Het moet geleden zijn van Eddy Merckx dat ze in België nog zo een talent hebben gehad. Selah Sue is er eentje om te koesteren. Het is sowieso al een mooie verschijning met die prachtig fonkelende ogen, maar als ze aan het zingen slaat wordt het pas echt hemels. Wat een stem, wat een présence, en ook wat een unieke sound.
Want Selah Sue is niet zomaar een antwoord op buitenlandse dames als Amy Winehouse of Duffy. Zij is veel meer dan dat, haar songs zijn nergens een afkooksel van het werk van deze dames. Selah sue overtuigt op alle gebied, ze flirt op een heel frisse manier met reggae, ze rapt overtuigend en mijdt daarbij probleemloos de clichés van het genre, ze heeft een ongelooflijk mooie stem en schrijft adembenemend mooie songs. Bovendien wordt ze daarin bijgetreden door een werkelijk schitterende band.
Ook het Franse publiek in een uitverkochte Grand Mix komt tot die vaststelling, ze dragen Selah Sue en haar voortreffelijke groep op handen. De Fransen zijn kennelijk goed vertrouwd met de schitterende songs als “Raggamuffin” en “Crazy Vibes”, nummers die ook hier op een enthousiast herkenningsapplaus onthaald worden. Maar al de rest is even heerlijk, vinnig en levendig. Het concertje bruist van begin tot eind. En dat hebben we vooral te danken aan uiteraard de dame zelf, aan de variatie in de songs en aan de fraai musicerende groep.
Selah Sue is een goudhaantje, als dit geen internationaal fenomeen wordt, dan is de wereld onrechtvaardig (helaas is ie dat ook, dus het wordt toch afwachten).
Afspraak op Rock Werchter in die magische Marque, waar zij de pannen van het dak zal spelen.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De Zwerver liep, een beetje tegen de verwachtingen in misschien, niet helemaal vol voor Black Mountain. Maar deze groep uit Vancouver rijgt hun tournees dan ook aan een waanzinnig tempo aaneen. Om nog te zwijgen over de concurrentie die avond van Justin B. in Antwerpen.
Als sparringpartner had Black Mountain dit keer gekozen voor het mij tot dan toe onbekende Spindrift uit Los Angeles. De vier heren en dame omschrijven zichzelf als ‘psychedelic spaghetti western pioneers’ en die vlag dekt de lading volledig. Ze zagen eruit als een stelletje stoffige cowboys terwijl de bassist (op dubbele hals gitaar : bariton gitaar en bas) zo leek weggelopen uit een morsige seventies softpornofilm. Hun muziek leek gemaakt voor al dan niet denkbeeldige westerns. Simpele, meestal trage tunes die voortdurend deden denken aan Ennio Morricone en Calexico maar toch iets te mager waren om echt te blijven boeien. Instrumentaal kon het er nog mee door maar wanneer er gezongen werd (gelukkig niet veel en meestal beperkt tot wat ‘ooh's’ en ‘aah's’) kwam de pijngrens soms akelig dichtbij. Tot plots, toen er al veel volk naar de bar was gesukkeld, er een, naar eigen zeggen, nagelnieuw nummer werd gespeeld die wel aan de ribben hield. Een simpel eindeloos herhaald toetsenmotiefje waarrond de gitaar slissend meanderde en de lapsteel behoorlijk creepy klonk. Als dit de richting is die Spindrift uitwil dan komt alles nog goed met deze verlopen cowboys.
Dit was reeds de zesde keer dat ik Black Mountain aan het werk zag. De verrassing is er dus al een tijdje vanaf maar toch blijft een optreden van hen steeds een belevenis waar ik naar uitkijk. De groep heeft een uit duizenden herkenbare sound die moeilijk te plaatsen is. We horen duidelijk invloeden uit de seventies progrock, Black Sabbath verwante riffs en breed uitgesmeerde toetsenpartijen die we bij om het even welke andere groep schabouwelijk zouden vinden maar hier perfect passen. Dit alles weet Black Mountain een eigentijdse draai te geven zodat men haast zou geloven dat ze met totaal iets nieuws op de proppen komen.
In Leffinge gaven ze hiervan nog maar eens een demonstratie, op hun sloffen want imagebuilding of visuele hoogstandjes laten hen Siberisch koud.
Reeds zeer vroeg in de set werden we op een fantastisch en misschien wel HET hoogtepunt getrakteerd met het wonderlijke "Wucan". Een complexe song van een sprookjesachtige schoonheid waarin het sirenengezang van Amber Webber me koude rillingen bezorgde. Ok, veel uitstraling heeft ze niet, nu toch al iets meer dan een natte dweil. Een rockdiva zal ze nooit worden maar wat een stem! Hopelijk doet ze daar ooit nog iets mee in haar nevenproject Lightning Dust.
Halverwege de set werd flink wat gas teruggenomen en volgden enkele rustiger, meer folkgetinte nummers. Misschien net ééntje teveel want bij deze groep horen we het liefst die voortjakkerende gitaar van Stephen McBean die strak in het gareel gehouden wordt door bassist Matt Camirand en drummer Josh Wells, twee schitterende muzikanten die van cruciaal belang zijn bij Black Mountain.
Na die meer ingetogen passage werd het tempo systematisch opgedreven en werd er vakkundig naar een spetterende finale toegewerkt om uitbundig te eindigen met "Don't run our hearts around", een song uit hun prille beginperiode. Hun allerbeste optreden was het niet maar toch kwam het einde weer veel te vroeg. Hier krijg ik nooit genoeg van!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Vzw De Zwerver, Leffinge
Aardig wat volk was vroeg van de partij om getuige te kunnen zijn van Deadsets, een Belgische groep die op een klein half uurtje tijd met een afwisselende set een overtuigende indruk kon maken. We hopen van harte dat hun EP ‘Mature Swingers’ gretig aftrek vond aan de merchandising-stand, live klonk hun melodieuze en gretig gearrangeerde muziek alleszins meer dan behoorlijk. Onze verwachtingen zijn alvast hooggespannen.
Dat waren ze trouwens ook voor The Twilight Singers die na een sfeervol instrumentaal stukje op hun gemak het podium betraden. Weinig verrassend begonnen ze aan “Last Night in Town”, het openingsnummer uit het recente ‘Dynamite Steps’ dat ze in de Ancienne Belgique uitgebreid kwamen voorstellen. Althans, dat was de bedoeling.
Na een gedreven “Fat City (Slight Return)” leek “The Beginning of the End” een songtitel als een andere te zijn, totdat Greg Dulli na afloop van “Forty Dollars” niet meer kon maskeren dat alle dynamiek uit zijn lijf weggevloeid was. Het werd dus al na minder dan twintig minuten duidelijk dat het begin van het einde zich effectief al aandiende. De zanger excuseerde zich voor de lamentabele toestand die hem overvallen had, iets wat enkele jaren terug trouwens ook het geval toen The Gutter Twins de AB met hun bezoek vereerden.
Gebruikt de kok van de alom bejubelde AB-keuken kruiden waar Dulli allergisch op reageert of moeten we de oorzaak elders zoeken?
Beteuterd diende het rock-minnende deel van publiek dus te aanvaarden dat de klemtoon kwam te liggen op het meer rustige werk. “Elk nadeel heeft zijn voordeel” want terwijl er stevig ingeboet werd op dynamiek en kracht, kregen vele nummers nu onverhoopt wel extra intensiteit.
Vooral violist Rick Nelson kreeg door het regelmatig weglopen van Greg Dulli meermaals de kans om een subtiele toets aan het geheel toe te voegen. Gewoon al het feit dat je letterlijk kon zien hoe de ongelukkige frontman zich - zittend op een stoeltje dat door een meelijdende roadie toegestopt werd - zwaar in het zweet werkte om de avond toch niet op een sof te laten uitdraaien, stemde het publiek voldoende mild om hem verschillende keren op een welverdiend applaus te trakteren. Iets wat blijkbaar deugd deed want meer dan eens hoorden we hem opgelucht “Thank you so much!” zeggen.
Op het einde van de fel ingekorte set werd er met “The Twilite Kid” teruggegrepen naar hun debuutplaat, de live-versie klonk trouwens zodanig stevig dat we begonnen te hopen dat men backstage uiteindelijk toch het juiste ‘pilleke’ gevonden had, maar dat bleek ijdele hoop want de bisronde werd beperkt tot één nummer (“The Killer” uit ‘Blackberry Belle’) daar waar er feitelijk vier voorzien waren (want ook “Esta Noche”, “Love” en “Annie Mae” prijkten op de setlist die we aan de P.A. onder ogen kregen). Net als het overgrote deel van de reguliere set werd dat ene bisnummer echter gebracht met een inzet die gezien de omstandigheden ontroerend aandeed.
Conclusie: we waren getuige van een bijzonder concert. Het was allesbehalve een overrompelend optreden (daarvoor ontbrak echt wel de vereiste energie), maar wel één dat dankzij de overgave van Greg Dulli enerzijds en het beheerste en subtiele spel zijn begripvolle bandleden anderzijds voldoende was om ons niet bekocht te voelen.
Voor de volledigheid presenteren we als afsluiter hetgeen niet van de setlist geschrapt werd.
Verspreid over ongeveer 70 minuten betrof dit: “Last Night In Town”, “Fat City (Slight Return)”, “The Beginning of The End”, “Forty Dollars”, “She Was Stolen”,” Don’t Call”, “Too Tough To Die”, “Bonnie Brae”, “Get Lucky”, “Teenage Wristband”, “Candy Cane Crawl”, “Never Seen No Devil”, “Martin Eden”, “The Twilite Kid” en als bisnummer “The Killer”.
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Over Hooverphonic valt veel te vertellen, maar zelfs de grootste scepticus zal moeten toegeven dat dit instituut uit het Waasland na 15 jaar hun sporen meer dan verdiend hebben binnen en buiten Vlaanderen.
Het was bij wijlen een dolle rit die ging van de overbekende beslommeringen met platenfirma's (zoiets gebeurt nu eenmaal als je er in slaagt om een miljoen cd's te verkopen) tot de bekende perikelen met de zangeressen. Het nieuws dat Geike Arnaert deze Belgische hitmachine zou verlaten sloeg in als een bom en meteen wisten Callier en Geerts dat ze voor de vijfde maal in hun carriere mochten uitkijken naar een nieuwe zangeres.
De zoektocht werd een multimediagebeuren waarbij de kroon werd doorgegeven aan de 22-jarige Noémie Wolfs, een bekroning die vertaald werd in hun laatste cd ‘The night before’, een popcd die aansluiting zocht met hun vroeger muzikaal verleden maar tegelijkertijd in schril contrast stond met de experimentele voorganger en zonder twijfel de beste Hooverphonicplaat ooit, ‘The president of the LSD Golf Club’.
Hoezeer artiesten het ook mogen hebben over artistieke zijsprongen bleek snel duidelijk dat een cd als ‘The night before’ broodnodig was indien Callier en Geerts ooit nog een plaats wilden bemachtigen in het koppeloton van de Belgische muziekscene want het publiek houdt van Hooverphonic, alleen gunnen ze hun idolen slechts met mondjesmaat hun drang naar experimentele vrijheid. Een vaststelling die Alex Callier aan de lijve ondervond met Hairglow, het synthpopuitstapje van een tweetal jaar geleden.
Dit alles zorgde ervoor dat Hooverphonic geconfronteerd werd met een strijd die aan twee fronten moest worden uitgevochten: enerzijds de niet eenvoudige opgave om het Belgisch publiek te herwinnen en anderzijds de nog zwaardere taak die op Noémie’s schouders rustte, en die er in bestond om het beeld van Geike te doen vergeten.
Het concertminnend publiek bleek in ieder geval te bestaan uit een troep trouwe soldaten want nadat de AB tweemaal uitverkocht was, ging ook de Handelsbeurs voor de bijl.
Omdat je naar het schijnt nooit een winnend team moet veranderen werd voor de Handelsbeurs dezelfde set uitgekozen als deze van de AB, ook al mochten we vandaag de verschijning van pianist/violist Cedric aan dit viertal toevoegen wat Hooverphonic op bepaalde momenten een absolute meerwaarde bezorgde en ons deed terugdenken aan de dagen toen ze in diezelfde Handelsbeurs met een heus strijkorkest stonden te pronken.
Met een grote zelfzekerheid en van alle zenuwen ontnomen, opende Noémie dit concert met "One, Two, Three" en alhoewel het als nummer niet meteen het sterkste is wat Hooverphonic te bieden heeft, snoerde deze 22-jarige wel alle cynische monden door te bewijzen dat er op deze wereld naast een plek voor Geike, er ook wel eentje weggelegd is voor haar.
Meer zelfs, ook al gingen de grotere hits zoals "Jackie Cane" of "The world is mine" door de platvloersheid wat verloren, zag je ook dat deze Noémie deze groep terug de nodige energie bezorgde waar ze al jaren op zoek naar blijken te zijn. Misschien stralen ze niet meer de majestueuze grandeur van vroeger uit, was het wel een verwelkomende verademing om te horen hoe oude klassiekers als “Club Montepulciano" of "Mad about you" terug vlijmscherp werden gespeeld door een groep die blij was dat ze terug op een podium konden staan.
En ja, misschien zou die nieuwe single "Angels never die" best wel eens het beste James Bondnummer kunnen zijn dat nog nooit het witte doek haalde maar gelukkig bestaat er nog zoiets als dagdromen, iets wat we in overvloed deden op een overweldigende minimale uitvoering van “Eden”.
Hooverphonic stond voor een uitdaging en die hebben ze met verve overwonnen, ook al hebben ze voor de makkelijkste keus geopteerd die er is: terug aanknopen naar wat vroeger was.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
De dertigjarige E. Nathaniel Dawkins aka Aloe Blacc debuteert met een puike retrosoulplaat, ‘Good things’, meteen een schot in de roos. De aanstekelijke single “I need a dollar” was daar verantwoordelijk voor én was één van de zomerhits van 2011, een combinatie van smachtende rock, dampende funkbeats en een swingende groove, die inwerkte op de dansspieren.
Dawkins haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Otis Redding, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Isaac Hayes, Prince en Michael Jackson. Maandagavond bedankte hij alvast een deel van deze artiesten.
Aloe Blacc wist eerder vorig jaar nog de Vooruit uit te verkopen en deed dat vanavond doodleuk opnieuw … één echte plaat en al een wereldster! De soultrain van Aloe Blacc draait op volle toeren en spreekt alle generaties aan!
We waren al goed opgewarmd door de jonge beloftevolle artieste Maya Jupiter (zie verder) die de ‘feelgood music’ een frisse, aangename push gaf.
De talentvolle Dawkins, netjes gekleed met een witte vest en een donkere hoed, had een heuse band om zich en was omringd door een blazerssectie. In de zaal sloeg menig meisjeshartjes sneller en zette hij aan tot een heupwieg of een danspas. En nét die dampende ritmes en die swingende, smachtende groove waren de kenmerken van de genotvolle up - & downtempo nummers in de goed uur durende gig.
Hij haalde de swing’n’grooves boven op een jam van “Hey brother”, waarin al een glimp van “I need a dollar” was te horen. Dawkins stond op het voorplan, raakte de fans met z’n gevoelige, doorleefde , gerijpte soulstem en ontpopte zich als een sterk performer.
Op de tweede song “You made me smile” zette hij het publiek probleemloos naar zijn hand, die het allemaal onderging met de glimlach, en het refrein zachtjes en krachtiger meezong … Graag speelde men een smsje door met een ‘smiley’.
Dan hoorden we vooral intens broeierige versies van “Femme fatale” (VU cover!), “Green light”, “Good things” en “Miss Fortune”. Onze zanger werd geruggensteund door een goed begeleidende band; de blazerssectie en de toetsen gaven de retrosoulfunkende pop elan. Het zwoele, swampy “If I” deed ons lekker wegdromen en ze schudden ons terug wakker op de uitgebreide jam van “Politicians”, die een frisse ska toets toebedeeld kreeg. We konden lekker loos gaan … ‘he writes the music & he makes us dance in the middle … yeah’ …
Een intrigerende pianoloop en een verdwaalde blazer leidden “I need a dollar” in, dat op sterk gejuich werd onthaald en krachtiger en directer klonk door de gitaarloops. De instrumenten kregen nogal wat ruimte. De fans gingen uit de bol. Ook hier was er sprake van verrassende wendingen en ska/reggae/ragga invloeden, die het nummer breder maakten. Met behulp van Maya Jupiter werd het nummer nog hitsender en aanstekelijker. Wat een hoogtepunt!
Onderhuids sijpelde de ritmes van de Neville Brothers, Fun Lovin’ Criminals en Prince door in “Billie Jean” en “Rico, die zompig en vet waren. Tot slot konden we ons gevoelig hartje ophalen op de huidige single “Lovin’ you is killing you”, die live funkier werd gespeeld.
Aloe Blacc leverde een ontspannend zorgeloos avondje af en liet ons mooi wegdromen in dampende, opwindende grooves, die inwerkten op de dansspieren.
Maar we zagen ook een beloftevolle support, de Australische Maya Jupiter. In vier krachtige songs wist de multiculturele, jonge positivo kordaat en vlug te overtuigen. Kleurrijke ophitsende ‘feelgood’ soulpop met hiphopritmes, zang en raps. De jonge artieste beheerste allerhande stijlen met The Grand Scheme, Aloe Blaccs begeleidingsband. Na Janelle Monae mag deze artieste gerust op Couleur Café staan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Doorwinterde woestijnratten van Kyuss herleven en spelen Brussel tweemaal plat - National Belgian Kyuss-day (namiddag- + avondgig)
Het moest en het zou er ooit van komen: een reünie van de pioneers van het stonerrockgenre uit high desert Sky Valley (California). Toen John Garcia enkele jaren terug met zijn toenmalige band Hermano meermaals “Green Machine” met de nodige gretigheid als uitsmijter serveerde aan zijn publiek, kon hij aan de overenthousiaste reacties merken dat ze hunkerden naar een hereniging van het in 1995 gesplitte Kyuss.
Toen hij vorige zomer dan ook nog eens onder de noemer ‘Garcia Plays Kyuss’ geflankeerd door 2 Nederlanders (Jacques De Haard op bas en Rob Snijders op drums) en 1 Belg (onze nationale held Bruno Fevery op gitaar) er in slaagde om een uitverkochte Gentse Vooruit tweemaal op één dag omver te blazen, kon het niet meer uitblijven. Op Hellfest 2010 kreeg ondergetekende en nog enkele honderden anderen al een voorsmaakje van de huidige bezetting toen naast Nick Oliveri op bas, ook Brant Bjork het feestje compleet maakte door er achter de drums plaats te nemen. Beiden waren er met hun respectievelijke bands aanwezig (Mondo Generator / Brant Bjork and the Bros) en brachten – samen met Bruno Fevery op gitaar – ons in een Franse extase. Geniet hier even mee: http://www.youtube.com/watch?v=U0HQMgJOTeQ
Door de afwezigheid van Josh Homme (die het te druk heeft met Queens of the Stone Age en ouderlijke verplichtingen) werd de bandnaam ‘Kyuss Lives’ in het leven geroepen. En onder dit vlaggenschip zeilen ¾ Kyuss + 1 Belg onze aardbol rond om hun grote fanbase nog eens te trakteren op de klassiekers uit hun 4 albums (‘Wretch’ uit 1991, ‘Blues for the Red Sun’ uit 1992, ‘Welcome to Sky Valley’ uit 1994 en ‘… and the Circus Leaves Town’ uit 1995). Vorige zondag had de Ancienne Belgique de eer om deze levende legenden – als enige stad tijdens deze tour – tweemaal te ontvangen met zowel een namiddag- als een avondshow.
Het was Bruno Fevery die de namiddagshow mocht openen: een schitterend gespeelde intro van “Thumb” deed ons direct vergeten dat Josh Homme zijn kat stuurde. Tijdens deze trippende intro kwamen John Garcia, Nick Oliveri en Brant Bjork het podium op om de Kyuss-bulldozer over het publiek heen te rammen. De openingstekst van het nummer “you don't seem to understand the deal, I don't give two shits on how you feel, you're burned by my lighter, you've been burned by my lighter, yeah my lighter is held down by my thumb” werd door het publiek uit volle borst meegezongen met Garcia en de rillingen liepen al over menige rug nog voor er goed en wel gestart was. Dit zou een legendarisch optreden worden, temeer daar na dit openingsnummer een overdonderend applaus van een uitzinnig publiek volgde. Een publiek dat al van meet af aan ‘verbrand was door de aansteker van Garcia’. Ondergetekende kreeg zelden al een kippenvelmoment van bij de start van een optreden, maar dit was er dus zo één. En de overvolle en uitverkochte AB kreeg direct erna een verpletterende versie van “Hurricane” in de maag gespitst. Een compromisloze, loeiharde en ‘in your face’ versie dan nog wel.
De zaal stond in lichtelaaie en de temperatuur rees naar een hoogte die enkel in woestijngebieden voorkomt. Stomende versies van “One Inch Man” en “Gardenia” volgden en de temperatuur zou op deze zonnige namiddag nooit meer zakken.
Bezwete lijven in een verschroeiend hete moshpit tijdens een bezwerend “Freedom Run”, crowdsurfers, stagedivers: ze lieten zich allemaal volledig gaan op deze uit de hand gelopen namiddagmatinee. Eén verloren Fransman slaagde er zelfs in om tot bij Garcia te geraken om hem te melden dat zijn stem teveel naar de achtergrond werd gemixt op de PA (ondergetekende kon dit alleen maar beamen).
Als er één minpunt kan aangehaald worden tijdens dit namiddagfeestje dan was het de slechte mix. Señor Garcia heeft nochtans een stem als een klok die in de loop der jaren er alleen maar beter op geworden is. En juist die unieke stem werd meermaals weggemixt in de hete stonerbrij die de andere drie leden produceerden.
Maar dat kon de pret niet bederven: het bleef een stonerfeestje van de bovenste plank dat excellereerde in een magistrale versie van “El Rodeo”, dat werd opgetild naar ongekende hoogtes door Bruno Fevery’s eigenzinnige gitaarspel. Deze song vloeide over in het hoogtepunt van de set: een razende wah-wah versie van “100°”. Na dit laatste nummer zei Garcia uit gewoonte “Thank you very much! Good night!”. Hij was blijkbaar vergeten dat het nog altijd vooravond was. Het was hem vergeven.
Wie dacht dat de verzengende woestijnhitte in de zaal zou afkoelen was eraan voor de moeite want de levende legendes kwamen nog terug met twee encores om het publiek de genadestoot te geven. Opzwepende versies van “Allen’s Wrench” en “Green Machine” sloten deze kolkende namiddagshow af en lieten een tot op het bot bezwete en naar adem snakkende massa achter.
Woestijndieren overleven deze hitte met glans, Belgen op een broeierige zondagnamiddag nauwelijks. Het was tijd voor wat Belgisch gerstennat op een zonnig Brussels terras om het woestijnzand uit de droge keel weg te spoelen. Wachtend op wat nog moest komen: een tweede show met een roodaangelopen avondzon die onheilspellend boven onze hoofdstad toekeek hoe wij – Belgen uit een nat werelddeel – zouden omgaan met een tweede scirocco!
En het was een zandstorm van jewelste, de avondshow! De hooggespannen verwachtingen die het publiek in Garcia & co stelden, werden nogmaals ingelost! De desertpunkers hadden de tijd van hun leven. Niets dan lachende gezichten op het podium. De heren voelden zich ‘als een woestijnvis in een plas fata morgana-water’ en deden alles nog eens dunnetjes over terwijl een prachtige zonsondergang Brussel roodgloeiend verlichtte. “Conan Troutman” was de vervanger voor “I’m not” (dat ze in de namiddagshow voor het eerst tijdens deze uitgebreide tour speelden) en machtige versies van “Un Sandpiper” en “Odyssey” kregen het publiek terug op temperatuur.
Een publiek dat ook tijdens deze avondshow onmogelijk kon blijven stilstaan bij dit natuurgeweld uit Californië. De fans kregen er bij het avondspektakel als toemaatje “Molten Universe” en “Spaceship Landing” nog eens bovenop! Een beklijvende versie van “Green Machine” liet het publiek achter in een waas van zand, verblind en verbrand door de Kyuss-zon. De blaren namen we er met de glimlach bij. Het was mooi geweest, dit prachtig dagje uit in Brussel. Moet er nog (woestijn)zand zijn… ik dacht het niet!
Kyuss Lives kwam, zag en overwon tweemaal onze Europese hoofdstad! Desertpunk is niet dood maar springlevend! En wat nog meer is: de woestijnratten zijn van plan om een nieuwe plaat op te nemen! Als dat geen mooie vooruitzichten zijn! Je kan deze zomer Kyuss Lives nog aan het werk zien op het Dourfestival en op de Lokerse Feesten… allen daarheen, zou ik zo zeggen!
Setlist afternoon show
[1] Thumb [2] Hurricane [3] One Inch Man [4] Gardenia [5] I’m Not [6] Freedom Run [7] Asteroid [8] Supa Scoopa and Mighty Scoop [9] Tangy Zizzle [10] 50 Million Year Trip (Downside Up) [11] Whitewater [12] El Rodeo [13] 100° // Encores: [14] Allen’s Wrench [15] Green Machine
Setlist evening show
[1] Gardenia [2] Hurricane [3] Thumb [4] One Inch Man [5] Conan Troutman [6] Freedom Run [7] Asteroid [8] Supa Scoopa and Mighty Scoop [9] Un Sandpiper [10] Odyssey [11] Whitewater [12] El Rodeo [13] 100° // Encores: [14] Molten Universe [15] Spaceship Landing [16] Green Machine
Organisatie: Ancienne Belgique
Het Noorse Kaizers Orchestra van de sympathieke zanger Janove Ottesen en Helge Risa, de geheimzinnige organist met gasmasker, zitten niet stil. Ze hebben al vier platen uit, 2 goede – 2 minder, maar hun muzikaal vuur blijft smeulen … ‘Maskineri’ uit 2008 gaf het al aan en nav hun tienjarig bestaan komen ze aandraven met de kers op de taart, een trilogie (over twee jaar verspreid); op de huidige tour stellen ze de eerste ‘Violeta violeta’ in de spotlights.
Het sextet brengt een soort zigeunermuziek, (Balkan) pop, polka, gypsy rock en ska en lijkt een balorkest op de scène. Naast een traditioneel instrumentarium geven ze hun opwindende, zwierige en broeierige sound kleur door een kermis-/pumporgel, contrabas en hebben ze afbraakmateriaal mee als olievaten, wielschijven en koevoeten als straffe ingrediënten.
Het leuke huiskwartet speelde een puike set, een stoomtrein waren ze, die maar al te graag live optreedt, zorgt voor entertainment en hun publiek betrekt bij de songs. Ottesen trekt aan de kar en laat z’n trouwe aanhang wat refreinen meezingen, ondanks het feit dat we van de Scandinavische taal geen jota begrepen … De Vooruit werd eventjes de eerste kermisfoor.
En Ottesen houdt van z’n gezin … Toen ze ruim zes jaar geleden nog in Gent optraden, wou z’n dochtertje bij thuiskomst een teddybeer; hij vond een hele grote aan de Kouter, die ze ‘Ghent’ hebben genoemd. Een lieve man met een teddybeer ‘knuffel’ gehalte, die het aanstekelijke materiaal aan elkaar rijgt met grappige interventies, een vleugje humor en een dosis zelfrelativering.
De set deelden ze in drie stukken. Twee met ouder materiaal en een middendeel met het nieuwe die de koers van de vorige cd verderzet en het houdt op luchtige muziek met een gevoelig randje.
Een strak, stevig tempo hielden ze aan van zwierige melodieën, huppelende ritmes, verrassende harde en zachte wendingen, gedragen door die helder indringende, emotievolle vocals van Ottesen. Nummers als “Delikatessen”, “Djevelens orkestar”, “Senior torpedo” en het meezingbare “Sigoynerblod” spraken voor zich ... Een kermiscarrousel leek het wel …
We maakten dan kennis met frisse, energieke songs van de nieuwe cd; de synths klonken wat meer door , hadden een intense en broeierige opbouw en het hoempapa gehalte verloochenden ze niet … Ballerinapop … door o.m. een spannende en smaakvolle “Philemon Arthur & the dung”, “Femtakt filosofi”; “Din kjole …” en “Psycho under min hatte”. “Svarte katter & flosshatter” was filmischer, donkerder, maar was origineel door de megafoon, misschien wel een link naar hun muzikale trilogie.
Het avontuurlijke “Bon fra hellvete” op de tonnen en wielschijven leidde het derde deel in … Creatief, ophitsend, dynamisch en eentje die elan kreeg door stroboscoops. “Kontrol Pa Kontinentet” en “Maestro”, op accordeon, behielden de feestelijke stemming … een gekke, gecontroleerde chaos, die sterk werd onthaald.
Ze trakteerden nog op 1 bis op deze zondagavond; het weerhield hen niet om een ‘singalong’ ronde te houden en “Bak et halleluja/De grind” in een acapella zeemanslied om te toveren.
Kaizers Orchestra trekt live de kaart van entertainment, feest en vertier; de nummers krijgen een polkaswing en ze zorgen ervoor dat de woorden ‘Kaizer’ en his ‘Orchestra’ terecht op hun plaats staan.
Support was het éénmansproject Bernhoft, ook uit dezelfde (Noorse) stal van Kaizers Orchestra. Een talent die swampt met pop, blues, soul en jazz, en over een heldere, doorleefde soulstem beschikt. Synthloops en beatbox vullen aan op z’n akoestisch gitaarspel. Een kruising van G Love, Bobby Sichran, Jamie Lidell en de huidige Aloe Blaccs en Cee-Lo Greens. De cover “Shout” van Tears For Fears moest niet onderdoen van het origineel en werd gedragen door een prachtige falsetto vocal.
Organisatie: Democrazy, Gent
Heimwee als drijfveer voor een muzikale reünie, het blijft risky business. Het Californische Kyuss, oftewel de moeder aller stonerrock bands, werd in ’95 ten grave gedragen aan de vooravond van een internationale doorbraak en geniet sindsdien een mythische status onder liefhebbers van epische drugrock.
Terwijl gitarist Josh Homme met Queens Of The Stone Age de cult status van Kyuss moeiteloos wist te ontgroeien hield frontman en opperstrot John Garcia zich wat afzijdig. Na een resem verdienstelijke albums met de Kyuss rip-offs Slo Burn, Unida en Hermano kreeg de heimweeman in Garcia vorig jaar dan toch de overhand. Vermomd als het weinig verhullende Garcia Plays Kyuss stak de brulboei vorig jaar de neus terug aan het venster in de Vooruit en op Pukkelpop, maar pers en publiek reageerden sterk verdeeld.
Met het nog minder verhullende Kyuss Lives! probeert Garcia het nu opnieuw, ditmaal vergezeld van zijn voormalige Kyuss maatjes Nick Olivieri (bas) en Brant Bjork (drums). En ja, de wereld zit wel degelijk te wachten op Garcia & co: op een paar uur tijd mocht de AB zowel voor de afternoon als de evening show het soldout bordje boven halen.
Het was best wel een onwaarschijnlijk sfeertje daar in en rond de AB. Rond de klok van halfvijf eisten een deugddoend lentezonnetje en een staalblauwe hemel buiten nog alle aandacht op, maar binnen in de rocktempel moesten die onverbiddelijk plaats ruimen voor de sinistere schaduw van een verloren cactus in een desolaat en verstild woestijnlandschap. Het bleek slechts stilte voor de storm, die met de epische opener “Thumb”, de orkaankracht van “Hurricane” en het oorverdovend funky “One Inch Man” ontaarde in een geluidsmuur die constant met de 100 dB grens flirtte. Stuk voor stuk klassiekers die een beetje Kyuss fan van achter naar voor kan meebrullen, maar toch was er iets of iemand die de vonk aanvankelijk niet deed overslaan. Grote schuldige van dienst bleek de PA man die het om onduidelijke reden nodig achtte om de oerkracht van Garcia’s strot vakkundig naar achter te mixen, waardoor het wel leek alsof de frontman twee straten verder door een versleten micro stond te brabbelen. Nooit gezien in een kwaliteitstent als de AB dat een PA kerel langs alle kanten met blikken vol ongeloof werd aangestaard, en zeker niet dat een fan op het podium sloop om persoonlijk aan Garcia duidelijk te maken dat hij nagenoeg onhoorbaar was. Nefast voor de feestvreugde noemen we zoiets.
Het fanincident zorgde eigenaardig genoeg wel voor een ommekeer. Garcia mocht zich even gaan bezinnen in de coulissen tijdens de instrumentale brok graniet “Asteroid”, en trad vervolgens zonder zonnebril maar met een betere vocal mix terug op het voorplan. Tijdens een lekker langgerekt “Supa Scoopa And Mighty Scoop” en persoonlijke favoriet “Tangy Zizzle” kreeg Garcia’s oerstrot ineens meer greep op onze trommelvliezen.
De Belgische fans kunnen niet weinig trots zijn dat Arsenal gitarist Bruno Fevery sinds een tijdje de nieuwe sidekick is van Garcia & co en er wonderwel in slaagt om uit de schaduw van Josh Homme te treden. Net als Kyuss zaliger is ook Kyuss Lives! echter geen clubje waar muzikanten elk om beurt de show stelen. Fevery’s wall of sound, de lange basuithalen van een opvallend cleane Olivieri en de manische drumpartijen van Brant ‘animal’ Bjork zijn gelijkwaardige ingrediënten die samen de machtige Kyuss groove uitmaken. Met het netjes tot op het eind opgespaarde “El Rodeo” bewezen de heren trouwens ook dat ze die groove van een virtuoze intro kunnen voorzien.
Tijdens de bescheiden bisronde kregen we het opnieuw wat minder warm. Vooral een precisiebommetje als “Green Machine” mocht best wel met wat meer punch worden gedropt, maar misschien zaten Garcia & co al met hun gedachten bij de evening show die luttele uren later de AB voor de tweede keer die dag tot de nok zou vullen.
Rest ons nog antwoorden te verzinnen op twee relevante vragen. (i) Kyuss lives? Kyuss lives! (ii) Willen we deze PA man straks terugzien in Dour en Lokeren? No way!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Met ‘Hardcore will never die, but you will’ heeft Mogwai alweer een prachtige nieuwe plaat uit. Hoewel het geheel op en top als Mogwai klinkt is het toch geen herhalingoefening geworden en worden er weer met succes andere horizonten verkend.
Dat er gretig uit dit nieuwe album geput werd was niet verwonderlijk. Het nieuwe materiaal vond trouwens perfect zijn plaats tussen oudere parels. Wat ons doet vaststellen dat quasi alles wat Mogwai aanraakt goud is. Een song als “Death Rays” bijvoorbeeld klonk hemels ondermeer door een adembenemend vioolintermezzo waar de hele zaal stil van werd en “You’re Lionel Ritchie” en “How to be a werewolf” brachten ons evengoed in hogere sferen. Zo perfect en schitterend klonken de nieuwe songs.
Ongeacht van de opeenvolging van een pak tot de verbeelding sprekende songs ervoeren wij dit Mogwai concert toch weer vooral als een ware atmosferische totaalbeleving. Mogwai bouwde de spanning op en hield die moeiteloos aan tot het eind, ook al werd er, met uitzondering van wat vocalen die door een stemvervormer gejaagd werden, geen noot gezongen. Die vertrouwde sound van ingetogen naar uitbarstend en dan weer terug is uiteraard hun handelsmerk waar zij als geen ander op een glansrijke manier weten mee om te springen (of ja, ’t is ook nog waar, begin dit jaar Godspeed You Black Emperor gezien, qua intensiteit moesten die gasten niet onderdoen).
De ultieme Mogwai song “Mogwai Fear Satan” was zoals steeds geniaal en het overweldigende naar post metal neigende “Batcat” sloot als een bom het eerste deel af. Wij waren toen al helemaal in vervoering gebracht en kregen als toemaat een apocalyptische bisronde met onvolprezen klassiekers als “Auto rock” en “Hunted by a freak”. Het nieuwe ophitsende “Mexican Grand Prix” zorgde voor een knoert van een slot, de song eindigde in een ware geluidseruptie waar onze oren pijn gingen van doen, maar voor zo een klasbakken namen wij dat er graag bij.
Mogwai was van buitenaardse klasse. Gelieve uw ticket voor het Cactusfestival in Brugge (op zondag! Of voor het ganse weekend) al te bestellen.
Setlist : White Noise – Rano Pano – Death Rays – Christmas Steps – How to be a werewolf – San Pedro – George Square Thatcher Death Party – Mogwai Fear Satan – You’re Lional Ritchie – New Paths to Helicon, Pt 1 – 2 richts make 1 wrong – Batcat – Auto Rock – Hunted by a freak – Mexican Grand Prix
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation
Zydeco is een soort dansmuziek die ontstaan is in Zuid-West Louisiana uit een versmelting van de muziek van de Franstalige Cajuns en de Afrikaanse ritmes van de Creolen waarin we verder ook nog invloeden terugvinden van de blues, soul, funk en tegenwoordig zelfs hiphop. Muziek die eigenlijk best door een groot publiek gesmaakt kan worden maar waarvan je zelden de kans krijgt om ze live te beleven. Ooit was er wel een cajunfestival in Essen maar dat was geen lang leven beschoren en sindsdien is het Belgium Rhythm 'n' Blues Festival in Peer zowat de enige plaats waar men een zydecoband wel eens zou kunnen aantreffen. Zoals vorig jaar waar Dwayne Dopsie (spreek uit ‘Doepsie’) & The Zydeco Hellraisers één van de hoogtepunten waren. Die wetenschap lokte toch wat volk naar de N9 en die kregen beslist waar voor hun geld.
Dwayne Dopsie is één brok dynamiet die de meest halsbrekende notenreeksen uit zijn accordeon wist te toveren. Hardcore zydeco noemde iemand het en daar had hij wel een punt. Dwayne en vooral washboardspeler Alex McDonald bleken over een gezonde dosis punkattitude te beschikken. Die laatste gaf regelmatig een solo die ondanks de zeer beperkte mogelijkheden van zijn ‘instrument’ toch telkens het publiek wist op te hitsen.
Een andere uitblinker in de zeskoppige groep was saxofonist Damon Sonnier, heel wat conventioneler weliswaar maar een welgekomen verrijking van de sound. Het werd een bijzonder opzwepend feestje met ongeveer halverwege een wat rustiger moment toen ze met zijn drieën (washboard, drums en accordeon) wat authentieke zydeco brachten, meteen een kippenvelmoment.
Toch werd een paar keer de bal misgeslagen door verkeerd gekozen covers als "Beast of burden" en het tenenkrullende "Let's go dancin'" van Kool & The Gang. Maar wat ze dan weer uitspookten met "Shake your body" van The Jacksons grensde aan het fenomenale. Uiteraard mocht ook de koning van de zydeco, Clifton Chenier, niet ontbreken en kreeg diens "All night long" een stevige beurt. Mooi!
Organisatie: N9, Eeklo
Trans-Siberian Orchestra of kortweg TSO is een formatie die al vele jaren in thuisland Amerika hoge toppen scheert. Oprichter Paul O’Neill, die we kennen als manager van o.a. Savatage, had nooit durven hopen op een platenverkoop van meer dan 7 miljoen exemplaren. Bovendien zijn de legendarische TSO kerstshows in de V.S. een begrip geworden.
Mede dankzij Greenhouse Talent stond deze Amerikaanse rockoperasensatie voor het eerst op de Belgische planken. Geprogrammeerd tussen de musicals ‘Oliver’ & ‘Spamalot’ konden de schouwburgabonnees zich vergapen aan TSO’s ‘Beethoven Last Night’. Voor de talrijk opgekomen die-hard metalfreaks was het in eerste instantie wat wennen aan de luxueuze omgeving. Nochtans bleken de zeer comfortabele rode zitjes van de Antwerpse Stadsshouwburg ideaal om dit spektakel van dichtbij mee te maken.
Het meesterwerk ‘Beethoven’s Last Night’ uit 2000 werd integraal (op enkele songs na) live gebracht, aangevuld met een vijftal songs uit het recentste TSO album ‘Night Castle’ uit 2009.
Savatage boegbeeld Jon Oliva kon er om persoonlijke redenen niet bij zijn maar verder vormde de volledige Savatage line-up het kloppende hart van TSO met Jeff Plate op drums, John Lee Middleton op bas en Chris Caffery en Al Pitrelli op gitaar. Deze laatste mocht ook als bandleider fungeren. Tel daarbij nog een volledige strijkerssessie, twee keyboardspelers en een ganse reeks zangers en zangeressen en je begrijpt dat het podium aardig vol stond.
Reeds vanaf de openings “Overture”, was het duidelijk dat dit een onvergetelijke avond zou worden. In het prachtige Middeleeuwse decor werd het waanzinnige verhaal verteld van Beethoven’s laatste nacht. Dit mag je gerust ook letterlijk nemen wat naast het muzikale werk nam Bryan Hicks, als verteller, een groot deel van de avond voor zijn rekening. Aanvankelijk kwam dit erg luisterrijk over maar wat verder in de show werden de vertellingen wat minder boeiend en haalden ze de vaart uit de show. Maar het hielp natuurlijk wel om door het hele verhaal te komen en dat was best wel een stevige noot om te kraken! Het spektakel sloeg echter in als een bom. De mix tussen klassiek en rock was geniaal en benaderde de perfectie. Zelden heb ik zo’n perfect geluid gehoord. Angstaanjagend helder maar met een bijna nooit gehoorde gelaagdheid en bombast. De sterke muzikale uitvoeringen werden kracht bijgezet door een indrukwekkende laser en lichtshow (inclusief pyro en HD visuals). We kwamen werkelijk oren en ogen te kort!
Hoogtepunten waren er in overvloed. Vooral de instrumentale klassieke duels tussen gitaar en viool waarbij ‘Andre Rieu on speed’ Roddy Chong zich in de kijker speelde waren meesterlijk. Vocaal waren Jeff Scott Soto (vervanger voor Jon Oliva) als de duivel Mephistopheles en vooral ‘Broadway Musical performer’ Rob Evan als Beethoven het sterkst in hun rol.
Na meer dan twee uur viel het doek over de Beethoven rockopera en kwam er een al even overweldigende bisronde met enkele tracks uit ‘Night Castle’ en enkele twee minder bekende Savatage songs. Vooral het akoestische “Sleep”, gezongen door J.S. Soto bleek een verademing na een avond vol bombast, theatraliteit en dramatiek.
TSO liet metal en klassiek perfect samensmelten. Het begrip rockopera kreeg een nieuwe dimensie in deze perfect georkestreerde Amerikaanse show.
Laten we hopen dat bandleider Al Pitrelli woord zal houden want dan krijgen we eind dit jaar misschien een van TSO’s legendarische kerstshows te zien.
Setlist: (Child of the Night) *Overture *Midnight *Fate *What Good This Deafness *Mephistopheles *What Is Eternal *Mozart and Memories *Vienna *Mozart / Figaro *The Dreams of Candlelight *Requiem (The Fifth) *The Dark *Für Elise *After the Fall *A Last Illusion *This Is Who You Are *Beethoven *Misery *Who Is This Child *A Final Dream
*Toccata - Carpimus Noctem *The Mountain *Sleep (Savatage cover) *Carmina Burana *Another Way You Can Die *Chance
Video Live Reports: (Videoplaylist TSO @ Antwerpen 2011: (Part 1 - Part 4)
http://www.youtube.com/view_play_list?p=F81B4970D84ADBC2
Photo Slide Show: http://www.slide.com/r/JKn4UY9S3T-auvQNScwO4TWZXTeWneil?previous_view=lt_embedded_url
Organisatie: Greenhouse Talent
Het moet wellicht van Adamo geleden zijn dat ik nog zoveel wandelstokken en permanents rond mij heb gezien, zaterdagavond in een afgeladen Vorst Nationaal. Toegegeven, de ticketprijzen waren aan de hoge kant maar een kenner, welke leeftijd dan ook!, kijkt op geen frank als het op Aznavour aankomt.
De Parijse klassebak met Armeense roots - die dit jaar de gezegende leeftijd van 87 jaar bereikt – staat al, sinds hij in de jaren ’40 van vorige eeuw door ene Edith Piaf van straat werd geplukt, quasi onafgebroken op de planken. Aznavour kan gerekend worden tot de groten der aarde: hij werkte samen met Frank Sinatra en Bob Dylan, nam staande ovaties in ontvangst van New York tot in Sao Paolo, van Moskou tot in Japan, verdiende zijn strepen als acteur en regisseur, is Buitengewoon Ambassadeur van Armenië voor Zwitserland en werd in 1998 door CNN uitgeroepen als entertainer of the century… Niet mis dus voor een immigrant van amper 1m60. Dit decennium bracht Aznavour nog 6 albums uit, het laatste ‘Charles Aznavour and the Clayton Hamilton Jazz Orchestra’ dateert van 2009.
Dat het concert een trip to memory lane zou worden was geen verrassing: Aznavour werkt sinds 2007 zijn afscheidstournee getiteld ‘Charles Aznavour en toute intimité’ af. Brussel, waar hij, zoals hij zaterdag verkondigde, in zijn jonge jaren veel phrases aan te danken heeft, mocht natuurlijk niet ontbreken.
Een eenvoudige setting met een minimalistisch orkest en twee achtergrondzangeressen was het kader waarin de crooner, af en toe zittend op een barkruk, een goede twee uren het beste van zichzelf gaf. Opmerkelijk: qua stembereik en stemvastheid heeft Aznavour nog niets van zijn elan verloren! Hij trapt de avond af met Les Emigrants en de klassieker Paris au mois d’août, l’Ortographe (Je t’aime A.I.M.E.) en het bloedmooie C’est triste Venise. Aznavour wisselt up-tempo nummers zoals Mon ami, mon Judas af met diepgewrongen liefdesbalades zoals Mourir d’aimer en humoristische tussenpozen zoals de dansdemonstratie met zichzelf op de tonen van The old-fashioned way. Met zijn dochter Katia bracht hij het mooie Je voyage én ook een nieuw nummer Tu ne m’aimes plus, wat zijn status als ultieme minnezanger definitief in zijn voordeel beslecht.
Kenmerkend voor Aznavour zijn de melancholische teksten, vaak met een nostalgisch trekje, vb. in “Hier Encore”: hier encore, j’avais vingt ans, mais j’ai perdu mon temps, à faire des folies, qui ne me laisse au fond, rient de vraiment précis, que quelques rides au front, et la peur de l’ennui.
Naast een aantal chansons in het Italiaanse, bracht Aznavour ook het oogstrelende She, een nummer dat in 1974 op één binnenkwam in het Verenigd Koninkrijk en nog niet zo heel lang geleden gecovered werd door Elvis Costello voor de film ‘Notting Hill’.
Absoluut hoogtepunt, naar mijn mening, was het subliem gebracht Non, je n’ai rien oublié, over een ontmoeting met een oude liefde die na jaren opnieuw je pad kruist. Hier was Aznavour op zijn best, als verhalenverteller, met een perfect getimede piano en dwarsfluit die het verhaal in muziek vertaalden.
Conclusie: het was een prachtige reis door de tijd met doorwinterde muzikanten als compagnons de routes en dus zeker niet te missen nu het nog kan! Charles Aznavour tourt in 2011 nog intensief door Frankrijk.
Setlist (er zijn er een paar die ik niet herkende
Les Emigrants, Paris au mois d’aôut, Je t’aime A.I.M.E., C’est triste Venise, (Italiaans), Mourir d’aimer, Je voyage (en duo avec Katia Aznavour), Mon ami, mon judas, L’Amour c’est comme un jour, (Italiaans), Tu ne m’aimes plus, (la guerre???), Il faut savoir, Mes Emmerdes, She, Non, je n’ai rien oublié, Désormais, Ave Maria, The old-fashioned way, Hier encore, Les deux guitares, La Bohème, Emmenez-moi, Les Bons Moments
Organisatie: C-Live
Nederlands 
Français 
