Thought Forms situeert zich ergens tussen postrock en postpunk en wordt gevormd door Charlie Romijn, Deej Dhariwal en Guy Metcalfe. In 2009 kwam hun self titled album uit, gevolgd door enkele cassette releases en dit jaar brachten ze Ghost Mountain uit onder Invada Records. Ze brengen atmosferische, cinematografische muziek afgewisseld met vocals die sterk op de achtergrond blijven. Doorheen de show blijven ze dan ook aan de oppervlakte en blijf je als luisteraar wachten op een muzikale doorbraak. Die komt er dan ook tijdens hun laatste nummer. Niet slecht geprobeerd, maar een onderdompeling in Sleepmakeswaves of TV Buddhas zou hun niet misstaan, hiermee bedoel ik dat een keuze dient gemaakt te worden in stijl om echt met je sound door te breken. Nu bleef het nog te vaak aan de oppervlakte. Het inzetten van meer vocals of muzikanten, een visuele ondersteuning, een aangepaste lichtshow had Thought Forms dat ietsje meer kunnen geven.
Esben & The Witch werd in 2008 gevormd in Brighton, UK. De naam van de band is afkomstig van een Deens sprookje. In 2010 kregen ze een contract bij Matador Records en in 2011 kwam hun eerste album ‘Violet Cries’ uit. ‘Wash The Sins not only the face’, hun tweede album, kwam uit in 2013 en naar aanleiding van deze release startte hun tour deze avond in de Botanique samen met Thought Forms.
Esben & The Witch bestaat uit een gemengd trio waar Rachel het meest opvalt door haar eenvoudige, tengere verschijning in een zwarte polo gedragen door combats. ‘Wash the sins not only the face’ heeft een meer elektronische dimensie dan ‘Violet Cries’ die eerder neigde naar een post industriële sound. Waar Rachel vroeger de meesteres der pauken was is ze nu overgeschakeld op gitaar en bas. Dit creëert een minder intieme atmosfeer en geeft de nummers een minder vol geluid. Niettemin betovert Esben & The Witch als een sprookje met hun dreunende, invasieve goth sound. Ze wisselen vocale stukken af met instrumentale staaltjes om U tegen te zeggen. Ze proberen zo goed als mogelijk op elkaar in te spelen, dat merk je als publiek duidelijk aan hun constante uitwisseling van blikken naar elkaar. Heel even verliest Rachel het ritme, de groeipijnen van het bespelen van een nieuw instrument of het nog niet goed ingespeeld zijn van de nieuwe nummers? Niettemin herpakt ze zich met klasse en werkt alle nummers af met een grandesse. Ze brengen zowel nummers uit ‘Violet Cries’ als hun laatste parel ‘Wash your sins not only the face’.
Esben & The Witch had een stralende lichtshow, van felrood tot helderblauw, van sacraal wit die door zeven spotlights ronddartelden als een betoverend licht . Het publiek was duidelijk laaiend enthousiast en ze werden beloond met twee bisnummers waarvan hun laatste toonde wat ze in hun mars hebben. Uit ervaring kan ik zeggen dat Esben & The Witch niet het beste van zichzelf gaf, maar het was een mooie start van hun ‘Wash your sins not only the face’ tour. Komende shows vinden plaats in Duitsland, Nederland, Frankrijk, USA, Zwitserland, Portugal en eindigen in hun thuisbasis.
Organisatie; Botanique, Brussel
Icarus Night - Hans-Joachim Roedelius – Krautrockicoon in Gent
Hans-Joachim Roedelius
KASK cinema
Gent
De Democrazy staat nog altijd het minder voor de hand liggende muzikale universum voor en in dat kader mocht vrije radio Icarus een krautrockicoon naar Gent halen. Met een verleden bij Cluster en Harmonia heet Hans-Joachim Roedelius één van de grondleggers van de ambient te zijn. Zijn samenwerking met Brian Eno eind jaren 1970 introduceerde hem indertijd bij een nieuw maar waarschijnlijk nog altijd niet doorsnee publiek, maar je moet toegeven dat hij nadien toch weer eerder in de underground verdwenen is.
Tegenwoordig krijgen platen als ‘Musik von Harmonia’ en ‘Harmonia de Luxe’ weer een bescheiden plaats in het verhaal van de krautrock en is er de laatste tijd ook een groep hedendaagse artiesten ontstaan die de mosterd duidelijk uit Duitsland halen. Met een output van onderhand rond de 80 platen zullen waarschijnlijk ook enkel de aficionado’s hem overal volgen, en dat gebeurde dus blijkbaar ook tot in Gent, waar Roedelius een aantal trouwe Teutoonse fans mocht verwelkomen.
Onderhand is de man 78 en tourt hij met zijn vrouw voor de Duitstalige landen rond. Er zijn minder aangename manieren om je oude dag te slijten. Gent ligt dan niet zo ver uit de buurt en als ontmoetingsplek was de KASK-filmzaal intiem om ’s mans ambientklanken tot zijn recht te laten komen. Een unieke kans om een pijler van de krautrock nog aan het werk te zien.
Songs of zelfs songstructuren zijn tijdens zo een optreden niet echt aan de orde, tenzij in een verre echo, maar Roedelius weeft subtiele klanktapijten die ons heden ten dage bekend voorkomen. Er is geen tekst, of er is geen structuur die je houvast geven, dus is het zaak om je over te geven. Roedelius geeft ons luistermuziek die je moet ondergaan wat in de zachte stoeltjes wel lukte, terwijl beelden van vooral Braziliaanse zonsondergangen geprojecteerd werden. Muziek om je in onder te laten dompelen. Geen grote dynamiek, of al te grote klankexperimenten, maar muziek die je haast vanzelf in een meditatieve stemming brengt. Kabbelend als water en in deze context was dat een kwaliteit. Deze - en hopelijk ook andere - niche van minder voor de hand liggende muziek heeft nog altijd een plek en dat valt alleen maar aan te moedigen. Nu nog zaak om me verder te verdiepen in een oeuvre dat onderhand 6 decennia beslaat.
Achteraf mochten de mannen de Icarus nog hoogst interessante, redelijk kosmische plaatjes draaien in het café van het Kask, onder het nuttigen van enzovoort. U vertrouwt erop dat het goed was.
Organisatie: Democrazy, Gent (+ KASK-cinema)
Dat On An On nog niet meteen een belletje doet rinkelen is niet verbazend. Het in Chicago en Minneapolis residerende trio Nate Eiesland, Alissa Ricci en Ryne Estwing speelden vroeger al samen in nogal obscure groepjes als Scattered Trees. Het verlies van enkele bandleden enkele maanden geleden grepen zij aan als creatieve opportuniteit om een meer energieke en experimentele weg in te slaan met een nieuwe band. Dat bleek ook uit hun verbazende set in de Witloof Bar waar ze het gloednieuwe debuutalbum ‘Give In’ met overtuiging voorstelden. Het indiepop landschap herdefiniëren doet On An On niet echt, maar een prominente plaats is na dit optreden wel gerechtvaardigd.
De met gespierde drums ingezette opener “The Hunter” zette meteen de juiste toon met een instant mee fluitbaar synth refrein waarmee The Killers of The Horrors maar al te graag hun eigen set zouden opvrolijken. Diezelfde weidse, rijke sound kregen we ook te horen tijdens “American Dream” en “Cops”. Wervelende gitaren, elektronische drums, vintage synthesizers en een trippy vibe opgebouwd rond een stevige melodieuze fundering… ingrediënten waarmee ook bands als New Order, Depeche Mode, Broken Social Scene of The Big Pink eerder al veel lof oogstten.
De aanstekelijke Hot Chip cover “Boy From School” moest niet onderdoen voor de originele uitvoering en illustreerde dat On An On met veel zelfvertrouwen ook over muzikale muurtjes durft loeren. Uiteindelijk was de in een etherische climax uitmondende single “Ghost” het hoogtepunt van de te korte set. Veel meeslepender dingen hebben wij alleszins nog niet gehoord in het nieuwe jaar.
Frontman Nate Eiesland sprak zijn oprechte verbazing uit over het feit dat er in België al een publiek kwam opdagen voor On An On. Dat zou in de toekomst wel eens fors kunnen aangroeien.
Organisatie: Botanique, Brussel
Brad is geboren in volle grunge periode, maar liet de wildere en onstuimige geruite hemden- rock over aan de collega’s van Soundgarden, Nirvana en Mudhoney. De band koos bewust voor een sound die weliswaar een grunge randje had, maar die vooral trachtte de gevoelige snaar te raken.
In 20 jaar tijd heeft Brad nog maar 4 albums in mekaar geknutseld. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de andere bezigheden van de groepsleden. Zo heeft Stone Gossard een kleine bijverdienste als vaste gitarist in het bescheiden rockgroepje Pearl Jam en is Shawn Smith al actief geweest in Pigeonhed, Satchell en vooral als solo artiest. Tevens is de imposante en baardige verschijning in België ook gekend als gastzanger bij Arsenal.
Niet zo simpel dus om deze indrukwekkende gelegenheidsgroep nog eens samen te krijgen voor een tournee, vandaar dat we deze eenmalige passage op een Belgisch podium ter promotie van hun nieuwste plaat ‘United We Stand’ niet mochten missen. We zullen het ons niet beklagen.
Brad was sterk op dreef en bracht een knappe set van ruim anderhalf uur met de nodige afwisseling, met uiteraard een pak songs uit hun nieuwste plaat (niet hun beste maar toch nog altijd zeer de moeite) en een opvallend flinke greep (maar liefst 7 songs) uit hun 20 jaar oude en nog steeds razend knappe debuut ‘Shame’.
Heerlijk verstilde songs (“The Only Way”, “Screen”) wisselden af met stevige brokken rock (“Secret girl”, “Waters Deep”, “My Fingers”, “Miles Of Rope”) en tussendoor ook nog een prachtvertolking van hun eerste hitje met die fenomenale baslijn “20 th Century”, nog steeds een wereldsong. Het was al vrij snel duidelijk, hier stond geen verzameling van ego’s op het podium, maar wel een hechte groep die straalde van het speelplezier. Stone Gossard mag dan al een aardig CV hebben, de man bleek een gewone sterveling te zijn ontdaan van elke vorm van sterallures, voorzover hij die ooit al gehad zou hebben. Hij liet vooral zijn instrument spreken zonder daarbij in de rol van guitar hero te vervallen, en dat sierde hem. Zijn gitaar stond steeds in dienst van de songs en schitterde ondermeer in pareltjes als “Every Whisper” en “Last Bastion”. Gossard mocht heel even tijdens “Desenfado” achter de microfoon plaatsnemen, en meteen wisten wij waarom dit tot één song beperkt bleef, laten we het beleefdheidshalve houden op een ‘beperkt vocaal bereik’.
Het gezicht (en ook het lijf in zijn geval) van Brad is echter Shawn Smith, een hartige dikkerd met hoog knuffelbeergehalte. Dankzij diens fluwelen stem was Brad vanavond bij momenten briljant, vooral wanneer de harige teddybeer tijdens de uitgebreide bisronde helemaal in zijn eentje achter de piano plaatsnam voor een paar kippenvelmomenten van het zuiverste water. Wij gingen compleet overstag voor de innemende schoonheid van het intieme Satchel diamantje “Suffering”. Al even ontroerend was “Wrapped in my memory”, het eerbetoon aan een oude vriend, de overleden grunge pionier Andrew Wood die met zijn dood het legendarische Mother Love Bone mee het graf in nam (wat meteen ook de geboorte betekende van Pearl Jam). De song vloeide over in een bloedmooie ingetogen versie van de Mother Love Bone klassieker “Chrown Of Thorns”, adembenemend. Als climax volgde dat andere hitje, het wonderlijke “The Day Brings”, waarna het vuur nog eens aan de lont werd gestoken met het potige “Lift” en een ronkende versie van de Stones klassieker “Jumping Jack Flash”.
Een laatste rustig momentje, het uiterst knappe “Buttercup”, was het fijne sluitstuk van een uitmuntend optreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/brad-13-02-2013/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Kortrijk leek aanvankelijk niet warm te lopen voor Ebo Taylor, een Afrikaanse legende van maar liefst 76 lentes. Uiteindelijk daagden toch genoeg warmbloedige adepten/nieuwsgierigen op om de winterse kou te verdrijven. En Ebo had er zin en zon in.
Bijna twee uur zou de Ghanees, oude muzikale vriend van de Nigeriaanse topmuzikant Fela Kuti, De Kreun laten wiebelen en dansen. Hij had er zonder meer veel goesting in, was meer dan wakker, wat van de klankman niet kon gezegd worden, want de volumeknop van de micro van de legende stond bij het eerste nummer nog dichtgedraaid.
Taylor – met hoedje en traditionele outfit - liet het na een korte misprijzing met hoofd en armen niet aan zijn enthousiasme komen en zette met zijn zevenkoppige band de set in. De oude knar staat bekend om zijn ‘Highlife’, een dansmuziek die zwemen van Afrikaanse ritmes met de brassbands van het Britse leger en Amerikaanse jazz combineert. In De Kreun gooide hij nog wat andere genres in zijn smeltkroes en gaf hij zijn muzikanten soms vrije baan.
De drummer had al snel door dat het Kortrijks publiek nog moest opwarmen. ‘You are a bit cold and quiet’, al had Taylor zelf al bij zijn tweede nummer een meezingmoment ingelast, wat hem door de lauwere reactie een ondeugend lachje ontfutselde. Trouwens, die blinkoogjes bleven het hele concert door glinsteren.
Af en toe laste hij een filosofische quote in (‘The river was there before the path’) maar centraal bleven zijn meeslepende tunes, waarin hij zich zo erg onderdompelde, dat hij zelfs net voor hij een rondedansje om zijn staander maakte, die micro omver liep.
Supersaxofonist Ben Wolff (één van de twee blanken in de band) haalde van meet af aan al verschroeiend uit, maar ook de percussionist en de drummer bepaalden het ritme en de grooves. Halverwege het concert stapte iedereen - alsof voor een plaspauze - van het podium, behalve de man achter de drums die de stijl van concert plots een andere richting insloeg en met de toetsenist-zanger-danser wat gratis Afrikaanse danslessen ten berde gaf. ’The ladies in front’, was het stigma.
Toen ‘good old’ Ebo weer op het podium kwam, zette hij zich voor het drumstel, staarde genietend de zaal in en begon te flirten met het vrouwelijke schoon, met het blonde jonge ding in het bijzonder. Hij genoot, zag dat het goed was en was zo onder de indruk dat hij even op zoek moest naar zijn gitaar.
Na het voorlaatste nummer (“Appia Kwa Bridge”, de titelsong van zijn laatste cd) was het 22 uur geworden. ‘White man invented the watch. And he added: 10 o’clock is the end’, verontschuldigde de black man zich voor het nakende einde.
Maar het was duidelijk, den Ebo had er plezier in, noemde zichzelf generous en bleef alleen op de bühne, wat later geassisteerd door de percussionist voor een mooie ballade. En erna riep hij letterlijk om zijn guys waarop de drummer eraan toevoegde dat Ebo de ‘hardest working man in show business’ was. Overuren dus, maar geen seconde had je dat gevoel. Taylor sprong (jawel) tijdens het allerlaatste nummer van het podium en ging iedere toeschouwer persoonlijk begroeten: een handdruk, een klopje, een dansje (met die blonde ook natuurlijk).
‘Heaven’, zo fantastisch voelde het nu wel niet, maar het was close. En dat was meteen het laatste nummer en de laatste kwinkslag: ‘Wil je naar de hemel? Wel, sterf dan !’ Ons gedacht? De man verkiest (voorlopig nog) de hel want we zien hem nog niet meteen zijn Afrikaanse pijp aan Maarten geven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ebo-taylor-13-02-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Dinosaur Jr - Reeds twintig jaar zijn onze indie rockers bezig. Reeds twintig jaar brengen ze meer dan behoorlijke schijven uit met zowel pareltjes als tegenvallers. Ze hebben dus goed naar The Stooges geluisterd.
Mascis omringt zich met Marschall torens en moet persé na ieder nummer zijn Jazzmaster stemmen, Barlow hangt zijn bas onder zijn knieën en speelt er gewone akkoorden op en de drummer lijkt net van een of ander Hawaiaans strand te komen. En toch speelt dit trio ‘right in the face’ een retestrake set die je blijft vasthouden. Oordoppen waren zeker niet overbodig.
Het is er hem duidelijk aan te zien dat die gasten al enkele decennia samenspelen. Ze voelen elkaar perfect aan en serveren de ene uppercut na de andere. Helaas is deze geoliede machine niet vies van enige routine en vond ik het publiek eerder wat lauw reageren. Nou ja, ondergetekende had net de explosie van Goose in de AB achter de kiezen. We werden al ras getrakteerd op het nieuwe ‘I bet on Sky’, dat moeiteloos naast vroeger werk kan staan. Mooie single, die “Don’t pretend you didn’t know”, zonder de arrangementjes met synths en viooltjes.
Halverwege de set kwam dan hun wereldhitje “Feel The Pain”: Zijne Retestrakheid gaf ons kippenvel. Nog even een windhoosje met “Start Chopping”, een heerlijke fuzz in “Freak Scene” en de mooi gevonden tegentijden in “Out There”.
Met “Just like heaven” (The Cure) en het verpletterende “Sludgefeast” trachtte Lou in de bisronde ons nog eens knock out te slaan, wat ‘eizona’ lukte ook.
Een fantastische pletwals die een beetje de bezieldheid van hun overgrootvaders The Stooges mist. Lang leve tinnutis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dinosaur-jr-11-02-2013/
Pics van hun set in Trix Antwerpen op 9 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/dinosaur-jr-believo-trix-antwerpen-op-9-februari-2013-pics/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het Australische broer- zus duo Angus & Julia Stone gaan nu een tweetal jaar hun eigen weg. Iets wat er eigenlijk al was voordat het samen vonken spatte op de platen ‘A book like this’ en ‘Down the way’. Dromerige freefolky songs, die ons lekker deden wegdromen en een sprookjesachtige sfeer creëerden . Ideale onthaastingmuziek. Zowel als duo als solo zijn ze erg populair . Het optreden samen in het KC is in het geheugen gegrift en de aparte concertreeks zijn even succesvol, met het bordje uitverkocht .
Angus is solo al een tweede keer te gast ; na de Bota, vanavond in de AB, vinden we overwegend een jong publiek voor die dromerige, retro nostalgische sound . Met z’n band manifesteert Angus zich als de ultieme hippie voor wie het leven bestaat uit de eenvoud , stilstaan bij de dagdagelijkse dingen, de natuur , mijmering , samen-zijn , genot en leuke en trieste lovestories , waarin vooral ‘afscheid nemen van’ aan bod komt . Het zijn ontroerende , emotievolle hippies , mannen met baarden , lang (en vet) haar , een vestje en een pluim in de hoed. Droom, psychedelica en een zorgeloos bestaan kruisen het pad . En why not ? het zijn elementen in deze stresserende, opgefokte maatschappij, die ons even doen stilstaan.
We kunnen niet omheen een reeks ingetogen , sfeervol en broeierig rootsfolkend materiaal op Angus’ soloplaat ‘Broken brights’, in de beste Amerikaanse folk en country traditie van Crosby, Stills & Nash , The Eagles , The Band, Dylan en het werk van Devandra Banhart. Toegegeven, niet alle songs overtuigen in het rustige genre , “The wolf & the butler” en “Be what you be” , wat z’n weerslag had op het concert, dat wat sloom, braaf , voortkabbelend ervaren wordt . Maar geen nood , hij en z’n band konden rekenen op een sterke respons en werden op handen gedragen .
Er vielen uitmuntende momenten en pareltjes te noteren als “River love” , “It was blue” (met een “I wanna be your dog” slowcore riff) , “Clouds above” en “Hard to let go” , die variëren in akoestische , elektrische gitaren , mandoline en banjo, een repetitieve tune hebben , aanzwellen en forser durven klinken door de toetsen en de percussieve ritmes , gedragen door de nasale dromerige stem van Angus en een kleuren palet van cello en meerstemmige zang.
We hielden meer van het intense materiaal van het opbouwende type ,die hier op het eind werden gespeeld , met enkele verrukkelijke broeierige en potige (akoestische) grooves , galmeffects en een knipoog naar een Steve Miller, John Cougar Mellencamp, Velvet Underground , The Doors of een ingehouden Crazy Horse, als “End of the world”, “Yellow brick road” (van hen beiden) en een eigen oudje “Jewels & gold” . Sterke songs die ons wisten te raken .
En die intensiteit hielden ze vast , want in de bis hadden we “Smoking gun” , eentje nog van z’n pseudoniem Lady of the Sunshine , dat overtuigde door de rauwe schoonheid en de slepende opbouw; het obligate boeiende “Big jet plane” , de hit van broer en zus , werd eerst minimaal ingezet en dan omgeven door een mooie, bredere instrumentatie; een terugkeer naar die oude situatie van broer en zus moet niet levenslang uitblijven in de toekomst.
De kampvuur vertelverhalen, de “I love youuhhs” , de ‘peace’ lofbetuigingen, de smileys en de ontroering , het loslaten vormen de cultuur bij een gig van het soort van Angus Stone . Hun hoopvolle rootsrockende indiefolk toont een helderblauwe hemel met enkele schaapjeswolken . Een goed optreden zondermeer , maar niet direct verrassend , beklijvend of memorabel als de magische sound van broer en zus samen.
Ook de support Tom Freund kon sterk performen; nu zeker gezien sing/songwriter duidelijk in de lift zit , werden de nummers solo goed en warm ontvangen. Op het eind boeide hij al een goed volgelopen AB met een uitstekende uitgeklede versie op ukelele van “Let my love open the door” van Pete Townshend!
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Onze zondagse 2BE/Vier Avond hebben we omgeruild voor een concert van Amenra . Een concert van Amenra is iets bijzonders . In ons landje zijn de West-Vlamingen de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan .
Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs bijna steevast met de rug naar het publiek gekeerd.
En als de lichten zo goed als gedoofd zijn vóór het optreden moet je weten dat het optreden eigenlijk al is begonnen . Er zou een ‘silent code ‘ moeten zijn dat er absolute stilte heerst nog voor de eerste noot door de gitaren blaast, want de stilte is onderdeel van de show. De stilte is deel van de storm. Enkel wanneer de storm uit hun instrumenten raast , lijkt het publiek tot stilte gedwongen te worden, maar de stilte die altijd aanwezig is , wordt vaak niet gezien. Dat zou een optreden van Amenra echter nog completer maken, als er een soort bezinningsmoment optreedt want het geheel is telkens meer dan de som der delen.
Dat bepaalde mensen door de volle leegte die door de boksen blaast onvervuld blijven door in praten te vervallen, of een sigaret op te steken is eveneens een raadsel. Zij die Amenra toelaten tot in de diepte van de ziel, zoeken niet langer naar vervulling buiten zichzelf maar vinden die binnen in zichzelf. Amenra brengt je in een tornadostorm die op volle kracht woedt, en net door die vernietigende kracht verlicht. De volheid van emoties wordt uitgedrukt via de primitieve vorm van klank. Zoiets vereist een bepaalde diepgang, een puurheid, leven. Amenra is op dit vlak dan ook de zuiverste band. Elke emotie geven ze in z’n volledige gedaante weer zodat deze doorleefd, doorvoeld kan worden en er ruimte wordt gecreëerd om een andere emotie te doen ontstaan, of te transformeren. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, die net als het leven zowel veranderlijk als wederkerig is. Als je vanbinnen heel stil wordt, voel je de subtiele opbouw van hun nummers. Dan bén je de muziek. Dan is er geen jij en zij, maar is alles Eén. Amenra vraagt geen voorkennis, Amenra vraagt stil te Zijn, zonder verhaal te zijn en nodigt je uit om hun verhaal te aanhoren. Wie goed luistert herkent telkens de gelijkenis met z’n eigen levensverhaal.
Amenra berust dus op een intense ervaring, een beleven, een katharsis , een adembenemende verstilde en exploderende Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt door de slepende herhaling een oerenergie op, o.m. gekend bij de gigs van Sunn O))), Swans of Godspeed.
De show in hun thuisbasis kwam zwaarder over dan in de AB hoewel het decor meer sober was. De zaal werd gevuld door de geur van kerkwierook waardoor de Kreun transformeerde in een soort heilige tempel. Deze zintuiglijke prikkel creëerde een extra dimensie, riep een sacraal gevoel op.
Je wordt meegezogen in die unieke trip , die weinig ademruimte en pauze toelaat. Totaalspektakel, muzikaal als visueel , door de zwart-wit visuals , tot in het detail uitgekiend.
Amenra is existentieel , een onvoorwaardelijke overgave. Je wordt opgeslorpt door dat bezwerend, beukend en helend, zalvend geluid. Maar ze is minder vernietigend, meedogenloos dan vroeger . Een dik uur werden we in die unieke wereld vastgehouden en dan een plotse, onverwachtse stop . Eventjes staan we perplex , zijn we achtergelaten, en worden we opnieuw gedropt in de wereld van vandaag …
Amenra - Een beklemmende sfeer en een volwassen sound . Met de nieuwe cd ‘Mass V’ wint het gezelschap aan belangstelling en is de clubtour een groot succes . Niet bevorderlijk voor verliefden deze dagen, maar zeker te checken …
Ook al een pak jaar bezig was de support Eleanora , die deels binnen dezelfde stijl te situeren is, met lange stukken en meer op de voorgrond liggende screamo vocals . Met hen werd je alvast in de juiste sfeer geduwd.
Musiczine.net: Fleur Coevoet - John Van De Putte - Johan Meurisse
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Verleden week schreven we over Clutch : ‘Een band die zich binnen het Stoner Rock genre en aanverwanten onderscheidt van de rest van de spelers’. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat er nog zo één is, zij het weliswaar met een andere, maar evenzeer unieke aanpak : de –stilaan legendarische- Amerikaanse band Karma To Burn grossiert reeds sinds 1997 (zij het met een 7 jaar hiatus ergens tussenin) in moddervette instrumentale kick-ass stoner rock. Ondanks, of net dankzij, de basic 3-mans line-up gitaar-bas-drums, zonder zanger, weten zij zowel live als op plaat - 6 CD's tot nu toe- geen moment te vervelen !
Nog unieker was de setting waarin de band zondag laatstleden te zien was. Als afsluiter van hun huidige Europese tour waren de heren te zien in jeugdhuis ‘Den Over’ in Menen ! Daar waar ze bij hun laatste passages in onze regio nog het Depot in Leuven en de Vk* in Molenbeek aandeden -in 2009 stonden ze zelfs op Graspop - waande deze topband zich blijkbaar niet te min om de ziel uit hun lijf te spelen in een zaaltje met een capaciteit van niet meer dan een goeie 100 man en een paardekop ! Pet af voor de organisatie, hoe hebben ze dit voor mekaar gekregen ?! Het beloofde een show zonder franjes te worden : Klein podium, geen lichtshow, het contact met het publiek was bijna fysisch. Maar KTB beweest eens te meer wat een topband ze zijn : een dik uur onvervalste vettige instrumentale stoner, geen noot gezongen, gitarist en oprichter Will Mecum die ons nekhaar overeind deed komen met de ene na de andere monster riff (géén solo’s!), en toch continu kunnen blijven boeien : er komen er niet veel mee weg. Ook een pluim voor de onvermoeibare en immer enthousiaste Rich Mullins : Een groot deel van de oerkracht van de huidige KTB incarnatie, is ook aan dit basbeest te danken.
De setlist , voor zover je die bij een KTB show -met simpelweg genummerde songs - kan plaatsen, mocht er zijn. We herkenden alvast met enige zekerheid "Eight", "Nineteen", "Thirty", "Three", "Thirty Two" en "Twenty" + de nieuwe ‘nummers’ "Fifty Three" & "Fifty Four" ! Die nieuwe tracks staan ook op hun zopas uitgebrachte ‘Live in Brussels’, een registratie van de daarnet vermelde Vk* show in Molenbeek, oktober verleden jaar …
Zie review http://www.musiczine.net/nl/review-festivals/festival/revenge-of-the-rock-n-roll-monsters-met-peter-pan-speedrock-karma-to-burn-en-honky/ ).
Organisatie: Den Over, Menen
Nineties revisited? Als we het over The Scene hebben flitsen meteen de beelden van The Lau en de zijnen , waaronder Emilie Blom van Assendelft, ons voor de ogen , die in elke feesttent van het plaatselijk buurcomité optraden ; met albums als ‘Blauw en ‘Open’ waren zij in de early nineties één van de meest geziene en begeerde artiesten . Iedereen had wel eens The Scene gezien. En de Nederlandstalige pop kende hoogdagen met o.m. Trockener Kecks, Mam en hier bij ons met Noordkaap en Gorki .
Rond 2000 werd de band op non actief gezet en in 2007 de eerste stappen gezet naar een comeback in de originele bezetting . Een succesvolle return , waarbij het publiek oud en nieuwer werk sterk onthaalden . The Scene werd nieuw leven ingeblazen . ‘Liefde op doorreis’ in 2009 was de eerste comeback plaat, deels geïnterpreteerd als een soloplaat van The Lau.
‘Code’ die in het voorjaar 2012 verscheen, is The Scene ‘pur sang’ , ‘old skool’: heerlijk rauwe , intens broeierige, gevoelige pop , van pulserende , stekelige ritmes en herkenbare, meezingbare refreinen, aangevuld met toetsen en gedragen door die karakteristieke brommende stem van The Lau . Ze hadden een aantrekkelijke plaat uit en sloten terug aan waar ooit hun succesvolle carrière ophield, alleen is iedereen, band als fans, ruim vijftien ouder …
De concerttent is ingeruild … Van september 2012 tot in april 2013 is The Scene op tournee in clubs en theaters. Met trots brachten ze nieuwe songs van ‘Code’ maar vanzelfsprekend passeerden ook de klassieke Scene-hits volop de revue . Vanavond kregen ze een warme respons in een uitverkocht OC De Kleine Beer, Beernem . Voer voor nostalgici , een heropleving van het oude werk en een kennismaking met het nieuwe . En het was goed verdeeld ; in het eerste kwam de klemtoon op wat ze recent hadden uitgebracht , aangevuld met enkele classics en in het tweede stuk kwamen de verzoeknummers aan bod. The Lau deed een rondje en selecteerde vijfenveertig minuten op en top Scene klassiekers. Een troost in de koude winterdagen en lange –nachten.
Broeierige , sfeervolle pop van een charismatische band en hun zanger, die observaties , indrukken, ervaringen, gevoelens linkte aan politieke geladenheid . Uniek zijn de slepende, licht exploderende ritmes en boeiende wendingen, als bij “Overal” en “Water & Vuur” . Verder een sfeervol gespeelde “Rivier” , tekstvellen van “Waar mensen wonen” en de titelsong “Code”, ingeleid door een tape van acteur Robert Mitchum, een interview uit de jaren 50-60 over de oorlog in Vietnam. De oudjes “Geloof”, “S.E.X.” en de kraker “Blauw”, waarvan de tekst al werd mee geneuried en de luchtgitaar naar boven kon worden gehaald, zaten mooi verweven in het materiaal . Sjiek!
Na de pauze kon ieders gevoelig rockend hartje bovenhalen en sfeerbeelden oproepen; een trein van bekende songs hoorden we , “Samen”, “Wondermooi” , “Rigoureus” , “Maan” , “Rij rij rij” , “Vrienden” , “Zuster” , “Romantiek” en “Open” . Songs die zinderden door de zalvende , slepende en forsere ritmes , de rock-ballad aanpak, de melodieuze structuur en de verrassende wendingen, die ruimte lieten voor de instrumentatie .
Een medley van het extraverte , uitbundige “ Iedereen is van de wereld” en het aangrijpende “Feest”, wat nog maar eens de wisselende stemming, een sterkte van The Scene, wist te onderstrepen . Toegegeven , ze konden er nog een paar tussengooien als “Brand” , “Schaduw van het kruis” , “Rauw hees teder” en Madonna’s “Borderline”, maar kijk iedereen was er ondertussen instemmend, The Scene is back en in één woord ‘Tijdloos Mooi’
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scene-09-02-2013/
Organisatie: Dienst Cultuur , Beernem
De EP release van Transcoder beloofde een feestje te worden. Ons enige bewijs was een volzette show, het fb evenement was volledig uitverkocht. De stampvolle Comma herbergde hoofdzakelijk fans van Transcoder, enkelen waren ook duidelijk gekomen voor het voorprogramma: Soviet Grass.
Soviet Grass - Deze band zette in het voor hun vertrouwde Comma, weer een voortreffelijke show neer. Hoewel het publiek weinig respons bood op hun nummers, kon je aan het meetikken op de maat van velen, afleiden dat de muziek hen niet Siberisch koud liet. De band brengt muziek met een ferme knipoog naar het verleden, waarbij Nicolas (zang) en Robin (gitaar) elkaar perfect aanvullen. Het geheel wordt ondersteund door een stevige drum (Brecht) en aangevuld met een melodische bas (Niek), die het geheel sterk draagt. Naast nu al klassiekers zoals “Candlewax”, “Weekend Rockstar”, “Like a Zebra”, kreeg het publiek een nieuw nummer voorgeschoteld, “Black Drums”, opgebouwd volgens het klassieke Soviet Grass patroon en gemengd met hun jeugdig enthousiasme, heeft alweer alle ingrediënten om een hoogvlieger? te worden.
Het voorprogramma is gedaan, de zaaltemperaturen bereiken een tropisch gehalte, het publiek is er klaar voor: tijd voor Transcoder dus . De band waar het deze avond allemaal om draaide. Zelf hadden ze zo’n opkomst niet verwacht en men excuseerde zich voor de velen die men had moeten teleurstellen. Nu nog hopen dat de mensen die er wel waren niet teleurgesteld gingen worden.
De eerste nummers van de set deden ons denken aan Black Sabbath, maar het verwachte feestje bleef uit. Met de eerste guest appearance van de avond werd het tij gekeerd, de band werd op het podium bijgestaan door Nicolas Delfosse, bekend van onder meer Red Zebra. Het nummer begon met het akoestische gitaarwerk van Delfosse waarna het tot een hoger niveau getild werd door Transcoder. De nummers die hierna volgden hadden duidelijk meer effect op de zaal. Het beukende drumwerk en de loeiende gitaren ondersteund door een stevige bas, weekten duidelijk iets los bij het publiek.
Het tweede deel van de set werd ingeleid door de tweede special guest van de avond, Jasper Steverlink (bekend van o.a. Arid). In “Final Solution” bewees de band het waard te zijn om te mogen spelen met artiesten van dit kaliber. De nummers nadien waren vooral nieuwe nummers, die bewezen dat Transcoder’s volgende plaat er zeker niet naast zal zijn. Over het algemeen kan gesteld worden dat het tweede deel van de set duidelijk meer power had dan het eerste. Na een aanpassing aan de setlist, heeft deze band zeker potentieel om een goed live concert te brengen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/transcoder-09-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soviet-grass-09-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/transcoder-2-09-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soviet-grass-2-09-02-2013/
Organisatie: JH De Comma, Brugge
The Van Jets en Sir Yes Sir
Naast rockliefhebbers was er heel wat jong volk opgedaagd die de krokusvakantie inzetten met een set van The Van Jets , Humo Rock Rally winnaar 2004, als gevestigde waarde binnen onze Belgische scene , en het opkomend talent Sir Yes Sir. Ze stonden mooi naast elkaar geprogrammeerd in de MaZ in een organisatie van de Cactus Club . Goed gezien dus!
De Oostendse Gentenaars The Van Jets brachten vorig jaar een nieuwe cd , ‘Halo’, en waren nog maar te zien op Pukkelpop , Leffingeleuren en de cd voorstelling in de AB. De clubtour is dit jaar definitief van start gegaan en is de checkup hoe de frisse wind in het nieuwe materiaal wordt verteerd . We hebben intussen al een reeks succesvolle nummers te horen gekregen als “Here comes the light”, “Broken bones” , “Danger zone” , “Bankers”, “Mystify” en “Waited long enough” .
De eerste twee openden de set en scherpten meteen de aandacht . Het bredere, nieuwe geluid door de toevoeging van synths/elektronica van Floris De Decker (Team William), zit mooi verweven en is nu de troef, waarbij de klemtoon op een meer ‘artyfarty’ geluid komt van aanstekelijke broeierige catchy popart, met een opbouwende , stuwende dansgroove. Hun onstuimige , oprechte rock’n’roll verliezen ze niet , want de heren blijven stevig klinken.
Je kunt niet omheen invloeden van T Rex, Bowie en The Darkness maar ook een Das Pop knipoogt. De glam en de kitsch is sing/songwriter Johannes Verschaeve letterlijk op het lijf geschreven, met rode bodypaint op de armen en aan de oogleden. In bloot bovenlijf , de gitaararm in hoogstand, weet hij het publiek te mennen en op te hitsen . Een trio als “Bankers”, “If I was your man” en “Mystify” overtuigen in deze stijl. Af en toe waren we minder geboeid, maar de meer directe , strakke aanpak en de ruimte voor de instrumentatie en de gitaarlicks vingen dit op , wat we vooral hoorden op songs als “Electric soldiers” , “Our heads”, “Down below” , “Teevee”, en in de bisronde “High heels” en “Dawn storm” (van
T Rex – kon niet ontbreken als invloed!) met vrouwelijke backing vocals van Esther Weemaes en Elke Bruyneel ( Delavega zangeres).
Mooi uitgediept op het eind waren “The future” en “What’s going on” , twee Van Jet classics. “What’s going on”, eerst solo ingezet door Johannes , bouwde op , klonk broeierig en durfde te ontploffen. Enkel “Ricochet” ontbrak nog in het rijtje, maar we kregen anderhalf uur een afwisselend oeuvre en werden op onze wenken bediend.
The Van Jets heeft al een pak goede en lekker in het gehoor (rockende) nummers uit , is standvastig en beschikt over een sterke podiumprésence; de electrotunes van de ‘Halo’ plaat zijn een gepaste groove en zitten gebed in het lekker en stevig galmend rockende gitaargeluid. Een kwalitatieve sterkte.
Het Antwerpse Sir Yes Sir is het opkomend talent en heeft net hun debuut ‘We should talk’ uit . Act de présence gaven ze in de AB Club, en ook vanavond starten ze hun clubtour . We hoorden een veelzijdig geluid , een bundeling van al de muzikale ervaringen van het kwintet en spil , zanger/gitarist en frontman Tijs Delbeke , die al in verschillende contexten opdook. Flitsen van Barman – Mauro doken op , en naast overtuigende singles “Save me” en “Longing = good taste” treffen we een mooie afwisseling van sfeervolle , dromerige, broeierige tracks als opbouwende , krachtige , weerbarstige, schurende nummers , waarbij de keys en de tenorsaxpartijen zich niet onbetuigd lieten . Een goed op elkaar ingespeelde, zelfzekere band die een mooie toekomst tegemoet gaat . In het oog te houden.
Een dubbelslag voor Cactus!
Pics The Van Jets set in de AB op 10 november 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/
Pics Sir Yes Sir cd voorstelling in de AB Club op 6 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-06-02-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
