We zagen de laatste tijd een aantal jonge honden de revue passeren die allen snedige en punky rock brengen. We denken aan Sons, Equal Idiots, … Daarnaast zijn er ook een aantal oud gedienden die, met verve, terug van zich laten horen. La Muerte, Red Zebra zijn daar een voorbeeld van en sedert 2010 ook terug The Definitivos. Ontstaan in 1979, het punkjaar bij uitstek, en vooral actief in de eerste helft van de jaren ‘80. In 2010 kwam een Anthology uit ‘Courtrai Tonight’ en vanaf 2012 treden ze terug op.
Nu is er via het, eveneens Kortrijks, label Mayway Records ‘Courtrai Moderne: Definite Definitivos’. Een compilatie op gelimiteerde vinyl en via download.
Je hoort van een aantal songs dat ze geproduceerd werden door Serge Feys (T.C. Matic). O.m. “Courtrai Tonight” die wat van Serge zijn funky gitaarspel in de song gemeen heeft. De song “Take Over” doet soms wat denken aan tijdsgenoten The Scabs ( ten tijde van “Here’s To You Gang”) die indertijd dezelfde spirit hadden. Ook de echo van The Kids zijn nooit ver weg zoals op “Mr C”. De songs zijn eenvoudig maar to-the-point. Na al die jaren bezitten ze nog steeds hun charme en blijven ze genietbaar. Alle dertien tracks misstaan hier niet. Vooral “All I Know”, “In This Head”, “Lahaut” en de punkwave song “Sight’Seeing” zijn interessante nummers. Als bonus krijgen we nog de recente song “2017” als toemaatje. Een sterke song: catchy, snedig en rockend. Een beetje zoals de comeback van The Paranoiacs een aantal jaren terug.
Wie ‘Courtrai Tonight’ uit 2010 heeft mislopen kan zich tegoed doen aan deze compilatie. Wie wil horen hoe hedendaagse bands zoals Sons of Budget Trash begin de jaren 80 hadden geklonken moet deze schijf zeker in huis halen.
‘I refuse to give up’ is één van de eerste zinnen op ‘Ashes Of Hope’, het nieuwe album van de Vlaamse death/thrashband Chalice. Het is misschien ook één van de sleutelbegrippen van het album, want opgeven staat niet in het woordenboek van bassist Chris, na 20 jaar het enige overgebleven originele bandlid van de band. Opgeven is overigens niet aan de orde. Afgaand op ‘Ashes Of Hope’ gaat het uitstekend met Chalice.
‘Ashes Of Hope’ is nog maar het vierde album van deze band. Ze kiezen eerder voor kwaliteit dan voor kwantiteit en als band zetten ze hier collectief een stap vooruit. Voor de liefhebbers van death en thrash is dit dan ook een album om duimen en vingers bij af te likken. Een bijzondere heldere geluidsmix, gerijpte en mooi dooraderde composities, vonkende gitaren, strak en gevarieerd drumwerk, veel variatie in het stemgebruik van de zanger, … alles zit goed. Ook inhoudelijk klopt het verhaaltje bij de muziek. Rauwe emotie en maatschappijkritiek wisselen elkaar mooi af op een bedje van agressie en melodie.
De beste songs zijn “Amongst The Damned”, “Cult Of Serpents” en “For You”, maar het knapste werkstuk van het album is zonder meer het afsluitende “A Death Without Warning”. Een bijzonder nummer over hoe zelfmoord gewoon logisch is voor de betrokkene, terwijl de omgeving soms niets doorheeft. Deze track heeft zowel muzikaal als inhoudelijk een louterende en zinderende intensiteit die je kan vergelijken met het beste van Amenra (inhoudelijk) of Wiegedood (muzikaal). In de liveset van Chalice is dit al langer het sluitstuk en elke keer moet het publiek even bekomen van deze stomp in de maag.
Met ‘Ashes Of Hope’ zet Chalice zich na 20 nog maar eens op de kaart. Hopelijk weigeren ze nog lang om op te geven en kunnen we binnen vijf jaar een volgend en opnieuw bijzonder sterk album beluisteren. Voor zoiets willen we wel even geduld hebben.
Bij het conceptalbum ‘Decameron’ moeten we toch een woordje uitleg geven. De songs situeren zich in de veertiende eeuw en gaan over een aantal mensen die op de vlucht zijn voor de zwarte dood. Daarvoor heeft de band zich gebaseerd op het boek “De Decamerone” van de Italiaanse dichter en schrijver Giovanni Boccaccio il Decameron (eveneens uit de veertiende eeuw). Het resultaat is een donker en doomy album dat bij momenten toch vrij melodieus uit de hoek kan komen.
Producer Magnus ‘Devo’ Andersson (Marduk) is erin geslaagd om de band een modern geluid aan te meten. Hij weet de gitaren een atmosferisch, melodische en doomy sound mee te geven en de drums de nummers te laten voortstuwen. Dat geeft als resultaat dat het album veel variatie bezit. “The Plaque Ships” bevat al die eerder opgenoemde elementen en in de bridge ruikt de song zelfs naar progmetal (Opeth komt hier eventjes voorbij). Ook het titelnummer is een sterke en sfeerrijke track. Luister eens naar de nostalgisch en klassiek klinkende intro. Daarna breekt de song langzaam open. Haast bombastisch. De vocals zijn monumentaal en intrigerend. De tempo- wisselingen en overgangen zijn talrijk en hebben toch een natuurlijke flow.
‘Decameron’ is een album dat van een hoog niveau is. Een album dat ook niet snel zal vervelen. Haast een meesterwerk dus. Een modern stukje Black/Death metal dat vol met goede ideeën zit en ook goed uitgewerkt is. Voor de liefhebbers van het genre (en van bands zoals Amon Amarth en Behemoth) kan ik maar één ding zeggen: een toppertje dat je in huis moet hebben.
Hardcore mengen met metal en toch heel poppy klinken, zelfs dat kan. De Amerikaanse band Sink The Ship toont hoe dat moet op hun debuutalbum ‘Persevere’.
De band leunt sterk op de easycore en de erfenis van de Amerikaanse punkrock, met catchy, energieke en doorgaans poppy gitaarriffs en explosieve drumpartijen. Bij momenten is ook de nu metal niet veraf meer. Het wisselen tussen cleane vocalen en growls en grunts maakt dat deze band moeilijk in één hokje te duwen valt, maar het klinkt wel nieuw en fris.
Zelf zeggen ze dat ze zwaar beïnvloed zijn door posthardcorebands en moderne metal, maar dat hoor je niet altijd terug. Op “Domestic Dispute” zijn er natuurlijk wel de gast-vocalen van Bertrand Poncet van de Franse posthardcoreband Chunk! No, Captain Chunk! En op “Everything” hoor je Levi Benton van de Amerikaanse metalcoreband Miss May I. Maar het gaat soms alle kanten op.
De beste nummers zijn “Second Chances”, “Out Of Here” en “Put Up Or Shut Up”.
Het popgehalte ligt al bij al hoog genoeg om nog gespeeld te kunnen worden op Studio Brussel, terwijl de bezoekers van Ieperfest zich net zo aangesproken zullen voelen.
https://www.youtube.com/watch?v=jzkrjmsyag4
‘Run Amok’ is de opvolger van het debuutalbum ‘Youth On Stuff’ van The Glücks. De luisteraars krijgen van het duo uit Oostende opnieuw een mix van The Cramps, The Cavemen en de Jon Spencer Blues Explosion. The Glücks bestaat nog altijd uit Tina op drums en Alek op gitaar. Net als op ‘Youth On Stuff’ zingen beiden, soms om de beurt, soms samen.
‘Run Amok’ bouwt voort op de funderingen die gelegd werden op het debuut, met toch een paar verschillen. Het lo-fi-gehalte werd nog opgetrokken en de reverb en de galm op de vocalen werden nog wat dikker in de verf gezet. De rockabilly is zo wat prominenter aanwezig in het verhaal. De garage, noise, punk en fuzz worden ook al eens opgesmukt met wat psychedelica en rauwe blues. Het geheel klinkt wat meer naturel en volwassen.
The Glücks halen de inspiratie voor hun muziek in de retro, maar in hun teksten staan ze met beide voeten in het heden. “Generation Undefined” geeft aan dat we na generatie X en generatie Y maar beter kunnen stoppen met een hele generatie over één kam te scheren. “Uninvited” is een uithaal naar de politiek en het bedrijfsleven. Meer in het algemeen gaan de lyrics over zich onbegrepen voelen, buiten de lijntjes kleuren en het zoeken naar voldoening en geluk in een maatschappij die net dat tegenwerkt.
Enkele van de beste nummers op ‘Run Amok’ zijn openingstrack “Why Do I Love You”, het punky “Nobody Knows” en “Spit It Out” en “Recipe For Disaster”.
De Australische punkers van de Cosmic Psychos teisteren reeds sinds 1982 de podia en clubs overal ter wereld, maar hun hart ligt toch in Europa. In een recent interview zingt de band de lof van Fransen, Duitsers en Nederlanders. Maar als het op bier aankomt, en de band bestaat uit ervaringsdeskundigen, hebben ze een boon voor Belgisch trappistenbier. Vooral een Westvleteren weten ze te waarderen, al hebben ze het niet zo voor de heisa die er soms over gemaakt wordt. Maar het hoge alcoholpercentage is dan weer een troef voor deze Psychos.
Dat de band bestaat uit ervaringsdeskundigen inzake alcoholconsumptie, blijkt maar weer eens als je de songtitels en de teksten op ‘Loudmouth Soup’ overloopt. Het album opent met “100 Cans Of Beer” en daaruit blijkt dat ze bier nog liefst in grote hoeveelheden consumeren. Voor het eerst in de geschiedenis van de band hebben ze met de Ramones-pastiche “Feeling Average” ook een kater-song, hoewel ze aangeven dat ze daar nog nooit last van gehad hebben. Ook aan zelfrelativering geen gebrek bij de Cosmic Psychos: “Too Dumb To Die” gaat over henzelf.
Muzikaal tappen de Cosmic Psychos nog steeds uit hetzelfde vaatje punkrock als bij de start in 1982 met een fuzzed-out bas en wah-wah-gitaren. Pubrock die in een verfijndere en meer uitgewerkte vorm de basis heeft gevormd van de sound van AC/DC. Zover geraken de Cosmic Psychos niet, maar dat is ook nooit hun bedoeling geweest. Het levensplezier dat ze halen uit een beperkte reeks akkoorden, aangevuld met vrolijke nonsens in de teksten, werkt aanstekelijk. Daarom zijn ze reeds meer dan 30 jaar zo populair. En dat zal zo blijven tot hun lever het finaal begeeft.
De titel van het album zegt al wat je kan verwachten van dit album. Met name jazz. Jazz heb je natuurlijk in allerlei gedaanten. Van freejazz tot fusion en diets meer. Helemaal thuis ben ik niet in dit genre maar ik kan wel zeggen dat dit redelijk lounge en laidback klinkt. De piano, niet zo verwonderlijk want Iberg is een pianist, speelt een grote rol in de nummers. Op een vorige release, ‘Standards and Vanguards’, deed hij wat hij nu terug doet: bekende standards een nieuw jasje geven. Er staan hier nummers op van o.a. The Beatles, Thelonious Monk, Jerome Kern, Henry Mancini en andere grootheden. Erg herkenbaar zijn de nummers niet meer. Ze werden grondig herbouwd en in een jazz jasje gestoken. Het is meer dan covers spelen dat de man hier met deze muziek doet. Daarbij maakt hij gebruik van instrumenten zoals de sax, bass, piano, vocals en drums. Het klinkt vrij klassiek, speels zoals de hoes en niet erg zwaar op de hand.
Intelligente muziek dus dat een tweede leven geeft aan bekende standards.
Het lichtjes boomende Faces On Tv heeft het creatieve brein Jasper Maekelberg in zijn gelederen. De man is ook het brein achter onder meer Bazart, Tsar B, Warhaus. Hij is verantwoordelijk voor tientallen Belgische hits. Niet zo verwonderlijk dat wij dan ook erg benieuwd zijn naar de eerste langspeelplaat van deze band. Vooral na de veelgeprezen EP ‘Travelling Blind’ waren de verwachtingen hooggespannen. Om met de deur in huis te vallen: ze worden ingelost.
‘Night Funeral’ brengt ons tien tracks hoogwaardige, boeiende indie die de ene keer meer als avantgarde, dan weer als electropop of indierock klinkt. Maar alles is zo gemixt en geproduceerd dat het album een mooi geheel vormt. Het album is geschreven met 2017 in Jasper zijn achterhoofd. Dit was een hectisch jaar voor hem met veel tourwerk, onthechting en het uit elkaar groeien met zijn vriendin. Dat alles was voeding voor de tekst en muziek op dit album. Het is er een beetje aan te horen. De muziek straalt soms wat afstand en isolement uit. Het titelnummer is daar hét voorbeeld van. Muzikaal en tekstueel. Het is een cliché maar miserie levert mooie songs op. Dat is hier niet anders. Verder klinkt alles vrij gestyleerd, bevat ze vlotte breaks en beats en meezingbare refreinen zonder goedkoop te klinken.
Faces On Tv heeft met een ‘Night Funeral’ een machtige plaat gemaakt dat zeker in het rijtje van hun labelgenoten past (o.a. Millionaire, Trixie Whitley, Madensuyu…). Een eigenzinnige en boeiende plaat dat ervoor kan zorgen dat ze hiermee groot/groter worden. Hou ze maar in het oog.
U houdt van muziek waar veel directheid in schuilt en maar weinig subtiliteit in aanwezig is? Dan zou de vierde worp van deze jonge honden. Het duo werkte tien songs uit die voornamelijk gebaseerd waren op improvisatie. Dit is een procedé dat zowel goed of slecht kan uitdraaien. So what, ze bivakkeerden een week in een barak om dan hun resultaat in een album te gieten.
Is het er aan te horen? Als je bedoelt dat het een rauwe en directe plaat is geworden dan is het antwoord zeker ja. Dit is noise en rock op speed, intens en to-the-point. Bijna een punk/hardcore geluid. Ze zoeken ergens de limieten op en dat levert ‘Et Cetera’ op. Het vraagt wel wat inspanning om hen een eerste keer te beluisteren. Het is namelijk geen doorsnee muziek. Maar ik heb muziek leren ontdekken in de jaren 80 en dat maakt het voor mij wat herkenbaarder. Indertijd had je ook van die Amerikaanse imports van bands zoals The Butthole Surfers, The Hard Ones, Vandal X en dergelijke meer. Daar zat ook rauw (en soms met een erbarmelijk kwaliteit opgenomen) materiaal tussen.
Je moet dus niet meteen naar melodie en harmonie zoeken. Maar naar intensiteit, je gal uitspuwen en meer van dat. Soms zijn het eerder korte ontboezemingen (zoals “Habit Notes” of “Jerking Myself To Jesus”) en soms zijn het tracks die voorzien zijn van een min of meer herkenbare songstructuur (zoals “Permafuck” of “No Glove Loved”). Afgesloten wordt er met “Kwaadmechelen”, een epos van 11 minuten dat als één lange intro klinkt. Je denkt constant dat er straks zal overgegaan worden naar een middenstuk.
Youff heeft met ‘Et Cetera’ een knoert van een plaat uit. Eén die je een djoef op je muil uitdeelt, die je op het verkeerde been zet en die zowel rauw als intens is. Aan u of je daarvoor kunt vallen.
2 Tone Club is een Franse band met een misschien niet zo originele bandnaam, maar wel een bandnaam die mooi de lading dekt. Of toch het grootste deel van de lading. Want deze ska-band beperkt zich niet tot de Britse 2 Tone-ska zoals we die kennen van The Selecter, The Beat en The Specials.
Ze gaan ook terug naar de roots van de 2 Tone-ska en die liggen in Jamaica. En ze gaan zelfs net als de als ska-band begonnen Madness vrolijk de pop-tour op. Zo heb je “So What” en “Seven Days A Week” dat klinkt als Britse 2 Tone, “One In A Million” dat klinkt als Jamaicaanse ska uit de sixties en “I’m Not Safe With Your Love”, “Never Give Up” en “My Friend” die zuivere popsongs met reggae-vibes zijn.
Het kleurenpallet van deze negenkoppige Franse band is zelfs nog uitgebreider, want op “Three Little Words” zitten ze in de jazzy slipstream van The Skatalites en op “Epitaphe (Born Dead)” zit zelfs voorzichtig wat rap. In het Frans dan wel, met een refrein in het Engels. Er sleept wel meer Frans in de lyrics, maar grofweg 80% is in het Engels. “Black Mamba” heeft dan weer een soundsystem-aanpak.
‘Don’t Look Back’ is een heel vermakelijk album. Je krijgt bovendien het hele pakket aan ska-varianten, terwijl het helemaal niet storend overkomt dat het alle richtingen uitgaat. 2 Tone Club is gewoon goed, welke ska-variant ze ook aanpakken of in welke taal ze ook zingen. Inzake ska moet dit één van de beste Europese bands zijn.
Vikingmetalbands zijn niet nieuw. Amon Amarth, Ensiferum en Tyr zijn gevestigde namen. Vorig jaar nog kwam From North als nieuwkomer op de proppen. Het Zweedse Grimner is geen nieuwkomer, maar is hier nog zo goed als onbekend. Eerder dit jaar stonden ze nog op het Durbuy Rock Festival. Het nieuwe album zal hen vast ook in Vlaanderen een pak nieuwe fans opleveren.
De albumtitel ‘Vanadrottning’ verwijst naar een godin uit de Noorse mythologie en die mythologie komt uiteraard een paar keer aan bod in de nummers, net als de klassieke viking- en folkthema’s. De lyrics zijn evenwel in het Zweeds. Dat zorgt wat extra authenticiteit, maar komt bij de gemiddelde Vlaming de begrijpbaarheid uiteraard niet ten goede.
Grimner leunt muzikaal hard op folkmetal en gebruikt ook de geijkte folk-instrumenten. Grimner geeft zijn folkmetal wel een agressief en dynamisch kantje, wat leidt tot tracks die soms liggen te broeien van opwinding.
Muzikaal volgt Grimner het straatje van Heidevolk, Eluveite, Månegarm en Korpiklaani. Erik Grawsiö van Månegarm zingt overigens mee op de single “Fafnersbane”.
De nummers die er een beetje bovenuit steken, zijn “Fafnersbane”, “Dödens Dans” en “En Fallen Jätte”.
De Britse band Reef verschijnt terug op het toneel. Wie de jaren ’90 meemaakte, kent misschien nog hun radiohit “Place Your Hands”. Reef zat ergens tussen de grunge en de Britpop in en moest het vooral hebben van het charisma van zanger en songschrijver Gary Stringer.
Na ‘Glow’, het album van “Place Your Hands”, deemsterde de band weg. Het nieuwe materiaal sloeg niet aan, de band sloeg nieuwe paden in die hen nog minder publiek opleverden, er kwamen een hele reeks zijprojecten, … Maar nu is er ‘Revelation’, het eerste album sinds ‘Getaway’ uit 2000. Sheryl Crow, een andere ietwat weggedeemsterde ster uit de 90’s, zingt mee op de niet onaardige single “My Sweet Love”. Voor “How I Got Over” en nog een paar andere nummers werd een gospelkoor ingehuurd. Bovendien werd de oorspronkelijke gitarist Kenwyn House ingeruild voor Jesse Wood, zoon van ex-Rolling Stone Ron Wood, wat de band toch wat extra aandacht oplevert.
Is ‘Revelation’ daarom meteen een goed album? Het heeft zeker een aantal verdiensten. Openingsnummer “Revelation” is een vintage Reef-song die perfect aansluit op ‘Glow’ en zo staan er nog wel een paar op.
Wie nog steeds CD’s uit de jaren ’90 speelt, zal meteen mee zijn. Voor het jonge volkje is dit vermoedelijk veel te ouderwets, te voorspelbaar en te traag. Dat gospelkoor geeft bovendien het geheel een kerk-toets en dan helpt het niet dat Stringer ook nog een paar keer de Bijbel en de Heilige Geest aanhaalt. Bij de Zuiderse bluesrock van The Black Crowes werkte die aanpak, maar bij de bleke Britten van Reef haalt die gospel het venijn uit het album. En venijn kan je nooit genoeg hebben.
Iedereen gunt Reef een comeback door de grote poort, maar daarvoor teert ‘Revelation’ net iets teveel op het verleden.
Nederlands 
Français 
