Pomrad is het soloproject van Adriaan Van de Velde die in mei 2012 de EP ‘Vlotjes’ uitbracht. Gewapend met keyboards, sampler, synthesizers, keytar & talkbox brengt Pomrad hedendaagse elektronische muziek. Hij wordt ook wel eens de prins van de Antwerpse bass music of de Belgische Hudson Mohawke genoemd. De release van de nieuwe EP ‘This Day’ is voorzien in mei 2013 en komt uit op het Londense label Earnest Endeavours. Hoewel Pomrad geprezen wordt als artiest, kunnen wij ons niet achter deze lofzang scharen. Het is muziek waar geen gevoel bij komt kijken maar die eerder thuishoort na een nachtje stappen waar je zo delirisch bent dat de muziek die op de achtergrond speelt van geen belang is. Het podium leek alleen van hem terwijl het publiek als stenen pilaren stond te kijken naar deze one man show en stapvoets afdroop naar het café. Pomrad isn’t rad…
SX is een Belgische etherische indiepopgroep uit Kortrijk gevormd door zangeres Stefanie Callebaut, Benjamin Desmet op keyboard en gitaar en drummer Jeroen Termote. In 2009 konden ze op een nationale doorbraak rekenen met de single “Black Video” en hun debuutalbum ‘Arche’ volgde in 2012. ‘Arche’ werd geproducet door Ben H Allen III, wie in het verleden ook al samenwerkte met Gnarls Barkley, Animal Collective, MIA, Deerhunter,...
Ze speelden vorig jaar in het voorprogramma van niemand minder dan Yeasayer en zijn momenteel bezig met hun Benelux tour waar thuishaven de Kreun één van hun haltes was. Het concert was uitverkocht, net als hun toekomstige shows in Gent en Antwerpen. Een show met klasse, niet enkel op muzikaal vlak maar ook visueel stelen ze de aandacht door de reflectie van schakeringen van licht op een grote, zilveren schijf. De stem van Stefanie legt accenten op de beats die uit keyboard, drum en reverb gitaren vloeien variërend van sensueel, tot euforisch en melancholisch. Een stem die doet denken aan de hoogtes van Florence and the machine en de laagtes van Kate Bush, met een kracht die geen grens lijkt te kennen.
SX onderscheidt zich van andere popbands net door dit samenspel van explosieve popbeats en een uniek stemtimbre. Het concert kon nadien op positieve media aandacht rekenen in het VRT journaal.
Jammer dat het publiek SX niet het respect betuigde die ze verdienen. Velen vonden het noodzakelijk tijdens het concert bij te praten. Een factor die onnoemelijk storend is voor zij die de focus wel op de muziek willen richten. Artiesten als SX verdienen niet minder dan de volle aandacht…
Organisatie, Kreun, Kortrijk
Noem om het even welk rock’n’roll cliché, en chanteur de charme Arno heeft het meegemaakt. Wel, op ééntje na dan. Er schuilt immers teveel joie de vivre in de Oostendse Brusselaar om zoals verschillende van zijn Angelsaksische collega’s vroegtijdig onder de zoden te gaan liggen. "We're the best, we're better than the rest, we're ready for the show" klinkt het dan ook strijdvaardig op zijn recentste single “Show Of Life”. Ook op het bijhorende album ‘Future Vintage’ blijft het bijna 64-jarige enfant terrible van het betere chanson opvallend ambitieus. Niet alleen kampeerden hij en zijn compagnon de route Serge Feys in het hippe Bristol voor de laatste opnames van die plaat, tevens werd niemand minder dan de gevierde John Parish (producer van o.a. PJ Harvey, Eels, Sparklehorse en Giant Sand) aangetrokken om achter de mengtafel plaats te nemen.
Arno is en blijft echter een performer die je in levende lijve moet horen en zien. In Gent had men die boodschap alvast goed begrepen, want daar konden Arno en zijn metgezellen afgelopen donderdag rekenen op een uitverkochte Vooruit om een paar van hun nieuwe songs uit te proberen. Opener “We Want More” is zo één van die songs vanop ‘Future Vintage’ die onmiskenbaar de melancholische ondertoon van producer Parish draagt. Voeg daarbij een schuimbekkende Arno die nonchalant in zijn wilde grijze haren knijpt en danst als een gecastreerde stier, en je beseft al gauw dat dit optreden een grand cru wordt.
Een opvallend strak eerste concertkwartier werd volmaakt met een aantal oudjes. Op “Fantastique” kon de bluesman in Arno zich een eerste keer uitleven op harmonica, en ook de T.C. Matic evergreen “Que Pasa” blijft ruim drie decennia na datum even onheilspellend als bezwerend nazinderen. Wanneer Arno zich gaandeweg ontpopt tot een would-be stand-up comedian enkel gewapend met wat aangebrande onderbroekenhumor, een politieke sneer links en rechts en een mondje Gents steekt hij het publiek pas echt in zijn broekzak.
Muzikaal zoekt en vindt hij daarbij de juiste contrasten tussen zacht en hard, en tussen uitbundigheid en introvertie. Zo wordt het nieuwe nummer “I Don’t Believe” laconiek opgedragen aan Bart De Wever, wat in een socialistisch bolwerk als Gent maar wat graag op massaal hoongelach werd onthaald. En passant laten Arno en zijn uitstekende band met gitarist Filip Wauters voorop de kans niet liggen om met een smerige grotestadsblues kraker als “Meet The Freaks” spreekwoordelijk de vloer aan te vegen met stadiumacts als The Black Keys en The White Stripes.
Dat de wilde jaren van muzikale en andere omzwervingen tussen pakweg Montreal via Parijs naar Brussel en omgekeerd hun tol beginnen eisen behoeft geen betoog. Om van de nood dan maar een deugd te maken grijpt Arno regelmatig naar een stoel om de De Grote Emoties te vertolken, maar nooit zonder een lach en een traan. “Lola, etc...” wordt opgedragen aan zijn ‘mémé met de dikke tetten’, zijn onvoorwaardelijke liefde voor de heimat ‘aan het zeitje’ zit helemaal vervat in Léo Ferré’s “Comme à Ostende”, en uiteraard is er die ultieme tearjerker “Les Yeux de ma Mère” die zelfs gerenommeerde ijskonijnen als Jan Becaus en Ivan De Vadder een traantje doen wegpinken.
Het enige minpunt aan een optreden van Arno is dat iedereen intussen weet welke oudjes de sjofele troubadour in het losse zwarte pak zal opdisselen tijdens la grande finale. Daar tegenover staat dat T.C. Matic één van de strafste groepen ooit was die dit landje heeft gebaard, waardoor “With You”, “Oh La La La” en “Putain Putain” wel voor eeuwig en altijd als een soort heilige drievuldigheid van Arno’s muzikale erfenis, en bij uitbreiding ons cultureel erfgoed, zullen aanzien worden.
De enige bisronde had alvast één grote verrassing in petto. “Les Filles du Bord de Mer” werd (althans voorlopig) afgevoerd ten voordele van een leuke ska versie van “Vive ma Liberté” en de clowneske act met de cymbalen tijdens de aangebrande reggae deun “Bathroom Singer”. Het waren de luchtige afsluiters van bijna twee uur cultureel verantwoord topentertainment door een rasperformer die tot ver over de landsgrenzen heen zijn gelijke niet kent.
Ook op zijn stilaan gezegende leeftijd schiet Arno’s kleintje nog redelijk verre. Precisie is hierbij niet aan de orde, wel de impact op de lachspieren en het gemoed.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de Arno clubtour totnutoe (eind 2012 – 2013)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-20-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-3-12-2012/
Deze recensie is opgedragen aan Peter ‘Jim’ Impe (1970-2008). We’ll keep the flame alive!
Organisatie: Live Nation
Racing Genk was toch aan het verliezen tegen de Duitsers, dus waarom niet eens naar de Nijdrop voor een voor mij onbekende Ierse singer-songwriter die je aangeraden wordt? Adrian Crowley, is 45, woont in Dublin en is eigenlijk voornamelijk bekend in Ierland.
’I See three birds flying’ is het zesde album van de Ierse singer-songwriter, en wordt uitgegeven door Chemical Underground, het Glasgowse label van onder meer Mogwai. Veel nieuwe zieltjes zal Crowley met zijn Europese tour wellicht niet bijwinnen, de koppen kon je vanavond in de Nijdrop letterlijk tellen, en blijkbaar was de opkomst eerder in de week in Trix van dezelfde grootte orde. De positieve kant aan de lage opkomst was dan weer dat dit een bijzonder intiem concert was, alsof deze Ier in je woonkamer kwam optreden.
Crowley speelde vanavond vooral nummers uit zijn laatste plaat, en had enkel zijn elektrische Gretsch-gitaar meegebracht, daar waar hij op zijn platen een redelijk rijke orkestratie gebruikt, met onder meer piano, strijkers en mellotron. Nu, eigenlijk was dit geen probleem, de nummers klonken absoluut niet kaal, Crowley heeft een warme bariton (denk aan Kurt Wagner van Lambchop), en hij toverde met gemak verschillende melodielijnen uit zijn Gretsch, door het gebruik van delay.
Dit cafe-optreden deed me dan ook denken aan Jeff Buckley’s ‘Live at Sin-e’, niet dat Crowley’s stem ook maar in de buurt komt van Buckley, maar het gitaargeluid en de gemoedelijkheid van een artiest die voor individuen eerder dan voor een massapubliek staat te spelen, was toch het grote raakpunt met die opnames.
Zoals alle Ieren, is Crowley een gemakkelijke babbelaar, dus tussen de nummers door, kregen we anekdotes over met twee gitaren met Ryanair vliegen, een lading CDs laten nasturen naar de Trix, of het verblijven in het Amsterdamse Backstage hotel. Crowley’s songteksten zijn heel filmisch en hebben een zekere literaire kwaliteit, wellicht typisch Iers, ook bij Luka Bloom vind je dit terug. Toen hij “From Champions Avenue to Mysery Hill” speelde, waande je zo in de straten van de Ierse hoofdstad, en ook bij “At the starlight hotel” kon je je een typisch ouderwets Iers hotel voorstellen met dikke tapijtvloeren en zware luchters.
Pareltjes van nummers vanavond, van het eerste tot het laatste, vreemd eigenlijk dat Crowley niet meer bekend is. Festivalprogrammators, zoek je deze zomer een rustpunt tussen al het rockgeweld, zet dan deze man op je affiche, het publiek zal je zeker dankbaar zijn.
Als voorprogramma van Adrian Crowley, speelde Imaginary Family. Dit drietal rond de naar Gent uitgeweken Brabantse Joanna Isselé, zat vorig weekend in Duyster, en speelt muziek die perfect in het concept van dit programma passen. De stem van Isselé doet denken aan Stina Nordenstam, en de band kleurt de nummers origineel in, wat een pluspunt is om op te vallen tussen de vele meisje-met-een gitaar groepjes. Isselé heeft veel verbeelding, haar nummers gaan over pinguins, professoren en westerndorpjes, en dat is misschien nog een punt van kritiek, een grotere eenheid in de teksten zou het geheel overtuigender maken, dat is toch wat Crowley vanavond overtuigend demonstreerde.
Neem gerust een kijke naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/adrian-crowley-21-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-21-02-2013/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Leuk meegenomen zo’n concert van Dan Deacon, een geniale elektronicanerd uit Baltimore, Maryland. Omgeven door een veelal analoge apparatuur en omringd door feestverlichting en een gloeiende doodskop, zien we hem als live band met een tweede knoppenfreak en 2 drummers, de zaal op z’n kop zetten.
Dan Deacon - Een apart, weirde figuur die in de belangstelling kwam met de in 2009 ‘Bromst’ en de pas verschenen ‘America’ . Hij heeft eigenlijk al een pak platen uit en hij knutselt, knipt , plakt, en brengt een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier. Indietronica, psychedelica en avant garde kruisen het pad , waarbij het materiaal op plaat wel goed klinkt, maar nu niet uitdrukkelijk ongelofelijk kleeft en inwerkt op de dansspieren; live krijgen ze een boost door energieke , hypernerveuze en beukende ritmes en een overstuurde zang.
De muziek wordt op het podium uit z’n context gehaald. Zijn liveshow is overweldigend en hij zorgt voor een unieke interactie met z’n publiek; hij maakt er een reality show van , die de massa aanspoort tot een harlem shake , een menselijke haag , een dance battle of moshpits , waarbij men elkaar zalvend aanraakt.
Entertainment , kletterende elektronica en beats , opgezweept door harde, strakke synchrone drums … Ook vanavond wordt het publiek in de Kreun op sleeptouw genomen en beleven de aanwezigen een uniek topavondje van ‘geektronic’, zoals Deacon z’n muziek omschrijft van gekke, vrolijke en intelligente sounds ; en worden ze in een feeststemming ondergedompeld.
Een luide Queen’s “Bohemian rhapsody” en de countdown tot nul vormden de aanzet tot deze fijne , ontspannende , verrukkelijke trip van lawaai, gekte, schoonheid en opgewondenheid !
Voor de afwezigen geen paniek, hij komt opnieuw naar de Bota tijdens Les Nuits . Check je maar in voor deze party!
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Met The Joy Fomidable als support act hadden wij voor één keer een goede reden om op tijd te komen, ook al wisten we dat ze in een grote zaal als de Lotto Arena, onder het rumoer van ongeïnteresseerde Bloc Party fans, nooit die glansprestatie van een tweetal weken geleden in de Botanique zouden evenaren (check even de review http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/the-joy-formidable/the-joy-formidable-meteen-raak/ ). De band liet het publiek met een zevental rake songs kennismaken met hun driftige gitaarrock en eindigde als gewoonlijk met de spetterende gitaareruptie in “Whirring”, tot op vandaag nog steeds hun beste song en steevast de afsluitende climax op hun concerten. Laat ons hopen dat ze vanavond een hoop nieuwe fans hebben gewonnen, wij waren al eerder overtuigd.
Even zag het er naar uit dat het met Bloc Party gedaan zou zijn, maar de band drukte alle geruchten omtrent een nakende split de kop in door na een stilte van vier jaar op de proppen te komen met een sterke vierde plaat, simpelweg ‘Four’ genoemd. Een nieuwe tournee moest alle twijfels weg nemen en meteen konden we dan ook Kele Okereke zijn half mislukte solo uitstapje vergeven.
En kijk, hier stond terug een hechte groep op het podium. De Bloc Party trein bleek terug op de rails gezet, al durfde de motor af en toe nog wel eens tegenpruttelen. Bloc Party was bij momenten bijzonder sterk op dreef maar wisselde de gedreven momenten af met een paar minder geïnspireerde passages, wat ervoor zorgde dat de ze de spanning en intensiteit niet het ganse optreden konden aanhouden.
Het kwam een beetje moeilijk op gang met “So he begins to lie” en “Hunting for Witches”, op zich wel aardige songs, maar nu bleken ze niet echt het beoogde effect te creëren. “Like Eating Glass” leek het vuur aan de lont te steken maar dan kwam het zwakke broertje “Real Talk” terug roet in het eten gooien. Pas daarna kwam de band, en ook de zaal, echt op temperatuur met “Waiting for the 7.18” en een uiterst energiek “Song for Clay”, één van onze favorieten van de avond. Dan ging het crescendo met het splijtende “Banquet” waarbij de Lotto Arena voor een eerste keer ontplofte. Bloc Party wist hierna de hitte aan te houden met het potige en bijtende “Coliseum”, één van de strafste tracks uit de nieuwe plaat. “One More Chance”, een Bloc Party klassieker met ware dance allures, miste zijn effect niet en mocht vanavond gelden als een absolute voltreffer, de band plakte er een wervelend “Octopus” achteraan en met een puntig en sprankelend “Team A” verdween het viertal een eerste keer van het podium.
Bloc Party bedankte het publiek met twee bisrondes, maar daar sloegen ze de bal een beetje mis. “Ares” en “This Modern Love” waren nog wel knap en vooral het opzwepende “Flux” was een splinterbom die de Lotto Arena nog eens binnenste buiten keerde, maar in afwachting van de onvermijdelijke klepper “Helicopter” haalden de flauwe songs “Montreal” en “Truth” het vuur weg die toen in de lucht hing, en in het heetst van de finale was dit toch een domper, alsof Cavendish in volle spurt naast zijn pedalen schiet.
Maar laat ons de goede momenten onthouden, want die waren uiteindelijk veel talrijker dan de (halve) missers. Bloc Party staat er terug, en dat is het voornaamste.
Organisatie: Live Nation
Onze excentrieke Welshman John Cale heeft met een dijk van een concert bewezen dat op veelzijdigheid, klasse en genialiteit geen leeftijd staat. Zijn passage op het Brussels Summer Festival tijdens de laatste zomer staat al voor eeuwig in mijn geheugen gegrift en het zou een klein mirakel zijn mocht hij nu in zijn vertrouwde Vooruit (de zevende passage alweer) nog beter doen, als dat zou kunnen. Wel het wonder is geschied: Onze creatieve duizendpoot komt zijn nieuwe ‘Shifty Adventures in Nookie Wood’ presenteren en heeft een voortreffelijke band mee. In de zaal komt dit dus nog beter tot zijn recht dan op een festival.
Het concert wordt aangekondigd met enkele minuten vioolgekrijs. Onze knoppenanalfabeet en voormalige knorpot komt met zichtbaar plezier het podium opgewandeld en slaat met een ietwat onhandige indruk de toetsen aan. Zijn topmuzikanten doen de rest en zorgen voor een instrumentale intro die meteen de toon zette voor heel het concert: alleen maar hoogtepunten en verschroeiende versies van gekend en minder gekend werk. Heerlijk hoe Hij Waarop Leeftijd Maar Geen Vat Krijgt dat ‘Redefinitions’ noemt. Cale had er overduidelijk zin in, de musici stonden retestrak en het samenspel mag je gerust perfect noemen. Zoals de ook aanwezige Paul Decoutere ( De C van TC Matic) me toevertrouwde: Als zijn muzikanten ook maar tien procent van Cale’s talent bezitten, mag je een perfect concert verwachten. En Paul heeft niet overdreven. Het speelplezier droop er gewoon af. Subliem heeft een naam.
Dustin Boyer (wat een gitarist) zorgde voor die fantastische dissonanten bij opener “Hedda Gabler” uit ‘Animal Justice’ EP, gevolgd door het al even bij de strot grijpende “Captain Hook” uit ‘Sabotage’. Het kan verdomme nu al niet meer stuk. “Perfection”: de titel zegt alles. “The hanging”. Toverde Boyer nu trompetgeschal uit zijn zessnaar? Met “Cry” leren we al snel van bassist Joey Maramba en drummer Alex Thomas wat een ritmesectie moet zijn, met een heerlijk funksausje.
Even de experimentele toer op met “December Rain”, “Face To The Sky” en “I wanna talk 2U”, met de verplichte viola. Cale en co komen op orkaankracht met zijn ‘redifinition’ van “Leaving It Up To You”, gevolgd door “You Know More Than I Know” en “Guts”. Alles snijdt door merg en been. Onze zeventigjarige kwajongen roept ons tijdens “Picasso” met duidelijke pretoogjes dat hij ons moeder heeft geneukt, geeft zijn strijkstok aan basist Joey en bewijst dat hij met “Nookie Wood” nog altijd een begenadigd songschrijver is.We zijn bijna knock out..
Hoe kan je beter eindigen met een stomende “Venus in Furs”. Zo weten de jongeren in het publiek dat Cale de medeoprichter is van de belangrijkste rockband , V.U., ooit. Sorry, lieve Lou Reed, je staat mijlenver achter bij uw voormalige kompaan.
Paylist: Hedda Gabler/Captain Hook/Cry/December Rain/Perfection/Living With You/Leaving It Up To You/I Wanna Talk 2U/Guts/You Know More Than I know/Helen of Troy/Pablo Picasso /Face To The Sky/The Hanging// Nookie Wood/Venus in Furs
Organisatie: Democrazy, Gent
De 23 jarige Britse Lianne La Havas trok al onze aandacht op les Nuits Bota 2012 en in 'de club' op Pukkelpop. Met o.m. supports van Bon Iver en Alicia Keys gooide ze het juk van ‘grote belofte’ van zich af, plus met haar straffe live performances was het ons duidelijk dat hier een opkomend talent bezig was , met lieflijke , sfeervolle bitterzoete rootspop , die jazz , soul en folk herbergt.
In een ongedwongen, gemoedelijke, warme sfeer hoorden we van de beloftevolle charismatische sing/songwritster , breed glimlachend, autobiografisch materiaal over het hobbelige parcours van haar liefdesleven; ze maakte het gezellig in de GrandMix en speelde een uitermate ‘naturel’ set , spontaan , ontspannen, gedragen door haar zachte, zalvende , helder indringende soulstem .
Muzikaal hebben we het natuurlijk over haar debuut 'Is your love big enough' van toegankelijke , gevoelige nummers, die beheerst en fijn uitgewerkt waren , en spaarzaam , breder en strakker konden zijn door haar goed op elkaar ingespeelde band; je kwam uit op een overtuigende “Au cinema”, “Everything everything” en de single “Lost & Found” ; andere pakte ze solo aan en kwam je dan uit op een breekbare “No room for doubt”, “Tease me” en “Gone” , enkel begeleid van elektrische gitaar, een pianotune en haar stem. In “Weird fishes” en het funky “Forget” toonde ze door de catchy ritmes en de vocale steun van het publiek dat ze kan rocken. . Een brede waaier binnen het genre dus.
Op die manier dartelde ze door de hartverwarmende set heen . De titelsong “Is your love big enough” sloot af en werd sympathiek onthaald.
De enthousiast jonge dame kan haar stempel drukken. Ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae. Checken dus deze dame!
En sing/songwriting zit in de lift . Als support van haar huidige tour was Nick Mulvey mee. We kennen intussen het princiep : rustige , ingetogen dromerige songs , een akoestische gitaar en warme vocals. Af en toe hoorden we flarden flamenco die wat afwisseling bood.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Het Schotse Biffy Clyro heeft een 6e album uit , 'Opposites’, en is daarmee aan het touren! Wij waren bevoorrechte getuigen in de AB Box. Een relatief kleine zaal, zeker als je weet dat dit alternatieve rocktrio makkelijk 5 à 6 keer zulke zalen vult. Maar een bewuste keuze zo blijkt, want zo krijgen de al zware, bombastische songs een epische allure. Frontman Simon Neel en de broertjes James & Ben Johnston staan garant voor een melodische mix van snoeiharde gitaarrifs, bagpipes, strijkers en keyboard, en stevige drums. Vandaag werden ze bijgestaan door keyboardplayer Richard Ingram & gitarist Mike Vennart, samen vormen ze ‘British Theatre’. Biffy Clyro kwam keetschoppen … Dat beloofden ze … Ze hielden woord!
De Schotse rakkers werden vooraf gegaan door een bende Noorse herrieschoppers: Blood Command. Een 5-tal dat een soort punkrock/deathpop speelt. Alles zit goed in elkaar, maar het is vooral frontzangeres Silje Tombre die me bijblijft. Als de juffrouw haar keelgat opentrekt, kruipt m’n gehoorbescherming nog net iets dieper, en gaan de haartjes van m’n trommelvlies op voorhand platliggen, om niet afgeknakt te worden door die windhoos van decibels. De normen van Minister Schauvliege zijn net niet met de voeten getreden.
Dit is het 1e optreden van Biffy Clyro’s Europese tour. Een echte promotour. Dat zie je aan het uitgekiende decor. Een metershoge cover van hun nieuwe cd. Simpel, effectief, …promo.
En het belooft een mooie tour te worden, met een dijk van een setlist. Maar liefst 23 songs passeren de revue! Een mooie mix van oud en nieuw werk. Na de lokroep van de fans : “Mon the Biff” kunnen ze er aan beginnen.
“Different people” is een ideale opener. Terwijl frontman Simon de mooie intro soleert, installeren de anderen zich om dan samen meteen de toon te zetten. De sfeer zit er direct in, want bij “That golden rule” ontstaat een 1e , kleine, moshpit. Met nummers als “Sounds like balloons”, “Black chandelier” & “Modern magic formula” toont de band waar het voor staat: goed gezongen, stevige rock. “God & Satan” is , mede door de strijkers, een heerlijk rustpunt. De PA gaat een klein beetje de mist in bij “The joke’s on us” & “Victory over the sun”, want Simon’s stem wordt overpowered. Een heel attente fan heeft bij “Bubbles” zelfs een bellenblazer mee, wat Simon wel weet te appreciëren.
In de AB Box ,door de volle en fijnere akoestiek, in het Engels spreekt men van “swings and roundabouts”, stijgen bepaalde nummers boven zichzelf uit. “Biblical” is er zo één. Mede door de sterke gitaarrifs, imposant keyboardwerk en het meezingende publiek krijgt dit lied iets sacraals. Het live debut van “Spanish radio” is een heel welkome verassing! Net of een Mariachi-band zich heeft toegevoegd bij het 5-tal. Heel luchtig , uptempo nummer.
Biffy Clyro wordt wel eens de Schotse equivalent van de Foo Fighters genoemd. Met songs als “ Living is a problem because everything dies” & “ There’s no such thing as a snaggy snake” benaderen ze het steviger werk van deze band. Zelfs schreeuwen doet Simon in stijl!
“Pocket” daartussen plaatsen op de setlist was goed als rustbrenger.
Het steviger rockwerk wordt verdergezet met “Machines”, Opposite” & “Who’s got a match” tot de menigte opgewarmd is voor de volgende ‘moshpit’ op de tonen van “Booooom, blast and ruin”. Hits als “Many of honor” & “The captain” vormen een mooie afsluiter.
De geheime wapens werden als laatste ingezet. Het live debuut van “Skylight” was verbluffend. Simon soleerde, gevangen in een witte lichtbundel, een akoestische versie van deze prachtige ballade. Maar wat gezegd van “Stingin’ belle” !? Ik kan dit nummer niet anders omschrijven als een ‘tsunami van rockvibes veroorzaakt door een vloedgolf van gitaarrifs’. De power welke deze song uitstraalt is een sensatie! De begeleidende bagpipes accentueren daarbij nog eens hun roots. “Mountains “ belichaamt een beetje alles waar Biffy voor staat; elk element ( krachtige stem, gitaarrifs, sterke drum ) welke een rocksong moet hebben wordt hierin samengevat. Een waardig slot.
Biffy Clyro is nog voor velen onontgonnen terrein, maar heeft vanavond aan klantenbinding gedaan. O.a. Adèle, Black Eyed Peas, The White Stripes & Jessie Ware konden rijpen in deze zaal, en kwamen er uit als fenomeen. Geen twijfel mogelijk dat Biffy Clyro dezelfde weg opgaat! Als deze zomer Simon vraagt op Rock Werchter : “Who was with us @ the AB Box in february?”, zullen de fans van deze avond fier van zich kunnen laten horen. Een grote toekomst wacht … “Mon the Biff” !! …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blood-command-17-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/biffy-clyro-17-02-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Doorgaans kunnen beginnende artiesten die nog maar één album uit hebben amper een concertje van een uurtje volspelen. Bij deze Gary Clark Jr - een natuurtalent, zoveel is nu wel duidelijk - was dit wel even anders. Hij overrompelde ons met twee uren van de beste soul- en bluesrock om duimen en vingers bij af te likken. Wij smulden ervan, en nog geen klein beetje.
Op zijn, overigens veelbelovende, debuutplaat ‘Blak and Blu’ laveert Gary Clark Jr nog een beetje te veel tussen ronkende bluesrock en een meer opgekuiste r&b sound. Live had hij echter resoluut de kaart van de elektrische gitaar getrokken, en dat konden wij allen maar toejuichen. Hier werd zonder schroom en met veel gitaargeweld omgesprongen met de betere invloeden als Lenny Kravitz, Led Zeppelin, Buddy Guy en de onvermijdelijke Jimi Hendrix, wiens geest zowat de ganse avond inde AB Club rond dwarrelde. Huidskleur, het briljante gitaarspel en een paar treffende gelijkenissen zorgden er voor dat de vergelijkingen met de grootmeester nog wat meer in de verf werden gezet.
Op het podium waren er hoegenaamd geen blazers, geen keyboards en geen uitstapjes richting r& b of soulpop te bekennen, wel een all time rock’n’roll opstelling met zelfs nog een extra gitarist in de rangen, alsof het gitaarbranie van Clark nog niet genoeg was. Als we Gary Clark Jr voorzichtig een reïncarnatie van Jimi Hendrix durfden noemen, dan konden we bij de tweede gitarist gewagen van een Stevie Ray Vaughan volgeling. Misschien een beetje te overdreven referenties, maar het kon tellen om aan te tonen uit welk vaatje hier werd getapt.
Gary Clark Jr profileerde zich als een werkelijk fenomenale gitarist die zowel gevoel als finesse in zijn instrument legde en daarbovenop nog eens gezegend was met een krachtige soulstem, some guys have all the luck.
De klasse en de power gutsten er uit via stevige bluesmonsters met krachtige riffs en schitterend soleerwerk als “When my train pulls in”, “Bright Lights”, “Numb” en een werkelijk fenomenaal “Third stone from the sun/If you love me like you say” waarin Hendrix meer dan ooit aanwezig was.
Clark zijn soulbloed kwam prachtig naar boven in het pareltje “Please come home” waarin hij ware Prince allures naar boven haalde (dat hoge stemmetje haalde hij probleemloos) en als het even sneller moest gaan dan kwamen stevige rock’n’roll songs als “Travis County” en “Don’t owe you a thang” de boel Chuck Berry-gewijs wat ophitsen.
In de bisronde schitterde Gary Clark Junior helemaal in zijn eentje met de bloedmooie naakte bluessongs “In the evening” en “Next door Neigbour Blues”, twee momentjes waarbij ons ganse lijf door kippenvel overmand werd.
We hebben vanavond in de AB een zeg maar legendarisch concert meegemaakt en een wonderlijk natuurtalent ontdekt.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikanse Real Estate , uit New Jersey . De hyperkinetische zanger/gitarist heeft al een paar platen uit onder Ducktails; nu dat Real Estate eventjes is opgeborgen; hij trekt rond om de nieuwe cd ‘The flower lane ‘ wat support te geven.
Net als Real Estate zit Ducktails in het straatje van de 90s indie van Galaxie 500, Teenage Fanclub, Pale Saints , Slowdive en voelen we een zee- strandgevoel door de zalvende melodieën, maar durft hij dieper te graven in die neopsychedelische indie, die de brug maken met het onvolprezen Avi Buffalo en Tame Impala. De songs worden opgefleurd door een aanstekelijke groove en vibe, synths, piano, galmende gitaren en pedaaleffects, zonder de popmelodie uit het oog te verliezen .
Zoals we het al een beetje gewoon zijn in het genre behoudt het materiaal een dromerige ondertoon , ervaren we hitgevoeligheid , kan het wat directer, strakker klinken en explodeert het als de instrumentatie meer ruimte inneemt.
We horen een evenwichtige beheerste sound met wat meer weerhaken en een boeiend, kleurrijk geheel. En Mondanile zorgt voor een gezellig onderonsje in de kleine Witloof Bar . Tja, niet voor niks is er de referentie met de Amerikaanse animatie serie Ducktales , de serie gebaseerd op de Donald Duck-stripverhalen …
Organisatie: Botanique, Brussel
Binnen de indiefolkscene zijn er ook aparte band te noteren, die allesbehalve hitgevoelig zijn en klinken . Vanavond hadden we het gelegenheidsproject Sons of Noel and Adrian uit Brighton , gecentraliseerd rond Jacob Richardson , maar verder steeds uit een regelmatig terugkerende samenstelling bestaat . De leden zijn afkomstig van het Willkommen Collective, een verbond van muzikanten, promotors en beeldende kunstenaars.
Een groots gezelschap van acht leden , dat wel met koperblazers, klarinet, flutes , troms , naast de traditionele instrumenten ,waarbij we ook wat afwisseling noteerden van soms wel vier gitaren , mandolines en banjos.
Lang uitgesponnen atmosferische, filmische, cinematografische orkestrale composities die een unieke sfeer ademen. De variërende instrumentatie, de opbouwende , hardere klanken, de hypnotiserende , psychedelische en ontspoorde ritmes, de duistere , onheilspellende tunes , de wisselende zangpartijen en de onverwachtse wendingen lieten een avontuurlijk aanpak horen. Een vreemd aanvoelen . Hier komen Robin Proper-Sheppard van Sophia en Wovenhand om de hoek kijken.
Natuurlijk lag de klemtoon op de recente plaat ‘Knots’ en waren we uitermate tevreden met werkstukken als “Jellyfissh bloom”, “Catchy come home” , “Come run fun stella baby mother of the world” en “Big bad bold”, die door de rijkelijke instrumentatie en de verrassende wending boeiend waren
… Als een Lorelei die je op de klippen jaagt … De synchrone danspasjes van de dames , de folky landelijkheid en de ontspannen sfeer van de band deed spanning en dreiging afknappen. Een golvend manische sound , die net geen fatale afloop kent!
Ook de support Eyes & No Eyes moest niet onderdoen , want ook hier hadden we een filmisch bezwerende sound , donkere tunes met een licht apocalyptische inslag . Een bijzondere klankenwereld hoorden we door de gitaarriedels , een knetterend, ontstemde bas, tromgeroffel, cello en een dromerig, neuzelende zang op z’n Alt-J.
Vanavond kon je zeggen dat die indiefolkscene ook avontuurlijke tentakels had . Mooi geprogrammeerd alvast!
Organisatie: Botanique , Brussel
Nederlands 
Français 
