Goedgeluimd trokken we na een prachtige hoogzomerdag op 9 oktober richting Trix in Antwerpen voor een avondje ‘post-rock’ met Red Sparowes and guests. Tussendoor werden we getrakteerd op leuke plaatjes van DJ Aldolino ( = de DJ-alias van Aldo Struyf, frontman van Creature With The Atom Brain).
Head of Wantastiquet (het soloproject van Sunburned Hand of the Man’s gitarist Paul Labreque) was opener van dienst. Hij bracht met banjo, strijkstok en analoge effecten een eerder lauwe psychedelische folky start van wat later een muzikale ‘hot indian summernight’ zou worden. Hierdoor een eigen wereld oproepend en eigenlijk teveel in zichzelf gekeerd zijnde, sloeg de vlam niet echt over, wat resulteerde in enkele lauwe reacties vanuit het publiek, dat er eerder voor spek en bonen bijstond. Niet echt slecht, maar persoonlijk heb ik al betere dingen gezien met dezelfde éénmanssetting, bijvoorbeeld Lichens in het voorprogramma van OM of het Nederlandse Kristus Kut.
De sfeer sloeg al snel om bij het optreden van Imaad Wasif, de tengere psych-rock guru, die voor de tweede maal in korte tijd (was ook al te zien op LeffingeLeuren) ons landje aandeed en in Trix zijn Europese tour kwam afsluiten naar aanleiding van het uitbrengen van zijn laatste cd, ‘The Voidist’. “Priestess” werd als eerste op het publiek losgelaten en de combinatie van een ontketende Imaad met de pompende ritmesectie Two Part Beast (what’s in a name?) liet niemand koud. De toon was gezet. Het was duidelijk dat Imaad & co. er alles nog eens wilden uitpersen tijdens dit allerlaatste optreden van hun Europese tour. Volgend hoogtepunt was “Fangs”, een song waar je onmogelijk stil op kon blijven staan, ook Imaad sprong alle kanten op. De intensiteit en gedrevenheid van Imaad en zijn partners in crime droop van het podium af, richting publiek dat geïnfecteerd door dit alles niet anders kon dan zich laten meeslepen in deze ‘psych-rock undertow’. Tussendoor zorgden enkele ingetogen songs als “Oceanic” en “Return to you” voor een welgekomen afwisseling. Een warme gloed verspreidde zich over de enthousiaste eerste rijen en “Razorlike” zorgde voor het laatste muzikale hoogtepunt van de set.
Hadden we nog maar juist de tijd om te bekomen van deze adembenemende set, dan sloeg de vlam helemaal in de pan bij de headliner Red Sparowes, de post-rock band uit Los Angeles. De band, met leden van Isis en Halifax Pier in de gelederen, werkte met Toshi Kasai (Melvins, Tool) aan hun jongste cd ‘The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer’ en de invloed van deze producer is dan ook duidelijk te horen op deze nieuwe intrigerende schijf. Hun grootste troef is dat ze met de verplettende 3-éénheid van gitaristen Bryant Clifford Meyer, Emma Ruth Rundle en Andy Arahood voor nog meer gelaagdheid zorgen in hun reeds complex opgebouwde songs. Voeg daarbij nog de dodelijk strakke ritmesectie van Craig Burns (bass) en David Clifford (drums) en je krijgt een magische cocktail. Tool meets Mogwai meets My Bloody Valentine.
Red Sparowes opende hun set met het magistrale “Buildings Began to Stretch Wide Across the Sky, And the Air Filled with a Reddish Glow" van hun uit 2005 daterende debuutplaat ‘At the Soundless Dawn’. We werden vervolgens meegenomen op een muzikaal beklijvende rollercoaster die ons nog een groot uur zou vervoeren. Steeds balancerend op dreigende spanning en bevrijdende ontlading werden we heen en weer geschud in een stroom van epische songs zoals “Avalanche”, het magische “Freeway” en “Elephant” om uit te monden in een sonisch noodweer tijdens de encores “Alone and Unaware the Landscape was Transformed in Front of our Eyes” en “Mother”.
Red Sparowes bewezen eens te meer dat ze een publiek blijvend kunnen boeien van de eerste tot en met de laatste noot. Pure klasse!
Dit was een Trix-hoogzomeravond in crescendo. Met verwende oren keerden we terug huiswaarts. De afwezigen hadden – alweer - ongelijk!
Organisatie: Trix, Antwerpen
Een goed gevulde MaZ (= Cactus Club) had zin in nostalgie, als je de reacties van het publiek zag op de jaren-90-icoon Grant Lee Philipps die in die jaren met zijn band Grant Lee Buffalo een grote schare fans wist te veroveren met zijn melodieuze gitaarpop, waarbij zijn stem als een klok een van de grootste wapens van de band was. Het publiek bestond dan ook vooral uit dertigers en ouder, wat op een rockconcert onderhand standaard is.
Er is op zich weinig veranderd aan wat Philipps doet, alleen staat Grant Lee nu alleen met zijn gitaar en stem op het podium, maar hij brengt nog altijd hetzelfde soort songs. Het is een aanpak waar je sterk voor in je schoenen moet staan, maar Phillips wist gewoon heel natuurlijk de zaal in te pakken. De intimiteit van een verkleinde Magdalenazaal hielp daarbij zeker. Zijn soloplaten borduren ook verder op hetgeen hij met Grant Lee Buffalo deed, zonder echter nog de hoogtes te halen van de eerste platen. We hoorden een sterk concert met veel interactie met een nostalgisch publiek, dat op haar wenken bediend werd met vrij veel nummers uit de vroege platen ‘Fuzzy’ en ‘Mighty Joe Moon’. Hoogtepunten waren wat mij betreft een mooie versie van “Happiness” en een al heel lang niet meer gehoorde “Jupiter Teardrops”. Zelfs voor Grant Lee Philipps zelf leek het een trip ‘down memory lane’.
Hij had er duidelijk schik in. Hij wist ons zelfs te vertellen dat er een reünie toer van de band aan zit te komen. Voldoende in ieder geval om ons met een voldaan gevoel huiswaarts te laten keren.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het concert van The Undertones baadde volledig in de sfeer die zij creëerden op hun gelijknamige debuutplaat. Er werd dan ook uitvoerig geput uit deze beste plaat die ze ooit gemaakt hebben. Geheel volgens de ongeschreven regels van de punk van einde 70‘s speelden The Undertones hun uiterst korte songs lekker strak, puntig en uiteraard -laat ons zeggen in goeie Ramones traditie- supersnel en zonder adempauzes (alleen de one, two, three, four’s moesten we er ons zelf bij voorstellen, als we al tijd hadden).
Ze staken de lont aan met “Jimmy Jimmy” en het tempo zou maar één zeldzame keer naar beneden gaan met het fijne rustpuntje “Julie Ocean” ergens middenin de set. Voor het overige: rechtdoor !
Heerlijk om vast te stellen dat de songs de tand des tijd met glans hebben doorstaan en dat zanger Paul McLoone deze zo overtuigend kon brengen dat wij op geen enkel moment Feargal Sharkey mistten. Sterker nog, The Undertones hebben nog nooit zo krachtig geklonken. Die Mc Loone stond hier verduiveld goed te zingen, alsof hij al die krakers zelf had geschreven.
Een stomend publiek sloeg in het fijne achterzaaltje van de Aéronef veelvuldig aan het pogoën op venijnige punkstuiptrekkingen als “Male model” (een uiterst viriele kopstoot), “Here comes the summer” (knal erop), “Mars bars”, “Hypnotized”, “True confessions” en “Girls don’t like it”.
Hitgevoelige poppunksongs als “My perfect cousin”, “Its’s gonna happen” en natuurlijk het onsterfelijke en hier absoluut geweldige “Teenage kicks” werkten nog even aanstekelijk als in hun gloriedagen. Met puike nummers als “Thrill me”, “Here comes the rain” en “I’m recommanding me” greep de band ook nog eens iets uit ‘Get what you need’ (2003) en ‘Dig yourself deep’ (2007), de twee fijne post-Sharkey albums die u waarschijnlijk ontgaan zijn, maar ons niet. Toch maar even checken, als u wil.
Een fijne cover van “We’re gonna have a real good time together” van The Velvet Underground klonk fris en was aangenaam om horen, maar de Them cover “Gloria” als tweede bisronde was een beetje overbodig en ongepast, maar toen waren wij toch al lang verkocht.
Doordat The Undertones met hun songs nauwelijks de twee minuten grens doorbraken trakteerden zij ons bijgevolg op een slordige 25 tracks, waarvan de meeste dan nog als klassieker mogen beschouwd worden. Pittig en stomend concertje.
Wij hebben ook complimentjes voor Crusaders Of Love uit Lille (een thuismatch dus) die al evenzeer met beide benen in de punk anno ’77 stonden en een handvol lellen van punksongs in de zaal spuwden, inclusief een heerlijke cover van “Chatterbox”, de klassieker die oerpunker Johnny Thunders (qua punk-icoon schatten wij hem hoger in dan Sid Vicious) schreef voor zijn bandje The New York Dolls. Voor één keertje waren wij wel te spreken over de support act.
Organisatie: Aéronef, Lille
Na de grensverleggende theatertournees ‘Code Red’, ‘The next dimension’ en ‘Frame by Frame, where art meets technology’ verweefden Maurice Engelen en Olivier Adams van Praga Khan hun sound met spitsvondige technologieën van art, design, dans, choreografie en communicatie. Daarbovenop hadden we nog begin het jaar het Maurice Engelen ‘Moreese.com’ project, een combinatie van muziek en show, die aanstormend talent de kans gaf zich te ontplooien, een ‘eveybody is an artist’ - princiep.
Die ervaringen reflecteerde Engelen terug in het werk van Praga Khan, want sommige artiesten die de voorbije jaren in de kunst, technologie en het interactieve spektakel mee deden, stapten ook in de frisse, bezwerende en krachtige electropop. Op die manier werd de succesvolle theatertours geïntegreerd in de Praga Khan sound. Een onvoorwaardelijk respect bouwden we op voor deze man, die steeds opnieuw zichzelf probeert uit te vinden.
Praga Khan is ‘back to basics’, laat de sound z’n werk doen en werkt terug in op de dansspieren. Een stomend feestje en mooi volk op het podium, jawel … En volgend jaar zal Praga Khan met nieuwe songs voor de dag komen.
Vanavond hoorden we een arsenaal van ‘greatest hits’, een opwarmingshow, bijna tien jaar na hun laatste optreden in de Vooruit, Gent, ondersteund van verleidelijke danspasjes en acts, van schaars geklede vrouwen naar een naaktdanseres tot een zangeres op z’n Sharon den Adels. Alles kreeg een plaatsje binnen het PK concept van dromerige dancepop, wave/electro, EBM en technobeats.
Een aardig gevulde Vooruit was duidelijk te vinden voor het muzikale recept, die refereerde aan de succesdagen van de Lords Of Acid. Trouwens, Kirk Salvator (ex LOA) drumde.
Bij aanvang hoorden we met “Picture this” en “1000 Sterne” de dreigende wave/elektrobeats en een slepende, repeterende opbouw. Gaandeweg rolden we in dat sfeertje door de forsere en krachtige beats van “Love” en “Luv U still”. Na de sfeervolle, zalvende soundscapes op “The moon” klonk Praga Khan dynamisch en opzwepend …In songs als “Right or wrong” en “Remove the armour” zagen we pics van oorlogsgeweld, en mitrailleursalvo’s vlogen ons om de oren . Wantrouwen heerste op “My mind is my enemy”. Naast de erotiserende acts wist ook Maurice z’n publiek te entertainen en te performen.
Het dansbare gedeelte werd aangevat met de toegankelijke “Lonely”, “Isolation”, “Fantasia forever” en besloot een eerste keer met het intrigerende “Breakfast in Vegas”; enkel een paaldanseres ontbrak nog! Meer en meer flitsten beelden van ‘From Dusk till Dawn’ voor me door die versmelting van muziek, show, act en dans …
In de bis werd de menigte geïnjecteerd met het aan Neon Judgement gelinkte “Freakazoidz”, de ophitsende new beats van “I sit on acid” en kon Engelen en z’n crew niet omheen de fijne samenhorigheidsafsluiter “The power of the flower”. We misten enkel nog de aan Prodigy refererende kraker “Injected with a poison”.
Praga Khan is opnieuw gelanceerd en zorgde anderhalf uur lang voor een uiterst geslaagde return en feestje in de Vooruit. We zijn gewaarschuwd …
Neem gerust een kijkje naar de pics ( Triggerthief – info site http://www.triggerthief.com )
Organisatie: Amusez-Vous
Oude liefde roest niet. Alhoewel jeugdvrienden Jon Auer en Ken Stringfellow er de jongste jaren een LAT relatie op nahouden zijn The Posies nooit echt van de muzikale radar verdwenen. Hun laatste album dateert wel reeds van vijf jaar terug, en tussendoor werd met wijlen nonkel Alex Chilton ook een nieuw Big Star album ingeblikt, maar sindsdien gingen de twee powerpop iconen elk wat hun eigen weg. Tijdens een korte Spaanse tour ter gelegenheid van de 15-jarige verjaardag van de mijlpaal ‘Frosting On The Beater’ begon het echter terug te kriebelen en besloten Auer en Stringfellow om sporadisch terug aan nieuwe nummers te sleutelen. Twee jaar later is er nu eindelijk ‘Blood/Candy’, een vederlicht album dat tegelijk vertrouwd als verrassend in de oren klinkt, en voor de meeste fans een verademing betekent na de veel te pompeuze voorganger ‘A Different Kind Of Light’. De Belgische fans kregen deze week alvast genoeg gelegenheid om hun helden aan het werk te zien, netjes communautair verdeeld over Vlaanderen (Trix, Antwerpen), Wallonië (Caserne Fonck, Luik) en Brussel (Botanique). Op die laatste locatie vergaapte uw verslaggever ter plaatse zich voor de tiende maal aan de onweerstaanbare kunstjes van het sympathiekste duo in powerpopland.
Alhoewel een akoestische set van Auer en Stringfellow zoals tijdens hun vorige Belgische clubtour nooit te versmaden is, blijven The Posies een groep die je best in vol elektrisch ornaat en voorzien van de nodige decibels meemaakt. En het moet gezegd zijn, de decibels zijn duidelijk toch wat teruggeschroefd op het jongste album dat sterk naar de 60ies en 70ies ruikt. De fraaie openers “Plastic Paperbacks” en “So Caroline” vanop het nieuwe ‘Blood/Candy’ dragen weliswaar nog duidelijk de typische Posies signatuur, maar lonken meer naar ‘pop’ dan naar ‘power’ en zijn bovenal sterke staaltjes van hemelse ‘close harmony’ die allerminst zouden misstaan op hun major label debuut ‘Dear 23’ (1990). De netjes gedoseerde gitaren en de ontspannen begeleiding van Matt Harris (bas) en Darius Minwalla (drums) op de nieuwe nummers stonden dan ook in schril contrast met de stevige oudjes “Flavour Of The Month” en “Please Return It” die al vroeg in de set voor de nodige opwinding zorgden en bij ondergetekende een pak muzikale en persoonlijke herinneringen uit de mid-90ies spontaan deden opborrelen. De tijd dat The Posies aan het begin van dat decennium in volle grunge gekte bij Geffen werden binnengehaald is echter al lang vervlogen, en weg zijn dus ook de grote budgetten voor een uitgebreide live crew. Gitaren moeten bijgevolg door Auer en Stringfellow zelf worden gestemd, en alhoewel de resulterende pauze tussen elk nummer wel wat de vaart uit de set haalde maakten de grapjes van Stringfellow over de politieke onkunde waarmee België zich al maandenlang onsterfelijk belachelijk maakt in het buitenland veel goed.
Stringfellow stelde de jongste jaren zijn pensioentje veilig als sidekick van Michael Stipe & co tijdens verschillende wereldtournees van R.E.M. waar hij naast tweede gitaar ook keyboards toebedeeld kreeg. Dit laatste instrument durft hij ook al eens binnen te smokkelen in het repetitiehok van The Posies, echter met wisselend resultaat; hoe zeer we elke groep appreciëren die al eens buiten de lijntjes durft te kleuren, het handvol nummers waarop Stringfellow achter de keyboards kroop zoals “Licenses To Hide” en “For The Ashes” zijn op plaat wel verteerbaar maar konden live een pak minder bekoren. Het psychedelische samenspel tussen Auer’s gitaar en Stringfellow’s toetsen werkte dan weer wel op het experimentele “Accidental Architecture”. Het blijft nog wat wennen aan de nieuwe geluidjes en songstructuren die op het jongste album zijn binnen geslopen, maar The Posies blijven de concurrentie nog steeds moeiteloos voor wanneer ze vlotte uptempo gitaarpopliedjes maken. De fraaie nieuwe single “The Glitter Prize”, “Enewetak”, “Holiday Hours” en “Take Care Of Yourself” zijn wat dat betreft mooie aanvullingen op de zo al indrukwekkende Posies back catalogue. Indrukwekkend was trouwens ook de finale van het optreden dat met “Love Letter Boxes”, “Throwaway” en vooral het onsterfelijke “Solar Sister” deed uitkijken naar meer lekkers in de bisronde.
We hoorden werkelijk niemand klagen wanneer na een korte adempauze een bloedmooi en op samplebeat drijvend “The Beautiful One” werd opgediend. Met een spetterende versie van “Definite Door”, waarbij Auer een robbertje uitvocht met een koppel gitaarsnaren, trok de groep ook daadwerkelijk, en vooral ongewoon vroeg, de deur achter zich dicht. Het publiek bleef niet bepaald achter met een grote honger, maar wat ons betreft konden “Dream All Day”, “Burn & Shine” of “Ontario” er nog wel bij als extra toetje. Toen we de immer sympathieke Auer aan de merchandising stand gingen begroeten was hij echter de eerste om toe te geven dat de 22 Posies jaren stilletjes aan hun tol beginnen eisen en we dus eigenlijk geen marathons meer kunnen verwachten tijdens de bissen. Maar ach, wat zou het? Jon en Ken, jullie hebben deze jongen voor de tiende keer op rij zoals dat heet ‘een heerlijke avond’ bezorgd!
Organisatie: Botanique, Brussel
In de Brusselse AB hebben we nu al een hoop artiesten aan het werk gezien maar nog nooit hebben we de zaal zo zien overkoken als bij de doortocht van het Australische Pendulum. Zelfs de meest hyperkinetische kangoeroes in hun thuisland zijn nog zo hitsig niet als die gasten.
Met hun uiterst opzwepende cocktail van drum’n’bass en dance-rock wisten zij het overwegend jonge publiek danig op te hitsen dat de AB vanaf de eerste tot de laatste noot onafgebroken in lichtelaaie stond. Zelden of nooit gezien.
Hun songs waren pompende adrenalinestoten die de kolkende menigte constant opzweepte en geen enkel moment van rust gunde. Maar goed ook, want op rustpuntjes zat het alsmaar heter wordende volkje nu ook niet bepaald te wachten. Dansen en uitfreaken, dat was de boodschap. En gefuifd werd er, en hoe !? Het zweet droop met liters van de muren.
De band kwam vanavond vooral het nieuwe en op zijn zachtst gezegd nogal explosieve album ‘Immersion’ promoten, enkel de rustige tracks werden achterwege gelaten. En er staan er haast geen op !
Wat ook niet onbelangrijk was en ons behoorlijk aangenaam verraste, het ganse zootje werd volledig live gespeeld, iets wat soms wel eens anders kan uitdraaien bij dance of techno bands.
Hoewel we hoegenaamd geen liefhebber zijn van het genre (we zijn ooit eens op Pukkelpop weggelopen bij The Prodigy omdat het echt niet te harden was) moeten we bekennen dat dit echt wel een fenomenaal en spetterend concertje was. Zo zijn we, dankzij deze sensationele live act van Pendulum, alweer een ervaring rijker.
Met dank aan onze 15 jarige dochter die ons naar dit concert meezeulde. De oogkleppen zijn voorgoed af. Alhoewel, nobody’s perfect, diezelfde dochter houdt ook van Britney Spears, maar vooral niet voortvertellen, hé.
Organisatie: Live Nation
Het moet, met uitzondering van Pink Floyd, van de jaren ’60 geleden zijn dat de psychedelische rock nog zo in trek geweest is. Geestesverwanten Black Mountain, of recenter nog, Tame Impala, doen de zalen dezer dagen vlotjes vollopen. En ook het Texaanse The Black Angels mochten hun nieuwe plaat ’Phosphene Dream’ komen presenteren in een uitverkochte Botanique voor een publiek dat door de presentator van dienst als ‘one big psychedelic family’ werd voorgesteld. Helaas reageerde deze familie, waarvan meerderen uitgedost in zwarte lederen jekkers en voorzien van een stevige Deep Purple snor, aanvankelijk eerder lauwtjes op wat er op het podium gebeurde. Het kon aan de kwaliteit van de drugs gelegen zijn, al lijkt een gebrek aan opbouw in de set ons toch een meer plausibele verklaring.
Op ‘Phosphene Dream’ hebben The Black Angels immers hun karakteriserend mid tempo drone geluid aangevuld met frivolere sixties popinvloeden waar groepen als pakweg Black Rebel Motorcycle Club en The Raveonettes ook niet vies van zijn. Zo mocht de nieuwe en zwaar aan The Doors schatplichtige (inclusief orgeltje) single “Telephone” dan wel voor variatie zorgen in de set, tegelijkertijd zakte die ook als een pudding in elkaar. En laat nu net die zwaar repetitieve, meeslepende sound uitgerekend hét handelsmerk zijn van The Black Angels. “More reverb!”, werd er vanuit de zaal geroepen.
Frontman Alex Mass, die er met zijn gitzwarte moslimbaard niet meteen als een doorsnee redneck uitzag, deed nochtans aardig zijn best om met zijn nasale, bezwerende stem een zwarte hoogmis te maken van “Bad Vibrations” en “Doves”. Toch joeg pas het eerste bisnummer “Young Man Dead” uit de ‘Passover’ debuutplaat de eerste echte zindering door het publiek.
Kortom, The Black Angels hebben met ‘Phosphene Dream’ een verdienstelijke, meer gevarieerde en misschien wel noodzakelijke plaat afgeleverd. Live bleef het echter een moeilijke zoektocht om dit tot een coherent, opwindend geheel te smeden. En daardoor klonken The Black Angels die avond in de Botanique een pak minder onheilspellend dan hun naam laat vermoeden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Berlijnse vijfkoppige The Ocean, opgericht in '00, opende de avond met een sferische en gevarieerde set. De experimentele metal band bewees met het recente ‘Heliocentric’ en vroegere meesterwerkjes als ‘Precambriam’ en ‘Aeolian’ dat post-metal niet voorspelbaar en clichématig hoeft te zijn. Met invloeden uit diverse genres als metal/hardcore, sludge-metal, klassieke muziek, electronica, progressieve rock en avant-garde was dit meer dan de zoveelste post-metal kloon. Zelf noemen ze hun muziek 'ambient soundtrack doomrock', een hele mondvol, maar belangrijker dan dit 'etiket' was dat ze de meeste aanwezigen geboeid hielden voor 40 minuten.
Ze hadden dit vooral te danken aan de avontuurlijk en epische songs waarin de focus lag op melodie en opbouw. De sterke wisselwerking tussen de bandleden, de flexibele stem van de 'nieuwe' zanger Loïc Rossetti en de uitgesponnen en knap opgebouwde spanningsbogen lieten een positieve indruk na bij de toeschouwers. Alvast een veelbelovend begin ...
Van een heel ander kaliber was het Canadese zooitje ongeregeld Cancer Bats, die met hun straffe en licht ontvlambare cocktail van hardcore, punkrock en (southern)metal weinigen onberoerd lieten. Gooi Black Flag, the Cro-Mags, Refused en Down in de blender en je komt terecht bij Cancer Bats. Meer opgefokte agressie, een hoger volume en een fikse dosis lol, daar draait het om bij dit gezelschap.
Brulboei/frontman Liam Cormier, die uiterlijk wat weghad van Philip Anselmo (Down, ex-Pantera) en Henry Rollins (Rollins Band, Black Flag) en kornuiten serveerden een mooie dwarsdoorsnede van hun drie langspelers, ‘Bears, mayors, scraps and bones’, ‘Hail destroyer’ en ‘Birthing the giant’. In sneltreinvaart passeerden granaatbommen als "Scared to death", "French immersion", "Sleep this away", "Dead wrong", "Pneunomia hawk", en "Deathsmarch" de revue. Hier geen technische hoogstandjes maar intense en enthousiast gebrachte hardcore punk waar het spelplezier van af droop. Enig minpuntje was dat het na drie kwartier alweer afgelopen was, dit had beslist wat langer mogen duren. Een kort, maar krachtig optreden, dat duidelijk naar meer smaakt. Punk's not dead!!
De meeste kids waren natuurlijk gekomen voor The Dillinger Escape Plan, en ze stelden niet teleur. Meteen werd duidelijk dat de pioniers en vaandeldragers van de 'mathcore' maar één doel voor ogen hadden: verpletteren en iedereen met verstomming slaan. En in deze opdracht slaagden ze met vlag en wimpel. Het vijftal uit New Jersey, USA, is met hun eigenwijze, eclectische en innovatieve mix van metal, hardcore/punk, deathmetal, jazz/fusion en electronica één van de smaakmakers van het laatste decennium voor wie houdt van uitdagende, sonische en technische metal zonder grenzen.
Hun ijzersterke performance was vooral toegespitst op hun alombejubelde en goed ontvangen laatste wapenfeit ‘Option paralysis’. We herkenden waanzinnige composities als "Farewell, Mona Lisa", "Good neighbour", "Gold teeth on a bum (prachtige titel trouwens), "Widower" en "Room full of eyes". Allemaal gebracht alsof hun leven er van af hing. Ze werden warm onthaald werden door de ‘die hard’ fans die lustig meezongen en zichtbaar genoten van het gebodene.
Zanger Greg Puciato schreeuwde de longen uit zijn lijf maar imponeerde tevens met zijn melodieuze vocalen die vergelijkingen opriepen met Faith no More-frontman Mike Patton. Er zijn slechtere referenties. Gitaartandem Ben Weinman en Greg Tuttle produceerden de meest duizelingwekkende, gedetailleerde en complexe gitaarpartijen. Basmonster Liam Wilson en meesterdrummer Billy Rymer verbaasden ook met hun muzikale kunstjes en brachten dit gestoorde gezelschap op een nog hoger niveau. Dit zijn niet zomaar herriemakers, waarvoor ze nog al eens worden afgeschilderd, maar rasmuzikanten, die hun instrument volledig beheersen en vele collega metalbands nog wat kunnen leren!
Aan ouder songmateriaal was er ook geen gebrek, voorganger ‘Ire works’ werd vertegenwoordigd door oa. "Fix your face", "Lurch", "Milk lizard" en het prachtige, piano-gedreven "Mouth of ghosts". Van doorbraakplaat ‘Miss machine’ werden "Panasonic youth", "Setting fire to sleeping giant" en "Sunshine the werewolf" de zaal ingeslingerd. Blauwdrukken "Sugar coated sour" en " 43% burnt" van classic en debuutplaat ‘Calculating infinity’ deden velen naar adem happen.
Dillinger deed zijn reputatie alle eer aan en zodoende was het concert zowel een feest voor het oor als het oog. Lui die de band als eens aan het werk hebben gezien, weten hoe wild het er op het podium aan toe kan gaan en vanavond was geen uitzondering.
Mocht het er nog niet gekomen van zijn: ga ze zien, want het is echt een memorabele ervaring!! Je wordt niet teleurgesteld … There's no escaping Dillinger!!!
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
We hadden een divers publiek op een zondagavond voor een grootheid uit de jazzfunk, met een repertoire dat ondertussen tot bijna zo’n 50 jaar terug gaat. Jazzfunk is zo’n beetje het lelijke neefje van de jazz, volgens wat veel puristen ooit gezegd hebben, maar dat is ondertussen ook al weer erg lang geleden. Veel jazzcats onderhand al op leeftijd maar ook net zo goed een jonger publiek dat nog niet geboren was toen Expansions uitkwam en Lonnie Liston Smiths platen hip waren en tot in de Loft en de Paradise Garage gedraaid werden.
Opwarmer South of the Border bracht instrumentale sfeerstukken, die erg goed gespeeld zonder dat je er eigenlijk een duidelijk genre op kon plakken. Ik weet niet of dat goed is, maar het was best wel een leuke opwarmer, zonder bepaald wereldschokkende dingen te hebben gehoord.
Lonnie Liston Smith had een aantal muzikanten mee die zijn zoons hadden kunnen zijn, maar het waren allemaal klasbakken. Leuk ook om Smith centraal op het podium loos te zien gaan op zijn toetsen met op elkaar geklemde lippen alsof hij een blaasinstrument bespeelde.
Hij begon met een soort space-jam die iedereen meteen in de sfeer bracht. Sommige nummers waren uitgesponnen jams, bij andere ging het in de richting van een ballad met mooie, hoewel tekstueel wat banale lyrics, maar het de sfeer was eigenlijk altijd cool alsof je terug in een donkere kroeg in New York anno 1976 bent. Het hoogtepunt kon bijna niet anders dan ‘Expansions’ worden, maar om die baslijn voor de eerste keer live te horen beginnen, was toch memorabel. Het werd een uitgesponnen versie die voor het podium voor een spontaan feestje zorgde en overliep in een jam waarin de bassist even kwam tonen wat hij kon. Indrukwekkend, … al even indrukwekkend als de percussiesolo die erna volgde. Het was alsof je een voetballer kunstjes zag doen. Rasmuzikanten. Jammer eigenlijk dat dit een nichegenre blijft, maar wie er was zal het echt wel bijblijven. Ik vertrok alvast met zoals men zegt, een voldaan gevoel huiswaarts.
Organisatie: Democrazy, Gent
Eén van hipste bands bij de jongeren is het uit Brooklyn, NY afkomstige MGMT, die op hun debuut ‘Oracular Spectacular’ een paar meezingbare, -neuriënde, - fluitende psychedelische songs uithadden als “Time to pretend” en “Kids”. Ondanks het feit dat de tweede cd doortastender en gewaagder klinkt, de hitgevoeligheid opgeborgen lijkt, boet de band rond het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngaerden nog niks aan populariteit in, want het concert in de AB was in een mum van tijd uitverkocht, om dan nog niet te spreken toen ze hun tweede cd ‘Congratulations’ in de Bota, eerder het jaar, voorstelden. De psychedelische synthpopprockers van MGMT scoren dus goed.
We waren op de afspraak, gezien ze de zomerfestivals in ons landje links lieten. We hoorden een creatief retropop/psychedelisch geluid van een standvastige, evenwichtige band die de paddestoelen en ander geestesverruimend goed vaarwel zeiden. De jeugdige onstuimigheid maakte plaats voor volwassenheid en professionalisme. In de songs hoorden we invloedrijke bands als Roky Erickson, Brian Eno, Pierre Henry, Pink Floyd, Pavlov’s Dog , Hawkwind, David Bowie, The Doors en jongere bands als The Flaming Lips, Mercury Rev, Spacemen 3 en Ozric Tentacles.
Een dromerig concept, van verrassende en onverwachtse wendingen, vormde de rode draad, slepende melodieën, fijne hoge (vocoder) stemmertjes, synths, (akoestische) gitaarloops, symfo en orkestraties. Ze wisselden het nieuwe met het oude af en de toegankelijke nummers zaten mooi verdeeld om de aandacht te behouden en niet te verzuipen in de muzikale rijkdom van hun psychedelische (lange) (instrumentale) stukken en de ‘arty’, eenvoudig gehouden, veelkeurige videobeelden en vloeistofdia’s; wat we ook zagen was dat niet iedereen geboeid bleef en tevreden was met de muzikale koers van de band.
”Weekend wars”, “It’s working” en “The youth” waren alvast de aanzet. Daarop volgden de herkenbare tunes, bleeps en psychedelische deuntjes van de singles “Flash deliruim” en “The electric feel” , wat heel warm werd onthaald. Op die manier had MGMT wel iets mee van Faithless die het ook moeten hebben van die ophitsende, opzwepende doel-treffende, efficiënte, mee - neuriënde elektronicatoetsen en zalvende beats.
In het tweede luik had je dan de aparte verteerbaarheid van “Song for Dan Treacy” en “Of moon, birds & monsters” met het aanstekelijke, bezwerende “Congratulations” en “Time to pretend”.
En tot slot konden we niet omheen “Siberian breaks” … wel vijftien minuten werden we ondergedompeld in die bevreemdende, bizarre, soms dreigende psychedelische, psychotisch wereld, …wat aan een Harry Potter film refereerde en ambiënte soundscapes van Air integreerde. Hier werd aan MGMT’s muzikale rijkdom geraakt. En zelf geraakten we even het noorden kwijt in dat moeras, maar op tijd kwamen de pompende elektrosynthbeats van “Kids” op de proppen, een dancehall/laptophit ‘pur sang’, tot stand gekomen met een minimum aan avontuurlijke wendingen, maar waar het publiek dan eens lekker heupwiegend, springend en dansend uit z’n dak kon gaan. Hier ontplofte de boel, wat nog nazinderde op het poprockende “The handshake”, die in een krachtiger rockkleedje werd gestopt.
De bis van o.m. “Destrokk (?)” en “Brian Eno” bracht de inspirerende bronnen van Eno himself, Spacemen 3 en Pierre Henry bij elkaar, waren directer en intrigeerden door de repetitief opbouwende stukken.
MGMT zal wel altijd gelinkt worden met de klassiekers van hun debuutplaat. Een ‘congratulation’ is op z’n plaats voor de doordachte finesse van de songs, die de rommelige van vroeger opslorpte … Ondanks dat hun meeslepend materiaal behoorlijk live uit de verf kwam, beschikt MGMT niet meer over die ‘final’, gevoelige touch die hun concert groots kunnen maken … Vraagtekens voor de toekomst?!
Organisatie: Live Nation
Met een nagelnieuwe cd ‘Absolute Dissent’ op zak is Killing Joke terug op tournee. Het ding is nog maar net uit en toch bleek het Franse publiek de plaat al door en door te kennen. De fans hadden blijkbaar hun huiswerk gemaakt, ze hadden goed naar dat fameuze album geluisterd en onthaalden de potige nieuwe songs op enthousiast gejuich.
Killing Joke heeft inderdaad weer een almachtig werk afgeleverd en putte er tot onze grote vreugde veelvuldig uit. Tussenin werd er ook flink gegrepen uit dat schitterende debuut ‘Killing Joke’ uit 1980. Wat moest een mens nog meer hebben om van een geweldig concert te spreken? Een waanzinnig “Madness” misschien of een finale stroomstoot “Pandemonium” als finale bijvoorbeeld? Jawel, Killing Joke was vanavond gul met de hoogtepunten.
De heren waren al hard en bezwerend aan hun set begonnen met onder andere killers van songs als ‘Wardance’, “In excelsis”, “European super state” (prachtige nieuweling, en meteen ook publiekslieveling) en “Bloodsport” om dan met een openbarstend en verpletterend “Requiem” in overdrive te schakelen.
Vanaf dan schoot de vlam er zowaar nog meer in met ondermeer een oppermachtig ”The great cull”, een uiterst explosief “Asteroid” en de pompende klassieker “The wait”.
De combinatie van de beste oude songs met de gloeiende nieuwe pronkstukken zorgde voor een knallende set. Killing Joke slaagde er met glans in om het hele optreden lang een stevige spanningsboog aan te houden en de theatrale podiumact van de prettig gestoorde Jaz Coleman was een perfecte aanvulling voor het droge muzikale geweld van zijn uiterst strak spelende band. Coleman was overigens bijzonder goed bij stem. Hij zong, brieste en brulde met volle overgave terwijl hij voortdurend met een dreigende blik de zaal in staarde. Het zou best wel eens kunnen dat die gast op een andere planeet is geboren.
Een kanjer van een optreden.
Organisatie: Aéronef, Lille
Bedroevend weinig volk - zelfs vele habitués lieten het afweten - voor Wheels On Fire, een groep die nochtans overal lovend onthaald werd.
Maar eerst hadden we nog The Real Numbers uit Minneapolis, een groep waarvan je je afvraagt wat hen er toe drijft om in Europa te komen toeren. Geen hond die ze kent en hun tandenloze poppunk, die wat verwantschap toonde met Harlem, was zo vluchtig dat je het al vergeten was terwijl ze niet eens het podium hadden verlaten.
Wheels On Fire schitterde in 2007 in de 4AD bij de voorstelling van hun eerste LP, bracht vervolgens ‘Get Famous’ uit op Fat Possum/Legal Mess en dat op aangeven van Jack Oblivian en hun nieuwste plaat ‘Liar, liar’, uit op Alien Snatch, kreeg overal lof toegezwaaid. Maar dat alles volstond niet om veel volk voor deze groep uit Athens, Ohio naar de Pit's te lokken. Nochtans gaven een zeer gedreven Wheels On Fire er het beste van zichzelf. Hun catchy garagepopsongs werden er in recordtempo doorgejaagd en spatten uiteen als rijpe tomaten. Knisperende gitaren, mooie stemmen en niet te vergeten : een ziedende “Farfisa Compact Deluxe” waarop de ravissante Susan Messer ook nog voor de bas zorgde. Eenmaal werd er gas teruggenomen voor "I wanna know" en dat werd meteen één van de hoogtepunten. Mooi concertje maar zorg ervoor dat u ze de volgende keer niet mist!
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Nederlands 
Français 
