Cult of Scarecrow - We zien wel wat er verder op ons afkomt. En ondertussen blijven we ons amuseren, we hebben er veel voldoening aan

Cult of Scarecrow, bestaande uit doorwinterde muzikanten, bracht in 2018 een eerste overtuigende EP uit, en stond er in 2021 terug met een nieuwe plaat ‘TalesoftheSacorsanct Man’ die heel goed werd ontvangen.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten en Ivan DeStrooper  https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/83035-cult-of-scarecrow-de-belangrijkste-doelstelling-is-om-na-meer-dan-dertig-jaar-in-de-muziekwereld-eindelijk-erkenning-te-krijgen.html
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en werkten noest aan nieuw werk. Nu is er ‘In Nomine Filiorum’ waar je een band hoort die enorm is gegroeid, durft buiten zijn comfortzone te treden en blijkt er ook de vruchten van te plukken. Want in 2025 staan ze o.a. Op Alcatraz Metal Fest.
Wij waren aanwezig op het door hen mede georganiseerder evenement ‘An Unholly Alicane’ in DVG, Kortrijk en hadden een fijne babbel met Jan Van Poorten en drummer Nico Regelbrugge

Mijn laatste interview met jullie was in 2021. Op de vraag ‘wat is jullie doelstelling’ zeiden jullie ‘’erkenning krijgen na dertig jaar in de muziekwereld , zou al heel leuk zijn en is een doel op zich. Voor ons het groot, belangrijk punt’’. Is die erkenning er gekomen, in welke mate wel/niet?
Jan: Deels wel, we hebben een paar mooie concerten kunnen boeken in het voorprogramma van Candlemass in Antwerpen en de Zweedse doom band Sorcerer, een van ons favorieten tot Vicious Rumours.  We hebben ook enkele mooie festivals mogen doen, zoals Pluto Fest, en als kers op de taart staan we volgend jaar op Alcatraz Metal Fest. Dat is toch zeker een teken van erkenning. Ondertussen is onze derde album op de markt gekomen die krijg heel mooie reviews.
Nico: Ik sluit me daarbij aan, maar het kan natuurlijk altijd beter.

Ja, ‘het kan natuurlijk altijd beter’ … Is het feit dat jullie Belg zijn geen rem op een verdere groei, dat was in de jaren ’80 al zo, is dat nog steeds zo of is er een kentering?
Jan: we hebben, in die 40 jaar dat we bezig zijn, al veel meegemaakt, ze hebben ons ook al veel beloofd. Dus we hebben wel geleerd om met beide voeten op de grond te staan wat dat betreft. Langzaam opbouwen is de boodschap. Wat die jaren ’80 betreft? Was er vooral een probleem eind jaren ’80 tot begin jaren ’90. Door de crossover die opkwam vielen we uit de boot in eigen land, we traden toen wel opmerkelijk meer op in Nederland. Dat werd ook gesubsidieerd. Nu is het probleem een overaanbod, dat is ook goed je kunt elke week wel iets doen, maar je kunt niet overal tegelijk zijn. Dat speelt soms in het nadeel van bands die dan voor minder volk spelen, doordat er een paar km verder ook iets te doen is…

Komt dat niet een beetje door die corona tijden?
Nico: we zijn ondertussen al enkele jaren verder. Je moet er daadwerkelijk meer voor doen om dat zelfde publiek als voorheen op de been te krijgen, zo kun je de ene keer voor vijfhonderd man optreden, de andere keer voor amper vijf. Dat komt door dat overaanbod, maar heeft al lang niets meer met corona tijden te maken.

Nu is er een nieuwe plaat uit, ‘In Nomine Filiorum’, een plaat met (naar mijn mening) meer melodie, zelfs lichtjes buiten de comfortzone van ‘’heavy metal’ en een sublieme inbreng van keys die me kunnen bekoren. Klopt dit? En zijn jullie bewust zo tewerk gegaan?
Nico: Niet bewust, het is eigenlijk gewoon gegroeid in de studio. Ieder van ons levert een idee af en daar doen we iets mee samen.
Jan: dat is gewoon productie. We hebben een hele periode niets anders gedaan dan aan die nummers werken, niets van optredens en zo. Als je zo intens met elkaar samenwerkt ontstaan vanzelf ideeën die je samen uitwerkt, rekening houdende met elkanders mening.. Als je een keyboard hebt , krijg je daarbovenop een heel andere sound, daar houden we ook rekening mee. We hebben allerlei muziekstijlen gespeeld, en die komen binnen die ideeën dan ook samen tot een product. Zo gaat dat, maar dat is een heel natuurlijk proces eigenlijk , het is dus zeker niet bewust.

Je voelt vooral dat jullie nog meer een sterk geoliede machine zijn, iedereen kijkt dezelfde kant uit. Vinden jullie elkaar nog meer?
Nico: door zoveel jaren samen te spelen, leer je elkander steeds beter kennen. Daardoor groeit er een band die daar rechtstreeks voor zorgt dat je na een tijdje die sterk geoliede machine wordt. Ik zelf zit nu zes jaar bij de band,  waar je de medemuzikanten dag in dag uit ontmoet? Dat schept sowieso een band. Dus ja.. dat groeit dus nog steeds.
Jan: het is ook altijd leuk om iemand die de muziek niet kent zijn gedacht te laten geven over de productie, dat hebben we ook gedaan, met ACE ZEC onze producer, en daar wel rekening mee gehouden ook. En wat Nico zegt.. als je zoveel jaren samen speelt.  We zijn wel diep onder de indruk van de positieve recensies die we krijgen, en hoe mensen daadwerkelijk de dingen opsommen die jij hier vernoemt. Dat bewijst dat we goed bezig zijn.
Nico: We twijfelend een beetje, omdat we een andere kant uitgingen dan bij de eerste platen, maar het wordt overal goed ontvangen dus dat is heel positief.

Er zijn dus wel wat (positieve) verschillen tussen de drie releases; wat is volgens jullie het grootste verschil tussen de drie?
Jan: Er is veel afhankelijk van de personen die deel uitmaken van de band, zo was de invloed van de drummer op de EP zeer duidelijk hoorbaar waardoor onze nummers langer en meer herhalend waren. Voor de tweede CD hadden we Nico binnen gehaald en dan hoor je ook dat er een verschuiving is. Dit is de richting die we blijven volgen hebben met een waardige opvolger waar de invloed van de keys een meer prominente rol gekregen hebben wat de muziek dan ook meer opentrekt en toegankelijker maakt voor een nog groter publiek. Gezien de positieve reacties was dat, achteraf gezien, geen slechte beslissing.

Ik heb jullie ondertussen ook live gezien op Plutofest met de nieuwe nummers. Wat me opvalt is dat die nummers zowel live als op plaat zuiver klinken, weinig bands slagen erin de muziek op plaat even sterk te laten klinken live, jullie wel. Een bewuste manier?
Jan: dat is leuk om horen, want bij andere stijlen als Thrash metal of zo, lukt dat sowieso om een live sfeer op plaat weer te geven. Maar bij wat wij doen weten we dat zelf niet, we moeten een bepaalde sfeer creëren op het podium, het feit dat mensen dat wel opmerken is natuurlijk heel leuk want het is altijd een beetje onze bedoeling dat te doen.
Nico: het doet ons plezier , want dan weten we dat we inderdaad goed bezig zijn. Niet dat we daar bewust rekening mee houden of zo, we laten het op ons afkomen. Maar het doet veel plezier om te weten dat onze inspanningen wel degelijk lonen. Het is ook moeilijk om op onze muziek een label te kleven, dus we moeten afgaan op het buikgevoel dat leeft bij de aanhoorder. We proberen om te vernieuwen om onszelf te zijn en te blijven, ook live. En opvallen als “anders” is daar een goed voorbeeld van. We moeten proberen om boven het maaiveld te blijven kijken. En als je dan positieve feedback krijgt, ook vanuit onverwachte hoeken, is dat bijzonder leuk.

Kun je zeggen dat 2024 een succesjaar was? En komt in 2025 de grote doorbraak met wereld dominantie?
Jan: Hahaha… werelddominantie zal er waarschijnlijk niet meer inzitten en daar kunnen we gerust mee leven. Ja 2024 kunnen we als zeer positief afsluiten. De eerste helft hebben we geïnvesteerd in het opnemen en uitbrengen van onze nieuwe plaat en het tweede deel hebben we dan toch mooie optredens gedaan waar we zeer tevreden over zijn. Wat 2025 brengt zullen we zien maar we hebben toch enkele plaatsen waar we graag zouden spelen waar we tot nu toe nog niet gekomen zijn. Daar zijn we mee bezig om dat rond te krijgen. Want optreden is en blijft nog steeds de beste manier om naambekendheid te verwerven. En in de kalme periodes gaan we onze nieuwe ideeën samen brengen en beginnen werken aan wat nieuw materiaal.

Het is volhouden om als Belg door te breken?
Nico: Na dertig jaar doe je het niet per se meer als hobby, maar is het een passie geworden. Jan: ik pik even in, we zijn in 2016 eindelijk terug begonnen samen. Het heeft jaren geduurd eer we eens terug, na 20 jaar stilte, samen konden repeteren.  Die klik was er nadat we de eerste keer op een zaterdagnamiddag samen zaten zoals voorheen; wat voor ons toen, en nu nog steeds het belangrijkste is. We doen dit om ons te amuseren. We zijn zeven jaar verder, hebben drie cd’s uit en we amuseren ons nog steeds. Daar draait het om. We hadden nooit gedacht dat we dit zouden kunnen verwezenlijken, en dat we na zeven jaar staan waar we nu staan. En de hoofdzaak is dat we dit nog steeds puur voor ons plezier doen. Daarom houden we dit vol. 
Nico: we genieten van een momentum dat op ons afkomt. We mogen op Alcatraz spelen, hebben al een mooi parcours afgelegd. Zoals Jan zegt, na zeven jaar staan we verder dan we ooit hadden gedacht. Door elke stap die we gezet hebben , hebben we onze impact op de scene ook vergroot.
En het buitenland? Is Nederland een optie?
Nico: Ik denk dat we meer kans zullen hebben om in Duitsland te spelen dan in Nederland, op basis van de reacties die we krijgen. Maar alles is moeilijk of mogelijk. We bekijken het, zoals aangeven, gewoon stap voor stap.

Wat zijn de verdere plannen?
We gaan beginnen aan nieuwe nummers, Maar we blijven vooral gewoon bezig ondertussen. We hebben nu veel optredens gedaan, en nog weinig tijd gehad om aan die nieuwe nummers te werken. Waar het naartoe zal gaan is eveneens een vraagteken. Maar dat zijn de verdere plannen, plus nog wat meer optredens kunnen versieren uiteraard; als er een periode is met minder optredens, kunnen we die periode gebruiken om daar wel aan verder te werken; het is een beetje een combinatie tussen die twee dus. Optreden en werken aan nieuwe nummers. En daardoor blijven langzaam groeien, stil zitten is niet aan ons besteedt.

Jullie spelen inderdaad op Alcatraz volgend jaar, een mijlpaal. Zijn de zenuwen dan niet wat meer gespannen?
Jan: er is altijd iets als een positieve vibe. Positieve zenuwen zijn er altijd , ook als we voor vijf man spelen. Na de eerste noot zijn die zenuwen helemaal weg.

Zouden jullie misschien iets meer willen doen met visuele effecten bijvoorbeeld?
Wij hebben dat gedaan bij onze cd voorstelling in oktober, dat is zeer goed meegevallen in een volle theater zaal, als we die kans konden krijgen om culturele centra af te dweilen, voor volle zalen? Dan zouden we dat graag doen; maar dan moeten we zeker zijn dat we voor een goed gevulde zaal spelen, anders heeft het weinig zin dat allemaal mee te sleuren, als je maar voor twaalf man speelt… op Alcatraz zal het wel iets speciaal worden, zeker en vast.

Zijn de doestellingen nog steeds hetzelfde als in 2021 of worden die bijgesteld?
Met kleine stapjes groeien , en blijven groeien . Het is al paar keer aangehaald. Lijkt ons het belangrijkste doel dat we voor ogen hebben. Als we achterom kijken, en dat herhalen we , zijn we blij met het parcours dat we hebben afgelegd. We zien wel wat er verder op ons afkomt ondertussen. En ondertussen blijven we ons amuseren daar hebben we veel voldoening aan.

En wanneer stopt het, wanneer trek je er persoonlijk de stekker dan wel uit?
Op het moment dat we onszelf op het podium belachelijk maken, dan is het genoeg geweest.

Pics homepag @Christophe Meesschaert

Bedankt voor het fijne gesprek

An Unholy Alliance Fest 2024 - De vier ruiters van de Apocalyps in verschillende gedaantes
An Unholy Alliance Fest 2024
DVG (De Verlichte Geest)
Kortrijk
2024-12-14
Erik Vandamme

Onder 'An Unholy Alliance Fest' organiseerde Cult of Scarecrow samen met Ondergrond een avondje met vier bands in het gezellige DVG - De Verlichte Geest in Kortrijk. Er bleek weer eens wat voor een uitzonderlijk getalenteerde metal bands er rond lopen bij onze Noorderburen en bij ons hier.

Neem nu Objector (*****) Ze blijven op een toren hoog niveau spelen. Of dat voor een volle festivalweide, of voor 'tien man en een paardenkop' is, ze geven altijd het beste van zichzelf. Ze moeten niet onderdoen voor de grote namen binnen de scene. Ook in de DVG ervaren we een energieke set. De instrumenten staan onder spanning en er is de beweeglijke zanger, die  zijn publiek steeds aanport. We zien een kleine pit en een mini- wall of death. Objector drukt het gaspedaal aanhoudend in. Dit was uitzonderlijke Thrash metal.

We maakten ons op voor de ontdekking van de avond … De Nederlandse formatie Epinikion (****1/2) is al van 2020 bezig en is hier nog een nobele onbekende. De band werd gevormd door Renate de Boer (keyboards) en Robert Tangerman ( gitaar). In eerste instantie was het project een Rock opera album uitbrengen. Later groeide het uit tot een heuse ‘Epic symfonische rock band’ met zangeres Kimberley Jongen, Maarten Jungschläger op lead gitaar en Rutger Klijn op bas. In 2024 maakte Michal Gis op drum, de band compleet. Ondertussen bracht Epinikion hun debuut ' Inquisition' uit, dat overal goed werd ontvangen. In 2025 zou de volgende plaat moeten uitkomen.
In Kortrijk zagen we een band die typische symfonische metal speelt, met vrouwelijke vocals, en een soort rock opera creëert op het podium, die tot de verbeelding spreekt. Er is een subtiel, donker grauw kantje aan, wat dit project zo mogelijk nog interessanter maakt. We ervaren een spook- sprookjes achtige wereld en de diversiteit intrigeert. Een fantasieprikkelende set, die talrijke beelden oproept , ook al waren er geen visuals.
Deze houden we in het in het oog!

Promise Down (****1/2) had het meeste publiek rond zich. Promise Down trekt alle registers vanaf de eerste mokerslag compleet open, en laat een ravage (van demonen en elfen) in ons hoofd achter … De band verstaat de kunst een muur van grauwe klanken en vocals op te trekken. Maar ze balanceren tussen diepe duisternis en lichtvoetigheid.
Op het Pluto Fest in Oosterzele deden ze ons naar adem happen.
"Ook die typische 'into-your-face' metal die een band als Motorhead tentoon spreidt komt boven drijven. Ze stralen op het podium in elk geval diezelfde intensiteit, energie en loudness uit.", schreven we. In de DVG, Kortrijk zet Promise Down de puntjes op de 'i'. Wat een muzikale trip, met een onvergetelijke wervelstorm aan emoties …

Ook Afsluiter Cult of Scarecrow (****) is gegroeid in zijn muzikaliteit. Over hun optreden op Pluto Fest schreven we: '' Cult Of Scarecrow treedt zowel op plaat als live meer dan ooit buiten de comfortzone van de pure heavy metal, dat siert hen en maakt hen een bijzondere parel om te blijven koesteren.''
Ze treden buiten hun comfortzone, hun nieuwe plaat 'In Nomine Filiorium' is een mooi voobeeld ervan. Ook live zien we een band, die is gegroeid. De inbreng van keys, meer melodie, blijkt een enorm pluspunt.
De zanger-frontman sukkelde wat met zijn gezondheid, maar daar was niet zoveel van te merken. Enkel dat hij wat meer naar adem moest happen. Zijn charisma was sterk. De bandleden weten verdomd goed hoe ze een publiek moeten entertainen. De riffs glijden tot ongekende hoogtes. De keys gaven kleur.
Ze hadden er zin in en het spelplezier droop er van af. Het was net die combinatie van een doom sfeertje en de aanstekelijke riffs, die ons bekoorden.
Het publiek was tegen dit nachtelijk uur wat uitgedund, maar muzikaal schuurden ze. Het gaspedaal werd steeds ingedrukt. Sterk wat dit combo presteerde.

Verpletterende sets van ‘deze vier ruiters van de Apocalyps’ in verschillende gedaantes hoorden we, met de  Oost-Vlaamse grootmeesters Cult of Scarecrow.

Organisatie: Cult of Scarecrow + Ondergrond

Floorizoone Trio - Massot/Floorizoone/Horbaczewski – Speelsheid, improvisatie, subtiliteit in triarchie
Floorizoone Trio - Massot/Floorizoone/Horbaczewski

We citeren even : "Ze kennen elkaar maar al te goed, Marine Horbaczewski, Michel Massot en Tuur Floorizoone. Elk meester op zijn eigen instrument en kampioen in verbeelding, maar samen -en dat al bijna 20 jaar lang- zijn ze gewoon één."
De uiteenzetting over het (Floorizoone) trio Massot/Floorizoone/Horbaczewski (****) is niet te ver gezocht. De Speelsheid, virtuositeit en subtiliteit primeert bij dit trio. Het trio toert na 'Secrets' en 'Mixtuur' nu voor hun derde album ' Lignes de fuite', met gloednieuwe composities, door België. In de Casino was het de laatste jazz zondagnamiddag, dit jaar in het kader van  'Welcome to the jazzclub'.

In hun stijl merken we de link naar Folk en Balkan. Het is een positieve vaststelling want het maakt dit concert tot een unieke gewaarwording. Meer dan een uur blijven we in de ban van de integere virtuositeit van Massot/Floorizoone/Horbaczewski. Het klinkt intiem, aanstekelijk, en het doet ons heupwiegen. In het kader van speelsheid, improvisatie en subtiliteit vinden ze elkander trouwens blindelings. Namelijk door de bedwelmende, licht opzwepende cello van Horbaczewski, die durven te botsen tegen de tuba, euphonium en de trombone grooves van Massot. En tot slot de cello en accordeon van Floorizoone; het gaat en past allemaal moeiteloos in elkaar. Je voelt de vibratie, waarbij de comfortzone van jazz wordt verlaten, net door die improviserende klanken.
Songs als “I ami”, “Gezapig” en het wondermooie “Neuf” en “Nord” worden helemaal uitgekleed en bewerkt; muziekstijlen vloeien in elkaar, zeker met Folk en Balkan, op een “Vibration” en “Midi Express”.
Het trio gaat beheerst te werk in die mishmash. Massot/Floorizoone/Horbaczewski laten de muziek spreken; er zijn niet al te veel bindteksten, de vriendelijke dankwoorden van Floorizoone en de leuke kwinkslagen zorgen ervoor dat het trio met veel goesting staat te soleren.

Op hun unieke wijze overtuigden Massot/Floorizoone/Horbaczewski  in speelsheid, improvisatie en subtiliteit. Een reeks jazzconcerten werden door hen bijzonder afgesloten. Mooi.
Een concept dat ook in 2025 de moeite is. Check gerust de site van de Casino www.decasino.be

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Evergrey - Tussen lichtvoetigheid en somberheid

Vrijdag de dertiende, het is en blijft de uitgelezen avond om de duisternis in ons hart op te zoeken. In een goed vol gelopen De Casino, op Evergrey (****) die binnen de progressieve metal hoog staan aangeschreven. Meer nog. Met hun 14e album 'Theories Of Emptiness' bewijst de band, rond de imposante, super sympathieke Tom S. Englund, nog steeds tot de absolute top te behoren binnen hun genre.
Ook live zetten ze dit kracht bij. De band weet ruim anderhalf uur lang doordacht te balanceren tussen lichtvoetigheid en somberheid.

We zagen de Italiaanse band Inner Vitriol net hun laatste nummer afsluiten, aan het daverende applaus te horen, was het de moeite. Helaas.
We maakten ons op voor het gezelschap KLOGR (***) die met tot de verbeelding sprekende beelden en scherpe riffs ons intrigeerde. Ze hadden er zin in, met een erg spraakzame frontman, die voortdurend het publiek aanporde. Na een mooie start, bleef het helaas een beetje hangen in datzelfde sfeertje; de aandacht verslapte, naarmate de set vorderde. De doomy sfeer bekoorde, en op het eind van de set werden enkele registers open getrokken. Goed, maar ook niet meer dan dat.

Evergrey legde de lat meteen torenhoog. Drummer Simen Sandnesl ging als een wild beest tekeer. De intense riffs van gitarist Henrik Danhage en bassist Johan Niemann en de sublieme insteek van Rikard Zander op keys, bracht ons onder de indruk. Maar het was vooral zanger/gitarist Tom S. Englund, die de meeste aandacht naar zich toe trok. Zijn vocals overdonderden, wat een stembereik. Surplus het dosis charisma in zijn bindteksten, weet hij iedereen in te palmen. “Falling from the sun” zorgt voor rillingen, het valt op hoe de band donker en licht perfect met elkaar verbindt. Een sterke opener dus. “Say” op z’n beurt toont aan wat een ijzersterke formatie deze Zweedse band wel is. De nieuwe songs klinken loepzuiver, en worden even goed ontvangen als de oudere kleppers.
Een messcherp “Call Out of the Dark” en “One Heart” wordt door iedereen meegebruld. De band speelt strak en energiek. Hoogtepunten volgen elkaar op, een sneltrein aan uppercuts. Na een lekkere drumsolo volgt de apotheose met “A touch of Blessing”. Ook Rikard Zander  bezorgde ons met een korte, intense solo op keys kippenvel.
Eerder intrigeerden ze met een “Where August Mourn” en in de bis krijgen ze de handen op elkaar op “King of Errors”, een song van tien jaar oud, uit het album 'Hymns fort he Broken'. “Our Way Through Silence”, uit het recente album, besluit de set, een knaller van formaat, net als de openingssong schakerend tussen licht en donker.

Al dertig jaar is Evergrey bezig en nog steeds imponeren ze. Zondermeer sterk en klasse!

Setlist: Falling From the Sun // Say//  Midwinter Calls //Distance// Eternal Nocturnal// A Silent Arc// Call Out the Dark //One Heart //Where August Mourn //Weightless//  Misfortune // Save Us // A Touch of Blessing //King of Errors // Our Way Through Silence

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism Biebob

Bart Peeters Deluxe - Tussen melancholie, weemoed en een 'Folks' dansfeestje
Bart Peeters en De Ideale Mannen

Bart Peeters (*****) mocht op 30 november 65 kaarsjes uitblazen. Vijf jaar geleden vierde hij zijn 60ste verjaardag reeds met enkele Deluxe concerten in de Lotto Arena. Hij deed dit nu terug, vijf jaar later … Bart Peeters Deluxe 2024 biedt een tiental concerten met de eindejaarperiode en ook volgend jaar kunnen we hem opnieuw begroeten voor een handvol ‘Deluxe’ concerten. Wat een man , wat een artiest …
Wij zagen op één van deze optredens een klasse muzikant, verteller en entertainer pur sang. We waren danig onder de indruk van zijn band, het koor en alles eromheen. In topvorm dus!

Bart Peeters profileert zich als een charismatische klasse entertainer, die met een lach en een traan iedereen ontroert. Je kan ook niet aan z’n sublieme muzikanten voorbij. Telkens werden we geraakt, o.m. door de emotievol klinkende viool (innemend, pakkend tot zwierig, opwindend), of door de scherpe gitaarlicks en het intense drumspel, die de songs naar een hoger niveau tillen … Torenhoog boven de wolken …
Na enkele nummers gingen de gordijnen open en mocht een koor, niet minder dan 220 koorleden, zorgen voor extra sfeer en gezelligheid. Na een eerder intieme start, sprong het publiek reeds bij de tweede nummer recht, om mee te klappen of lekker te heupwiegen. “Hondje kwijt”, over een meisje van zeven die haar hondje kwijt was en daarover mijmert, klinkt treurig, gemoedelijk, optimistisch; ook in het verhaal van “Onzen Blackie” hoorden we dit.
Bij o.a. “Kniktiklaas” krijgt Bart de hulp van Droomfabriek-sidekick Gloria Monserez. Haar zalvende stem neemt je moeiteloos in, een meerwaarde dus in (duo) vocals. Ook als de Zuid-Afrikaanse jazzzangeres Tutu Puoane hem bijstond op “Dicht bij mij”, voelde je dat haar inbreng warmte en geborgenheid bood, die de temperatuur deed stijgen. Ook Rony Mosuse die eerder al zong op “De puzzel” en “Zwemmen in zee” toonde wat voor een zangtalent hij wel is.
Wat een sfeer telkens binnen de meer dan twee uur lange set. De ode aan Robert Mosuse op het aangepaste “Hij zong Nana” deed emoties opborrelen met een krop in de keel; een publiek die de tekst meezong uit volle borst en zorgde voor een staande ovatie aan de overleden Robert. Een magisch mooi moment.
“Ik hou meer van Folk” was op zijn beurt het uitgelezen moment naar een apotheose. Afgesloten werd door Bart Peeters die zich liet bijstaan door Ronny Mosuse en Tutu Puoane op “Messias”. Een song die ook een beetje de leidraad was van de hele avond.
Bart Peeters Deluxe - Een combinatie van weemoed, melancholie en een 'Folks' dansfeest. In een extra bis vroeg Bart Peeters duizenden lichtjes te laten schijnen op “Tot je weer van mij houdt”. Voor een laatste keer ging iedereen compleet uit de bol, dit kon tellen …

Organisatie: Pse Belgium

Luc De Vos - VOS - Gorki heerst!
Luc De Vos  - VOS

Een ode aan de tien jaar geleden overleden Luc De Vos, gebracht door allemaal vrouwen is wel een mooi concept. Niet in zijn Gent, maar in een volgepakt Lotto Arena, zagen we enkele vrouwen die een bijzondere stem en uitstraling hebben. Ze weten de songs van Luc De Vos op hun manier te benaderen. De ene versie was wat beter dan de andere geslaagd. Op het eind veerde iedereen bij “Mia” recht, en Gorki zelf de show stal, omgeven door al die schitterende vrouwen. Luc De Vos zou het prachtig hebben gevonden.
Echter, zulke magische momenten van samenhorigheid tussen publiek en muzikanten waren iets te weinig, waardoor we wat op onze honger bleven zitten.

Het begon nochtans subliem met “Tommy” van The Who. Een song die eigenlijk ook, beetje gelijklopend, het verhaal vertelt van VOS zelf. Het werd aangevuld met een grappige column, hier vertelt Luc De Vos over zijn fictieve ontmoeting met prinses Mathilde, net vóórr ze tot koningin werd gekroond, en een date in een zwarte Ferrari waarbij Mathilde haar liefde voor Vos uitspreekt. Maria Iskariot vulde aan met een energieke versie van “Punk is Dood” en het mooie “Dat vind ik Lekker” waarop Helena Cazaerck het publiek letterlijk ging opzoeken, net zoals Luc dat zou doen. Het klonk opwindend , springerig, het beetje punk dat Gorki ook zou doen. Dichter dan dit kon je bij Vos niet komen. Een eerste hoogtepunt.
Het contrast met de intimiteit van Emmy d'Arcy was groot. “Vaarwel Lieveling” was hartverwarmend en bezorgde ons  een krop in de keel. Een emotionele aanpak. Op “Wie zal er voor de kinderen zorgen”  werden registers opengetrokken. De meer bredere aanpak en en de veelzijdigheid van haar vocals en uitstraling werd onderstreept.
Een heel sterk begin dus van deze avond van deze twee eerste acts.
BLUAI van zangeres Cath Smet, bracht een Engelstalige versie van “Ik kan nooit meer naar huis' ('Never going Home')”; haar dromerige vocals waaide over de hoofden heen. We misten de rest van haar band, waardoor ze wat in het ijle zong en het nummer wat verloren ging in de menigte.
Elisa Waut bracht een persoonlijke 'touch' aan “Anja”, een kippenvelmoment. Ze deed ons hart even bloeden. “Veronica” klon k erg gevoelig door Lady Linn. Beklijvend. Eden op hun beurt, de '90s ladies rockband rond Roos Van Acker staken wat meer vuurwerk in  “Berejager” en trok de registers nog eens open op “Een schaduw in de schemering. Roosbeef kon zelf niet aanwezig zijn , en had net als Meskerem Mees een video gestuurd. “Hij is Alleen” ging hierdoor een beetje verloren. Ook afsluiter “Mia” (Franse versie) door Viktor Lazlo, nichtans subliem gezonge, bleek een slag in het water. Sowieso al een onmogelijke opgave deze klassieker in een andere taal brengen, want het publiek kent deze vanbuiten in de Nederlandse taal, en net voor de pause werd het refrein 'sterren komen, sterren gaan , alleen Elvis blijft bestaan' uit volle borst meegezongen. Dat zegt meer dan genoeg. Een gemiste kans, en ook een beetje jammer voor Viktor Lazlo, die zelf die haar ziel helemaal bloot legde in het nummer.
Na de pauze bracht Meskerem Mees via video “Ik zie het licht”, op soulvolle wijze. Maar ook hier wist de song onvoldoende impact te hebben door haar afwezigheid live.
Geef ons dan maar Kids With Buns … “Ik ben erbij” start voorzichtig zachtmoedig, maar op het emotioneel beladen “Geef al je geld aan de arme kinderen”, een lied dat hen op het lijf is geschreven, trokken ze alle registers ook eens open. Een sterk emo-moment! Wondermooi hoe dit duo je steeds weet in te pakken, ook al is het in het Nederlands zingen ietwat buiten hun comfortzone. Mooi.
Een lijflied van  Gorki “Mijn oude Hart”, in het Duits, sloeg , in tegenstelling tot de Franse versie van “Mia” eerder op de avond, wel aan. Met dank aan Scars on Louise die met “Mein Altes hertz” de handen op elkaar kreeg. Ook de Afrikaanse Adelle Ngeto kon met “Saam in daai donker huis” de harten sneller doen slaan. Het onderstreepte mooi en intiem trouwens de bijzondere band die Luc De Vos had met Afrika.
Aafke Romeijn bracht een ode aan Luc én aan Tom Pintens. “Kaatje is Verdronken” hebben beide overleden artiesten in 2004 samen gemaakt. Het klonk zachtmoedig, gevoelig. Ook op “Wij zijn zo jong” werden we stil.
Emma Bale is een artieste die we zagen groeien maar op “Soms vraagt een mens zich af” ging ze wat de mist in … Het klonk totnutoe wat braafjes.
Mentissa & Alice, ofwel Kersvers Eurosong-kandidate Mentissa en de Franstalige Alice on the Roofn speelden  een gewaagde versie van “Lieve Kleine Piranha”. Het bracht wat meer pit in de set.
‘Intimiteit die aanvoelt als een mokerslag waarvan je eventjes moet bekomen’; schreven we over het optreden van ISE; het meisje is pas 18 maar weet ons nu al volledig te betoveren; a capella zong ze “Monstertje”, enkel met een mini-piano. Het publiek werd er helemaal stil van; we waren diep onder de indruk. Eens de gitaar erbij, speelt ze een intens broeierige “Ik reis door de nacht”. Een artieste om in het oog te houden, zonder meer.
En toen kabbelde het terug verder met ILA die met “Mensenvriend” en “Hollywood”; de Lotto Arena rockte lichtjes. Luc De Vos bracht op het scherm een onuitgegeven nummer, geschreven in 94, “Oude Reus”, eentje kenmerkend van Luc en Gorki op het lijf geschreven. Apotheose op “Mia” tot slot … De bandleden van Gorki werden laaiend enthousiast onthaald, bijgestaan door al die dames die hun best hadden gedaan op Gorki’s nummers. Ze zongen mee, of dansten uitbundig op het podium vooraan. Ook het publiek ging eindelijk uit de bol, waarna Gorki nog een streepje “Lieve Kleine Piranha” speelde. Sjiek!

Een mooie ode aan onze Luc De Vos, zonder meer in deze Lotto Arena. Maar die magische momenten mochten ‘ietsje meer’ …

Setlist: Openingsnummer 'Tommy' - The Who//Column - Luc De Vos//'Punk is dood' en 'Dat vind ik lekker' - Maria Iskariot//'Vaarwel lieveling' en 'Wie zal er voor de kinderen zorgen' - Emmy d'Arc//'Never going home' - BLUAI//'Anja' - Elisa Waut  // 'Veronica komt naar je toe' - Lady Line//'Berejager' en 'Schaduw in de schemering' - Eden//'Hij is alleen' - Roosbeef//'Mia' (in het Frans) - Viktor Lazlo//'Ik zie het licht' - Meskerem Mees//'Ik ben erbij' en 'Geef al je geld aan de arme kinderen' - Kids With Buns//'Mein altes Hertz' - Scars on Louise//'Saam in daai donker huis' - Adelle Nqeto//'Kaatje is verdronken' en 'We zijn zo jong' - Aafke Romeijn//'Soms vraagt een mens zich af' - Emma Bale//'Lieve kleine piranha' - Mentissa & Alice on the Roof//'Monstertje' en 'Ik reis door de nacht' - ISE//'Mensenvriend' en 'Hollywood' - ILA//'Oude reus' - nieuw nummer Gorki//'Mia' en fragment 'Lieve kleine piranha'- Gorki

Organisatie: PSE Belgium

UB40 - Na 45 jaar nog steeds springlevend

Klokslag half zes stonden we al aan de ingang van Lotto Arena aan te schuiven. Om half zeven gingen de deuren open. We hadden een voorprogramma verwacht maar kregen een DJ act van Soul Shakers die iets meer dan een uur lang het publiek opzweepte. Een set met reggaetunes, die alvast de temperatuur deed stijgen. Lekker heupwiegen dus bij het binnekomen …

Om 20u al zet UB40 (*****) zijn set in met een adembenemende “Here I Am”. We voelden meteezn aan dat dit geen routineuze nostalgietrip zou worden. De band had er duidelijk zin in, en grossiert verder in hun oeuvre met “Keep on Moving” en “'Maybe Tomorrow”. Opvallend zijn de blazers die zorgen voor een warme walm over de hoofden heen.
De aanstekelijke refreinen verbergen wellicht een onderliggende of politieke boodschap, maar het gros van de avond was vooral bedoeld om 45 jaar UB40 te vieren. Een zeer spraakzame co-vocalist en gitarist Robin Campbell straalt enorm veel charisma uit. Hij wordt bijgestaan door Matt Doyle, die sinds 2021 Duncan Campbell verving die wegens gezondheidsproblemen de stekker eruit trok.
Het waren vooral de hits als “Sing Our Own Songs”, die op de meeste bijval konden rekenen. Een nieuwe song “Home” klonk fris en monter, en werd erg goed ontvangen. Een zondermeer sublieme “The Keeper” zorgde voor een krop in de keel. Het energieke “Many Rivers to Cros” onderstreepte de puike, overtuigende set.'
Naar het einde trokken ze alle registers nog eens open, met het uiteraard door iedereen mee gebrulde “Red Red Wine”, een song van Neil Diamond maar zodanig mooi gecoverd door UB40, dat het na al die jaren wel door hen geschreven lijkt.
Er volgde nog een bis. Eerst verscheen de erg beweeglijke Earl Falconer alleen op het podium op “Food For Thought/Forever Blue”, waarbij alle lichtjes de lucht ingingen. Een magisch moment dat werd aangevuld door de overige bandleden die op het podium verschenen. Een wervelende finale volgde met “Kingston Town” en de meezinger “Can't Hel Falling in Love” van Elvis.
UB40 speelde op hoog niveau als band. Ook de ritmesecties, de soli, de strakke kopersecties overtuigden moeiteloos het publiek. Het geluid klonk authentiek als fris. We hoorden een mooie afwisseling van oudere en nieuwe songs, een kruisbestuiving ook tussen de oude rotten binnen de band en de nieuwe wind die er blaast. Een gouden combinatie, die een sterke meerwaarde betekende.
Na 45 jaar is er nog geen sleet op UB40 , ook zijn er een paar ruim de zestig voorbij. Kortom , UB40 was springlevend, zoveel is zeker!

Setlist: Here I Am//Keep On Moving / Maybe tomorrow//Homely Girl//Sing Our Own Song//One In ten//Home//Please Don't Make Me Cry//Bring Me Your Cup//You Don't Call / Me Nah Leave Yet//Fool Me Once//The Keeper//Many Rivers To Cross//Cherry Oh Baby//Gimme Some Kinda Sign//Wear You To The Ball//Red Red Wine//BIS //Food For Thought//Kingston Town//Can't Help Falling In Love

Organisatie: Greenhouse Talent

Pro-Pain – HC ‘straight into your face'!, zonder al te veel franjes

Er zijn zo van die avonden dat je al weet, dit wordt een geslaagd en onvergetelijk feestje. We hadden het geluk om de New-York HC formatie Pro-Pain (****) al enkele keren live aan het werk  te zien. Telkens voelt zo’n optreden van Pro-Pain aan als een rollercoaster 'into your face' , zonder al te veel franjes; er wordt een spiegel voorgehouden die er niet altijd even mooi uitziet.
Het bier vloeide tierig aan de bar en Pro-Pain zorgde ook nu weer voor een verschroeiende muzikale wervelstorm die De Casino op zijn grondvesten deed daveren. Het extra fijne aan een band als Pro-Pain is dat ze die kenmerkende HC voorzien van metal elementen. Een ruimer publiek voelt zich aangesproken op deze avond.

Als support trad Antwerpse trots Toxic Shock (***1/2) op. Ook al zo’n bandje die we zagen o.m. midden de coronatijden ging de band met z’n beweeglijke frontman op het Catacombfest (2021) er tegen aan. Iedereen sprong van zijn stoeltjes recht toen; het lijkt godvergeten die tijd …
"De band ging als razende, losgeslagen buffels tekeer op het podium …Alle remmen los, dus.  Iedereen bewoog en de stoelen werden inderdaad prompt opzij gezet, een moshpitje ontstond en er werd even aan stagediven en crowdsurfen gedacht. De regen viel met bakken uit de hemel, maar dit kon niemand deren " schreven we.
De band heeft zijn publiek écht nodig om voluit te kunnen gaan. De zanger deed verwoede pogingen het publiek aan te porren. Maar vanavond, buiten enkele kleine pits, was er weinig beweging te bespeuren. Hier stond men te wachten op de hoofdact. Het deerde hen niet , alle registers werden opengetrokken en mokerslagen uitgedeeld.
Een optreden van deze Toxic Shock knalde binnen die HC, maar het publiek liet het wat over zich heen gaan …

Pro-Pain op z’n beurt, had iedereen onmiddellijk mee. Hier ontstond een wild enthousiast feestje. Pro-Pain greep ons bij de lurven en liet je niet meer los. HC/metal op z’n best! Wat een intensiteit, dynamiek en opwinding.
Binnen de scene staat Pro-Pain er nog steeds. De imposante Gary Meskil trekt de aandacht naar zich toe en zwiert heen en weer met de armen. De band is sterk op elkaar ingespeeld, een geoliede machine, die al seen sneltrein over on sheen daverde. De bijzonder aangename club sfeer in de Casino was hen dan ook op het lijf geschreven.
Pro-Pain heeft een grootse reputatie opgebouwd , maar zweert bij de kleinere clubs om z’n publiek gor te slaan. Een uitgelaten sfeer was dan ook het gevolg.
Een slagveld was het, van achtergelaten blikjes, plassen bier en allerhande karton op de vloer. Dit was een meedogenloos HC feestje,‘straight into your face'! Een ontketende massa. Wat een knaller!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Pro-Pain
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7153-pro-pain-29-11-2024.html?Itemid=0
Toxic Shock
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7152-toxic-shock-29-11-2024.html?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

The Human League - Een nostalgietrip verbonden aan het NU

Met hun frisse, herkenbare elektropop bepaalde The Human League (****)  mee het geluid en de looks van de jaren '80. Het album 'Dare' had wereldwijd succes, een mijlpaal voor een hele generatie. Het tijdloze “Don't You want me” is in het geheugen gegrift, elektronische pop op z’n best. Philip Oakey en de zangeressen Joanne Catherall en Susan Ann Sulley konden zich profileren in het genre en domineerden in de jaren tachtig de hitlijsten.
Sindsdien bleven er met regelmaat platen uitkomen. Veertig jaar later is het nog steeds een plezier hen terug aan het werk te zien. Ze spelen vier uitverkochte concerten in ons land. Wij waren aanwezig in een volgepakt AB, de dansspieren werden aangesproken; het werd een 80s nostalgietrip verbonden aan het NU …

Ook al zien de beelden op sommige songs als opener “Hard Times” er wat gedateerd uit, is de band dat totaal niet. Een goed bij stem zijnde Oakey zoekt zijn publiek op en is op het ganse podium te vinden. Een zwoel dansende Joanne en Susan vullen vocaal subliem aan, ook zij weten hun publiek aan te spreken en danspasjes boven te halen. Het publiek geniet ervan.
Het brengt ons tot puike versie van de aanstekelijke “Love action”, “Mirror man”, “Heart like a wheel” en “The lebanon”. De sound is gedrenkt in een badje van kitsch en wulpse new wave disco. Nog steeds wordt het warm onthaald. “(keep Feeling) Fascination” wordt meegebruld. Het lijkt allemaal rozengeur en maneschijn, maar er is ook dat (g)rauwer kantje als op “Empire State Human”, uitgebracht ten tijde van de Koude Oorlog, nu helaas nog steeds brandend actueel. Het zette ons met beide voeten op de grond. “Open Your Heart” weet te raken door die opbouwende, emotievolle, gevoelige en opzwepende beats’n’grooves.
Oakey en de zangeressen zijn omringd van jonge enthousiaste muzikanten. Het siert de set. De heup- en dansspieren worden aanhoudend aangesproken.
De 80s nostalgietrip is verbonden aan het NU, zondermeer. “All I Ever Wanted” en “The sound of the Crowd” zetten dit aangename gevoel verder. De ultieme monster hit “Don't You Want Me” vormt de apotheose.
In de bis grijpt de band terug naar die samenwerking tussen Philip Okaey en Giorgio Moroder met “'Good-Bye Bad Times” en de meezinger “Together in Electric Dreams”. Schitterend als closing final.

Setlist: Hard Times //Love Action (I Believe in Love) //Mirror Man //Soundtrack to a Generation //Heart Like a Wheel //The Lebanon //Life on Your Own //One Man in My Heart //The Path of Least Resistance //Empire State Human //Louise //Behind the Mask (Yellow Magic Orchestra cover) //Open Your Heart //All I Ever Wanted //The Sound of the Crowd //Tell Me When //(Keep Feeling) Fascination //Don't You Want Me //Encore: Good-Bye Bad Times (Philip Oakey & Giorgio Moroder cover) //Together in Electric Dreams (Philip Oakey & Giorgio Moroder cover)

Pics homepag @Christophe Dehousse (Forum de Liège)

Organisatie: FKP Scorpio

Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi - Een confronterende inkijk in woord en klank

'Co-Motion' is één van de opvallendste jazz releases van dit jaar, het is een samenwerking tussen de Belgische drummer Kobe Gregoir en de Nederlands/Congolese spoken word artiest Danielle Zawadi.
Het werd uitgebracht via WERF records; lees gerust https://werfrecords.bandcamp.com/album/co-motion  
In het gezellige De Casino kwam Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi (****) dit overtuigend album voorstellen. Kobe's aanzienlijk compositorisch vernuft grijpt terug naar de ‘jazz halcyon hard bop’ dagen van de jaren 1960. Hij is omring van begeesterende muzikanten, die de typische jazz van die jaren '60 perfect uitstralen. Naast die muzikale omlijsting is er de inbreng van Danielle Zawadi, wiens spoken word belangvol is in de sound en ons een spiegel voorhoudt …

Het optreden in de Casino is een unieke beleving en belevenis; de jonge instrumentalisten zijn beïnvloed door de Amerikaanse jazz uit de turbulente jaren '60; ze komen samen met een krachtige spoken-word artieste die Afrika en Europa vertegenwoordigt. Danielle's werk draait om haar bi-culturele identiteit, het leven als zwarte vrouw in Nederland met alle spanningen en uitdagingen, die dit met zich meebrengt voor hààr persoon in Europa.
In eerste instantie krijgen we de instrumentatie van groovende jazz door sax en trompet, een pompende contrabas en aanstekelijke pianolijntjes. “Xoxo” is een prachtige song, die ondersteund wordt door Kobe’s virtuoze gevoelige drums, alsof die 60s plots weer springlevend zijn.
Op “Famial Faces” komen de klanken van alle muzikanten mooi samen, het klinkt magisch, dit virtuoze spel. Danielle haalt op emo-wijze haar spoken words aan op “Leeflicht”, “Loud” en “Mona Lisa” omgeven door zacht geroffel van de drums en/of getokkel van de piano. Van haar begeesterende, gedreven stijl worden we stil. Een daverend applaus volgt telkens, het publiek is diep onder de indruk van wat ze te vertellen heeft.
De set kabbelt mooi verder op dat gevarieerde unieke stramien van jazz gerelateerde muziek verbonden aan de gevoelige, pakkende words, die raken.
In de bisronde op “Y’s Dance” worden alle registers open getrokken, waarbij Danielle zelfs klinkt als een ware rap artieste, zonder hier al te overdreven te zijn. Hier wordt de subtiliteit in woord en klank behouden.

Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi geeft ons een confronterende inkijk in woord en klank op een verleden dat er voor de Afro-bevolking niet zo rooskleurig uitzag. In bepaalde opzichten is er helaas nog niet veel veranderd, wat tot uiting komt in de spoken words van Danielle, die haar frustraties uitspuwt.
De boodschap komt door alert te blijven voor wat er om ons heen gebeurt en dat situaties als in die turbulente jaren '60 in Amerika nooit meer mogen terugkeren, zonder politiek kleur te bekennen, of al te hevig te protesteren; om ons te doen nadenken en een spiegel voor te houden. De luisteraar wordt hier muzikaal gebed in een groovy jazz namiddag, prachtig vertolkt in woord en klank.

Setlist: 1. Xoxo 2. Mr. Loulou 3. Loud 4. Recipe for the unknown 5. Post scriptum 6. Familiar Faces 7. Leefplicht 8. Mona Lisa-  Extra - 9. Y’s Dance

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7149-kobe-gregoir-24-11-2024.html?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas