Siv (You And I)” dat bovendien een leuk ritme heeft. “End Of June” doet dan wat meer denken aan een artiest zoals Agnes Obel. Ze maakt ook gebruik van een akoestische gitaar en wat sfeersounds op de achtergrond om de zang te begeleiden. De refreinen zijn toch wel overal heel catchy zonder goedkoop te zijn. “Love Love Love” lijkt een sixtiesnummer te zijn dat in een modern jasje werd gestoken. “And Tragic” is warme indie-pop. Je hoort het al: overal sterke melodieën en fijne arrangementen zorgen voor een gevarieerde en aanstekelijke plaat.
Vivii gaan je live of op plaat vooral murw slaan met slimme arrangementen en sterke refreinen. Als dat je ding is moet je niet twijfelen want dit is in zijn genre een sterk debuut. Een debuut dat helemaal niet als een debuut klinkt maar als een volwassen plaat met dromerige en eigenzinnige liedjes. Topplaatje.
- Suckerpunch: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/71936-suckerpunch
De Britse ska-pionier Neville Staple werd vorig jaar persoonlijk geconfronteerd met de dood van een neef door het aanhoudende bendegeweld onder jongeren dat in de UK vooral met messen uitgevochten wordt.
Staple bracht vorig jaar nog een prima album uit, maar dit verlies dreef hem sneller dan gepland opnieuw naar de studio. Daar nam hij samen met zijn echtgenote Sugary Staple en Dandy Livingstone een herwerkte versie op van “A Message To You Rudy”. Dandy Livingstone is de eigenlijke songschrijver van die song en Neville Staple zat bij The Specials toen zij dat nummer uitbrachten. Zo is de cirkel rond.
Deze single heeft enkel herwerkte lyrics en die klinken maar een klein beetje geforceerd. Wie een beetje fan is van ska en 2Tone zal nog steeds meteen de wereldhit van The Specials herkennen en meezingen.
Neville Staple brengt hier een mooie boodschap, maar liever hadden we nog gezien dat de hele overlevende band (The Specials) hiervoor was komen opdraven.
World/Reggae
Put Away Your Knives -single-
The Neville Staple Band
Cleopatra Records
De EP ‘Mondriaan’ deed ons al uitkijken naar het volledige album. En zie ‘Apollo’ is geboren en klinkt uitstekend. Van alle projecten die Dirk Da Davo de laatste jaren op de wereld losliet, sluit Neon Electronics misschien wel nog altijd het beste aan bij de sound van The Neon Judgement. Dit hoofdstuk is echter afgesloten en zeggen dat het een kloon van The Neon Judgement is zou afbreuk doen aan de kwaliteiten van de band. Dirk Da Davo, partner in crime Glenn Keteleer aka Radical G en recent nu ook met basspeler Pieter-Jan Theunis varen op ‘Apollo’ hun eigen koers.
Neon Electronics grossiert in donkere, dystopische electro en industrial. Spooksteden en undergroundtaferelen doemen op bij het horen van de tracks. Opener “El Barranco” is donker en laidback. Ik zie maanlandschappen en dorre woestijnen voor mij opdagen. Een track die zo een film kan ondersteunen. “Follow Your Dreams” is een magistrale track. Met een snerpende gitaar, donkere bas, onheilspellende synths en fijne beats weet dit nummer mij volop te overtuigen. “Invisible Man” is een vrij catchy en toegankelijke song geworden. Een track die geschikt is als single. Heerlijk nummer. “Mondriaan” kenden we al van de gelijknamige EP. Een spacy song waarbij je je op ruimtereis waant. “More” keert qua sound een beetje terug naar de begindagen van The Neon Judgement. “Schizophrenic Freddy” en “Off Da Hook” zijn degelijke electrosongs. Afsluiter “Dusty Roads” heeft wat gelijkenissen met opener “El Barranco”. Het heeft ongeveer dezelfde vibe en sound. Ook de gebruikte instrumenten en songopbouw kan je naast elkaar leggen. “Dusty Roads” klinkt wel iets donkerder. Net alsof je in één of andere metaalfabriek zit.
‘Apollo’ is meer dan geslaagd. Er staan een aantal heel sterke tracks tussen. Het trio weet hier een knappe sound en sfeer neer te zetten. De komst van basspeler Theunis is ook merkbaar en vormt een meerwaarde voor het geheel.
Elektro/Dance
Apollo
Neon Electronics
Dancedelicd/Wool-E-Shop
Kolos is een trio uit Zwevegem dat zichzelf situeert op de grens tussen punk en stoner. Op hun EP ‘Grooveyard’ staan vijf tracks die inderdaad die twee genres mengen, met toch het overwicht voor stoner. Denk dan niet enkel aan het desert-stonergeluid van Kyuss, Cowboys & Aliens en Desert Drones, maar ook aan de punky sludgemetal van Steak Nr. 8 of aan - wie kent ze nog - Hitch.
De EP start met “Not A Freak”, een kopstoot van jewelste. Dit is snelle stoner met de grinta van hardcore en punkrock. Hetzelfde succesrecept (in grote lijnen) wordt gevolgd voor “The Great Escape”. “These Days” is dan weer slepende, sludgy desertstoner met enkel de koortjes die nog naar de punk en de hardcore verwijzen. Inzake opbouw en compositie leunt dit aan bij de prog-stoner van een Stone Golem en BØM. “Start To Boogie” is geen boogierock zoals die in de jaren ’70 populair was, wel potige rock waarbij het gaspedaal diep ingedrukt wordt.
“The Sun” is de echte parel van deze EP. Aan de gitaarsolo’s kan bij Kolos misschien nog wat gesleuteld worden, maar hier zetten ze een dijk van een groove neer. Meesterlijk hoe ze variëren zonder die groove los te laten. Dit is catchy in al zijn rauwheid. Het had van Soundgarden kunnen zijn.
Sinds 2012 brengt Johan Troch zowat elk jaar een album uit. We zitten dan ook met zijn nieuwste plaat reeds aan nummer negen. Deze componist werkt in zijn studio aan zijn songs en elk album is telkens van een meer dan degelijk niveau. Het is instrumentaal, maar toegankelijk. Soms met elementen van ambient of dreampop, maar evengoed zitten er onderhuids jazzelementen in de muziek. Dat laatste vinden we terug op openingstrack “I Didn’t See It Coming”. De ritmesectie bevat lichtjes een jazzy groove. Net als de pianolijnen. De strijkers geven dan weer een meer etherische vibe aan het geheel. Een sterke en verrassende opener. Ook “Do Not Forget To Close The Door Before You Leave” is opgebouwd met gelijkaardige elementen. De trompet (Steve Dillard) blaast zich een weg in de song. Het titelnummer drijft op een moderne beat. Dat geeft wat schwung aan de vrij donkere track. Ook “No Resemblance Possible” is vrij donker, maar vind ik als song veel beter uitgebouwd dan het titelnummer. “Believe In Me” stoelt op melancholie. Ook nu weer bestaat de muziek uit meerdere lagen en wordt alles langzaam en geduldig opgebouwd.
Gedurende twaalf nummers toont Johan Troch zijn kunnen. Dit is veelzeggende instrumentale muziek. Goed opgebouwd en onderhoudend. ‘As We Were Only Here To Behold’ verschilt niet zoveel van zijn andere releases. Hij maakt hier minder gebruik van o.a. field recordings (zie bv. “When She Turned Her Head” op “Infinite Dreams” uit 2016). De percussie en baslijnen lijken mij dan weer iets meer uitgewerkt en prominenter aanwezig dan op de vorige releases. Voor die additionele instrumenten maakt hij gebruik van gastmuzikanten die voor hem het gewilde inspelen en doorsturen. Met drummer Jim Dooley werkt hij al sedert een aantal albums samen. Maar voor een aantal tracks maakte hij ook gebruik van de diensten van Henk-Jan Wormgoor. Zoals steeds is de mastering en productie weer piekfijn en haarscherp. Terug een heel fijne en klassevolle release!
Avant Garde/Instrumental
As we Were Only Here To Behold
Johan Troch
Adagio Productions
Mambo met een hip sausje, het was al eerder het recept voor een zomerhit. Uit Spanje komt deze wel heel dansbare retropop/mambo-single “Tu Quieres Mambo”. Heel catchy en vrolijk en toch niet overgeproduced. Wel hoor je een ervaren en nog steeds bevlogen band met een zachte engelenstem die nog wat onschuld en heel veel levensvreugde uitstraalt. Spanje heeft een heel breed aanbod van retropop en -rock, denk maar aan The Limboos en The Excitements, maar deze Dry Martina steekt er voor mij toch bovenuit. Als de lente zich niet altijd zonnig aandient, zoek je Dry Martina op YouTube en Spotify. Beluister zeker ook hun oudere singles als de upbeat skapop van “Tan Solo Quiero Yo Tu Amor” of de mellow reggaepop van “Ahora” en “Si Tu Te Vas”.
https://www.youtube.com/watch?v=DlRRfFjHHfc
Tu Quieres Mambo -single-
Dry Martina feat Mo’Horizons
Dry Records
Met een bandnaam als De Dode Hond In Uw Kelder schreeuw je een beetje om aandacht. Dan moet je wel ook de verwachtingen kunnen inlossen. Dat lukt perfect met de eerste single van dit Leuvense vijftal. De buzz rond deze band is terecht.
Tekstueel zitten die van De Dode Hond In Uw Kelder in het spoor van Kommil Foo, Augustijn (Vermandere), Elvis Peeters en De Brassers. Het vrolijke pianootje duwt deze single wat meer in de richting van Kommil Foo, terwijl een diepere bas en een dikke laag donkere synthrock deze track een hele eighties-vibe hadden kunnen geven, meer naar Whispering Sosn De melodielijnen, de zanglijnen en de tekst lijken daar om te smeken.
Productioneel valt er nog wat winst te halen bij de volgende singles of het debuutalbum (drumopnames, mix, …). De elektrische gitaren die in de bio bij deze single aangekondigd worden, zitten nog veel te ver weg.
Maar wat een tekst. Breekbaar, onbeschaamd en met een heel treffende woordkeuze. En wat een knappe grunge-compositie met die heerlijke stil/luid-afwisseling. Laat ons hopen dat deze Leuvenaars nog meer van dit in huis hebben.
Claude Fontaine is een beetje een mysterie. Volgens het promopraatje van het label is het een jongedame uit Los Angeles met eerder toevallig een Franse naam. Op de hielen gezeten door liefdesverdriet zou ze in Londen een platenwinkel binnengestapt zijn, waar ze omvergeblazen werd door de reggae van Studio One en de oldschool bossa nova. Daarna ging ze op zoek naar nog overlevende muzikanten uit die periode en nam ze met hen en hun vrienden een album op.
Te mooi om waar te zijn? Daar lijkt het wel op. Het lijkt wel te kloppen dat Claude geen muzikale roots heeft en dat ze zich tot voor deze opnames vooral bezighield met haar looks op haar instagram-account. Moeten we ons daar zorgen over maken? Dat ook niet. Ondanks het flauwe verhaaltje is het debuutalbum van Claude Fontaine veelbelovend. Haar Jane Birkin/Lana Del Rey-achtige, zachte fluisterstem over die zwoele reggae en bossa nova doet wel meteen denken aan de Franse band Nouvelle Vague, maar Claude zingt dan weer Engels zonder vermakelijk Frans accent. En anders herinneren we ons wel Serge Gainsbourg die er een sport van maakte om jonge engelenstemmen te combineren met exotische ritmes. Met een artiestennaam als Claude Fontaine lijkt ze wel openlijk te hinten naar de tandem Birkin-Gainsbourg, maar dan blijft ze toch wat te braaf. Gainsbourg zou overigens minstens een paar expliciete verwijzingen naar seks in Claude’s lyrics gedropt hebben, en die zijn hier niet te vinden.
Fontaine’s lyrics over stukgelopen relaties en gebroken harten zijn niet bijzonder origineel en kunnen weinig beklijven, maar dat was waarschijnlijk ook niet het opzet. Nochtans heeft de jongedame uit Los Angeles best wel wat politiek-correcte interesses, als we mogen afgaan op haar accounts op facebook en instagram. Die komen misschien bovendrijven op een volgend album. Laten we haar dus vooralsnog het voordeel van de twijfel geven.
De muzikanten die Claude begeleiden, zijn meesters in hun vak. Namen en referenties oplijsten zou ons te ver leiden, maar Steel Pulse en Sergio Mendes zouden toch bij iedereen een belletje moeten doen rinkelen. Het is daarom dan ook een klein beetje jammer dat zeker het reggae/rocksteady/ska-luik van dit debuut tekstueel niet verder geraakt dan liefdesverdriet. Als je dan toch de geest van Studio One naar boven haalt, steek dan minstens ook het verzet en het vuur van die gloriedagen in je songs. In het bossa nova-luik past het zwoele gehijg van juffrouw Fontaine dan weer wel helemaal in het plaatje.
De beste momenten zijn “Cry For Another” en “Hot Tears” in het reggae-luik en “Pretending He Was You” en “I’ll Play The Fool” in het bossa nova-luik.
Dit debuutalbum kan nog niet over de hele lijn overtuigen, maar iets zegt me dat we nog meer zullen horen van deze Claude Fontaine.
Net iets meer dan een week geleden verscheen de derde plaat van PUP. ‘Morbid Stuff’ werd unaniem goed onthaald, en het was al voor de derde keer op rij dat een plaat van PUP zoveel positieve reacties uitlokte. Het was dan ook geen verrassing dat de eerste show van de band in Brussel lang op voorhand uitverkocht was. De AB Club veranderde een uur lang in een kolkende vulkaan, waarbij het publiek zich van begin tot eind rot amuseerde.
Openen mocht het drietal van Milk Teeth. De band bracht in 2016 een full album uit en sindsdien kregen we enkel nog maar EP’tjes van de groep. Dat de band daardoor nog steeds gedoemd is tot voorprogramma, spreekt voor zich. Het was wel een vrolijke bende en hun muziek heeft iets springerig en aanstekelijk in zich. Hoewel de frontvrouw niet altijd even goed bij stem was, maakte de expressieve drummer dat allemaal goed. Wanneer er daarbij ook nog eens wat screams aan te pas kwamen, waren we helemaal mee. Een dubbeltje op zijn kant dus, dat optreden van Milk Teeth.
Het publiek was bij dat voorprogramma nog heel rustig en ook toen PUP zijn set inzette met “Morbid Stuff” werd er nog wat geaarzeld. Gezongen werd er wel al, maar het was pas bij “Kids” dat de Club zich omtoverde tot moshpit en dat bleef zo tot het einde van de set. PUP moest eigenlijk niet veel doen om iedereen mee te krijgen, hun nummers spraken voor zich. De zaal was dan ook goed gevuld met echte fans, want het viel op dat echt ieder nummer uitbundig werd meegezongen - zelfs de nummers van anderhalve week oud, straf!
PUP beweerde ook enkele keren dat ze niet professioneel zijn als band en dat ze zelf niet de beste muzikanten ter wereld zijn. Dat maakte niemand uit, want vanaf er nog maar één noot werd gespeeld stond de volledige zaal te springen en brullen alsof hun leven er vanaf hing. Dit alles gaf de show natuurlijk de nodige peper, waardoor PUP enkel maar stevige songs moest blijven doorknallen. Dat deden ze dan ook, heel strak jaagden ze er veertien nummers door.
Maar er was ook plaats voor nuance. Hier en daar kon je een subtiele gitaarsolo bespeuren, maar het waren vooral de stevige, meezingbare refreinen die de zaal echt meekregen. Dat was ook de frontman niet ontgaan, die bij momenten de microfoon aan het publiek gaf om te zingen. “Scorpion Hill” bijvoorbeeld blonk uit in zijn opbouw door heel subtiel te beginnen en uiteindelijk hard te keer te gaan. Dat trucje herhaalde PUP nog wel eens, maar nooit werd het vervelend.
Dat de band en het publiek wederzijds respect genieten werd meermaals duidelijk. Toen er tijdens “If This Tour Doesn’t Kill You, I Will” en “DVP” de ene crowdsurfer na de andere op het podium belandde, maakte de band daar niets van. De toeschouwers van hun kant vielen de bandleden ook niet lastig en sprongen meteen het publiek terug in. Ook toen een fan bleef vragen om “Guilt Trip”, gaf de band daar aan toe en speelden ze het gewoon.
Wederzijdse sympathie, zo hebben we het allemaal graag.
Hoogtepunt was natuurlijk “Reservoir”, dat een heus volksfeest bleek. Het refrein werd gebruld, tijdens de stevige gitaarlijnen ging iedereen compleet uit zijn dak en de AB daverde even op zijn grondvesten. De band weet dan ook perfect hoe ze simpele, maar effectieve punknummers moeten maken met de nodige subtiliteit om toch niet helemaal cliché over te komen. Je zou het de perfecte caféband kunnen noemen, maar dat zou te min zijn voor de band. Dat bier een constante is bij zo’n muziek, is natuurlijk wel ontegensprekelijk.
Uitzinnig. Met dit kort woord kunnen we de set van PUP het best omschrijven. Nooit was er rust, en nooit bleek dat nodig. De enige pauzes waren degene waarbij er opbouw was in de nummers, en zelfs toen voelde het publiek de stevige uithalen al komen.
PUP kwam en overheerste met volle overtuiging. Dat het een feest is wanneer PUP optreedt, staat als een paal boven water. Zelfs met al hun nieuwe nummers kregen ze de zaal mee, heel plezant om zo’n hechte band tussen publiek en artiest te zien.
Setlist: Morbid Stuff – Kids - My Life Is Over and I Couldn’t Be Happier - Free At Last - Sleep In The Heat - Sibling Rivalry - Dark Days - Scorpion Hill – Closure - Familiar Patterns - Guilt Trip – Reservoir - If This Tour Doesn’t Kill You, I Will – DVP
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
