We zijn het ondertussen al gewoon maar een avondje Next Big Thing betekent naar Democrazy-normen eerst wat aankomend Belgisch talent en daarna een band die meestal de nodige superlatieven ontving van de buitenlandse (meestal Britse) pers.
Deze avond waren het The Future Dead die de Belgische vlag mochten verdedigen, een groep die een vijftal jaren geleden de gebruikelijke concoursen won en nu op de proppen komt met hun door Pascal Deweze geproduceerde debuut. Vanzelfsprekend hoorden we gisteren een mooie selectie uit ‘Ways of new amusement’ waarbij het duidelijk werd dat deze vijf jongens die tegenwoordig in Gent resideren vooral zichzelf zijn gebleven en dit ondanks de vele lovende woorden. Iets wat je ook eigenlijk van hun set kan zeggen: eerlijk, zonder omzien en vooral veel talent.
U wil vergelijkingen? U krijgt ze niet want The Future Dead weten wel waar de klepel hangt maar ze hebben met die ingrediënten er wel mooi hun eigen ding weten met te maken en dat maakte hun optreden gisteren tot een heerlijk rockconcertje waarbij we nu al verlangen zijn naar wat de zomerfestivals ons zullen brengen.
Frankie And The Heartstrings zullen ook ongetwijfeld de Britse festivalpodia halen want sinds kort mogen ze zich de lievelingen van de pers gaan noemen. Met de kennis dat diezelfde journalisten nog niet van hun eerste overdrijving gestorven zijn, gingen wij dan ook met de gebruikelijke argusogen naar de Charlatan.
Geen nood echter, want wat zich liet onthullen op hun aardig debuut ‘Hunger’ was bleek ook gisteren: Frankie & The Heartstrings hebben niet alleen met frontman Frankie Francis een showman eerste klas in hun rangen, hij kan blijkbaar nog songs schrijven ook! Luister maar eens naar “Postcard”, “Photograph” of “Don’t look surprised” en je weet meteen waar we het over hebben!
Nu ja, blijkbaar is het Belgisch publiek er nog niet helemaal van overtuigd. Misschien had het ontluikend terrasjesweer er wel iets met te maken, maar toch was er van een overrompeling niet echt sprake gisteren en dat is deels jammer want deze band uit het Sunderland verdiende beslist beter voor hun debuut op Belgische bodem., Je kon de koppen dan wel (bijna) tellen, toch zag je ze ook allen swingen en zoiets is meer dan een goed teken! Op naar de volgende Next Big Thing dus!
TRACKLIST
POSSIBILITIES, POSTCARD, TENDER, WANT YOU BACK, IT’S OBVIOUS, PHOTOGRAPH, UNGRATEFUL, YOUNG AGAIN, DON’T LOOK SURPRISED, HUNGER, FRAGILE
Organisatie: Democrazy, Gent
In de reeks “Hoe zou het nog zijn met…30 jaar later” werden de spotlights afgelopen donderdag gericht op Grant Hart. Als mede-oprichter van het invloedrijke 80ies undergroundtrio Hüsker Dü en met een reputatie van voormalig junkie heeft deze innemende Amerikaan alles in huis om zich een cult figuur pur sang te noemen. Na zijn gedwongen ontslag uit Hüsker Dü ruilde Hart de drumkit in voor een elektrische gitaar en stortte zich in een aanvankelijk niet onaardig solo avontuur. Op zijn debuut ‘Intolerance’ (‘89) verrijkte hij de muziekgeschiedenis en passant met het tijdloze “All Of My Senses”, en daaropvolgend blikte hij met het nieuwe powertrio Nova Mob begin jaren ’90 twee fraaie albums vol doorleefde gitaarrock in.
Het jongste decennium leidde Grant een schijnbaar wat teruggetrokken bestaan en liet hij zich maar sporadisch opmerken, o.a. tijdens een eenmalig benefietoptreden met zijn oude Hüsker Dü ‘maatje’ Bob Mould, of als gastvocalist op het derde Arsenal album ‘Lotuk’. Toen na tien jaar radiostilte met ‘Hot Wax’ (‘09) dan toch weer een nieuw album verscheen leek niemand daar echt wakker van te liggen. Met de release van de puike rarities collectie ‘Oeuvrevue’ en een aantal reissues kwam Hart eind vorig jaar plots terug wat aan de oppervlakte. De hernieuwde aandacht leverde hem een ticket op richting Europa waar hij momenteel in zijn dooie eentje een clubtour afwerkt. De immer sympathieke patron van de 4AB club Patrick Smagghe moest dan ook geen twee keer nadenken toen de iconische Amerikaan op zoek ging naar een Westvlaams podium om de versheidsdatum van zijn back catalogue te testen.
Met Grant’s muzikale staat van dienst laat een beetje fan zich al vlug verleiden tot al te hoge verwachtingen, maar met cultfiguren weet je maar nooit. Zouden we een overjaarse troubadour op akoestische gitaar te zien krijgen, of dan toch een glimp kunnen opvangen van het strijdvaardige alt.rock icoon van weleer? Het bleek gelukkig het laatste. Met een zelden geziene rauwheid gooide Hart zich in een mistig strijdtoneel, nonchalant heen en weer strompelend tussen de microfoon en zijn gitaar amp waaruit hij voor elk nummer de juiste distortiongolf wist te knijpen. Een hoogbegaafd gitarist is ex-drummer Hart echter niet, een begenadigd zanger des te meer. Na een ronduit verschroeiende start kwam zijn doorleefde stem pas echt goed tot zijn recht tijdens het psychedelisch getinte “You're The Reflection Of The Moon On The Water”.
Hart had in het eerste concertkwartier nog maar weinig woorden gewisseld met het publiek, maar daar kwam geleidelijk aan verandering in. Los van alle sagen en legenden rond zijn muzikaal verleden is de Amerikaan immers de eerste om de iconische beelden rond zijn persoon te doorprikken. Tussen de nummers door ontpopte hij zich gaandeweg tot een alerte meestercynicus die dolde met de eerste rijen van het publiek en grapjes over zijn typische vibrato stem demonstratief in het rond strooide. De sfeer in de dun bevolkte doch intieme 4AD werd hierdoor heel relaxed en spontaan, zo spontaan zelfs dat we er wat aan twijfelen of Hart zich aan een vooraf ingestudeerde setlist hield.
In ieder geval kreeg het publiek de vooraf aangekondigde bloemlezing uit ’s mans beste werk. Maar zoals de recente ‘Oeuvrevue’ verzamelaar duidelijk aangeeft dateren de echt klassieke Hart songs toch wel van twee decennia terug. Het hemelse gitaarpopjuweeltje “2541” uit zijn solodebuut en de Nova Mob classics “Admiral Of The Sea” en “Little Miss Information” horen daar wat ons betreft zeker bij.
Hart zette het publiek heel even op het verkeerde been door op een bepaald moment zijn gitaar te stemmen op de tonen van een Hüsker Dü intro, maar even later werd het 4AD publiek dan toch naar de 80ies gecatapulteerd met de underground evergreen “Don’t Want To Know If You Are Lonely” en een doorleefd “Sorry Somehow”; beide Hart composities zijn afkomstig van het iconische ‘Candy Apple Grey’ album waarmee Hüsker Dü in ’86 de deur wagenwijd openzette voor Dinosaur Jr., The Pixies, The Lemonheads, Buffalo Tom en ander melodieus gitaargeweld die de 90ies zouden kleuren.
Geheel in de traditie van een singer-songwriter optreden nam een nu volledig ontspannen Hart op het einde van de set enkele verzoekjes aan. Ondergetekende viel hier in de prijzen en werd prompt op zijn wenken bediend met een rauwe versie van Hart’s figuurlijke ode aan de Duitse ruimtevaartpionier “Wernher Von Braun”. Met een ander geschiedkundig epos, “The Last Days of Pompeii”, nam de Amerikaan een beetje abrupt afscheid, maar even later zouden we de man onverwacht nog eens tegen het lijf lopen. Aan de gevel van de 4AD bewees Hart met verve dat mannen wel degelijk kunnen multitasken: anekdotes vertellen over ‘the life on the road’ en het gemiddelde IQ van Slayer fans, een versleten Hüsker Dü plaat signeren, gewillig poseren met fans, en tussendoor ook wat CDs aan de man brengen. Dit zijn het soort details die een optreden in een kleine club groots maken, dus Patrick, als er morgen een mailtje van Bob Mould binnen komt dan weet je wat er te doen staat!
Voorafgaand aan Grant Hart konden we nog een handvol nummers meepikken uit de set van publieksopwarmer Pauwel De Meyer. Op het eerste zicht een onbekende figuur in ons muzikaal geheugen, maar na wat speurwerk bleken we deze jongeman uit de regio Sint-Niklaas toch reeds eerder te hebben ontmoet. We herinneren ons immers nog levendig het optreden van Devendra Banhart op Pukkelpop 2007, waar plots een jong kereltje het podium op mocht om samen met Banhart een eigen nummer te brengen; wel, dat bleek bij nader inzien de toen amper 17-jarige De Meyer te zijn. Op de planken van de 4AD deed de ontwapenende jongeman ons eerder denken aan de begindagen van oppermelancholicus Tom McRae. Een talent is De Meyer zeker, want maar weinigen komen weg met “Not Yet” van The Veils zonder het schaamrood op de wangen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Toen bleek dat Mon-O-Phone werd toegevoegd aan een avondje Dum Dum Girls was het even de wenkbrauwen fronsen. Wat had lo-fi rock nu te maken met vier Amerikaanse rockmeiden die boven hun bed een poster van The Ramones hebben hangen? Nochtans bleek de combinatie achteraf meer dan gerechtvaardigd te zijn. Dat is voornamelijk te danken aan de kracht die deze twee Limburgers live bezitten.
Eerder werden de klanken van Ciska Vanhoyland en Koen Brouwers (om begrijpelijke redenen omgedoopt tot Mr. & Mrs Phono al de hemel ingeprezen. Hun donkere debuut is misschien niet bepaald de ideale lenteplaat, toch is het er eentje dat op een podium en ook daarbuiten indruk maakt. Daar zal de vitale energie van Mrs. Phono wel voor veel tussen zitten. Het is natuurlijk reeds eerder gezegd, maar het blijft een waarheid als een koe dat dit Limburgse duo het best omschreven kan worden als een kruising tussen het vettige van The Kills en de schizofrenie van PJ Harvey. O ja, het is waar ook: ze houden niet echt van die PJ Harvey-vergelijking. Met wat geluk zal er in de toekomst geen kat nog naar teruggrijpen want wat we al een tijdje vermoeden, werd gisteren met de dikke fluopen nog maar eens onderstreept: Mon-O-Phone is één van de fijnste nieuwe Belgische groepjes van dit moment en dat hebben ze vooral aan durf en talent te danken.
Van Limburg naar het mooie Californië bleek maar een kleine stap te zijn in de (jammer genoeg) matig gevulde Balzaal.
Terwijl manlief Brandon Welchez net met Crocodiles een intense wereldtoer beëindigde, is moeder de vrouw Kristin Gundred, buiten de keuken bekend als Dee Dee, alweer weg met haar Dum Dum Girls. Leuk hoe een groep kan evolueren. Stonden we er verleden jaar nog wat verbouwereerd bij toen deze vier rockmeiden ons na een halfuurtje wat verweesd achter lieten, twaalf maanden zijn ze omgetoverd in een stomende rockmachine waarbij ze heel hoe goed weten wat de trucjes van het podium zijn. Al zijn er natuurlijk ook de verdiensten van het sexy ondergoed.
De set werd meteen geopend met “He Gets Me High”, één van de nummers die hun meest recente EP sieren. Naast betoverende versies van “Wrong Feels Right” en “Taking Care of My Baby” was er uiteraard nog een mooie bloemlezing voorzien uit 'I Will Be', de cd waarop Dee Dee’s mama prijkt. Doet dit rock ’n rollkwartet iets nieuws ? Zeker en vast niet, alles is gegapt uit de platen van The Shangri La’s, Girlschool of zelfs The Jesus & Mary Chain. Alleen is het op de juiste manier gejat, waarbij het wel lijkt alsof je in een set van een Tarantino-film beland bent, waar ook nog eens een mysterieus Lynch-sfeertje hangt. De meiden zorgden voor een uur rockplezier van de bovenste plank waarbij we op het einde zelfs aan hun zijde wilden sterven in een dubbeldekkerbus, want die versie van “There is a Light That Never Goes Out” was ronduit adembenemend.
De hype rondom Dum Dum Girls is misschien iets te vroeg gekomen. Wat ze nu tentoonspreiden, maakt van al die lovende woorden van weleer een waarheid die kan tellen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Democrazy, Gent
Enkele jaren terug intrigeerde het Frans/Finse duo The Do met het verslavende plaatje ‘A mouthful’, hartverwarmende, dromerige en aanstekelijke elfenpop op plaat, live in een pittig, bedreven en breder concept. Naast de overtuigende, dynamische optredens kwam het aspect show, jam en spelplezier en plus.
Een goede drie jaar later heeft de tandem Olivia B Merilahtin (van Finse Origine) en de Franse multi-instrumentalist en drummer Dan Levy een nieuwe plaat uit ‘Both ways open jaws’, prikkelende pop die de woorden geraffineerd, eigenzinnig, pompeus, gevarieerd, catchy, toegankelijk en verrassend verdient. Spannend materiaal dus met avontuurlijke wendingen, bepaald door het kirrende stemmetje van Olivia, die ook in haar stem voldoende variaties biedt. Een soort ballerina pop op z’n Rita Mitsouko, die elan krijgt door talrijke cimbaaltjes, staafjes, tamboerijnen, tierlantijntjes, xylofoon, blazers en een dubbele percussie.
Er viel op het podium nogal wat te beleven dus om het songmateriaal intens broeierig en gemoedelijk te laten klinken. Een heuse band stond op het podium, met enkele verkleedpartijen van de zangeres er bovenop; een gezellige, leuke boel maakten ze er van . Ook de nummers waren alvast de moeite, die boeiend, bezwerend en opzwepend klonken, een handige draai kregen en soms een lang uitgesponnen karakter hadden. Na overtuigende versies van “Gonna be sick” en “Too insistent”, verbaasden ze met een zwierige carrousel van “Slippery slope”, ietwat verderop in de set gesteund door “The wicked & the blind”.
De band klonk minder onschuldig, gevoelig en dromerig , maar was onderhuids gewaagder, onheilspellender en donkerder. “On my shoulder”, doorbraak van de band, werd eerst akoestisch toongezet om dan breder en voller te klinken. Innemend, emotievol en bruisend. Verder hadden we subtiele meeslepende en aanstekelijke ritmes van de sprookjesachtige “Bohemian dances”, “Aha” en “Tightrope” (Janelle Monae song), die durfden te exploderen. Overdonderend! In een feestelijk karakter besloten ze “Playground hustle”, kleurrijk door synths, elektronica en een fris gitaarspel.
Ondanks het feit dat het nieuwe werk nog onvoldoende ingeburgerd is op de radio konden ze rekenen op een sterke respons. Ook in de bis met “Dust it off”, “Moon mermaids” en “The bridge is broken” zorgden ze voor geluidseffectjes , trancegerichte pompende en ontspoorde synths of hielden ze het sfeervol en ingehouden.
The Do staat nog steeds garant voor totaalspektakel van muziek en show, laat talrijke emoties de vrije loop en heeft een ijzersterke live reputatie … The Do did it again!
Organisatie: Botanique, Brussel
Voor wie van The Bees nog nooit gehoord heeft: dit zestal is afkomstig van Isle of Wight en afgaande op hun sixties, licht psychedelisch popgeluid is ook in dit deel van Groot-Brittannië nog steeds geen sproeistof opgewassen tegen de zaden die The Beatles er bijna vijftig jaar geleden kwistig in het rond strooiden. Al kwamen er gelukkig ook talrijke invloeden uit zowat alle windrichtingen van over de oceaan aangewaaid, wat het optreden die avond een uitgesproken zomers aanvoelen gaf (en de lente is pas begonnen!).
De voorbije jaren mochten The Bees zonder veel ophef figureren in het voorprogramma van o.a. Oasis, Madness en Paul Weller. Wat meer airplay op de radio hier is nochtans dringend gerechtvaardigd na de voorstelling van hun nieuwe album ‘Every Step’s A Yes’ in de Brusselse Botanique. Opener “Chicken Payback” was nog een stevige rocker om de boel wakker te schudden, maar al vlug schakelden The Bees over op meer dansbare stuff als het bijzonder funky “Got To Let Go” of het zwoele “Winter Rose”, dat een voorliefde verried voor de geestverruimende middelen waarin Bob Marley zich ooit verslikt heeft.
Al waren het uiteindelijk de hitsige, instrumentale acid jazz op “The Russian” en de blues op “Who Cares What The Question Is” die de lont echt aan het vuur staken.
Minpuntje was dat de groep door de veelvuldige (overvloedige?) afwisseling in stijlen en invloeden niet echt leek te beseffen welke muzikale richting ze precies wil inslaan. Maar zolang dat leuke, zomerse songs oplevert was er eigenlijk weinig reden tot klagen. “It has been a lovely gig”, zei zanger Paul Butler naar het einde van de set en dat was hoegenaamd niet gelogen. Op het moment dat The Bees hun laatste bisnummer “I Really Need Love” inzetten had het publiek deze groep al lang in hun hart gesloten.
Het is erg dat er zoveel Britse groepen gehyped worden nog voor een plaat in de winkel ligt. Maar dat The Bees na 4 platen nog steeds een nobele onbekende blijven in onze contreien is nog véél erger.
Organisatie: Botanique, Brussel
Wat waren we onder de indruk van de 21 jarige Britse Adele die dinsdagavond probleemloos een nokvolle KC inpalmde met haar hartveroverende, traditionele pop. Het zijn indringende, bezwerende, opzwepende songs en majestueuze ballads, doorleefd en emotioneel geladen, opgebouwd rond de piano. Ze integreert het met soul, blues en gospel. Ze is een zangeres uit de duizenden, die met haar vocale klasse (standvastige, welluidende stem), charme en extravertie (grappige leuke madam, zoekt contact op) het materiaal elan geeft. Ze is een grote lady die met beide voeten op de grond blijft en zonder poeha en show zorgde ze voor een warm onderhouden concert. Straffe nummers, groots en meeslepend, door een even straf dankbaar publiek gedragen. Ideale onthaastingsmuziek! Dromers en romantici waren in hun sas op die sound.
Al meteen trok ze de aandacht op het ingetogen “Hometown glory”, dat ongelofelijk pakkend en overtuigend klonk. Stem, piano en toetsen vormden de rode draad; verderop hoorden we de sobere en elegante “Turning tables”, “Take it all”, “Don’t you remember”, “Make you feel my love” en een hartverscheurende “Someone like you”. Met haar band ging ze breder, voller maar bleef het instrumentarium ingehouden en kwam de klemtoon op een warme intensiteit, van “I’ll be waiting”, “Right as drain”, “One & only” en “Love song”, de origineel aangepakte cover van The Cure. Doorleefde soulpop waarbij de twee backing vocalistes ook enige ruimte kregen. “Steel driver” greep terug naar de countryblues en lekker droomden we weg op haar doorbraak single “Chasing pavements”. Ze ging steviger te werk met de opbouwende nummers “Rumour has it”, de huidige single “Set fire to the rain” en natuurlijk haar “Rolling into deep”, die iedereen in beweging bracht en na ongeveer anderhalf uur de prachtset besloot. Tekeningen, brieven en beertjes kreeg ze van de eerste rijen, wat het knuffelgehalte nog deed toenemen.
Op haar veelzijdige treffende en gevoelige pop blijven enkel mensen met een hart van steen onberoerd. Ze houdt het op zaalconcerten om haar songs optimaal te laten overkomen en zal nog niet meteen de stap wagen naar de festivals, zo te horen. We koesteren haar nog even in dit gedacht …
Organisatie: Live Nation
‘Distant Relatives’ ofte ‘Verre verwanten’, zo heet het album dat Nas & Damian ‘Jr. Gong’ Marley – twee muziekiconen uit compleet verschillende genres – een jaar geleden in elkaar boksten. Vier zwarte, gebalde vuisten voor Afrika die de rest van de wereld een geweten (willen) schoppen. En een feestje bouwen. Een geslaagd feestje, zo bleek in de AB opnieuw na hun eerste passage eerder op Couleur Café.
Een rapper en een reggae-yeah-man samen op een podium. De twee kennen elkaar nog van het nummer Road To Zion, een aftastend samenwerkinsgproject voor Marleys ‘Welcome To Jamrock’. Wat toen ontsproot, kende een belevend vervolg. Ze legden de lijnen tussen hun muziek met als centrale context, het zwarte continent ‘, waar alles begon en alles naar terug gaat’. Ja, “Afrika must wake up” kan prekerig klinken, maar de variëteit en de kruisbestuiving van beide heren en hun muzikale entourage werken aanstekelijk en het loopt allemaal zoetjes binnen. De geschiedenis is hun bloedband, de muziek het infuus.
Dat de AB-directie voor het optreden in beide landstalen liet omroepen dat er niet mag gerookt worden, werd lacherig onthaald. Niet enkel omdat de ene helft van de crowd al ferm aan de wiet zat en de andere helft lekker passief mee ‘smoorde’, maar ook omdat de artiesten zelf het herkenbare geurtje zo fantastisch vonden en ook niet nalieten dat luidkeels te herhalen. Enjoy ! Fulljoy !
Het eenheidsalbum covert de gezichten van Nas en Marley in profiel en dat was ook de indrukwekkende achtergrond in de AB: links Nas met haast dichtvallende ogen, rechts zoon-van-Bob en tussen hen in een lijnkaart van Afrika. Na een opwarmings-DJ-sessie en een rastafari publieksopwarmer schoof tien man de scène op voor voorwaar een vliegende start.
Twee uur lang werden we rondgedragen - in verschillende vaarten en snelheden – doorheen een wirwar van menswaardige projecten en demonstraties tegen armoede en bloedvergieten en oneerlijkheid. Bijwijlen in een rustig reggaetripje, maar even goed aan een uptempo met hier en daar verloren gitaargeweld. Een wereldreis naar en weg van de roots: via de Caraïben en Amerika naar Afrika en terug.
Nas en Marley wisselden elkaar af en vulden elkaar aan. Samen en apart, zowel letterlijk als figuurlijk. Damian had zijn nummers, Nas evenzeer, al muisde de andere in die gevallen zo geruisloos van het podium dat je hem niet eens miste. Zo mocht Damian – naast zijn kwartiertje reggae – ook papa’s “Exodus” alleen doen en schuifelde Nas er weer bij voor “Patience”. Maar toen Carmina Burana instak stond Nas dan weer alleen. En toch stonden ze er vooral samen. Als een duale eenheid met een zelfde doel: Afrika !En het sloeg aan. Het publiek genoot van de door ‘Godblessyall’ doorgeven noten.
De set was ook inhoudelijk in elkaar gestructureerd. Was Nas nog bezig over en met de streethop – met alle geweld van dien – dan kwam Damian hem schreeuwend aanvullen ‘Out in the street they call it’…waarop het publiek het uitjoelde: ‘murder! ‘. Nas liet de AB jumpen op reggaenummers en voorzag hen van inhoud, Damian ging met zijn typische stem de hiphop doorspekken met reggaesfeer. En vice versa. Verre verwanten? Dichte familie ja!
Setlist
1. As we enter 2. Tribal War 3. Nah Mean 4. Nas is like 5. Represent 6. Hip Hop is Dead 7. Street Dreams 8. If I ruled the World 9. Leaders 10. Count your Blessing 11. Dispear 12. Promised Land 13. Mission 14. Move 15. Sabali 16. Strong will continue 17. Hate me now 18. Got yourself a gun 19. Made you look 20. Welcome to Jamrock 21. Road to Zion 22.Africa must wake up
Bis 23. One Mic 24 Could you be loved
Organisatie: Live Nation
The Low Anthem uit Rhode Island overschaduwde zichzelf als een goed bewaard geheim. ‘Oh My God Charlie Darwin’ werd een adembenemende doorbraak, emotionele schoonheid, breekbare alt.country/folk/americana/lofipop, die af en toe een rauw, ruw randje kreeg. Hun passages in de AB en op Crossing Border zal de fan wellicht niet vergeten, en … hun optreden op Pukkelpop ook niet toen in de grote Marquee tent rock’n’beats binnendrongen van de andere kant van het terrein …
De melancholie, de intimitiet en de rootsrock van hun ‘DIY’- aanpak neemt een voorname plaats in. De nieuwe plaat ‘Smart flesh’ verschijnt nogal vlug na het vorige materiaal, overtreft zijn voorganger niet, maar biedt ook veel klasse door het warme kamergehalte.
Na een uitbundig dagje Vlaamse kermis in de Ronde was het contrast toch erg groot met de zondagavond rust van The Low Anthem. De muzikanten bieden verslavend inwerkende songs en kunnen ontroeren met hun breed arsenaal aan instrumenten zoals onder meer (akoestische) gitaar, klarinet, drums, contrabas, althoorn, xylofoon, viool en een oud, gerestaureerd orgel; ze geven ze hét juiste gevoel en ze wisselen die instrumenten af alsof het niks is of ze houden het klassiek, eenvoudig en omarmen je letterlijk door een vierstemmige zang, dicht bij elkaar achter 1 microfoon; de vaandel qua vocals wordt dan gedragen door de weemoedige, genererende stem van Ben Knox Miller.
Een ‘close harmony’ dus, die een hoogtepunt bereikte op “This God dawn house”, toen in het tweede deel van de ingehouden song we naar elkaar mochten bellen, de speaker aanzetten en de stemmetjes en bleeps allerlei feedback opleverde. Spitsvondig en Sterk!
Eerder hadden we de schoonheid van de sobere “Ticket taker” en “Ghost human blues” die door de opstelling van akoestische gitaar, staande bas, klarinet en ander leuks de stemmenpracht beklemtoonde. “Sally, where did you get your liquor from“ en “To the ghosts who write history books” toonde de veelzijdigheid, finesse en subtiliteit van het kwartet aan en intrigeerde folk, 70’s retro en americana. De respons was enorm voor de band, die door de fans in het genre op handen wordt gedragen …
Toegegeven, niet alles intrigeerde zoals bij hun vorige concerten; ze klonken ietwat eenduidiger en gewoontjes, maar hun présence werkte bedwelmend en ademde gemoedsrust uit. Of de stemming was uitbundiger door krachtiger materiaal “They all you hippies” en “Boeing 737”. Met z’n vieren dicht bij elkaar maakten ze een puike indruk, van een Irish folksong (“Old triangle”), een aan ‘In the Pines – Triffids’ neigende, pakkende versie van “To Ohio”, “(Oh my God) Charlie Dawn” en een keur aan covers die toegevoegd werden, “Evangeline (Robbie Robertson) en “Bird on the wire” (Cohen). De band graaft graag in het verleden van sing/songwriters.
Vreemd genoeg hielden ze het bij een beperkte bisronde met de broeierige neofolky titelsong “Smart flesh”, titelsong van de nieuwe cd. Juist, we konden niet klagen, anderhalf uur lang.
Ze eigenden zich een uniek plaatsje in deze scène toe, bleven misschien nu wat ter plaatse trappelen, maar bezorgden ons nog steeds een bijzondere avond!
Ook de support The Head & The Heart klonk uiterst aangenaam, meeslepend en fijngevoelig. Dromerige en broeierige neofolky/indie, kleur gegeven door piano, toetsen, viool en een mooie samenzang sierden en overtuigden. Het intense materiaal van het sextet werd net als The Low Anthem steevast sterk onthaald.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zaterdagnamiddag, drie uur, buiten is het vierentwintig graden, en de terrasjes rond de Beurs zitten bomvol met mensen die van de eerste echte lentedag genieten. Wij zijn echter opweg naar de donkere clubzaal van de Ancienne Belgique: net zoals onlangs by Kyuss, was de belangstelling voor het concert van John Grant zo groot, dat er een matinee-concert ingelast werd, dat ook op één, twee, drie uitverkocht was.
Tien jaar geleden, zou John Grant, toen leider van het indie-rock zestal The Czars, wellicht vol ongeloof gereageerd hebben moesten ze hem verteld hebben dat hij in 2011 voor volle zalen zou spelen. Hoewel The Czars goeie kritieken kregen, hielden ze het in 2004 voor bekeken bij gebrek aan succes.
In 2010 was John Grant’s solo-debuut ‘Queen of Denmark’, opgenomen met de leden van Midlake, een van de sterkste platen van het voorjaar. Vorige zomer zagen we John Grant in de Handelsbeurs, tijdens het Boomtown festival. Toen viel de set wat tegen, door het overwicht van de drums, waardoor de stem van John Grant niet kon schitteren. We waren dus benieuwd naar de bezetting en de uitvoering in de AB-club.
Geen uitgebreide band deze keer, een vleugelpiano en een tweede keyboard speler konden al doen vermoeden dat het een intiem concert zou worden.
John Grant had er zin in, hij begon met zich te verontschuldigen bij het publiek omdat ze bij zo een lekker zomerweertje in een donkere, zwetigere club naar hem moesten komen luisteren, en zou tijdens het hele, anderhalf uur durende concert, voortdurend over zijn ervaringen vertellen.
Het eerste nummer, “You don’t have to”, was meteen al een staalkaart van hoe heerlijk John Grant’s teksten vloeken met de melodie: het nummer begint heel romantisch, maar bevat wel zinnetjes zoals: “Remember how we used to fuck all night long, neither do I because I always passed out”. Niet meteen een typische romantische heteroseksuele ballade dus, hoewel het nummer perfect op Radio Eén na de zondagsmis kan gedraaid worden, als je even niet op de teksten let. John Grant houdt er duidelijk van om de donkere, fucked up kant van zichzelf en anderen op te roepen, maar altijd met een sarcastisch gevoel voor humor, waarbij het duidelijk wordt dat hij zichzelf eigenlijk niet zo serieus neemt. Dat bleek nog meer toen hij een meisje op de voorste rij aanmaandde om even ziek en fucked up te zijn als hijzelf.
Grant groeide op in Michigan, en verhuisde op zijn elfde naar Denver, Colorado, waar hij door op de highschool altijd als een buitenstaander behandeld werd. Heimwee naar de vroege onschuld van de kindertijd in Michigan, en gevoelens van verwarring en vervreemding, ook door zijn homoseksualiteit, zijn dan ook de grote thema’s van John Grant’s nummers.
Van namiddag werden we heen en weer gevoerd tussen die twee uitersten: onschuld en nostalgie in “Marz” , over de snoepwinkel uit zijn jeugd, “Fireflies “ , over vuurvliegjes en het lokale kerkhof, en “Little pink house” , een nummer van The Czars, over het huis van zijn grootmoeder, en vervreemding, angst en woede in “Sigourney Weaver”, (de Aliens die je ieder moment op de nek kunnen springen), “Drug” en “Silver plate club”.
Midden in de set werden de songs wat luchtiger qua melodie, met honky-tonk en ragtime elementen, in nummers zoals “ Chicken bones” en “ Jesus hates faggots”. Dit middenste deel van het concert bleef het minst aan de ribben plakken, deze nummers waren beter gediend met een volledige live bezetting met drums en gitaren. De eenvoudige piano arrangementen in deze nummers deden ons hier iets te veel aan de spreekwoordelijke pianist in de hotellobby denken.
Gelukkig schakelde John Grant voor het laatste deel van zijn anderhalf uur durende set terug over naar de fucked up lovesongs en melancholische ballads waar zijn gouden bariton het best tot zijn recht komt.
John Grant bleef meesterlijk controle houden, net als je dacht dat het toch iets te melig werd, zette hij je op het verkeerde been met een tekst als ‘I wanted to change the world, but i could not even change my underwear, and when the shit got really, really out of hand, i had it all the way up to my hairline”. Je tegelijkertijd ontroeren en sardonisch doen lachen, er zijn weinigen die het kunnen, maar John Grant doet het, en kreeg dan ook een staande ovatie van het oververhitte publiek.
Halfzes ’s namiddags, en de overgang van een zinderend concert naar een zonovergoten Anspachlaan was redelijk brutaal, maar we hadden geen spijt dat we de zaterdagnamiddag niet op een terrasje doorgebracht hadden.
Setlist You don’t have to , Sigourney Weaver, Where dreams go, Marz, Outer space, Chicken bones, Silver platter club, It’s easier, Jesus hates faggots, TC and honey bear, L.O.S., Drug, Queen of Denmark, Fireflies, Caramel, Little pink house
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Noem het gewaagd of eigenzinnig, feit is dat …And You Will Know Us By The Trail Of Dead hun set begonnen met “Strange news from another planet”, het zestien minuten durende sluitstuk van hun fantastische nieuwe plaat. Wij vonden het alvast een even gedurfde als geslaagde binnenkomer, de song mocht dan al lang duren en daarbij verschillende keren van richting veranderen, het deed ons denken aan The Who in hun beste periode. Er werd gewoon even duidelijk gemaakt dat een lange song niet langdradig hoeft te zijn. Nog zo een knallers van dat album waren de uiterst stevige songs “Pure radio Cosplay” en “Summer of dead souls”, beiden klassiekers in wording.
Polyvalente kerels zijn het, drummer en gitarist verwisselden halverwege gewoon van instrument, het kwam de intensiteit van deze bende alleen maar ten goede. Er werd immers verduiveld goed gemusiceerd, maar de term progrock (die je bij beluistering van hun platen voorzichtig even mag bovenhalen) zal je maar best achterwege laten bij een concert van The Trail Of Dead. Soms kregen we het heftige en bijtende punk, elders gecontroleerde chaos, hard was het alleszins.
De keyboards die op ondermeer de nieuwe plaat alomtegenwoordig zijn, hebben ze thuisgelaten, vandaar dat de band live een stuk forser en ruiger klinkt. Eén van de sterktes is dat de groep nogal eens het gaspedaal voorzichtig kan lossen om er dan later een genadeloze patat op te geven. Zo werd het prachtige “Will you smile again ?” hard en furieus ingezet, als een volbakken punksong zeg maar, om er dan na een ingehouden en melodieus middenstuk terug met de hakbijl in te vliegen. Ook de voltreffers “Another morning stoner” en “It was there that I saw” uit die geweldige plaat ‘Source Tags and codes’ werden er meedogenloos en stevig doorgeramd. En het noise- en ook wel punkgehalte ging nog wat de hoogte in met “Fake fake eyes”, een donderslag uit hun debuut (1997) waarin zoals in de goeie ouwe tijd Sonic Youth niet zo gek ver af was. Ook die memorabele plaat ‘Madonna’ uit 1999 werd niet vergeten, daaruit haalden ze met forse kracht de spetter “A perfect teenhood” en helemaal op het eind de noise eruptie “Totaly natural” tevoorschijn.
Wij waren enorm onder de indruk van de tornado die … And You Will Know Us By The Trail Of Dead veroorzaakte. Strak zittende rock, loeihard maar nooit richtingloos, met oog voor melodie en een potige punk spirit, gegoten in een reeks wervelende songs die op een podium nog meer imponeren dan op de albums. Uitermate fantastisch.
Voorheen hadden we al een portie fijne nostalgie gekregen met Rival Schools, de band van ex Quicksand frontman Walter Schreifels, die nu 10 jaar na hun debuutalbum ‘United by fate’ (een bescheiden klassieker) met ‘Pedals’ een nagelnieuw plaatje hebben gemaakt. Schreifels stem was vanavond niet altijd even goed bij de les maar de energetische kracht van zijn bandje is gelukkig intact gebleven. Een paar oude krakers als “Used for glue” en “het instrumentale “Hooligans for life” wekten nogal wat beroering los in de voorste gelederen en de klassieker “Undercovers on” deed ons nog altijd denken aan het betere werk van Buffalo Tom. Ook de nieuwe songs waren veelbelovend, net als op ‘United by fate’ klonken die heftig en recht door zee.
Een fijn concertje dus met enkele vocale misstapjes maar met een lekkere primitieve stuwkracht. Doch een half uurtje later zou blijken dat de verdienstelijke poging van Rival Schools in het niets verging vergeleken met de pletwals die er zou op volgen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Feest in Ieper! De cultuur in de Westhoek kreeg een voorname push met een prachtige nieuwbouw, Cultuurcentrum Het Perron. Ook het JOC kreeg een nieuwe zaal en ze trakteerden het publiek met een ‘master’ optreden van Lady Linn & Her Magnificent 7 en een dansparty met o.m. Merdan Taplak; de werking kon definitief van start gaan. In stijl dus!
Het was een exclusieve tryout van de charismatische en talentrijke ‘lady’ Lien De Greef en haar 7 leden, in afwachting van de binnenkort te verschijnen (nieuwe) cd, ‘No Goodbye at All’. Lady Linn won al twee MIA’s als beste vrouwelijke artieste en beste popartieste. Muzikaal duikt ze de jaren ’30 en ’50 in met een jumpin’ jive, ballroom jazz, soul en bebop; eerder verdiende ze al haar strepen met Bolchi en Skeemz. Samen met Red D is ze nog actief om eens te dj-en. Ze bracht vóór haar debuut al met de band covers van jazz- en swingnummers en op het debuut ‘Here we go again’ van enkele jaren terug, hoorden we het verwerkt in sensuele, zwoele, broeierige jazz/soulpop.
Het was vanavond het tweede concert ter voorbereiding van de clubtour, die volgende maand van start gaat. Een uiterst genietbare set van een balorkest van 4 blazers, een pianist, een contrabassist en een drummer; in het midden een ‘lady in red dress’, die met haar indringende, heldere stem de songs naar een hoger niveau brengt! Een boombalswing, een jive, lekkere grooves, aanstekelijke ritmes en ingetogen nummers, die ons op een wolkje naar Dromenland dreven.
“Anything for you” en “Good old Sunday blues” knipten officieel het lint door, ideale openers dus. De instrumentatie nam meer ruimte in op het intense materiaal “Little bird”, “Over” en “Didn’t know what to say”. Ze hield ons ‘close’ bij elkaar in de sober gehouden “Always shine” (piano/stem) en “Nina” (blazers /stem). Maar na deze downtempo/slow momenten, werd vaart gezet; een bigband waren ze op weekendvoltreffers “That’s allright” en “Love affair”, middenin de set.
Een gevoelig ingehouden “Here we go again” en een broeierige “Cool down” volgden. Mooi en gevarieerd! De swing zat er dan helemaal in op de groovy single “Cry babe” en Katy B’s “Katy on a mission”, die stevig rockte. Meezingers hier. Tot slot pakten ze ons helemaal in met een acapella version, “Good morning, misty morning”.
In de bis bracht ze ons in ‘close harmony’ op het warme “Love song” en in het intieme “No goodbye at all” (stem/piano). Natuurlijk kon haar grote hit, met de bezwerende hitsende reggae ritmes, “I don’t wanna dance” (Eddie Grant ) niet ontbreken, die vanavond aardig opviel door de acapella zang.
Sferen en stijlen vloeiden door de afwisselende aanpak van het ensemble in elkaar over. De klemtoon kwam iets minder op een partycocktail, maar iets meer op song en emotie.
Lady Linn is met haar magische 7 er terug klaar voor om het publiek dichter bij elkaar te brengen en op het uptempo materiaal in te palmen.
Merdan Taplak en ook de plaatselijke Bloodyhornycrew wisten gaandeweg het publiek te overtuigen een feestje te bouwen, de ene door z’n unieke mix van Balkan, elektro en dance, de anderen door dancefloorkillers.
Kijk, Het Cultuurcentrum en het JOC gaan een mooie toekomst tegemoet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: (CC) Het Perron, JOC en Hypnoiz
Luc De Vos kennen we al jaren als de frontman van Gorki. Na een goeie 20 jaar met zijn groep op bijna elk festival in Vlaanderen te hebben gestaan vond hij de tijd rijp om er alleen op uit te trekken. Op de solotournee die een jaar duurde was hij enkel gewapend met enkele akoestische gitaren, één elektrische, een drum en een synthesizer.
Tijdens zijn show liet hij zien dat hij een entertainer in hart en nieren is, die weet hoe hij zijn publiek moet bespelen, het voorlezen uit zijn laatste boek ‘Het werk van de duivel’ en zijn vele spontane reacties op het publiek zorgden voor een komische noot.
De nummers die hij bracht waren erg zorgvuldig uitgekozen en gaven een perfect overzicht van wat Gorki al allemaal gemaakt heeft. Openen deed hij met “Adem in en adem uit” gevolgd door “Surfer Billy”; “ Ons Brave Wonderkind” werd dan weer met gepaste ironie aangekondigd als het enige biografische nummer dat hij ooit maakte. Naast het Gorki repertoire was er ook plaats voor een ode aan zanger en kleinkunstmuzikant Jan De Wilde en aan schrijver/dichter Willem Elsschot.
Tijdens zijn twee voordrachten uit zijn boek vertelde hij een absurd verhaal over de zeldzaamheid van seks en het ereburgerschap van Gent. Verder trakteerde hij ons met de intro van “Enter Santman” (Metallica) en maakte hij een parodie op hitmachine Milk Inc. Als afsluiter bracht hij een ingetogen maar daarom niet minder mooie cover “ Northern Sky” van Nick Drake.
Luc De Vos liet zien dat zijn solotournee meer is dan een opsomming van Gorki nummers en hij genoeg in huis heeft om een hele avond te kunnen boeien! De echte grote fans van Gorki hoeven echter niet lang meer op hun honger te blijven zitten want tegen half april wordtv de nieuwe Gorki-plaat op ons afgevuurd!
Playlist
1. Adem in en adem uit 2. Surfer Billy 3. Plan B 4. Ode aan Jan de wilde: Wij houden stand 5. Ons brave wonderkind 6. Drie koningen 7.Voordracht: Zeldzaamheid van seks 8. Joeri
9. Samen in dat donkere huis 10. De olifant is grijs 11. Voordracht: Het ereburgerschap van Gent 12. Ode Willem Elsschot: K’heb in mijn jeugd gezopen als een beest 13. Wie zal er voor de kinderen zorgen 14. Schaduw in de schemering 15. Die valse teef 16. Lieve kleine piranha
17. Cover: Enter Santman (Metallica) 18. Cover: Milk Inc 19. Mia 20. Cover: Misty Morning Albert Bridge (The Pogues) 21. Cover: Northern Sky (Nick Drake)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
