…“ Eva De Roovere nodigt je uit in ‘Mijn huis’.  Ze laat  je proeven van ‘Chocolat’, genieten van  de zon op je gezicht en meewiegen op haar eigen geschreven muziek, alsook op nummers van haar ‘helden’”…

Met haar 3e cd laat Eva het publiek deze keer de kans binnen te kijken in haar huis. De plaat  klinkt zoals achter de muren van vele huizen … verrassend, triest maar ook hoopvol, opgewekt, warm,…dit  toch nog net iets anders, à la Eva in haar hoofd.
Een avond in De Handelsbeurs waar een verscheiden publiek -onverwacht staand- kon genieten van een Eva met 5-koppige band zoals we hen reeds kenden. Een rustig, teder begin waarin Eva ons meenam ‘op reis’ naar een wereld waarin ze zich als een klein elfje in haar witte kleedje groot toonde tussen haar  muzikanten.  Ze straalde, oogde soms gevoelig - frivool en klonk tegelijk kwetsbaar en opgewekt. Keurig! Dat ze houdt van de kleine dingen is duidelijk aangegeven in haar teksten alsook op het podium. Ze bespeelde doorheen de set de mondharmonica,  een mini- xylofoon/klokkenspel  en tamboerijntje. Haar klarinet liet ze deze keer links liggen.
Eva bracht  nieuwe nummers  zoals “De keizer van de nacht” en de titelsong “Mijn huis” met een gevoelige bijklank, afgewisseld met hits als “Fantastig  toch” en “Mijn ogen toe”. Opkikkers  als “Chocolat” en het vrolijke hitje “Poupée de cire, Poupée de son” zorgden voor een aangenaam verrassend Franstalig intermezzo. Ook haalde ze oude nummers uit de kast zoals “Laat me je lied zijn”.
Typerend in haar  nieuwe plaat  is  de wanhoop die o.m. te horen is in de klaagzang “Elegie” alsook de tegenstrijdigheid  van  opgewekte  melodieën met beladen tekst zoals in “Orpheus”.      Van haar ‘held’  Thé Lau speelde de band “Rechttoe en frontaal” en bij de intro  van het nummer “Antwerpen” herkende je de stevige  muzikale klanken van de componist Ozark Henry die dit nummer (per toeval) voor mevr. De Roovere schreef.
Eva’s stem zat goed sterk, met haar humor zong ze jammer genoeg een toontje lager. Qua muzikaliteit  uitstekend: Eva liet zich leiden door  haar uitstekende muzikanten. Zowel op countrydeuntjes, vrolijke wijsjes om mee te fluiten, mysterieuze  en ingetogen melodieën tot het iets stevigere werk.  De nieuwe drummer Simon Segers  scoorde met zijn eerste optreden. 
De elektrische gitaren en citer werden sereen gebracht  door Filip Wauters. Marc  Demaeseneer  was de man met ‘het groot klokkenspel’, een kleine  fluit ( melodica) en bracht  de zeemzoeterige saxofoonklanken  in “Ik ga op reis”.  Aan de toetsen bracht Eva  Niels Verheest  mee en de bastonen werden intens gebracht door Tim Vandenbergh.

Na een rondleiding in ‘Mijn huis’ bracht  ze als bisnummers een 3e  Franse chanson waarmee ze het publiek erg  bekoorde “Au coeur  au corps”. Dit prachtige nummer  versmolt  zich met “Zoals in dat ene liedje”. Een fijne hartverwarmende afsluiter.

Playlist: Ik ga op reis? De keizer van de nacht? Rechttoe en frontaal, ‘k Weet niet wat het is, Laat me je lied zijn, Elegie, Antwerpen, Mijn ogen toe, Anoniem, Slaapt de zon, Fantastig toch, Niemand zoals wij, Chocolat, Poupée de cire, poupée de son, Mijn huis, Orpheus, De  jager
Bisnummer: Au Coeur au corps, Zoals in dat  ene liedje

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Gérald de Palmas stond na tien jaar nog eens op de planken van de AB. Deze Franse zanger heeft een Bretoense vader en een moeder afkomstig van het idyllische Franse eiland la Réunion, van waaruit het gezin op zijn tiende verjaardag verkaste naar Aix-en-Provence in Zuid-Frankrijk. Het was ook in Aix-en-Provence dat ik voor het eerst zijn melodieuze popsongs door de radio hoorde schallen, we spreken 2001, toen hij net het succesvolle album ‘Marcher dans le sable’ had uitgebracht. In 2009 verscheen zijn laatste plaat ‘Sortir’, maar het succes van weleer heeft hij niet weten te overtreffen. De Palmas is ook actief als songwriter en als zanger, o.a. als funkzanger voor Bob Sinclair.

Niet zo heel erg veel volk kwam op de been in de AB, de concertzaal stond halfvol, de zitjes op het hoger gelegen platform waren dan wel weer volzet. De sympathieke de Palmas stak meteen van wal met “Tomber”, gecovered in het Engels door Céline Dion en luidkeels meegezongen door het publiek dat vooral was gekomen om mee te zingen en te dansen.
De Palmas bracht nummers uit zijn hele repertoire, waarvan vooral “Pandora’s box” bijbleef, een akoestische song met een hele catchy melodie, dat op ‘Sortir’ werd opgenomen in duo met Eagle-Eyed-Cherry.
Plezier maken op het podium kan de Palmas wel, opvallend was zijn goedgeluimdheid en zijn overgave bij het spelen. “Marie”, geschreven voor het album ‘A la vie A la mort’ van Johny Halliday, onderlijnde nog maar eens de gave van de Palmas om goede melodieën te componeren. Afsluiten deed hij met een cover van “The Joker” van de Steve Miller Band (een beetje een bizarre keuze misschien) en een uitgesponnen versie van “Sur la route”.

Een fijn concert, niet meer en niet minder!

Setlist: Tomber, Au Paradis, Les lois de la nature, Mon coeur be bat plus, Au bord de l’eau, Johnny et Joe, Pandora’s box, J’en rêve encore, Elle danse seule, Marie (Johnny Hallyday), Dans une larme, Regarde moi bien en face, Elle habite ici, Marcher dans le sable, The Joker (Steve Miller Band), Sur la route

Organisatie: Live Nation

Onbekend is onbemind naar het schijnt en zo trokken we op aanraden van onze hoofdredacteur richting Lille om eens een concert in de l’ Aéronef mee te pikken en we wisten meteen bij het betreden van deze Franse rocktempel dat het niet bij dit ene bezoekje zou blijven.

De andere reden waarom we over de Belgische grens waren getrokken was natuurlijk Laibach. Verleden jaar vierden deze Sloveniërs hun dertigste verjaardag en met hun huidige toernee zijn ze nu al meer dan een half jaar op doortocht. Gisteren werd er een tussenlanding gemaakt in Lille, want de dag ervoor stonden ze in de stad van de Eiffeltoren.
Net als bij hun Belgisch optreden tijdens het BIMfestival vorig jaar begonnen deze industriële pioniers met een bombastische versie van “Boji”. Koude klanken, een streng toeziende Milan Fras en waarbij je op grote videoschermen beelden kon gadeslaan die je normaal enkel in een fabriek tegenkomt.

Hun ‘Neue Slovenische Kunst’ heeft reeds meerdere mensen geschokeerd en dat was gisteren niet anders want al gauw zag je beelden opduiken uit horrorfilms, porno en oude beelden die voortstammen uit een tijd waarin een dictator met een snor de wereld om zeep wou helpen.
Het optreden begon mooi atmosferisch waarbij we Laibach van hun meer avant-gardistische kant te zien kregen, maar meteen bij de clubhit “Tanz mit Laibach” ontplofte de zaal waarbij de loodzware EBM-beats duidelijk maakten dat alle Rammsteins van deze wereld hun mosterd te danken hebben aan dit Sloveens instituut.
Wie Laibach zegt, heeft het natuurlijk over de talrijke covers. Een van de meest indrukwekkende albums van dit kunstenaarscollectief is “Volk” waarbij internationale volksliederen de revue passeren. Gisteren kon het ook niet anders dan het Franse volkslied zijn dat in de Aéronef weerklonk, ook al was het “Amerika” die voor de nodige maatschappijkritiek van de dag zorgde.

Laibach kwam tot tweemaal terug voor een volle zaal die met volle teugen van hun nihilistische boodschap genoot en waarbij het concert afgesloten werd met  de culthit “Life is life”, inderdaad de gebalde Teutonische versie van de carnavalskraker die ooit (godbetert) het Zwitserse Opus had gecomponeerd.
We waren misschien niet de gelukkigste wezens op aarde na het verlaten van de zaal maar hoe zwartgallig hun levensvisie ook mag zijn (want neen,  humor bestaat niet in de Laibachwereld), indruk maakt het wel.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Aéronef, Lille

De Amerikaanse soulgroep uit LA, Californië van Michael Fitzpatrick staat op het punt een groot publiek te bereiken; met de aanstekelijke single “Moneygrabber” hebben ze een grootse hit op zak en het debuut ‘Pickin’ Up The Pieces’ klinkt als een soultrein … Ongecompliceerde, vermakelijke, zwoele retrosoul die de Motown soul, de eighties soulrock van Hall & Oates en een swinging Macy Gray nieuw leven inblaast.

En inderdaad , de Fitz heeft een bevallige soulzangeres, Noelle Scaggs , en als zij hun stemmen verstrengelen, dan gaan stem en sound ongekende hoogtes tegemoet … dit is een zangformule die telt in het genre.
Muzikaal zonder gitaren, maar met basses en een speciaal oud (Hammond) orgel geven ze aan de stijl een eigen twist, die gevoel en emotie loslaten. Een sterke live band trouwens, want in een mum van tijd was het concert voorbij.
Al meteen werden we gegrepen door vaardige songs als “Don’t gotta work it out”, “Breakin ‘ the change of love” en “Wake up”, die door de handclaps en de groovy uptempo ritmes opwindend en bruisend klonken. Intens broeierig en spannend waren “Winds of change”, “Rich girls”, “Love” en “Dear Mr President (heu Pink? – check it out (loud)), die een maatschappijkritische toon niet schuwt.
Het zangduo was al een goede combinatie, maar ook de band, een goed geoliede band trouwens, moest niet onderdoen; de basses, toetsen en blazers vloeiden mooi in elkaar over en elan gaven aan de sound. Aloe Blacc en Cee-Lo Green zouden zeker op de eerste rij staan om het debuterend bandje aan het werk te zien, die nog twee covers sterk in de verf plaatsten, “Steady as she goes” (The Raconteurs) en “Sweet dreams” in de bis, lekker fris en vettig. “Tighter” was de ‘slow song’ in de lijst, sfeervolle soulpop die diep in de ‘70s groef …
De ‘funksoulbrother’ werd terug opgerakeld met de titelsong van de cd, “6AM” en “Moneygrabber”, die overtuigend de set besloot.

Positieve vibes met een boodschap … Fitz & The Tantrums hebben er ons bewust van gemaakt. Mooi zo, dit collectief stond terecht in de spotlights en kan een fijne, succesvolle  toekomst tegemoet gaan. En we waren er al bij …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel