De inhoud en het aantal ‘hits’ op de website van MusicZine groeit gestadig. Je vindt er stilaan een massa nuttige informatie over concerten en nieuw uitgebracht werk op cd en dvd. De site is niet gespecialiseerd maar bestrijkt alle denkbare genres van de populaire muziek. Als nu de vaste recensent van hun afdeling ‘klassieke krakers’ bij zijn lief in Zweden zit, wil de hoofdredacteur de concertgangers toch plichtsgetrouw een verslag aanbieden. Daarvoor sprak hij mij als vervanger aan met de missie: ga op 10 juli naar het Status Quo -concert in het Kursaal in Oostende en schrijf om de liefde Gods iets voor die mensen… Ik durf zeggen dat ik vrij goed op de hoogte ben als het over Engelse bands gaat, maar een Quo-kenner ben ik allerminst. Toch kan je waarschijnlijk haast niemand vinden die geen vijf songs van Status Quo kent en herkent. Zelfs de meest gesofisticeerde medemens wil geen slecht woord kwijt over de groep. Een gevoel van onzekerheid bekroop mij omtrent de vraag: zal ik in staat zijn iets zinnigs toe te voegen aan wat al bekend is? Wat weet uiteindelijk iedereen al op voorhand? Geweten is toch dat de teksten kort zijn, maar wel knal er op. Dat de melodietjes rechtdoor gaan om er op los te beuken. Is het echter überhaupt mogelijk om hier meer over te zeggen?
Toen ik met wat ongelukkige vertraging het Kursaal binnenstapte viel die druk echter meteen van mijn schouders. Meteen werd ik opgetild en ik rockte het nummer dat bezig was gewoon uit tot op het eind, zo’n 80 cm boven de grond in mijn geval. Het is duidelijk dat de présence van frontman Francis Rossi en zijn maat Rick Parfitt dit voor mekaar krijgt. Beheerst gooien zij de bekende riffs over de massa, die niet anders kan dan reageren zoals de hond van Pavlov. Figuurlijk dan, want gekwijld wordt er niet, waar wel overal om je heen wordt er gestampt en geschud. Ik zie een veertienjarige ongelovig zijn grootouders observeren die blijkbaar opgaan in hun opvoedende rol en hun kleinzoon even tonen hoe dat nu eigenlijk moet met die rock ‘n’ roll. Beneden, vóór het podium, bruist het ondertussen van de beweging van de fans voor het leven. Met opgestoken handen wordt er gedanst en gesprongen. We moeten de organisatie alvast nageven dat de hardcorefan hier in Oostende nog steeds zijn idolen van op enkele meters aan het werk kan zien. Niks geen dranghekkens, niks betutteling: iedereen gedraagt zich hier rock en roll, maar opvallend verantwoordelijk: enkele kinderen worden door een pak omstaanders behulpzaam tot bij het podium geloodst, waar zij hun ogen uitkijken op de groepsleden en hun instrumenten.
Twee van de vijf muzikanten deden al mee in het prille begin: Francis Rossi en Rick Parfitt . Andy Bown (keyboards) en John Edwards (bas ) kwamen erbij in 1986. Zij worden de laatste jaren aangevuld met Matt Letley (drums). Het concert is overduidelijk heel goed en de muzikanten zijn in supervorm. Ik zie hen voor het eerst. Doen zij dit elke keer op zo’n overtuigende manier of hebben wij vanavond geluk gehad? De klank is goed bij het podium, maar nog beter bovenaan in de zaal en wij verplaatsen ons om het beste plekje te vinden. Waarschijnlijk is het uitzonderlijk dat een optreden van Quo plaatsvindt in een zaal vol gerieflijke zetels, maar niemand kan blijven neerzitten want elke intro doet de mensen overeind veren. “Down Down”, “Whatever You Want” en “Roll Over Lay Down” zijn daar natuurlijk bij. En ook “Rockin’ all over the World” (van John Fogerty) en het nummer “Rock ‘n’ Roll Music” (met “If you wanna dance with me”). Zij breien er nog “Bye Bye Johnny” achteraan terwijl al wie een gitaar vastheeft op zijn achterste voor het drumstel gaat neerzitten, want zij nemen nog enkel de begeleiding voor hun rekening terwijl het publiek voor de stemmen instaat.
Na 40 jaar samenspelen met een onderbreking à la Clijsters/Henin blijft een optreden van Status Quo duidelijk nog een echte belevenis. Je ziet gewoon dat de muzikanten zich rot amuseren. De organisatoren van het volgende Belgisch concert mogen gerust zijn dat de fans hun zaal komen opvullen … btw Country Hall, Liège 7 oktober …
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Samen met een kleine 25.000 anderen (waaronder aardig wat Belgen en Nederlanders) trokken we vrijdag naar de nieuwe locatie van het Main Square Festival om getuige te zijn van de passage van Prince.
Vooraf mocht het vijftal genaamd Mint Condition de meute opwarmen, een nutteloze job want de thermometers sloegen onder een loden zon sowieso al tilt. Heel veel beweging kregen ze dus ook niet echt in het puffende publiek dat eerder zocht naar een manier om enige koelte te vinden. Ook Larry Graham maakte met zijn Graham Central Station deel uit van het vaste voorprogramma, vooral de nummers van het mede door hem gevormde Sly & the Family Stone deden de vlam extra in de pan slaan. Klassiekers als “Family Affair”, “Dance to the music” en “Thank you (for lettin’ me be mice elf again)” werden massaal meegezongen en toonden aan dat het publiek klaar was voor ‘The One’, Prince dus.
Om kwart voor tien tokkelde de toetseniste van de New Power Generation flarden van “Venus de Milo” op haar keyboards alvorens eindelijk ook ‘His Royal Badness’, Prince zelve op de bühne verscheen. Het waanzinnige “Let’s go crazy” werd verweven met “Delirious”. Een uitzinnige gitaarsolo verzorgde de overgang naar de klassiek geworden synthesizer-intro van “1999” waarna een traag ingezet “Little Red Corvette” bevestigde dat de vroeger vaak grilligheid verweten artiest tegemoet komt aan de smaak van het hem resterende publiek door vooral hits te spelen. Na “Take me with U” weerklonk de heerlijke riff van “Guitar”, een drie jaar oud nummer dat in Arras nog meer rockte dan de versie die op ‘Planet Earth’ prijkt. Wie vindt dat Prince al jaren passé is, kreeg met “Guitar” ontegensprekelijk een zwaar tegenargument te slikken. Toen meteen erna de nieuwe single (“Hot summer”) weerklonk, begonnen zelfs de fanatiekste fans te vrezen dat die eerder vernoemde disbelievers misschien wel een punt hebben. Gelukkig weet ‘The Minneapolis Midget’ zelf ook dat zijn laatste single allesbehalve zijn beste is dus na een minuutje schakelde hij met “Controversy” over naar één van zijn allereerste successen.
Het feestje werd verder gezet met “Le Freak” (van Chic) en hoewel Prince vol overtuiging beweerde dat men nog maar net begonnen was, verdween hij meteen erna in de coulissen om energie bij te tanken terwijl één van de drie achtergrondzangeressen op het voorplan mocht treden. Een goeie vijf minuten later was het tijd voor een duet waarin diezelfde zangeres, Shelby J., haar baas “Nothing compares 2 U” mocht toezingen (iets wat het voltallige publiek trouwens massaal beaamde). Tot onze grote vreugde kregen we vervolgens voor het eerst in decennia het machtige “Mountains” live te horen. Als eerbetoon aan zijn generatiegenoot Michael Jackson werd “Shake your body (down to the ground)” (van The Jacksons) gecoverd, gewoontegetrouw werd er eveneens tijd gemaakt voor een Sly & the Family Stone-medley (met o.a. “Everyday People” en “I want to take you higher”). Met “Alphabet Street” en de in de eerste bisronde gebrachte klassiekers “Kiss” en “Purple Rain” bewees Prince dat hij geen covers brengt omwille van een ontoereikend eigen oeuvre.
Reeds in de beginjaren van zijn indrukwekkende carrière hamerde hij op het belang van het pionierswerk dat respectabele voorgangers uit de soul- (zoals Otis Redding), gospel- (zoals Mavis Staples), funk- (zoals George Clinton) en jazzwereld (zoals Miles Davis) deden, er zijn maar weinig optredens waarin hij nalaat om hieraan te herinneren.
Tot grote vreugde van het publiek kwam hij nog een tweede keer terug voor een bisronde waarin eerst wat geplukt werd uit zijn nieuwste CD (die hij in meerdere Europese landen als gratis bijlage bij populaire kranten laat voegen). Een nieuwe song als “Everybody loves me” heeft nog een lange weg te gaan alvorens tot een klassieker uit te groeien, maar bon, iedereen in Arras was ondertussen voldoende goed gestemd om een dergelijke prul als instant-classic te onthalen. Prince toonde zich tevreden over zoveel enthousiasme en bood ons met “Peach” nog een extra zoetigheid aan.
Na twee uur trekt het publiek tevreden huiswaarts. We zijn getuige geweest van een meer dan gemiddeld - maar spijtig genoeg niet legendarisch - optreden. Prince was minder snedig en minder venijnig dan in zijn jongere jaren. Ook fysiek beginnen ’s mans 52 jaren wel degelijk hun tol te eisen. Hier en daar lazen we dat hij een week eerder in Roskilde nog danste als in zijn beste dagen, maar zelf zagen we geen enkele verbluffende move zoals hij er wel nog meerdere uit zijn broekpijpen schudde tijdens zijn laatste Belgische passage (in 2003 in het Sportpaleis zagen we hem bijvoorbeeld nog bewegingen maken die zelfs Kim Clijsters op die gewijde grond niet zou aandurven). Zijn heupen functioneren wel degelijk nog maar van de soepelheid waarmee hij er vroeger mee zwierde is toch niet zo veel meer te merken. Hij maskeert dit professioneel door veel te springen en allerlei minder halsbrekende danspasjes uit te voeren maar de schwung die hij tot enkele jaren terug met de vingers in de neusgaten etaleerde is er toch een beetje uit. Wie anders beweert, heeft hem vroeger waarschijnlijk nooit zien optreden.
Ook het feit dat hij na een uurtje even van het podium verdween, getuigt niet van een bloedvorm. Om nog maar te zwijgen van zijn schoeisel dat door oneerbiedige fashionista als ‘orthopedische turnsloefkes’ bestempeld zou worden.
Maar laat ons vooral niet te negatief zijn want dat verdient Prince na zo’n puike prestatie niet. Dit concert bewees dat hij er nog steeds staat en muzikaal nog niet versleten is (al zal men lang moeten zoeken om iemand te vinden die oprecht gelooft dat hij qua platen nog een relevante rol zal spelen).
Terwijl velen al bijna aan de auto waren, weerklonk plots die strakke beat van het beklijvende “Forever in my life”. De daaropvolgende minuten mochten we genieten van een zanger die even cool en zwoel klonk als in de tijd dat “Sign’o’the times” een mijlpaal werd in de muziekgeschiedenis. Nadien werden we nog verwend op een groovy versie van “7”. Om middernacht deed de makke reactie van het gelaïciseerde Franse publiek op iets wat waarschijnlijk “Let go, let God” genoemd wordt de diepgelovige Prince zijn bed opzoeken. Het was mooi geweest en de dag erna wachtte hem nog het ongetwijfeld eveneens veeleisende Belgische publiek.
Afsluitend onthouden we dat Prince met de glimlach in zijn rijkgevulde hits-trommel tastte en nog steeds gitaar speelt alsof hij het instrument zelf uitgevonden heeft. Dat alles soms iets minder gezwind verliep in vergelijking met vroeger zien we makkelijk door de vingers want de gehele show was beter dan hetgeen de zogezegd hedendaagse toppers een week ervoor op Rock Werchter lieten horen en zien. Hopelijk maakt hij zijn belofte om binnenkort terug te keren dus waar, graag zien we hem nog eens schitteren in een zaal zoals hij dat in 1998 in een kolkend Vorst-Nationaal deed tijdens een optreden dat bij ons nog steeds als het beste dat we ooit meemaakten geboekstaafd staat.
We dienden in het Sportpaleis, Flanders Expo en Vorst-Nationaal al meermaals te beamen dat er geen betere live-artiest bestaat dan Prince, hopelijk slaagt hij er in de toekomst nog in om dat niveau opnieuw te evenaren. In Arras twijfelden we wat maar uiteindelijk slaat de balans toch over naar de positieve zijde. Er is dus nog hoop. Of zoals de religieuze Prince zou zeggen (ware hij een Vlaming geweest): “Ge moet erin geloven!”.
Organisatie: Main Square Festival+ FLP - Live Nation France Festivals
De in 1969 samengesmolten supergroep (Byrds, Buffalo Springfield en The Hollies) bewees nogmaals dat ze nog niet afgeschreven zijn. Alhoewel de 3 bandleden niet zo productief zijn bij het maken van nieuwe platen in vergelijking met hun goeie vriend Neil Young is het optreden van de drie ééntje om nog lang van na te genieten.
De set bestond hoofdzakelijk uit hun 2 eerste LP’s, de titelloze ‘Crosby, Stills & Nash’ (’69) en de fel gelauwerde ‘Déjà vu’ (‘70). Men koos ook om nummers te plukken uit ieders soloplaten. Sedert kort vertoeven de 3 pioniers geregeld in de studio met producer Rick Rubin met als bedoeling een plaat uit te brengen met nummers die ze zelf graag hadden geschreven. (The Who, The Beatles, Bob Dylan, Rolling Stones, The Allman Brothers Band, Neil Young, James Taylor en Tim Hardin). Naar wat we te horen kregen belooft dit een heel mooie plaat te worden!
De harmonieuze samenzang waardoor C, S & N zo gekend is, heeft toch wat moeten inboeten. Dit was vooral te merken bij Stills. Het gevoel van gitaar spelen is hij echter nog niet verleerd. De drie werden verstekt door een band waar vooral James Raymond (zoon van David Crosby) op toetsen en Joe Vitale op drums uitblonken. Het optreden was een resem hoogtepunten na elkaar dat door het veelal oudere publiek ferm gesmaakt werd.
Crosby op zijn best tijdens “Almost cut my hair” en “Delta” (opgedragen aan Jackson Brown), de meezingers van Nash, “Teach your children” en “Our house” en de Buffalo Springfields “Rock’n roll woman” en “Love the one you’re with” van Stills.
“Come and see us again” beloofde Nash op het einde van het optreden. Wat mij betreft, graag en breng … Neil Young dan maar eens mee.
Setlist: Woodstock (Joni Mitchell), Military madness , Long time gone , Bluebird , Marrakesh express , Southern cross, In your name, Long may you run (Neil Young), Déjà vu, Wooden ships, Helplessly hoping, Norwegian wood (this bird has flown) (The Beatles), Midnight rider (The Allman Brothers band), Girl from the north (Bob Dylan), Ruby Tuesday (The Rolling stones), What Are Their Names?, Guinnevere, Delta, Cathedral, Our house, Behind blue eyes (The Who), Rock ’n roll woman, Almost cut my hair
Love the one you’re with, Teach your children
Organisatie: Greenhouse Talent, Gent
Wat heb ik van deze groep uit Austin gehouden! Hun eerste vijf LP's heb ik destijds grijsgedraaid. Vooral de eerste bezetting was legendarisch met naast wonderkinderen Kim Wilson en Jimmie Vaughan (die ik zo veel meer bewonderde dan broer Stevie Ray), Keith Ferguson (later nog bij de fantastische Tailgators en intussen reeds wijlen) op bas en Mike Buck (later nog bij The Texas Tornados en het South Filthy van Jack Oblivian en Jeffrey Evans) op drums. Al vlug begon de eindeloze reeks personeelswissels maar hun swampy rock-'n-roll bleef tot de verbeelding spreken. Toen in '89 ook Jimmie Vaughan de handdoek in de ring gooide (om solo nooit echt gensters te slaan) hield ik het definitief voor bekeken. De laatste plaat met Jimmie deugde eigenlijk ook al niet meer.
En nu 20 jaar later spelen ze plots aan mijn achterdeur en kon ik het toch niet laten om mijn oude helden nog eens te gaan zien. Correctie : oude held want ‘The Fabulous Thunderbirds’ staat eigenlijk gewoon voor Kim Wilson & band. Een beetje tegen mijn verwachtingen in maakten ze er een behoorlijk spetterende avond van en zal het toch net iets leuker geweest zijn dan ‘Duitsland – Spanje’.
Nochtans begonnen ze als een doorsnee bluesband waar ik het warm noch koud van kreeg. En veel oude nummers (buiten "Tuff Enuff", "She's tuff" en "My babe") om me aan op te trekken waren er ook al niet. Maar gaandeweg kwam de vaart er toch in en dat vooral dankzij gitarist Johnny Moeller. Een Jimmie Vaughan is hij zeker niet, integendeel, hij leek wel diens tegenpool. Terwijl Vaughan, steeds strak in het pak, zijn spel ook steeds bijzonder strak hield, zagen we hier een gitarist met wapperend bloemenhemd en dito haren die zich niet op één stijl liet vastpinnen en zijn inspiratie de vrije loop liet. Naast de traditionele blueslicks hoorden we een waaier aan invloeden (funk, soul, psychedelische rock, ...). Kim Wilson van zijn kant is nog steeds een begenadigd zanger en superb op mondharmonica. Toch ging hij één keer serieus uit de bocht met een oneindige mondharmonicasolo die de groep de gelegenheid gaf om achter de coulissen uitgebreid te gaan eten. Wou Wilson misschien bewijzen over wat voor een adem hij beschikt? Het is hem vergeven want plots hing er zowaar magie in de lucht toen tweede gitarist Mike Keller de leadgitaar voor zijn rekening nam en Johnny Moeller op een verse gitaar ramde alsof hij solliciteerde bij The Gories. "Payback time" klonk plots even swampy als de Thunderbirds uit de begindagen en het is verdomd een nummer uit 2009!! Zou ik dan toch eens naar hun laatste plaat moeten luisteren?
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Na een goedgevuld en zeer gevarieerd concertseizoen besloot de Gentse Handelsbeurs om Van Dyke Parks als seizoensafsluiter op de affiche te plaatsen. Deze 68-jarige kranige legende werkte met iedereen samen waar maar met te werken viel (dat gaat van U2, Little Feat tot Saint Etienne) en verder had hij ook nog zijn zegje op één van de meest legendarische albums uit de popgeschiedenis ooit, ‘Smile’ van Beach Boys.
Het had trouwens geen haar gescheeld of Van Dyke zat op vraag van David Crosby bij The Byrds maar in de muziekgeschiedenis vinden we wel eens meer zaken terug waar nu eenmaal geen verklaringen voor te vinden zijn.
Zo’n mysterie schuilt bijvoorbeeld in het voorprogramma (en tevens later ook de begeleidingsband) van Van Dyke Parks, nl. Clare & The Reasons.
Voor de gelegenheid werd de Handelsbeurs met de nodige tafeltjes en stoeltjes omgebouwd tot een heuse jazzclub en zangeres Clare Muldaur Manchon opende met de woorden “Gent, the best city in the world. I kid you not” meteen haar liefdesoffensief. Die Clare is trouwens niet één van de minste want deze dochter van Geoff Muldaur (iemand die destijds nogal vaak rondhing met Bob Dylan) mocht op haar derde album ‘The Movie’ op o.a. de medewerking rekenen van Sufjan Stevens en Van Dyke Parks, met wie ze trouwens reeds drie maal een Amerikaans/Canadese toer achter de kiezen heeft.
De muziek van Clare & The Reasons kun je een beetje met Wizard Of Oz vergelijken waarbij Clare de rol van Dorothy vertolkt en die je doorheen een wereld van klassieke muziek (soms hoor je wel eens invloeden van Mussorgsky), easy jazz, crooners en pop leidt. Hun muziek is tamelijk minimalistisch, zo kan een fluitmelodietje bij deze New Yorkers uitgroeien tot iets wondermoois en schrikken ze er ook niet voor terug om bijvoorbeeld een afschuwelijk nummer als “That’s all” van Genesis om te bouwen tot iets waar bijvoorbeeld The Sundays wel trots zouden kunnen op zijn.
Ook al bleef het bij voorzichtig handgeklap, kon je toch op het gezicht van het publiek een blik van intens genot terugvinden.
Net voor deze fijne groep het publiek verliet werden zij vergezeld door de man voor wie de Handelsbeurs in de eerste plaats volgelopen was : Van Dyke Parks.
Deze legende mag dan wel mede verantwoordelijk zijn voor een grote brok popgeschiedenis en vandaag de dag hedendaagse heldinnen als Joanna Newson bijstaan, toch blijft hij de onzichtbare eenvoud zelve want zo zit hij gewoonweg zijn piano te stemmen terwijl alles in gereedheid wordt gebracht, tot hij op een bepaald moment het publiek toespreekt met de lovende woorden : “Thank you for coming to our shows in times where football has become an art”.
Gedurende meer dan een uur wist deze opa, die trouwens ooit zijn carrière als filmacteur begon aan de zijde van Grace Kelly, ons te entertainen op singersongwriterstuff met een hoge jazzy inbreng die verzorgd werd door The Reasons weliswaar zonder Clare die reeds achter de coulissen was verdwenen.
Van Dyke Parks wordt wel eens aangehaald omwille van zijn bizarre arrangementen maar tijdens dit optreden werd alles herleidt tot de eenvoud van het lied, wat meteen een zeer sterk punt is als je naam Van Dyke Parks is.
Voor sommige nummers ging Van Dyke wel zeer ver terug in de geschiedenis zo was er bijvoorbeeld de eigenwijze bewerking van een traditionele song uit New Orleans uit 1874, of zo is “Cowboy” een nummer dat hij ontdekte tijdens zijn doorreis doorheen Hawaï of is het aangrijpende “The Attic” een bewerking van een nummer die zijn vader had geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog wanneer hij als majoor van de medische dienst de oorlogsgruwelen meemaakte in Normandië.
De meeste mensen zullen de muziek van Van Dyke Parks terecht vergelijken met die andere singer-songwriter Randy Newman zeker omdat door de vele verwijzingen naar allerlei dieren doorheen de nummers, Van Dyke’s muziek meer dan eens herinneringen oproept aan talrijke liedjes uit de Walt Disney-cartoons. Het ene moment is de fantasiewereld van Van Dyke opgebouwd uit sprookjes maar eens hij van wal steekt met een nummer als “Black Gold” dat een tragische verwijzing is naar de schandalige milieuramp die deze planeet teistert, weet je dat hij alweer de bittere waarheid van het leven bovenhaalt.
Na een uurtje kondigde Van Dyke plots aan “That’s it, we’re through”, waarbij hij zijn publiek op de knieën aanbad en vervolgens het podium verliet langs de weg van de gewone man, niet langs de zijkant van het podium maar wel via de zaal naar de bar.
Bij het verlaten van de zaal kon je een goedlachse Daan gadeslaan die blijkbaar had genoten van het concert en met zo’n beeld kon je tevreden huiswaarts trekken want je wist dat een legende weer maar eens je levenspad had doorkruist.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
De eerste zwoele zomeravond van het jaar brachten we door in het aangenaam gezelschap van Frankrijk’s bekendste bourgeois-bohémienne, zangeres en actrice Vanessa Paradis. Ze verwelkomde het uitverkochte Koninklijk Circus op een akoestische roadtrip doorheen haar al meer dan twintig jaar durende loopbaan, in een setting die deed denken aan een bedoeïenentent, sober verlicht en geplaveid met rode tapijten. Paradis had rond zich een rits muzikanten verzameld die zich van de meest uiteenlopende instrumenten bedienden: o.a. strijkers, ukelele, banjo en de steeds populairder wordende duimpiano passeerden de revue.
Vanessa, gehuld in een jeans met gepailleteerde top, gaf de aftrap met het aanstekelijke “Pourtant” en het fel meegezongen “Que fais la vie”. Beide nummers verschenen op ‘Bliss’, het album waarmee ze zo’n tien jaar geleden uit de schaduw van Gainsbourg en Kravitz trad. Ze profileerde zich vanaf dan ook vol zelfvertrouwen als singer-songwriter, bewijs in Brussel het titelnummer “Bliss”, geschreven samen met beau en amateurmuzikant Johhny Depp, dat ze met verstilde ontroering zong. Paradis bracht vervolgens een mooie compilatie klassiekers met o.a. “Marylin & John” en “Sunday Mondays”, alsook recenter werk, waarvan we vooral “Divinidylle” onthouden. Tussendoor danste de lolita sensueel van de ene muzikant naar de andere en waagde ze zich zelfs af en toe aan de piano of de gitaar.
Wat het optreden vooral erg deed smaken was het experimenteel arrangement waarin de nummers gegoten werden, waarschijnlijk onder invloed van singer-songwriter Albin de la Simone die voor haar deze akoestische set uittekende. De popsong “Be my baby” werd enkel ondersteund door een piano en ukelele, de ballad “When I say” werd dan weer omgetoverd tot een up-tempo meezinger; het jazzy “Que fais la vie” kon zo in een lounge-bar gedraaid worden; en de monsterhit “Joe le taxi” werd met slechts een minimaal aantal instrumenten helemaal uitgestript. De zweverige, melodische klanken deden zowaar aan Sigur Ros denken… Fijn om te weten dat de Fransen toch af en toe heil zoeken buiten de landgrenzen en afwijken van platgetreden paden!
Afsluiten deed Paradis in een gebloemde zomerjurk met het fel meegezongen (en dubbelzinnige) “Tandem”, geproduceerd door Serge Gainsbourg in 1990 (bovendien zijn laatste handtekening). Het publiek veerde recht om Vanessa te vervoegen in het feestje dat op het podium was ontstaan.
Een verrassende en boeiend concert dus van het ooit frêle tieneridool, dat zich heden liet kennen als een volwaardige karakterzangeres.
Setlist
1. Pourtant (Bliss, 2000)
2. Que fait la vie (Bliss, 2000)
3. Junior suite (Divinidylle 2007)
4. Scarabée (M&J, 1988)
5. Dans mon café (Bliss, 2000)
6. Marylin & John (M&J, 1988)
7. Chet Baker (Divinidylle, 1988)
8. Bliss (Bliss, 2000)
9. Saint-Germain (Bliss, 2000)
10. Jackadi (Divinidylle, 2007)
11. When I say (Bliss, 2000)
12. La mélodie (Divinidylle, 2007)
13. Be my baby (Vanessa Paradis, 1992)
14. Les revenants (Divinidylle, 2007)
15. L’incendie (Divinidylle, 2007)
16. La vague à lames (Variations sur le même t’aime, 1990) Gainsbourg
17. Sunday Mondays (Vanessa Paradis, 1992) Kravitz
18. Joe le taxi (M&J, 1988)
19. Dis lui toi que je t’aime (Variations sur le même t’aime, 1990)
20. Divinidylle (Divinidylle, 2007)
21. Tandem (Variations sur le mêmte t’aime, 1990)
Organisatie: Live Nation
Charlotte is de beroemde dochter van … jawel, Serge Gainsbourg, wellicht de beste Franse songschrijver van de twintigste eeuw, onsterfelijk wegens "Je t'aime moi non plus". Hij heeft tevens liedjes geschreven voor vele Franse artiesten als Jacques Dutronc, France Gall, Dalida, Vanessa Paradis en Brigitte Bardot … hij was één van de eerste Westerse artiesten met wie reggae muzikanten wilden spelen en tot slot was hij filmregisseur en rokkenjager. Jane Birkin was haar ma, actrice en zangeres, die al op jonge leeftijd acteerde o.a.in ‘Blow up’, één van de meest invloedrijkste films van de jaren '60.
Charlotte ontpopte zich als actrice, die af en toe zong … ze viel al op met de plaat ‘Charlotte forever’ eind de jaren ‘90, en met de single “Lemon incest” die de wenkbrauwen deed fronsen toen pa en tienerdochter in het nummer veel aan de verbeelding overlieten. ‘Science of sleep’ en ‘I'm not there’ waren al behoorlijke films, Maar ze onderscheidde zich in de controversiële kwaliteitsfilm ‘Anti-Christ’ van Lars Von Trier in 2009.
Van het échte muzikale werk was er sinds 2006 sprake met ‘5:55’, die ze samen met de heren van Air, Jarvis Cocker en Radiohead producer Nigel Godrich maakte: sfeervol dromerige en loungy materiaal onder haar warme, sensuele en zwoele fluisterstem … en jawel, vocaal leunend aan haar moeder Jane. ‘IRM’, in samenwerking met Beck, - Imagerie par Résistance Magnétique -, een MRI hersenscan die noodzakelijk was na haar zwaar ongeval enkele jaren terug, vormde de thematiek van de nieuwe plaat. Muzikaal hoorden we sfeervolle, prikkelende en spannende melodieën, die een brede instrumentatie en een percussieve aanpak konden hebben, richting trippop uitgingen, duidelijk met de vindingrijkheid van Beck en gedragen door haar invoelende, zuchtende en doorleefde croonerstem. Ze treedt alvast in de voetsporen van mama Jane, Franse artiesten als Françoise Hardy, Isabelle Adjani, Stéphanie, Vanessa Paradis, en van de Engelse Marianne Faithfull.
Voor de eerste maal in haar leven is ze op tournee met een rockgroep. Deze start stevig met “IRM” en “Greenwich Mean Time”, omfloerst van heel wat elektronisch vernuft, bleeps en percussie, maar er zijn meteen ook beperkingen … Ze is niet zo toonvast en haar stem wordt overstemd door het geluid van de stevig spelende band, maar OK dat nemen we er van deze gegadigde artieste en actrice maar bij. “Master’s Hand” en “Me & Jane Doe” klonken rauw en snedig. Het was echter in de wat zachtere nummers dat haar unieke stem meer tot uiting kwam, en ze klonk beter in het Engels dan in het Frans, zoals op “Set yourself on fire”, “In the end” en de poppy single “Heaven can wait”.
In een gecoördineerde nonchalance stijl dito kledij hoorden we verder hoogtepunten als “Just like a woman” (een delicate cover van Bob Dylan), enkel akoestisch begeleid, het rockende “Dandelion” waarin referenties van “Jean Genie” van Bowie zaten, “Hotel Particulier” (cover van Serge van de plaat ‘Melody Nelson’), op ideale wijze bepaald door haar zuchtende, sensuele stem, het pakkende “The songs that we sing” en als toemaatje het jazzgroovende en dansbare "Couleur Cafe" van haar vader.
Een volwaardige artieste die imponeerde en er een gevarieerde aanpak op nahield van zachtmoedige, rockende pop en (zalvende) popelektronica, niet vies van een laagje experiment en percussie!
Btw Charlotte Gainsbourg zit maar niet stil; na haar tournee kunnen we haar binnenkort terug in de cinema zien in de film ’l’Arbre’; ze speelt er naast onder meer Marton Csokas en Morgana Davies. De film van regisseuse Julie Bertuccelli was de slotfilm van het voorbij Festival van Cannes. Zo zie je maar wat een bezig bijtje ze wel is. Niet voor niks moet ze soms noodgedwongen relaxatieperiodes inlassen …
Organisatie: Aéronef, Lille
Naar schatting 120.000 fans waren getuige van het afscheidsconcert van Crowded House aan Sydney Opera House in 1996. Sinds de reünie in 2007 moet de band het qua commercieel succes met een stuk minder doen. Eerder was de band al te zien in Vorst Nationaal (19 oktober 2007), alsook op Werchter Boutique in 2008. Zo’n 3000 fans daagden deze keer op waardoor dit concert automatisch een Vorst Nationaal Club concert werd. Het werd ook mijn eerste Vorst Nationaal Club ervaring. Uiteraard blijft de infrastructuur van Vorst behouden, alleen wordt deze met een groot aantal zwarte doeken psychologisch kleiner gemaakt. Geen eenvoudige opdracht, want onlangs zag ik Snow Patrol in diezelfde zaal nog worstelen met de akoestiek van de betonnen hal.
Na een zeer slappe en vervelende vertoning van opwarmact Connan Mockasin begon Crowded House aan het optreden met “Everything Is Good For You” onder een prima afgestelde geluidsbalans. Op het podium creëerde de band een feeërieke sfeer. De band had daarvoor enkele leuke attributen meegenomen. Naast Finn, Seymour, Hart & Sherrod mochten ook Bambi, Stamper en enkele verlichte paddenstoelen het podium op. Een mooi en aanvullend decor, waardoor de dromerige popsongs nog meer tot hun recht kwamen. Crowded House koos bewust niet voor de gemakkelijkste weg en stopte ook vijf songs van het nieuwe album ‘Intriguer’ (net gereleased) in de set. De respons op de nieuwe songs was duidelijk minder zodat ik durf te stellen dat de meeste toch kwamen om de echte Crowded House klassiekers te horen……en een klassieker kregen de fans vrijwel meteen met: “World You Live In”, dat naar het einde toe heel erg mooi (zachtjes maar vol melodie) door het publiek werd meegezongen. De band straalde van enthousiasme en dat was duidelijk ook te horen tijdens de knappe, nieuwe up-tempo single: “Saturday Sun”. Crowded House in een nieuw modern jasje! Tussendoor was er ook tijd en ruimte voor improvisatie. Neil Finn grapte en grolde met het publiek die hem dankbaar enkele thema’s toeriep. Zo ontstond er ter plekke een techno geïmproviseerde song (“Belgium needs a prime minister”) over de huidige Belgische politieke toestand.
Maar gelukkig zat de set ook vol vertrouwde, popklassiekers. “Message To My Girl” was er zo ééntje, een song van Split Enz, een band waar Neil samen met zijn broer Tim Finn deel van uitmaakte. We kregen een sobere versie met Neil Finn uitzonderlijk aan de piano. Ook de wereldbekende en bloedstollende popklassiekers zoals: “Four Seasons In One Day”, “Fall At Your Feet”, “Don’t Dream it’s Over” tot “Weather With You” werden vol overtuiging en vakmanschap gebracht. Opvallend hoe weinig tekenen van slijtage deze songs vertoonden! De omvangrijke bisronde liet alle aspecten van deze band horen. Een rockend “Locked Out” en een jazzy “Sister Madly” vormden het tegengewicht voor de opbloeiende liedjespracht van “Don’t Dream It’s Over”, “Into Temptation” en “Better Be Home Soon”. Kortom een indrukwekkend popconcert!!
‘Crowded House anno 2010’ heeft elke reden tot bestaansrecht. Het roemrijke verleden staat de band niet in de weg om ook nu nog schitterende nieuwe songs te schrijven. Wereldhits schrijft Neil Finn al een tijdje niet meer, maar de songs uit het nieuwe album ‘Intriguer’ zijn typisch Crowded House en stonden live ook hun mannetje naast de alom bekende popklassiekers.
Crowded House is voor mij wat The Beatles ooit waren voor mijn ouders. Een popmonument! Naast de nieuwe plaat ‘Intriguer’ verschijnt er eind dit jaar ook een nieuwe ‘Best Of’ van de band. Nog niet overtuigd? Bekijk gerust eens de Video Live Reports….omdat beelden vaak zo veel meer zeggen dan woorden.
Video Live Reports (Youtube)
+Part 1:
http://www.youtube.com/watch?v=WcVo2oCyMD4
+Part 2:
http://www.youtube.com/watch?v=7gbvOZmnCxo
+Part 3:
http://www.youtube.com/watch?v=CPJHJRzmSbM
+Part 4:
http://www.youtube.com/watch?v=-0TgeOlW5RQ
Setlist:
*Everything Is Good For You *World Where You Live *Saturday Sun *Private Universe *Either Side Of The World *Say That Again *Amsterdam *Whispers And Moans *Four Seasons In One Day *Inside Out *Message To My Girl *Archer’s Arrows *Fall At Your Feet *Don’t Stop Now *Distant Sun *It’s Only Natural
*Locked Out *Sister Madly *Fingers Of Love *Weather With You *Don’t Dream It’s Over *Into Temptation *Better Be Home Soon
Organisatie: Live Nation
Gootch Rocks ! Met deze slogan lanceerde de West-Vlaamse kick-ass rock’n’roll band GOOTCH onlangs via hun site een wedstrijdje ‘Om het meest BV’s aan het Gootchen’ krijgen. Check voor uzelf op ‘www.gootch.be’ wat de BV’s ervan bakten. Wat betreft GOOTCH zelf : Rocken dat kunnen ze !! En dat deden ze dan ook als de beesten, tijdens de release party voor hun eerste CD ‘Dirtbag : Volume 1’. Place to be was Muziekcentrum TraCK in Kortrijk.
Opwarmer van dienst was de lokale band Comat. Totaal iets anders dan wat ons nog te wachten zou staan die avond. Heavy slepende dreigende rock, met veel scherpe hoeken en kanten. Net als bij de nieuwe lichting ‘prog-rock’ bands was Tool nooit veraf, evenals het hardere werk van 70’s prog iconen King Crimson, en zelfs (een iets tragere) System of a Down, die laatste dan vooral door de originele, eigenzinnige en meeslepende performance van hun zanger/verteller. Naar het schijnt was dit slechts hun 3e optreden. Knap! Een band om in de gaten te houden !
Dan was het de beurt aan GOOTCH om het kleine podium in te nemen en hun eersteling op de wereld los te laten, een puike schijf vol pure ‘no nonsense – straight ahead’ rock & roll, met een sterk geurtje naar stomende klassieke 70’s hard rock en 90’s stoner rock. Elf eigen nummers, die ze die bewuste avond luid en hard door onze strot ramden! Luid en hard zoals het hoort, alhoewel de flikken halverwege de show spelbreker waren en het volume iets teruggeschroefd diende te worden. Niettemin rockte de band onverminderd voort. Hoogtepunten waren sterke songs als CD opener “Satellite city”, “Baby please” of het krachtige bluesy “Yeah, well alright”, telkens met glansrollen voor de om beurt solerende gitaristen Laurent Delbeque en John Pollentier (die laatste verdiende jarenlang zijn sporen bij de in 2006 ter ziele gegane stonerband ‘Cowboys & Aliens’). Ook sterk waren “Dirtbag”, titelsong van de CD en eentje om mee te brullen, “Triple John (We’re playing too loud, we’re playing too fast)” - dat eerste dus heel toepasselijk deze avond, en vooral het aan Kyuss en andere stoners schatplichtige, maar schitterende “1000 thieves”. Afgesloten werd met een knallende versie van AC/DC’s “Sin city” (niet op de CD !). Zanger en podiumbeest Joost Lippinois schitterde de hele show door, niet alleen met zijn krachtige stem, maar evenzeer met zijn mix van Amerikaans ‘slang’ en gezapig ‘Meens’ tussen de songs door.
GOOTCH, met verder nog bassist Tom Neirynck en drummer Jason Bernard, bewees hier meteen weerom wat voor een krachtige live band ze zijn! Eén om mee rekening te houden, en die zeker kan meedraaien in de bovenste regionen van de Belgische rock scène.
Met een knappe debuut CD op zak (uitgebracht op het Apache label) rest er mij nog één boodschap : kopen die handel ! (en gaan zien natuurlijk). En voor de heren festival-organisatoren (en dat zijn er tegenwoordig honderden in Vlaanderen): Check de CD of de band live, en trek uw conclusies = zet die gasten op uw affiche ! And remember : GOOTCH Rocks !
Organisatie: Muziekcentrum Track, Kortrijk
Het heeft meer dan 7 jaar geduurd vooraleer er een nieuwe cd van Chris Isaak in de winkelrekken lag maar met de nieuwe ‘Mr Lucky’ is deze 54-jarige rocker uit Californië er weer helemaal terug.
“Niet dat ik ooit ben weg geweest,” zei Chris Isaak onlangs tijdens een interview met De Rode Loper maar ik was gewoon bezig met mijn televisieshow. “Ik weet dat ik een gelukkige vent ben want ik besef maar al te goed dat er veel mensen zijn die dagelijks een job moeten uitoefenen die ze haten. Ik doe het nog steeds graag, er zijn artiesten die verzekeringen afsluiten voor het geval ze niet komen opdagen. Als je mij niet ziet op een concert betekent het gewoon dat ik dood ben”.
En dat dit niet zomaar loze woorden zijn, werd gisteren ruimschoots bewezen. Toen deze legendarische rocker op het podium verscheen in een rood glimmerpak werd meteen bij opener “I’m lonely with a broken heart” de duckwalk ingezet en dat werd meteen het sein dat dit een avondje onvergetelijke rock’n’ roll zou worden.
Dat het ook niet het soort concert ging worden waarbij het publiek met tegenzin een nieuwe cd moest aanhoren werd meteen duidelijk bij het tweede nummer “Dancin’” waarbij bewezen werd wat we al lang wisten, dit is een artiest die van zijn publiek houdt. De rimpels zijn er zonder twijfel bijgekomen maar de energie is gelukkig gebleven, net als die zalige jodelstem die ons (en dat zou ook later nog eens blijken) herinneringen deed oproepen aan die andere legende, Roy Orbinson.
“Thanks a lot for coming to see live music, we really appreciate it. Tonight it’s going to be like Woodstock” en zo begon Chris meteen aan zijn croonerversie van “Love me tender” van Elvis. Het werd een zeer speciale versie waar men in de AB nog lang zal over naspreken want
plots wandelde Chris, weliswaar begeleid door twee bodyguards, van het podium en baande zich een weg doorheen de AB. Deze miniuitstap deed niet alleen de volledige zaal aan, maar ook het balkon en de tribune. Het gebeurt niet elke dag dat je op 30 cm van je aangezicht Chris Isaak Elvis ziet vertolken en op zo’n avond kan je maar één slogan bedenken: ‘Viva Las Vegas!
Op het moment dat iedereen bekomen was van deze ongewone verrassing begon Chris aan zijn eigen triomf, “Wicked Game”, en meteen had menig concertganger weer de videoclip met de mooie Helena Christensen voor ogen en met weemoed dacht je terug aan de dagen toen het nog 1986 was. Eighties voor een paar ogenblikken want daarna waande je je in de fifties doordat dit fijn rock’n rollconcertje ook nog eens voorzien werd van een gospelmoment (wat trouwens prachtig uitgevoerd werd door zijn trouwe band met wie hij nu ondertussen ruim 25 jaar op de planken staat).
“Take my heart” werd het popcorngedeelte en ook de latere (maar zeker niet minderwaardige) kleine radiohitjes zoals “One Day” of “San Francisco Days” gingen niet onopgemerkt aan het publiek voorbij. Deze rocker schrikt er geenszins voor om alle clichés uit de oude rock’n’ rollkast te halen, zeker niet als hij tijdens de bis in een zilveren glitterkostuum verschijnt die zelfs door onze eigen Voice Of Europe zou geweigerd worden, maar geen mens die hier erg in heeft want een artiest die zich anderhalf uur volop voor zijn publiek gegeven heeft, vergeef je nu eenmaal alles!
Als toegift volgden “Blue Hotel” en de ode aan zijn grote voorbeeld, Roy Orbinson : een prachtige, getrouwe versie van de oerklassieker “Pretty Woman” die misschien niks vernieuwend bracht, maar het kwam wel recht uit het hart.
Onder luid applaus werd Chris Isaak teruggeroepen en met opgeheven hoofd liet hij de zaal verstaan dat hij niet alleen zijn hard verpand heeft aan zijn muziek, maar ook aan dat van zijn publiek….
Organisatie: Live Nation
Beste muziekliefhebber, welke verschrikkelijke trauma’s heeft U mogelijks over gehouden aan de term ‘nu-metal’? De kans is groot dat het ego van Limp Bizkit frontman Fred Durst, de ontspoorde doedelzak van Korn opperhoofd Jonathan Davis of de hapklare raprock van Linkin Park in dit verband een belletje doen rinkelen. Ook de uit Sacramento, CA afkomstige Deftones leken heel even op weg om de zoveelste nu-metal act in rij te worden, maar sinds het verschijnen van hun mijlpaal en voorlopige magnum opus ‘White Pony’ in 2000 denken we daar heel anders over. Frontman Chino Moreno liet zich op dit album naar eigen zeggen inspireren door de zangstijl van PJ Harvey en evolueerde hierdoor van indrukwekkende brulboei tot meester in hard-zacht nuances. Deftones verheffen lawaai tot kunst, en draperen hun gitaarmuren bij gelegenheid met etherische soundscapes.
Moreno & co zijn nooit echt vrolijke jongens geweest, en daar kwam zeker geen verandering in toen twee jaar terug bassist Chi Cheng na een autocrash in een maandenlange coma belandde. Het album dat op dat moment bijna een feit was, met als werktitel ‘Eros’, werd prompt verbannen naar de kluizen. Deftones werkten met voormalig Quicksand bassist Sergio Vega hun tourverplichtingen af, wat hen vorige zomer o.a. op Pukkelpop bracht, en doken met Vega vervolgens de studio in voor de opnames van het vorige maand verschenen ‘Diamond Eyes’. Met dit nieuw werkstuk keren Deftones overtuigend terug van nooit echt weggeweest, en lijkt de groep nog steeds heel erg populair getuige de druk bezochte ruilkassa die de AB vlak voor de aftrap van dit uitverkochte optreden opende.
Het publiek kon zich geen betere opener wensen dan “Diamond Eyes”, titelnummer en tevens nieuwe single uit de jongste Deftones worp. Een aanzwellende synth intro van Frank Delgado, een kurkdroge riff van Stephen Carpenter, het akelig strakke ritme van tandem Sergio Vega en Abe Cunningham, en de melancholische zang links en rechts onderbroken door een manische oerschreeuw van Moreno: de nummers op het jongste album mogen dan al wat minder experimenteel dan vroeger klinken, aan het beproefde recept lijkt de groep weinig te hebben gesleuteld. De groep liet van meet af aan een heel ontspannen doch gretige indruk, en zoals steeds moest Moreno maar weinig moeite doen om alle aandacht naar zich toe te trekken. De ooit zo imposante frontman heeft intussen de nodige kilootjes verloren, en leek hierdoor -in alle betekenissen van het woord- scherper dan ooit te staan. Tussen zijn monitors staat gewoontegetrouw een voetbankje verscholen opgesteld van waarop Moreno het legioen Deftones aanhangers begroet, observeert en ophitst. Alsof dat laatste nog nodig was wanneer reeds vroeg in de set met “Feiticeira”, “Knife Party” en “Elite” drie klassiekers op rij uit het meesterlijke ‘White Pony’ gloeiend heet werden opgediend. De songs kregen bovendien nog wat extra dimensie door sobere spooky visuals.
Na een vlammende start namen Moreno & co wat gas terug met het epische “You’ve Seen The Butcher” en vooral met “Sextape”, een luchtig doch bloedmooi popnummer waar ook Faith No More vroeger meer dan eens mee weggekomen is. Wat er ons meteen ook deed aan herinneren dat, net als Mike Patton, ook Chino Moreno over een indrukwekkend breed stembereik beschikt dat zowel fluisterend, croonend als schreeuwend onder je vel kruipt. Geen wonder dus dat Moreno’s strot nu en dan wel een slokje kruidenthee kon gebruiken, zeker als je er vervolgens ook nog een heerlijk oudje als “Minerva” moet uitpersen. Zelfverzekerd en zichtbaar genietend van de publieksrespons wisselde de groep dergelijke oudjes af met het nieuwe werk waarvan wij vooral het heerlijk dreigende “Prince” en een alweer opvallend melodieus “Beauty School” onthouden.
De finale werd ingezet met een trits nummers uit het doorbraakalbum ‘Around The Fur’ (1997); voor zover dat nog niet gebeurt was veerden nu ook de oudere fans recht op de tonen van “Be Quiet And Drive (Far Away)”, “Around The Fur” en het onvermijdelijke “My Own Summer (Shove It)”. De kers op de taart kwam er met alweer twee prijsbeesten uit ‘White Pony’. Ook zonder het gigantische strot van Tool’s James Maynard Keenan blijft “Passenger” moeiteloos overeind, en met “Change (In The House Of Flies)” hebben ook de Deftones na twee decennia zwoegen hun eigen “Stairway To Heaven” te pakken.
Na een zowel voor groep als publiek uitputtende set kwamen de Californiërs nog één keer de neus aan het venster steken met twee nummers die vooral de fans van het eerste uur moesten plezieren. “Root” is een korte en felle crossover eruptie daterend uit de tijd dat Deftones nog druk op zoek waren naar een eigen muzikale identiteit, en pronkt op het debuut ‘Adrenaline’ uit ’95. Uit datzelfde debuut werd “7 Words” als slotakkoord en als broederlijke steunbetuiging aan de inmiddels langzaam revaliderende bassist Cheng geserveerd.
“Was dit dan een perfect optreden?” hoor ik U dan denken. Wel, we moeten hard ons best doen om daar iets tegen in te brengen. Geen nummers uit het ferm onderschatte vorige album ‘Saturday Night Wrist’, en dus ook geen “Hole In The Earth” of “Cherry Waves”? Teveel pauzes tussen de nummers? Nee, onbelangrijke zaken laten we liever aan de politiek over. We zijn al dik tevreden dat Deftones met verve hun derde decennium als alt.metal pioniers lijken in te gaan.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De 24 jarige half Welshe, half Griekse Marina Diamandis schiet de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch en die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstralen. Een meerwaarde is alvast de uitbundigheid, de levenslust en zelfverzekerde houding van de mooi ogende jonge Diamandis, die over een expressieve stem beschikt. Ze voelt zich duidelijk goed in haar vel. Ze entertaint haar fans door haar performance en choreografie. Mooi is het allemaal, de act, de attributen en de kledingwissel met een gepaste dosis zelfrelativering.
De singles “Hollywood” en “Mowgli’s Road” kregen al heel wat airplay en zorgden ervoor dat ze binnen de ganse rits vrouwelijke opkomende artiesten Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Florence Welsch en Kesha al haar plaatsje innam. Trouwens, ze eindigde nog tweede in de race naar de BBC’s sounds of 2010. Tja, ze kijkt op naar artiesten als Gwen Stefani, Britney Spears, Kate Perry en de gadgets van Lilly Allen en Lady Gaga. Op een speels enthousiaste wijze verwerkt ze er invloeden van. Maar ook de intimiteit van een Regina Spektor en Heather Nova, de wave van Toni Halliday van het oude Curve, Catherine Ringer van Les Rita Mitsouko en Natasha Khan van Bat For Lashes. En tot slot kunnen we niet omheen Amanda Palmer (Dresden Dolls) en Kate Bush in de gimmick, de gig en de muziek.
Een goed uur lang kregen we deze zaken voorgeschoteld van Marina & The Diamonds en flitsten de invloeden ons door het hoofd. Ze goochelde maar al te graag met haar stem en ondanks het feit dat het er misschien soms over was, hielden we van de frisheid, de groovende, huppelende ritmes en haar uitstraling. In de eerste songs “Girls”, “17”, “The outsider”, “I am not a robot” en “Oh no” was het duidelijk dat zij zich ontpopte als een grootse popdiva-in-wording en dat ze er stond als artieste. De synths en toetsen gaven kleur en dynamiek. De singer/songwritster in haar kwam naar boven in het ingetogen “Numb” dat ze solo speelde op piano en “Obsessions”, die een spannende opbouw had. Op “Shampain” hoorden we zwaar aangezette partijen en een disco tune, die net als de single “Hollywood” en “Guilty” de nokvolle Rotonde aanzette tot de eerste danspassen. Ook het nieuwe “Rootless” bleek een veelbelovend nummer.
In de bis keken we eerst op naar de lingerie die in haar kleedje was verwerkt en kregen we een stevige “Mowgli’s road”, die de diverse stijlen van haar sound overtuigend samenvatte …
Ondanks de stijgende populariteit waande ze zich in haar living room. De toekomst wenkt van een grootse artieste, die performance, entertainment en gig evenwichtig verdeelde …als een volleerde actrice en zangeres ging ze te werk, zoals op een reclamespot … je bent jong, spontaan en joviaal … je wilt wat … én je kan wat … Die kans nam ze … en wij namen de kans met beide handen om haar nog te zien in de kleine pittoreske Rotonde …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
