Richard Thompson - Een simpele gitaar, meer is niet nodig
Eén van de oude eiken van de rock was vanavond te gast in de mooie setting van het OLT Rivierenhof. De 73-jarige Richard Thompson wist het oudere publiek vijf kwartier te boeien en had daar slechts een enkele akoestische gitaar, een microfoon, zijn typische zwarte baret en veel charisma voor nodig. De Londenaar bracht zowel nieuwe nummers die hij tijdens de lockdown schreef als klassiekers uit zijn rijk gevulde carrière.
Tussen de nummers entertainde hij het publiek met typisch Engelse banter en interessante verhalen over zijn tijd in de jaren zestig en zeventig. Beginnen deed hij met een nummer over wat hijzelf omschreef als ‘mature lust’, en even later bracht hij een nummer dat hij schreef na een bezoek aan de Reeperbahn in Hamburg. Seks stopt duidelijk niet na zeventig, zeker nu Thompson op het cruise-circuit speelt, in navolging van de legendarische Antwerpse trendsetters Nicole Josy en Hugo Sigal. Naast rock en hiphop-cruises in de Caraiben, bestaan er nu dus ook folkcruises, wat wel heel ver staat van die hippie en folk-idealen van de jaren zestig. Die kwamen trouwens ook aan bod, met een klassieker van meer dan vijftig jaar oud, “Genesis hall’ uit ‘Unhalfbricking” van The Fairport Convention, een nummer over een gekraakt hotelpand. Even later volgde “Persuasion”, we wisten niet dat Thompson dit nummer meeschreef met Tim Finn, wiens versie natuurlijk veel bekender is.
Het gitaarspel van Richard Thompson was enorm veelzijdig, natuurlijk de typische Schotse en Ierse folktraditie waar ook Luka Bloom de mosterd ging halen, maar Thompson is echt een gitaarvirtuoos, die het klaarspeelt complexe ritme en melodielijnen op een eenvoudige akoestische gitaar te spelen, zodat ook een volledig akoestische set nooit gaat vervelen.
Het laatste deel van het concert riep hij Zara Phillips op het podium voor een aantal duetten, natuurlijk nummers van de platen van Richard & Linda Thompson, zoals “The wall of death” uit “Shoot out the lights” en afsluiter “ I want to see the bright lights tonight”. Tussendoor bracht Thompson nog een cover van de te vroeg gestorven Sandy Denny en in de bis kwam Thompson nog tweemaal terug.
Na het geweld en de euforie van vier dagen Werchter, was een avondje met Richard Thompson een welgekomen adempauze die bewees dat je ook zonder tientallen versterkers en elektrisch gitaargeweld een mooie avond kan bouwen.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Frank Boeijen en Little Kim - Oude helden en nieuwe heldin
Frank Boeijen
Toegegeven, het was in de eerste plaats Frank Boeijen die ons op een zondagavond naar De Brielpoort in Deinze lokte. De bard van bijna 65 uit Nijmegen stelt zelden teleur, ook al worden zijn jongste albums wat minder opgepikt. Zijn hits blijven overeind staan als een huis. Bovendien kregen we zo de kans al een glimp op te vangen van Little Kim. Een artiestennaam waarachter tegen alle verwachtingen in geen rapper schuil gaat, wel een rijzende ster die met country in het Nederlands aan de slag gaat.
Little Kim is Kimberley Claeys. Zij stond al achter de microfoon bij Little Kim and The Alley Apple 3, doet dat nu nog bij Kadril en werkte mee aan albums van Fernand Zeste en Guido Belcanto. Het is die laatste die haar solo-album ‘Moederland’ mee vorm geeft als producer en die voor dat album enkele klassiekers naar het Nederlands vertaalde of herinterpreteerde. Andere vertalingen voor dat album worden aangebracht door levende legende Lieven Tavernier en nieuwe songs werden geschreven door – zeker ook niet onbekend – Bruno Deneckere. Die laatste vormde in Deinze de begeleidingsband van Little Kim, samen met Andries Boone (Lenny en de Wespen) en Jasper Hautekiet (The Rhythm Junks, Milow, Guy Swinnen, … te veel om op te noemen). Al die ronkende namen, dat schept uiteraard verwachtingen. Die werden in Deinze moeiteloos ingelost.
Het concert in de Brielpoort liet ons al proeven van de albumreleaseshow voor ‘Moederland’ in november, in het Leietheater. Little Kim opende in Deinze met “Laura”, een catchy popsong van Bruno Deneckere over de relatie tussen moeders en dochters. Guido Belcanto’s hertaalde Bob Dylan’s “Don’t Think Twice, It’s Allright” tot een swingend en lichtvoetig “Wees Niet Boos”, waarmee Kim meteen de handen op elkaar kreeg. “Zo Heb Ik Gewacht Op Jou”, Belcanto’s vertaling van een song van de Zweed Daniel Norgren, graaft al wat dieper. “De Tweede Kus” is opnieuw van Deneckere en dan volgde misschien wel het eerste hoogtepunt van de avond: “Moederland”, een ontwapenende vertaling door Lieven Tavernier van Nathalie Merchant’s ‘Motherland’. Dweepten de andere songs van Little Kim tussen vrolijk en swingend, tussen country en americana, dan toont ze hier haar meer ernstige kant. De set werd afgesloten met “Ik Denk Dat De Dingen Zo Gaan”, een Belcanto-vertaling van “Guess Things Happen That Way” van Jack Clement en Johnny Cash, en Tavernier’s interpretatie van “Queen Of The Silver Dollar”.
Kimberley heeft een heldere en tegelijk warme stem die elk van die songs naar grote hoogtes voert en ze heeft genoeg charme en charisma om vanop het podium elk publiek mee te krijgen. De soms eigenzinnige woordkeuze verraadt de Belcanto-touch, maar daar houden wij wel van. Country en americana (belgicana, flandricana, …) zijn aan een revival bezig en waarom zou dat niet in het Nederlands kunnen? Wij zijn alvast benieuwd naar dat album dat in oktober uitkomt.
Heel wat ‘oudere’ helden bij Little Kim en die werden in de Brielpoort gevolgd door nog een held. Frank Boeijen verblijdt ons al sinds begin van de jaren ’80 met zijn hits. Zijn jongste albums (‘Land Van Belofte’ uit 2016 en ‘Palermo’ uit 2018) zijn muzikaal wel heel goed, maar hebben bij het brede publiek niet meer de impact van ‘Wilde Bloemen’ uit 1991. Vermoedelijk gaat zijn jongste album ‘Subliem Gebaar’ dezelfde weg op. Van dat eerder dit jaar uitgebrachte album speelden Frank en zijn band het sublieme “Die Zelfbedachte Hemel”. Eén van de weinige andere relatief recente nummers was “Donkerblauw” uit 2006. Het is best jammer dat deze nummers niet tot het collectieve geheugen van Vlaanderen behoren. Ze moeten in geen geval onderdoen voor zijn oudere werk.
Voorts had Frank Boeijen vooral een lading hits meegebracht om het publiek te plezieren, 13 jaar na zijn vorige passage in de Brielpoort: “Koud In Mijn Hart”, “Kontakt”, “Zeg Me Dat Het Niet Zo Is”, “Hier Komt De Storm”, “De Verzoening”, … Boeijen’s lange carrière en leeftijd hebben gelukkig geen impact op zijn kenmerkende, fluwelen stem en zijn band is gewoon pure klasse.
Bij een paar hits merkten we dat de zanger uit Nijmegen de woorden wat slordig aan elkaar plakte, maar dat bedekken we met de mantel der liefde voor iemand die al zo lang meedraait. Het publiek kreeg waarvoor het gekomen was en Boeijen was blij hen dat te kunnen geven.
Luid applaus en een bisronde met onder meer “Paradijs” en het zowat onvermijdelijke “Kronenburger Park” volgden nog. Frank Boeijen mocht nog een tweede keer terugkomen en bedankte Deinze met een mooie versie van “Suzanne”, de cover van Leonard Cohen die Boeijen opnam met de betreurde Yasmine.
Frank Boeijen kan je deze zomer wel vaker aan het werk zien in Vlaanderen.
Om Little Kim te zien uitgroeien tot de volgende legende zal u misschien iets meer geduld moeten hebben. Maar de aflossing van de wacht lijkt verzekerd.
Organisatie: Stad Deinze
The Henhouse Prowlers - Amerikaans getint Volksfeest, op Vlaamse wijze
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert. Op de derde dag, met zitplaatsen, kwam het gevoel nog meer tot uiting. De clubsfeer van een zaaltje als de N9 komt perfect tot zijn recht bij een bluegrass band als The Henhouse Prowlers die op aanstekelijke wijze zorgden voor een Amerikaans getint Volksfeestje op Vlaamse wijze.
Those Metal Boys With Their Metal Toys (*****) bracht ons meteen in de leefwereld van de rootscountryfolk. Dit collectief verdiept er zich sinds de jaren '70 in met hun traditioneel en breed klinkend materiaal. Ze vullen elkaar perfect aan , prikkelen elkaar en doen dat met de nodige humor en grappige anekdotes. Het is kleurrijk door de vocals en de samenhang van akoestische steel gitaar, lap steel, mandolin, viool, ukelele, dubbele bas, musical saw en harmonica. Muzikaal genoten we van dit veelzijdig geluid. Een leuk volksfeestje.
The Henhouse Prowlers (****), gekleed in strak pak, zetten dit volksfeestje gewoon verder. Deze Amerikaanse band bestaat al een kleine twintig jaar, en bracht vorig jaar nog een nieuwe plaat uit 'The Departure'. De band situeert zich binnen de Amerikaanse rootscountryfolk. Ze hebben een charismatische uitstraling.
De sfeer zit er meteen goed in en je voelt dat de band van plan is om deze driedaagse op een bijzonder feestelijke wijze af te sluiten. Het meezing gehalte ligt bij The Henhouse Prowlers enorm hoog, je brult de songs meteen mee. De akoestische, aanstekelijke gitaarriedels en contrabas klinken lekker, groovy, met een warme gloed. Er ontstaat een soort kampvuur gevoel, waarbij beelden verschijnen van een ondergaande zon aan de horizon. De muzikanten zijn begenadigde vocalisten. De samenzang is magisch en heerlijk. De best lange bindteksten en de grappige anekdotes, vervelen geen seconde.
De band krijgt de handen moeiteloos op elkaar, en blijft de lat hoog leggen. The Henhouse Prowlers sluiten hun set af met een Peter Koelewijn klassieker “Kom van Dat Dak af”, gezongen in - jawel - Het Nederlands, maar dan met een typisch Amerikaans accentje. Iets aparts, tot hilariteit van de aanwezigen.
Iedereen genoot met volle teugen. The Henhouse Prowlers, een Amerikaans getint Volksfeest, op Vlaamse wijze
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Coely - Coely zorgt voor een zwoel aanstekelijke party
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert.
Op de tweede avond bracht R&B fenomeen Coely de temperatuur tot een kookpunt, met als gevolg een zwoel aanstekelijke party.
De Belgisch/Marokkaanse singer-songwriter Alioth (***1/2) is één van de grootste beloften van het Belgische indie- en popcircuit. Hij heeft een mooie stem, en is ergens tussen pop en hiphop te plaatsen, ondersteund van klasse muzikanten. Het geheel klinkt bezwerend mooi, opzwepend als intimistisch. We waren onder de indruk van de overweldigende gitaar solo's.
En Alioth verstaat de kunst om op soulvolle wijze te ontroeren. Hij is open minded en gaat geen moeilijke onderwerpen uit de weg. Allesbehalve zeemzoeterig. Naar het eind krijgt hij met het opzwepender materiaal het publiek volledig mee. Het siert hem. In de intieme momenten bezorgt hij ons een krop in de keel. Alioth is in volle ontplooiing in het genre. Een beloftevol artiest.
Coely (*****) op haar beurt zorgde voor een wervelend energiek soul/R&B/hip hop feestje. In een klein zaaltje of op een festival, Coely gaat er steeds voor. Prachtig! Coely laat zich bijstaan door twee zangers die extra opwinding bieden. Ook de muzikanten mogen in de spotlights staan, ze hebben een voornaam plaatsje in de set. Het is verdomd goed verdeeld bij Coely. De gitarist speelt vlijmscherpe gitaarriedels. Coely weet haar publiek te omarmen , met haar indringende warme vocals. Ze flaneert als een diva doorheen de set. Er kon lekker gedanst worden.
“Alive”, “Regulator” en “No way” zijn meesterlijke songs live, ze zijn een muzikale wervelwind. Een samenhorigheidsgevoel ontstaat. Schitterend hoe zij die stijlen naar een hoger niveau tilt. Muziek met een verhaal. Vol overgave.
Iedereen genoot ervan. In de bis werden kinderen mee uitgenodigd op het podium. Ze dansten mee op die heerlijke sound. De avond werd afgesloten met “Celebrate”. De coronapandemie werd definitief opgeborgen met zo’n sterk optreden waarbij Coely tekende voor een overtuigende, zwoel aanstekelijke party.
Setlist: False God//My Tomorrow//Alive//Run it Up//Can't Get Away//Regulator//No Way//Don't care// Magic Carpet // The Rise//Hush// Kaos//Celebrate
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Nordmann - Wat een aftasting van de grenzen in de jazz en improvisatie weten zij te hanteren
Nordmann + Dishwasher_ + Ventilateur
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert.
Op de eerste avond werden de grenzen van de jazz binnen een breed kader afgetast en was improvisatie troef. Sjiek wat we hier allemaal hoorden.
Ventilateur (****) opende het drieluik … Vóór de corona crisis, zagen we hen nog als support van John Ghost. Het trio legde de klemtoon op een rits improvisatie, die de geluidsnormen durft te overtreden. Als improviseren een kunst is, dan heeft Ventilateur hier de grens verlegd in het genre. Dit was een bijzonder concert. De vorige keer was dit ook het geval. Op energieke wijze speelden ze. Ventilateur zorgt voor een pak verrassende wendingen, uitgekiend, van intimiteit, tot crescendo gewijs de registers open gooien. Wat een magie in die sound, in hun riffs en drumbeats. Een link naar postrock is gelegd . Het maakt de band zo apart in dat hoekje van de ‘improvisatie’.
Ook Dishwasher_ (*****), een jong en talentvol trio muzikanten beleeft enorm spelplezier. De spraakzame basgitarist, Louise van den Heuvel, wordt geflankeerd door Arno Grootaers die de drumvellen op variërende wijze streelt, en saxofonist Werend Van Den Bossche, die zorgt voor een warme gloed van de sound. We ervaren een groovy totaalbeleving.
In een vorige passage, begin 2022, als support van Echoes of Zoo, ook in N9, voorspelden we hen al een gouden toekomst. Al zagen we toen een iets meer bedeesd trio op dat podium staan, dat was nu wel even anders. Het werken aan een plaat, het ‘artist in residence’ zijn (in N9) en de podiumervaring heeft hen deugd gedaan. We zien een zelfverzekerde band die alles aandurft, grenzen verlegt en in het genre improviseert. Wat een variaties brengen ze aan. Kunde, spelplezier, entertainment en een sterke interactie. Interessant gezelschap.
Nordmann (*****) heeft al ruim z’n sporen verdiend. Nordmann is zo’n band die een heel ruim publiek aanspreekt, en over muzikale grenzen heen speelt. Nordmann heeft een bijzonder succesvol parcours afgelegd. Op ‘In Velvet' situeren ze zich ook binnen de elektronica. Het klinkt verrassend goed. Ook live.
Het geheel van percussie, gitaar, saxofoon en elektronica zorgt voor een kleurrijke, fantasieprikkelende beleving. De sound is evenzeer visueel, beeldrijk. Projecties zijn op die manier niet nodig. Ze zorgen voor een avontuurlijke, hypnotiserende trip door dit amalgaan en allegaartje aan geluiden, intiem, emotievol als extravert, gedreven. De band weet het laag per laag op te bouwen, wat intrigeert en het geheel spannend maakt. Uitersten worden opgezocht. Bijgevolg, ze leveren een overtuigende, sterke set af!
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Remi Wolf - Onuitputtelijke energiebom
Nog net voor het begin van het echte festivalseizoen mocht Remi Wolf als een van de laatste de Botanique nog eens op zijn kop zetten. Met een te gekke debuutplaat ‘Juno’ (2022) waren de verwachtingen op een speelse, doldwaze en surrealistische set dan ook hooggespannen.
De concertavond werd zacht en soulful ingeleid door de charmante Britse Rachel Chinouriri. Door haar populariteit was de Rotonde al goed gevuld. Met alternatieve popmuziek op tape en live gitaarwerk van haar medemuzikant, bezong ze vaker breekbaar dans speels de vriendschap, de liefde en de daarmee gepaarde twijfels. Het broze “Thank You For Nothing” - over alcoholmisbruik - deed ons een krop in de keel krijgen. Na die oprechte ernst kreeg ze het publiek moeiteloos mee met het catchy poppy “All I have Asked” dat soms al eens deed denken aan Nilüfer Yanya. Koppeltjes gingen daarna nog dichter bij elkaar gaan staan voor het met liefde overladen “So My Darling”. Het publiek lustte er heel wat van maar een extra nummertje na het heel dansbare “Happy Ending” mocht er helaas niet komen.
De voelbare verwachtingen van Remi Wolf waren hooggespannen. Des te meer wanneer ze, nadat haar band verscheen, enkele minuten later springend opkwam om “Liquor Store” al knallend in te zetten. De uitzinnige kleurrijke en (voornamelijk) jonge muziekfans hadden er ook duidelijk zin in en gingen volledig mee met “Wyd”. De met zwoele R’n’B doorspekte “Sauce” was een bewijs van Wolf’s sterke zang maar evenzeer een eerste toonmoment van de vaardige gitarist. Remi piekte na de verschroeiende intro met “Monte Carlo” dat ondanks de moeilijke rappassage uitbundig werd meegezongen.
Meermaals hadden we het gevoel dat de Rotonde uit haar voegen barstte. Als het niet door de drummer, bassiste of gitarist was die één voor één zeer sterk speelde, dan was het zeker door de onuitputtelijke positieve vibes en energie van Remi Wolf. Op haar eigen compromisloze manier leidde ze “Sexy Villain” waarna ze heel soulful haar stem liet uitspannen in “Liz”. Niet altijd toonvast maar geen aanwezige die daar om maalde.
Al liep ze over van energie, toch kon ze even gas terugnemen tijdens het rake “Hello Hello Hello” en het vlekkeloze “Woo!”. Nog steeds bleef ze authentiek bij haar cover van Gnarls Barkley’s “Crazy” of haar eigen “Shawty” dat halfweg overvloeide naar Shaggy’s “It Wasn’t Me”.
Des te gekker werd de show voor “Volkiano” waar Wolf even achter de drum ging om haar uit te leven terwijl de drummer willekeurig lyrics prevelde. De concertavond was toen al een om in te kaderen waardoor het hele publiek er maar niet genoeg van kreeg.
Remi was naar het einde toe allesbehalve opgebrand want met het populaire “Photo ID” dropte ze nogmaals een ongelofelijke energiebom die de zaal deed daveren.
De show vloog zo voorbij en het duurde even voor Wolf en haar band terugkwamen voor meer. Met het komieke “Anthony Kiedis” en het doldwaze “Disco Man” waar ze niet enkel vocaal alles uit de kast haalde, verkochte ze ons een zeer welgekomen dreun van jewelste.
Dat Remi Wolf in een live setting floreert is een understatement. Haar muziek die veel verschillende genres aanroerde, kwam door haar zang en onuitputtelijke energie live over als een kleurrijke zaligmakend geheel waarmee ze allen van ons een zalige zomerstart bezorgde.
Setlist
Liquor Store - Wyd - Sauce - Monte Carlo - Sexy Villain - Liz - Crazy (Gnarls Barkley cover) - Hello Hello Hello - Volkiano - Woo! - Shawty / It Wasn't Me (Shaggy cover) - Photo ID — Anthony Kiedis - Disco Man
Organisatie: Botanique, Brussel
Johan Verminnen - De mooie dagen van het leven als een schaterlach en een tranendal
Als jonge snaak kwam ik , op zoek naar mijn ultieme muzikale smaken, eveneens in aanraking met het Nederlandse lied. Of in de richting van chanson en kleinkunst. De muziek van artiesten als Guido Belcanto, Miel Cools, Willem Vermandere, Boudewijn De Groot en Dimitri Van Toren passeerden regelmatig de revue tijdens de lange avonden op mijn kamertje, met mijn platendraaier als vertier.
Een ander artiest was Johan Verminnen (*****) . De eeuwige troubadour die met pakkende songs, uit het leven gegrepen, ook een idool werd. De man werd in 2021 zeventig en zou dat uitgebreid vieren met een tour en plaat 'Johan Verminnen - 70'. De plaat is er, maar de tour werd door de coronapandemie uitgesteld. Maar uitstel is geen afstel, in een goed gevuld AB theater , met een opvallend gevarieerd publiek, een ouder geworden en jonger (maar niet meer piepjong) publiek, bracht een uiterst breed klinkende set. Hij is een verhalenverteller, een man van emoties die tot tranen toe bedwingt, én de humorist die een lach tovert op je lippen. De dansmoves zitten er niet meer in, het overgrote deel van de set zit Johan op een verhoogde stoel, maar zijn charisma is hij nog niet kwijt. En ook blijkt hij nog steeds over die warme stem te beschikken waarmee hij ons in die jaren '80 wist te imponeren.
Alles begon een beetje gezapig, waarbij een huiskamersfeertje werd gecreëerd. Vooraleer het te gezapig zou gaan, en de saaiheid om de hoek loerde, gooide Johan Verminnen, bijgestaan door zijn muzikanten en dochter Pauline, gelukkig het roer om .“Mooie Dagen'” werd laaiend enthousiast onthaald; Pauline bewijst dat de appel niet ver van de boom valt, door deze song samen met haar vader te brengen. Niet alleen weet ze te bekoren met danspasjes, ze beschikt over een heldere stem waarmee ze iedereen ontroert. Johan Verminnen vertelt dan ook hoe de geboorte van Pauline is verlopen, en dat hij er een liedje heeft over geschreven , ook al 35 jaar geleden.
Er was ook een ode aan fenomeen Toots Thielemans; toen Johan vroeg om een postuum applaus , werd ook dat sterk onthaald door de aanwezigen. Johan Verminnen vertelde bovendien het verhaal hoe hij met Toots in contact is gekomen. Over Brussel of Kongo, over het leven van elke dag.
Kortom, er passeren zoveel anekdotes de revue, dat we ogen en oren tekort kwamen. Een artiest als Stef Bos vernoemt hem bij elk optreden als één van zijn inspiratie bronnen, nu weten we ook waarom. Johan Verminnen is en blijft een straffe verhalen verteller, die iedereen inpakt. Uiterst aangenaam en smaakvol.
Na de pauze werd de lat nog wat hoger gelegd, Johan plaatste de schijnwerper op zijn muzikanten (die hij voortdurend ophemelde trouwens), alsook op dochter Pauline, die twee nummers bracht, terwijl papa diep onder de indruk in een hoek zat mee te knikken. Ze steekt haar voorkeur voor het Franse Chanson niet onder stoelen en banken; ze slaagt erin iedereen mee te krijgen met haar bijzondere stem en uitstraling.
Uiteraard werd voldoende gegraaid in de grabbelton van bekende songs van Johan Verminnen, alles kwam aan bod. Met een lach en een traan. Soms zong het publiek de teksten gewoon mee, of voegde Johan wederom een anekdote aan toe. Op “Laat me nu toch niet alleen” vloeide een traantje. Het werd een emotioneel beladen set doorheen het immense oeuvre van de man.
Een immens applaus volgde op wat Johan Verminnen en zijn band presteerde. Iedereen was diep geraakt. Hij mocht zelfs tot twee keer terug komen voor een bis. Dit verjaardagsfeest werd afgesloten met “In De Rue des Bouchers”, “Ik haat die song eigenlijk'' zei hij grappend ''maar zit nu toch toevallig in Brussel'' … De song werd door iedereen meegebruld. Het tekende voor een overweldigend verjaardagsfeest … We duimen verder voor een even emotioneel knallend feestje.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Gary Clark Jr. is momenteel met Guns’n’Roses op tour, een paar vrije dagen in het schema lieten hem toe om er even tussenuit te glippen en een openstaande covid rekening in de AB te vereffenen.
Een grote naam in de states, maar in onze contreien heeft het voor dit rastalent nog zo geen vaart gelopen. Waarschijnlijk omdat hij op zijn albums net ietsje te glad, te clean en te ‘Amerikaans’ klinkt. En dat is ook zo, de producers hebben zijn platen te uitvoerig gewassen en gestreken.
Maar Gary Clark Jr. live, dat is iets anders ! Net als bij zijn eerdere passages in de AB werd het ook nu weer duidelijk dat zijn muziek pas echt tot zijn volle recht komt op een podium. Vooral Gary’s gitaar kreeg carte blanche, de solo’s waren veel uitvoeriger, feller en intenser dan de vaak ingekorte versies op de albums. Het is helemaal niet uit de lucht gegrepen dat deze stergitarist regelmatig vergeleken wordt met de ongenaakbare Jimi Hendrix.
Als Gary oversloeg in een stevige bluesrockmodus op de fenomenale klassiekers “Numb”, “Bright Lights” en “When My Train Pulls In” kwam de Hendrix in hem volledig naar boven. Ook zijn tweede gitarist mocht even loos gaan, en die bleek er ook wat van te kunnen. Op “Gotta Get Into Something” werd het gaspedaal nog iets meer ingetrapt, een korte snedige stoot pure rock’n’roll.
Garys’ fantastische stem was de tweede hoofdrolspeler in de set. Er huisde soul in, veel soul. Prince was meermaals in de buurt (“You Saved Me”, “Pearl Cadillac”), Curtis Mayfield loerde om de hoek in “Feed The Babies”. Vooral “Our Love” was zo een wondermooie retro soulsong die dan nog eens mocht uitmonden in de meest heerlijke gitaarsolo.
Zo liep de hele set wonderlijk over van soul naar blues naar pure rock, Gary Clark Jr blonk uit in veelzijdigheid. Een meesterlijke soulzanger, een authentieke bluesmuzikant en een briljant gitarist.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Jesus & Mary Chain - Teren op het verleden, nog steeds met overtuiging
Het legendarische The Jesus and Mary Chain blijven sinds hun reünie in 2007 teren op hun gloriemomenten uit de jaren 80’ en ‘90. Het is dan ook voornamelijk met hun opvolgplaat ‘Darklands’ (1987) dat ze naar Antwerpen zijn afgezakt om het publiek te bekoren.
In een doorleefd Schots accent maakte Jim Reid de intenties duidelijk: ‘Darklands back-to-back’ gevolgd door een allegaartje van ander werk. Weinig verrassingen dus voor de eerste helft maar die waren dan ook niet aan de broers Jim en William Reid besteed. “Darklands” was allesbehalve een opwarmertje waar Jim Reid zijn stem al liet uitspannen.
Ondanks de sombere teneur, liet de drummer zich gaan en zo ook het publiek met “Happy When It Rains”. Allesbehalve statig stond daar de backing band tijdens “Down on Me”.
“Nine Million Rainy Days” beroerde vervolgens met een heerlijke luid-stil-afwisseling opnieuw de gewenste duisternis.
Hoogtepunt “April Skies” mocht dan wel anders ingepakt zijn, toch sprongen heel wat concertgangers een gat in de lucht. Zonder al veel franjes raasden ze erdoor, bereikten ze nog even een climax met “Cherry Came Too” en legden ze het geheel neer met het rustige “About You”.
Heel even namen de anciens een korte theepauze om na een kleine 10 minuten opnieuw te verschijnen. Het snedige “Amputation” uit de laatste plaat ‘Damage and Joy’ (2017) diende meteen als breekpunt met het eerste deel. Dat duurde echter niet lang want het beukende “Between Planets” was opnieuw een sprong in het verre verleden. Dit maakte het publiek uitermate enthousiast. Er moet wel iets in die thee gezeten hebben want de band trok een sprint met een opgedreven “I Love Rock ‘N’ Roll”, een onheilspellend hoogtepunt in “Cracking Up” en een te gekke “Half Way to Crazy”. Heel even leek het effect te zijn uitgewerkt waardoor het noisy donkere “Snakedriver” de sfeer bekoelde.
Het publiek leek er maar niet genoeg van te krijgen. Een verzoek naar “Head On” werd door Jim kortweg afgewimpeld waarna ze ons het swingende “All Things Pass” serveerden. Een tweede vrij recent nummer dat zo zijn plaats verdiende in het rijke The Jesus and Mary Chain’s repertoire.
Na een serenade voor rock-'n-roll kon uiteraard een afgunst niet ontbreken met “I Hate Rock ‘N’ Roll” waar Jim - het hele concert door trouwens- geen krimp gaf.
Een serieuze toegift was er met “Just Like Honey” als eerste bis, duidelijk ook een publieksfavoriet. Niet minderwaardig was het sonisch oorverdovende “Never Understand” waarna ze hun dankbaarheid uitgebreid uitdrukten.
Ondanks een uitgebreide set van 22 stuks liet The Jesus and Mary Chain enkele kansen om het volledig af te maken. Toch slaagden ze naar goede gewoonte in om liefhebbers van het eerste uur tot de meest recente fans goed bezig te houden en te beroeren. Het is maar weinigen gegeven om nog zo hard te teren op een sterk verleden, zonder schroom en met bakken overtuiging.
Setlist
Darklands - Deep One Perfect Morning - Happy When It Rains - Down on Me - Nine Million Rainy Days - April Skies - Fall - Cherry Came Too - On the Wall - About You — Amputation - Between Planets - Something I Can't Have - I Love Rock 'n' Roll - Cracking Up - Halfway to Crazy - Snakedriver - Moe Tucker - All Things Pass - I Hate Rock 'n' Roll — Just Like Honey - Never Understand
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2678-the-jesus-and-mary-chain-22-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2677-partisan-22-06-2022.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Rolling Blackouts Coastal Fever - Weinig verrassingen, veel kleine gelukjes
Het nog steeds beloftevolle Rolling Blackouts Coastal Fever borduurt met derde langspeler Endless Room (2022) verder op met melancholie overgoten indie. Het Australische vijftal houdt het dus nog steeds op veilig maar blijft nagenoeg verrassend. Of dit ook zo overkwam tijdens een concert, moesten we nagaan in de Botanique.
Stella Donnelly is al lang geen onbekende meer in de indiepop scene. Haar opvolgplaat Floods is reeds ingeblikt maar zal pas over enkele maanden het levenslicht zien. Toch kwam ze al met heel wat nieuwe songs op de proppen om het publiek op te warmen. Zowel "Flood" als "How Was Your" waren bedrieglijk vederlicht maar in gekende Donnelly-stijl waren de lyrics net iets grauwer. Met full band klinkt ze heerlijk swingend waarvan "Lamps" het beste voorbeeld was. Als een echte guitige entertainer kreeg ze ons aan het zingen en danste ze een ludieke choreo tijdens "Die". Afsluiten met "Tricks" maakte het publiek geheel terecht zeer enthousiast. Stella verdient haar eigen concertavond wat het geval zal zijn op 17 november opnieuw in de Botanique.
De main act liet na de welgekomen pauze even op zich wachten. Dit deerde het publiek niet, en de sfeer zat al goed in de goed gevulde en warme Orangerie. Ondanks wat “An Air Conditioned Man” als titel deed vermoeden, de vijf Australiërs vlogen er meteen in. Zeer bewegelijk zweepten ze het publiek al op. Het venijn viel wat weg in “She’s There” waarna het nog wat luchtiger en melancholischer aan toe ging in “Read My Mind”. Met eerste publieksfavoriet“Talking Straigh” gingen we opnieuw enkele versnellingen hoger. De uitermate gebalanceerde en heldere klankmix was een streling voor het oor. Jammer genoeg legde dit soms wat gemiste noten bloot in de zanglijnen in onder andere “Mainland”. Gelukkig was dit verder de avond in minder opvallend.
De nieuwe songs die dan de revue passeerden klonken betrekklijk poppy. Zo raakten het trage “Dive Deep” met originele melodie en “Echo” met strakke climax de melancholische snaar. “Blue Eyed Lake” werd door de swingende opbouw enorm gewaardeerd. Stella Donnelly kwam even opdraven om “Caught Low” en “Bounce Off The Bottom” net dat tikkeltje extra te bezorgen. En met succes!
De concertgangers leken niet altijd even mee met het verhaal met “Cars in Space” waren ze plots allemaal weer bij de les. Het licht elektronische “The Way It Shatters” sloot af met een flitsend einde die zo visueel “Falling Thunder” aankondigde.
Helaas was dat laatste nummer net met iets minder inspiratie gebracht. Het crewlid had al heel de avond heel wat om handen en dat deed hij dat met verve waardoor de band quasi onverstoord verder kon spelen. Zo kon het melancholische “Cameo” en het bedrukte “Fountain of Good Fortune” met strak einde probleemloos worden gebracht. Alleen leek daar opnieuw de focus van publiek en band wat weg te zakken.
Een uitgebreide en kletterende “French Press” kon uiteraard niet ontbreken en dit bisnummer maakte het uiteindelijk allemaal goed.
Zelf met nieuwe songs bleef Rolling Blackouts Coastal Fever wat zwoegen om voortdurend te boeien. Toch bleef er genoeg over om met een gelukzalig gevoel opgezadeld te zijn.
Setlist
An Air Conditioned Man - She's There - Read My Mind - Talking Straight - Mainland - Dive Deep - Blue Eye Lake - My Echo - Caught Low (with Stella Donnelly) - Bounce Off The Bottom (with Stella Donnelly) - Car in Space - The Way It Shatters - Falling Thunder - Cameo- Fountain of Good Fortune - French Press
Organisatie: Botanique, Brussel
Green Day - Hella Mega Tour (Weezer, Fall Out Boy en Green Day) - Aan allen die gekomen zijn, proficiat!
Toen we een tweetal jaar terug voor de eerste keer de line up van de Hella Mega Tour zagen, moesten we ons toch even in de ogen wrijven: Weezer, Fall Out Boy en Green Day op één affiche! Verplichte kost voor elke (punk)rockliefhebber dus. Helaas stak de coronacrisis een serieuze stok in de wielen en ging het feest nu pas door. Nu ja, honger is de beste saus moeten velen gedacht hebben, het Sportpaleis zat dan ook afgeladen vol.
Amyl and the Sniffers mocht het feest op gang trekken, maar moest dit wegens het vroege aanvangsuur voor een quasi lege zaal doen. Ook wij konden er niet op tijd geraken om de Australische punkrockers aan het werk te zien.
Omstreeks 18.20 uur hadden de meesten de weg richting Sportpaleis gevonden, juist op tijd om Weezer te verwelkomen op het podium. De Amerikanen brachten de avond stevig op gang met “Hash Pipe”, gevolgd door “Beverly Hills” en” My Name is Jonas”. Mooie openers die de lange trip down memory lane, die deze avond was, kleurig startten. Na een eerste zangstonde tijdens “Pork and Beans” nam frontman Rivers Cuomo het woord om het publiek te verwelkomen. Dat deed hij zowaar in het Nederlands én met de woorden van de burgemeester uit Samson & Gert: “Aan allen die gekomen zijn proficiat, aan allen die niet gekomen zijn…ook proficiat!” Het Verfremdungseffekt kon niet groter zijn, maar het publiek smulde. Vervolgens kregen we nog o.a. “All My Favorite Songs” en “Undone (The Sweater Song)” voorgeschoteld, maar echt losbarsten deed het feest nog niet in Merksem.
Tijd voor drastische actie moeten Cuomo en de zijnen waarschijnlijk gedacht hebben want in een kwartier tijd probeerden ze het vuur aan de lont te steken met twee integraal gespeelde covers, namelijk “Enter Sandman” (Metallica) en “Africa” (Toto). Dit zorgde wel voor opwellingen van ambiance maar echt branden bleef het vuur niet. Met “Say it Ain’t So” en “Buddy Holly” als afsluiter kreeg de alternatieve rockband toch een geslaagd rapport.
Na een decorwissel, waarbij o.a. Weezers metalen bliksemschichten vervangen werden door enkele dode bomen en de ingang van een grot, was het tijd aan Fall Out Boy om de feestcarrousel verder te laten draaien. Alvorens we een eerste noot hoorden, werd het publiek via de schermen aangesproken en duidelijk gemaakt dat we in een of ander spacey horrorverhaal terechtgekomen waren.
Daarna verwelkomden de Amerikanen onder luid applaus de zaal en openden ze met “Phoenix”. Dat Fall Out Boy indruk wou maken is een understatement, want een zee van vlammen werd ingezet om het geheel te ondersteunen. Na hits als “Sugar”, “We’re Going Down” en “Uma Thurman” nam gitarist Pete Wentz het woord om ons te zeggen dat ze blij zijn dat ze alsnog konden optreden na de coronacrisis. Alsof dit niet klef genoeg klonk, werd er terwijl een vleugelpiano op het podium gerold. Onder begeleiding van een zee van lichtjes zette zanger Patrick Stump vervolgens “Save Rock and Roll” in op een piano die vuur vatte.
Zeggen dat de show van Fall Out Boy een heel hoog popgehalte had, is een open deur intrappen. Zo vond er nog een decorwissel plaats waarbij een groot tuinhuis dienst deed als verhoog voor het drumstel van Andy Hurley, werd de vuurkraan nog een paar keer volledig opengedraaid en paradeerde Wentz plots onverschillig met een jersey van ons Belgisch elftal over het podium.
Toch ontbrak het waw-gevoel waar men naar op zoek is tijdens een optreden. Het leek bij momenten alsof de energie ontbrak bij de bandleden om een zaal als het Sportpaleis in vervoering te brengen. Ook snapten we weinig van de verhaallijn die de band ons probeerde door de strot te rammen. Gelukkig kon het publiek zich optrekken aan hits als “This Ain’t a Scene, it’s an Arms Race”, “My Songs Know What You Did in the Dark (Light Em Up)” en “Thnks fr th Mmrs”.
En dan was het tijd voor de top of the bill: Green Day. Dat de meesten hiervoor de helse rit naar Antwerpen gemaakt hadden, was duidelijk te merken aan het enthousiasme en de gespannen sfeer die heerste in de muziektempel. Toen tijdens de tonen van “Blitzkrieg Bop” van The Ramones plots een dronken konijn op het podium strompelde, wisten de fans dat het lange wachten eindelijk voorbij was.
Niet veel later begroetten de punkrocklegendes enthousiast het publiek en dropten ze een eerste spreekwoordelijk bommetje met “American Idiot”, gevolgd door “Holiday”. Het publiek reageerde extatisch en zitten was geen optie meer als je nog iets van de rest van het concert wou zien. De ene hit na de andere werd afgevuurd en dat kan ook niet anders met zo’n opgebouwd repertoire doorheen de jaren. Vreemd was dan ook toen plots “Rock and Roll All Nite “van KISS ingezet werd. Het Sportpaleis was duidelijk niet voorbereid op deze vreemde eend in de bijt, maar vond gaandeweg opnieuw aansluiting. Onder andere “When I Come Around “ en, hoe kan het ook anders, “Basket Cas”e zorgden ervoor dat de schaal van Richter plots hoge pieken vertoonde.
Net zoals bij de fans heerste een duidelijke knaldrang bij de punkrockers, het verschil met Fall Out Boy kon niet groter zijn. Dat zanger Billie Joe Armstrong een volksmenner is, is algemeen geweten, en ook nu weer slaagde hij erin om het ganse concert het publiek uit zijn hand te laten eten. Zo inviteerde hij tijdens “Know Your Enemy”, dat net zoals het gros van de hits luidkeels meegekweeld werd, een fan op het podium om die vervolgens te laten stagediven. Een andere fan werd dan weer verrast met een gitaar na het begeleiden van “Knowledge”. Ook drummer Tré Cool was duidelijk in zijn element want na quasi ieder lied vlogen de drumstokken vrolijk in het rond.
Na “Wake Me Up When September Ends” en het prachtige “Jesus of Suburbia” werd de set afgesloten met een ingetogen versie van “Good Riddance (Time of Your Life)”.
Het Sportpaleis kreeg na de coronadip een gezellig Weezer, lauw Fall Out Boy en dominerend Green Day te zien. The Hella Mega Tour zal voor velen ongetwijfeld nog even blijven nazinderen. En wij kunnen niet anders dan besluiten dat we de ‘time of our life’ hadden.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2676-green-day-21-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2675-fall-out-boy-21-06-2022.html
Organisatie: Live Nation
Einstürzende Neubauten - Alles is Allem - Al met Al, na 40 jaar nog steeds een must see
Het Duitse combo Einstürzende Neubauten kon na diverse postpones door de coronapandemie hun ‘Alles is allem’ tour , 2 jaar na verschijnen, live voorstellen. Twee avonden lang kregen we hun vertrouwde mix van geluidskunst en toegankelijkheid. De recente cd stond hoedanook centraal. Geen echte drops naar hun vroeger verleden , maar een link naar de laatste twintig jaar en het heden; hier telt droombeelden, weemoed, ontroering in fijne , zachte , krachtige, explosieve melodieën en klank experiment , verbonden aan Berlijn, waar het verhaal van Blixa Bargeld, Alexander Häcke en N.U. Unruh en C° ruim 40 jaar begon.
Ook al brengt het sextet maar af en toe een plaat uit in die laatste jaren, Einstürzende is en blijft een boeiend experiment , die geluid als kunst verheft . Ze waren spraakmakend binnen de avantgardepop en industrial door de staalpercussie die nu met finesse , zachtmoedigheid en hardheid wordt behandeld. In 2014 kregen we nog eens een piek met het pakkende oorlogsepos , ‘Lament’, een muziektheater/documentaire van de honderdjarige oorlog, WO I.
‘Alles in Allem’ grijpt terug naar hun Berlijn als bouwplaats van hun schroothoopgeluid, afbraak en wederopbouw, dreiging, onheil, somberheid, donkerte versus droom, werkelijkheid, melancholie en hoop. Het is een emotionele ontlading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, compressor, turbine, plastic pipes, … en traditionele instrumenten. De sound is rijkelijk gelaagd en het concept laat veel aan de verbeelding over.
Zoals we onderhands weten, Einstürzende intrigeert, het is een ‘must see’ voor oog en oor. Interessant dus.
Klemtoon kwam dus op het recente album, “Wedding” en “Möbliertes lied” openden de twee uur durende set, meeslepend materiaal, met een repetitieve opbouw , die zacht, ingetogen, sfeervol, extravert, explosief klinkt en de song een sterke onderhuidse spanning biedt. De geluidjes en de wisselende vocale voordracht, praat-en krijszang van Blixa geven intensiteit , dynamiek en kleur.
De combinatie van ‘echte instrumenten’, ‘metaalschraap’ en ‘allerhande materialen’ blijft iets unieks.
Herkenning met vroeger (zie het als het recente verleden!) wordt niet vergeten, maar dan niet verder terug dan 2000, met “Nagorny karabach” (‘Alles wieder off’), “Die befindlichkeit des landes”, “Sonnenbarke” (beiden uit ‘Silence is sexy’). Ze behoren steevast tot de setlist door hun jaren van optreden. Ze vormen hun uitgangsbord, ze worden mooi uitgediept en zuigen je mee; sterke songs die melo-dramatiek en realiteit met elkaar verbinden .
Op “Grazer damm” , werd de winkelkar uit hun plaatselijke shop meegenomen . Een wereldkar is het intussen geworden , want overal gaat het karretje mee . Subtiele sounds halen ze eruit met drumsticks en staven. Ook behandelt Blixa hier op twinkelende wijze metalstaafjes, die dan op de grond vallen . Of er is ergens het sissende geluid van de slang van een compressor, o.m. op “How did I die” . Of er is percussie op rubberen banden, die we op de verschillende nieuwe nummers horen. Het zijn maar enkele voorbeelden hoe inventief , creatief ze te werk gaan . De diepe bas van Häcke komt telkens onder spanning , de repeterende ritmes zijn intens, zalvend of krijgen een schop onder de kont om uit te barsten . Schitterend gewoonweg. “Zivilisatorischen missgeschick”, uit ‘Alles in allem’, puilt uit van klankexperiment en refereert naar hun 80-er begindagen (‘ Kollaps’).
Ademruimte is er voldoende , we genieten van die sfeervolle aanpak die hand in hand gaat met melodie en alternatief; “Seven screws” is er zo eentje, een Engelstalig nummer, of verder de titelsong “Alles in Allem” en “Ten grand goldie”, tot vier personen als percussionist .
“Sabrina” , “Susej” en “Redukt”, die in het tweede deel van de set zijn vervat , zijn classics geworden in hun latere encyclopedie; ingetogenheid versus extravertie door de diverse tempowissels. “Taschen” en “Tempelhof” op hun beurt zijn muzikaal ook veelomvattend en besluiten definitief het overtuigend optreden.
Hun muziek laat dus veel aan de verbeelding over, ontroert, is en blijft iets uniek, ongrijpbaar . Wat er ook te beleven viel, in dit concept vielen experiment , subtiliteit , finesse en schoonheid samen . Af en toe was er ademruimte voor een traditioneler instrumentarium .
De muzikale kunst van Einstürzende Neubauten houden we hoog in het vaandel . Ze zijn nog niet aan de zelfkant geraakt. Wie doet het hen na, na ruim 40 Y …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
