Doe Maar deed de Antwerpse Roma aan in oktober 2012 en onze hoofdredacteur zag dat het goed was. Voor onder de kerstboom vroeg hij erna een ticket voor hun gig in de Lotto Arena in januari. En hij kreeg het, maar wij graaiden het weg, want we wilden zelf wel eens weten hoé goed Hollands ‘meest populaire band ooit’ wel nog is. ‘Glad ijs’ is de naam van hun tournee én evenzo was de weg er naartoe bij de laatste vrieskou. Maar de oude knarren schaatsten als in hun beste tijd, dertig (!) jaar geleden.
Een kwartiertje voor Vrienten en maats zich aandienden kwam een schijnbaar sober viertal het podium opgestapt en ze kondigden zichzelf aan als ‘Herman in een bakje geitenkwark’. Te vinden op www.geitenkwark.nl. Wel, moet je even aanklikken ! Het kwartet springt na de zomer in Antwerpen met hun theatertournee nog eens binnen. Misschien houden we het geen anderhalf uur vol, maar het kwartiertje a capella zever was grappig en kwaliteitsvol. Leuk, dachten niet enkel de Hollanders in de zaal.
Want ze waren er ook in Antwerpen, onze noorderburen en niet enkel op het podium. Ook voor hen was het ‘misschien de laatste keer dat je Doe Maar kan zien’, zoals Vrienten het onderstreepte. ‘En we hebben zin in een feestje, we hebben tijd.’
Hadden wij ook. Net als de rest van het kraaiepootjespubliek. Geen rimpelrock, maar de leeftijd was een duidelijk gemeenschappelijke topic, al hadden enkelen het gedurfd hun kids mee te brengen. Niet dat die er veel plezier aan beleefden. Los van het feit dat zij niet weten wie Doris Day is of niet beseffen dat in Koude Oorlogstijd ‘de bom’ een dreiging was, het is allemaal wel voorbij en de teksten zitten vooral in het collectief geheugen van de veertigplussers onder ons die zich herinneren dat Henny Vrienten, Ernst Jansz, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg al in 1984 (veel te vroeg) het einde van de band aankondigden.
Ze kwamen nog eens terug ja, in 2000, zelfs met een album (‘Klaar’). Maar dat is ook aan ons voorbijgegaan. Wij kwamen naar Antwerpen om mee te wiegen op die hits van weleer. Ja, wij konden ze zelfs meezingen. Wegens ook al ouder en vooral wegens simpel aanstekelijk en een wiegende ska-reggae-gehalte.
De drie dragers vooraan: gitarist Hendriks geflankeerd door de stemmen van Vrienten en Jansz, de rest er achter op een verhoog. Ze zetten zachtjes in met “Doe maar net alsof” maar het middenplein deinde al meteen bij “Zoek het zelf maar uit”. Vrienten testte daarna de zwaarte van zijn zaal door simpelweg na enkele noten gewoon “Okee” te yellen en het volk de rest te geven. Dat lukte deels.
Pas toen volgde het bedankje met de meegift dat ‘het voelde alsof ze nooit weggeweest waren en dat ze vanavond alle tijd hadden en zin in een feestje.’ Het zou inderdaad een dik twee uur durend concert worden.
Jansz nam over met “Heroïne” waarop “Nachtzuster” volgde met daarna een boodschap voor alle mensen die uit andere landen gekomen waren om hun geluk in Europa te vinden. “Ruma Saja” dus, een ode aan Jansz’ vader. En het klonk allemaal echt Doe Maar, niets verval. Het was genietend herkennen of herkennend genieten, even terug de jeugd in.
En toen riep Vrienten het ‘geheim wapen’ naar voor, zijn ‘tuinkabouter’, alias omnimuzikant Joost Belinfante die op indrukwekkende zijn liefde voor “Nederwiet” oftewel de Cannabis Sativa Hollandia verkondigde. Een moment om in te kaderen want het bracht de Arena in hogere sferen.
Het werd even terugschroeven, al vroeg Vrienten na “Hetzelfde meisje” bij “Hé, hé” om een achtergrondkoortje van 7.000 man. Dat lukte weer maar deels, maar het dak ging daveren bij “Sinds 1 dag of 2 (32 jaar) “, de song waarmee Doe Maar indertijd écht doorbrak.
Knap opgebouwd, zo bleek de set, want na alweer een rustiger ‘tussennummer’ (“De eerste x”) floot hij letterlijk “Is dit alles” op gang waar het tweede hele-zaal-zangmoment een succes was.Net voor “De vrolijke padvinder” kreeg Vrienten een papier onder de neus geschoven. ‘Dit lees ik niet’, lachte hij. ‘Er is een lamp kapot’.
Maar na “Dansen met Alice” stond de karweidienst van de Lotto-Arena er toch op om één van de lampen boven de artiesten eruit te halen. ‘Ik heb al veel meegemaakt, maar dit nog nooit. Je hebt mijn leven gered’, grapte hij nog.
Er volgde een heel sterk gearrangeerde versie van “Radeloos” en na “Alles gaat voorbij” mijmerde hij ‘Wie weet is dit onze laatste keer in België. Daarom rekken we het zo lang mogelijk’, grappig genoeg tegengesproken door “Tijd genoeg”.
Een volgend hoogtepunt was ongetwijfeld “Pa”, een ode aan Vrientens eigen intussen overleden vader. Een voorbode voor nog meer ‘gekende en bekendere’ nummers, te beginnen met “Doris Day” nauw aangesloten door “Belle Hélène” en “Smoorverliefd”, mooi om te eindigen en de massa naar meer te laten hunkeren.
Bisnmmer 1 startte met Pijnenburg alleen op het podium achter de drums, maar stilaan sijpelde iedereen binnen voor “1 nacht alleen”, gevolgd door “De bom” waarna – toen die bom daadwerkelijk geluidsmatig gevallen was – de band in het donker afstapte om nog één keer terug te keren voor “Je loopt je lul achterna” .
Jeugdnostalgie, puur en onversneden. Geen blaadjes, maar alleen de hoesjes van de zaadjes. Vrienten en zijn Jansz-maten hadden alles muzikaal fijn getrieerd. En daar krijg je geen koppijn van, je werd alleen lekker high, als een Vlaamse papegaai, daar die avond op dat glad ijs in Antwerpen. Jep, Doe Maar. Is dit nu echt alles?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bakje-geitenkwark-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/doe-maar-25-01-2013/
Organisatie: Live Nation
De meningen over Paul Banks (aka Julian Plenti, aka frontman van de alom bekende band Interpol) zijn verdeeld. Volgens sommigen zijn z'n soloprojecten beter dan Interpol, volgens anderen kan er nooit ofte nimmer aan de genialiteit van ‘Antics’ of ‘Turn On The Bright Lights’ getipt worden. Over één iets lijkt iedereen het wel eens te zijn: Paul Banks is niet Interpol light, en dat is maar best ook.
Ook tijdens de passage door de AB in Brussel op vrijdag 25 januari werd dit opnieuw duidelijk. Het enige van Interpol die je kon herkennen was de stem van Banks, die er trouwens een fraaie set neerzette. Banks solo klinkt helemaal niet als de post-punk van zijn vroegere band. Er zijn heel wat meer elektronische invloeden en synths te horen, en de muziek is gewoon ook een stuk rustiger. Zweverig, zeggen enkele critici. Atmosferisch lijkt een beter woord. Rustiger, misschien, al klinkt het live sowieso een stuk harder dan op het album.
Bijna het volledige ‘Banks’ album passeerde de revue (met “Another Chance” als enige afwezige), aangevuld met zevental goed gesmaakte songs van ‘Julian Plenti Is… Skyscraper’, het werk van Paul Banks' alter ego. Een klassiek rock concert kon je dit niet noemen: geen schreeuwend publiek, geen 'devil horns' in de lucht. Wat er wel was, was een ingetogen sfeer, een rustige en beheerste zanger die wederom zijn gitaarspel in de schijnwerpers zette en die ervoor koos de muziek voor zichzelf te laten spreken. Als hij zich af en toe al eens durfde verliezen in de muziek en het momentum van de songs even verloren ging, wie neemt het hem kwalijk? Het publiek, dat de AB trouwens bijlange niet vol kreeg, bleef rustig; maar dit kon evengoed door aandacht als door verveling zijn.
Geen greintje Interpol te bespeuren bij Banks dus, maar de consensus spreekt: dit was ook helemaal niet nodig.
Setlist
Skyscaper; Fun That We Have ; I'll Sue You ; Only If You Run ; Arise, Awake; Goodbye Toronto ; Fly As You Might ; No Chance Survival ; Young Again ; Lisbon ; Over My Shoulder ; No Mistakes ; The Base ; Paid For That ; Summertime Is Coming
Encore
On The Esplanade ; Games For Days
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/willow-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-banks-25-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een begenadigde sing/songwriter is ze , de Amerikaanse Aimee Mann , een veelzijdige artieste, die ideale ‘fauteuil’ luisterpop brengt. Rootspop die een sfeervolle, melancholische ondertoon heeft, en als we het recente ‘Charmer’ op nahouden , horen we luchtige suikerzoete pop, uiterst subtiel en gelaagd , zonder echt ruig uit de hoek te komen . Tekstueel de combinatie emotie, charme versus maatschappijkritiek.
Vergeten we niet een pak jaar terug haar bijdrages van de soundtrack ‘Magnolia’, die de doorbraak naar een breder publiek betekenden en haar een Oscar nominatie opleverde. Ze is ook nog actrice en heeft recent een musical geschreven, maar dat project staat door o.m. budgetproblemen ‘onhold’. Verder is ze een bedreven, actieve artieste op facebook en twitter. Op haar website stond er nog een onbeduidend twittertje dat ze zo blij is hier in België te mogen zijn samen met een die andere Amerikaanse sing/sonwriter Ted Leo, die solo meer weerhaken in z’n pittige sound stopt; Aimee heeft een aantal nummers meegespeeld; die de songs naar een hoger niveau brachten. Mooi.
De intieme setting van de Balzaal was een terechte keuze om het ‘herfstige ‘ materiaal van Mann volledig tot z’n recht te laten komen, en haar fans de optimale kans te bieden te genieten van haar materiaal.
Aimee Mann - Een overtuigende, standvastige dame , een warme persoonlijkheid, die omringd werd door uitstekende muzikanten . Toetsen en synths zorgden voor het klankenpalet, naast het kenmerkende gitaarspel , de drums en bas . En op het podium is ook haar producer te zien, die instaat voor de recente platen en zelfs door het andere icoon Lucinda Williams enorm wordt gerespecteerd .
Natuurlijk kwam het laatste materiaal in de spotlights als “Disappeared”, “Gumby” en de sterke knappe single “Labrador”, die heel wat airplay kreeg op Radio 1, maar eerlijkheidshalve meer verdient . Ted Leo kwam er bij op “ Living a lie” , op plaat met James Mercer van The Shins; het klikte goed . Boeiend , net als de titelsong van ‘Charmer’ .
Ook al brak de snaar van de lead gitarist , het werd goed opgevangen en een paar songs werden soberder gespeeld .
Solo hoorden we een gevoelige “Save me “ en “Wise up” op akoestische gitaar en piano van die soundtrack ‘Magnolia’ , maar ook haar ‘american way of live’ werd in de verf geplaatst; soms een beetje teveel typisch Amerikaans in haar bindteksten. Stijlvol grossierde ze met de goed afgestemde band in haar rijkelijk gevulde oeuvre en kregen we deels meeslepende, intens spannende, snedige , potige rockers als “Slip & roll” , en “It’s not safe”.
De gekende rustige oudje “The 4th of july” en “Deathly” bepaalden net als bij voorgaande gigs de bis.
Al twintig jaar is de voormalige ‘Til Tuesday frontvrouw bezig , met Lucinda Williams en Emmylou Harris als achterban. Een goede performance, goede subtiele, sprankelende nazomerse pop zonder al te veel verrassingen. Soms moet dat niet meer zijn …
Organisatie: Democrazy ism Greenhouse Talent
Liefhebbers van slowcore en americana kennen Mark Eitzel al sinds medio jaren ‘80 als de enigmatische frontman van het onwaarschijnlijk miskende American Music Club, een groep waarvan overigens niemand ons momenteel kan verzekeren of ie nog bestaat of niet. Sinds de eerste split van deze band in '95 heeft de Amerikaanse chroniqueur ook in zijn eentje een niet onaardige cult aanhang verzameld, o.a. dankzij een stuk of tien indringende solo albums.
Wie de getormenteerde wereld van Eitzel binnenstapt houdt best enige dosissen prozac binnen handbereik; bij het doorgronden van ‘s mans van tristesse en weltsmersch doorwrongen liedjes loop je zo tegen een depressie aan, maar toch is Eitzel geen treurwilg van het zuiverste soort. Aan alles wat hij op plaat zet is immers een ferme scheut cynisme en zelfspot toegevoegd, waardoor je de Amerikaan en zijn muziek niet altijd au sérieux moet nemen en op den duur zelfs nog amusant gaat vinden.
Amper een 50-tal liefhebbers van het betere levenslied vonden afgelopen zondagavond een sneeuwvrije route naar de Balzaal van de Gentse Vooruit om Mark Eitzel’s Warm Gentle Rain aan het werk te zien. De bijna 54-jarige Amerikaan liet zijn nieuwe groep bij aanvang nog even sudderen in de coulissen, en trapte in zijn dooie eentje af met “Western Sky”. Eitzel blikte deze parel 25 jaar geleden in met zijn makkers van American Music Club ten tijde van hun eerste opus magnum ‘California’. Achteraf zou trouwens blijken dat meer dan de helft van de avond was gestoffeerd met songs van Eitzel’s vorige groep; met “What Holds The World Together” (‘94), “Apology For An Accident” (‘93), “Firefly” (‘88), “Patriot’s Heart” (‘04) en “Outside This Bar” (‘87) werd een ferme brok Amerikaanse slowcore geschiedenis opgediept die het songschrijverstalent van Eitzel nog maar eens dik in de vitriool zette.
Met zijn slordige baard, versleten zwart fluwelen vest en wollen muts cultiveert Eitzel maar wat graag het imago van de intellectuele loser die de blutsen in de American Dream als onuitputtelijke inspiratiebron aanziet.
Als het over klappen incasseren gaat kan de Amerikaan overigens ook zelf getuigen als ervaringsdeskundige. Een levenslange liefde voor Koning Alcohol en een lange revalidatie na een hartaanval in 2011 lijken op zijn door merg en been snijdende croonerstem echter maar weinig vat te hebben gehad. Zijn drie muzikale makkers op keyboards, standup bas en drums zorgden bovendien voor een soort late night jazz sfeertje waarin Eitzel’s hoogste en laagste noten zich kiplekker voelden. Waarschijnlijk bij wijze van zelftherapie moest de getormenteerde Amerikaan tussen de nummers door altijd wel even iets kwijt. Of het nu ging over zichzelf, zijn ex-lieven of de vriendinnen van zijn ex-lieven, de laconieke Eitzel bleef de cynische one-liners maar onhandig uit zijn mouw schudden.
Met de steun van een vriend die het grote lot had gewonnen nam Eitzel vorig jaar met het indringende ‘Don’t Be A Stranger’ sinds lang nog eens een album op in een professionele studio met een stel gerenomeerde studiomuzikanten én met muzikale vrienden Pete Thomas (Elvis Costello & The Attractions) en American Music Club gitarist Vudi. In de Vooruit plukten Eitzel & co daar een trits nummers uit, te beginnen met het o zo typerende openingsnummer “I Love You But You’re Dead”. Het kon zo mogelijk nog ironischer met het autobiografische “Oh Mercy”, waarin Eitzel het gevecht met de eenzaamheid aangaat door zich ongevraagd op allerlei feestjes uit te nodigen om er vervolgens te eindigen als partycrasher; of ongemeen grappig met “Costume Characters Face Dangers In The Workplace”, wat zou geïnspireerd zijn door de toenemende agressie op kostuumacteurs in Amerikaanse Disney parken.
Aan de vooravond van Blue Monday, volgens de populaire overlevering de meest depri dag van het jaar, was het heerlijk vertoeven in het aanstekelijke gezelschap van een beautiful loser als Mark Eitzel. Toen de volgende morgen mijn weer eens veel te late trein volgepropt zat met ugly winners kon dan ook werkelijk niemand de cynische lach op mijn smoelwerk plaatsen. Je bent bedankt, Mr. Eitzel
Organisatie: Democrazy, Gent
Het belooft een aparte avond te worden. Praga Khan klimt opnieuw naar boven, is toe aan z’n zilveren jubileum en komt in 2013 aandraven met nieuw werk, ‘Soulsplitter’.
Praga Khan - Muzikale ervaringen om u tegen te zeggen: een ‘back to basic’ sound van frisse, bezwerende en krachtige electropop en grensverleggende theatertours van spitsvondige technologie en interactief spektakel onder het ‘everybody is an artist’ - princiep. Maurice Engelen , een man, die zichzelf steeds probeerde uit te vinden.
Engelen en Co - Ze zetten in met “Jeniffer” en de bom barst. Helaas is de explosie van korte duur. Bijna onmiddellijk melden microfoonproblemen zich aan. Het kleinood wordt snel en vakkundig gewisseld maar zorgt toch voor een versie van “Love” met veel minder tekst dan anders. Swat, een technisch euvel wordt makkelijk vergeven. De set gaat verder, helaas met hoogtes en laagtes. Engelen komt maar niet helemaal los en dat weerspiegelt zich op het publiek. Het valt net iets te veel op dat Praga Khan net uit zijn winterslaap is. De drums (of de delen ervan die live gespeeld worden) zijn vaak volledig naast de kwestie en de gitaar is hier en daar té vals om door de vingers te zien.
Bij 3 opeenvolgende nummers uit de nieuwe plaat is er wat verwarring in het publiek, maar laten we dat wijten aan het feit dat de plaat nog gloednieuw is.
Dat Engelen een icoon is, en dat wat hij gedaan heeft voor de muziek onomkeerbaar is, staat buiten kijf. Dat bewijst het laatste deel van hun set, waarin we mogen genieten van een Maurice Engelen die eindelijk zijn draai vindt en hits van weleer speelt zoals “Picture this” , “Lonely”, “Isolation”, “Phantasia” en “Breakfast in Vegas”.
De machine die Praga Khan vroeger was, lijkt tijd nodig te hebben om weer op te starten en voelt voorlopig nog aan als ‘Praga Khan Light’. De obligatoire wulpse danseressen waren er, zij het in een ietwat gecensureerde versie en de gretig gebruikte videobeelden verdienen wel eens een update.
Praga Khan liet weten dat ze ook de zomerfestivals volledig zien zitten. We kijken er naar uit en hopen dat het beest tegen dan volledig ontwaakt is en we de energie van weleer weer keihard in ons gezicht gesmeten krijgen.
De afsluiters van het optreden, “I sit on acid” en “Power of the Flower”, geeft ons een glimp uit het verleden en hopelijk een voorsmaakje van een Praga Khan dat ons weer spontaan doet bewegen van bij de eerste noot.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/praga-khan-17-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De legendarische Ierse band Clannad is bekend vanwege zijn prachtige, sferische, Ierse muziek met een loepzuivere, dromerige samenzang. De stem van Moya Brennan (Máire Ní Bhraonain), is één van de mooiste vrouwenstemmen, naast die van Lisa Gerrard van Dead Dance. Haar stem is het hart van Clannad en van hun harmonieën .
Clannad ontstond in 1970, en is samengesteld uit Moya en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. Ze zijn afkomstig uit een dorp ten noorden-oosten van Ierland, Gaoth Dobhair. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime", van 1985 , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’. Merk ook op dat het kleine zusje van Moya, Eithne, beroemd werd onder de naam Enya.
Sinds 2007 treedt Clannad nog slechts sporadisch op. Daarom mag dit concert van het gezelschap in de prachtige Antwerpse Stadsschouwburg bijzonder genoemd worden. Gedurende meer dan 2 1/2 uur, nam Clannad ons mee voor een mystieke rit in de Keltische muziek. Er was een bijna religieuze sfeer, vooral tijdens de prachtige traditionele songs, begeleid door de harp van Moya, de Ierse fluit (tin whistle) van Pol of de elektrische bas van Ciaran.
Tussen elk nummer, nam beurtelings de familie Brennan de kans de nummers te presenteren, niet zonder een typisch vleugje Iers humor. Sommige dateren zelfs van uit de 19e eeuw, zoals het prachtige "Een Coinleach Ghlas Fhómhair" (« Magische Groen Herfst"). De muzikale interpretatie van sommige oude composities was erg moeilijk; het was geen evidentie voor het combo om complexere stukken van de albums ‘Macalla’ en ‘Sirius’ te spelen, zoals "Something To Believe In" en "Closer To Your Heart". Tijdens "In A Lifetime" was het de uitstekende toetsenist, Ged Lynch (Peter Gabriel, Goldfrapp), die de stem van Bono moest op zich nemen, op zich een zeer gevaarlijke taak ...
Eén van de hoogtepunten van de show was ongetwijfeld het prachtige "Newgrange", een compositie met new-age accenten , die de diepte en het mysterie van deze archeologische site, gelegen ten noorden Dublin, perfect weerspiegelt.
Het dansend ritme van "Dulaman" gaf Moya de gelegenheid om op het voorplan te treden en het publiek te betrekken in de song door de handclaps. Een fan stond zelfs op om een Ierse dans te beginnen.
Het concert eindigde met de beroemde "Theme From Harry's Game", gevolgd door een ander zeer dansbaar nummer, "Teidhir Abhaile Riu".
Als encore kregen we twee extra’s, "Down by the Sally Gardens", een traditional gebaseerd op een gedicht van WB Yeats, en tot slot de klassieker "Nil Se'n La", een mooi uitgesponnen « lied voor dronken mannen", omfloerst van indrukwekkende solo's van de muzikanten.
De groep gaf een signeersessie na het concert, eens te meer een bewijs van de vriendelijke houding van deze niet gewone band.
Twintig jaar na een onvergetelijke reis naar Ierland, ben ik nu opnieuw bereid te gaan naar dit magische land.
Kijk hier naar een video van het concert, het nummer "Theme For Harry's Game" : https://www.youtube.com/watch?v=raCgqUelYmU
Setlist: Na Buachaillí Álainn ; Maire Bhruinneal ; Crann Úll ; Coinleach Ghlas An Fhómhair ; Eleanor Plunkett / Fairly Shot of Her ; Tower Hill ; Mhorag's na horo Gheallaidh ; Something to Believe In ; A Mhuirnín Ó ; Buachaill Ón Éirne ; An tÚll ; Two Sisters
(Intermission)
Newgrange ; Éirigh Is Cuir Ort Do Chuid Éadaigh ; dTigeas a Damhsa ; Robin (The Hooded Man) / Herne / Ancient Forest / Lady Marian / Action ; In a Lifetime ; Dúlamán ; I Will Find You ; Closer to Your Heart ; Theme From Harry's Game ; Teidhir Abhaile Riú
(Encore)
Down by the Sally Gardens, Nil Se'n La
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clannad-15-01-2013/
Organisatie : Gracia Live
Een nokvol Ancienne Belgique stond voorbije zaterdagavond vol spanning te wachten op Tha Doggfather beter bekend als Snoop Doggy Dogg aka onlangs bekeerd tot Snoop Lion aka Calvin Broadus Jr, maar voor de vrienden, Snoop. Hij liet een dikke veertig minuten op zich wachten, maar toen de dj de eerste tonen van “O fortuna” als intro gebruikte, was iedereen dat snel vergeten.
Met behulp van zijn drie trouwe danseressen komt Snoop met zijn knalrode fluwelen jas als een echte P.I.M.P het podium op. Eindelijk kan dit West Coast feestje beginnen. We beginnen met een heerlijke “G-Funk” intro die het publiek zijn naam laat scanderen. De eerste popper komt eraan met “Signs”. Een silky smooth dansplaatje geproduceerd door de legendarische Neptunes. Justin Timberlake neemt de hook normaal voor zijn rekening, maar die was gelukkig niet aanwezig. Het publiek begint het meer en meer te voelen, dat ruik je aan de lucht. Iets waar Snoop ook niet voor terug deinst. De eerste beats van “The Next Episode” galmen opeens door de zaal. De typische Dr Dre sound zorgt ervoor dat een zee van armen op en neer gaan op de beat van de muziek. Ok. Hier zijn de meeste voor gekomen. Gewoon lekker viben. We blijven dan ook het eerste deel van het concert in diezelfde vibe. Na “Tha Shiznit” bereiken we een hoogtepunt met de befaamde klassieker “Gin’n Juice”. Ik merkte op dat de meeste mensen in de zaal eigenlijk “Gin’n Juice” niet kennen. Het is nochtans Snoop’s trademark song. Ik concludeer dat de meesten oldschool Snoop niet helemaal top vinden. Enkel de eerste twee rijen zingen “Gin’n Juice” uit volle borst mee.
Het is tijd voor een plaatje voor de ladies. Ik dacht aan het sensuele “Sexual seduction”, maar Snoop kiest voor “I wanna love you”, een joint met Akon. Een geslaagde keuze. Hij laat zijn sexy danseressen een stoel berijden en daarna leuk hemzelf. Ik zie niet in waarom hij dat niet zou doen. Hij is namelijk een P.I.M.P. Snoop heeft de grootste glimlach op zijn gezicht als hij deze song mag rappen. In een vorig leven heeft hij hoogstwaarschijnlijk dat beroep beoefend.
Tot nu toe is iedereen lichthoofdig door de wiet, hasj, whatever dat in de lucht zit en iedereen lijkt het wel te smaken. We hebben al enkele goeie bouncers gehad, maar die echte knallers of bangers houdt Snoop voor het einde. Ondertussen vindt Snoop het hoog tijd voor er een eentje op te steken. Hij zit namelijk al 30-40 minuten zonder zijn geliefde Mary Jane. “Can we make some time for a Chronic Break?”, vraagt hij vriendelijk. Waarop iedereen zijn blunt of joint in de lucht steekt. Snoop haalt een big ass blunt uit zijn zak en paft die op zijn dooie gemak op terwijl hij verder gaat met zijn set.
Het was enorm warm in de AB, en dan past zijn echte tweede banger “Sweat” in het plaatje. David Guetta heeft een leuke aantrekkelijke beat in elkaar gegooid en Snoop zingt geautotuned verschillende keren “Baby, you make me sweat”. Maar die plaat deed het hem wel. Ik kijk terug naar mijn notities op mijn iPhone en zie naast Sweat: ‘Feestje’ staan. Het zette alleszins de eindspurt in naar de apotheose van Snoop in de AB.
Nu komt BANGER na BANGER . Snoop schakelt een versnelling hoger en haalt “Jump Around” boven. Origineel van House of Pain, maar Snoop kan het evengoed. Het volgt perfect op “Sweat”. Iedereen jumpt en springt en zweten doen we nog meer. Voor je het weet is de volgend banger gearriveerd. “Drop it like it’s hot”. Een ferme bas (één van de zwaarste die ik al gehoord heb tijdens een concert) laat je gewoon bewegen, je kan het niet ontsnappen, of je het nu wil of niet. Zo zwaar was ie. Ik zie al de sexy chicks shaking their booty en dat maakt de ervaring dat stukje aangenamer. The boys know what I mean.
En daar is hij dan. Dé klassieker die “Gin’n Juice” overtreft. “What’s my muthafuckin’ name?” De apotheose waarover ik het had is bereikt. We begonnen met ‘G-Funk’ en zo gaan we ook eindigen (dacht ik). Dat was de plaat waarop iedereen eigenlijk zat te wachten. Je voelde de sfeer gewoon opbouwen naar dit. Bow wow wow yippie yow yippie yay, iedereen zegt alles in koor mee. Bedankt Dr Dre voor dit magistrale samenkomen van alle West Coast elementen. (Om nog vlug even een shout-out te doen naar de grootste hiphopproducer aller tijden.) Zoals ik al zei, ik dacht dat het gedaan was. Maar hij probeert iets nieuws zijn laatste paar concerten, en ik heb niet over zijn bekering tot Haile Selassie. ‘Young, wild’n free’ is zijn jongste party anthem voor de jeugd en die wil hij het hele publiek laten meezingen. Een soort van krakkemikkig a-capellakoor ontstaat, want niet iedereen doet even overtuigd mee. Ik vond het goed geprobeerd van Snoop. Het is een song die vaak als afsluiter van feestjes wordt gedraaid. Het kalmerende pianogeluid geeft je een gevoel van voldoening. Hier ging het niet zo goed, maar met een beter publiek moet dat een kippenvelmoment worden.
Snoop Lion komt op het einde toch eens boven. Hij sluit af met een boodschap van vrede en smoke weed everyday EN belooft iedereen dat hij gaat terugkeren. Hij loopt het podium af op de tonen van “Jammin’” van nonkel Bob. Bob Marley dan wel. Terwijl iedereen cliché gewijs ‘BIS BIS BIS’ roept.
Snoop Dogg bewijst dat hij nog altijd een simpele show in elkaar kan steken en veel meer moet er niet bij zijn. Een zaal als de AB is perfect voor deze muziek. De reden waarom hij allicht niet meer in Vorst staat.
Quotering: 7,5 joints op 10 joints - Your hiphopconnaisseur, Sander
Nog een kleine shout-out: het korte voorprogramma van het vrouwelijk Antwerps hiphoptalent Coely was sterk, maar kort. 20 minuten lang maar. Ze werkt nog aan haar EP die in 2013 zal uitkomen. Zoek ze zeker eens op. Ze wordt regelmatig op StuBru en MNM gedraaid. Goeie single, heet “Ain’t chasing pavements”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/coely-29-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/snoop-dogg-29-12-2012/
(dank aan Jente Gielen - http://www.musicinframe.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Kreun, Kortrijk trakteerde zijn publiek op een schitterend kerstcadeau: niemand minder dan Mark Lanegan kreeg de gelegenheid om een waardig slot te breien aan het jaar waarin hij met ‘Blues Funeral’ nogmaals zijn muzikale rijkdom etaleerde, een jaar ook waarin hij verschillende keren op een Belgisch podium te bewonderen viel. Ons land houdt duidelijk van deze brombeer. Niet te verwonderen dus dat de zaal in geen tijd uitverkocht geraakte. Een beetje jammer dat de Lanegan-liefhebbers in Kortrijk niet de apotheose kregen waarop ze zo gehoopt hadden.
De volledig akoestische set begon met “Cherry tree Carol”, één van de zes kerstsongs die men terugvindt op ‘Dark Mark does Christmas 2012’ (een EP die net als verschillende live-CD’s te koop was aan de merchandising-stand waar Lanegan na afloop signeerde). Na de dezer dagen zeer toepasselijke opener weerklonk “When your number isn’t up”, het lied waarmee het acht jaar oude ‘Bubblegum’ van start ging. Als hij met “One Way Street” uit ‘Field Songs’ (2001) vervolgens nog verder in de tijd teruggaat, besef je dat Lanegan geen zin heeft om veel recent werk te brengen. Misschien ging men trouwens iets te ver terug in de tijd want er slopen af en toe wat foutjes in het gitaarspel van zijn compagnon. Die songs iets te lang geleden ingeoefend? Ook Lanegan zelf verkeerde het eerste half uur niet altijd in topvorm, zodanig zelfs dat we tijdens “No easy action” de indruk hadden dat de songtitel betrekking had op zijn zang tijdens datzelfde nummer. Na met “Miracle” en “Don’t forget me” de vier-op-een-rij uit ‘Field songs’ vervolledigd te hebben, werden de fans van Screaming Trees op hun wenken bediend met “Where the twain shall meet”. Nog was de nostalgie naar de ‘Field Songs’-tijden echter niet voorbij want vervolgens weerklonk “Low” waarna er, tot grote tevredenheid van het publiek, eindelijk gegrepen werd naar de parels die op ‘Blues Funeral’ te rapen vallen: “The gravedigger’s song” klonk volledig foutloos, “Phantasmagoria Blues” broeierig als steeds en “Gray goes black” niet zo groovy als op plaat maar toch verdienstelijk. Het hoogtepunt van deze vier-op-een-rij kwam er tijdens “St. Louis Elegy”, het lied met één van de mooiste tekstflarden uit de recente muziekgeschiedenis: “'If tears were liquor, I would have drunk myself sick”. Met “The River rise” uit “Whiskey For The Holy Ghost“ bleef Lanegan in een larmoyante sfeer, om tijdens afsluiters “One hundred days” en het van O.V. Wright geleende “On Jesus’ program” blijk te geven van tonnen geduld bij het wachten op de verlossing door onbereikbare wezens zoals daar zijn de vrouw en god en dergelijke meer.
In de bisronde illustreerde “Field Song” nogmaals dat het duo vooral ‘Field Songs’ centraal stelde. Zowel “Bombed” (uit ‘Bubblegum’) als het van ‘The Winding Sheet’ uit 1990 daterende “Wild Flowers” waren mooi zonder meer. De laatste noot werd geplaatst met “Halo of Ashes” dat in De Kreun uiteindelijk veel minder indruk maakte dan het als opener van “Dust” van Screaming Trees deed. Alhoewel we niet mogen zeggen dat Lanegans kompaan tijdens die afsluiter geen moeite deed met zijn soms naar flamenco neigende getokkel.
‘Blues Funeral’ eindigt zonder twijfel in de hoogte regionen van ons eindejaarslijstje hetgeen we spijtig genoeg niet kunnen zeggen van dit optreden: mooi maar zeker niet onvergetelijk. Over de setlist viel op zich niet echt te klagen, maar vooral tijdens de eerste acht nummers worstelde de begeleider iets te vaak met zijn instrument en klonk Lanegan iets te bezadigd om van een echt sterke prestatie te kunnen spreken. Nadien kwam er beterschap maar overweldigend werd het eerlijk gezegd nooit. André Hazes zou m.a.w. spreken van ‘een kerstboom zonder piek’.
Vooraf hadden we echter wel het geluk om getuige te mogen zijn van een heel overtuigende passage van Bert Dockx, frontman van Flying Horseman. Een zevental nummers maakten duidelijk dat we van dit supertalent nog niet het laatste gezien en gehoord hebben. De kans is klein dat ‘s mans vernuftige muziek ooit tot commerciële successen zal leiden, maar qua durf, présence en overtuigingskracht hebben we het voorbije jaar niet veel beters gezien dan Bert Dockx in De Kreun. Daar waar Flying Horseman ons enkele maanden terug als voorprogramma van Woven Hand een tikkeltje teleurgesteld achterliet, maakten deze veertig minuten ons opnieuw believers. Heel wat monden vielen open van het indrukwekkende geluid dat zijn gretige gitaarspel voortbracht. De bezetenheid die Dockx bijvoorbeeld aan de dag legde tijdens “Roads” bracht ons tot de heuglijke vaststelling dat we anno 2012 nog steeds kippenvel kunnen krijgen van één man met één gitaar. Eigenlijk niet te verwonderen dat Mark Lanegan niet over de door Dockx zo hoog gelegde lat geraakte …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marc-lanegan-23-12-12/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
We maakten de keuze per auto naar de Ancienne Belgique te rijden, en het werd snel duidelijk dat dit niet de beste keuze was. Door het drukke verkeer waanden we ons echter wel even in Parijs.
We missen dan ook het optreden van Oathbreaker, de eerste Belgische band van de avond die de Clubzaal mocht opwarmen. Voor The Black Heart Rebellion plaatsten we ons in de wachtrij om toch iets van het optreden mee te pikken. Ze stonden onlangs nog op het Glimpsfestival in Gent en laten de komende weken nog meer van hun tanden zien in de Muziekodroom Hasselt, De Kreun, Kortrijk en de 4AD, Diksmuide. In 2004 maakten ze hun doorbraak en in januari leveren ze een nieuw album ‘Har Nevo’ af die door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé werd geremixed. The Black Heart Rebellion is de ruwe stem van Pieter Uyttenhove ondersteund door stevige rockgitaren en snedige drumritmes. En toen viel het doek over The Black Heart Rebellion en brak het moment aan waar we reeds maanden naar uitkeken: de releaseshow van Amenra.
Amenra is geen muziek voor romantische zielen, noch kan het goed zijn voor diegene reeds aan de rand van waanzin. Amenra wekt een oerenergie op waar enkel de menselijke rede als rem kan dienen om na een optreden deze transcendentale ervaring te containen. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Amenra geeft de beweging om eerst naar binnen te keren, tot je kern, om kort nadien helemaal buiten de contouren van je fysieke lichaam te gaan, tot alles in het NU samenvalt, en grenzen vervagen. Amenra is dat wat je in een mum van tijd los van jezelf doet komen, een soort instant non dualistische sfeer met de valkuil dat je er eeuwig zou willen in vertoeven.
Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave maar creëren hiervoor dan ook telkens de voorwaarden. Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Want net in de diepte van de leegte schijnt het meest wonderlijke licht. Als je je overgeeft aan die ervaring, wordt wat op het eerste zicht een duisternis lijkt, een revelatie voor de ziel. Het wonder aan Amenra is dat alles wat ze brengen één geheel vormt. In die zin zijn ze én kunstenaars, én muzikanten én alchemisten. De passie voor zingeving komt bij elk van de bandleden zowel samen als afzonderlijk tot uiting door tal van zijprojecten, zowel op artistiek als muzikaal vlak.
Het is een wederzijds pact waar zielen zichzelf overstijgen en opgaan in een eindeloze duisternis.
Dat het geheel meer is dan de som der delen kondigen ze aan door de tekst ‘Het alles en niets’ te projecteren. Kort nadien verschijnen de zonnegoden der duisternis op het toneel en vuren de eerste nummers op ons af. ‘MASS V’ wordt voorgesteld achter een grijs hekken, een illusoire scheiding tussen band en publiek. Voor zij die meer visueel zijn ingesteld voorzien ze de show van visuals die de leegte van de oneindigheid voorstellen, waar natuurelementen als water en aarde een essentiële rol vervullen. Er is wel degelijk een transformatie te bespeuren in het samenspel van muziek en visuals. ‘MASS V’ is nog meer dan ‘MASS IIII’ scherper qua sound, de visuals zachter van aard. Ze ademen de essentie van muziek uit, wij ademen hun essentie in. Als je je overgeeft aan hun allesomvattende sound word je opgenomen in een volle leegte, waar alle menselijke emoties als een kolkende massa zweven. Ook hun timing –zowel tijdens als los van hun shows- sluit perfect aan bij hun filosofie. Ze bouwen het verlangen op, ze schrijven met hun instrumenten een verhaal die een begin en einde kent maar oneindig is. Ze sluiten af met de projectie van de tekst ‘Altijd en Overal’. Want de ervaring van Amenra ís dat alles en niets, die altijd en overal is.
Als Amenra geen vervuld gevoel nalaat, ligt dat eerder aan de manier waarop je als luisteraar hun tegemoet treedt. Dan heb je de ervaring gemist. Als je gedurende de opbouw van een nummer liever met vrienden praat, dan heb je het geheel van de ervaring gemist. Deze avond was een avond voor de ziel, en vol dankbaarheid keren we terug, reeds uitkijkend naar hun volgende uitverkochte show op 10 februari in De Kreun. Andere cluboptredens volgen! Amenra is tevens ook headliner op de wintereditie van Ieperfest 2013 (16 februari 2013)
Een aftershow werd voorzien door Scott Kelly, beter bekend als de zanger en gitarist van Neurosis. We kozen er echter voor om de intense ervaring van ‘MASS V’ in alle rust te laten bezinken…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-heart-rebellion-22-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amenra-22-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Daan
OLV Ter Duinen kerk
Koksijde
Daan stond met zijn akoestische theatershow ‘Simple’ in de moderne OLV Ter Duinen kerk in Koksijde. Op zijn gelijknamige album nam Daan zowat zijn 'Best Of' van de afgelopen jaren onder klassieke handen. En daarbij spaarde hij geen moeite, de songs kregen vaak een nieuwe en geslaagde harmonie en ademen een ietwat andere sfeer uit. De nummers werden opnieuw opgebouwd rond piano's, cello's, vibrafoons, trompetten, allerhande percussie en hier en daar een verloren gitaar. Live wordt Daan bijgestaan door drumster Isolde Lasoen, toetsenist Jeroen Swinnen en de Franse cellist Jean-François Assy. Aangezien meer dan de halve hand van Daan in de plaaster lag , was er vanavond ook een extra gitarist (Geoffrey Burton) van de partij.
Als jarenlange Daan adept was het uitkijken naar een live show op deze uitzonderlijk locatie en ook Daan leek er in het begin nog wel zin in te hebben. Een simpele, mooie versie van "Exes" gevolgd door het prachtige "A Single Thing" openden. Dan even een verre trip naar een Dead Man Ray verleden met topsong "Woods"; stevig mooi en enig vuil verliest deze niets van zijn kracht in de uitgeklede versie. Dan volgde "Ashtray", een topper uit het album 'Profools', wat mij betreft nog steeds zijn beste soloplaat.
Tijdens deze typische Daansongs werden er eenvoudige maar rake beelden geprojecteerd op de grote witte muur achter het altaar. Met zijn verleden als graficus zijn deze beelden steeds heel eenvoudig en helder, ‘simple’ als het ware, maar daarom niet minder geslaagd.
Muzikaal hadden we jammer genoeg het beste reeds achter de rug. Geen idee of het de drank of de pijnstillers waren, misschien wel beide, maar er was duidelijk iets mis met Daan vanavond. Ik zag de man al vaak aan het werk, zeer vaak zelfs, maar vanavond was toch een eenzaam dieptepunt. Ok, je aparte humor loslaten op een ietwat te chique uitgedost publiek in een kerk ergens in West-Vlaanderen is geen voor de hand liggende opgave, maar daar lag niet echt het probleem. Daan trok zich zoals vaak van weinig iets aan en speelde de avond lang op slechte automatische piloot 'frisse liedjes' en 'leuke hits van enkele jaren geleden', zoals hij het zelf fraai verwoordde, maar fris was hij zelf allesbehalve.
Aan de songs kan het zeker niet gelegen hebben, en ook zeker niet aan de band, met op kop de prachtige Isolde Lasoen. "Wifebeater" en ook "Housewife" werden door de band naar een hoger niveau getild. Deze speelde wel zoals het hoorde; met plezier, precisie en op een tempo dat de frontman nog net kon volgen. Maar tijdens de Neil Young cover "A man needs a maid" werden de gebreken nog eens pijnlijk duidelijk. Niet helemaal tekstzeker, wat kortademig en op zoek naar het juiste tempo.. Ook zijn falsetstem was Daan vanavond thuis vergeten, gelukkig dat Isolde over een prachtige engelenstem voor twee beschikt.
Het hoge niveau van de muzikanten in de band sleurde Daan door deze moeilijke avond, maar legde ook meteen de eigen pijnpunten bloot. De cellist gaf elke song een ongekende diepgang en dynamiek mee met zijn klassieke geluid en vorming. Isolde gaf het beste van zichzelf op een hele resem slag- en blaasinstrumenten en ook oudgediende Jeroen Swinnen acteerde sterk.
Daan sleepte zich richting einde met ‘Simple’, één van mijn favorieten, de hit "Victory" en "Icon" met een hele mooie western sfeer door de zachte melodie, de samenzang en het ritmische gefluit. Tijdens "Swedish Designer Drugs" leek Daan opeens wat van zijn oude grandeur te hebben teruggevonden en toen hij met Isolde in de biechtstoel verdween leek hij er zelfs helemaal bovenop te komen. Maar tijdens de bisronde kwamen dezelfde problemen toch weer naar boven. "Drink & Drive" liep net als de andere trage nummers vanavond zeer moeizaam en wist nooit te overtuigen.
Het publiek kreeg er nog een vervroegd kerstcadeau bovenop, met een song uit het nieuwe album waar de band aan bezig is, het Franstalige "Ma Vendeuse", maar vertellen hoe die song klonk , kan ik de dag na het concert met de beste wil van de wereld niet meer, rommelig zou ik zeggen, als ik toch iets moet antwoorden. Met "Protocol" schreef Daan voor het ‘Simple’ album ook een nieuwe song, maar ook dat hoefde wat mij betreft niet.
En dan, net wanneer ik dacht dat ik een jeugdheld van zijn voetstuk had zien vallen (en dat letterlijk, na een sprong in het ijle, om daarna met wat hulp van de rest van de band wel weer recht te geraken) kroop Daan met zijn gevolg richting het grote kerkorgel van de OLV Ter Duinen kerk. Daar werd de avond afgesloten met een stevige, prachtige en ontroerende versie van "The Player". Echt een wondermooie versie waar Daan met hulp van zijn band toch zorgde voor een meer dan geslaagde afsluiter, maar om de avond helemaal te redden was het jammer genoeg te laat.
Zo zalfde Daan op het einde toch nog een beetje...jammer dat hij eerst zo wild om zich heen had staan slaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-22-12-2012/
Organisatie: Fifty One Club Westkust
Ennio Morricone is in het geheugen gegrift; hij is de grootste filmcomponist aller tijden en één van de belangrijkste hedendaagse componisten . De man die in een tijdspanne van een halve eeuw ruim 400 filmscores creëerde en samenwerkte met de allergrootste regisseurs, dirigeert in het Sportpaleis een uitgebreide bloemlezing uit zijn onverwoestbare werk. De soundtracks en de cinematografie van Sergio Leone is me in mijn jeugd enorm bijgebleven. De inmiddels 84 jarige Italiaanse componist , geboren in Rome , voelt zich, houdt zich jong en ziet er daadwerkelijk jonger uit.
We kregen op de laatste ‘Night Of The Proms’ al een voorsmaakje maar nu was het
de grootmeester zelf die naar het Sportpaleis afzakte; het grootse Sportpaleis was nu niet eens het decor voor animatie, rock- of danspektakel , maar was de unieke gelegenheid voor een groots symfonie orkest en klassieke kunst. Tot de laatste stoel bezet voor het bezoek van de ‘Maestro’ en net genoeg om de stapel prijzen van Morricone binnen te krijgen. We plaatsen er enkele in de spotlights: De Gouden Leeuw in Venetië, 5 Oscarnominaties, 3 Golden Globes, 1 Grammy Award en 1 European Film Award. Hij werd zelfs bekroond tot Ridder in de Orde van het Erelegioen. Zijn muziek werd bekroond met 27 gouden- en 7 platinaplaten. En vanavond hadden we de kans , ruim twee uur lang, te genieten van mans muziek .
Hij was hier met ‘Het Orkest Der Lage Landen’, samen met het koor ‘Fine Fleur’; Morricone, een koele kikker - dat bedoelen we echt niet pejoratief – wat hem typeert, één en al concentratie en weinig emotie tonend.
Het ganse concert was een ode aan bevriende en bekende filmregisseurs. Het begon met de muziek voor de film ‘The Untouchables’ uit 1987. Een gangsterfilm met grote acteurs als Kevin Costner, Sean Connery en Robert De Niro. Verder een aantal thema’s van het epos ‘Once Upon a time in America’ en een hulde aan regisseur Bolognini. Inderdaad, Ennio Morricone en de link met bepaalde films en acteurs is onmiskenbaar met elkaar verbonden. De strakke verwevenheid met Sergio Leone is hij inmiddels grondig beu , maar hier werd geschiedenis geschreven , en daar kun je niet omheen . “Ik maakte muziek voor een
handvol films van Sergio Leone en in totaal stond ik wel in voor 500 films, dus er is meer dan Leone”.
Iedereen genoot van die soundtracks van ‘The Good, The Bad and The Ugly’ en ‘Once Upon A Time In The West’. De sopraan van Sussana Rigacci is een monument en is te bewonderen. “The Ecstasy Of Gold” was één brok emotie; zoveel passie en overgave, uniek!
De grootmeester dirigeert op eigenbereide en eigenwijze manier. De composities zijn subtiel uitgewerkt, uitgepuurd en minimalistisch. Het spreekt tot de verbeelding, van “Abollison” tot “Chi Mai” en “Nuovo Cinema Paradisio” , om te eindigen met 3 delen uit ‘The Mission’ uit 1986 .
Een staande ovatie hadden we bij het hernemen van “The Ecstasy Of Gold” en “On earth as it is in heaven”.
Een subliem concert zonder meer , van de ene extase naar de andere. Om kippenvel van te krijgen . Top. Zoals Morricione zegt “Filmmuziek is pas echt goed als je ook van de muziek kan genieten zonder de film” . En ook al laat hij een strenge , koele blik na, diep vanbinnen ervaar, voel, zie je de tevredenheid , warmte en gelukzaligheid. Geen twijfel mogelijk, de Italiaanse componist Morricone is een ‘Maestro’ meer dan waardig ; een voorbeeld voor wie ook .
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Arno , nog net geen 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving. ‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op .
In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een godverdomme tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelsgeladen met z’n grauwe indringende stem. Hij en z’n publiek worden één.
Met een rijkelijk gevuld oeuvre en met obligate verwijzingen naar TC Matic, zorgt hij voor een afwisselend aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set. Hij is klaar om na twee uitverkochte AB concerten , het komende voorjaar van 2013 het clubcircuit en de festivals elan te geven .
In de twee uur durende set kwam natuurlijk het nieuwe materiaal naar boven als een rockende “I don’t believe” , een broeierige “ça plane pour nous” , verweven van de hitsende ritmes van TC Matic en een ingenomen “Dit pas ça à ma femme” . En TC Matic is de bron en zit in de wortels bij de gigs ; het oude “The parrot brigade” werd van onder het stof gehaald, naast “Que pasa” en de obligate “Olalala” en “Putain putain” , die herwerkt werden , het tweede zelfs volledig uitgediept . Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van die band door die smachtende explosieve bluesy en funkende ritmes en grooves aan.
Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . De openers “We want more” en “Fantastic” knalden . Hits als “Ratata” en “Je veux nager” zaten mooi verdeeld in de variërende set . Hij pakte verder uit met een ingehouden sober pakkende “Elle pense quand elle danse” , de vaudevile van “Lola” , een stevige “With you” en een extravert bezwerende “Black dog day”.
Z’n familie in de eerste , tweede graad kwam wel ergens eens aan bod , om maar te zeggen hoe persoonlijk Arno kan zijn , met “Les yeux de ma mere” als absolute verlatingsballad .Ook z’n gekende carrousel hoempapa ontbrak niet , “Comme à Ostende” en “Bathroom singer” in de bis maakten het ‘Arno’ plaatje compleet .
Arno is en blijft op dreef. Hij beschikt ‘opnieuw ‘ over een goed op elkaar ingespeelde band, de gitarist Filip Wauters in een glansrol.
Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen. Pet af voor deze ‘Fun Lovin’ Criminal’ , nachtraaf en Ostendse Brusselaar , die op scherp staat voor de komende clubtour .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-20-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
