Noordkaap, ‘Winterthur’ tour – Twee uur lang een nostalgische trip van een fijne band
De return van Noorkaap in de oorspronkelijke bezetting krijgt nog een warm hart toebedeeld in de theaters en culturele centra . Het vat Noordkaap in hun rijk gevarieerde oeuvre samen in een setlist met goed, compact, subtiel opgestoft Nederlandstalig bekend en onbekender materiaal. Twee uur lang werden we in deze nostalgische ‘Winterthur’ trip betrokken met performer Stijn Meuris op het voorplan.
Het Limburgse Noordkaap ontleent z’n naam aan dat Noordelijke gedeelte van Europa waar we zelfs de fjorden zien op het achterplan; in 90 waren ze winnaar van Humo’s Rock Rally, wat de start was van een succesvolle muzikale carrière tot 96, met meesterlijke platen ‘Feest in de stad’ (91), ‘Een heel klein beetje oorlog’ (92) en ‘Gigant’ (94). Verder niet te vergeten, de soundtrack van Manneken Pis in die jaren …
De kunst van het schrijven zit ‘em in de genen van songschrijver Meuris, die samen met o.m. De Mens (Frank Vander Linden), Gorki (Luc Devos) of The Scene (The Lau) en Tröckener Kecks (Rick De Leeuw) het betere Nederlandstalige werk presenteerde in die jaren. In de oorspronkelijke bezetting met Erik Sterckx (bas), Nico Van Calster (drums ), Wim De Wilde (toetsen) en Lars Van Bambost (gitaar), kwamen ze in 2020 terug bij elkaar om er in te vliegen.
Vanaf 2022 tekenden ze voor een succesvolle festivalzomer en clubconcerten in Depot (Leuven) en AB (Brussel). Jawel, Noordkaap had en heeft er terug zin in , zetten het nu verder in een overtuigend mooi concept binnen de theaters en de culturele centra.
De klemtoon ligt op de platen van dertig jaar terug (‘Gigant’ en ‘Programma’); af en toe sijpelt er een song door van hun ander plaatwerk en die succesvolle soundtrack. Het is een mooie afwisseling van gekend materiaal, hits en onbekendere nummers. We krijgen twee kanten, de meer broeierige, opwindende, extraverte en de meer integere, donkere , sfeervolle kant van hun Nederlandstalig oeuvre. Het klinkt spannend en intens dus, die heel wat herinnering en ontroering doet opborrelen. De nummers zijn wat aangepast aan de tand des tijds, niet te hard , semi-elektrisch, waarbij de tekstvellen van Meuris en de muzikanten in een passend evenwicht zitten; de instrumentatie krijgt voldoende ademruimte om de song naar een hoger niveau te tillen.
Twee sets van elk een uur lang … Noordkaap grossierde in hun oeuvre en vond het enorm tof en leuk om die oude bekende en hun onbekendere nummers te laten horen. Meuris kent en weet elk geluidje van de songs. Hij is een belezen man , een verhalenverteller en gaat op in z’n rol als sing/songwriter. We worden ingeleid met “Verhalen” en “Drift” , die innemend, sfeervol, opbouwend zijn . “Satelliet Suzy” en “Panamarenko” zijn de eerste herkenning voor een breed publiek.
‘Gigant’ is het album, die het nauwst verwant is aan de band, o.m. met het integere, dromerige “Verstandig, wispelturig en onhandig” door die repetitieve, broeierige tunes; verder nog de poprockende single “Druk in Leuven”, net dertig jaar oud. Het minder gekende album ‘Programma’ uit 96 staat ook hier voldoende in de spotlights en het samenspel tussen de vijf wordt beklemtoond met “Verloren dag” en “Zij is zoveel keren beter” , wat de eerste set besloot.
Deel twee gaat van start met forse elektronica en drumbeats, “Ramsj” is het nummer, een beetje godvergeten uit de film ‘Alles moet weg’. Het leidt terug een boeiend deel in van dat album ‘Gigant’, met “Het zou niet mogen zijn” , “De belofte jong te sterven” en natuurlijk de titelsong; het zijn songs die sterk in elkaar steken en een mooie opbouw kennen, pop pur sang dus , onderbouwd van kleurrijke, sfeervolle keys . Manneken Pis , ook van medio de jaren 90 , kreeg ook een plaatsje toegemeten in de setlist, een soundtrack die het donkere, breekbare kantje liet horen (“Dat het gauw winter wordt” en het instrumentale “Harry & Jeanne”). “Ik hou van U”, de enige echte zwierige schlager uit de film , werd pas op het eind gespeeld; het publiek deinde mee op die heerlijke carrousel tunes.
We werden vooraf nog getrakteerd op enkele overtuigende ‘winterthur’ tracks als “Soms schrik”, omgeven van mooie elektronica motiefjes, en de classics, het rockende “Van God los” , “Arme Joe” (van de ‘Turalura’ plaat), vanavond kort, krachtig gebed in een diep groovende bas en drumtune; en tot slot het meeslepende “Een heel klein beetje oorlog”.
Het meezinggehalte zat ‘em dus meer in deel twee van de set, maar globaal kregen we een fijne, overtuigende nostalgische trip , waarbij Noordkaap z’n materiaal opstofte en hun comeback, na de festivals en de clubs, duidelijk bevestigde in deze ‘winterthur’ theater tour. Ergens mochten “Wat is kunst” en “Stil verdriet” hier gespeeld worden … Wie weet, de tournee duurt nog tot eind februari …
Noordkaap - U was een fijne band en wij, in het warme onthaal, een fijn publiek ...
Organisatie: Greenhouse Talent ism CC De Spil, Roeselare
Bryan Adams, ‘So Happy It Hurts Tour’ – Wat een vitaliteit van deze bijna 65-er …
Onze Belgische Vorst Nationaal past perfect binnen het plaatje van de tour. Net voordat de lichten van de zaal uitgaan, horen we nog “Rock This Town” van de Stray Cats weerklinken en komt er hele tekst voorbij …
Het komt erop neer dat God het land heeft gemaakt alsook de zeeën en de mens maar … geen Rockmuziek en daarom is hier ‘Kick ass’ met Bryan Adams op basgitaar en 2 grote opblaasballen in het publiek om ons te vermaken … We zijn eraan begonnen.
Hij brengt zowaar “‘Can’t Stop This Thing We Started” tot de sneakers toe helemaal in het wit op basgitaar, zoals Sting het hem voordeed in deze wondermooie en overvolle uitverkochte zaal. “Somebody” volgt en dan zien we hem eindelijk zijn veel te grote gouden Gibson gitaar nemen en is daar al “18 Til I Die”.
Het voelt aan als een sneltrein, we hebben het gevoel dat er snel gespeeld wordt. Gezien Bryan binnenkort 65 wordt op 5 november heeft hij hier dus de 55 uit het nummer aangepast naar 65. “Please Forgive Me” nu, en iedereen, alle 17.000, zingt uit volle borst mee.
‘My name is Bryan’, zegt hij, en hij vraagt een beetje gebrekkig: ‘combien parle le français? Je m’excuse mais je ne parle pas le … euh … flamand, seulement un peu de francais parceque je suis Canadien’ …
“Shine A Light” wordt ingezet als eerbetoon voor zijn vader; het wordt makkelijk gelinkt aan wie we in gedachte hebben en wat we persoonlijk al meegemaakt hebben … De halve zaal is plots vol met lichtjes.
Dat Pat Steward een heel goeie drummer is horen we o.a. op “Take Me Back”; na een korte stemming van zijn gitaar krijgen we “Kids Wanna Rock” met een eerste korte solo van drummer Pat.
Het gaspedaal blijft ingedrukt , de vaart zit erin ; “Heaven” is al het negende nummer op een klein uur tijd. “Go Down Rockin’” is er eentje op mondharmonica en bijhorende solo.
Hij heeft een mooie herinnering aan een speciaal lied met Tina Turner, een tribute aan de grote dame volgt; hij vond het een mooie eer om met haar te mogen zingen en hij mist haar nog enorm. “It’s Only Love” weerklinkt met een rommelige gitaarsolo van Keith Scott gevolgd door stukje “The Best” en “What’s Love Got To Do With It”, een mooi eerbetoon, maar jammergenoeg was het toch een slordige medley, die roet in het eten gooide.
“You Belong To Me” is een rockabilly-lied, is als dansmuziek, vertelt Bryan ons en groot is het plezier voor de cameraman die dansers en danseressen moet zoeken in het publiek, die op het nummer meedansen.
Het keuzenummer is “Cloud number 9”, een zalige song uit ‘98. Persoonlijk heeft m’n nummer “Let’s make a night to remember” de lijst niet gehaald. In plaats van een voorprogramma was er een filmpje rond een beeld van een oude witte cabrio met een QR-code om een lied voor te stellen.
“Take me out of this ‘Rock and roll hell’”, volgt als een hele goeie cover van Kiss. “The Only Thing That Lookes Good On Me Is You” hoeft geen commentaar.
Nu wil hij ons graag een Frans nummer doen zingen, echter is dit voor de eerste keer in het Frans in België maar het is toch al van 2002 en het schattige ‘Excuse moi si je chante des erreurs’, klinkt heel lief: ‘Me Voilà’
“When You’re Gone” zingen we allemaal goed mee en we worden ervoor bedankt omdat we goeie zangers zijn vanavond. Een charmeur eerste klas …
“Always Have, Always Will” is jammer genoeg een nummer dat er niet hoefde bij te zijn; het was te merken aan de grote passage naar de bar en terug.
“(Everything I Do) I Do It For You” scherpt de aandacht opnieuw, en is dan weer een globaal meezingmoment gevolgd door “Back To You”, de overgang naar het thema van de avond, ‘So happy it hurts’, wat de Tour is in 2024. We krijgen dezelfde vliegende oude auto als vóór het optreden, geholpen door vier drones aan de opblaasbare bolide gemonteerd; dit was erg mooi gevonden met die schijnende voor- en achterlichten!.
Het vormt de perfecte overgang naar toch één zijn beste nummers, “Run To You”. Hij vertelt ons dat ze in '88 een live-album hier opgenomen hebben in België, en dus vraagt hij ons of hij een nummer van deze live mag spelen … “Summer Of ‘69” is dit nummer en het is echt een plezier om te zien met welk enthousiasme hij dit na al die jaren nog steeds speelt . Hier niks anders dan lachende gezichten. Mooi.
Even schrikken bij “So afraid … if he came back and wanted you” …, niet wetende weten of hij dit nummer al gezongen heeft, maar dat kan. Op “Cuts Like A Knife” volgt een korte voorstelling van nog eens drie andere bandleden.
In de bis vertelt hij ons eerst nog graag een verhaaltje vol Belgische herinneringen aan Vorst, Antwerpen en Torhout/Werchter. “Straight From The Heart” draagt hij dan weer graag op aan de mensen zonder stem. Hij besluit met “All For Love” dit keer zonder Sting & Rod Stewart. Allebei ‘a capella’ gebracht, die een beetje deden denken aan Bruce Springsteen … Mooie afsluiters.
Schitterend wat deze Bryan nog steeds doet, begonnen op z’n 15de , maar nog even vitaal, actief, gelukkig op z’n (bijna) 65ste …
organisatie: Live Nation
Billiam and The Split Bills - Kort en krachtig
Met Billiam and The Split Bills en Piss Rules kregen we twee exponenten uit de zogenaamde ‘egg punk’ voorgeschoteld. Dit subgenre ontstond eigenlijk al begin jaren 10 maar kent de laatste tijd blijkbaar een hausse. Een sluitende definitie is er uiteraard niet maar het gaat vooral om lo-fi punk met een grote doe-het-zelf ethiek en satirische, nerdy teksten waarbij Devo vaak een grote bron van inspiratie is. Volgens sommige bronnen heette egg punk aanvankelijk dan ook devo-core.
Piss Rules is een duo dat zowel Leuven als Bristol gebruikt als uitvalsbasis en met een single, "Carsick", waarop vier nummers in evenveel minuten doorgejaagd worden, op het conto. De twee begonnen hun set vrij lieflijk met een duet dat me aan The Moldy Peaches deed denken. Het bleek slechts stilte voor de storm want daarna werden het tempo en het volume gevoelig opgetrokken. Eggman Meringuewell, lijkwit geschminkt met zwartomrande ogen, ramde zijn gitaar op een onorthodoxe manier terwijl het springerige zangeresje Grandma's Special er probeerde bovenuit te gillen. Poor man's Snõõper dacht ik even. Zelf zeggen ze beïnvloed te zijn door Devo (wie anders?) en Brorlab. Dat laatste kan wel kloppen, hoewel ze toch wat minder extreem zijn dan die Antwerpse groep. Korte nummers met titels als "Nietzsche preacher" en "Senile delinquent" werden telkens ingeleid door spitsvondige commentaren, waarna ze als voetzoekers ontploften. Sympathiek, dat zeker, maar lang zal het me toch niet bijblijven.
Hetzelfde kan ik eigenlijk ook zeggen van Billiam and The Split Bills hoewel deze band uit Melbourne toch wat duurzamer bleek. Billiam maakt naar eigen zeggen autismecore (wat ik me daarbij moet voorstellen is me niet geheel duidelijk) en knutselt zijn platen (en dat zijn er nogal wat) gewoonlijk solo in elkaar op zijn slaapkamer.
Maar als hij de hort op gaat kan hij rekenen op het vierkoppige The Split Bills. Billiam had er duidelijk zin in en voelde zich meteen thuis in de Pit's.
En ik kon hun snotterige en prettig gestoorde punk best wel smaken alhoewel ik me soms stoorde aan de synths die erg lo fi maar vooral ook lelijk klonken terwijl de gitaar te ver in de mix zat. Maar Billiam, die smeet zich ten volle en dat mag je vrij letterlijk nemen. Op een gegeven moment lag hij zelfs languit op de grond tussen het volk. Ook Ada Duffy liet even haar synths voor wat ze waren om het publiek te gaan verkennen en ze deed dat met een ijselijk gegil, een ware aanslag op de trommelvliezen.
Na een groot halfuur was alle munitie reeds verschoten. Kort en krachtig zoals het hoort, maar toch iets te vluchtig.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Floyd, a tribute to Pink Floyd, artistiek, muzikaal, cinematografisch eerbetoon aan de band + 50 Y ‘Dark side of the moon’
Een interessante tribute van de legendarische Pink Floyd is zeker wel het Belgisch-Waalse collectief Floyd, die ons goed twee en half uur meesleepte in die kenmerkende artistieke, muzikale en cinematografische leefwereld van Pink Floyd, met treffend bepalend materiaal uit hun oeuvre en de volledige weergave van de plaat ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud en één van de best verkochte albums aller tijden.
Van deze pioniers bood dit combo ons een waar genot om te luisteren en te kijken. Naast de composities was de cirkelbewegende lightshow en de videprojecties even belangvol. Een mooi geheel dus.
Het deed ons even stilstaan wat een invloedrijke band Pink Floyd wel was met hun materiaal eind 60s en in de 70s, een combinatie van klassieke rock, psychedelica, symfo , progressive, waarbij de vier (Waters, Gilmour, Wright, Mason) maar al te graag experimenteerden met geluid en beelden en met een filosoferende, maatschappijkritische blik. Er werd goed nagedacht hoe de nummers in elkaar moesten steken en ze werden letterlijk ontrafeld op inspiratievolle, vernieuwende wijze.
Enkele album zijn in het geheugen gegrift , eerst deze met het talentvolle fenomeen Syd Barrett, ‘The piper at the gates of dawn en ‘A saucerful of secrets’; in de 70s ‘Meddle’, ‘Wish you were here’, ‘Animals’, ‘The wall’ en natuurlijk ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud , die door deze tribute band Floyd in de spotlight werd geplaatst in het tweede deel van de set.
De tribute band deed z’n uiterste best om de songs van weleer in hun oorspronkelijkheid te spelen, met een dosis elektronica apparatuur, synths, sax, en ondersteund van drie backing vocalistes. Met negen op het podium dus waarbij de muzikanten de sound van Pink Floyd optimaal beheersen; enkel in de vocals kon er hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, maar we willen niet muggenziften , dit was goed , enorm goed in keuze en in het spelen, om die unieke muzikale leefwereld te beleven.
We kregen meteen eentje om volledig in op te gaan, “Shine on your crazy diamonds” uit 75 , een top 100 klassieker, die nogmaals aantoonde hoe invloedrijk het nummer wel was op de latere sound van elektronica/psychedelica, roots, symfo, lounge, ambient enz; de repetitieve opbouw, de vele boeiende wissels en de minutieuze geluidjes, heerlijk hoe het allemaal elkaar vond in een web van lichteffects en beelden. Het werd overtuigend ingeleid door een spannend gitaar-basgetokkel, steelpedal en de daarop volgende instrumenten die vernuftig klonken en voldoende ademruimte kregen. Talrijke bands en artiesten flitsten ons voor de ogen in deze muzikale rijkdom van de song , die meer dan 15 minuten duurde. En zoals het spaarzaam begon, zo deinde het subtiel uit. Prachtig dus, met een terecht warm onthaal.
Directer van aard was “Welcome to the machine”, door het broeierig rockconcept en een futuristisch tintje. Barrett werd niet vergeten in dit eerbetoon , de psychedelische rock, met een Indiase tune hoorden we op “Set the controls for the heart of the sun” (uit ‘ A saucerful of secrets’ van 68). Het liet horen waar vele indie bandjes en zeker het talent Khruangbin de mosterd haalde. Het bouwde mooi op, klonk broeierig, intens, durfde te exploderen en had een donkere ondertoon. Je waande je in de woestijn, onder een loden zon …
De kritische blik naar de huidige oorlogen (als in Ukraine en in het Midden-Oosten) hadden we met “Dogs of war” ( uit ‘A momentary lapse of reasons’), geplukt uit het recentere oeuvre van Pink Floyd. De instrumentatie was visueel en prikkelde onze verbeelding. Zoals steeds waren die gitaarsoli een meerwaarde, sterk gespeeld van deze tribute band.
We blijven vol lof over de songkeuze en de speelwijze … Het sfeervol, dromerige “Wish you were here”, met dat semi-akoestische gitaarspel en piano, volgde. De nostalgie nam ons volledig in met de zo goed als instrumentale classic “One of these days”, uit ‘Meddle’ van 71, postrock avant la lettre met die spaarzame, opbouwende ritmiek, de tempowissels en de explosieve uithalen, aangepord door die basstune en de gitaren. Heerlijk spacey destructief.
“Keep talking”, wat gewoontjes vergeleken met het andere materiaal, uit ‘The division bell’ en ook al dertig jaar oud, was de voorlaatste van het eerste deel. Het alombekende “Another brick in the wall” (‘The wall’,79), hun meest poprockende doorbraaksingle, besloot, ook zo’n eentje die z’n eigen verhaal heeft binnen het oeuvre met een videoclip die in het geheugen gegrift stond, van die stappende hamers en de opstandige leerlingen. De helikoptergeluidjes deinden de song uit en overtuigden een eerste set.
De tweede set kaderde de 50ste verjaardag van ‘Dark side of the moon’, een icoon in de pophistoriek, songs die in één ruk best beluisterd worden en dus in één concept worden voorgesteld. Ook van deze Floyd werden we ondergedompeld in die unieke sfeer van dit album , die een amalgaan van stijlen bevat én melodie , gewaagdheid en experiment samenbrengt. Dit is muzikaal vernuft in het kwadraat als we terug gaan in de tijd.
Wat een nummers: “Speak to me”, met die voicesample, het kloppend hart van “Breath”, de tikkende klok die slaat en het gerinkel op “Time”, de pakkende , indringende emotievolle vocals van de dames op “Great gig in the sky” en het geldgerinkel van “Money”. Het publiek genoot van het technisch vernuft en van de spaarzame, opbouwende instrumentatie, de soli, de zwevende saxpartijen en de backing vocals.
En op die manier golfden we verder op dat allesbepalende album met “Us & them” , die gevoelige , broze, dromerige song door de fijne orkestratie. Een even sfeervolle closing final hadden we met “Any colour you like” en “Brain damage/eclipse”, die de dictators van alle tijden op het grote scherm lieten zien.
Het combo kreeg een verdiend applaus van het publiek dat uitermate genoot van deze nostalgische trip.
We werden verder op onze wenken bediend na het ‘Dark side of the moon’ epos met een staaltje van “Echoes”, ook al van ‘Meddle’ uit 71, een all-style, lang uitgesponnen nummer dat hier evenzeer intrigeerde in sfeer, opbouw en extravertie door de keys, ambiente soundscapes en de gitaarriedels. De vloeistof dia’s maakten het plaatje compleet.
Het muzikaal cinematografisch concept werd besloten met die andere instant klassieker “Comfortabely numb” (uit ‘The wall’) , een dromerig poppy psychedelisch nummer, die twintig jaar terug in een aangepast groovy jasje werd gestopt door de Scissor Sisters.
Moeiteloos werden we twee en een half uur meegesleept in die Pink Floyd trip , die geluid, beeld en kritische blik op artistiek overtuigende wijze wist te versmelten. Deze Floyd zullen we onthouden, zondermeer. Sjiek gedaan alvast.
Organisatie: Show-Time + Comedyshows ism Kursaal, Oostende
Jordan Rakei – Een mooie versmelting en magie van ingetogenheid en ‘groovy’ wolkjes
In een volgelopen AB zochten we de Nieuw-Zeelandse warmte op met fenomeen Jordan Rakei (*****). Hij bracht dit jaar zijn vijfde plaat uit, 'The Loop', een gevarieerde plaat waarop de intieme kant te horen is alsook dat de dasspieren worden geprikkeld.
Live ruim 90 minuten lang een mooie versmelting en magie van ingetogenheid en ‘groovy’ wolkjes …
Eerst mocht het duo Dhruv (***) de avond openen. De interesse steeg in de beminnelijke zanger en diens warme stem. Hij wist die te ontroeren en werd bijgestaan door multi-instrumentalist Tim. Dhruv had wat tijd nodig , maar al gauw wist hij goed in te spelen op z’n publiek. We kregen een aangenaam, sfeervolle set van een beloftevolle singer-songwriter.
Door de sfeervolle lampen op het podium, waren we in de huiskamer van de AB beland. Het werd dan ook een huiskamerconcert met Jordan Rakei die samen met zijn band knus bij ons kwam zitten om zijn muzikaal verhaal. We kregen een uiterst gezapige set van een artiest die een bijzondere, wondermooie stem heeft, die zeker overtuigden in de intieme momenten op piano.
De muzikale veelzijdigheid werd onderstreept door o.m. het mooie “Learning”, “Mad World” en het schitterende “Freedom”; alle registers trok hij wel eens open, wat een emotionele wervelstorm.
Hij is een charismatisch entertainer en hij is goed omringd. We waren onder de indruk van de pianiste die kon zingen als een nachtegaal, tussen een “Flowers” en “Talk to me” in; ze verbaasde in de hoge uithalen, bedwelmend , hypnotiserend klonk het. Kippenvelmomenten ervaarden we. Een daverend applaus volgde.
Jordan Rakei geeft zijn band de kans voluit te gaan, wat de set en de show alleen maar ten goede kwam. Verder overtuigden de fijne baslijn (wat een soli soms!), of de brede percussie op “Everything Everything” en “Add the bassline”, die de muren deden trillen. Ook de gitaar riffs konden klieven.
Op het einde van de regulaire set, “Friend of Foe”, kregen we nogmaals de virtuositeit boeiende, langgerekte solo's en vocale inventiviteit. Wat een magisch samenspel.
Al die warme uppercuts deden de harten sneller slaan. Een ontroerend, ingenomen moment tussen publiek en Jordan aan zijn piano, hadden we op “Hopes and dreams”. De band was er terug bij het broeierige, sprankelende “Mind’s Eye” . Een mooi afsluiten van een warme avond.
Setlist: Learning//Mad World//Freedom//Royal//Wind Parade//State of Mind//Clouds//Forgive//Borderline//Eye to Eye//Flowers//Talk To Me//Cages//Everything Everything//Trust//Add the Bassline//Friend of Foe
Encore: Hopes and Dreams//Mind’s Eye
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Moby – Heerlijk opzwepende nostalgie
Lady Blackbird + Moby
Zaterdagavond 21 september, met 26 graden op de thermometer is er voor muziekliefhebbers geen betere manier dan deze eerste zomerse herfstdag af te sluiten dan in het gezelschap van Moby. Geef toe, we hebben er meer dan 10 jaar op moeten wachten, maar dat wachten werd beloond ...
Maar eerst is het woord aan 'Mevrouw Merel' ofte 'Lady Blackbird. Dat die naam een belletje doet rinkelen is niet geheel vreemd, ze had al eerdere passages in België, meer bepaald Werchter, Gent Jazz, ... Vandaag dus als intro en straks ook bij Moby 'on stage'
Waar de vaak gelezen verwijzing zijnde de 'Grace Jones of Jazz' vandaan komt merk je bij aanvang zowel in haar présence als in haar stemgeluid. Begeleid op gitaar brengt ze eerder nummers uit haar album ‘Black Acid Soul’, een cover van Nina Simone “Blackbird”, juist en zo weet u waar ze de inspiratie voor haar artiestennaam haalde.
Vervolgens komen er songs uit haar meest recente album, ‘Slang Spirituals’, met onder andere “Man on a boat”; dan wordt de gitaar ingeruild voor de keys voor “No one can love me”. Op het nummer “City” is ze even in de war waar ze nu juist is ... Londen misschien? Nee, Antwerpen dat was het ... Met “Reborn” rondt ze haar set af, het optreden werd gesmaakt, maar we kwamen toch vooral voor Moby, he?
Aangezien de plaat 'Play' uit 1999 dit jaar 25 jaar wordt is er een uitgelezen kans om daarmee een korte exclusieve 10-daagse tour te doen in Engeland, België, Duitsland, Frankrijk en uiteindelijk Zwitserland. Richard Melville Hall aka Moby verdient hier niks mee want hij bezorgt al zijn inkomsten aan nationale dierenrechtenorganisaties. Niet voor niks staat ANIMAL RIGHTS al enkele jaren op zijn linker- en rechter arm getatoeëerd.
Lichten uit en spots aan want hier gaan we … “My Weakness” wordt ingezet en gevolgd door “In My Heart”. We zien een scherm links en een scherm rechts aangevuld met een hele goeie lightshow. De zeer grappige clip van “In This World” krijgen we niet te zien op een megascherm want dat is er niet.
Met de hulp van een sterke band en twee straffe achtergrondzangeressen zal hij ons het mooiste uit zijn collectie brengen.
Na de nummers “Go” en “Bodyrock” neemt hij ons mee met een verhaal naar zijn achtertuin waar hij de voorbije 10 jaar vegan pizza's heeft gegeten en de volgende nummers speelt met zijn vrienden eekhoorns en spinnen in LA … “Flower / Find Me Baby”, “Almost Home” en “When It's Cold I'd Like To Die” volgen nu, inderdaad een beetje gezellig zoals je in de tuin zit. Een beetje saai zegt ook de meneer rechts van me. Maar ondertussen zijn we met 25000 fans allemaal klaar voor het echte werk en dan volgen “In This World” en “Porcelain” dat hij voor de eerste keer speelde op Torhout-Werchter in 1998 volgens hem. Hij praat heel klaar en duidelijk; hij loopt en springt als een balletje in een flipperkast rond.
Moby speelt alle instrumenten en we zien hem trommelen, aan een synthesizer staan en gitaar spelen.
Muzikaal is de stijl van de Franse Jean-Michel Jarre vervat. Een gevoel van ‘People come together’ ervaren we , een samenhorigheidsgevoel, “We Are All Made Of Stars” is een perfect voorbeeld. Nadien volgt “Machete”.
Hij excuseert zich keurig dat hij geen Nederlands of Frans spreekt en vertelt ons een nieuw verhaal. Ooit zat hij ergens met Lou Reed en David Bowie, kwestie van de juiste namen te gebruiken als je wilt 'namedroppen' … hij zag Lou Reed met gesloten ogen en David Bowie genieten op het volgende nummer, “Walk With Me” met de magistrale sterke stem van Lady Blackbird, uit het voorprogramma, een hoogtepunt alvast , gevolgd door “Why Does My Heart Feel So Bad?”. ‘Wat is die Lady toch geweldig’, zegt Moby en dat vinden we natuurlijk ook allemaal.
Ik las vorige week in een Engels tijdschrift 'eat this, Oasis' waarbij zijn (Moby) comeback er eentje is met het doneren van alle inkomsten; zo moet je dat doen!
We komen ondertussen in de laatste rechte lijn met “Everloving”, een nummer dat vaak is gebruikt in films, gevolgd door “Extreme Ways” en “Honey”; het is een beetje jammer dat hij precies weinig zelf zingt, maar net dan volgt er iets heel bizars…. Als we helemaal klaar zijn voor de apotheose brengt hij een cover (van een cover) “Ring Of Fire”, meest gekend in de versie van Johnny Cash; aangezien we met ons 25000 samen de trompetso moeten zingen wordt het nog plezant. En of we het leuk vinden. Aangezien de democratie onder vuur ligt roept hij ons op om te gaan stemmen (?) voor de Amerikaanse verkiezingen zodat er niet nog eens een Trump komt als president. Hij stoomt verder in de set, o.m. een bombastische, minder goeie, versie van “Lift Me Up”.
Net voor het einde worden we als Belgen nog bedankt voor wat ons landje gedaan heeft voor de elektronische muziek, herinneringen aan de kelder van de Cherry Moon en een naam als Front 242 zijn en waren echt belangrijk. In 1995 speelde hij een eerste keer “Feeling So Real” in België en nu krijgen we het terug! Afsluiten doet hij liefst solo met het opzwepende “Thousand”.
Het werd een heerlijk opzwepende nostalgische trip . Hij mag de volgende keer meer dan zeven shows doen en zien we hem maar al te graag terug op één of ander festival. Duimen!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Herbaut
Moby
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6897-moby-21-09-2024.html?Itemid=0
Lady Blackbird
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6896-lady-blackbird-21-09-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Gnome - Veel meer dan rode pinnemutsen
Gnome + Tankzilla + Wall
De Antwerpse stonerbeand Gnome stelde op 19 september zijn derde album ‘Vestiges of Verumex Visidrome’ voor in De Studio. Het concert was snel uitverkocht. De zowat 400 aanwezigen zorgden samen met de band voor een onvergetelijke avond.
Twee bevriende bands mochten De Studio in Antwerpen opwarmen. De eerste was Wall uit Oxford (UK). Dat is de band van de broers Cole, die je misschien kent van de progressive sludge/stonerband Desert Storm waar ze beiden deel van uitmaken. Wall ontstond als hun zijprojectje tijdens corona. Tijdens de lockdown konden de broers niet met Desert Storm repeteren of nummers opnemen en zo bouwden ze als duo een repertoire op met hun tweeën en die instrumentale sludge/stoner-nummers kwamen in 2021 uit op twee EP’s. Daarna ging het heel snel met Wall en volgden concerten op Desertfest in Londen, op metalfestival Bloodstock en op Masters of the Riff. Eind augustus verscheen dan hun eerste full album ‘Brick by Brick’. Dat zijn dan alle nummers van de twee eerdere EP’s, aangevuld met nog twee nieuwe tracks.
In de UK is Wall een rijzende ster, maar in Europa moet het nog beginnen voor Wall. Daarom gingen de broers Cole maar wat graag in op de vraag van Gnome om als hun support naar Antwerpen te komen. Ze koppelden er nog een concert in Nederland aan vast. In Antwerpen speelde Wall een korte set van zes nummers (of de helft van ‘Brick by Brick’).
De twee covers op het debuutalbum verraden al de inspiratiebronnen: “Nineteen” van Karma to Burn en “Electric Funeral” van Black Sabbath. De riffs van Ryan – in voetbalshirt van Oxford – zijn schatplichtig aan Tony Iommi en het drummen van Elliot komt (vaak toch) binnen als een drone-achtige mantra van mokerslagen. Voor “Nineteen” krijgen de broers Cole in Antwerpen assistentie op bas van Sacha, de vroegere programmator van Kid’s Café in Antwerpen, en dat levert Wall een paar bonuspunten op bij het Antwerpse publiek. De beste tracks van deze set waren “Legion” (waarin misschien nog het meest iets van Desert Storm te herkennen is) en de magistrale setafsluiter “Obsidian”.
Rudy van Gnome stond overigens op de eerste rij voor het podium om zijn ‘gasten’ aan te moedigen. En bij TankZilla stond hij al net zo te glunderen.
Het Nederlandse TankZilla is de intussen niet meer zo nieuwe band van Peter van het vroegere Peter Pan Speedrock. Als TankZilla brachten ze vorig jaar hun debuutalbum ‘TankZilla’ uit en ze stonden al op Desertfest in Antwerpen, Zwarte Cross en Helldorado in Nederland en op de Italiaanse en Zwitserse versies van het Heavy Psych Sounds Fest, de festivalformule van hun label.
TankZilla is ook van de sludge/stoner-familie, maar klinkt heel anders dan Wall. Meer als Repomen, dat andere zijproject van Peter. Vinniger en meer rockend en live met een grotere entertainment-factor ook. Hoewel deze band nog niet zo heel vaak aan spelen toe kwam in België, reageert het publiek in Antwerpen meteen heel enthousiast. Het Peter Pan Speedrock-etiket dat aan Peter kleeft, doet nog steeds wonderen.
De eerste jams voor TankZilla dateren van 2017 en dan heeft het met zes jaar toch wel lang geduurd voor dat eerste album er kwam. Maar nu is het duo onder stoom gekomen. In Antwerpen spelen ze al twee nieuwe nummers van een volgende release: “UFO” en “Rubber Man”. Die beloven niets dan goeds voor de toekomst. De ‘oude’ nummers kregen ook heel enthousiaste reacties van het publiek en Marcin en Peter beleefden duidelijk zichtbaar een leuke avond, daar in Antwerpen. Marcin zat de hele tijd gekke bekken te trekken achter zijn drumstel en Peter zocht de hele tijd de rand van het podium op. Als TankZilla de zaal moest opwarmen, dan is dat zeker gelukt.
De Studio in Antwerpen was uitverkocht voor deze albumreleaseshow en ook meerdere van de beperkte vinyl-oplages van het nieuwe album waren al voor de release helemaal uitverkocht. Om maar te zeggen dat het hard gaat voor Gnome. Uitverkochte tournees in de UK, festivals in de Verenigde Staten, straks alweer een lange Europese tournee (vooral Duitsland en ook nog kort in Zwitserland en Oostenrijk), en hun label Polder Records kan bijna niet volgen met het laten persen van het vinyl van de eerste twee albums. Toch wordt er al eens smalend gedaan over het feit dat dit trio met rode kaboutermutsen op het podium staat, terwijl dat eigenlijk niet meer is dan een voetnoot in het succesverhaal van Gnome.
Bij deze releaseshow was het vooral leuk dat ook in de zaal tientallen kaboutermutsen te zien waren. Fans gaan zelf aan de slag om hun pinnemutsen te pimpen met een patch of met lichtjes. Dat zelfs Peter van TankZilla er eentje op z’n hoofd zette, was een statement dat bij de fans warm onthaald werd.
Op het nieuwe album ‘Vestiges of Verumex Visidrome’ heeft Gnome de lat nog eens hoger gelegd, met verbazingwekkende riffs en loodzware ritmes. Iets meer naar de stonermetal dan de stonerrock van de vorige albums. Uiteraard werd op deze releaseshow het hele nieuwe album gebracht, met nog wat Gnome-klassiekers. De drie singles “Old Soul”, “Golden Fool” en “The Ogre” zaten mooi gespreid over de set. De meebrulmomenten waren voor de klassiekers “Wenceslas” en “Ambrosius”. Elk extraatje van het Vestiges-album werd bovendien live gebracht: de saxspeler van “The Ogre”, het klassieke koor van “John Frum”, het Mexicaanse mariachi-orkestje, … Ook bij de oude tracks was Gnome de link met de locatie niet ontgaan. In de kelder van De Studio hebben ze ooit de clip opgenomen voor “Kraken Wanker”, met een danser die het hele nummer lang improviseert op de muziek, een beetje als Penney de Jager indertijd bij Avro’s Toppop, maar dan in een kabouterkostuum. Dat kunstje mocht die danser nog eens overdoen.
Gnome verkeert in een bloedvorm. De band zit creatief en inzake succes op een goede en hoge golf en dat vertaalde zich in Antwerpen in een fantastisch concert, zelfs als je al aardigheidjes als dat koor en die danser niet zou meetellen. En het publiek zat helemaal mooi op de vibe van het trio. Zelden heb ik een publiek zo wild te keer zien gaan op een stonerconcert. Als Gnome op dezelfde manier elke andere concertzaal voor zich kan winnen, dan zullen er over de hele wereld nog veel Gnome-LP’s (en rode kaboutermutsen) verkocht worden.
Organisatie: De Studio, Antwerpen
The The - De oudjes halen het van het nieuwe werk
35 jaar geleden was het dat The The nog in de AB gestaan had. Begin september kwam ook voor het eerst in 25 jaar nog eens een plaat uit van Matt Johnson en co.: ‘Ensoulment’. The The kozen er voor om de show vanavond in twee delen te splitsen. Voor de pauze kregen we een integrale uitvoering van die nieuwe plaat, na de pauze een terugblik op het werk van de jaren tachtig en negentig.
Het beste nummer van de nieuwe plaat was meteen de opener vanavond, “Cognitive dissident” , met zijn pulserende baslijn, is een oorwurm die muzikaal blijft hangen, maar je mag niet te veel op de teksten letten: The The is altijd al een politieke band geweest, maar scherpe of grappige analyses ontbreken volledig op de nieuwe plaat, gemakkelijke maatschappijkritiek van de Aldi is het, die het niveau van de gemiddelde toogfilosoof niet haalt. Matt Johnson is hier de zatte nonkel op het trouwfeest, overtuigd van zijn eigen scherpe tong. Er zit niemand te wachten op een zestiger die Tinder aanklaagt in een nummer als “Zen & the Art of Dating”. Ook compositorisch vervelen de teksten, door een overmatig gebruik van tegenstellingen. Goed dus dat Matt Johnson’s stem wat gezakt is met de jaren, dicht aanschurend tegen Daan Stuyven, zodat je als niet Engelsprekende niet alles verstaat.
Over naar de muzikale invulling, vijf man brachten hier strak in het pak stekende laatavondblues, die je kan situeren in de driehoek Bad Seeds, Leonard Cohen en Tindersticks. Het tempo mocht wat ons betreft gerust wat hoger, op den duur kabbelde deze eerste set wat onbestemd naar zijn einde, ondanks het bespelen van de gitaar met een strijkstok.
De tweede set was waar iedereen voor gekomen was, met de beste nummers uit ‘Soul mining’, ‘Dusk’ ‘Infected’ en ‘Mindbomb’. De jaren tachtig en negentig productie hadden ze herwerkt tot bluesy rock met warme klanken ipv de overstuurde sampling of de kartonnen drumklank van de platen. Het tempo lag strakker, en Johnson’s stem was ook hoger omdat hij hier doorzong ipv de parlando-stijl die hij op ‘Ensoulment’ hanteerde.
Het hoogtepunt van de set was het treintje “Slow Emotion Replay”- “This is the day” en “Dogs of lust”, alleen jammer dat de gitaarsolo van Johnny Marr ontbrak, omdat die niet meer bij The The speelt.
Daarna zakte het weer wat in, om te herleven in de bis met “Uncertain smile” en “Giant” , beide nummers ruim veertig jaar oud. Spijtig genoeg kregen we vanavond geen “The Beaten Generation”, maar voor de rest konden we niet klagen.
Conclusie, set twee was goed, set een was te lang, en was beter geweest door hier en daar te snoeien in de luisterliedjes.
Setlist
Ensoulment: Cognitive Dissident - Some Days I Drink My Coffee by the Grave of William Blake - Zen & the Art of Dating - Kissing the Ring of POTUS - Life After Life - I Want to Wake Up With You - Down by the Frozen River - Risin’ Above the Need - Linoleum Smooth to the Stockinged Foot - Where Do We Go When We Die? - I Hope You Remember (The Things I Can’t Forget) - A Rainy Day in May
Retrospect : Infected - Armageddon Days Are Here (Again) - The Sinking Feeling - Heartland - The Whisperers - Love Is Stronger Than Death - August & September - Slow Emotion Replay - This Is the Day - Dogs of Lust - Sweet Bird of Truth - Lonely Planet
Bis : Uncertain smile – Giant
Pics homepag @Kristof Acke
Organisatie: Greenhouse Talent (ism Ancienne Belgique, Brussel )
Richard Hawley – Tussen rock en crooner
Doorgaans is een openingsact gewoon een fijne opwarmer voor het binnen sijpelende publiek. Maar Bernard Butler (****) pakte moeiteloos het publiek compleet in, met het grootse gemak en ontwapenend. En dit enkel met akoestische gitaar en zijn warme stem, wist hij iedereen te ontroeren. Het was opvallend hoe professioneel en doordacht de man op dat podium stond, hij straalde zelfverzekerdheid uit.
Bernard Butler is uiteraard geen onbekende. Hij was vroeger gitarist van Suede, maar viel ook meermaals in de prijzen door zijn toch wel bijzondere talent en virtuositeit als gitarist. Ook in de AB overtuigde Bernard Butler z’n materiaal. Songs met een zeker knuffelbeergehalte en kampvuurgevoel die de fans van Hawley mee overtuigde!
In eigen land is Richard Hawley (*****) een topper die vrij grote zalen uitverkoopt. In België geen zaal als Vorst Nationaal. Nee, wel een uitverkochte AB. Om eerlijk te zijn past zijn muziek veel beter in een club ipv een grootse zaal. Hij stond in de AB met zijn nieuwste plaat 'In This City They Call You Love' . Een gevarieerde plaat, die Richard Hawley’s breed muzikale aanpak onderstreept.
Op de Lokerse Feesten zagen we hem die plaat al live voorstellen. "De gitaarsolo's klinken erg mooi en onderstrepen mans kunde. Hij onderhoudt een nauw contact met z'n publiek. De muziek spreekt voor zich. De wisselende golvende aanpak sierde ", schreven we over zijn optreden. En toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat zijn muziek nog het best overkomt in een zaal. Dat bleek dus ook het geval in de AB… Je kreeg het gevoel gezamenlijk rond een kampvuur te zitten , luisterend naar de tokkelende gitaarlijntjes, en de man als verhalenverteller pur sang. Langs andere kant kreeg je een opzwepende sound die de dansspieren triggerde. Die contrasten maakten het net boeiend.
“Prsim in Jeans” is er eentje van zijn nieuwste plaat; hier kreeg hij al snel de handen op elkaar. Richard Hawley mag dan de spil zijn, de band kreeg voldoende ademruimte en werden evenzeer in de spotlight geplaatst.
Richard Hawley palmde het publiek moeiteloos in met z’n muziek. Enkele fijne kwinkslagen van wat Engelse humor en de maatschappijkritiek over de Brexit maakten de set compleet. Fijne songs kregen we als “Alone”, “Tonight the Streets are Ours” en “Leave Your body Behind you”. We hoorden de gitaarvirtuoos met enkele lekkere lange solo’s die kippenvel bezorgden.
In de bis volgde een intiem, mooi akoestisch moment met “People”' en “Heart of Oak”. Hoedanook een geslaagde avond, tussen rock en crooner, anderhalf uur lang … passende op deze druilerige, regenachtige dinsdagavond!
Setlist: She Brings the Sunlight - Two for His Heels - Prism in Jeans - Open Up Your Door ?- Standing at the Sky's Edge - Deep Space - Alone - Tonight the Streets Are Ours - Coles Corner - Leave Your Body Behind You - I'm Looking for Someone to Find Me - Don't Stare at the Sun - Is There a Pill
Encore: People - Heart of Oak
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (Lokerse Feesten 2024)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6601-richard-hawley-7-8-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
The Undertones - Old School punk aan een rotvaart
Wie we daar hebben, The Undertones, sedert 2007 geen enkele nieuwe song meer gemaakt maar wel nog steeds on the road, en dat met volle goesting. In een zo goed als volgelopen Vooruit zat er nu ook niet bepaald iemand op nieuw werk te wachten, wat men wou horen waren die strakke songs van meer dan 40 jaar geleden. Niemand kwam wat dat betreft bedrogen uit.
Eerst een lesje geschiedenis: The Undertones kwamen in 1979, toen punk nog volop smeulde, op de proppen met hun fantastische debuutalbum ‘The Undertones’, een poppunkpareltje van het zuiverste water. Niet zo frontaal en kwaad als The Clash, The Damned en The Sex Pistols, maar wel een album die stijf stond van de meest aanstekelijke punkrocksongs die in een glam-rock vaatje hadden liggen rijpen.
The Undertones brachten de fun terug in de punk, het moest niet allemaal zwartgalligheid zijn. Na dat ijzersterke debuut maakten ze nog één goede plaat (‘Hypnotised’) en twee matige (‘Positive Touch’ en ‘The Sin Of Pride’), en dan was het al gedaan.
Met name zanger Feargal Sharkey trok de stekker eruit om zich te storten op een nieuwe carrière in de wereld van de slijmbalpop. Zijn goed recht, maar diens stroperig soloalbum kwam er bij ons niet in. Het leverde hem wel enig commercieel succes op, weliswaar zeer kortstondig. Daarna leek hij voorgoed van de aardbol verdwenen.
De overige Undertones stampten ondertussen That Petrol Emotion uit de grond, brachten hiermee een stel puike en wat ons betreft zwaar onderschatte albums uit, maar de grote erkenning bleef uit en de groep is nadien een stille dood gestorven.
In 1999 botsten de heren dan op Paul Mc Loone en deze mocht voortaan als nieuwe zanger van de herboren Undertones door het leven zou gaan. Met Mc Loone blikten ze nog twee degelijke albums in (‘Get What You Need’ en ‘Dig Yourself Deep’), maar voor de energieke live gigs werd toch hoofdzakelijk geput uit de eerste 2 platen. En het moet gezegd, de voortreffelijke Mc Loone zijn stem zat de Undertones-songs als gegoten waardoor Feargal Sharkey nog wat dieper in de vergetelheid raakte, geen mens die hem miste.
In de Vooruit wisten The Undertones zelf wel hoe ze ons het best op onze wenken konden bedienen, namelijk een overdaad aan songs uit dat eerste album spelen, en dat in pure Ramones-stijl. Of wat dacht u hiervan, 35 tracks in anderhalf uur, maar liefst 17 stuks uit dat geweldige debuut, met de flitsende punkers “Male Model”, “Family Entertainment”, “Emergency Cases”, “True Confessions” en “Jump Boys” als de meest razende wildebrassen, en de hits “Jimmy Jimmy”, “Teenage Kicks” en “Here Comes The Summer” als de meer gekende favorieten.
Mc Loone heeft er na al die jaren wel vrede mee genomen dat hij het meest succes oogst met uiterst pittige songs die allemaal zonder hem zijn tot stand gekomen, hij koesterde de bastaardsongs alsof het zijn eigen bloedjes waren en zong ze met een air van “Who The Fuck is Feargal Sharkey?”, deze mocht verder roesten in zijn vergeten kelder. En met de puntige punksongs “Thrill Me” en “Oh Please”, allebei uit “Dig What You Need” (en dus wel zijn eigen kindjes), had Mc Loone twee songs beet die even straf en energiek uit de hoek kwamen als al die klassiekers.
Al dat moois zat gemurwd tussen opener “Jimmy Jimmy” (met de deur in huis vallen, heet dat) en afsluiter “My Perfect Cousin” (er met een knaller uitgaan). Het was punkrock zoals het in de goeie ouwe tijd allemaal bedoeld was, zonder pretentie, aan een rotvaart en klof op uw bakkes.
Organisatie: Live Nation ism Democrazy + Viernulvier, Gent
Austere + Splendidula – Bands die de donkere ziel voeden
Austere + Splendidula
Bij het vallen van de duisternis op een zonnige zondag, vertoeven we in occulte sferen in het gezellige Asgaard in Gentbrugge. We hebben een avond van twee bands die de donkere ziel voeden …
Splendidula is onze Belgische trots binnen de donkere en occulte metal en Austere is een Australische Black Metal band die een sterke reputatie heeft opgebouwd. De avond was compleet uitverkocht, er heerste een heel gezellig en mystiek aanvoelend sfeertje. Fijn!
Ethereal Darkness (****) mocht de avond openen. Deze doom/death metal formatie had de ondankbare taak om een nog binnen sijpelend publiek te entertainen. Dat deden ze door een occult aanvoelend muzikaal pad, een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, een eerste confrontatie met onze demonen ...
De sound is gekenmerkt van verbluffend gitaarlijnen en dito drum salvo's. Subtiel gespeeld. De dreigende vocals benadrukken de duisternis … Een mooie opwarmer.
Splendidula (*****) heeft al wat personeelswissels (en verliezen) doorstaan, maar is blijven groeien naar een ijzersterk geheel. Splendidula is een band die op occult-folklore wijze de tederheid als de grauwheid van duisternis verwoordt en uitbeeldt. Op songs als “Somnia” en “Echoes of Quiet Remain” hoor je die bosnimf in de stem van Kristien. Maar er zijn ook demonische wezens, die we eerder horen in de vocals van gitarist Guy, passeren.
Puur muzikaal is er hier een sprookjesachtige magie, o.m. met het prachtige “Dalkuldar” (eerste keer live) en “Kilte” (eerste keer live)’. Ook op de intiemere momenten , waarbij Kristien haar stem klonk als porselein, voelden we letterlijk rillingen. Waarna een spervuur aan grauwheid opduikt, die een angstgevoel biedt.
Het is voortdurend balanceren in uitersten, die tekenen voor een hypnotiserend effect. We wilden de ogen eigenlijk niet sluiten, want die mooie beelden op het scherm maakten alles compleet. Met de ogen gesloten zouden we nog verder wegdrijven naar mysterieuze oorden, waar we al die wezens kunnen tegenkomen.
In de muziek van Splendidula is elke schakel, zowel visueel, instrumentaal als vocaal even belangrijk. Het zit correct in elkaar. Een pluim ook voor de geluid/lichtman van Splendidula die alles vlot deed verlopen. Een moeilijke opgave weliswaar , maar subliem uitgevoerd!
Austere (*****) op z’n beurt drukt het gaspedaal een uur lang compleet in. Een ondoordringbare muur van duistere machten kregen we muzikaal, met geen lichtjes aan het eind van de tunnel … “Sullen”, “Gold Cerecloth” en “Thrall” zijn als nietsontziende klauwen die je bij het nekvel grijpen. Wat een oorverdovende drums, een pletwals met gierende, vlijmscherpe riffs en vocals die ahw vanuit de kerkers van de Hel lijken te komen.
Austere slorpte je mee in hun intense muzikale pad. We werden meegesleurd naar een rauwe wereld van verderf. Pure duisternis! Weinig tot geen interactie met het publiek, het enige rustpunt was het applaus na elke song. Na een dik uur sloot de band af zonder een return, op zich een beetje jammer.
“This Dreadful Emptiness” vatte wat we voelden op het einde van dat concert samen. Het was ook een beetje de rode draad doorheen de avond, de donkere ziel voeden …, om ons dan terug naar de harde realiteit te brengen …
Organisatie: Artifacts from The Tangent Universe ism Asgaard, Gentbrugge
TRÆLS – Als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd!
TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die progressieve post-metal verweeft met ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes in een rauwe, emotionele energie.
De teksten zijn introspectief en persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat hen in een hokje duwen de band tekort doen is.
Maar ze hebben interessante verhalen om even rond de tafel te zitten. We hadden eind juni reeds een fijn gesprek met hen. Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/95262-traels-tijdens-het-schrijfproces-hebben-we-simpelweg-veel-muziek-gemaakt-waar-we-ons-goed-bij-voelden-of-we-daar-nu-een-breed-publiek-mee-aanspreken-of-niet-valt-nog-te-bezien-we-hebben-daar-eigenlijk-niet-zo-bij-stilgestaan.html
Ondertussen namen we de plaat zelf onder de loep en vanavond kwamen ze dat album in een zeer goed gevulde Elpee in Deinze voorstellen.
De Brugse formatie Wryngd (****) mocht de avond openen. Toen de Brugse band Citizinsane er in 2023 de stekker uit trok bleven Jeroen, Kevin en Steven achter en startten Wryngd op . Toen de zanger van de band een auto-ongeval had, was er een lange revalidatie nodig. Het was dus een vrij hobbelig parcours om deze band op te starten, maar nu in 2024 staat Wryngd als een huis. Een energiek gezelschap.
Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is. Een verpletterende sound, met een zanger die een overweldigende stem heeft. Een enthousiasmerende Brugse sneltrein.
Voor TRÆLS (****) was dit optreden in Deinze een vuurdoop, want het was hun allereerste optreden ooit! De band straalt enorm veel speelsheid uit en voeg er de tonnen ervaring als muzikant en hun opvallende verhalenlijn aan toe. Ze tekenen voor een geslaagde avond. De epische sound en hun verhaal intrigeert op 'The Abyss Within' en het komt live al meteen tot uiting op “Enigmatic Resonance” en het prachtige, donkere “Dark Energy, Dark Matter”. Muzikaal veel emoties meebepaald door een drummer/zanger die met zijn ijzige mooie stem kippenvel bezorgt.
Een optreden van TRÆLS is als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd! Van begin tot eind word je meegezogen, er zit een bepaalde lijn in, en de spanning wordt opgedreven tot een climax is bereikt. Om later weer wat meer rust te ervaren en even op adem te komen.
Het was dan ook bijzonder jammer dat er wat technische problemen de kop opstaken, waardoor de set even moest worden stil gelegd. Het haalde sowieso de drive wat uit het concert en bij deze visuele band eigenlijk ook wat de spanning uit hun verhaal. Extra jammer dus. Maar na dit euvel ging de band fors door , alle krachten gebundeld in een beeldrijke, fantasierijke muzikale trip van emoties , mokerslagen, epische climaxen, …
TRÆLS sloot hun set overtuigend af met “Silence” (met name de cover “Silence” Delerium van Sarah Mclachlan) en het mooie, emotioneel beladen “Evade Emotional Collapse”, die eindigde in een oorverdovende climax. Wat een muzikale thriller.
Setlist: -ENIGMATIC RESONANCE - DARK ENERGY DARK MATTER - APOPTOSIS - ALTRUISTIC ALTER EGO - ESSENTIAL ANXIETY - ILLUSIVE - SILENCE (cover-silence-delerium-sarah mclachlan) - EVADE EMOTIONAL COLLAPSE
Organisatie: Elpee, Deinze
Nederlands 
Français 
